(De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) Wysgeer van naam soos Kant verklaar in sy Kritiek der reinen Vernunft dat die wetenskap 'steeds uit sekere prinsipes a priori streng bewysend moet wees.' Geen wetenskaplike kan ooit neutraal wees nie. Weliswaar moet almal steeds na objektiwiteit strewe, maar daar is (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) hemelsbreë verskil tussen neutraliteit en objektiwiteit. Die waarheid is objektief, maar alles behalwe neutraal.

Waar alle wetenskaplikes voortdurend van voorveronderstellings uitgaan, daar neem ons ook ons a prioristiese grondbeginsels aan, te wete dié wat ons aan die Heilige Skrif ontleen. 'Maar,' so sal iemand moontlik vra, 'hoe weet jy dat hulle waar is?' My antwoord is dat ek dit glo. En ek is bly om te kan sê dat wanneer ek my wetenskap op die geloof laat rus, ek my in goeie geselskap bevind. In die referaat wat prof dr C G S de Villiers op die Jaarvergadering van die Fakultiet vir Wetenskap en Tegniek van die Suid-Afrikaanse Akademie op 28 Julie 1944 gelewer het, het hy hom onder andere as volg uitgelaat: 'So seer is die tranformasieleer (evolusieleer) eksperimenteel onbewysbaar, dat ek amper waag om te sê dat as dit moes beweer word dat sodanige bewys gelewer is, ek dan nie meer aan die transformasieleer sou glo nie.' Of 'Evolutie is nog altijd een onbewezen feit. Zij is een theorie en berust voor een goed deel op geloof,' aldus die evolusions, dr J Kalma, in sy werk: De Mensch een Evolutiebeeld . In laaste instansie is die wetenskap (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) geloofsaak vir sover sy fundamentele veronderstellinge daarby betrokke is. En indien manne soos Feuerbach, Watson en Leuba dit goed dink om van die geloofstelling - of moet ek sê: stelling van die wangeloof! - uit te gaan dat daar geen God is nie, dan verkies ek om te bely dat daar wel (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) God is. Hier het u tipiese voorbeelde van sulke voorveronderstellinge wat nooit deur middel van die rede bewys of weerlê kan word nie. Die rede hiervoor lê voor die hand: soos Kant reeds in sy kritiek op die rasionalisme aangetoon het, kan (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) sluitrede nooit die gaping tussen tyd-ruimtelike en die ewige oorbrug nie.

En nou stel ek (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) tweede beswaar teen die voormelde definisie van die wetenskap aan die orde, naamlik dat dit nie daarmee rekening hou nie dat die wetenskaplike by sy hipotesevorming weliswaar deur die feitemateriaal maar net so onmiskenbaar deur sy a prioristiese uitgangspunt gelei word. Wanneer hy met sy data in die laboratorium besig is, dan interpreteer hy gedurig, en hy doen dit mede op grond van die voorveronderstellinge waarvan hy glo dat hulle waar is. Hy kan trouens ook nie anders nie, want die persoonlikheid sowel as die waarheid is (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) eenheid. Dit geld van die wetenskap in die algemeen en in die besonder ook van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) wetenskap soos die paleontologie: die fossiele is fisiese data, maar die paleontoloog neem hulle waar, dink na oor wat hy waarneem en geraak tot (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) slotsom wat deur sy a prioristiese standpunt medebepaal word.

Dit kan sy nut hê om u nog daarop te wys dat die waarneming sowel as die rede dikwels feil. Wat die waarneming betref, kan (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens maar net verwys na die misrekeninge wat vroeër in die sterrekunde voorgekom het, omdat die reaksietyd van die waarnemer nie in aanmerking geneem is nie; of na die alombekende voorbeeld van die reguit stok wat nie as sodanig waargeneem word indien dit in water gesteek word nie. En in verband met die ratio siteer ek weer uit bogenoemde rede van prof dr CGS de Villiers: 'Die menslike verstand