Vaandel, September 1952, pp 155-167) interglasiale tyd. Maar die Amerikaanse geoloë Russel en Tar het by die Malaspinagletser van Alaska (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) welige plantegroei ontdek, sodat die hele teorie van interglasiale tye wankel staan. Prof dr GL Smit Sibinga het in sy inaugurele rede in 1946 oor De Ijstijden in de Aardgeschiedenis gesê: 'Er bestaat waarschijnlilk geen andere vraagstuk, waarvoer nie alleen geologen, doch ook meteorologen, astronomen en biologen so ernstig hebben nagedacht en gediscusseerd als het vraagstuk der ijstijd. En toch is geen enkele theorie tot nog toe algemeen aanvaard kunnen worden.'

Die sirkelredenering waarin geoloë en bioloë so dikwels verval, verdien ook ons aandag: eersgenoemdes bepaal die duur van hulle tydperke met verwysing na die fossiele wat in die aardlae voorkom en laasgenoemdes beroep hulle weer gedurig op die aardkundiges wanneer hulle die ouderdom van fossiele probeer vasstel. Inherente data vir die bepaling van die oudheid van òf die aardlae òf die petrifaksies is daar nie. In sy Fundamental of Zoology erken (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155- 167) man soos prof William Tinkle hierdie feite rondborstig.

Die crux in verband met al die berkenings van evolusionistiese kant wat op sedimentêre data, die radium-lood-metode ensovoorts, gebaseer word, is hierin geleë dat die realiteit nie net een of selfs enkele onbekende faktore en veranderlike groothede vertoon nie , maar dat daar soveel is wat nie kontroleerbaar is nie.

Met betrekking tot die tweede verskilpunt kan ons kort wees. Die geloofstandpunt staan hier op die voorgrond. Volgens die deïsme moet die besondere openbaring aanvaar word alleen vir sover as dit met die rede ooreenstem. Die deïsme plaas dus per slot van rekening die menslike rede op die troon. Daarteenoor handhaaf die konsekwente Christendom die openbaringskarakter van die Heilige Skrif en insonderheid ook die leer van die voorsienigheid van God. Daarvolgens is God nie (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) deus otiosus of werklose god nie, maar moet sy immanensie naas sy transendensie bely word. So dikwels word aan God, sy werke, sy kennis, sy eienskappe in terme van menslike kategorieë gedink. Maar ten aansien van God is daar geen sprake van willekeur, passiwiteit, moeisame arbeid, onttrekking aan (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) deel of die geheel van sy skepping nie: Hy is die volmaakte, louter aktiewe, almagtige, alomteenwoordige en ewige God en Vader van alles wat is, en dra sy ganse skepping in sy voorsienige en allesomvattende bestel van oomblilk tot oomblik in sy lankmoedigheid en onpeilbare liefde. Niks, maar dan ook geheel en al niks, gebeur sonder sy wil nie. Daar kan geen bestaan of voortbestaan, geen ontwikkeling of denaturasie plaasvind as Hy dit nie wil of toelaat nie - ja, ook denaturasie, wanverskynsels, stryd om bestaan, verskeuring van een dier deur (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander ..., want daarin openbaar God sy toorn oor die goddeloosheid van die mens. Wag die skepping nie met reikhalsende verlange na die vrymaking van die vloek en slawerny van die verganklikheid nie!

God werk - Hy werk voortdurend, soos dit Hom behaag en soos Hy tot ons lering in die Heilige Skrif geopenbaar het, en op hierdie geopenbaarde wil van God let die evolusionis nie - tot ontsettende skande van die wetenskap. Die Woord van God leer uitdruklik dat Hy (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) natuurorde daargestel het, wat kragtens die Natuurverbond met Noag, ten spyte van die sondeval en vloek, wat die skepping dientengevolge getref het, deur Hom in stand gehou word. Wat die onderhawige onderwerp betref, bestaan hierdie orde onder andere daarin dat