Evolution : 'It must not be supposed that there is any exact mathematical ratio between the degrees of relationship indicated by the blood tests and those which are shown by anatomical and paleontological evidence. Any supposition of the kind would be immediately negatived by the contrast between the blood of animals and that of birds. It could hardly be maintained that an ostrich and a parrot are more nearly allied than a wolf and a hyena, and yet that would be the inference from the blood tests.'

Dit is nouliks nodig om te beklemtoon dat die evolusionistiese poging tot klassifikasie ook niks meer as (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) klassifikasie is nie: dit verklaar niks nie.

Laat ons nou ondersoek instel of die konstantheid van die grondtipes, soos deur die Skrif geleer, bevestiging vind deur die feite.

In die eerste plek wil ons daar nadruk op lê dat die histologie of weefselleer getuig van die radikale verskille tussen die selle van verskillende soorte. Die skynbare verwantskap wat die leek op grond van die morfologie of vormleer konstateer, maak op die deskundige gebied van die selleleer geen indruk nie, terwyl hy van diepgaande verskille bewus is. Juis hier het die evolusionis miskien sy gevoeligste neerlaag gely. Ek kan maar net melding maak van die verskil ten aansien van die chromosomes van die verskillende soorte. Dit geld nie alleen hulle 'somatiese telling' nie maar ook daardie wonderlike patroon wat hulle gedurende die proses van mitosis vorm.

In die tweede plek wil ek die onloënbare diskontinuïteit wat oral in die skepping so opvallend is, aksentueer. Alle eerbare beoefenaars van die genetica sal en moet erken dat hulle geen nuwe soorte kan voortbring nie. Duidelikheidshalwe herhaal ek dat ek nie betwis dat daar mutasies binne die grense van die grondsoorte plaasvind nie. Die gesaghebbende Theodosius Dobzhansky gee in sy Genetics and the Origin of Species , (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) hele lys van sulke veranderinge in die geval van die asynvliegie, Drosophila melanogaster . Maar in weerwil van die talle mutasies ten opsigte van sy kleur oë, interne organe ens, bly hy: asynvliegie. Of neem (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander geval: alle evolusioniste is eenstemmig dat protoplasma in eensellige vorm in die begin moes ontstaan het. Maar ná al die 'miljoene jare' kom amoebas ensovoorts vandag nog by die biljoene voor en nie een van hulle verkeer in enige stadium van transmutasie na (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander spesies nie. Of dink aan die klassieke voorbeeld van die venusvaring ('maidenhair fern'), wat nog maar nagenoeg net soos sy fossiel-voorouers lyk. Volgens Rendle Short is ook die triboliete van die oudste rotse waarin fossiele voorkom net so kompleks as die hedendaagse kreef.

Ek sou hiermee kon volstaan het, maar die konstantheid wat die mens vertoon, het vir ons besondere betekenis. Gevolglik iets meer daaroor.

Daar is om mee te begin die afsonderlike gevalle van ontdekking van fossiele, waaroor daar egter die grootste onsekerheid en meningsverskil bestaan. Ek noem (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) paar voorbeelde. Sekere oorblyfsels is in die negentiger jare van die vorige eeu deur (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) Hollandse medicus, Dubois, in Java ontdek. Eers het hy (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) tand verskeie voet onder die grond ontdek en later (ongeveer drie voet daarvandaan) (De