متن های ارسالی تا انتهای انگلیسی و فارسی را در یک جدول مقابل هم به صورت جمله به جمله بدون ترجمه جدید  ،Offers
The party making the offer is called the offeror; the party to whom it is made is called the offeree. An offer is a statement of the terms by which the offeror is prepared to be bound. If an offer is accepted then the agreement exists. If the other three elements are present, a contract exists. Then the person who offered to buy and the person who agreed to sell are bound. If either fails to do as he promised it might amount to a breach of contract.
Some statements, however, are not offers, though they may look like them. They cannot be accepted so as to form contracts.
Most of the law of contract is common law. That is, it has been developed over the years by the judges, case by case, by analogy with earlier cases. It follows, then, that whenever a statement of a point of contract law is made it is usually based upon the decision of a judge in a case brought before him. Therefore, when examining contract law it is very important to examine (and remember) cases. They are the basis of the contract law.
For example, on this point of statements which are not offers, but look like them, clearly, there must be at least one case in which one party was alleging the existence of a contract and the other denying it on the basis that there was no offer made, thus no acceptance, thus no contract. Such a case is Pharmaceutical Society v. Boots (1953). Here it was alleged that in a supermarket shop layout the sales were made at the shelves. It was defended on the basis that a contract is made at the cashdesk. It was important because the sale of certain medicines must be made under the supervision of a pharmacist. The Pharmacy and Poisons Act 1933 said so. The pharmacist was near the cashdesk not the shelves. This is what the judge, said:
"Is a contract to be regarded as being completed when the article is put into the receptacle, or is this to be regarded as a more organised way of doing what is done already in many types of shops - and a bookseller is perhaps the best example - namely, enabling customers to have free access to what is in the shop, to look at the different articles, and then ultimately, having got the ones which they wish to buy, to come up to the assistant saying: "I want this"? The assistant in 999 times out of 1000 says: "That is all right", and the money passes and thetransaction is completed. I agree with what the Lord Chief Justice has said, and with the reasons which he has given for his conclusion, that in the case of an ordinary shop, although goods are displayed and it is intended that customers should go and choose what they want, the contract is not completed until, the customer having indicated the articles which he needs, the shopkeeper, or someone on his behalf, accepts that offer. Then the contract is completed. I can see no reason at all, that being clearly the normal position, for drawing any different implication as a result of this layout.
The Lord Chief Justice, I think, expressed one of the most formidable difficulties in the way of the plaintiffs' contention when be pointed out that, if the plaintiffs are right, once an article has been placed in the receptacle the customer himself is bound and would have no right, without paying for the first article, to substitute an article which be saw later of a similar kind and which he perhaps preferred. I can see no reason for implying from this self-service arrangement any implication other than that which the Lord Chief Justice found in it, namely, that it is a convenient method of enabling customers to see what there is and choose, and possibly put back and substitute, articles which they wish to have, and then to go up to the cashier and offer to buy what they have so far chosen. On that conclusion the case fails, because it is admitted that there was supervision in the sense required by the Act and at the appropriate moment of time."
It follows from this case that price tags in shops are not offers. They are called invitations to treat. It is the same if the goods are not on the shelves inside but in the window on display. This was established in Fisher v. Bell (1960). Here the outcome of the case depended upon whether goods (flick-knives) on display in a shop window were being offered for sale. If it had been so then the shopkeeper would have been guilty of an offence under the Restriction of Offensive Weapons Act 1959; but it was not so:
"It is clear that, according to the ordinary law of contract the display of an article with a price on it in a shop window is merely an invitation to treat. It is in no sense an offer for sale, the acceptance of which constitutes a contract."Similarly, a classified advertisement is an invitation to the readers to make offers. So that if a car is advertised in the classified advertisements columns of the local evening paper at, say, £ 500 and if there are fifty replies from people who are willing to buy the car, then is there to be one sale followed by forty-nine breach of contract actions? No, the advertisement was an invitation to treat, so the replies must be offers. Now the advertiser can choose between the offers as to which he will accept. Of course, he is still free not to sell at all, should he so choose. An interesting case on the point is Partridge v. Crittenden (1968) where a man was acquitted of offering for sale a bramblefinch, contrary to the Protection of Birds Act 1954, on the basis that the display of an advertisement constituted an invitation to treat and not an offer.
This advertisement in the paper must be distinguished from a reward poster on a wall. In the paper the reader makes an offer, if he is interested. With a reward case the reader is asked to do something- give information leading to a murderer, find a lost cat- and if he does then the advertiser is bound to pay the reward. Problems with rewards are rare, but it is important to understand that the nature of the transaction is very different. An advertisement is an invitation to treat. A reward poster is an offer - "if you do this, I will pay".
-
The position was dramatically illustrated by the famous case of Carlill v. Carbolic Smokeball Co. (1893). Medicine was advertised the carbolic smokeball. Full page advertisements were placed in such papers as the Illustrated London News:
Coughs cured in 1 week
Snoring cured in 1 week
Whooping cough relieved with the first application
Hay fever cured in every case
There were eighteen such claims. The advertisers went further, they said: "£100 reward", and they named their deposit account. It was a very substantial sum in 1892. The reward was to be paid to anyone who bought and used the smokeball, and caught influenza. There was an epidemic.
Mrs. Carlill bought and used a smokeball and caught flu, claimed the £100. and was refused. She sued. Brown L.J. said:
"We were asked to say that this document was a contract too vague to be enforced. The first observation which arises is that the document itself is not a contract at all, it is only an offer made to the public.The defendants contend next, that it is an offer the terms of which are too vague to be treated as a definite offer, inasmuch as there is no limit of time fixed for the catching of influenza, and it cannot be supposed that the advertisers seriously meant to promise to pay money to every person who catches the influenza at any time after the inhaling of the smokeball. It was urged also, that if you look at this document you will find much vagueness as to the persons with whom the contract was intended to be made that, in the first place, its terms are wide enough to include persons who may have used the smokeball before the advertisement was issued; at all events, that it is an offer to the world in general, and, also, that it is unreasonable to suppose it to be a definite offer, because nobody in their senses would contract themselves out of the opportunity of checking the experiment which was going to be made at somebody else's expense. It is also contended that the advertisement is rather in the nature of a puff or a proclamation than a promise or offer intended to mature into a contract when accepted.
But the main point seems to be that vagueness of the document shows that no contract whatsoever was intended. It seems to me that in order to arrive at a right conclusion we must read this advertisement in its plain meaning, as the public would understand it. It was intended to be issued to the public and to be read by the public. How would an ordinary person reading this document construe it? It was intended unquestionably to have some effect, and I think the effect which it was intended to have, was to make people use the smokeball, because the suggestions and allegations which it contains are directed immediately to the use of the smokeball as distinct from the purchase of it. It did not follow that the smokeball was to be purchased from the defendants directly, or even from agents of theirs directly. The intention was that the circulation of the smokeball should be promoted, and that the use of it should be increased.
Was it intended that the £100 should, if the conditions were fulfilled, be paid? The advertisement says that £100 is lodged at the bank for the purpose... it was intended to be understood by the public as an offer which was to be acted upon. But it was said there was no check on the part of the persons who issued the advertisement. The answer to that argument seems to me to be that if a person chooses to make extravagant promises of this kind he probably does so because it pays him to make them, and, if he has made them, the extravagance of the promises is no reason in law why he should not be bound by them.It was also said that the contract is made with all the world- that is, with everybody; and that you cannot contract with everybody. It is not a contract made with all the world. That is the fallacy of the argument. It is an offer made to all the world; and why should not an offer be made to all the world which is to ripen into a contract with anybody who comes forward and performs the condition?"
When an offer is accepted an agreement (and perhaps a contract) is made. If it remains unaccepted it will not last for ever. There are various ways in which an offer might be brought to an end.Y
ایجاب هاه
به طرفی که ایجاب میدهد ایجاب دهنده (موجب) و به کسی که به او ایجاب داده می شود طرف ایجاب (قابل .گویند ایجاب بیان شرایطی است که ایجاب دهنده بموجب آن خود را برای ملزم شدن مهیا می سازد اگر ،ایجاب، مورد قبول قرار گیرد در آن صورت توافق حاصل شده است اگر سه عنصر دیگر موجود باشد یک قرار داد بوجود آمده است. پس شخصی که ایجاب به خرید میدهد و شخصی که موافقت خود را بفروش اعلام مینماید ملزم میباشند. اگر هر یک از طرفین از انجام تعهد خود کوتاهی کند ممکن است منجر به نقض قرارداد شود.
با اینحال بعضی از اظهارات ایجاب نمیباشند هر چند ممکن است شباهت به ایجاب
داشته باشند این اظهارات را نمیتوان بعنوان عنصر . سازنده قرارداد پذیرفت. بیشتر حقوق قرار داد مربوط به کامن لا " است به این معنی که طی سالیان سال توسط قضات مورد به مورد پرونده به پرونده و با تجزیه و تحلیل پرونده های قبلی توسعه داده شده است بنابراین با توجه به مراتب ،مزبور هرگاه اظهاری در خصوص حقوق قرارداد مطرح شود معمولاً بر مبنای تصمیم یک قاضی بر اساس دعوای مطروحه نزد وی میباشد از این حیث در بررسی ۱۰ حقوق قرارداد بررسی و بخاطر سپردن پرونده های مطروحه قبلی حائز اهمیت زیادی میباشد. این پرونده ها شالودهحقوق قرارداد را تشکیل میدهند
برای مثال در مورد اظهاراتی که ایجاب محسوب نمیشوند ولی شبیه به ایجاب هستند حتماً می بایست حداقل یک پرونده وجود داشته باشد که در آن یکی از طرفین مدعى وجود قرارداد و طرف دیگر منکر آن است بر این اساس که اصولاً ایجابی داده نشده و بنابراین قبول و همچنین قراردادی وجود ندارد. چنین موردی پرونده فارماسیوتیکال سوسایتی علیه بوتز (۱۹۵۳) میباشد در این پرونده ادعا شده و بود که در یک سوپر مارکت که اجناس در قفسه ها ۴ قرار گرفته اند بیع در کنار قفسه محقق می شود. به ادعای مزبور بر این اساس که قرار داد در جلوی میز فروشنده واقع میگردد پاسخ داده شد. این نکته با اهمیتی بود چرا که فروش بعضی از داروها بایستی زیر نظر دکتر داروساز انجام گیرد. چراکه] قانون داروخانه ها و سموم مصوب ۱۹۳۳ بدین نحو مقرر داشت. داروساز در کنار میز فروش است و نه در کنار قفسه ها این مطلبی است که قاضی اظهار داشت
«آیا قرارداد وقتی کامل محسوب میشود که کالا ۷ در سبد گذاشته شود و یا اینکه شکل بهتری در بسیاری از انواع فروشگاهها مانند کتابفروشی - شاید کتابفروشی بهترین مثال باشد ، وجود دارد که قبلاً بدان عمل شده است. بدین ترتیب که مشتریها بتوانند به اجناس موجود در مغازه دسترسی داشته باشند و به اجناس مختلف نگاه کنند و سرانجام پس از برداشتن چیزهایی که تمایل به خرید آن دارند، نزد فروشنده برده و بگویند من این را میخواهم؟ فروشنده در ۹۹۹ مرتبه از ۱۰۰۰ مورد میگوید بسیار خوب و پول پرداخت می شود و معامله کامل است. من با آنچه که رئیس محاکم حقوقی گفته است و دلایلی که برای تصمیم خود در مورد پرونده آورده است موافقم. در یک مغازه معمولی اگر چه کالاها بمعرض نمایش گذاشته میشوند و هدف اینست که خریدار شخصاً آنچه را که می خواهد انتخاب نماید و لیکن تا زمانی که خریدار کالای مورد نیاز خود را انتخاب ننموده و مغازه دار و یا هر شخص دیگری از طرف او آن ایجاب را قبول ننماید قرار داد کامل نخواهد بود و پس از آنست که قرارداد کامل خواهد شد. من بهیچ وجه دلیلی نمیبینم که بخواهد از چنین وضع عادیکالا
روشنی، استنباط متفاوتی بشود.
تصور میکنم که رئیس محاکم حقوقی یکی از دشوارترین " مشکلاتی را که در مورد ادعای خواهان وجود دارد با این بیان خاطر نشان ساخته است اگر ادعای خواهانها درست باشد بمحض اینکه کالا بوسیله خریدار در سبد گذاشته شد مشتری ملزم میشود و حق ندارد که بدون پرداخت قیمت اجناسی که ابتدائاً انتخاب کرده است آنها را با کالاهای مشابه آنها که متعاقباً دیده و آنها را احتمالاً به کالای قبلی ترجیح میدهد جایگزین نماید. من هیچ دلیلی برای استنباطی ۳ مخالف آنچه که رئیس محاکم در مورد شیوه " سلف سرویس نموده است نمی بینم. بدین معنی که سوپر مارکت راه راحت و مناسبی برای مشتریان است که آنها میتوانند اجناس موجود را دیده و انتخاب نمایند و احتمالاً اجناس را پس از برداشتن دوباره در محل خود قرار دهند و با کالای مورد علاقه خود عوض نمایند، سپس بمحل صندوق رفته و برای خرید آنچه که
در
V
۵
انتخاب نمودهاند ایجاب بدهند. بر اساس این استنتاج دعوای مطروحه رد شد چرا که پذیرفته شد در آن لحظه نظارت قانونی در مفهومی که قانون فوق الذکر اراده میکند بنحو مطلوب در آنجا وجود داشته است.»
۸
از این پرونده نتیجه میشود که بر چسب قیمت در مغازه ها ایجاب محسوب نمی شوند. آنها دعوت به انجام معامله نامیده میشوند و این مثل همان موردی است که قفسه ها نبوده و در ویترین بمعرض نمایش گذاشته شده باشد. این موضوع در پرونده فیشر علیه بل (۱۹۶۰) بنا نهاده شد. در این قضیه نتیجه پرونده بستگی به این داشت که آیا کالا چاقوی ضامن (دار) ۱۰ که در ویترین مغازه برای فروش بمعرض نمایش گذاشته شد ایجاب برای فروش است یا خیر؟ و اگر اینچنین می بود مغازه دار طبق قانون محدودیت ۱۲ اسلحه های تهاجمی ۱۳ مصوب ،۱۹۴۹، مجرم شناخته میشد اما موضوع به این ترتیب نبود این واضح است که مطابق قواعد عادی حاکم بر قراردادها، به نمایش
۱۱گذاشتن اجناس یا برچسب قیمت در ویترین یک مغازه صرفاً دعوت به انجام معامله است و بهیچ عنوان ایجاب برای فروش نیست که از قبولی آن قرار دادی حاصل شود.
به همین ترتیب یک آگهی دعوت خوانندگان روزنامه برای دادن ایجاب محسوب می شود؛ پس اگر اتومبیلی در ستون آگهیهای یک روزنامه عصر محلی ۲ آگهی شود مثلاً بقیمت ۵۰۰ پوند و اگر ۵۰ پاسخ از اشخاصی که تمایل به خرید اتومبیل دارند برسد بنابراین آیا الزاماً یک معامله و بدنبال آن ۴۹ مورد نقض قرارداد بوجود خواهد آمد؟ ،خیر آگهی در حقیقت دعوت به انجام معامله بوده و بنابراین پاسخ های دریافتی می بایست ایجاب تلقی شود در اینجا آگهی دهنده از بین ایجابهای داده شده می تواند ایجاب مورد نظر خود را قبول کند البته آگهی دهنده مختار است که در صورت تمایل اصلاً اتومبیل را نفروشد یک پروندهٔ جالب در این مورد دعوای پارتریج علیه کریتندن (۱۹۶۸) میباشد که در آن شخصی که برخلاف قانون حمایت از پرندگان مصوب ۱۹۵۴ برای فروش پرنده ایجاب داده بود بر این اساس که دادن ،آگهی، دعوت به انجام معامله تلقی میگردد و نه ایجاب تبرئه شد. آگهی در روزنامه بایستی از پوستر دیواری که حاوی اعلامیه برای پاداش است ۴ تمییز داده شود. در روزنامه خواننده در صورت تمایل ایجاب می دهد، در مورد پاداش از خواننده درخواست شده است که کاری انجام بدهد مثل دادن اطلاعات به منظور پیدا کردن یک قاتل یا پیدا کردن گربه گم شده و اگر خواننده این کار را انجام دهد آگهی دهنده ملزم به پرداخت پاداش است در مورد پاداش بندرت مشکل ایجاد میشود لیکن معامله كاملاً متفاوت میباشد آگهی دانستن این نکته است که ماهیت ۷ این دعوت به ایجاب است در حالیکه پوستر برای پاداش یک ایجاب محسوب میشود . «اگر این کار را انجام دهید من پول پرداخت خواهم کرد.» این موضوع بصورت نمایانی در پرونده مشهور کارلایل علیه شرکت کربونیک اسموکبال (۱۸۹۳) آمده است نوعی دارو - کربونیک - اسموکبال در یک صفحه کامل در روزنامه هایی مانند ایلوستریتد لندن نیوز آگهی شد
مهم
نوعمداوای سرفه در یک هفته مداوای خروپف ۳ در یک هفته
مداوای سیاه سرفه بعد از یکبار مصرف
۵
درمان حساسیت در کلیه موارد
V
هیجده ادعا مثل اینها شده بود آگهی حتی فراتر رفته و میگفت: ۱۰۰ پوند پاداش و شماره حساب پس انداز خود را هم اعلام کرده بود در سال ۱۸۹۳ ، ۱۰۰ پوند، مبلغ هنگفتی محسوب میشد پاداش به کسی پرداخت میشد که دارو را خریده و پس از استفاده به آنفولانزا که همه گیر بود، دچار شود. خانم کارلایل دارو را خرید استفاده نمود و به آنفولانزا مبتلا شد و ادعای ۱۰۰ پوند
پاداش را نمود که رد شد. او اقامه دعوا کرد قاضی صلح آقای براون چنین گفت: از ما خواسته شده است که بگوییم این سند مبهم تر از آنست که بتوان به عنوان قرارداد آن را اجرا نمود اولین چیزی که مشاهده می شود اینست که نوشته یا سند ۱۰ به خودی خود اصولاً قرارداد نیست. این تنها یک ایجاب است که خطاب به عموم ۱۱ می.باشد خواندگان همچنین اظهار داشتند ۱۲ که شرایط این ایجاب مبهم تر ۱۳ از آنست که بتوان آن را بعنوان یک ایجاب قطعی تلقی نمود. چرا که محدودیت زمانی برای ابتلاء به آنفولانزا تعیین نگردیده است و نمیتوان تصور نمود که آگهی دهندگان بطور جدی قصد پرداخت پول به هر کسی که در هر زمان پس از استنشاق دارو مبتلا به سرماخوردگی شود را داشته اند همچنین خواندگان اصرار ۱۵ داشتند که اگر به این نوشته توجه بشود ابهام زیادی در مورد اشخاصی که قرارداد برای آنها قصد شده بود وجود دارد. اولاً شرایط آن بقدری نامحدود است که شامل اشخاصی که دارو را قبل از آگهی هم استفاده کرده اند می شود؛ به هر صورت این یک ایجاب به تمامی دنیاست و غیر منطقی است که تصور شود که یک ایجاب قطعی است زیرا که هیچ کس با عقل سلیم شانس امتحان کردن ۱۶ چیزی را به خرج دیگری از دست نخواهد
۱۴داد. و همچنین ادعا شده بود که آگهی بیشتر ماهیت یک غلو و یا یک ادعا ۲ را داشته نه ایجاب یا تعهدی که پس از قبولی بصورت یک قرارداد در آید. اما به نظر می رسد که نکته مهم این باشد که ابهام در نوشته نشانگر آن است که قرارداد به هیچ شکل و صورتی مورد نظر نبوده است. بنظر اینجانب برای اینکه به نتیجه صحیحی برسیم بایستی این آگهی را با معانی ساده آن به همان شکلی که عامه مردم آنرا درک میکنند .بخوانیم. آگهی مذکور برای مردم منتشر شده بود و قصد این بود که توسط آنان خوانده شود. یک شخص معمولی با خواندن این آگهی چه برداشتی از آن می نماید؟ بی تردید این آگهی با قصد اینکه آثاری داشته باشد چاپ شده و من تصور میکنم اثری که مورد نظر این آگهی بوده است این است که مردم را وادار به استفاده از این دارو بنماید، چرا که پیشنهادات و ادعاهایی که در آگهی آمده است به طور مستقیم متضمن استفاده از این دارو بوده که متفاوت از خرید آن است. و از آن استنباط نمی شود که اسموکبال می بایست مستقیماً از خواندگان و یا حتی از نمایندگان آنها خریداری شود. هدف ترویج حوزه پخش دارو و افزایش استفاده آن بوده است. آیا منظور این بوده که در صورت احراز شرایط مبلغ یکصد پوند پرداخت شود؟ آگهی میگوید که ۱۰۰ پوند در بانک برای اینکار کنار گذاشته شده ۷ است... هدف این بوده است که این موضوع توسط مردم بعنوان یک ایجاب تلقی گردد یا بر اساس آن عمل شود. اما گفته شده که هیچ کنترلی از طرف آگهی دهندگان اعمال نگردیده است. بنظر می رسد که پاسخ به این ادعاها اینست که اگر شخصی بخواهد این نوع تعهدات گزاف را بدهد احتمالاً اینکار را انجام خواهد داد چرا که دادن چنین تعهداتی برای او مقرون به صرفه است. و اگر چنین تعهداتی بدهد مبالغه آمیز بودن این تعهدات از نظر قانونی دلیلی بر عدم الزام او به ایفای تعهداتش توسط دیگران نمی باشد.
۶
Λ
همچنین گفته شده است که قرارداد با همۀ جهان منعقد گردیده است یعنی با همۀ افراد و اینکه با همه افراد نمیتوان قرارداد منعقد نمود. این یک قراردادمنعقد شده با همۀ جهان نیست این استدلال غلط است . این یک ایجاب به همه جهان است و چرا نتوان ایجابی به همۀ دنیا داد که منتهی به قرارداد با هر فردی که پیشقدم برای اجرای آن شرایط میشود بگردد؟
هنگامیکه ایجاب مورد قبول قرار میگیرد یک توافق و احتمالاً یک قرارداد منعقد می گردد. اگر ،ایجاب قبول نشده گذاشته شود برای ابد باقی نخواهد ماند. طرق مختلفی وجود دارد که بواسطه آن ایجاب ممکن است منتفی شود.