## Die agtergrond...

Goed, die geskiedenis is soos volg, maar daarvoor moet ons 'n hoofstuk terug gaan. In hoofstuk 18 het ons 'n wonderlike bonatuurlike gebeurtenis. Dis soos 'n goeie fliek! Vir eeue het Israel gesukkel met afgodery. Sien, Israel was geroep om te glo in een God, en al die ander nasies rondom Israel, het godsdienste gehad wat heidens was. Met heiden bedoel ons nie 'n tipe godsdiens nie, ons bedoel hulle wêreldbeeld was heidens. Die Bybel se wêreldbeeld wat ons het, is dat daar een God is, Hy is Almagtig, alle gesag lê by Hom, en daarom is daar een waarheid by Hom. 'n Heidense wêreldbeeld, of paganisme sê daar is baie gode, baie plekke waar krag en gesag is, en daarom is daar baie waarhede.

Uiteraard staan Christendom en paganisme lynreg teenoor mekaar. Deur die jare het Israel dan deur siklusse gegaan, elke nou en dan het hulle in afgodery verval, en daarom was die heidense wêreldbeeld iets algemeen in Israel.

Dan is daar weer 'n herlewing wat deur 'n koning of 'n rigter of 'n priester of profeet gebeur, en dan draai die mense weer terug na God toe.

Iets vreemds het toe gebeur toe Agab, wat op daai stadium koning was van Israel, met Isebel getrou het. Isebel was 'n prinses, dogter van die koning van Sidon, en 'n baie toegewyde Baäl aanbidder. Isebel het iets reg gekry wat nie baie in Israel gebeur het nie, en dit is dat sy die Baälgodsdiens die nasionale godsdiens van Israel gemaak het. Sy het honderde profete en priesters vir Baäl aangestel. Deur staatshulp het Baälaanbidding die norm geword. Hulle was dus 'n gevestigde godsdiens. Hulle het aanbiddingsplekke gehad, 'n stelsel in plek. Dalk selfs 'n drukkery en 'n teologiese skool. Daarbysaam was Isebel wreed ook, en het sy nie geskroom om enige iemand wat teen Baäl is, dood te maak nie. In haar tyd was Israel in 'n absolute donker tyd, veral ook geestelik.

Die Here stuur toe vir Elia om 'n droogte aan te kondig. Met die doel om Israel wakker te skud, hou die Here die reën terug. Dit het natuurlik 'n geweldige hongersnood tot gevolg. Die ekonomie val, en tydens die hoogtepunt van hierdie noodtoestand, stuur die Here vir Elia na Agab toe. Dis nou hier wat dinge baie interessant word!

Elia daag Agab uit om al die profete van Baäl te laat bymekaar kom op die Karmel berg. Hy daag hulle uit tot 'n geestelike boksgeveg as't ware. Daar moet 'n altaar en offers wees, en albei moet bid, en die een wat se God sy gebed verhoor, Hy is dan god. Agab reken dis 'n goeie plan. Sien, Baäl was 'n vrugbaarheidsgod, en reën was een van sy verantwoordelikhede.

In die een hoek het ons dan op die berg Karmel 450 profete van Baäl, en in die ander hoek net Elia. Duisende Israeliete het kom kyk. Elia sê hulle mag maar begin.

Die profete van Baäl bou 'n altaar, slag die bul. Hulle begin bid. Hulle bid nie net nie, hulle dans ook. Hulle sny hulself om hulle toewyding te wys. Vir ure lank, maar niks gebeur nie. Die Bybel sê dat hier by middag, het hulle begin paniekerig raak. 1 Konings 18:26+27 sê: 'o Baäl, gee ons antwoord! Maar daar was geen stem en niemand wat antwoord nie. En hulle het rondgespring by die altaar wat hulle gemaak het. En toe dit middag was, het Elía met hulle gespot en gesê: Roep hard; hy is mos 'n god! Hy is seker in gepeins, of hy het hom seker afgesonder, of hy is seker op reis; miskien slaap hy en moet wakker word.