34

En nu ging ze misschien dood. De krampen in zijn maag waren niet te harden. “Kappen nou,” sprak hij zichzelf streng toe. “Ze gaat niet dood.” Zijn ouders hadden het over behandeling en over chemo gehad.

########## II

“Ben jij bang voor de dood, oma?” Ze sloot even haar ogen. Pepijn draaide ongemakkelijk op zijn stoel. “Nee jongen, maar ik heb er nog geen zin in. Het zal er vast prachtig zijn, dat geloof ik wel.” Ze legde haar hand op die van hem. Er zat een dieppaarse plek rondom de infuusnaald. Pepijn staarde ernaar. Oma’s hand was zo mager geworden, dat de aderen goed zichtbaar waren. In een paar weken tijd was ze erg dun geworden. Volgens zijn vader kwam het door de chemo’s. Die vraten naast de kankercellen ook de goede cellen op. Hij huiverde “Hoe weet je dat zo zeker?” vroeg hij. Zijn stem klonk hees. “Niemand weet toch wat dood is? Waarom zou er iets zijn? Zoveel meer vragen flitsten door zijn hoofd. Oma hees zich overeind. Haar blonde pruik zakte scheef op haar hoofd. “Stomme jeukpruik,” zei ze terwijl ze het ding recht trok. “Tja…” Ze bleef even stil en lachte naar hem. “Het is een gevoel. Ik weet het niet voor honderd procent zeker natuurlijk. Volgens mij is het leven hier een soort van oefening voor het leven hierna. Ik denk dat het dan voor eeuwig is.” Pepijn dacht na. Hij kauwde op het koord van zijn sweater. “Maar je zegt dat je er nog geen zin in hebt.” “Nee. Ik ben hier nog niet klaar. Ik wil nog zoveel doen. Maar ja, het komt zoals het komt. En jij? Hoe denk jij erover?” Oma’s vraag overdonderde hem. Hij had er nooit zo over nagedacht. Hij wist nog wel dat toen tante Stella’s baby volgens zijn moeder een sterretje was geworden, hij dat maar moeilijk kon geloven. Hij staarde naar zijn schoenen. Zijn veters waren los. Terwijl hij zich bukte om ze te strikken, zei hij: “Weet ik veel. Het lijkt me raar, dat ik niet meer kan horen, zien en denken. En voelen zal ook niet meer lukken. Anders is het maar koud zo diep in de grond.” Pepijn rilde bij de gedachte aan een kist. Hij kwam weer omhoog en keek zijn oma aan. Hij had spijt van zijn antwoord. Deed zijn oma zo haar best om de dood een beetje oké te maken, had hij het over diep in de grond en niets meer kunnen. Hij keek de deprimerende ziekenhuis kamer rond, die ook nog eens rook naar luizenshampoo. Pepijn snapte niet dat die medische lui de boel zo somber maakten. Als hij z’n posters zou ophangen, dan was dat al een heel verschil zijn. “Ik… ik denk wel dat je hart blijft leven of zoiets. Het zal natuurlijk niet meer kloppen, want je bent dood. Maar… hoe noem je dat nou?” Hij zocht naar een omschrijving, maar zijn hoofd voelde aan als een grote zak watten. “Alsof je in een diepe slaap bent. Een droom. Maar je weet niet dat je slaapt.” Pepijn dacht na. “Eigenlijk snap ik er geen bal van. Misschien word je opnieuw geboren. Bij andere mensen en dan weet je niet meer wie je in een vorig leven was? Het kan zoveel zijn. Ik vind het een maf idee. En in een God geloof ik niet altijd. Want waarom ben jij zo ziek? En waarom is de baby van tante Stella dood gegaan? Bepaalt hij dat of zo? Nou…dat vind ik dan echt kak van ‘m.” Pepijn slikte de brok in zijn keel weg. “Ik geloof wel in God,” zei oma zacht. “Ik denk alleen niet dat hij bepaalt hoe een leven verloopt. Iedereen kan ziek worden. En dat je hart blijft voortbestaan vind ik een geweldig idee van je. Dat heet je ziel.” Oma nam een slok water en keek met een schuin oog naar de doorzichtige zak boven haar. Capecetabine stond erop. Druppeltje voor druppeltje kwam de vloeistof via een slangetje haar lichaam binnen. Daarna volgde een andere zak. In totaal duurde een behandeling zo’n vijf uur. Oma had vanmorgen verbaasd gekeken, toen hij de kamer binnenkwam. Toch had ze niet gevraagd naar school. Ze wisten allebei dat hij weer een spijbeldag nam. Het was hun