Write the basic characteristics of the punishment system of Norway in English based on this text (70 words):  “Πως θα φάνταζε στα μάτια ενός Αμερικάνου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι θα μαγείρευαν πίσω από πάγκους με κοφτερά μαχαίρια και χοντρούς μπαλτάδες· όπου θα μελετούσαν τα καθημερινά τους μαθήματα μέσα σε με βιβλιοθήκη που δεν θα είχε τίποτα να ζηλέψει από τις καλύτερες των αμερικανικών κολλεγίων· όπου οι κρατούμενοι θα είχαν δικό τους ραδιοφωνικό σταθμό και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι θα διέθεταν ως μοναδικό και ισχυρότερό τους όπλο την ίδια τους γλώσσα; Στα μάτια ενός ξένου, όλα τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν πολυτέλειες που μόνον ένα ουτοπικό κράτος –ένα Ελ Ντοράντο, όπου οι φυλακές, όπως τις γνωρίζουμε σήμερα, θα περίττευαν[1]–, θα μπορούσε να παρέχει. Όμως, στην πραγματικότητα  το σύστημα αυτό είναι υπαρκτό, δοκιμασμένο, επιτυχημένο και δεν βρίσκεται πολύ μακριά μας.  Μια ματιά λίγο βορειότερα στον ευρωπαϊκό χάρτη μπορεί να μας πείσει για του λόγου το αληθές.

Νορβηγία. Αυτός είναι ο έβδομος προορισμός του βραβευμένου με Όσκαρ Αμερικανού σκηνοθέτη Michael Moore. Στο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Where to Invade Next» o Μοοre αποφασίζει να «εισβάλει» σε εννέα χώρες και να παρουσιάσει στο Αμερικανικό κοινό κάποιες χαρακτηριστικές πολιτικές των κρατών αυτών, οι οποίες τα κάνουν να ξεχωρίζουν από τις κοσμοκράτειρες ΗΠΑ. Η «εισβολή» του στην Νορβηγία έχει ως μόνο σκοπό να αναδείξει το περίφημο Νορβηγικό σωφρονιστικό σύστημα: ένα σύστημα βασισμένο στην κοινωνική αποκατάσταση (rehabilitation) και στο πρότυπο του «καλού γείτονα»· ένα σύστημα που απέχει παρασάγγας από τις εικόνες ντροπής των αμερικανικών φυλακών που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ. Ο σκηνοθέτης, φορτωμένος στις πλάτες του τον Αμερικανικό πατριωτισμό και την εθνική υπηρηφάνεια, αποφασίζει να αποβιβαστεί στα Νορβηγικά φιόρδ και να καταδείξει στον αμερικανικό λαό την αλήθεια: ότι το δικό τους σωφρονιστικό σύστημα αλλοιώνεται μέσα στον φαύλο κύκλο της τιμώρησης και της εκδίκησης επί των δραστών, κάτι που τελικά μόνο βραχυπρόθεσμα –αν όχι και καθόλου– ωφελεί την ίδια την κοινωνία.

 Το σωφρονιστικό κατάστημα του νησιού Bastøy θέτει υπό αμφισβήτηση πολλές από τις προλήψεις και προκαταλήψεις σχετικά με τις αρμόζουσες συνθήκες  κράτησης. Το μόλις 2,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων νησάκι απέχει ελάχιστα μίλια από τις ηπειρωτικές ακτές και συνιστά ένα ειδυλλιακό τόπο με δάση και ακτές, που άνετα θα ταίριαζαν σε κάποιο παραθεριστικό κέντρο. Μέσα σε αυτό τον ονειρικό τοπίο, η Νορβηγική Κυβέρνηση αποφάσισε να ανασκευάσει εν έτει 1982 το μέχρι πρότινος αναμορφωτήριο ανήλικων σε ένα πρωτοποριακό τόπο κράτησης για εκατόν είκοσι «τυχερούς» κατοίκους: εκατόν δεκαπέντε ενήλικους δράστες και πέντε μόλις φύλακες. Ωστόσο, το στοιχείο που κάνει την φήμη του Bastøy να διασχίζει τον Ατλαντικό δεν είναι μόνον το ειδυλλιακό τοπίο στο οποίο βρίσκεται κτισμένη φυλακή. Το καθημερινό πρόγραμμα των εκατόν δεκαπέντε κρατουμένων του νησιού περιλαμβάνει κολύμπι στην θάλασσα, ψάρεμα, ιππασία, τζόκινγκ, μαγειρική, σάουνα, ηλεκτρονικά παιχνίδια, σκι κ.ά. Κάθε κρατούμενος έχει τον δικό του ελεύθερο χώρο, την δική του μικρή κατοικία, την οποία πρέπει και να φροντίζει. Μέσα στο νησί οι κρατούμενοι είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν –εκτός από το να δραπετεύσουν– ενώ δεν αποκλείονται ακόμη και οι τυχαίες επισκέψεις από την απέναντι στεριά. «Μα ποια είναι η τιμωρία τους; Ποια η ποινή τους;», ρωτάει όλο απορία  ο Moore. «Αυτοί οι άνθρωποι στερούνται την ελευθερία τους, τους συγγενείς τους, το σπίτι τους, την οικογένεια και τους φίλους τους. Αυτό είναι αρκετό», εξηγεί σύσσωμη η Νορβηγική κοινωνία δια στόματος των σωφρονιστικών υπαλλήλων του νησιού.
«Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά, είμαστε αυτοί που θα φτιάξουμε μια φωτεινότερη ημέρα. Μόνο Εγώ κι Εσύ. Ας αρχίσουμε λοιπόν!»: με αυτούς τους στίχους, ο Moore κλείνει το ταξίδι τους στην Νορβηγία· κι αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να βροντοφωνάξει η κοινωνία μας μέσα από τις φυλακές της.»”