honderdduisende verskillende diere nie van die begin af bestaan het nie, want dit is heeltemaal onmoontlik dat hulle in die ark sou kon gehuisves gewees het. Met veiligheid kan ons op grond van die Skrifopenbaring self aanneem dat daar veranderings binne die soorte plaasvind. Maar daar vind nooit transmutasie of transformasie van een grondsoort in (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) ander plaas nie. Daar moet ook bedink word dat die aarde met die sondeval deur die vloek van God getref is. Toe het die katastrofiese sy intrede gedoen: aardbewings, grondverskuiwings, en dies meer, wat alle beskrywing uittart, was aan die orde. (Die sondvloed is die laaste van hierdie geweldige katastrofes en dit is (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) fout om alle rampe wat die aarde getref het, daarheen te verskuif.) Ten gevolge van die vloek kom daar ook degenerasie in die skepping voor, en hierdie verwording openbaar hom ook in die wanstaltige mutasies.

By wyse van samevatting wil ons dus die Skriftuurlike standpunt soos volg stel: (1) die skeppingsdaad (creatio) deur God almagtig; (2) die verskillende formasiedae (formatio), waarvolgens die mens monotipies, maar diere- en plantelewe politipies is; (3) ontwikkeling, maar ook degenerasie binne die grondsoorte.

Die derde vraag wat ons wil stel is: Wat is evolusie? (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) Mens sou hieroor weer (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) boekdeel kon vul; maar tans kan ons net die vernaamste aanstip. Die woord 'evolusie' is afgelei van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) werkwoord met die wortelbetekenis van: iets na buite te laat rol, iets te laat opstyg; dit dui dus aan: ontplooiing, ontwikkeling. In talle van wetenskappe word die woord gebesig - elke keer met (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) eie nuanse van betekenis. In die godsdiensgeskiedenis erken die voorstanders van die evolusiegedagte byvoorbeeld nie die besondere openbaring nie; maar aanvaar (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) geleidelike ontwikkeling van die primitiefste tot die mees verhewe vorme van die godsdiens. In die etiek loën pleitbesorgers die bestaan van die sonde en wil alleen van verskillende ontwikkelingstadia wat die sedelikheid deurloop het, weet. (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) Mens het hier dus eintlik met (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) lewens- en wêreldbeskouing te doen, wat oor die hele linie heen - en met name ook in die biologie en verwante wetenskappe - sy voorvegters het. Met (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) historiese relaas gaan ek u nie vermoei nie. Daar is tog niemand meer wat hom nog moeg maak byvoorbeeld oor die uitgediende seleksie-teorie van Charles Darwin nie. En hoeveel skole was daar nie reeds na hom nie! Maar as die Darwinisme verwerp word, dan wil dit nie sê dat die evolusiegedagte nie meer sy aanhangers het nie. Ek stel dadelik die evolusieleer in sy konsekwentste vorm: dit is dié rigting in die biologie wat leer dat alles wat is, en mitsdien ook die lewensverskynsel vanself ontstaan het en ook voortbestaan, en dat daar in die biologiese natuurgegewe die inherente kragte tot transformasie, in die reël in stygende lyn, geleë is. Van die begrippe 'hoogstaande' en 'laagstaande' in die evolusieleer het ek nêrens (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) beter bepaling as in die referaat van prof De Villiers teëgekom nie. Hy skryf: 'Die genealogie van (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155 - 167) dierstam kan op grond van sake alleen vasgestel word na die sortering van alle ortogenetiese rigtinge; diegene wat (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) beperkte getal ortgenese rigtinge toon en wat dus hulle stamstempel nog die duidelikste dra, noem die soöloog primitief. Diegene daarteen wat al hoe meer getransformeer is, bestempel hy as gespesialiseerd. Hierdie twee begrippe stem