ლიტერატურულიტექსტის ანალიზი - სამუშაო მასალა 6

######## დავალება 1. მოძებნეთ ტექსტში იმპლიციტური და ექსპლიციტური მკითხველი.

ვინც ლუარსაბის სახეში თავის - თავს იცნობს, ვინც ლუარსაბზედ დაწერილს თავის - თავზედ მიიღებს, ის, რასაკვირველია, ლაფის სროლას დამიწყებს და 'გიჟიას' დაუძახებს ამ მოთხრობის უხეირო დამწერსა. ეს კარგად იცოდნენ, რომ ჩვენ პირთან საქმე არა გვაქვს, ჩვენ საზოგადო ჭირზედა ვწერთ.

######### [...] წარმოიდგინეთ შუა კახეთის პატარა სოფელში ერთი ტრიალი, დაცემული ადგილი და იმ ადგილის შუაგულსა - ორსართულიანი სახლი ქვითკირისა. [...]

შიგ თითონ ეზო ისე უწმინდური იყო, როგორც ძველი ჩინოვნიკის გული. დიდი საქმე იყო, პატრონამდინ ისე მიგეღწიათ, რომ ან არ გასვრილიყავით, ან კიდევ ერთი ამბრის სურნელება თან არ აგეყოლიათ. ეს გარეგანი, - ეხლა, ბატონებო, შიგ სახლში ვეწვიოთ თავადს თათაქარიძესა.

######### ეს კი უნდა მოგახსენოთ, რომ, თუვეწვევით, ფრთხილად უნდა ვიყვნეთ. [...]

არ გეგონოთ, მკითხველნო, რომ ეს სახლი ეკუთნოდეს ერთს ვისმეს ღარიბსა და მის - გამო იყოს ეგრე გულშეუტკივრად თავმინებებული, - არა, ამის პატრონს ჰყავს ოცი კარგად გაკეთებული კომლი კაცი, ასე რომ ათ ურმამდინ საბეგრო ებმებოდა, ცხვარი ბლომად და ასიოდეც ცხენი, რომელიც ყმაზედ ნაკლები არ არის განათლებული მებატონისათვის. [...] მაშ რაღად სდგას ეგრე ცუდად? მკითხავს გაკვირვებული მკითხველი. იმიტომ, რომ ქართველია, - მოგიგებთ სრულიად დარწმუნებული, რომ კაი საბუთი გითხარით.

######### დიაღ, ამ მშვენიერ სახლში ქართველი კაცი იდგა. [...] თავადი ლუარსაბ თათქარიძე გახლდათ კარგად ჩასუქებული ძველი ქართველი, მრგვალი - უკაცრავად არ ვიყო ამ სიტყვაზედ - როგორც კარგი ნასუქი კურატი.

######## დავალება 2. მომდევნო ტექსტი წარმოდგენილია დასასრულის გარეშე. მოიფიქრეთ 'თქვენი' დასასრული.

###### ამბავი ორი კაცისა , რომელთაც სიზმარი იხილეს

######### ხორხე ლუის ბორხესი ; თარგმანი ესპანურიდან - ნინო ფიფია არაბი ისტორიკოსი , იქსაკი , მოგვითხრობს ამ ამბავს :

კაცნი ღირსეულნი ნდობის ამბავს ყვებიან ( თუმცა მხოლოდ ალაჰია ყოვლისმომცველი და ყოვლისშემძლე და გულმოწყალე და ფხიზლობს იგი ), რომ ყოფილა ქაიროში კაცი ერთი , ყოველგვარ სიმდიდრეთა მფლობელი , მაგრამ ისეთი დიდსულოვანი და შემწყნარებელი , რომ დაუკარგავს ყველაფერი და იძულებული გამხდარა , ეშრომა ლუკმა - პურის საშოვნელად . ერთხელაც იმდენი იმუშავა თავის ლეღვის ბაღში , რომ ძილმა დაჯაბნა და იხილა სიზმრად კაცი , რომელმაც პირიდან გამოიღო ოქროს მონეტა და უთხრა: 'სიმდიდრე შენი სპარსეთში არს , ისპაჰანში , წადი მის მოსაძებნად'. მომდევნო ალიონზე გაიღვიძა კაცმა და გაუდგა გრძელ გზას . დაუპირისპირდა ხიფათებს , მოვლენილს უდაბნოთა , ხომალდთა , მეკობრეთა , კერპთაყვანისმცემელთა , მდინარეთა , მხეცთა და კაცთაგან . ბოლოს და ბოლოს , მიაღწია ისპაჰანამდე , მაგრამ გააოცა იგი ქალაქის ღამემ და მიიძინა მეჩეთის ეზოში . მეჩეთთან ახლოს სახლი იდგა დ ყოვლისშემძლე უფლის ნებით ქურდბაცაცების ჯგუფმა გადაჭრა მეჩეთი და სახლში შეიპარა . სახლში მყოფებს ხმაურზე გაეღვიძათ და შველა ითხოვეს . მეზობლებმაც გაიღვიძეს . მალე იმ უბნის გუშაგთა კაპიტანი თავის კაცებთან ერთად გამოჩნდა , ყაჩაღები კი სახლის სახურავიდან გაიპარნენ . უფროსმა მეჩეთის გაჩხრეკა ბრძანა და სწორედ მასში წააწყდნენ კაცს ქაიროდან და ისე გაროზგეს , რომ ლამის სიკვდილის პირას მიიყვანეს . ორი დღის შემდეგ კაცი გონს საპყრობილეში მოეგო . კაპიტანმა მოიხმო იგი და და ჰკითხა მას: 'ვინა ხარ და საიდან მოსულხარ?'. სხვამ განაცხადა: 'მე ცნობილი ქალაქიდან -ისპაჰანიდან ვარ და მოჰამედ ელ მაღრებია სახელი ჩემი'. კაპიტანმა ჰკითხა: 'აქ რამ მოგიყვანა მერე?' მეორემ სიმართლის თქმა ამჯობინა და უთხრა მას: 'სიზმრად ნანახმა კაცმა მიბრძანა ისპაჰანს მოვსულიყავი , რადგან აქ იყო სიმდიდრე ჩემი , აწ უკვე ვხედავ , რომ ეს სიმდიდრე ალბათ ის როზგებია , რომელიც ასე დიდსულოვნად მივიღე შენგან' . ამ სიტყვების გაგონებაზე კაპიტანმა გულიანად გადაიხარხარა და უპასუხა: 'უაზრო და მიამიტო კაცო , სამჯერ მეზმანა ქალაქ ქაიროს სიღრმეში ბაღი , ბაღში მზის საათი და მზის საათის შემდგომ ლეღვის ხილნარი , ლეღვის ბაღს იქეთ წყარო , წყაროს ქვეშ კი განძი . ამ ტყუილისთვის არანაირი მნიშვნელობა არ მიმინიჭებია , შენ კი , რა თქმა უნდა , წყეულ ჯორზე ამხედრებულმა იხეტიალე ქალაქიდან ქალაქში მარტოოდენ შენი სიზმრის რწმენის ამარა . ისპაჰანში აღარ დაგინახო , აიღე ეს მონეტები და წადი'. \_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_ \_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_ \_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_.

######### წიგნიდან 'ათას ერთი ღამე', ღამე 351- ე

10