35

geheim. Oma riep wel stoer dat ze de chemo’s makkelijk alleen kon. Zijn ouders trapten daarin. Hij niet. “Joh, laten we gewoon op dit spulletje hier vertrouwen! Het is de laatste keer. Dit gaat ervoor zorgen dat deze ouwe taart nog een tijdje mee kan.” Ze grinnikte. “Zo. En nu wil ik je nieuwste ontwerpen zien.”

########## III

“Hé Pepijn, heb jij die drop-in al onder de knie?” vroeg Bjorn. Pepijn schudde zijn hoofd. “Echt niet. Ik blijf halverwege steeds steken. De zijkant van de geul is te stroef. Kan je pa de buis niet wat gladder maken met zijn schuurmachine? Kunnen we meer vaart maken.” Hij bekeek de achterkant van zijn skateboard. “Moet je zien hoe erg dit is beschadigd.” Bjorn en Nick keken met grote ogen naar de kras en toen naar die van henzelf. “Shit man. Bij mij is het ook. Op precies dezelfde plek,” zei Nick. “Lekker zeg. Ik heb dat ding net nieuw. Tweehonderd euro naar de haaien.” Bjorn schopte tegen de grijze buis aan, die ze schuin omhoog hadden gelegd. “ Kom dan gaan we het meteen regelen. M’n vader zal nu wel thuis zijn.” Bjorn en Nick tilden de twee meter lange buis op. Pepijn keek op zijn horloge en schrok. Hij moest opschieten. “Eh, jongens, ik moet weg. Nu. Mazzel!” Hij sprong op zijn fiets. Bjorn en Nick draaiden zich verbaasd om. “Doe effe normaal zeg. Wat heb jij? Laat je ons weer stikken!” riep Nick. Zijn gezicht stond op onweer. “Ja Vago, je komt de laatste tijd ook al zo weinig opdagen,” viel Bjorn bij. Pepijn keek dwars door hen heen en wipte van de ene voet naar de andere. Het zand onder zijn gympen zorgde voor een knarsend geluid. “Ik heb het gewoon heel druk. Met school enzo,” zei hij. Het kwam er weinig overtuigend uit. “Tuurlijk, druk met school, huh, druk met je verkering zeker.” Bjorn en Nick lachten schamper. Pepijn bleef verslagen staan. Als ze zouden weten, waarom hij weg moest, zouden ze wel anders piepen, dacht hij. Maar hij zweeg en fietste weg. “Doe je schatje de groeten,” riepen zijn vrienden nog. Pepijn keek niet meer om. De harde wind liet zijn ogen tranen. Barst maar, dacht hij. Na een paar honderd meter schreeuwde hij: “Eikels!”

IV

“Ben jij het jongen?” riep zijn oma toen hij de achterdeur opende. Ze zat met opgetrokken knieën op de bank onder haar gebreide lapjesdeken. Haar gezicht zag grauw. Pepijn bukte zich voorover en gaf haar een kus op haar wang. “Heb je het koud oma?” “Mwah, een beetje. Het zijn vooral m’n voeten die zo ijzig voelen.” Pepijn schoof de deken opzij. Oma’s tenen waren gezwollen en hadden een grijzige kleur. “Trek dan sokken aan. En schoenen,” zei hij. “Dat gaat niet. Het jeukt en doet zeer. Ach het gaat best zo. Ik ben al lang blij dat ik weer even naar huis mocht van de dokter. ” Ze lachte en pakte het schetsboek dat op haar schoot lag. “Kijk Pepijn. Ik heb hard gewerkt vandaag. Welke vind jij de beste?” Hij bladerde in het schetsboek. Er ging een schok door hem heen. De prints waren anders dan anders. Flets en somber. “Deze oma. Grappig al die verschillende ogen.” Zijn stem klonk vlak. Oma keek hem indringend aan. “Hmmm…je bent niet zo enthousiast hè?” Pepijn krabde een bultje op zijn kin open. Verdorie, wat moest ie nou zeggen. Hij wilde eerlijk zijn, zoals altijd. Dat lukte nu niet. Klote kanker, dacht hij. Waarom kleur je de ogen niet in? Dan gaat de print meer leven,” zei hij tenslotte. Oma dacht na. Ze graaide een blauwe stift uit de etui en begon te kleuren. “Je hebt gelijk. Veel beter zo,” zei ze. Oma gooide een groene stift naar hem toe. “Doe je mee?”