die konstantheid van die grondsoorte, blykens die opsetlike herhaling van die sinsnede: ' Volgens hulle soorte,' gewaarborg is.

Die derde verskilpunt gaan juis oor hierdie saak. Soos ons vroeër gemeld het, hou ons teenoor die evolusionisme staande dat die grondsoorte as sodanig bly voortbestaan, en dat veranderinge plaasvind alleen binne die grense wat vir hierdie soorte deur die Skepper vasgestel is.

Vir die transformasie van die laagste na die hoogste lewensverksynsels voer die evolusioniste verskillende gronde aan.

Eerstens word daar gewoonlik gewys op die sogenaamde ' biogeneties grondwet ' van Haeckel , naamlik dat die ontogenie (die ontwikkeling van die embrio) die korte en snelle herhaling van die filogenie (die ontwikkeling van die soort) is. Maar hierdie 'wet' van Haeckel word tans aan die hewigste kritiek onderwerp. Erkende embrioloë (byvoorbeeld De Beer) wil nie hoor van die rekapitulasieteorie nie. Ook die beroemde deskundige op die gebied van die fossiele van soogdiere, Depéret, verwerp dit ten enemale.

Tweedens beroep evolusioniste hulle op die sogenaamde ' rudimentêre organe '. Maar in dié verband is dit nie nodig om meer te doen as om die uitspraak van die bekwame outeur vam The Bible and Modern Research aan te haal nie. A Rendle Short, 'Examiner and Hunterian Professor, Royal College of Surgeons,' skryf; There is no room in the human economy for useless functions; it would be difficult to mention one function or organ not certainly or probably useful (the vermiform appendix and the pineal gland not being exceptions) ...'

Derdens word natuurkeuse ('natural selection') beskou as fondamentsteen van die evolusionistiese denkstruktuur. Maar dit is (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) veronderstelling wat nog nooit bewys is nie. Geen wonder dat (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) outoriteit soos HF Osborn in sy The Origin and Evolution of Life verklaar: 'Darwin's law of selection as a natural explanation of the origin of all fitness in form and function has lost its prestige.' Darwin self moes reeds erken dat die werklikheid nie net ontwikkeling nie maar ook degenerasie vertoon. Ten einde uit hierdie impasse te kom, het hy gespreek van 'fluctual variability'; maar sodoende het hy geen verklaringsbeginsel nie. Daarom sê D'Arcy Thompson ook onomwonde in sy Nomogenesis : 'How species are actually produced remains an unsolved riddle; it is a great mystery.' So is dit inderdaad, want dit is (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) werk van God! Rendle Short merk tereg op dat die ganse moderne opvatting van mutasies wat sprongsgewyse plaasvind regstreeks indruis teen die gedagte van 'natural selection'. Immers volgens laasgenoemde standpunt is dit die paar voortreflike eksemplare wat op die duur die res verbystrewe .

Vierdens bring evolusioniste die resultate van bloedtoetse by ter verdediging van hul standpunt. Die gevolgtrekkings is egter gebaseer op die onbewese voorveronderstelling dat chemiese ooreenkomste bloedverwantskap aandui. Maar ook in dié geval gaan dit hulle nie voor die wind nie. (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) Ervare bioloog soos Frank Marsh wys in sy uitnemende werk: Evolution, Creation and Science , daarop dat die evolusionistiese fisioloog oningewydes mag imponeer deur sekere gevalle (wat die evolusieleer skynbaar bevestig) te noem, maar ander (wat dit weerspreek) te verswyg. Die ervare wetenskaplike laat hom egter nie op dié manier oortuig nie. William B Scott laat hom in dié verband as volg uit in sy werk: The Theory of