134

Í 1. mgr. er kveðið á um þau undantekningartilvik þar sem Fjármálaeftirlitið getur neitað að verða við beiðni lögbærs yfirvalds innan EES um upplýsingar eða beiðni um samstarf við rannsókn.

- 2. mgr. innleiðir 6. mgr. 101. gr. UCITS. Í ákvæðinu er að finna tæmandi upptalningu á því hvenær Fjármálaeftirlitið getur neitað framkominni beiðni um upplýsingaskipti, rannsókn eða vettvangsathugun.
- 3. mgr. felur í sér innleiðingu á 7. mgr. 101. gr. UCITS.

Um 131. gr. Ákvæðið innleiðir 8. mgr. 101. gr. UCITS, sbr. lið 32) b) í 11. gr. Omnibus I, og fjallar um heimild til úrlausnar ágreiningsmála milli lögbærra yfirvalda innan EES, komi til þeirra. Þannig er Fjármálaeftirlitinu heimilt að vísa málum í tilgreindum tilvikum til Eftirlitsstofnunar EFTA, í samræmi við ákvæði greinarinnar. Um aðlögun þá sem gerð var á 19. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins (ESB) nr. 1095/2010 sem rekja mátil tveggja stoða kerfis EES-samningsins og sem gerð var við upptöku gerðarinnar í EES-samninginn með ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 202/2016 frá 30. september 2016 er vísað til nánari skýringa í greinargerð með frumvarpi til laga um evrópskt eftirlitskerfi á fjármálamarkaði, nr. 24/2017 (þingskjal 301, 217. mál á 146. lögþ.). Komi til ágreinings á milli Fjármálaeftirlitsins og lögbærs yfirvalds annars ríkis innan EES um ráðstafanir sem gripið er til á grundvelli reglna frumvarpsins er hægt að skjóta málinu til Eftirlitsstofnunar EFTA í sáttameðferð í samræmi við 19. gr. reglugerðar (ESB) nr. 1095/2010, sbr. 3 gr. laga um evrópskt eftirlitskerfi á fjármálamarkaði, nr. 24/2017. Úrlausn Eftirlitsstofnunar EFTA er bindandi fyrir Fjármálaeftirlitið.

Um 132. gr. Í greininni, sem byggist á 100. gr. UCITS, er fjallað um úrskurðar- og réttarúrræði ef ágreiningur rís milli rekstrarfélags og neytanda. Í 100. gr. UCITS er gert ráð fyrir að aðildarríki sjái neytendum fyrir þeim möguleika að skjóta ágreiningi varðandi starfsemi verðbréfasjóðs til úrskurðaraðila, annars en dómstóla. Sambærilega skyldu til aðildar að úrskurðarnefnd um viðskipti við fjármálafyrirtæki er að finna í 19. gr. a laga um fjármálafyrirtæki, nr. 161/2002, sem nú gildir um rekstrarfélög verð- bréfasjóða. Úrskurðarnefndin starfar samkvæmt samkomulagi sem fjármála- og efnahagsráðu- neytið, Samtök fjármálafyrirtækja og Neytendasamtökin eru aðilar að og á grundvelli 19. gr. a laga um fjármálafyrirtæki, nr. 161/2002. Samkvæmt því ákvæði er fjallað um möguleika til að skjóta úrskurðum nefndarinnar til dómstóla, en úrskurðir nefndarinnar eru endanlegir á stjórnsýslustigi.

Um 133. gr. Í greininni er kveðið á um aðfararhæfi ákvarðana Eftirlitsstofnunar EFTAog dóma EFTA- dómstólsins og tryggt að ákvarðanir Eftirlitsstofnunar EFTA verði fullnustaðar með atbeina íslenskra stjórnvalda. Í 11. tölul. 1. mgr. 1. gr. laga umaðför, nr. 90/1989, er gerður lagaáskiln- aður um aðfararhæfi krafna samkvæmt úrlausnum erlendra dómstóla og yfirvalda. Í ákvæðinu kemur fram að úrlausnir eða ákvarðanir erlendra dómstóla eða yfirvalda eða sættir gerðar fyrir þeim séu aðfararhæfar ef íslenska ríkið hefur skuldbundið sig að þjóðarétti og með lögum til að viðurkenna slíkar aðfararheimildir, enda verði fullnusta kröfu talin samrýmanleg íslensku réttarskipulagi. Að öðru leyti gilda lög um aðför um fullnustu ákvarðana Eftirlitsstofnunar EFTA og EFTA-dómstólsins.