36

Ze waren een uurtje bezig zonder dat ze veel tegen elkaar zeiden. Pepijn hield haar scherp in de gaten. Raakte ze niet te vermoeid? Bibberde haar hand nu? Ze dronk nauwelijks, terwijl hij zijn glas steeds met cola vulde. “Oma, ik heb iets voor je,” zei hij. Pepijn gaf haar het pakje en hield zijn adem in. Avonden lang had hij eraan gewerkt. Hij had er de vaste skate uurtjes, zijn huiswerk, al boeide hem dat niets, voor opgegeven. Ze trok voorzichtig het pakpapier los en hield haar hand voor haar mond toen ze de sjaal zag. “Wat schitterend,” zei ze met gesmoorde stem. Oma knipperde met haar ogen. “Heb jij dit gemaakt? Voor mij?” Een zucht van opluchting ging door hem heen. “Ja, voor op je hoofd,” zei hij zo luchtig mogelijk. “Die pruik jeukt toch?” Oma omhelsde hem stevig. “Hemeltje, wat knap. Alle prints staan erop”, zei ze. Pepijn verslikte zich toen ze haar pruik afzette. Op haar kale hoofd zaten rode plekjes. Had ze nog maar die grote rare knot, dacht hij. Ze bond de sjaal om haar hoofd en knoopte de punten behendig aan elkaar. “Staat je goed oma.” Pepijn meende het. Dit was zijn oma weer. Ze droeg zo vaak sjaaltjes voordat ze ziek werd. “Ja. Dat vind ik ook,” zei ze terwijl ze zichzelf bekeek in de spiegel. Zijn mobieltje trilde in zijn broekzak. Een appje.

########## -Pa -Pa heeft buis gemaakt. Morgen na het uur proberen? Daarna café Koosje. Mzzl Bjorn-

Pepijn lachte en besloot meteen te reageren. –Top. Ben erbij. Mzzl Pepijn- Toen hij op verzenden drukte wist hij al dat hij niet zou gaan. Zo kon hij Bjorn voor even tevreden houden, dacht hij. “Wie was dat?” vroeg oma nieuwsgierig. Hun ogen ontmoetten elkaar via de spiegel. “Bjorn, of ik morgen kom skaten,” zei hij achteloos en snel voegde hij eraan toe: “Maar ik heb niet zoveel zin.”

V

“Heb je echt een vrije dag?” vroeg oma argwanend. “Ik wil niet dat je problemen krijgt op school.” Pepijn twijfelde over zijn antwoord. Gelukkig hoefde hij haar niet aan te kijken want hij duwde de rolstoel. “Het is projectweek dus ik heb geen aanwezigheidsplicht,” loog hij. Pepijn verbaasde zich erover dat het liegen hem de laatste tijd zo makkelijk af ging. Hij loog tegen zijn ouders, leraren en vrienden. Ook tegen oma. De smoesjes schudde hij zo uit zijn mouw. Het moest wel. Vandaag wilde oma graag naar de kathedraal in de stad om een kaarsje te branden. Wie kon er anders mee? Zijn ouders werkten allebei. Toen ze kerk binnengingen snoof Pepijn de geur van wierook op. Een man drukte hem een folder in zijn handen. Diensten en vieringen stond er met grote letters op. “Jongen, ik loop zelf naar de lichtjes,” fluisterde oma en gaf hem een arm. Het leek alsof haar hele gewicht op hem rustte. Pepijn veegde de zweetdruppeltjes van zijn voorhoofd. De klanken van het orgelspel klonken mooi. Oma stak een kaarsje aan en sloot haar ogen. “Ben je aan het bidden?” vroeg hij. Ze knikte. Opeens deed hij het ook. Waarom niet, dacht hij. Hij boog zijn hoofd en vouwde zijn handen samen.

Beste God. Kunt U ervoor zorgen dat mijn oma beter wordt? Alstublieft. Ze is heel speciaal. Alstublieft God. Amen. Pepijn herhaalde zijn gebedje tien keer stilletjes in zijn hoofd totdat Alstublieft God. Amen. Pepijn herhaalde zijn gebedje tien keer stilletjes in zijn hoofd totdat zijn schouders schokten. Zijn keel voelde zo dik, alsof hij werd dichtgeknepen. De tranen biggelden over zijn wangen. Zit ik hier ook nog een potje te janken, dacht hij. “Shitzooi”, zei hij. Oma zei niets, maar sloeg een arm om hem heen en aaide zachtjes over zijn schouder. Minutenlang zaten ze zwijgend op de harde kerkbank. Met het boord van zijn jas wreef hij zijn gezicht droog en zei: “Ik ga alvast naar buiten.”