დაწესებული , თუმცა უნდა აღინიშნოს , რომ დანაშაულის პასუხისგებისთვის საჭიროა ვირუსი სხვას გადაედოს ან პირმა სხვისთის ვირუსის გადადება განზრახ სცადოს . ხოლო , სარჩელში განხილული ნორმებით ხდება იმ ვირუსის გავრცელების პრევენცია , რომელიც შეიძლება სულაც არ ჰქონდეს პირს ან ჰქონდეს ვირუსი , მაგრამ არ გააჩნდეს მისი სხვისთვის გადადების განზრახვა . ინდივიდი შეიძლება ახორციელებდეს სრულიად სხვა ტიპის დარღვევას , ვიდრე ვირუსის გადადებაა ( მაგ : შეკრებაზე მისვლა , სადაც 10 კაცზე მეტნი იქნებიან , თუმცა ვირუსი არც ერთმათგანს არ აქვს ), თუმცა სანქცია იგივე უწესდება . სისხლის სამართლის კოდექსის სადავო ნორმებით გათვალისწინებული სასჯელი მით უფრო არაპროპორციულია იმის გათვალისწინებით , რომ ასეთი შემთხვევებისთვის თითქმის აბსოლუტურ უმრავლესობაში არ არსებობს არანაირი ლოგიკური კავშირი პირის მიერ გათვალისწინებული ქმედების ჩადენასა და ნორმით გათვალისწინებულ მიზანს შორის . ვინაიდან სადავო ნორმებით დადგენილი სასჯელის მიზნებად დასახელებულია კოვიდ ინფექციის პრევენცია , ამ მსჯელობისას ყურადსაღებია ისიც , რომ სისხლის სამართლის კოდექსის რიგი დანაშაულების დასჯადობა ( მაგ :246, 248, 251) დაკავშირებულია მნიშვნელოვან ზიანთან და შესაბამისად წარმოადგენს შედეგიან დელიქტს . ასევე ჯანმრთელობის წინააღმდეგ მიმართულ დანაშაულებში კანონმდებელი ახდენს გამიჯვნას და უფრო მძიმე სასჯელს უკავშირებს არა ქმედებას , არამედ შედეგის დადგომას ( მაგ : 131, 132). შესაბამისად ამ დანაშაულთა განხილვისას ყურადღება ექცევა იმას , რამდენად გამოიწვია გათვალისწინებულმა ქმედებამ ის შედეგი , რომლის პრევენციასაც მიზნად ისახავდა ნორმა და რიგ შემთხვევებში სასჯელი განსხვავებულია იმისდა მიხედვით ქმედებამ გამოიწვია მძიმე შედეგი , თუ არა . განსახილველ შემთხვევაში კი სისხლის სამართლის კოდექსის 248 და 359 - ე მუხლები წარმოადგენს 1 1 შედეგგარეშე დელიქტებს , კანონის თანახმად , იზოლაციისა და კარანტინის წესების დარღვევა ესე იგი მხოლოდ ქმედება წარმოადგენს საკმარის საფრთხეს განურჩევლად იმისა ის არის თუ არა ჩადენილი ქმედება რეალურად მართლაც საფრთხის შემცველი .. კანონმდებლის მიზნიდან გამომდინარე ერთნაირად ისჯება პირი , რომელიც ინფიცირებულია და იზოლაციისა და კარანტინის წესის დარღვევით რიგ შემთხვევებში საფრთხეს უქმნის ვირუსის გავრცელებას და პირი , რომელიც ინფიცირებული არ არის და საფრთხეს არ წარმოადგენს იმ შედეგის დადგომაში , რომლის პრევენციასაც ემსახურება ნორმით გათვალისწინებული ქმედებების კრიმინალიზება . ამრიგად , სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული დისპოზიცია შედეგგარეშე დელიქტია , კანონმდებელი ქმედების დასჯადობას არ უკავშირებს კონკრეტული შედეგის დადგომას და კანონის საფუძველზე არ აქვს მნიშვნელობა პირი რეალურად შექმნის საფრთხეს ნორმით გათვალისწინებული ლეგიტიმური მიზნის მიღწევისთვის , თუ მისი ქმედებით ის აღნიშნულ საფრთხეს არ შექმნის . დაუსაბუთებელია რატომ უნდა ისჯებოდეს პირი შინაპატიმრობით ან თავისუფლების აღკვეთით იმისთვის , რომ მან პირობითად 23:00 საათის შემდეგ ორჯერ დატოვა საცხოვრებელი სახლი და ეს კიდევ უფრო არაპროპორციულია მაშინ , როდესაც რეალურად მას არ შეუქმნია არანაირი საფრთხე კორონა ვირუსის გავრცელებისათვის . აქედან გამომდინარე , საკმაოდ დიდი დისპროპორციაა სასჯელის მხრივ შინაარსით მსგავს მუხლებთან მიმართებით . კანონმდებლის მიდგომა არაერთგვაროვანია იმ სანქციებთან დაკავშირებით , რომლებიც გამოყენებულია სისხლის სამართლის კოდექსის ზემოთ მითითებულ და ამჟამად განსახილველ მუხლებთანდაკავშირებით . განსახილველი მუხლებისსასჯელიბევრადუფრომძიმეა , მიუხედავადიმისა ,