geskiedenis (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) kwessie van hipotese is en vir altyd sal bly.

Tog is daar immanente getuienis wat bygebring kan word en daarop wil ons nou let.

Wat die eerste verskilpunt betref, wil ons handhaaf dat die evolusioniste fouteer waar hulle van verbysterende tydperke spreek. En ons eerste grond daarvoor is hierin geleë dat hulle hulle laat mislei deur die uniformatoriese teorie van Lyell . Ek het in dié verband reeds, toe ek die formasie behandel het, aangetoon dat dit verkeerd is om te aanvaar dat die dinge van die begin af aan teen die tempo en op die wyse geskied het waarop hulle vandag plaasvind. Dit is onmoontlik om in finesses af te daal wat die stratifigrafiese tabel van die geologie betref; maar geen kundige sal betwis dat daar ten opsigte hiervan groot onsekerheid bestaan nie. Die werklikheid skep vir die evolusionistiese geoloog onoorkomelike probleme. Argumentshalwe besig ons sy taal: dit kom byvoorbeeld voor dat Siluriese of Devoniese lae, dit wil sê Paleosoïese formasies, oor groot oppervlaktes heen op die sogenaamde veel jonger Tersiêre of soms op Mesosoïes lae rus. Oor (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) gebied van baie honderde vierkante myle van die 'Glacier National Park' in Amerika lê Paleosoïese kalkklipformasies op Mesosoïese lae van die 'jongste' orde. Met ander woorde, rotsformasies waarin fossiele van trilobiete (wat as baie oud beskou word) voorkom, lê hier en ook elders, dikwels op volkome natuurlike wyse, op rotse waarin daar versteende oorblyfsels van die veel 'jonger' dinosauri aangetref word! Waar (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) gesaghebbende soos sir Robert Murchinson skryf: 'I fearlessly say that our geological record does not furnish one syllable or evidence in support of Darwin's theory,' daar hoef ons nie veel meer tyd aan die bespreking van hierdie saak af te staan nie.

Tog wil ek nog een tipiese voorbeeld van misrekening vermeld, veral ook omdat die ouderdom van die menslike geslag daarmee gemoeid is. Die geoloë weet dat Charles Lyell se drifteorie deur Torell se landysteorie vervang is. Hy het aangeneem dat (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) geweldige yslaag eenmaal die hele Noord-Europa bedek het. As grond vir dié teorie word aangevoer dat daar byvoorbeeld in Nederland keileem gevind is, wat ooreenkoms vertoon met die puin onder gletsers. Tussen die puinlae kom daar ook plantlae voor. Dit wys weer op (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) warmer interglasiale tyd. So word deur die Duitser Penck die diluviale tyd verdeel in vier ystye en drie interglasiale tye. Terwyl daar nou ook in hierdie diluviale gronde bene van mense gevind is, word die ouderdom van die menlike geslag daarvolgens bereken. Die eerste ystyd is bereken op 300,000 jaar ens. Maar ons bepaal ons tot die derde interglasiale tyd. Dit sou 130,000 jaar geduur het. In Ehringdorf by Wiemar is daar (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) kalkwand van sewentien meter wat volgens evolusionistiese geoloë moes ontstaan het in die derde interglasiale tyd. Maar nou blyk dit dat daar in die stromende water in dié dele soveel kalk opgelos is, dat (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) takkie wat daarin geleë is, gedurende een maand bedek was met (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) halfsentimeter kalk. En as (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) mens uitreken hoe lank dit duur om (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) wand van sewentien meter te vorm, dan kom dit te staan op 283 jaar. Dus die 130,000 jaar blyk volgens berekening 283 jaar te wees. Verder, die plantemateriaal tussen die lae gletserpuin word deur dieselfde geoloë beskou as (De Gereformeerde Vaandel, September 1952, pp 155-167) produk van (De Gereformeerde