wkrótce odejdzie do Ojca. Do tego czasu przebywali razem z Jezusem przez około trzy lata. Był pośród nich obecny fizycznie. Mistrz był dla nich wszystkim – Przyjacielem, Pasterzem, Nauczycielem Biblii, Ojcem, Doradcą. Uczniowie mogli cieszyć się wyjątkowym przywilejem bezpośredniej komunii z Synem Bożym, który stał się Człowiekiem. Precedensem, którego żaden człowiek nigdy nie miał w okresie Starego Testamentu, a także w taki sam sposób nie jest możliwe dla chrześcijan Nowego Testamentu. Jednakże teraz nadszedł czas rozłąki, kiedy Jezus pójdzie do Ojca. Dla uczniów nie do pomyślenia było, jak mieli żyć bez Jezusa, a nawet myśl o tym była dla nich nie do zniesienia. Czuli się jak sieroty, które nagle straciły ojca i matkę. Ich serce było pełne smutku i zmartwień. Nie chodziło tylko o to, co praktycznie stanie się z nimi i całą społecznością. Ich największą zgryzotą było, jak duchowo przeżyją odejście Jezusa. Jak teraz po odejściu Pana będą mogli kontynuować swój rozwój duchowy, gdy ich Mistrza brakuje? Mogą się postawić w sytuacji innych chrześcijan Nowego Testamentu, którzy uwierzywszy mają wieść swoje życie w bliskości z Jezusem, choć nie mogą doświadczyć Jego fizycznej obecności. Taka jest również nasza sytuacja, stąd też pytanie dotyczy także nas – jak my możemy z powodzeniem wieść życie wiary, nawet jeśli Jezus nie jest fizycznie obecny pośród nas? Chrystus nie zostawił samymi uczniów i tych, którzy dzięki ich nauczaniu będą wierzyli. Dzisiaj przypomina nam, że pomaga wierzącym w czasie różnorakich wstrząsów. Pozostawia uczniom i nam dwie rzeczy, abyśmy mogli prawdziwie żyć wiarą, nawet gdy Chrystus nie jest pośród nas obecny fizycznie. Pierwszym darem to słowo Jezusa, że nie tylko powinniśmy przestrzegać Jego przykazań, ale mamy być wręcz w Nim zakochani. Z drugiej strony Jezus obiecał uczniom Pocieszyciela, Ducha Świętego, Który pozostanie z nimi i pomoże im żyć w stałym związku z Nim. To, co Jezus mówi tutaj uczniom, jest również dla nas w pełni istotne. Posłuchajmy Jezusa i uczmy się od Niego, jak możemy z powodzeniem prowadzić nasze życie wiary pod przewodnictwem Ducha Świętego! Święty Paweł pięknie pisze o miłości w Pierwszym Liście do Koryntian. Pisze tak: Miłość jest cierpliwa i łaskawa. To pierwsze atrybuty, które Paweł przypisuje miłości. Miłość czyni duszę wielką i szlachetną, uwalnia od kalkulacji i egoizmu. Może dzisiaj warto wołać, abyśmy zostali ogarnięci prawdziwą miłością Boga przez całe nasze życie, a nauczycieli mamy dobrych, bo Jezusa i Jego Matkę – Maryję, cichego i pełnego pokory św. Józefa, a także świętych. Jaka miłość prowadzi nas do Boga?

########## Dyskusja:

- 1. Synodalność służy misji Kościoła, do udziału w której powołani są wszyscy ochrzczeni.
- a. Zastanówmy się, co jest naszą wspólną misją?
- b. W jaki sposób członkowie naszego Kościoła lokalnego są aktywni w jego misji?
- c. Co pomaga, a co przeszkadza?
- d. Jakie obszary misji są zaniedbywane?
- e. W jaki sposób wspólnota wspiera swoich członków zaangażowanych w służbę na rzecz społeczeństwa (zaangażowanie społeczne i polityczne, badania naukowe, nauczanie, krzewienie sprawiedliwości społecznej, ochrona praw człowieka, troska o środowisko itp.)?
- f. W jaki sposób wspólnota Kościoła pomaga tym osobom przeżywać ich zaangażowanie na rzecz społeczeństwa jako służbę?
- g. Kto i w jaki sposób rozeznaje, planuje i podejmuje decyzje o kierunkach zaangażowania duszpasterskiego?
- h. Co możemy zrobić, abyśmy wszyscy pełniej uczestniczyli w misji Kościoła?