is ook nie sogenaamd 'onfeilbaar,' soos (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) masjien nie; die soöloog se metode kan onberispelik gewees het, maar sy gevolgtrekkings kan foutief wees.'

Mistastings sluip ook op (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander wyse in die biologie in. Genoemde hoogleraar vestig die aandag daarop: 'Die sluip ook op (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander wyse in die biologie in. Genoemde hoogleraar vestig die aandag daarop: 'Die soöloog probeer dan (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) reeks 'anatomiese skakels' op te stel as leidraad vir die moontlike evolusiegang; maar al te dikwels is hy geneig om sulke bloot anatomiese étappe-skakels as werklike filetiese skakels te beskou.' Dit is hierdie ' loose reasoning ,' soos (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander soöloog, Dewar, dit gepas noem, wat sonder twyfel tot soveel ernstige foute in die biologie gelei het. Dit is my oortuiging dat een van die vernaamste denkfoute van baie bioloë daarin geleë is dat hulle analogie met identiteit verwar. As daar analogie van liggaamsbou is, dan is kontinuïteit nog lank nie vanselfsprekend nie; daar skuil duisend moontlikhede in die werklikheid.

Daar moet ook gewaak word teen generalisasies - wat gewoonlik heel weinig sê, omdat hulle te veel wil sê. Kosmiese of radio-aktiewe strale kan byvoorbeeld onteenseglik verantwoordelik wees vir sekere somatiese veranderinge, maar om dit nou meteens as grondbeginsel te gaan beskou wat die lewe in al sy verskeidenheid verklaar, is om die spoor byster te raak. Dit blyk al onder andere hieruit dat (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens dáár met (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) meganiese kousaliteit te doen het wat met doelmatigheid nie rekening hou nie. Gelukkig dat die meganisme (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) verouderde opvatting van die negentiende eeu is. Luister na die woorde van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) genie van die twintigste eeu - ons bedoel Einstein. Hy spreek van sy 'rapturous amazement at the harmony of natural law. Which reveals an intelligence of such superiority that, compared with it, all the systematic thinking and acting of human beings is an utterly insignifiant reflection.' Net so gewaagd sou dit wees om ten opsigte van die neotenieverskynsel te gaan generaliseer. Sonder twyfel is dit (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) interessante fenomeen, maar om hierdie begrip met al die onsekerheid en teenstrydige gesigspunte wat daaraan kleef tot verklaringsbeginsel te gaan verhef, sou meer in die teken van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) noodsprong as van die wetenskap staan.

Ek stel vervolgens die tweede vraag: Wat is skepping? Hieroor sal ek maar nie lank uitwei nie. Die dogmatikus prof V Hepp omskryf dit as volg: 'Dit is die onmiddelike, voortbrengende daad van God Drieënig, waardeur Hy in een moment (nie uit Homself nie, maar deur Homself) die hemel en die chaotiese realiteit, wat deur die formasie met die hemel een kosmos sou vorm, in aansyn geroep het. Hierdie skepping of creatio word beskryf in Gen. 1:1. Tussen Gen. 1:1 - toe die chaotiese realiteit daargestel is - en Gen. 1:3 kon daar miljoene jare verloop het. (Ja, ons struikel ook al weer oor ons eie woorde, want eintlik kan hier nog glad nie van astronomiese tyd sprake wees nie.) In Gen 1:3 neem die formatio of formasie naamlik (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) aanvang. En waar hierdie sake nie onderskei word nie, verval leke-kritici so dikwels in growwe foute. Die formatio het genoemde hoogleraar as volg omskryf: 'Dit is die geheel van dade van God - wat nie as totaal onmiddelik gedink moet word nie, maar ook nie as geheel en al middelik nie - waardeur die chaotiese werklikheid saam met die hemel een kosmos geword het.'