Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) gedeelte van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) skedel gevind. Die volgende jaar het hy (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) dybeen omtrent 46 voet daarvandaan verwyder gevind. Twee ander tande is ook nog later ontdek. Sonder die minste grond daarvoor het Dubois gaan aanneem dat al hierdie oorblyfsels dié van dieselfde wese was en hom die indrukwekkende naam van Pithecanthropus erectus gegee. Reeds op die internasionale kongres van soöloë in 1895 het die leidende paleontoloog van sy dae, Rudolf Virchow, beswaar gemaak teen die voordrag van Dubois en daarop gewys dat dit onseker is of die vondse gedeeltes van dieselfde geraamte is. Bowendien, het hy verklaar, dat die skedel dié van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) groot aap is. (Later het baie ander soos Hertwig, Macnamara, Bumuller en Obermaier instemming hiermee betuig.) Die hele aangeleentheid is verder vertroebel deurdat die ontdekker die vondse agter slot en grendel bewaar het en vir baie jare aan niemand toegang verleen nie. (Intussen is talle van realsitiese rekonstruksies van hierdie aapmens gemaak en in museums tentoongestel of in populêre werke afgebeeld! Daarom kan (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155- 167) mens begryp dat Wasmann verklaar: 'It is nothing short of an outrage upon truth to represent scanty remains, the origin of which is so uncertain as that of the Pithecanthropus, as absolute proof of the descent of man from beasts, in order thus to deceive the general public.') Op 20 Maart 1937 het Dubois uiteindelik self in Philadelphia verklaar dat hy tot die slotsom gekom het dat die skedel die van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) aapsoort is. Alle antropoloë stem saam dat die dybeen dié van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens is. Die enigste gevolgtrekking waartoe (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens kan kom, is dié van prof Tinkle en andere, te wete dat die oorblyfsels dié van minstens twee wesens was. Naamlik van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) aap en van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens en dat Pithecanthropus erectus na die gebied van sprokiesland verwys moet word.

Daar is ook nog ander geïsoleerde gevalle soos dié van die sogenaamde 'Piltdown man' ( Eoanthopus dawsoni ), die Australopithecus , ens; maar dit loon waarlik nie die moeite om nader hierop in te gaan nie, want daar is werklik geen gegewens wat enige gewig dra nie. Vandaar ook dat gesaghebbendes mekaar gedurig weerspreek. Ek herinner my dat die anatoom aan een van ons universiteite byvoorbeeld kort ná die ontdekking van die Taung- skedel op (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155- 167) openbare vergadering in Kaapstad sy bevinding as volg saamgevat het: 'This is nothing else than the skull of a baby chimpanzee.'

Daar is ewenwel nog gegewens wat volgens sommige sou dui op mensesoorte wat aan die huidige mens voorafgegaan het. Meermale word drie sulke soorte genoem: Die Heidelbergse mens , die Neandertal-mens en die Cro-Magnon-mens. Aan eersgenoemde hoef ons nie veel aandag te wy nie. Al wat in Heidelberg gevind is, is (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) onderkakebeen. Reeds met die ontdekking het dr Wilhelm Branca, hoogleraar in die geologie en paleontologie in Berlyn verklaar dat dieselfde liggaamsdeel van die moderne Eskimo daar net so uitsien. (Kramverger het dit bevestig, en gewaarsku dat (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) hele skedel (om nie eers te praat van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) hele mens of selfs menseras nie!) nie uit (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) kakebeen gerekonstrueer kan word nie.)