staat op zichzelf niet sterk; zij kan eigenlijk slechts worden verdedigd uit het ongerijmde.' As (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155 -167) mens sulke taal verneem, word dit duidelik waarom manne wat met gesag kan praat - soos Diamare, osteoloog aan die Universiteit van Napels; Fleischmann, hoogleraar in die dierkunde aan die Universiteit van Erlangen; Lemoine, professor in die geologie aan die Universiteit van Parys; Nilsson, professor in die genetica aan die Lund Universiteit, Swede; Vialleton, professor in die vergelykende anatomie aan die Universiteit van Montpellier; en so baie ander - in verset gekom het teen die evolusiedogma.

Nee, daar is geen greintjie onbetwisbare getuienis teen die Skrifwaarheid aangaande die formasie van die mens na die beeld en gelykenis van God nie. Daar is niks in die fietemateriaal wat die bewys lewer dat die mens uit die dier ten gevolge van transmutasie ontwikkel het ; dat daar honderdduisende jare gelede (of wanneer ook al) halfmens-gedrogte was; dat daar selfs min of meer wanstaltige menslike rasse was wat uitgesterf het nie. Weliswaar kom daar individuele verwordings en afwykings voor (soos by die sogenaamde Neanderthal-mense) vanweë die vloek van God wat ook die menslike geslag getref het. Maar ten spyte van die diepe verdorwenheid van die mens het hy deur al die eeue sy wese behou . Konstantheid van die mens as geskape soort bly ten spyte van al wat die evolusioniste reeds beweer het, bo alle twyfel verhewe.

Genoeg omtrent die diskontinuïteit in die sin dat elke soort volgens sy soort voortgebring en nie transmuteerbaar is in (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander soort nie.

In die derde en laaste plek wil ons ter stawing van die konstantheid van die grondsoorte nog net attent maak op die definitiewe grense van hibridasie of kruisteelt. Dit bly (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) onmiskenbare feit dat kruisteelt alleen binne die afsonderlike soorte slaag; maar sodra gepoog word om die grense wat die Skepper daar gestel het te oorskry, tree steriliteit sonder uitsondering in. Siedaar (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) alombekende en -erkende verskynsel, wat oral waar daar lewende wesens is die konstantheid van die soorte verkondig!

Ek meen dat ek my taak volbring het. Daar bestaan ongetwyfeld weens wedersydse onkunde, baie misverstand tussen evolusionistiese bioloë en Skrifgelowige teoloë. Maar dit staan ook vas dat die Skrifopenbaring en die konsekwente evolusiedogma antiteties teenoor mekaar staan, en dat selfs die minder konsekwente evolusionisme ten opsigte van die kardinale sake wat ons genoem het, te wete die tydperke wat ook ná die formasie in miljoene syfers bereken word, die deïstiese wêreldbeskouing en die transmutasie van soorte onverenigbaar met die Heilige Skrif is. Terselfdertyd wil ek met die grootste klem sê dat daar geen konflik hoegenaamd tussen die ware wetenskap - die wetenskap wat die waarheid eerbiedig en nastreef - en die Woord van God bestaan nie. Inteendeel hoe langer die navorsers wat dié naam waardig is, indring in die menigvuldige wysheid wat in die skeppingswerk van God vergestalting gekry het, hoe duideliker sal dit ook blyk dat die waarheid wat God in die natuur openbaar nooit in teëspraak kan wees met die waarheid wat ons uit die Heilige Skrif toespreek nie.

'Ek loof U, omdat ek so vreeslik wonderlik is; wonderlik is U werke! En my siel weet dit alte goed.'