37

Oma keek hem begripvol aan. “Dat is goed jongen. Ik zie je zo.” Op het grote kerkplein haalde hij een paar keer diep adem. De winkelende mensen slenterden langs hem heen. Het was druk in de stad. Pepijn ging op een stenen muurtje zitten. “Had jij niet effe kunnen bellen,” hoorde Pepijn een bekende stem zeggen. Met een ruk draaide hij zich om en keek in de boze gezichten van Bjorn en Nick. Nog voordat hij iets kon zeggen, schreeuwde Bjorn: “Het boeit jou voor geen meter hè? Dat wij voor nada noppes hebben gewacht op de skatebaan.” Pepijn stond op en klemde zijn kaken op elkaar. Hij voelde de spiertjes in zijn wangen over elkaar rollen. “Nou, leg dan uit,” zei Nick op schampere toon. “Dat je ons laat stikken om met je vriendinnetje te shoppen, is stom.” Hij stopte even met praten en spuugde op de grond. “Maar nog stommer is dat je niks van je laat horen voor de zo-veel-ste keer. Een asociale vriend ben jij!” Pepijn masseerde zijn kloppende slapen. “Ik…Shoppen? Waar heb je het over? Ik ben het gewoon vergeten,” zei hij. “Trouwens, zien jullie ergens een vriendin? Ik niet.” Pepijn keek zijn vrienden om de beurt strak aan. Zou hij zijn vrienden eindelijk de waarheid vertellen? Nee, dacht hij. Nu niet. Hij keek even over zijn schouder en zag zijn oma bij de uitgang van de kerk staan. Was ze zelf uit de rolstoel gekomen? Hij snelde naar haar toe om haar te ondersteunen. Bjorn en Nick volgden hem. “Rot op,” bitste hij hen toe. “Jongens, luister even,” zei oma. Het duurde even voordat ze verder praatte. “Het komt door mij dat Pepijn er vaak niet is. Ik heb de laatste tijd hulp nodig zoals je ziet.” Ze gebaarde naar de rolstoel en schoof haar sjaal een stukje omhoog, zodat haar kale hoofd goed zichtbaar was. Zijn vrienden verstarden. Pepijns hart bonkte als een gek. Wat doet ze nu? “Kom, nu wil ik naar huis. Morgen ben je weer van de partij om te skaten, nietwaar Pepijn?” zei ze met een knipoog. Hij knikte en stak zijn hand op. “Mazzel.”

VI

Met een bloemstuk in zijn handen schuifelde Pepijn achter de kist aan. Om hem heen hoorde hij gesnik en mensen die hun neus snoten. De kuur was niet aangeslagen en na de laatste was het ineens snel gegaan. Een paar dagen geleden zaten ze nog samen in deze kerk. Zijn gebed had niet geholpen. “Ik voel me zo wiebelig,” had ze gezegd toen ze weer bij haar thuis aan de keukentafel zaten. “Bel je vader even. Ik denk dat ik naar het ziekenhuis moet voor een zak bloed.” Pepijn schrok zich rot. Had hij zich dan zo vergist? Op het kerkplein weigerde ze in de rolstoel te zitten. Ze moest en zou zelf naar huis lopen. Pepijn dacht dat het wel ging. Het was vanaf de kerk maar tien minuten lopen naar oma’s huis. “Vergeet je niet mijn reistas mee te nemen?” vroeg ze. “Misschien moet ik een nachtje blijven.” In de tas had hij een witte jurk gezien. Het was zeker geen pyjama. Toch had hij er geen flauw benul van gehad, dat dit haar jurk voor in de kist was. Oma had het dus geweten. Ze wist dat ze zou sterven. Ze voelde dat de medicijnen hun werk niet hadden gedaan. Ze wist het, maar had niets gezegd, dacht Pepijn verslagen. Na twee dagen was ze overleden in het ziekenhuis. Heel stilletjes was ze ervandoor gegaan. Pepijn had haar handen vast. Het moment dat ze verdween, zou hij nooit vergeten. Haar hand werd slap, levenloos. Het voelde niet eens eng. Wel raar. Ze leek op een pop die sliep. Ogen dicht, samengeperste lippen en een bleke, beetje gelige huid. Haar lippenstift stond voor geen meter. Het paste niet meer. Zijn moeder vond dat ook en had het met een tissue voorzichtig weggeveegd.