Dadelik wil ons hier iets meer sê omtrent die sogenaamde skeppignsdae of liewer formasiedae. As (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens die Hebreeus nagaan, dan staan dit vas dat jy hier met die nugtere verhaaltrant van die geskiedenis te doen het. Alle reëls van die uitlegkunde sou verbreek word indien dit as poësie of allegorie ge-eksegetiseer word. Maar een ding moet nie vergeet word nie, naamlik dat ons hier met (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) besondere tydsvorm te doen het, naamlik met formasietyd. Die woord 'joom' word vir elkeen van die ses dae gebesig; en daarmee word te kenne gegee dat elke 'joom' nie uit wat ons tans periodes sou noem, dit wil sê (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) aantal konsekutiewe dae, bestaan het nie. Dit is die gemeenskaplike trek tussen die verskillende dae; maar origens het hulle ongetwyfeld onderling van mekaar verskil. Die eerste drie kon selfs geen astronomiese dae gewees het nie, want die lig was nog nie gekonsentreer in die son en ander hemelliggame nie. Van die algehele andersoortigheid van die formasietyd en toestande kan u en ek eintlik geen ware denkbeeld vorm nie.

Van die totaal ander verhoudinge tussen die werklikheidsdinge: van die uitstraling van radio-aktiewe elemente en die gevolge daarvan, ensovoorts, het ons geen konsepsie nie! Probeer u dit indink en baie van u probleme sal verdwyn. En daarom is dit ook dat ons Lyell se geleidelikheidshipotese verwerp. Die dinge kon nie altyd teen dieselfde tempo en op dieselfde manier as vandag plaasgevind het nie. Wat die volgorde van die formasiedae betref, is daar die treffendste ooreenkomste tussen die relaas in Genesis en die bevindinge van die manne van die wetenskap. Die eerste formasiedaad het gevolg op die woorde van God: 'Laat daar lig wees!' Ook het (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) wisseling tussen dag en nag ingetree. Dit moes plaasgevind het deurdat (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) groot vurige massa van die aarde weggeslinger is, of omgekeerd. Die tweede formasiedaad het uitgeloop op die daarstelling van die hidrosfeer; die derde, op droëgrond en die plante; die vierde, op die kosmisering van die vurige massa, dit wil sê die ordening van die hemelliggame. Op die vyfde dag is die animalia geformeer: grotere en kleinere seediere. (Ek wys net terloops daarop dat die Hebreeuse woord oph wat hier gebruik word in Lev. 11 vir sprinkane gebesig word. Evolusionistiese paleotoloë praat in dié verband byvoorbeeld van die fossiele van die palaeoblattina wat in die Siluriese formasie voorkom.) Op die sesde dag het die formasie van die landdiere en uiteindelik dié van die mens plaasgevind.

Voorts moet u daarop let dat die Bybel nêrens konstateer hoe lank gelede die skepping of die formasie plaasgevind het nie. Ussher stel die begin van die geskape werklikheid op sowat sesduisend jaar gelede; maar hy het gefouteer: (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens kan geen konklusie uit die genealogieë in die Skrif maak nie, terwyl die Bybel self aandui dat daar soms baie geslagte uitgelaat word.

Wat ons onderwerp betref, is dit ook nog van die grootste belang om daarvan kennis te neem dat daar verskillende grondsoorte geskape is wat nie tot mekaar herleibaar is nie. Wat of watter die grondtipe is, word nie met soveel woorde deur die Heilige Skrif aangegee nie. Die Bybel leer duidelik die monofilogenese van die mens (dit is, formasie van een soort mens) en die polifilogenese van beide plante en diere (dit is die formasie van verskeie soorte). Verder blyk uit Genesis dat die soorte konstant is; maar dit sluit nie uit dat daar mutasies binne die soorte kan plaasvind nie. Die Skrif self deel ons byvoorbeeld mee dat Eva die moeder is van alle mense, maar spreek tog ook van die grootste volkereverskeidenheid. Daar is ook aanduidings in die Woord van God dat die