beskadig. Opbou eerder as afbreek van die vader is vandag belangriker as ooit tevore. Die feminisme en die sogenaamde emansipasie van die vrou het in die huidige gekulmineer in (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) samelewing wat vyandig teenoor mans staan.

Die vrou wat te trots is om haar man as haar hoof te eer, doen haarself en haar kinders (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) groot onreg aan. Sy ontneem haarself en haar kinders die emosionele en geestelike beskerming wat die hoofskap van die man hulle bied en wat hulle nodig het. Die vrou is emosioneel en geestelik kwesbaarder as die man en juis daarom het God in Sy wysheid die man as hoof aangestel.

Die gevolge van die moeder se trots is óf dat die ouers in gedurige konflik is, óf dat die vader die rol van gesinshoof aan sy vrou oorgee. Albei lei tot (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) gebrek aan innerlike geborgenheid en sekuriteit by die kinders. Die vrou se oorname as gesinshoof kan diepgrypende en ontsettende gevolge hê. In ons samelewing waar die man van sy hoofskap ontneem is of waar hy dit vrywilliglik ontduik, ervaar ons toenemende homoseksualisme, lesbienisme, vrouemishandeling en verkragting. Dit kan as volg verklaar word: Seuns leer om nie-dominant, selfs swak te word, maar omdat die man se God-geskape drang tot leier- en hoofskap selde totaal onderdruk kan word, word dié mans dikwels vrouemishandelaars en verkragters. Daarbenewens soek alle mans na sagtheid en teerheid. Seuns van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) dominerende moeder en (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) swak vader neig derhalwe meer dikwels tot homoseksualisme omdat hulle warmte, sagtheid en teerheid eerder met mans as met vrouens assosieer. Dogters uit (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) gesin waar die moeder die dominante figuur is, leer om leierskap in hulle eie huwelike en op ander lewensterreine op te eis, maar omdat God die vrou nie geskape het om hoof te wees nie, neig feministe asook ander vrouens in leierskapposisies dikwels tot hardheid en selfs tot ongenaakbaarheid.

Die sogenaamde emansipasie van die vrou het ook (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander diepgrypende gevolg gehad. Dit het baie vrouens oortuig dat self-vervulling nie in moederskap gesetel is nie, maar in (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) loopbaan, en vordering in dié loopbaan. Ek besef dat baie vrouens as gevolg van hoë lewenskostes móét werk en dat moederskap en alles wat dit behels moeiliker vir (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) werkende vrou is. Nietemin, die Verbondsmoeder wat genoodsaak is om te werk, moet nogtans haar heil en vreugde in haar moederskap vind en nie in haar werk nie. God se roeping aan die vrou as moeder word in 1 Timoteus 2:15 gegee, naamlik: '[S]jy sal gered word deur kinders te baar, as hulle bly in geloof en liefde en heiligmaking, met ingetoëndheid'.

God is (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) God van liefde. Hy verstaan as die moeder moet werk. In die lig van wat in 1Timoteus 2:15 geskrywe staan, glo ek egter nie dat Hy verskonings van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) werkende moeder sal aanvaar dat sy te min tyd gehad het om haar kinders na Hom toe te bring nie. Die Verbondsmoeder moet haar man en kinders vóór persoonlike ambisie stel. In Deuteronomium 6:5-9 beveel die Here dat kinders in (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) omgewing wat met Sy Woord oorheers word en deurdrenk is, moet grootword. Om (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) werkende moeder te wees, is geen verskoning om nie huisgodsdiens voor ontbyt en aandete te hou nie, om nie wyding na aandete te hou nie, om nie Bybelverhale te lees en te bid voor slapenstyd