Kwiatki świętego Franciszka świętego Franciszka to anonimowy tekst, opowiadający historię tytułowego świętego. Franciszek wywodził się z bardzo bogatej, kupieckiej rodziny. Po nawróceniu rozdał cały swój majątek ubogim i głosił Ewangelię całemu stworzeniu. Swoją postawą doprowadził do reformy Kościoła katolickiego. Istotą franciszkanizmu jest wielka miłość do przyrody i umiłowanie ubóstwa. Franciszek bowiem całe stworzenie – rośliny i zwierzęta – traktował jak swoich braci, kochał i wielbił Boga poprzez kontakt z przyrodą. Do dzisiaj postawa świętego jest wzorem dla wielu ludzi, ale nie należy spłycać przesłania jego życia jedynie do umiłowania przyrody i ubóstwa. Franciszek jest przykładem człowieka do końca pełniącego wolę Boga, pragnącym naśladować Chrystusa i głosić Jego Królestwo. Kwiatki... przepełnione są jak zawsze prostotą i głęboką wiarą. Bije z nich czasem ton przypowieści, kazania, ale zawsze najważniejszym elementem jest przykład, świadectwo świętych. Teksty te nie służą bowiem dydaktyzmowi, usilnemu narzucaniu się treści wiary, nakłanianiu do nawrócenia za pomocą przestróg czy gróźb. Charakter tych tekstów jest przede wszystkim łagodny, zwracający uwagę na dobro tkwiące w każdym człowieku. Między wersami przebija się atmosfera dziecięcej ufności i pewności, że po przeczytaniu takich słów, po zapoznaniu się z takimi cudami, nie sposób nie przeżyć w sercu poruszenia. Radosna wymowa opisywanych dzieł Bożych daje tylko nadzieję i pokrzepienie, ze świat jest urządzony harmonijnie, że wystarczy pamiętać o Bogu, aby w drodze życia zwalczać siebie dla innych, dla miłości.

#### Motyw śmierci w Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią

Dominującym tematem w Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią jest śmierć ukazana jako siła wszechpotężna i niepokonana. Utwór ten cechuje się niezwykła plastyką opisów, za pomocą których została zobrazowana śmierć i jej ofiary. Przywołany zostaje tutaj bardzo popularny w średniowiecznej ikonografii i literaturze motyw tańca śmierci, który przedstawia upersonifikowaną Śmierć (początkowo w postaci rozkładającego się trupa, potem w postaci nagiego szkieletu), zagarniająca do tańca przedstawicieli wszystkich stanów i wieków. Upersonifikowana Śmierć z Rozmowy... ma liczne cechy fizyczne i psychiczne. Przedstawiona została w postaci pożółkłego, pomarszczonego rozkładającego się kobiecego ciała z nieodłączną kosą w ręku. Mimo całej swej obrzydliwości, bezzębności, pokraczności Śmierć w tym utworze (przynajmniej we fragmencie opisującym jej wygląd zewnętrzny) ma rys komiczny, przywołać można tu choćby moment, kiedy mowa o odpadającym kawałku nosa. Z cech „charakteru” (jeśli można mówić o takowych w przypadku śmierci) należy wymienić jej gniewliwość - rozzłoszczona niemądrymi pytaniami Polikarpa była gotowa na miejscu ściąć mu głowę. Uśmiercanie ludzi traktuje nie tylko jako swój obowiązek, ale również jako rodzaj przyjemności, zabawę. Z jednej strony Śmierć przedstawiona jest jako postać okrutna i niezwyciężona, z drugiej jako narzędzie boskiej sprawiedliwości. To za jej sprawą grzesznicy trafiają do piekieł, a dobrzy ludzie do nieba. Tak naprawdę tylko źli ludzie powinni się jej bać. Wypytywana przez mistrza opowiada o swoich ofiarach przeszłych i przyszłych. Wśród nich znajdziemy również postaci znane z Biblii. W swoich kolejnych wypowiedziach przywołuje coraz to inne grupy społeczne, przy okazji wymieniając ich liczne grzechy i przywary. W ten sposób utwór ten zamienia się w satyrę stanową, otrzymujemy obraz różnorodnych grup