INTRODUCIÓN Toda persoa ten os dereitos e liberdades proclamados nesta Declaración, sen distinción ningunha de raza, cor, sexo, idioma, relixión, opinión política ou de calquera outra índole, orixe nacional ou social, posición económica, nacemento ou calquera outra condición.

## DECLARACIÓN UNIVERSAL DOS DEREITOS LINGÜÍSTICOS, artigo 2

Os dereitos lingüísticos deben incluírse, sen dúbida, entre os dereitos humanos fundamentais. As linguas son para a comunicación, mais a realidade lingüística non pode limitarse só á dimensión comunicativa, xa que as linguas non se poden separar das culturas. Cando se nega a ligazón entre as linguas e as culturas, non se respecta a dignidade de falantes e cidadanía. Dese xeito, apoiar a diversidade lingüística forma parte da defensa dos dereitos de todas as persoas. Por ese motivo, este documento tamén vai abrir unha canle para contribuír ao benestar social e á coexistencia pacífica, porque traballar cara un tratamento democrático das comunidades lingüísticas é un xeito de garantir que se respecten todos os dereitos humanos. Todas as linguas son a expresión dunha identidade colectiva e dun xeito diferenciado de percibir e describir a realidade e, polo tanto, deben gozar das condicións necesarias para o seu desenvolvemento global. Todas as linguas confórmanse de xeito colectivo e están dispoñíbeis dentro dunha comunidade para o seu uso individual como ferramentas de cohesión, identificación, comunicación e expresión creativa. Por ese motivo, os e as asinantes deste documento pensamos que todas as comunidades lingüísticas teñen dereito a organizar e xestionar os seus propios recursos para garantir o uso da súa lingua en todos os contextos na sociedade e tamén a ter ao dispor os medios precisos para garantir a transmisión e continuidade da lingua. Un dos trazos característicos de Europa foi sempre a diversidade lingüística. Non hai nin un só estado europeo monolingüe e a diversidade vai en aumento debido á mobilidade das persoas. Mais o xeito en que se xestiona esa diversidade en Europa varía moito entre os diferentes lugares, o que é un motivo de preocupación, xa que se os dereitos lingüísticos se inclúen entre os dereitos básicos e se hai pasos a favor dunha Europa máis xusta baseada na igualdade, un dos seus piares básicos terá que ser a xestión democrática da diversidade. As diferenzas no xeito de xestionar a diversidade van desde, nun extremo, centrarse no establecemento e mantemento do recoñecemento e apoio ás comunidades en situacións minoritarias até as situacións no extremo oposto, nas que a propia existencia de comunidades en situación minoritaria non se recoñece. Entre os dous extremos, en Europa existe unha grande variedade de políticas moi diferentes na xestión da diversidade lingüística. A pesar dos contrastes nestas políticas, hai moitas semellanzas entre os grupos de cidadáns e cidadás que traballan en calquera lugar no apoio á recuperación das linguas minoritarias. Independentemente das diferenzas nas circunstancias das linguas, en xeral obtéñense os mellores resultados por medio da implicación da sociedade civil e das organizacións de base. A sociedade civil abriu camiño no desenvolvemento de proxectos para a creación de novos altofalantes para as linguas en perigo. A sociedade civil abriu camiño no desenvolvemento de proxectos para crear novos espazos apra os falantes desas