- 4. In art 19 van die NGB bely ons die verhouding van die twee nature van Christus onder andere soos volg: 'Hierdie twee nature is só saam in een Persoon verenig dat hulle selfs deur sy dood nie van mekaar geskei was nie'. In hierdie verband het die Sinode van Chalcedon in 451 die standpunte van Eutyches en Nestorius afgewys deur te verklaar dat die twee nature van Christus onvermeng en onveranderd (teen Eutyches), asook ongedeel en ongeskeie (teen Nestorius) is. Oor hierdie saak skryf prof Johan Heyns die volgende in die 1978 (p249) uitgawe sy Boek Dogmatiek: 'Dat die twee nature van Christus in die vereniging ongedeel en ongeskeie gebly het, beteken dat die handelinge van Christus nie aan die twee nature afsonderlik toegeskrywe mag word nie, maar aan die één persoon waarin hulle verenig is. Die twee nature mag nie van mekaar losgemaak en dan gesê word: van bepaalde dade is die menslike natuur as sodaning die handelende Subjek of dat ander dade deur die Goddelike natuur verrig is nie. In al Christus se dade gaan dit om die dade van één Persoon. Hy is geen dubbelwese nie, want daar is net één Middelaar tussen God en die mense, die mens Christus Jesus (1 Tim 2:5). In Hom is daar nie twee subjekte nie, maar één Subjek uit wie al sy handelinge in die twee nature ontspring.'
- 5. Uit bogenoemde is dit duidelik dat dit dwaalleer is as die lied beweer dat Christus Immanuel geword of selfs Verlosser geword het. Op hierdie wyse word die twee nature van Christus geskei, terwyl dit slegs onderskei mag word. Dit bely ons ook in die NGB, art 10 en Sondag 13 van die Heidelbergse Kategismus. Artikel 10, NGB bely oor die Godheid van Christus die volgende: 'Ons glo dat Jesus Christus ten opsigte van sy Goddelike natuur die eniggebore Seun van God is. Hy is van ewigheid af gebore; Hy is nie gemaak nie en nie geskep nie,...' en verder 'Hy is van ewigheid die Seun van God en nie slegs sedert Hy ons natuur aangeneem het nie,...' Sonder enige twyfel kan ons dus bely: Hy is van ewigheid Immanuel, en het nie Immanuel geword toe Hy ons natuur aangeneem het nie.
- 6. In die dogmatiek word geleer dat die twee nature in een Persoon 'n viervoudige mededeling of kommunikasie ten gevolge het, naamlik communicatio idiomatum, communicatio charismatum, communicatio apotelesmatum en communicatio adorationis (Let veral op 6.3).
- 6.1 communicatio idiomatum handel oor die mededeling of kommunikasie van goddelike en menslike eienskappe aan die één Persoon van Christus.
- 6.2 communicatio charismatum handel oor die mededeling van Geestesgawes.
- 6.3 communicatio apotelesmatum handel oor die mededeling van die deur die middelaarswerk verkreë resultate; dit beteken dat die werke van Christus wel tot stand gebring is deur die medewerking van sy godheid en mensheid, maar dat die resultaat 'n ondeelbare eenheid vorm. Hy het as Middelaar al die werk volbring. Ons sê dan dat vir ons sondes betaal is deur die dood van die Seun van God (Heidelbergse Kategismus, antwoord 40), al weet ons dat God nie sterwe nie.
- 6.4 communicatio adorationis handel oor die mededeling van aanbidding of eer.
- 7. Prof Heyns skryf in sy boek Dogmatiek ( p250): ' Ons sal moet aanneem dat die vereniging van die twee nature 'n toedrag van sake is wat ewig sal voortduur. Die kruiswoord van Christus: My God, my God, waarom het U my verlaat? (Mark 15:34) dui nie op 'n tydelike beëindiging van hierdie vereniging nie'. Dit bely ons dieselfde in art 19 van die NGB: ' Dit wat Hy by sy sterwe in die hande van sy Vader oorgegee het, was dus 'n ware menslike gees wat uit sy liggaam uitgegaan het. Die Goddelike natuur het in die tussentyd steeds met die menslike natuur verenig gebly, ook toe Hy in die graf gelê het.'
- Hiermee reken ondergetekendes dat ons voldoende en gemotiveerd aangedui het dat Lied 353 nie geskik is om deel van die liedereskat van die GKSA te wees nie.

401