aerdincdal/tr_wikipedia_ddo_qa huggingface dataset:
John Borlase Warren
Amiral Sir John Borlase Warren, (2 Eylül 1753 - 27 Şubat 1822), İngiliz Kraliyet Donanması subayı, diplomat ve 1774 ve 1807 yılları arasında Avam Kamarası'nda bulunan politikacı.
Sidney Smith
 Rus-İsveç Savaşı
William Herbert
William Herbert (12 Ocak 1778 - 28 Mayıs 1847) İngiliz bitki bilimci, bitki ressamı, şair ve din adamı. 1806'dan 1807'ye kadar Hampshire ve 1811'den 1812'ye kadar Cricklade'nin parlamento üyesi olarak görev yaptı. Özellikle Amaryllidaceae ailesine yaptığı katkılar ile tanınır.[1][2]  Bitki bilim mahlası Herb.'dir.[3]
George Cayley
George Cayley, (27 Aralık 1773 - 15 Aralık 1857) İngiliz mühendis, mucit ve havacı.[1] Uçağın temel prensiplerini açıklayan ilk kişi olduğundan dolayı "Modern Havacılığın Babası" olarak bilinir. Yorkshire Felsefe Topluluğu tarafından kurulan York Whig Kulübü'nün başkanlığını yapmıştır. İngiliz Bilim Derneği'nin kurucu üyelerindendir. Parlemento üyesidir.
Henry Fox Talbot
William Henry Fox Talbot FRS FRSE FRAS /ˈtɔːlbət/ d. 1800 – ö. 17 Eylül 1877), 19. ve 20. yüzyılın sonlarındaki fotoğrafik yöntemlerin habercisi olan tuzlu kağıt ve kalotip işlemlerini icat eden mucit ve fotoğrafçılığın öncüsü olan İngiliz bilim insanı.
Thomas Attwood (ekonomist)
Thomas Attwood (6 Ekim 1783 - 6 Mart 1856)[1] İngiliz bankacı, ekonomist, siyasi kampanyacı ve Parlamento Üyesidir. Eksik tüketimci Birmingham Ekonomistler Okulu'nun önde gelen figürüydü ve Birmingham Siyasi Birliği'nin kurucusu olarak, 1832 Büyük Reform Yasası için halk kampanyasının önde gelen figürüydü.
David Urquhart
David Urquhart (1 Temmuz 1805 - 16 Mayıs 1877) (Çerkesçe: Даут-бей), 1847'den 1852'ye kadar Parlamento Üyesi olarak görev yapan İskoç diplomat.[1]
Michael Seymour
Amiral Michael Seymour (3 Aralık 1802 - 23 Şubat 1887), Portsmouth Başkomutanı olarak devam eden bir Kraliyet Donanması subayıydı.[1][2]
Alfred Egerton
Alfred John Francis Egerton (6 Şubat 1854 - 25 Eylül 1890), Egerton ailesinden İngiliz Muhafazakar politikacı.
Randal Cremer
Sir William Randal Cremer (d. 18 Mart 1828 - ö. 22 Temmuz 1908), genellikle Randal olan göbek adıyla tanınan 1903 yılında Nobel Barış Ödülünü kazanan, İngiliz Liberal Parlamento üyesi ve pasifist.[1]
George Gabriel Stokes
Sir George Gabriel Stokes, 1. Baronet, PRS (/stoʊks/; 13 Ağustos 1819 - 1 Şubat 1903) İrlandalı bir İngiliz fizikçi ve matematikçiydi. İrlanda, County Sligo'da doğan Stokes, tüm kariyerini 1849'dan 1903'teki ölümüne kadar Lucasian Matematik Profesörü olduğu Cambridge Üniversitesi'nde geçirdi. Bir fizikçi olarak Stokes, Navier-Stokes denklemleri dahil olmak üzere akışkanlar mekaniğine, polarizasyon ve floresans üzerine kayda değer çalışmalarla fiziksel optiğe ufuk açıcı katkılarda bulundu. Bir matematikçi olarak, vektör hesabında "Stokes teoremi"ni popüler hale getirdi ve asimptotik açılımlar teorisine katkıda bulundu. Stokes, Felix Hoppe-Seyler ile birlikte ilk önce hemoglobinin oksijen taşıma fonksiyonunu gösterdi ve hemoglobin çözeltilerinin havalandırılmasıyla üretilen renk değişikliklerini gösterdi.
Leonard Darwin
Leonard Darwin FRGS (15 Ocak 1850 - 26 Mart 1943) İngiliz siyasetçi, ekonomist ve öjenik idi. Doğa bilimci Charles Darwin'in oğlu ve aynı zamanda bir istatistikçi ve evrimsel biyolog olan Ronald Fisher'ın akıl hocasıydı.
Henry Lynch
Henry Finnis Blosse Lynch, (18 Nisan 1862 - 24 Kasım 1913) İngiliz gezgin, iş insanı ve Liberal Parlamento Üyesi idi.[1]
William Lever
William Lever, 1st Viscount Leverhulme, (19 Eylül 1851 - 7 Mayıs 1925) İngiliz bir sanayici, hayırsever ve politikacıydı. 15 yaşlarında, babasının Bolton'daki toptan bakkal işinde çalışmaya başladı. Başarılı bir şekilde büyüdüğü aile işletmesinde çıraklık ve bir dizi randevunun ardından, Lux ve Lifebuoy gibi birçok ünlü marka ile önemli bir iş imparatorluğu kurarak Sunlight Soap'u üretmeye başladı.[1] 1886'da erkek kardeşi James ile birlikte, bitkisel yağlardan sabun üreten ilk şirketlerden biri olan ve şu anda Anglo-Hollandalı uluslararası ticaret Unilever'in bir parçası olan Lever Brothers'ı kurdu. Politikada Lever kısaca Wirral için Liberal bir milletvekili, daha sonra da Lord Leverhulme, Lordlar Meclisi'nde bir Eş olarak oturdu. İngiliz İmparatorluğu’nun genişlemesinin savunucusuydu, özellikle Afrika ve Asya’da, Lever’in ürün gamında kilit bir madde olan hurma yağı tedarik ediyordu.[2]
William Adamson
William Adamson (2 Nisan 1863 - 23 Şubat 1936) İskoç bir sendikacı ve İşçi Partisi politikacısıydı. 1917'den 1921'e kadar İşçi Partisi Lideriydi ve 1924'te ve 1929-1931'de Ramsay MacDonald başkanlığındaki ilk iki Çalışma bakanlığında İskoçya Dışişleri Bakanı olarak görev yaptı.
Charles Oman
Sir Charles William Chadwick Oman, KBE FBA (12 Ocak 1860 - 23 Haziran 1946) bir İngiliz askeri tarihçisiydi. Orta Çağ savaşları hakkında tarihçilerin bıraktığı parçalı ve çarpık bilgilerin yeniden yapılandırılmasına öncü olmuştur. Zaman zaman yorumları, özellikle de İngiliz birliklerinin Napolyon askerlerini yalnızca ateş gücüyle mağlup ettiğine dair yaygın olarak kopyalanan tezi sorgulanmıştır.[kaynak belirtilmeli] Modern tarihçilerden Paddy Griffith, İngiliz piyadelerinin disiplini ve saldırı istekliliğinin eşit derecede önemli olduğunu iddia etmektedir.
Henry Hughes Wilson
Mareşal Sir Henry Hughes Wilson, (5 Mayıs 1864 - 22 Haziran 1922), Birinci Dünya Savaşı'nın en kıdemli İngiliz Ordusu kurmay subaylarından biriydi.
Charles Vere Ferrers Townshend
DoğrulukGörüldü
Bobby Sands
DoğrulukGörüldü
Helen McElhone
Helen Margaret McElhone ( evlenmeden önceki soyadı) Brown ; 10 Nisan 1933 - 5 Haziran 2013) [1] İskoç siyasetçiydi. 1969'dan beri Glasgow'u temsil eden Parlamento Üyesi (MP) olarak görev yaptığı süre boyunca kocası Frank McElhone ile birlikte çalıştı. Kocasının ani ölümünün ardından, halefi olarak McElhone seçildi; ancak altı ay içerisinde Glasgow Queen's Park Seçim Bölgesi sınır değişiklikleri sebebiyle yürürlükten kaldırıldı ve yeni bir koltuk seçiminde komşu bir milletvekili karşısında kaybetti. Parlamentodan ayrıldıktan sonra siyasi faaliyetlerine devam etti.
Sebastian Coe
Sebastian Newbold Coe[1][2] (29 Eylül 1956; Hammersmith, Londra), Lord unvanlı İngiliz siyasetçi ve Olimpiyat madalyalı eski atlet.[3]
1950 Birleşik Krallık genel seçimleri
Clement Attlee
İşçi Partisi
1951 Birleşik Krallık genel seçimleri
Clement Attlee
İşçi Partisi
1955 Birleşik Krallık genel seçimleri
Anthony Eden
Muhafazakâr Parti
1959 Birleşik Krallık genel seçimleri
Harold Macmillan
Muhafazakâr Parti
1964 Birleşik Krallık genel seçimleri
Sir Alec Douglas-Home
Muhafazakâr Parti
1966 Birleşik Krallık genel seçimleri
Harold Wilson
İşçi Partisi
1970 Birleşik Krallık genel seçimleri
Harold Wilson
İşçi Partisi
Şubat 1974 Birleşik Krallık genel seçimleri
Edward Heath
Muhafazakâr Parti
Ekim 1974 Birleşik Krallık genel seçimleri
Harold Wilson
İşçi Partisi
1979 Birleşik Krallık genel seçimleri
James Callaghan
İşçi Partisi
1983 Birleşik Krallık genel seçimleri
Margaret Thatcher
Muhafazakâr Parti
1987 Birleşik Krallık genel seçimleri
Margaret Thatcher
Muhafazakâr Parti
1992 Birleşik Krallık genel seçimleri
John Major
Muhafazakâr Parti
1997 Birleşik Krallık genel seçimleri
John Major
Muhafazakâr Parti
2001 Birleşik Krallık genel seçimleri
Tony Blair
İşçi Partisi
2005 Birleşik Krallık genel seçimleri
* Sınırlı değişikliği gösterir - bu yüzden sembolik bir figürdür
2010 Birleşik Krallık genel seçimleri
Gordon Brown
İşçi Partisi
2015 Birleşik Krallık genel seçimleri
David Cameron
Muhafazakâr Parti
2017 Birleşik Krallık genel seçimleri
Theresa May
Muhafazakâr Parti
2019 Birleşik Krallık genel seçimleri
Boris Johnson
Muhafazakâr Parti
George Monck
George Monck, (6 Aralık 1608 - 3 Ocak 1670), Üç Krallık Savaşları sırasında savaşan bir asker ve 1. Albemarle Dükü'ydü.
İvan Vılkov
İvan Valkov, (Bulgarca: Иван Вълков 31 Ocak 1875'te Kazanlık, Osmanlı İmparatorluğu'nda doğup 20 Nisan 1962'de Eski Zağra, Bulgaristan Halk Cumhuriyeti'nde ölen Bulgar Kara General. Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı'nda görev aldı. İvan Valkov, I. Dünya Savaşı'nda savaştıktan sonra 1923-1929 arasında Bulgaristan Savaş Bakanı olmuştu.
Vın Ciabao
Vın Ciabao (d. 15 Eylül 1942) hükûmetin eski başbakanı ve kabinenin yöneticisi olarak görev yapan Çin'in 1949'dan bugüne kadar altıncı başbakanıdır. Aynı zamanda dokuz üyeli Çin Komünist Partisi'nin Politbüro Yürütme Komitesi'nin - de facto en üst düzey yönetim organı- 3.sıradaki üyesi olarak 16. ve 17. dönemlerde görev yapmış ve halen yapmaktadır.
2022 Şi Cinping'in Hong Kong ziyareti
1 Temmuz 2022'de Çin Komünist Partisi (ÇKP) Genel Sekreteri ve Çin Devlet Başkanı Şi Cinping, Hong Kong'un Çin Halk Cumhuriyeti'ne devrinin 25. yıldönümü münasebetiyle Hong Kong'u ziyaret etti.[1] Bu ziyaret Şi'nin liderliği sırasında Hong Kong'a yaptığı ikinci ziyaret, hükûmetin muhalefet üzerindeki baskısını önemli ölçüde artıran ulusal güvenlik yasasının kabul edilmesinden sonraki ilk ziyaret ve Şi'nin COVID-19 salgınının başlamasından bu yana Çin anakarası dışına yaptığı ilk gezi oldu.[2]
Bir Kuşak, Bir Yol
Bir Kuşak, Bir Yol ya da Kuşak-Yol Projesi, Kuşak Yol Girişimi, Kuşak Yol İnisiyatifi veya OBOR (Çince: 一带一路; pinyin: Yí Dài Yí Lù; İngilizce kaynaklarda One Belt One Road OBOR veya Belt and Road Initiative BRI olarak geçer), Çin devlet başkanı Şi Cinping'in 2013 yılı sonunda Orta Asya ve Güney Asya ülkelerine gerçekleştirdiği bir dizi ziyaret sırasında duyurduğu ve İtalya'nın da işbirliği ile[1][2][3] 2049 yılında bitirmeyi planladığı, Çin-Roma medeniyeti birliği olarak da yorumlanan[4][5][6][7] modern ipek yolu konseptini ifade etmektedir.[8][9] Proje kapsamında güvenlik anlaşması Blackwater'ın kurucusu Erik Prince'in sahibi olduğu Frontier Services Group adlı güvenlik şirketi ile imzalanmıştır.[10]
Pekin Sitong Köprüsü protestosu
39.96564°K 116.31517°D
Savaşçı kurt diplomasisi
DoğrulukGörüldü
Uygur Soykırımı
Uygur Soykırımı, Çin Hükûmeti tarafından Uygurlar'a karşı uygulanan şiddet ve İnsan hakları ihlallerine verilen genel isimdir.[1] Bu politika çoğunluğu Uygur olan bir milyondan fazla Türk Müslümanın[2][3][4][5][6] herhangi bir yasal işlem olmaksızın, gizli gözaltı kamplarında tutulmasına yol açtı.[7][8] Söz konusu politikayı eleştirenler genel olarak bunu Çin hükûmetinin Sincan'ı Çinlileştirme çabasının bir sonucu olarak tanımladılar ve bunu bir Kültürel soykırım olarak nitelendirdiler.[9][10][11][12][13][14] Bu politikalar, Sincan yerel Komünist Parti sekreteri Chen Quanguo tarafından uygulanmıştır.[15] Birçok aktivist, bağımsız STK, insan hakları uzmanı, hükûmet yetkilileri ve Sürgündeki Doğu Türkistan Hükümeti bu olayları bir Soykırım olarak adlandırdı. Uygurlulara karşı uygulanan şiddet, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana etnik ve dini kimlikleri nedeniyle en fazla kişinin tutuklandığı, şiddet gördüğü ve öldürüldüğü olay oldu.[16]
2020 Dağlık Karabağ Ateşkes Antlaşması
2020 Dağlık Karabağ Ateşkes Antlaşması, 10 Kasım 2020 tarihinde Azerbaycan ile Ermenistan arasında yapılan ve 2020 Dağlık Karabağ Savaşı'nı sona erdiren bir ateşkes antlaşmasıdır. Antlaşma, Ermenistan'ın teslim olduğunu duyurmasının ardından 9 Kasım'da Azerbaycan cumhurbaşkanı İlham Aliyev, Ermenistan başbakanı Nikol Paşinyan ve Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin tarafından imzalandı ve Dağlık Karabağ bölgesindeki tüm çatışmalara 10 Kasım 2020 tarihinde Moskova saati ile 00:00 itibarıyla son verildiği açıklandı.[1][2] Tanınmayan Dağlık Karabağ Cumhuriyeti cumhurbaşkanı Arayik Harutyunyan da çatışmaların sona ermesini kabul etti.[3]
2020-21 Ermenistan protestoları
Artur Vanetsyan
2021 Ermenistan darbe girişimi
 Rusya (iddia)
Anna Hakobyan
Anna Vaçiki Hakobyan (Ermenice: Աննա Վաչիկի Հակոբյան) Ermeni gazeteci, editör. Ermenistan'ın şu anki Başbakanı Nikol Paşinyan'ın eşi.[1] Armenian Times gazetesinin yazı işleri müdürüdür.[2] Gayri resmi olarak, Ermenistan Cumhurbaşkanı eşlerine ayrılmış bir pozisyon olan "Ermenistan'ın First Lady'si" olarak kabul edilmektedir.[3][4][5]
Abdüsselam Baraka
Abdüsselam Baraka (d. 5 Mayıs 1955; Tetuan, Fas), Faslı siyasetçi ve diplomat.
Muhammed Luafa
Mohamed Louafa (d. 1948 - ö. 27 Aralık 2020) Faslı diplomat ve siyasetçi.
Jamal al-Jamal
Jamal al-Jamal (1957 - 1 Ocak 2014, Prag), Filistinli büyükelçi.
Finlandiya Parlamentosu üyelerinin listesi, 2015-2019
Bu makalede, 2015-2019 yılları arasında Finlandiya Parlamentosu üyeleri listelenmektedir. 37. Finlandiya Parlamentosu, 19 Nisan 2015 tarihinde yapılan parlamento seçimlerini takip etmektedir. Parlamento'da 200 milletvekili bulunmaktadır.
Etienne de La Boétie
Étienne de La Boétie (1 Kasım 1530 – 18 Ağustos 1563), modern siyaset biliminin temellerini atan Fransız yazar, düşünür, yargıç ve siyasetçi. Montaigne'in en yakın dostu olarak bilinir.
Alfred Cortot
Alfred Denis Cortot (26 Eylül 1877 –  15 Haziran 1962), Fransız-İsviçreli piyanist ve orkestra şefi. 20. yüzyılın en tanınmış klasik müzikçilerinden olan Cortot, başta Chopin ve Schumann olmak üzere, özellikle Romantik dönem piyano eserlerine yönelik şiirsel iç görüsüyle öne çıktı.
Alexis Carrel
Alexis Carrel, (28 Haziran 1873 - 5 Kasım 1944), ünlü Fransız cerrah ve fizyolog. 1912 yılında Nobel Ödülü kazandı.
Coco Chanel
Gabrielle "Coco" Bonheur Chanel (19 Ağustos 1883, Saumur - 10 Ocak 1971, Paris), Fransız moda tasarımcısı ve Chanel markasının kurucusu. İsmi "Time: Yüzyılın En Önemli 100 Kişisi" listesinde de geçen tek moda tasarımcısıdır.
Georges Claude
Georges Claude (24 Eylül 1870 – 23 Mayıs 1960) Fransız bir mühendis ve mucitti.
Henri Dentz
Henri Fernand Dentz (16 Aralık 1881 – 13 Aralık 1945), ilk olarak Fransa Ordusu'nda general iken, Fransa'nın teslim olmasıyla kurulan Vichy Fransası ordusunda görev almıştır.
Louis Renault (sanayici)
Louis Renault (d. 12 Şubat 1877 - ö. 24 Ekim 1944), Renault şirketini kuran Fransız iş insanı. I. Dünya Savaşı sırasında kurmuş olduğu fabrikaları, ilk etkili tankın (Renault FT tankı) oluşturulması ve imalatı sayesinde büyük ölçüde savaşa çaba sarf etmiştir.
Charles Trenet
Charles Trenet (18 Mayıs 1913 - 19 Şubat 2001), Fransız şarkıcı. 1930'lu yılların sonunda kendi yazdığı parçalarla ün kazanmıştır. Kariyeri 1990'lı yıllara kadar devam etse de, 1930'ların sonlarından 1950'lerin ortalarına kadar kayıtları ile ünlüydü. Şarkıcıların, kendi materyallerini yazmalarının alışılmadık olduğu bir çağda, Trenet üretken bir şekilde yazdı ve kendi şarkılarını kaydetmeyi reddetti. Trenet'in en ünlü şarkıları arasında "Boum!", "La Mer", "Y'a d'la joie", "Que reste-t-il de noos amours?", "Ménilmontant" ve "Douce France" bulunmaktadır.
Antoine Veil
Antoine Veil (d. 28 Ağustos 1926 - ö. 11 Nisan 2013), yüksek dokonulmazlık derecesine sahip Fransız bürokrat.[1]
Emmanuelle Wargon
Emmanuelle Wargon (d. 24 Şubat 1971, Neuilly-sur-Seine) Fransız siyasetçi.
Jean Germain
Jean Germain (d. 11 Eylül 1947, Tours, Indre - ö. 7 Nisan 2015, Tours, Indre) Fransız siyasetçi.
Raymond-François Le Bris
Raymond-François Le Bris (d. 18 Eylül 1935, Gouesnou, Finistère) Fransız hukukçu, akademisyen ve devlet görevlisi.
Jawaharlal Nehru Stadyumu
Jawaharlal Nehru Stadyumu aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Celâyir Sultanlığı
  • Çağatay Hanlığı
  • Kıpçak Hanlığı (Cuci)
  • İlhanlılar (Tului - Hülagû)
Ahmed Celâyir
Sultan Ahmed Celâyirî (?- 1410), 1382-1410 yılları arasında hüküm süren Celâyirî sultanı.
Hasan-ı Büzürg
Hasan-ı Büzürg veya Büyük Hasan (ö. 1356), Celâyirî devletinin kurucusu ve ilk sultanı.
İran cumhurbaşkanı
İran cumhurbaşkanı (Farsça: رییس‌ جمهور ایران Reyis-i Cumhur-i İran), İran Anayasası'na göre dinî liderden sonraki en yüksek siyasi makamdır.
İran cumhurbaşkanları listesi
İran cumhurbaşkanları listesi, İran'nin ilanından beri görev yapmış cumhurbaşkanlarının listesidir.
Nader Batmanghelidj
Nader Batmanghelidj (1902-1998), çeşitli askeri ve hükûmet görevlerinde görev yapan İranlı bir subaydı. O da Pakistan ve Irak İmparatorluk İran büyükelçisi olarak görev yaptı.
Velid Hac Yahya
Velid Haj Yahia (Arabic; Hebrew   1936), Walid Sadik olarak da bilinir, İsrail'in Sol Kampı ve Meretz'in Knesset üyesi olarak görev yapan İsrailli bir Arap eski politikacı.
Dov Henin
Dov Khenin (İbranice: דב חנין, d. 10 Ocak 1958 Petah Tikva), İsrailli politikacı-bilim insanı, avukat, ve Hadaş partili Knesset üyesi. Babası David Khenin, İsrail Komünist Partisi liderlerinden biriydi.
Bertil Ohlin
Bertil Ohlin (23 Nisan 1899 - 3 Ağustos 1979) İsveçli ünlü iktisatçı ve politikacı.
Abenomik
Abenomik (アベノミクス, 安倍ノミクス, Abenomikusu) Abe'nin Japonya Başbakanı olarak ikinci dönemine seçildiği Aralık 2012 genel seçimlerinden bu yana Shinzō Abe tarafından savunulan ekonomi politikalarını ifade eder.
Akie Abe
Akie Abe (安倍 昭恵 ; kızlık soyadı Matsuzaki; d. 10 Haziran 1962) 57. ve 63 Japonya başbakanı Shinzo Abe' nin eşidir.
Şinzo Abe suikastı
8 Temmuz 2022'de, Japonya'nın eski başbakanı ve Temsilciler Meclisi üyesi olan Shinzō Abe, Nara Prefektörü'ndeki Nara şehrindeki Yamato-Saidaiji İstasyonu'nun yakınlarında gerçekleşen bir siyasi etkinlikte konuşurken öldürüldü.[1][2][3] Yaklaşık saat 11.30'da (UTC+09.00), Liberal Demokrat Parti adayı için bir kampanya konuşması yaparken Abe, ev yapımı bir ateşli silahla yakın mesafeden sırtından vuruldu.[1] Şüpheli Tetsuya Yamagami olay yerinde yakalandı. Abe, tıbbi helikopterle Nara Tıp Üniversitesi Hastanesi'ne götürüldü. Ancak beş buçuk saat sonra 17.03'te öldüğü açıklandı.[4][5]
Inoue Kaoru
Inoue Kaoru (Japonca: 井上 馨, d. 16 Ocak 1836-1 Eylül 1915), Japonya'nın 1885-1887 yılları arasında ilk dışişleri bakanı olarak görev yapmış Japon siyasetçi.
Ashikaga Tadayoshi
Ashikaga Tadayoshi (足利 直義, Tadayoshi Ashikaga) (d. 1306, Japonya - ö. 13 Mart 1352, Kamakura, Japonya), yönetici ve asker. 1338'den 1573'e değin Japonya'ya egemen olan Aşikaga şogunluğunun kurucusu, ağabeyi Aşikaga Takauci'nin pek çok zaferinin hazırlayıcısıdır.
Ashikaga Takauji
Ashikaga Takauji (足利 尊氏, Takauji Ashikaga) (d. 1305, Japonya - ö. 7 Haziran 1358, Kyoto, Japonya), imparatorluk hükûmetini devirerek 1338'den 1573'e değin Japonya'ya egemen olan Ashikaga şogunluğunu kuran savaşçı ve devlet adamı.
Ashikaga Yoshiaki
Ashikaga Yoshiaki (Japonca: 足利 義昭; 5 Aralık 1537-19 Ekim 1597[1]), Ashikaga şogunluğunun 15. ve son şogunudur. İktidarı 1568'den 1597'e kadar sürmüştür.[2]
Ashikaga Yoshiharu
Ashikaga Yoshiharu (Japonca: 足利 義晴; 2 Nisan 1511-20 Mayıs 1550), Ashikaga şogunluğunun 12. şogunudur. İktidarı 1521'den 1546'ya kadar sürmüştür.[1] Yoshiharu Ashikaga Yoshizumi'nin oğluydu.[2]
Ashikaga Yoshihide
Ashikaga Yoshihide (Japonca: 足利 義栄; 1538-28 Ekim 1568), Ashikaga şogunluğunun 14. şogunudur. İktidarı 1568 yılında yalnızca birkaç ay sürmüştür.[1]
Ashikaga Yoshihisa
Ashikaga Yoshihisa (Japonca: 足利 義尚; 11 Aralık 1465-26 Nisan 1489), Ashikaga şogunluğunun dokuzuncu şogunudur. İktidarı 1473'ten 1489'a kadar sürmüştür.[1] Yoshihisa Ashikaga Yoshimasa'nın oğluydu.[2]
Ashikaga Yoshikatsu
Ashikaga Yoshikatsu (Japonca: 足利 義勝; 19 Mart 1434-16 Ağustos 1443), Ashikaga şogunluğunun yedinci şogunudur. İktidarı 1442'dan 1443'e kadar sürmüştür. 16 Ağustos 1443 tarihinde attan düşerek ağır yaralanması sonucu öldü. Yoshinori Ashikaga Yoshinori'nin altıncı oğluydu.[1]
Ashikaga Yoshikazu
Ashikaga Yoshikazu (Japonca: 足利 義量; 27 Ağustos 1407-17 Mart 1425), Ashikaga şogunluğunun beşinci şogunudur. İktidarı 1423'ten 1425'e kadar sürmüştür.[1] 1425 yılında genç yaşta ölmüştür.
Ashikaga Yoshimasa
Ashikaga Yoshimasa (Japonca: 足利 義政; 20 Ocak 1436-27 Ocak 1490[1]), Ashikaga şogunluğunun sekizinci şogunudur. İktidarı 1449'dan 1473'e kadar sürmüştür. Yoshimasa Ashikaga Yoshinori'nin oğluydu.[2]
Ashikaga Yoshiakira
Ashikaga Yoshiakira (Japonca: 足利 義詮; 4 Temmuz 1330-28 Aralık 1367), Ashikaga şogunluğunun ikinci şogunudur. İktidarı 1358'den 1367'ye kadar sürmüştür.[1] Ashikaga şogunluğunun kurucusu olan Ashikaga Takauji'nin oğludur.
Ashikaga Yoshimitsu
Ashikaga Yoshimitsu (Japonca: 足利 義満; 25 Eylül 1358-31 Mayıs 1408), Ashikaga şogunluğunun üçüncü şogunudur. İktidarı 1368'den[1] 1398'e[2] kadar sürmüştür.
Ashikaga Yoshimochi
Ashikaga Yoshimochi (Japonca: 足利 義持; 12 Mart 1386-3 Şubat 1428), Ashikaga şogunluğunun ikinci şogunudur. İktidarı 1394'ten 1423'e kadar sürmüştür.[1]
Ashikaga Yoshinori
Ashikaga Yoshinori (Japonca: 足利 義教; 12 Temmuz 1394-12 Temmuz 1441), Ashikaga şogunluğunun altıncı şogunudur.[1] İktidarı 1429'dan 1441'e kadar sürmüştür. Yoshinori Ashikaga Yoshimitsu'nun üçüncü oğluydu.[2]
Ashikaga Yoshitane
Ashikaga Yoshitane (Japonca: 足利 義稙; 9 Eylül 1466-23 Mayıs 1523), Ashikaga şogunluğunun 10. şogunudur. İktidarı başlangıçta 1490'dan 1493'e kadar[1] ve yeniden 1508'den 1521'e kadar sürmüştür.[2] Ashikaga Yoshimi'nin oğlu ve Ashikaga Yoshinori'nin torunuydu.
Ashikaga Yoshizumi
Ashikaga Yoshizumi (Japonca: 足利 義澄; 15 Ocak 1481-6 Eylül 1511), Ashikaga şogunluğunun 11. şogunudur. İktidarı 1494'ten 1508'e kadar sürmüştür.[1]
Ashikaga Yoshiteru
Ashikaga Yoshiteru (Jp. 足利 義輝; 31 Mart 1536 – 17 Haziran 1565) ) Japonya'nın Muromaçi döneminin sonlarında 1546'dan 1565'e kadar hükümdarlık eden 13. Ashikaga hükümdarıydı. 12. hükümdar Askikaga Yoshiharu'nun en büyük oğluydu. Annesi, daha sonraları Keyijuyin olarak adlandırılacak olan Konoye Taiyi'nin kızıydı. Erkek kardeşi Ashikaga Yoshiyaki 15. hükümdar olmuştur.
Ashikaga şogunluğu
Ashikaga şogunluğu (Japonca: 足利将軍家; Ashikaga Shōgunke; anlam: Ashikaga Shogun Ailesi), 1336 ya da 1338 yılından 1573 yılına değin Japonya'yı yöneten şogunluğu. Japonya tarihinde kurulmuş olan üç şogunluğun ikincisidir.
Kujō Yoritsugu
Kujō Yoritsugu veya Fujiwara no Yoritsugu (Japonca: 九条頼嗣; 12 Şubat 1218-1 Eylül 1256), Kamakura şogunluğunun beşinci şogunudur. İktidarı 1244'ten 1256'ya kadar sürmüştür.[1]
Kujō Yoritsune
Kujō Yoritsune veya Fujiwara no Yoritsune (Japonca: 源 頼朝; 12 Şubat 1218-1 Eylül 1256), Kamakura şogunluğunun dördüncü şogunudur. İktidarı 1226'dan 1244'e kadar sürmüştür.[1] Babası kanpaku Kujō Michiie idi ve büyükannesi Minamoto no Yoritomo'nun yeğeniydi. Karısı, Minamoto no Yoritomo'nun torunu ve Minamoto no Yoriie'nin kızıydı. Kaplan yılında, ayında ve gününde doğması nedeniyle doğumdaki adı Mitora idi.
Minamoto no Yoriie
Minamoto no Yoriie (Japonca: 源 頼朝; 11 Eylül 1182-14 Ağustos 1204), Kamakura şogunluğunun ikinci şogunudur. İktidarı 1202'den 1203'e kadar sürmüştür.[1] Kamakura şogunluğunun kurucusu olan Minamoto no Yoritomo'nun büyük oğludur.
Prens Hisaaki
Prens Hisaaki (Japonca: 久明親王 Hisaaki shin'nō; 19 Ekim 1276-16 Kasım 1328), Kamakura şogunluğunun sekizinci şogunudur. İktidarı 1289'dan 1308'e kadar sürmüştür.[1] İmparator Go-Fukakusa'nın oğlu olup çoğunlukla Hōjō boyu naipleri tarafından kontrol edilen kukla bir hükümdardı.
Prens Koreyasu
Prens Koreyasu (Japonca: 惟康親王 Koreyasu shin'nō; 26 Mayıs 1264-25 Kasım 1326), Kamakura şogunluğunun yedinci şogunudur. İktidarı 1266'dan 1289'a kadar sürmüştür.[1] Prens Munetaka'nın oğlu olup çoğunlukla Hōjō boyu naipleri tarafından kontrol edilen kukla bir hükümdardı.
Prens Morikuni
Prens Morikuni (Japonca: 守邦親王 Morikuni shin'nō; 19 Haziran 1301-25 Eylül 1333), Kamakura şogunluğunun dokuzuncu ve son şogunudur. İktidarı 1308'den 1333'e kadar sürmüştür.[1] Prens Hisaaki'nin oğlu olup çoğunlukla Hōjō boyu naipleri tarafından kontrol edilen kukla bir hükümdardı. İktidarından sonra Kemmu Restorasyonu başlamıştır.
Prens Munetaka
Prens Munetaka (Japonca: 宗尊親王 Munetaka shin'nō; 15 Aralık 1242-2 Eylül 1274), Kamakura şogunluğunun altıncı şogunudur. İktidarı 1252'den 1266'ya kadar sürmüştür.[1] İmparator Go-Saga'nın ilk oğluydu ve 10 yaşındayken görevden alınan Kujō Yoritsugu'nun yerini aldı ve çoğunlukla Hōjō boyu naipleri tarafından kontrol edilen kukla bir hükümdardı.
Kamakura şogunluğu
Kamakura şogunluğu (Japonca: 鎌倉幕府; Kamakura Bakufu), 1185 ya da 1192 yılından 1333 yılına değin Japonya'yı yöneten şogunluk. Japonya tarihinde kurulmuş olan üç şogunluğun ilkidir.
Hōjō Tokimune
Hōjō Tokimune (Japonca: 北条 時宗; 5 Haziran 1251-20 Nisan 1284), Kamakura şogunluğunun sekizinci shikkenidir. Hōjō boyuna mensup olup Moğol işgaline karşı Japon güçlerine liderlik etmesi ve Zen Budizmi'ni yaymaya çalışması ile bilinmektedir.
Minamoto no Yoritomo
Minamoto no Yoritomo (Japonca: 源 頼朝; 9 Mayıs 1147-9 Şubat 1199), Kamakura şogunluğunun kurucusu ve ilk şogunudur. İktidarı 1192'den 1199'a kadar sürmüştür.[1]
Tokugawa şogunluğu
Tokugawa Şoğunluğu ya da Tokugawa Bakufu, Tokugawa boyu mensupları yönetimindeki Doğu Ordusunun Sekigahara Muharebesi'ni kazanmasıyla kurulan Japon feodal devletiydi. Devletin var olduğu dönem başkente ithafen Edo Dönemi olarak anılır. Tokugawa Şogunluğuna Hristiyanlığa karşı başlatılan katı bir izolasyon (Sakoku) yönetimi damga vurmuştur. 1858 yılında Komodor Matthew C. Perry yönetimindeki Amerikan Donanması gemilerinin Japonya açıklarına gelerek şogunluğu dış dünya ile ticaret yapmaya zorlamasıyla Sakoku yönetimi son bulmuştur. Şogunluğun batılılar karşısında attığı geri adım sonucunda ülkedeki soyluların bir kısmı bu duruma tepki göstermiş ve sembolik konumda olan Japon İmparatoru'nun ülkeyi yönetmesini ve batılılara karşı bir siyaset izlemesini arzulamaya başlamışlardır. Bu soylu ve samuray hizbi sayesinde Boshin Savaşı patlak vermiş ve batılı tekniklerle hazırlanmış İmparatorluk Ordusu'nun şogunluk kuvvetlerini yenip Edo'ya girmeleriyle Tokugawa Şogunluğu son bulmuştur.
Fumi-e
Fumi-e (Japonca: 踏み絵; "adım atma" ve "resim"), Japonya'da Tokugawa şogunluğunun dini yetkililerinin, yasadışı bir dine mensup olmadıklarını göstermek için Kakure Kirishitanların üzerine adım atmalarını istediği İsa veya Meryem'in bir benzerliğiydi.[1]
Tokugawa Hidetada
Tokugawa Hidetada (徳川 秀忠, 2 Mayıs 1579 – 14 Mart 1632) Tokugawa Hanedanlığı'nda 1605 ile 1623 arasında hüküm süren 2. şogun ve Tokugawa Ieyasu'nun üçüncü oğlu.
Hijikata Toshizō
Hijikata Toshizō (土方 歳三, 31 Mayıs 1835 - 20 Haziran 1869)  Japon kılıç ustası ve Shinsengumi'nin yardımcı komutanıdır. Ayrıca Meiji Restorasyonu'na karşı olan askeri liderlerden biridir.
Kondō Isami
Kondō Isami (近藤 勇, 9 Kasım 1834 - 17 Mayıs 1868), Japon kılıç ustası ve Shinsengumi'nin komutanı.
Rōjū
Rōjū (Japonca: 老中), Japonya'nın Tokugawa şogunluğu hükûmetinde en yüksek rütbeli hükûmet görevlerinden biriydi. Terim, bireysel büyükler veya bir bütün olarak büyükler konseyine atıfta bulunur. İlk iki şogunun yanında sadece iki rōjū bulunmaktaydı. Sayı daha sonra beşe çıkarıldı ve daha sonra dörde indirildi. Rōjū, 25.000 ila 50.000 koku arasında etki alanına sahip fudai daimyōlardan atanmaktaydı.[1]
Shinsengumi
Shinsengumi (新選組 veya 新撰組) 1864 yılında Bakufu (askeri hükûmet) tarafından Japonya'daki Bakumatsu periyodu sırasında kurulan özel bir polis birliğidir.1869 yılına kadar aktif olarak görev aldı.[1] Şogun temsilcilerini, imparatorluğun yabancı ülkeler ile  ticaret ilişkilerinin gerçekleştirilmesini sağlayan, tartışmalı bir imparatorluk fermanının yayımlandığı  sırada Kyoto'da korumak üzere kuruldu.Shinsengumi üyelerinin birçoğu Edo'dan bulunan kılıç okullarından gelen kişilerdi.[2] Popüler kültürde cesur ve kararlı kahramanlar olarak gösterilmelerine rağmen tarihçiler tarafından merhametsiz katillerden oluşan bir birlik olarak tanımlanmaktadır.[3]
Tairō
Tairō (Japonca: 大老; "büyük yaşlı"), Japonya'nın Tokugawa şogunluğu hükûmetinde kabaca başbakanlığa benzeyen yüksek rütbeli bir resmi makamdı. Tairō, acil bir durumda idari rōjū konseyine başkanlık etmekteydi. Geleneksel olarak Tokugawa ile yakın çalışan fudai daimyōlerden bir tairō aday gösterilirdi. Genel olarak, makam sahibi şogunluğun baş politika yapıcısıydı ve Japonya'ya bir shōgunun yokluğunda veya görevini yerine getirememesi durumunda yetenekli bir geçici lider olarak görev yapmaktaydı.
Tenpō Reformları
Tenpō Reformları (Japonca: 天保の改革, romanize: Tenpō no Kaikaku), Japonya'daki Tokugawa şogunluğu tarafından 1841-1843 yılları arasında uygulamaya konulan bir dizi ekonomik politikaydı.[1] Bu reformlar, askeri, ekonomik, tarımsal, mali ve dini sistemlerde algılanan sorunları çözme çabalarıydı.[2]
Tokugawa Ieharu
Tokugawa Ieharu (徳川家治, 20 Haziran 1737 - 17 Eylül 1786 )  Tokugawa Şogunluğu'nun 10. şogunu ve Tokugawa Ieshige'nin en büyük oğlu.
Tokugawa Iemitsu
Tokugawa Iemitsu (徳川 家光 12 Ağustos 1604 – 8 Haziran 1651) Tokugawa Hanedanlığı'nın 3. şogunu, Tokugawa Hidetada'nın en büyük oğlu ve Tokugawa Ieyasu'nun torunu.1623 ile 1651 yılları arasında hüküm sürmüştür.
Tokugawa Iemochi
Tokugawa Iemochi (徳川 家茂, 17 Temmuz 1846 – 29 Ağustos 1866) 1858 ile 1866 yılları arasında hizmet etmiş, Tokugawa Şogunluğu'nun 14. şogunudur.
Komodor Perry komutası altındaki Amerikan Donanması'nın 1853 - 1854 yıllarında gerçekleştirdiği seferler sonucunda Japonya, ABD ile ilk büyük temasını gerçekleştirmiş ve bu temaslar yüzünden şogunluk döneminde ülke içinde pek çok iç karışıklık yaşanmıştır.Iemochi dönemi şogunluğun zayıflaması olarak görülmektedir.
https://tr.wikipedia.org/wiki/Tokugawa_Ienari
No paragraph found
Tokugawa Ienobu
Tokugawa Ienobu (徳川 家宣 11 Haziran 1662 – 12 Kasım 1712 ) Tokugawa Şogunluğu'nun 6. şogun'u ve Tokugawa Tsunayoshi'ın en büyük oğlu.
Tokugawa Iesada
Tokugawa Iesada (徳川 家定, 6 Mayıs 1824 – 14 Ağustos 1858)  Tokugawa Şogunluğu'nun 13. şogunu. Hükümdarlığı Bakumatsu döneminin başlangıcı olarak kabul edilmektedir.
Tokugawa Ieshige
Tokugawa Ieshige (徳川 家重, 28 Ocak 1712 - 13 Temmuz 1761) Tokugawa Şogunluğu'nun 9. şogunu
Tokugawa Ietsugu
Tokugawa Ietsugu (徳川 家継 8 Ağustos 1709 - 19 Haziran 1716) Tokugawa Şogunluğu'nun 7. şogunu ve Tokugawa Ienobu'nun oğlu.
Tokugawa Ietsuna
Tokugawa Ietsuna (徳川 家綱, 7 Eylül 1641 – 4 Haziran 1680) Tokugawa Hanedanlığı'nda 1651 ve 1680 yılları arasında hüküm süren 4.şogun.Tokugawa Iemitsu'nun en büyük oğlu ve Tokugawa Hidetada'nın torunu.
Tokugawa Ieyasu
Tokugawa İeyasu (徳川家康; d. 31 Ocak 1543 Okazaki Mikawa - ö. 22 Mayıs 1616 Suruga; (hükümdarlığı 1603-1605) orta çağ Japonya'sının en önemli shōgunlarından (askeri hükümdar) biri. Matsudaira Hirotada'nın oğlu. İlk Tokugawa shogunudur.
Tokugawa Ieyoshi
Tokugawa Ieyoshi (徳川 家慶, 22 Haziran 1793 – 27 Temmuz 1853) Tokugawa Şogunluğu'nun 12. şogunu.
Tokugawa Tsunayoshi
Tokugawa Tsunayoshi (徳川 綱吉, 23 Şubat 1646 – 19 Şubat 1709), Tokugawa Hanedanlığı'nın 5. şogunu ve  Tokugawa Ietsuna'nın küçük kardeşi.
Tokugawa Yoshimune
Tokugawa Yoshimune  (徳川 吉宗 27 Kasım1684 - 12 Temmuz 1751 ) Tokugawa Şogunluğu'nun 8. şogunu ve Tokugawa Mitsusada'nın oğlu.
Tokugawa Yoshinobu
Tokugawa Yoşinobu (徳川 慶喜) (Şōgun olmadan önceki adı: Hitotsubaşi Yoşinobu ya da Keiki, d. 28 Ekim 1837 - ö. 22 Kasım 1913), Meiji çağdaşlaşması öncesi Japonya'sının en önemli politikacılarından biridir. Japonya'nın son Şogunudur.
Jean-Jacques Bertrand
Jean-Jacques Bertrand (20 Haziran 1916–22 Şubat 1973), en çok 2 Ekim 1968'den 12 Mayıs 1970'e kadar Quebec'in 21. başbakanı olmasıyla tanınan Kanadalı avukat. Union Nationale partisi başkanı olduğu döneme Québec'te eğitim dili olarak İngilizceyi seçmek hakkını veren "Bill 63"ün neden olduğu toplumsal çalkantı damgasını vurdu.[1]
Robert Bourassa
Robert Bourassa, en çok Ekim Krizi, Meech Lake Anlaşması, Oka Krizi[1] ve Charlottetown Anlaşması gibi Québec tarihinin çalkantılı zamanında Québec başbakanı olmasıyla tanınan avukat ve siyasetçi.[2] Quebec Liberal Partisi'nin başkanı olarak Başbakan seçilen Bourassa, dönemin Montréal bölgesindeki işsizliği sona erdirmek için ekonomik ilerlemeler sağladı.[3]
Mélanie Joly
Mélanie Joly (d. 16 Ocak 1979), Ekim 2021'den bu yana Dışişleri Bakanı olarak görev yapan Kanadalı siyasetçi ve avukattır. Liberal Parti üyesi olan Joly, Avam Kamarası'nda Montreal bölgesindeki Ahuntsic-Cartierville bölgesini temsil etmektedir ve 2015 federal seçimlerinin ardından Parlamento üyesi (MP) olarak göreve başladı. Kanada mirası, turizmi ve La Francophonie dahil olmak üzere bir dizi portföyde görev aldı. 2013 Montreal belediye seçimlerinde Joly, Montreal belediye başkanlığına adaylığını koydu ve nihai kazanan Denis Coderre'nin arkasında ikinci sırada yer aldı.
Sophie Grégoire
DoğrulukGörüldü
Đorđe Radulović
Đorđe Radulović (Sırpça: Ђорђе Радуловић; d. 31 Ağustos 1984) Karadağlı diplomat, siyasetçi ve siyaset bilimci, 4 Aralık 2020'den beri Karadağ hükûmetinde ve Zdravko Krivokapić kabinesinde dışişleri bakanı olarak görev yapmaktadır.[1][2]
Aysultan Nazarbayev
* Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir.
Sara Nazarbayeva
Sara Nazarbayeva (Kazakça: Сара Алпысқызы Назарбаева, Sara Аlpysqyzy Nazarbaeva; 12 Şubat 1941, Kızılyar), Kazakistan cumhurbaşkanı Nursultan Nazarbayev'in eşi ve Kazakistan'ın ilk başbayanı.
Nuri Çevikel
Nuri Çevikel (15 Nisan 1969; Erdemli, Mersin - 5 Nisan 2020, Şanlıurfa), Türk akademisyen, tarihçi ve siyasetçi.
Sümer Aygın
Sümer Aygın; (d. 6 Kasım [1] 1950, Limasol) Girne Belediye başkanı, eski milletvekili.
Emir Arslan Bey
Muhammed Mustafa Emir Arslan Bey, Arap asıllı Osmanlı siyasetçi.
Kilis Emirliği
Kilis Emirliği (Kürtçe: Mirektiya Kilise) 1264 yılında Eyyubi hanedanının dağılmasına kadar Kilis ve Halep bölgelerini yöneten bir Kürt emirliğiydi . Bu beyliğin yöneticileri, en büyük Yezidi filozoflarından ve en önemli veli şahsiyetlerinden biri olan Şeyh Fakhraddin'in torunlarıdır. Bu beyliğin ana dini Yezidilik idi.[1][2][3][4]
István Szent-Iványi
István Szent-Iványi (12 Kasım 1958, Kecskemét, Macaristan doğumlu) bir Macar politikacı, Macaristan'ın Slovenya Büyükelçisi, Hür Demokratlar İttifakı siyasi partisinin kurucu üyesi ve Avrupa Liberal Demokratlar ve Reform Partisi'nin bir parçası olan bu partinin Avrupa Parlamentosu adına eski üyesidir. Szent-Iványi, Ekim 2015 ile Nisan 2018 arasında Macaristan Liberal Partisi'nin dış politika baş danışmanıydı.[1] 2021'den beri Szent-Iványi, UVNP'nin dış-politik danışmanıdır.
https://tr.wikipedia.org/wiki/%C5%9Eablon:Macaristan_H%C4%B1rvat_i%C5%9Fleri_bakanlar%C4%B1
No paragraph found
Malta sürgünleri
Malta sürgünleri, İstanbul'un işgali sonrasında, 1919-1920 yıllarında işgal kuvvetlerince tutuklanarak bir İngiliz sömürgesi olan Malta'ya sürülen (veya gıyabında tutuklama kararı çıkarılarak sürgüne gönderilecekleri bildirilen) 145 Türk devlet adamı, asker, idareci ve aydın için kullanılan terimdir.[1][2][3]
Ahmet Muammer
Ahmet Muammer, (1875, İstanbul - 14 Kasım 1928), Türk bürokrat ve siyasetçi.
Ali Sait Akbaytogan
Ali Sait Akbaytogan (1872, Manyas - 1950, İstanbul), Türk asker ve siyasetçi.
Mürsel Bakü
Mürsel Bakü (1881, Erzurum - 22 Eylül 1945, İstanbul), I. Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı'nda önemli görevler üstlenmiş, Bakü ve İzmir şehirlerini düşman işgalinden kurtarmış, sonrasında bir dönem milletvekilliği yapmış Kafkasya asıllı Türk askeri. 9 Eylül 1922 sabahı, 1. Süvari Tümeni'nin komutanı olarak İzmir'e ilk giren Türk paşasıdır.
Celâl Nuri İleri
Mehmet Celâl Nuri İleri[1] (15 Ağustos 1881, Gelibolu – 1 Kasım 1938,[1] İstanbul), Türk gazeteci, yazar, siyasetçi, fikir adamı.
Cemal Mersinli
1311 (1895) P.-12[1]
Cevdet Belbez
Tahir Cevdet Belbez, (d. 1878, İşkodra - ö. 15 Ocak 1955[1], İstanbul), Arnavut asıllı Osmanlı valisi.
Cevat Çobanlı
Cevat Çobanlı[2] (14 Eylül 1870,[3] İstanbul - 13 Mart 1938,[1] Kadıköy, İstanbul), Türk asker ve siyasetçi.
Hüseyin Tosun
Hüseyin Tosun Bey, Osmanlı siyasetçi.
İsmail Müştak Mayakon
İsmail Müştak Mayakon (d. 1882, Yenişehir, Teselya - ö. 19 Ekim 1938), Türk gazeteci, yazar ve siyasetçi.
Faik Kaltakkıran
Mehmet Faik Kaltakkıran (1870, Edirne – 2 Ocak 1948), Türk siyasetçi.
Reşat Mimaroğlu
Mustafa Reşat Mimaroğlu[1] (d. 1878, İstanbul - ö. 4 Ağustos 1953), Türk bürokrat ve siyasetçi.
Ali İhsan Sabis
Ali İhsan Sabis (1882 İstanbul - 9 Aralık 1957, İstanbul), Türk asker ve siyasetçidir. I. Dünya Savaşı'nda Kafkasya Cephesi ve Irak Cephesi'nin, Türk Kurtuluş Savaşı'nda Batı Cephesi'nin komutanlarındandır.
Şeref Aykut
Mehmet Şerafettin Aykut[1] (1874, Edirne - 17 Mayıs 1939, İstanbul), Türk siyasetçi.
Veli Necdet Sünkitay
Veli Necdet Sünkitay (1887, Diyarbakır - 7 Mayıs, 1969), Türk siyasetçidir.
Velid Ebüzziya
Velid Ebüzziya (1884, İstanbul - 11 Ocak 1945, İstanbul), Osmanlı-Türk gazeteci ve yayımcı. Tasvîr-i Efkâr, Tevhîd-i Efkâr ve Zaman gazetelerini yayımlamış ve başyazarlığını yapmıştır.
Zekeriya Zihni Bey
Zekeriya Zihni Bey (1878, İstanbul - 4 Ağustos 1953), Türk bürokrat ve siyasetçi.
1914 Osmanlı genel seçimleri
Said Halim Paşa
İttihat ve Terakki
1919 Osmanlı genel seçimleri
1919 Osmanlı genel seçimleri, Mütareke yıllarında ve İstanbul, İzmir, Batı Anadolu, Trakya başta olmak üzere ülkenin pek çok bölgesinin işgal altında olduğu bir dönemde gerçekleştirilmiştir.
Felâh-ı Vatan
Felah-ı Vatan Grubu, 1920'de toplanan son Osmanlı Meclis-i Mebûsan'ında Milli Mücadele'ye yandaş üyeler tarafından oluşturulan meclis grubudur. Grup başkanlığına Rauf Bey (Orbay) getirilmiştir.
1912 Osmanlı genel seçimleri
Mehmed Said Paşa
İttihat ve Terakki
Birinci 1877 Osmanlı genel seçimleri
1877'de Osmanlı İmparatorluğu'nda yapılan genel seçim.[1]
İkinci 1877 Osmanlı genel seçimleri
1877'nin ikinci yarısında Osmanlı İmparatorluğu'nda yapılan genel seçim.[1]
Gazi Hüsrev Bey
Gazi Hüsrev Bey (d. 1480 - ö. 1541), Osmanlı İmparatorluğu Padişahı I. Süleyman devrinde Bosna'da uzun süre görev yapan sancak beyi.[1] Babası Boşnak annesi Türk olup, annesi tarafından Sultan II. Bayezid'in torunudur.
İskender Paşa (Bosna beylerbeyi)
İskender Paşa ya da Mihaloğlu İskender Paşa (ö. 1506) II. Mehmet ve II. Bayezid dönemlerinde çeşitli valilik görevlerinde bulunmuş bir Osmanlı veziri ve Osmanlı Devleti'nin Balkanlarda yaptığı fetihlerde önemli bir rol oynamış olan bir akıncı kumandanıdır[1].
Koca Davud Paşa
Koca Davut Paşa (? - 20 Ekim 1498 Dimetoka) II. Bayezid saltanatında 1483-1497 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.
Ferhad Paşa
Ferhad Paşa ya da Damad Ferhad Paşa (1485[1] - Ekim / Kasım 1525[1][2]), Osmanlı devlet adamı.
Mihaloğlu Firuz Bey
Mihaloğlu Firuz Bey, Mihaloğlulları ailesinden Mihaloğlu Hızır Bey'in oğlu.[1]
Hayreddin Hızır Paşa
Kösemihaloğlu Hayreddin Hızır Paşa 15. yüzyılda yaşamış Osmanlı devlet adamı.
I. Aleksandr (Rusya)
I. Aleksandr (Rusça: Александр I Павлович, Aleksandr I Pavloviç), (23 Aralık [EU 12 Aralık] 1777 - 1 Aralık [EU 19 Kasım] 1825)[1], Rus imparatoru. Polonya Kralı, ilk Litvanya ve Finlandiya Grandükü.[2]
Anna Jagiellon
Anna Jagiellon (Lehçe: Anna Jagiellonka, Litvanca: Ona Jogailaitė; 18 Ekim 1523 – 9 Eylül 1596) 1575'ten 1586'ya Polonya kraliçesi ve Litvanya Büyük Düşesi. Polonya Kralı I. Zygmunt ve İtalyan eşi Bona Sforza'nın kızıdır. 
Birden fazla evlilik teklifine rağmen 52 yaşına kadar evli kalmadı. Kral II. Zygmunt August, Jagiellonian hanedanının son erkek üyesinin ölümünden sonra, Anna'nın hanedanın soyunu sürdürmek için Stephen Báthory ile evlendirildi. Eşi ile krallığı ortak yönetti. Báthory, Livonya Savaşı ile meşgulken, Anna zamanını yerel idari konularda ve çeşitli inşaat işlerinde Varşova'da geçirdi. Báthory'nin Aralık 1586'da ölümünden sonra, tahtı kendisi için talep etme hakkı doğdu (sadece bir eş değil, aynı zamanda bir hükümdardı), ancak istemedi. Onun yerine yeğeni III. Zygmunt Waza'yı prens ilan etti. 1587'de tahttan çekildi ve Vasa Hanedanı iktidara geldi.[1][2]
I. Bolesław Chrobry
Cesur Bolesław ya da I. Bolesław Chrobry, (d. 967 - ö. 17 Haziran 1025), 992'den 1025'e kadar Polonya dükü, ve 1025'teki ilk Polonya düküdür.
I. John Albert
I. John Albert (Lehçe: Jan I Olbracht; 27 Aralık 1459 – 17 Haziran 1501) 1492–1501 yılları arasında Polonya kralı ve 1491–1498 yılları arasında Głogów Dükü.
II. Leszko
II. Leszko (Leszek, Lestek, Lestko), Polonya hükümdarı. Adı ilk kez Wincenty Kadłubek'in Chronica seu originale regum et principum Poloniae adlı yapıtında geçmiştir. Popiel hanedanının atası olduğu düşünülen II. Leszko, III. Leszko'nun babasıdır.
III. August
III. August (Lehçe: August III Sas, Litvanca: Augustas III; 17 Ekim 1696 – 5 Ekim 1763) 1734'ten 1763'e kadar Polonya kralı ve Litvanya Büyük Dükü.
III. Wenceslaus
III. Wenceslaus (Çekçe: Václav III, Macarca: Vencel, Lehçe: Wacław, Slovakça: Václav; 6 Ekim 1289 – 4 Ağustos 1306), 1301 ile 1305 arasında Macaristan ve 1305 yılında Bohemya ve Polonya kralı.
III. Zygmunt Waza
III. Sigismund Vasa (Lehçe: Zygmunt III Waza, İsveççe: Sigismund, Litvanca: Žygimantas Vaza; 20 Haziran 1566 – 30 Nisan 1632) 1587'den 1632'ye kadar Polonya-Litvanya Birliği ve Litvanya Büyük Dükalığı hükümdarı, 1592'den 1599'da kadar İsveç kralı ve Finlandiya Büyük Dükü.
II. Jan Kazimierz Waza
II. Jan Kasimir (Lehçe: Jan II Kazimierz Waza; Almanca: Johann II Kasimir Wasa; Litvanca: Jonas Kazimieras Vaza) (22 Mart 1609 - 16 Aralık 1672) Polonya kralı ve Litvanya Büyük Dükü.
I. Lajos
I. Lajos veya Büyük Lajos (Macarca: Nagy Lajos; Hırvatça: Ludovik Veliki; Slovakça: Ľudovít Veľký) veya Macar Louis (Lehçe: Ludwik Węgierski; 5 Mart 1326 – 10 Eylül 1382), 1342'den 1370'e kadar Macaristan ve Hırvatistan ve Polonya kralı.[1] I. Károly ile Elizabeth'in ilk ve hayatta kalan çocuklarındandır. 1339'dan 1342'ye kadar Transilvanya Düklüğü yapmıştır.
Michał Korybut Wiśniowiecki
Michał Korybut Wiśniowiecki (Lehçe: Michał Korybut Wiśniowiecki, Litvanca: Mykolas I Kaributas Višnioveckis; 31 Mayıs 1640 – 10 Kasım 1673)[1] 29 Eylül 1669'dan 1673'e kadar hüküm süren Polonya kralı ve Litvanya Büyük Dükü.[2] Babası Leh kodaman Jeremi Wiśniowiecki, Hmelnitski Ayaklanması sırasında doğu Polonya'daki Don Kazakları'na karşı mücadelede yardımcı olan önemli biriydi.[3]
I. Nikolay
I. Nikolay, Nikolay Pavloviç (6 Temmuz 1796, St. Petersburg - 2 Mart 1855, St. Petersburg, Rusya), 1825-55 arasında Rus çarı. Klasik otokrat tipinin başlıca temsilcisi ve tutucu politikalarıyla Rusya'nın gelişimini 30 yıl boyunca donduran kişi olarak anılır.
Polonyalı Jadwiga
Jadwiga (okunuşu Yadviga (yardım·bilgi)), ya da Hedwig (1373/4 – 17 Temmuz 1399), Polonya Krallığı'nın ilk kadın hükümdarıydı. 16 Ekim 1384'ten ölümüne kadar hüküm sürmüştür. Polonya ve Macaristan Kralı I. Louis ve eşi Bosnalı Elizabeth'in kızıydı. Jadwiga Capet-Anjou hanedanının bir üyesi olsa da, Polonyalı Piastlarla daha yakın ilişkileri vardı. 1997 yılında Katolik Kilisesi tarafından azize ilan edilmiştir.
Stanisław Leszczyński
I. Stanisław Leszczyński (Lehçe telaffuz: [staˈɲiswaf lɛʂˈtʂɨj̃skʲi]; Litvanca: Stanislovas Leščinskis; Fransızca: Stanislas Leszczynski; 20 Ekim 1677 - 23 Şubat 1766) Polonya kralı, Litvanya Büyük Dükü, Lorraine Dükü ve Kutsal Roma İmparatorluğu'nun bir varisi.
Stephen Báthory
Stephen Báthory, (Macarca: Báthory István; 27 Eylül 1533, Șimleu Silvaniei Doğu Macar Krallığı - 12 Aralık 1586, Grodno yakınları Lehistan-Litvanya Birliği), Erdel (Transilvanya) prensi (1571-76) ve Polonya kralı (1575-86). Habsburgların Polonya tahtını ele geçirme girişimini engellemiş, Baltık Denizi'nin doğusundaki Polonya topraklarını Rus saldırılarına karşı korumuş, Polonya, Moskova Büyük Prensliği ve Erdel'i birleştirerek büyük bir devlet oluşturmayı amaçlamıştır. Polonya tarihinin en güçlü ve en hırslı hükümdarlarından biridir.
I. Władysław
I. Wladyslaw, (d. 1261 - ö. 2 Mart 1333), Polonya kralıdır.[1] 1300'de dük olmuş 1305'ten 1320'ye kadar Polonya prensliği yapmıştır. 1320'de tahta geçmiştir.
II. Władysław Jagiełło
Jogaila, Władysław II Jagiełło (yardım·bilgi) Bir dizi farklı adla bilinir: Litvanca: Jogaila Algirdaitis; Lehçe: Władysław II Jagiełło; Belarusça: Jahajła (Ягайла). Jogaila, 1362'de doğmuş, 1 Haziran 1434'te ise ölmüştür. Litvanya Büyük Dükü olarak, 1377-1434 yılları arasında 57 yıl hüküm sürmüştür. 1386–1399 yılları arasında ise Polonya vekili olmuş; 1399–1434 yılları arasında aslî Polonya Krallığı yapmıştır. Amcası Kęstutis ile birlikte, hükümdarlığı 1377'de Litvanya'da başlamıştır. 1386'da, Polonya hükümran kraliçesi Polonyalı Jadwiga ile evlenmiş, Hristiyanlığı kabul etmiş ve Władysław'da vaftiz olmuştur. Böylece Władysław Jagiełło adıyla Polonya kralı ilan edilmiştir.[1] Kraliçe Jadwiga'nın ölümüyle başlayan Polonya saltanatı (1399) ölene dek devam etmiştir. Onun, Polonya krallığı yaptığı dönem 35 yıl kadardır ve yüzyıllarca devam edecek Litvanya-Polonya Birliği'nin temelini Jogaila atmıştır. Władysław II kurduğu yeni Jagiellon Hanedanlığı'nın saltanatını Jagiellon adıyla sürdürmüştür. Litvanya Büyük Dükalığı'nda Pagan Jogaila'nın oluşturduğu ve kraliyet saltanatı 1572'ye kadar süren Gediminids hanedanı;[2]Yeni Çağ civarlarında Avrupa'daki en büyük hanedanlardan biri olmuştur.[3]
III. Władysław
III. Władysław (31 Ekim 1424 - 10 Kasım 1444) (Hırvatça: Vladislav I. Jagelović, Latince: Vladislaus, Macarca: I. Ulászló, Lehçe; Władysław Warneńczyk, Slovakça: Vladislav I, Çekçe: Vladislav Varnenčík, Bulgarca: Владислав Варненчик (Vladislav Varnenchik), Litvanca: Vladislovas III), 1434 yılından 1444 yılındaki ölümüne dek 10 yıl boyunca hüküm sürmüş olan Polonya, Macaristan ve Hırvatistan kralıdır.
I. Zygmunt
I. Zygmunt (Lehçe: Zygmunt I Stary; Litvanca: Žygimantas II Senasis; d. 1 Ocak 1467 – ö. 1 Nisan 1548), Jagiellon Hanedanı üyesi Polonya kralı ve Litvanya Büyük Dükü (1506-1548). Ayrıca Silezya Düküydü.
II. Zygmunt August
II. Zygmunt August (Litvanyaca: Žygimantas III Augustas I, 1 Ağustos 1520 - 7 Temmuz 1572), Jagiellon Hanedanı üyesi Lehistan kralı ve Litvanya Büyük Dükü (1548-1572). I. Zygmunt'un tek oğluydu. 3 defa evlendi ama çocuğu olmadı. Böylece Jagiellon Hanedanı son buldu ve Lublin Birliği'nin imzalanmasından sonra Lehistan kralları seçimle başa geçtiler.
Mikołaj Rej
Mikołaj Rej (4 Şubat 1505–8 Eylül/5 Ekim 1569), en çok Polonya Ulusal Edebiyatı'nın kurucusu olarak tanınan Rönesans dönemi yazarı. Koyu bir Kalvenci olarak İncili Lehçeye çeviren Rej, Krótka rozprawa między trzema osobami, Panem, Wójtem a Plebanem ("Üç Kişi, Tanrı ve Papaz arasındaki Kısa Dava" 1543) ve Źwierciadło ("Ayna", 1568) gibi eserlerinde Polonya toplumunun eleştirel betimlemesiyle yaptı. Rej, aynı zamanda bir ilahiyatçı olarak yazıdığı Apocalypsis, to jest dziwna sprawa skrytych tajemnic Pańskich ("Kıyamet, Tanrı'nın Gizemli Sırrı" 1565) gibi dinsel yazarılarıyla da tanınır.[1][2]
Walery Sławek
Walery Jan Sławek (2 Kasım 1879– 3 Nisan 1939), en çok 1930, 1931 ve 1935'te başbakanlığa gelmesiyle tanınan Polonyalı devlet adamı ve yarbay. 1928'de milletvekilliğine seçilen Sławek, Nisan Anayasası (1935)'nın yazarlarından biri oldu.[1]
Jorge Lacão
Jorge Lacão Costa (d. 4 Eylül 1954, Portalegre) Portekizli sosyalist siyasetçi.
Lucius Aemilius Paullus Macedonicus
Lucius Aemilius Paullus Macedonicus (c. 229 MÖ – 160 MÖ) iki kez konsül seçilmiş olan Romalı devlet adamı ve politikacı. Ayrıca Antigonos hanedanı'na karşı Makedonya'nın hakimiyeti adına verilen Üçüncü Makedonya Savaşı'nı bitiren zaferi kazanmış başarılı bir askerdir.
Marcus Claudius Marcellus (MÖ 196 konsülü)
Marcus Claudius Marcellus, Roma Cumhuriyeti'nde bir konsül (MÖ 196) ve bir censordü (MÖ 189). Ünlü general Marcus Claudius Marcellus'un oğluydu (MÖ 208'de öldürüldü) ve olasılıkla üç kez konsül olan Marcus Claudius Marcellus'un (MÖ 166 konsülü) babasıydı.
Quintus Fabius Maximus
Quintus Fabius Maximus Verrucosus Cunctator (Oyalayan) MÖ 275–203 yılları arasında yaşamış Romalı devlet adamı ve asker. Cunctator lakabı kendisine Hannibal'e karşı uyguladığı itidalli strateji nedeniyle verilmiştir.
Scipio Aemilianus
Scipio Aemilianus (Scipio Africanus Minor) (D. MÖ 185- Ö. MÖ. 129) Romalı devlet adamı, politikacı ve asker. Üçüncü Pön Savaşı ile Kartaca'yı tarihten silen ve hafızalara kazınan helenofil Romalı.[1]
Konsül (Roma)
Konsül, Antik Roma medeniyetinin cumhuriyet ile yönetildiği dönemdeki en üst düzey yöneticileri ifade eder. Geç Antik Çağ'a değin varlığını sürdüren konsüller, İmparatorluk dönemi sonrası sahip olduğu gücü ciddi ölçüde yitirmiştir.
Cassius Dio
Cassius Dio (Yunanca: Δίων ὁ Κάσσιος Dio Cassius; d. 155 - 163 civarı/164[1] – ö. 229 sonrası), İngilizce belki de Claudius Cassius Dio ya da (yanlış olarak) Cassius Dio Cocceianus olarak bilinen[2] Romalı tarihçi ve kamu görevlisi. Dio, Roma tarihini yaklaşık 983 yılı kapsayan bir zaman dilimi içerisinde, Aeneas'ın İtalya'ya gelerek Roma'yı kurmasından MS 229 yılına kadar geçen süre olarak yayınlamıştır. Yirmi iki yıl içerisinde yazılan seksen kitap, Roma tarihi hakkında detaylı bir bakış açısı sağlayarak, tam ya da parçalar halinde günümüze kadar ulaşmıştır.
Elagabalus
Elagabalus ya da Heliogabalus (ElaGABalus ya da HelioGABalus şeklinde telaffuz edilir) d. 203 civarı–ö. 11 Mart 222,   Varius Avitus Bassus ve aynı zamanda Varius Avitus Bassianus Marcus Aurelius Antoninus olarak da bilinen, Severus hanedanına mensup, 218 - 222 arası Roma İmparatoru.
Faustus Cornelius Sulla Felix
Faustus Cornelius Sulla Felix (22–62) Antik Roma'nın Julio-Claudian Hanedanı'na mensup az tanınan siyasi kişilik. Büyükannesi Büyük Antonia, İmparator Augustus'un yeğenidir ve büyük babası Lucius Domitius Ahenobarbus (Konsül M.Ö. 16)'tur (anne tarafından). Annesi Domitia Lepida, İmparator Augustus'un yeğeninin yeğeni ve Genç Octavia ve Mark Antony'nin torunudur. Babası Faustus Cornelius Sulla Lucullus III (31 yılında suffect Konsül), Roma'lı Diktatör Lucius Cornelius Sulla'nın akrabasıdır. Aynı zamanda İmparotoriçe Valeria Messalina ve Marcus Valerius Messala Corvinus (Konsül 58)'un üvey kardeşidir.
Gnaeus Calpurnius Piso
Gnaeus Calpurnius Piso (MÖ 44/MÖ 43 civarı - 20), MÖ 7 yılında Konsül olan Romalı devlet adamı. Sonradan Hispania eyalet valisi ve Afrika prokonsülü olarak da görev yapmıştır.