aerdincdal/tr_wikipedia_ddo_qa huggingface dataset:
Doğu Prusya
Doğu Prusya (Almanca: Ostpreußen, Latince: Borussia orientalis), Mayıs 1945'te Avrupa'da II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar güneydoğu Baltık kıyıları boyunca Prusya bölgesinin ana parçasıdır. 1772-1829 ve 1878-1945 yılları arası Doğu Prusya eyaleti Prusya Alman devletinin bir parçası oldu. Başkenti Königsberg'di.
Kars Antlaşması
Kars Antlaşması, Rusya, 1917'den sonra Kafkasya’dan çekildi. Bölgede Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan bağımsızlığına kavuşmuş ve Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti, Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti, Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti adında üç devlet kurulmuştur. Fakat Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti iki yıl sonra Kafkasya’yı yeniden işgal etmiştir. Bölgedeki üç devlet Sovyetler Birliği ismini alan yeni Sovyet rejiminin idaresine girdi. Sakarya Muharebesinin Ankara Hükûmetinin zaferiyle sonuçlanmasından sonra Sovyet Rusya’nın aracılığıyla üç Sovyet Cumhuriyeti Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan ile Kâzım Karabekir'in temsil ettiği TBMM Hükûmeti arasında 13 Ekim 1921'de Kars Antlaşması imzalandı. Bu anӀaşmaya göre her üç Cumhuriyet, Moskova Antlaşması'nı kendileri için de geçerli sayıyordu. Böylece Türkiye’nin doğu sınırı kesinleşti ve Ermeni Sorunu da sona erdi.
Londra Paktı
Londra Paktı ya da Londra Anlaşması, 26 Nisan 1915 tarihinde, Büyük Britanya, Fransa, Rusya ve İtalya arasında yapılan gizli bir anlaşmadır.
Osmanlı İmparatorluğu reform dönemi
Osmanlı İmparatorluğu reform dönemi, Türk ve Türkiye tarihi için önemli bir dönem. Bu dönem 1828'de başlayıp 1908'e kadar devam eder.[1]
Saint-Germain Antlaşması

Saint-Germain Antlaşması (Fransızca: Traité de Saint-Germain-en-Laye), 10 Eylül 1919 tarihinde İtilaf Devletleri ile Avusturya arasında imzalanan ve I. Dünya Savaşı'nın ardından Avusturya-Macaristan İmparatorluğu topraklarının yeniden düzenlenmesini açıklayan antlaşmadır.
Yugoslavya'nın dağılması
Yugoslavya’nın dağılması, Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin Josip Broz Tito'nun ölümünden sonra artan etnik çekişmeler, ekonomik bunalım ve Doğu Avrupa'daki değişiklikler nedeniyle 1980'lerin sonlarından 2000'li yıllara kadar yaklaşık 20 yıl süren kanlı bir süreç sonunda yedi ayrı egemen ülkeye bölünmesidir.
Şablon:Hükûmet biçimleri
Bu şablon açılabilir bir listeyi içerir.
Yönetim biçimlerine göre ülkeler listesi
Bu liste dünya üzerindeki ülkelerin yönetim biçimlerini listelenmektedir.
Adhokrasi
Adhokrasi, bürokratik rutinin aksine anlık görevler konusunda uzmanlaşmış son derece esnek örgütsel yapıları ifade eder.[1]
Ağalık sistemi
Ağalık sistemi, Osmanlı'dan bu yana değişerek süregelmiş feodal bir sistemdir. Yöneticisine "Ağa" veya "Bey" denir.[1]
Algokrasi
Algokrasi (Algoritma ile yönetim), özellikle yapay zeka ve blok zinciri gibi teknolojiler başta olmak üzere, bilgisayar algoritmalarının yasal düzenlemelerde, kanun yapımında ve genellikle ulaşım veya tapu kaydı gibi günlük yaşamın herhangi bir yerinde kullanıldığı alternatif bir hükûmet veya sosyal düzen biçimidir.[1][2][3][4][5][6][7][8] "Algoritma ile yönetim" terimi, 2013 yılında akademik literatürde “Algoritmik Yönetim'e” alternatif olarak ortaya çıkmıştır.[9] İlgili bir terim olan "Algoritmik Düzenleme", standart belirleme ve davranışın hesaplama algoritmaları aracılığıyla izlenmesi veya değiştirilmesi olarak tanımlanır - yargının otomasyonu da bu kapsamda bulunmaktadır.[10]
Androkrasi
Androkrasi[1] veya Fallokrasi[2], erkeklerin yönetimsel olarak egemen konumda olduğu toplumsal sistem. Bu sistemde erkekler; ahlâki otorite, siyasi liderlik gibi rollere sahiptirler.
Aristokrasi
DoğrulukGörüldü
Askerî diktatörlük
Askerî diktatörlük, ordunun siyasi otorite üzerinde tam veya önemli bir kontrol sağladığı bir diktatörlüktür. Diktatör genellikle cuntanın başı olan üst düzey bir subaydır.[1]
Baskın parti sistemi
DoğrulukGörüldü
Birinci Meşrutiyet
Birinci Meşrutiyet, Osmanlı İmparatorluğu'nda 23 Aralık 1876'da II. Abdülhamid tarafından ilan edilen, anayasal monarşi rejiminin ilk dönemi. Bu dönemin anayasası Kanun-ı Esasi, yürütme organı padişah II. Abdülhamid, yasama organı ise Meclis-i Umumi'dir.
Bölgesel devlet
Bölgesel devlet ya da bölgeli devlet, içinde türlü kimliklere ya da topluluklara ait bazı yetkilerin tanınmasına dayalı siyasal örgütlenme şeklidir.[1] Bölgeli devlette egemenlik merkezi devletle bölgeler arasında dağılmaktadır. Bölgelere kısmi olarak siyasal özerklik verilmekte de denebilir. Ayrıca, her bölge ayrı olarak yasama yetkisiyle donatılmıştır. Kendilerine özgü yürütme organları da bulunmaktadır fakat bölgelerin yargılama yetkileri yoktur. Siyasal iktidarın tekliği esastır. Milletler ya da bölgelere de yetki devredilebilir. Bölgeli devlette her bir bölgeye birçok özerklik tanınmış olsa da, her bölge kendi anayasasına sahip değildir. Kuruluş kanunlarına sahiptirler. En çok bilinen örnekleri İspanya, İtalya ve Birleşik Krallık'tır.
Büyük dukalık
Büyük dukalık (İtalyanca "granduca" [ɡranˈduka] sözcüğünden) veya grandüklük (Fransızca "grand duc" [ɡʁɑ̃dyk] sözcüğünden), bir büyük dük veya büyük düşes tarafından yönetilen bir ülke, bölge, toprak veya beylik adıdır. Terim çoğunlukla Avrupa'da krallıklardan küçük ülkeler için kullanılmış olup günümüzde bu unvanı yalnızca Lüksemburg tarafından kullanılmaktadır.
Cumhuriyet

Cumhuriyet, siyasi gücün halk ve temsilcileri tarafından paylaşıldığı bir devlet yönetim şeklidir ve bununla birlikte monarşinin zıttıdır.[1][2]
Cunta
Cunta, yönetime kuvvet kullanarak el koyan askerî ya da siyasi grup.[1]
Çok partili sistem
Çok partili sistem, oy hakkı bulunanların birçok parti arasında seçim yapabildiği bir sistemdir. Çok partili sistemler demokratik ve çoğulcu modellerdir. Dünya geneli demokratik birliklere sahip neoeratik hükûmetlerin çoğunda işlemektedir. Bu sistemin ilk olarak Yunanistan'daki şehir devletlerinde görüldüğü biliniyor. Neoeratik olarak bazı monarşik yönetime sahip siyasi organizmalarda da görülüyor. Ve hatta bazı dikta rejimlerinde dahi kısmi bir şekilde ve neopolitik olarak görülüyor.
Demokratik cumhuriyet
Demokratik cumhuriyet, cumhuriyet ve demokrasinin öngördüğü ilkeleri birleştiren bir hükûmet biçimidir. Demokratik cumhuriyetler, iki ayrı sistemden birini uygulamak yerine, hem cumhuriyetlerin hem de demokrasilerin ortak ilkelerini barındırır.
Dengesiz kalkınma
Mikroekonomi · Makroekonomi
Ekonomik düşünce tarihi
Metodoloji · Heterodoks
Despotizm
Siyaset biliminde, despotizm tek bir varlığın mutlak güçle hükmettiği bir yönetim biçimidir. Genellikle bu varlık birey, yani despot'tur; ancak (bir otoriter rejimde olduğu gibi) saygı ve gücü belirli gruplara sınırlayan toplumlar da despotik olarak adlandırılmıştır.[1]
Diarşi
Magna Carta
Osmanlı İmparatorluğunun kuruluşu
Endüstriyel demokrasi
Endüstriyel demokrasi, endüstri içindeki sosyal gücün dağılımının, bir azınlığın elinde toplanmasından ziyade iş ile meşgul olan herkes arasında paylaşımını ifade eden uygulama. Diğer bir ifadeyle yurttaşlık hakları çerçevesinde, işçilerin bir sanayi işletmesinin ya da ticari kuruluşun idare edilmesine kısmen veya tamamen katılmalarıdır.[1] Endüstriyel demokrasi kişisel çıkarların keyfi ve kötüye kullanımını önlemek amacıyla sanayide güç birikimini engellemeyi, bunun için de biriken gücü parçalamayı amaçlamaktadır.[2]
Etnokrasi
Etnokrasi, ülke yönetiminin baskın olan etnik grubun kontrolünde olduğu ve bu kontrolün yönetimdeki grubun çıkarlarını ilerletmek için kullanıldığı sosyolojik, siyasal veya toplumsal sistemdir. Bu yönetime sahip ülkelerde yönetim organları orantısız bir şekilde baskın grubun kontrolü altındadır[1] ve azınlık grupların çıkarları ile çatışmalar meydana gelmesi olasıdır.  Bu durum sadece tek bir etnik grup ile olabileceği gibi (mono etnokrasi), bazı ülkeler "poli etnokratik" olarak sınıflandırılmıştır. Bu çoklu etnokrasi durumunda genellikle iki etnik grup yönetimde baskın olurken, yönetici kişinini etnik kimliği aynı zamanda politik kimliğinin göastergesi olmaktadır. Politik sistemde Valonyalı Fransızca konuşan Valonlar ile Flandreli Felemenkçe konuşan Flamanlar gibi sadece iki grubun baskın olduğu ve bu politik sistemin iki grup arasında şekillendiği Belçika gibi ülkeler poli etnokrasi olarak tanımlanmıştır.[2]
Güdümlü demokrasi
Güdümlü demokrasi, görünürde demokratik bir hükûmet var iken asılında bu hükûmetin otokratik uygulamaların bulunmasıdır. Bu türden hükûmetler özgür ve adil seçimlerle işbaşına gelir ancak devletin politikalarında bir değişikliğe gitmez.[1]
Hazine teorisi
Hazine teorisi, devletin yargı denetimine tabi olmadığı sadece yönetilenlere bazı parasal hukuki güvenceler sağlayan yönetim anlayışı.
Hukuk devleti
Hukuk devleti, sınırları içerisinde kamu erkinin değişmezlik ve süreklilik temeline dayalı olarak değer ve hukuk düzenine bağlı olduğu bir devlet şeklidir. Mutlakiyetçi devletlerden farklı olarak devlet gücü, vatandaşları keyfi uygulamalardan korumak amacıyla yasalar yardımıyla tanımlanır (Şekli Hukuk Devleti kavramı). Modern anlayış temelindeki bir hukuk devleti bunun dışında maddi anlamda adaletli bir düzenin yaratılması ve korunmasını hedefler (Maddi Hukuk Devleti kavramı). Nesnel değer yargıları bireylerin öznel haklarından farklı olarak, belirlenmiş prensipler aracılığıyla kanun koyucunun sınırlanması işlevi görürler.
İki partili sistem
İki partili sistem oy hakkı bulunanların iki büyük parti arasında seçim yaptığı ve kazananın mecliste çoğunluğu sağlayarak iktidara geldiği bir sistemdir.  ABD, Jamaika ve Malta örneklerinde katı biçimde iki partili sistem görülür, bu sistemde iki parti dışında üçüncü bir partinin ülkedeki siyasi sisteme etkisi neredeyse hiç olmaz. Birleşik Krallık gibi ülkelerde ise siyasete yön veren iki dominant parti görülür, üçüncü veya dördüncü partiler ülkenin siyasi sistemine az da olsa etki edebilir ve dominant iki partinin kazanmasında veya kaybetmesinde etkili olabilirler.
İkili devlet sistemi
İkili devlet sistemi veya ikili devlet teşkilatı, ülkenin doğu-batı veya sağ-sol olarak ikiye ayrılıp yönetilmesidir. Eski Türk Devletlerinde uygulanan bir yönetim biçimidir. İkili teşkilat sistemi ilk olarak Asya Hun Devleti'nde Mete Han zamanında uygulanmıştır. Son olarak uygulayan Türk devleti de Karahanlılar'dır.[1]
Kakistokrasi
Kakistokrasi en niteliksiz vatandaşların hükûmeti oluşturduğu yönetim biçimidir.[1][2] Kelimenin kullanımı 17. yüzyılın ilk yarısına kadar uzanır.[3] İngiliz yazar Thomas Love Peacock tarafından 1829'da kullanılmıştır ancak 21. yüzyılın başlarında dünyanın çeşitli demokrasilerinde ortaya çıkan popülist hükûmetleri eleştirmek amacıyla kullanımı yaygınlaşmıştır.
Karizmatik otorite
Karizmatik otorite (İngilizce: Charismatic authority), Alman sosyolog Max Weber tarafından geliştirilen bir liderlik kavramıdır. Otoritenin liderin karizmasından kaynaklandığı bir tür örgütlenme veya bir liderlik türünü içerir. Bu, diğer iki otorite türünün tersidir: yasal otorite ve geleneksel otorite. Üç türün her biri, Max Weber'in üçlü yetki sınıflandırmasının bir parçasını oluşturur.
Kolektif liderlik
Kolektif liderlik, dar örgütsel yapı içerisinde iktidarın dağılımıdır. Bu yönetim biçimi genellikle sosyalist devlet içerisinde şekillenmiş olup komünist parti içerisinde ideal bir yönetim formu olarak düşünülür.
Komünist devlet
DoğrulukGörüldü
Krallık (Devlet)
DoğrulukGörüldü
Meritokrasi
Meritokrasi, yönetim gücünün, yetenek ve kişilerin bireysel üstünlüğüne yani liyakata dayandığı yönetim biçimidir. Bu yönetim şeklinde idare gücü, üstün özellikleri olduğu düşünülen kişiler arasında paylaştırılmaktadır, kayırma yoktur. Özellikle kamu yönetiminde daha bilgili ve yetenekli kişilerin seçilmesi ve yine hizmet içindeki ilerleme ve yükselmelerinin bilgi, başarı ve yetenek kıstaslarına göre yapılmasını amaçlar. Osmanlı Devleti'ndeki devşirme sistemi buna benzer bir örnek olarak gösterilebilir.[1]
Meritokratik monarşi
Meritokratik monarşi, egemenliğin Monark'a ait olduğu lakin diğer yöneticilerin liyakata bağlı olarak atandığı yönetim biçimidir. Bu sistemde doğal olarak Monark da çocukluğundan itibaren kontrollü olarak liyakatli olarak yetiştirilir. Ayrıca Monark'ın egemenliği, bir çeşit Liyakat Aristokrasisi ile çevrelenmiş ve de facto olarak sınırlanmıştır. Dolayısıyla Monark, tüm atamalarında ve kararlarında liyakati esas alması yönünde şiddetli bir baskı altındadır. Bu sistem; egemenliğin halka değil Monark'a ait olması ile Cumhuriyet'ten, halkın her bireyinin eşit olarak kabul edilmeyip daha liyakatli olanın üstün sayıldığı ve bundan ötürü de yöneticilerin sadece nitelikli kişiler arasında atanması gerekliliği ile de demokrasiden farklılık arz eder. Tarihteki en güçlü imparatorluklar, altın çağlarında meritokratik monarşi ile yönetilmiştir.
Milletler Topluluğu
Milletler Topluluğu (İngilizce: Commonwealth) kamu yararı için kurulan politik topluluklara verilen bir terimdir. Tarihsel açıdan cumhuriyet  ile eş anlamlı kullanılır.
Mülk devleti
Mülk devleti Orta Çağ'da etkili olan devlet anlayışıdır. İlkel bir yapıya sahiptir ve zaman zaman uygulama alanı bulmuştur. Bu anlayışta devletin başındaki kişi devleti kendi mülküymüş gibi görür. Ağalık sistemi ile paraleldir ve genellikle kurallar yoktur. Derebeyleri  orta çağda belirli bir coğrafi alanı ellerinde bulundurmuş ve bu alanda siyasal nüfuz sahibi olmuşlardır. Bu anlayışın orta çağdaki görünümünde en fazla toprağa sahip olan kişi derebeylerinin de en büyüğü sayılıyordu. Bu sebepten en büyük toprağa sahip olan krallar, derebeyleri arasında en büyük güce sahip kişilerdi. Derebeyleri ile krallar toprağa bağlı olan bu güçlerini istedikleri gibi kullanma haklarına sahiplerdi ve bu hakkı sözleşme ile başkalarına devretme gibi bir olanağı da ellerinde bulunduruyorlardı. Varlıklı ve soylu bir aileden gelen kadınlarda da bu durum geçerli olmuştur. Belirli bir toprak parçasını elinde bulunduran kadınlar evlendikleri zaman da sahip oldukları her şeyi ellerinde bulundurabiliyorlardı. Evlilik durumunda toprağın yeri ve sınırlarını değişmemiş olsa bile mülkiyet hakkı eskisi gibi kalıyordu.
Nomokrasi
Nomokrasi (Yunanca nomos (kanun) ve kratos (güç), saltanat), hukukun üstünlüğüne dayanan bir yönetim biçimidir. Başka bir ifâdeyle yöneticiyi kanunun üstünde gören diktatörlükler ya da teokratik sistemlerin aksine rasyonel kanunlar ve vatandaşlık hakları üzerine kurulmuş olan bir yönetimdir.[1]. Nomokraside nihâyî ve son otorite (egemenlik) kanunda mevcuttur.
Oklokrasi
DoğrulukGörüldü
Otokrasi
Otokrasi, bir devlet üzerinde mutlak gücün bir kişinin ellerinde yoğunlaştığı bir yönetim sistemidir. Bu kişinin kararları, dış hukuki kısıtlamalara veya düzenli halk kontrol mekanizmalarına (belki darbe tehdidi veya diğer isyan biçimleri gibi) tabi değildir.[1]
Parlamenter cumhuriyet
Parlamenter cumhuriyet, devlet başkanlığı makamına gelecek kişilerin seçimle belirlendiği parlamenter sistem.
Parlamenter sistem
Parlamenter sistem veya parlamentarizm, yürütme organının, yasama organının denetiminde olduğu demokratik bir yönetim sistemidir. Parlamenter sistemlerde devlet başkanı veya cumhurbaşkanı, ülke yönetiminde etkin olmayan sembolik mevkilerdir ve devleti temsil ederler. Ülke yönetiminde etkin makam başbakandır, yürütme gücü parlamentodan çıkan başbakan ve kabinesi tarafından yürütülür. Parlamenter sistemde, parlamento belirleyici üst organdır ve başbakan yasama organı tarafından denetlenmekle birlikte yönetimde yüksek güce sahiptir.[1] Genel olarak başbakan olarak bilinen hükûmetin başı, ülkelere göre şansölye gibi isimler alabilir.
Plütokrasi
Plütokrasi veya varsıl erki[1](Yunanca πλοῦτος, ploutos + κράτος, kratos), yönetme erkinin maddi açıdan üstün kişilerce paylaşılmasını öngören oligarşik bir yönetim biçimi.
Poliarşi
Poliarşi (kelime anlamı çokluk yönetimi), tek kişinin yönetimi olan monarşiden veya azınlık yönetimi olan oligarşi veya aristokrasiden farklı olarak "çok kişinin yönetmesi" anlamına gelmektedir. Modern siyaset bilimi terimlerinden olan poliarşi, ilk kez 1953 yılında Robert A. Dahl tarafından genel oy hakkı olan modern temsili demokrasilerden bahsetmek için ortaya atıldı.[1] Diğer taraftan poliarşi kavramı, iktidar sahiplerinin düzenli ve rekabetçi seçimler yoluyla sorumlu tutulmasına (hesaba çekilmesine) dayanan, demokrasiye yakın bir yönetim türü olarak da kullanılmaktadır.[2]
Polis devleti
Polis devleti, gücünü polis ile kullanan bir devlettir. Daha önce polis devleti, sivil idare tarafından yönetilen olağan devletler için kullanılmasına karşın yirminci yüzyılın başından beri sivil otoritelerin baskıcı varlığıyla tanımlanan ve istenmeyen bir yaşam durumunu tanımlayan "duygusal ve aşağılayıcı bir anlam" kazanmıştır.[1] Bir polis devletinin sakinleri, polisin gözetim veya kısıtlamalarına tabi olan seyahat etme özgürlüğü, politik özgürlükler, görüşlerini ifade etme özgürlüğü, iletişim özgürlüğü ve daha birçok özgürlüklerinde kısıtlamalar yaşayabilirler. Bir polis devletinde politik kontrol olağan koşullardaki hukuk devleti tarafından uygun görülen sınırların dışında etkinlik gösteren gizli polis gücü aracılığıyla da uygulanabilir.[2]
Seçimcilik
Seçimcilik, vatandaşların hükümetlerini seçebildiği ancak doğrudan hükümet kararlarına katılamadığı bir politik sistemdir çünkü hükümet yetkilerini paylaşmaz. Seçimcilik, vatandaşların oy kullanması gibi benzerlikler nedeniyle demokrasinin erken bir formu olarak görülse de demokrasi olarak kabul edilmez,[1] ancak birçok demokraside seçimcilik katılımı bulunabilir. Demokrasiden farklı olarak, vatandaşların kendilerini etkileyen kararları yapma sürecine katılabildiği bir sistemde, seçimcilik seçilen bir birey veya grupla sınırlı karar alma sürecine sahiptir ve bu kişi veya grup bir sonraki seçime kadar keyfi ve hesap veremez bir şekilde yönetebilir.
Sosyalist devlet
Sosyalist devlet ya da sosyalist cumhuriyet bir sosyalist toplum oluşturma ülküsüne anayasal olarak bağlı devlettir. Yasama gücünün yardımıyla bir sosyalist ekonomi kurma düşüncesini ifade eden devlet sosyalizmi stratejisiyle yakından ilintilidir. Öte yandan; işçi devleti, yönetimin işçi sınıfının kontrolünde olduğu devlet yapısını tanımlamak amacıyla kullanılmaktadır. Bu kavram, liberal demokrat bir devlette seçimle iş başına gelen bir sosyalist partinin oluşturduğu sosyalist hükûmetle aynı anlamı taşımamaktadır.
Stratokrasi
Stratokrasi (στρατός, stratos, "ordu" ve κράτος, kratos, "hakimiyet", "güç") askerlerin liderlik konumunda olduğu bir yönetim şeklidir.[1] Askeri diktatörlük ya da cunta'dan farklı olarak, bir stratokraside askeri yönetim hukuka dayanmaktadır, geleneksel ve hukuki olarak ordu ve devlet birdir ve hükûmet, bunun için görevlendirilen subaylar ve diğer askeri liderlerden oluşur. Askerlik görevini yapmış vatandaşlar da seçme ve seçilme hakkında sahip olabilir. Ordunun siyasi gücü anayasa, kanunlar ve toplum tarafından desteklenir. Bu nedenle, bir stratokrasi çoğu zaman bir meritokrasidir. Stratoksiler, otokratik bir doğada olmak zorunda değildir.
Şirketokrasi
DoğrulukGörüldü
Talassokrasi
Talassokrasi (Yunanca: θάλασσα Thalassa, deniz ve κρατεῖν hükmetmek anlamlarına gelen kelimelerin birleşmesiyle oluşmuştur) bariz bir şekilde denizcilik faaliyetlerinin ve deniz kuvvetinin öne çıktığı imparatorlukları anlatır. Buna en iyi örnek olarak Antik çağda hüküm süren Fenike gösterilebilir. Talassokrasiler genelde sadece sahillerde hüküm sürerken ana merkezlerinde bile iç kesimlere hakim değillerdir.[1] Talassokrasileri geleneksel anlamda toprakları birbirine asıl olarak veya sadece deniz yollarıyla bağlı olan imparatorluklardan ayırmak gerekir. Burada belirleyici olan iç kısımlara hakim olamama durumudur.
Tek parti rejimi
Tek parti rejimi, devlet yönetimiyle özdeşleşen bir siyasi partinin tek başına yasama meclisi ve hükûmeti oluşturduğu rejimlere verilen addır. Mutlak hakim tek parti dışındaki tüm partiler ya yasa dışıdır ya da tek parti rejiminde partiler bulunuyorsa da; bu partiler seçimlere yalnızca sınırlı ve kontrollü katılım hakkına sahiptir. Ülkede başka siyasi partilerin kurulmasının yasak olmadığı, mecliste yürütme ve yasamada farklı partilerin koltuk sahibi olabildiği ancak devletin tek partiyle yönetildiği de facto durumlara ise tek parti yönetimi denir.[1]
Tiran
Tiran (Grekçe: τύραννος, tyrannos), hukuk ve anayasa kurallarından bağımsız bir yönetim biçimi sergileyen önder. Terimin kökeni Klasik Yunanistan'a dek uzanmaktadır.
Yarı başkanlık sistemi
Yarı başkanlık sistemi, başkanlık sistemi ile parlamenter sistemin bazı özelliklerinin karışımıdır. Parlamenter sistemden farklı olarak devlet başkanı veya cumhurbaşkanı sembolik makam değildir, ülkeyi yönetim yetkilerine de sahiptir.[1] Yürütme gücü halk tarafından seçilen devlet başkanı ile meclis güvenine dayanan hükûmet başkanı (ülkelere göre başbakan veya şansölye olarak isimlendirilir) arasında paylaşılır. Fiili olarak ise yürütmenin başı devlet başkanıdır.
Yetki devri
Yetki devri veya devolüsyon, egemen bir devletin merkezî hükûmetinden bölgesel veya yerel düzey gibi ulus-altı düzeydeki idari bölümlere birtakım yetkilerinin yasal olarak devredilmesidir. Bu bir tür idari adem-i merkeziyetçiliktir. Devredilen bölgeler, bölgeyle ilgili mevzuat yapma yetkisine sahiptir, böylece daha yüksek düzeyde özerklik sağlanır.[1]
Adarnase (Abhazya kralı)
Adarnase (Gürcüce: ადარნასე შავლიანი) 880 ve 887 yılları arasında görev yapmış Abhazya kralıdır. Babası John'un yerine tahta geçen Adarnase, Ançabadzelerden II. Demetrius'un oğlu I. Bagrat tarafından görevden alınıp öldürülmüştür.
Adil Giray
Adil Giray (1617 - 1672) Kırım Hanı. 1666 ila 1671 yılları arasında saltanat sürmüştür. Adil Çoban Giray olarak da bilinir. Rodos'ta sürgünde olduğu sırada IV. Mehmet Giray'ın yerine dönemin Osmanlı Sadrazamı Köprülü Fazıl Ahmet Paşa'nın arzusu ile tahta geçti. Bu dönemde IV. Mehmet Giray Kazan, Nogay ülkesi ve Dağıstan'da bulundu.[1] Adil Giray tahta geçtikten bir sene sonra Viyana'ya 'Ahmet Ağa' isimli bir elçi göndererek Habsburglar'a hanlığını beyan etti.[2] Avusturyalılardan Kırım'da elçi bulundurmalarını talep etti, ancak bu talebi kabul edilmedi. Tutarsız davranışları ile halkın gönlünü bir türlü kazanamayan Adil Giray'a Şirin Beyleri isyan ettiyse de bu isyan Osmanlı'nın yardımı ile bastırıldı. Ancak, kendisine yönelik tepki ve isyanlar dinmedi. 1671 yılında I. Selim Giray Adil Giray'ı tahtan indirdi.
I. Æthelred (Doğu Anglia kralı)
I. Æthelred, günümüz Norfolk ve Suffolk bölgelerini kapsayan Doğu Anglia Krallığı'nın bir hükümdarı idi. 760 - 790 yılları arasında hüküm sürdüğü düşünülmektedir. Para bastırdığına dair herhangi bir bilgi yoktur, hakkındaki bilgiler ancak İngiltere'nin Norman istilası sonrası kaynaklara dayanmaktadır. Æthelred, II. Æthelberht'in babası idi.
I. Afonso
Portekiz Kralı I. Afonso (daha çok kullanılan ifade ile Afonso Henriques) (d. 25 Temmuz 1109, Guimarães – ö. 6 Aralık 1185 Coimbra), Leon Krallığı'ndan bağımsızlığını ilan ederek Portekiz Krallığı'nın ilk hükümdarı olmuştur. Portekiz'de o Conquistador olarak yani Fatih sıfatı ile bilinir.
I. Agis
I. Agis, eski Sparta kralı. Efsaneye göre, Sparta'yı kuran ikizlerden biri olan Eurysthenes'in oğludur.[2] Agiad kral soyu adını ondan aldığından, Agis'in tarihsel bir kişilik olduğu düşünülebilir. 4. yüzyıl Yunan tarihçisi Ephoros, Lakonia'daki Helos kentini zaptedenin ve kent halkını serf (helot) konumuna getirenin Agios olduğu söylenir.[1][3]
Ahaziya (İsrail)
Ahaziah, Ochozias veya Ahaziya (İbranice: אחזיהו המלך) (İkinci İsrail Krallığı, MÖ 870 - MÖ 850) Ahab ve Jezebel'in oğlu ve İsrail'in sekizinci kralıydı. William F. Albright'a göre iktidarı MÖ 850 - MÖ 849 yılları, E. R. Thiele'ye göre ise MÖ 853 - MÖ 852 yılları arasında varolmuştur.[1] Krallar Kitabında babası Ahab'ın yolundan gittiği için eleştirilmiştir.
I. Ahmed Bey
I. Ahmed Bey veya asıl adıyla Ahmed bin Mustafa (Arapça: أحمد باي بن مصطفى‎; d. 1806 - ö. 30 Mayıs 1855), Tunus Beyidir. Mustafa Bin Mahmud'un 10 Ekim 1837 tarihinde ölümüyle Tunus Beyliğinin başına geçmiştir. 10 Ekim 1837 tarihinden 30 Mayıs 1855 tarihine kadar yani ölene kadar Tunus Beyliği'ni yönetmiştir. 30 Mayıs 1855 tarihinde ölünce yerine II. Muhammed Bin Hüseyin tahta geçmiştir.
Aistulf
Aistulf, 744'te Friuli dükü, 749'da Lombard kralı ve 751'de Spoleto dükü olan askerî lider. Bizans'ın İtalya topraklarındaki yönetim üssü olan Ravenna Eksarhlığı'nı 751 yılında Lombard topraklarına katmıştır.[1]
I. Alarik
I. Alarik, 370 yılında Tuna Nehri deltasındaki bir adada dünyaya gelmiştir. 395 yılında Vizigot kralı olmuş ve krallığı öldüğü 410 yılına kadar sürmüştür. Roma'yı yağmalayan ilk Cermen asıllı komutandır. Başlarda amacı halkını Roma'ya yerleştirmek iken, sonunda şehri yağmalamış ve bu olay Batı Roma'nın sonunu hazırlamıştır.
401 yılında Alarik, İtalya'yı işgal etti, ancak 6 Nisan 402 tarihinde Pollentia (modern Pollenza) de Roma küçük saldırılarla general Flavius ​​Stilicho'ya yenildi. Vizigotlar büyük bir sübvansiyon ödemesi yaptı. Roma Senatosu zorla da olsa ikinci bir işgal olarak Verona Savaşını başlattı ama hüsrana uğradılar.
I. Albert (Monako prensi)
I. Albert veya tam adıyla Albert Honoré Charles Grimaldi (13 Kasım 1848 - 26 Haziran 1922) 29. Monako prensi ve Valentinois dükü. 28. Monako prensi III. Charles ve Antoinette de Mérode'nin oğlu olarak Fransa'nın, Paris kentinde dünyaya geldi. I. Albert, II. Louis'in babası ve Mary Victoria Hamilton'ın kocasıdır. 32 yıl süren saltanatından sonra, Paris'te hayatını kaybetmiş ve yerine oğlu II. Louis, Monako prensi olarak tahta çıkmıştır.
II. Albert (Belçika kralı)
II. Albert (Albert Félix Humbert Théodore Christian Eugène Marie de Belgique; 6 Haziran 1934), Belçika'nın 6. kralı. 9 Ağustos 1993 - 21 Temmuz 2013 tarihleri arası kral olarak görev yaptı.[1]
Albrecht (Prusya dükü)
Albrecht (d. 1490 - ö. 20 Mart 1568), Töton Şövalyeleri'nin büyük üstadı ve Prusya'nın ilk hükümdarı.
II. Alemgir Şah
II. Alemgir Şah, (Farsça: عالمگير شاه, d. 6 Haziran 1699, Multan - ö. 29 Kasım 1759, Kutla Fetih Şah), Babür İmparatorluğu'nun hükümdarı.
Alexander Jagiellon
I. Alexander Jagiellon (Lehçe: Aleksander Jagiellończyk; Litvanca: Aleksandras Jogailaitis; 5 Ağustos 1461 – 19 Ağustos 1506) Jagiellon Hanedanı üyesi, Litvanya'nın büyük dükü ve daha sonra Polonya kralı.[1] Alexander kendisinden önceki kral ve dük IV. Kazimierz Jagiellon'un dördüncü oğluydu. Babasının ölümü üzerine Litvanya'nın büyük dükü (1492) ve kardeşi I. John Albert'in (1501) ölümü üzerine Polonya kralı oldu.
XI. Alfonso
XI. Alfonso (d. 13 Ağustos 1311, Salamanca - 26/27 Mart 1350, Cebelitarık) Kastilya ve Leon Kralı. Kastilya Kralı IV. Ferdinand ile Portekizli Constante'nin oğlu. 1312'de tahta geçen Alfonso, Marinidlerle Rio Salado Savaşı'nı yapmıştır ve 1340 yılında İber Yarımadasındaki Marinid varlığına son vermiştir. Guzman'lı Eleanor'la evlenmiş ve 10 çocuğu olmuştur.
Alfred (Wessex kralı)
DoğrulukGörüldü
I. Amadeo
I. Amadeo (İtalyanca: Amedeo; 30 Mayıs 1845 – 18 Ocak 1890) 1870 ile 1873 yılları arasında İspanya kralı. Savoie Hanedanı'ndan gelen tek İspanya kralıdır. İtalya Kralı II. Vittorio Emanuele'nin ikinci oğluydu ve Aosta Dükü olarak biliniyordu.[1]
VIII. Amadeus
VIII. Amadeus veya Amedeo, Savoy kont ve düklerinden birçoğunun adı. (4 Eylül 1383 –  7 Ocak 1451), Savoya Dükü VII. Amadeus'un oğludur. Kendisi de 1391 ve 1416 yılları arasında Savoy Dükalığı'nın düklüğünü yapmıştır ve gerçek kurucusu kabul edilir. V. Felice adıyla son anti-papa olarak bilinir (1439-1449).[1]
III. Amenemhat
III. Amenemhat, Mısır'ın on ikinci hanedanına mensup altıncı firavunudur. MÖ 1860 - MÖ 1814 tarihleri arasında hüküm sürmüştür. Hüküm yılları Orta Krallık'ın altın çağı olarak adlandırılır.
IV. Amenemhat
IV. Amenemhat, Mısır'ın Onikinci hanedanına mensup yedinci hükümdar. MÖ 1900 sonları ile MÖ 1800 başları arasında 9 yıl hüküm sürmüştür. Sekhemre Khutawy Sobekhotep ve Sonbef adında iki çocuğu olduğu sanılmaktadır.
Antiohos İeraks
Antiokhos Hieraks (Grekçe, Aντιoχoς Ιεραξ ; ö. MÖ 226) Seleukos İmparatorluğu'nun bölücü lideridir. Antiokhos II ve Leodis I'in küçük oğludur. Gençliğinde, Seleukos İmparatorluğu'nun Suriye eyaletini yönetmiştir. Babası MÖ 246 yılında öldüğünde Antiokhos, Anadolu'da bağımsız bir krallık kurmak için, kardeşi Seleukos II Kallinikus ile savaşmıştır. Bu savaş yıllar boyunca devam etmiş; fakat Antiokhos savaşı Bergama kralı Attalus'un onu yenmesi ve ordusunu Anadolu topraklarından geri çekmesi sonucu kaybetmiştir. Savaşı kaybeden Antiokhos Mısır'a kaçmıştır ve orada MÖ 226 yılında hırsızlar tarafından öldürülmüştür. Antiokhos, Bitinya kralı Zielas'ın kızıyla evlenmiştir.
I. Antiohos
I. Antiokhos Soter (Grekçe: Ἀντίοχος Σωτήρ); d. MÖ 324; ö. MÖ 261) MÖ 281'den itibaren Seleukos İmparatorluğu'nun kralıydı. Büyük İskender'in silah arkadaşı I. Seleukos Nikator ve Pers prensesi Epeme'nin oğludur. Soter namı, kurtarıcı anlamında kullanılmaktadır.
Arslan Giray
Arslan Giray (1692 - 1768) 1748'te vekaleten 1755 ile 1767 yılları arasında hüküm süren Kırım hanı. II. Devlet Giray'ın ikinci oğludur. Haziran 1748'de II. Selim Giray'ın yerine vekaleten han atandı. Daha sonra 12 Ağustos 1755'te tekrar tahta çıktı, 1767'de Osmanlı yetkililerine yönelik açık sözlülüğü nedeniyle tahttan indirildi. 1768'de Căușeni'de öldü.
I. Aşot (Ermeni kralı)
I. Aşot, Ermeni Pakraduni Hanedanlığı'nın ilk kralı. 862 ile 884 yılları arasında Abbasi halifelerinin kontrolü altında bir Ermeni prensi olarak hüküm sürdü. Abbasi halifesi Mustain (862-866)tarafından Ermenistan prensi olarak tanındı. Daha sonraki halifeler Mutaz (866-869), Mühtedî (869-870) ve Mutemid (870-892) de kendisine aynı unvanı verdiler.  885 yılında  Abbasi Halifesi Mutemid tarafından "Ermenistan Kralı/Şehinşah-ı Armen" olarak tanındı.[1] Böylece Ermeni Bagratlı Krallığı kurulmuş oldu. Krallık 1045'e kadar hüküm sürdü.
II. Aşot
II. Aşot, 914 ile 928 yılları arasında Ermeni Kralı'dır. II. Aşot, Kral I. Smbat'ın oğludur.
II. Aşurnasirpal
II. Aşurnasirpal, MÖ 883 ve 859 yılları arasında hüküm sürmüş olan Asur kralı. II. Tukulti-Ninurta'nın oğlu olan olan Aşurnasirpal kendisinde sonra kral olan III. Şalmanezer'in babasıdır.
II. Attalos
II. Attalos (Άτταλος Β' ό Φιλάδελφος) (d. MÖ 220 Pergamon (günümüzde Bergama) - ö. MÖ 138 Pergamon (günümüzde Bergama),  Pergamon Krallığı kralı olarak MÖ 160–MÖ 138  yılları arasında hüküm sürdü. Pergamon Krallarından olan, Attalos Hanedanının beşinci üyesi Κral I. Attalos ile Kraliçe Apollonis'in oğlu, II. Eumenes'in kardeşidir. Ağabeyi II. Eumenes'e olan bağlılığından ve sevgisinden dolayı "Kardeşini seven", (Φιλάδελφος) olarak anılır. Kardeşi II. Eumenes ölünce vasisi III. Attalos küçük olduğundan, ağabeyinin karısı kraliçe Stratonike ile evlenerek kral oldu.
II. August
II. August, 1697-1706 yılları Lehistan Litvanya ve 1694-1733 yılları arasında ise Saksonya Elektörlüğünü yönetmiştir.
Bağaşa Tulu Kağan
Bağaşa Tulu Kağan, (Geleneksel Çince: 阿史那泥孰), 633 - 634 yılları arasında Batı Göktürk Kağanlığı'nı yöneten kağan.[1] Bağa Şad'ın oğludur.[2]
Bağatur Sepi Kağan
Bağatur Sepi Kağan, (Geleneksel Çince: 莫賀咄可汗), (Rusça: Кюлюг-Сибир хан / Külüg Sibir Han) —  630 - 631 yılları arasında Batı Göktürk Kağanlığı'nı yöneten kağan.[1] Bilge Tarduş'nun oğludur.[2] Batı Göktürk Kağanlığı'nın altın çağını yaşatan Tong Yabgu Kağan'dan sonra tahta geçen Bağatur Sepi Kağan, kendisinden beklenenleri karşılayamayınca Nuşibi kolu tarafından bir ayaklanma başlatıldı. Kağan Tang Hanedanı'ndan yardım istemek zorunda kaldı, bir hanedan mensubuyla evlenme talebinde bulundu. Ayaklanma sırasında kağanın kim olacağı belli olmadığı için devlet güç kaybına uğradı. Ayaklanmanın başarısı üzerine 631 yılında Se-Yabgu kağan ilan edildi. Bunun üzerine Altay Dağları'na kaçan Bağatur Sepi Kağan, burada 631 yılında Nuşibi kolunun mensupları tarafından yakalanarak öldürüldü.[3]
Baudouin (Belçika kralı)
I. Baudouin (Okunuşu: Boduen, Felemenkçe Boudewijn, Fransızca Baudouin, Almanca Baudouin, İngilizce Baldwin) (d. 7 Eylül 1930, Stuyvenberg Şatosu - 31 Temmuz 1993 Motril, İspanya), Belçika'nın beşinci kralı. 17 Temmuz 1951 ile 31 Temmuz 1993 arasında tahtta oturdu. III. Léopold ile Kraliçe Astrid'in ikinci çocuğu ve ilk oğlu. Hainaut Kontu unvanını da taşıyordu. II. Albert'in (d. 1934) ağabeyi ve Lüksemburg büyük düşesi Joséphine-Charlotte'un (1927-2005) kardeşiydi.
I. Behrâm
I. Behrâm (h.: 273–276), Sasani Devleti'nin dördüncü hükümdarıydı. Sadece bir sene tahtta kalan kardeşi I. Hürmüz'den (272–273) sonra kral oldu. Onun yönetiminde Zerdüştçülük dışında kalan Hristiyanlık, Yahudilik, Budizm ve Maniheizm gibi dinler Kartir'in dini politikası nedeniyle zulme uğradılar. Maniheizm'in kurucusu Mani onun döneminde hapse atıldı ve öldürüldü.
II. Behrâm
II. Behrâm, 276–293 yılları arasında Sasani Devleti'nin kralıydı.
IV. Behrâm
IV. Behrâm, 388 - 399 yılları arasında Sasani İmparatorluğu'nun hükümdarıydı. III. Şâpûr'un (383-388) oğlu olarak ondan sonra tahta çıkmıştır. Babasının hükümdarlığı zamanında Kirman'ın valisi olarak görev almış ve bundan dolayı Kirmanşah unvanına da sahip olmuştur (Agathias iv. 26; Taberi).
IV. Béla
IV. Bela (d. 1206 - ö. 3 Mayıs 1270), 1235'ten 1270'e kadar Macaristan ve Hırvatistan Kralı, 1254'ten 1258'e kadar Styria Kralıdır. II. András'in en büyük oğlu olup 1214'te tahta geçmiştir.
Berengar (Kutsal Roma imparatoru)
I. Berengar (Latince: Berengarius, Perngarius; İtalyanca: Berengario; yaklaşık 845 – 7 Nisan 924[1]) 887'de İtalya'nın kralı. 915 ile ölümüne kadar 924 yılları arasında Kutsal Roma İmparatoru. Berengar, Friuli Yürüyüşü'nü 874'ten en az 890'a kadar yönettiği için genellikle Friuli Berengar olarak bilinir, ancak 896'da bölgenin kontrolünü kaybetmiştir.[2]
Canıbek Giray
Canıbek Giray, Kırım hanı. 1568- 1636 yılları arasında yaşamıştır. 1610-1623, 1624 ve 1628-1635 yılları arasında üç kez hanlık yapmıştır. Ancak, 1624 yılında filen tahta oturması III. Mehmet Giray'ın isyanı nedeni ile mümkün olmadığından, iki kez hanlık yaptığı kabul edilmiştir. Hanlığı I. Ahmet, I. Mustafa,II.Osman ve IV. Murat dönemlerine rastlar. I. Devlet Giray Han’ın torunudur.
I. Carlos (Portekiz kralı)
I. Carlos (28 Eylül 1863 – 1 Şubat 1908), Diplomat, Şehit ve Denizbilimci olarak da bilinir, 1889ʼdan suikasta kurban gittiği 1908ʼe kadar Portekiz kralı.
III. Charles (Monako prensi)
III. Charles veya tam adıyla Charles Honoré Grimaldi (d. 8 Aralık 1818, ö. 10 Eylül 1889), 28. Monako prensi ve Valentinois dükü.
VII. Charles
VII. Charles (22 Şubat 1403 – 22 Temmuz 1461), Muzaffer (Fransızca: le Victorieux)[1] ya da İyi sunulmuş (Fransızca: le Bien-Servi) Valois Hanedanı monarkı ve 1422'den ölümüne dek Fransa Krallığını yönetmiş hükümdar.
I. Charles (Flandre kontu)
I. Charles (1083 - 1127), Flandre Kontu (Lakabı: İyi).
V. Christian
V. Christian (16 Nisan 1646–25 Ağustos 1699), 1670-1699 yılları arasında Danimarka ve Norveç Kralı olarak hüküm sürdü.[1]
VII. Christian
VII. Christian, (29 Ocak 1749 - 13 Mart 1808), Oldenburg Hanedanından olup 1766'dan ölümüne kadar Danimarka-Norveç krallığı ve Schleswig ve Holstein düklüğü yapmıştır.[1]
VIII. Christian
VIII. Christian (Christian Frederik) (18 Eylül 1786 – 20 Ocak 1848), Christian Frederik adıyla 1839'dan 1848 yılına kadar Danimarka kralı idi, ayrıca 1814 yılında Norveç kralı görevinde bulunmuştur. 1786 yılında Kopenhag'da bulunan Christiansburg Sarayı'nda doğmuştur. Babası VI. Frederik'tir. 20 Ocak 1848'de ölümü üzerine; Yerine oğlu VII. Frederik tahta geçmiştir.
II. Cihan Şah
II. Cihan Şah (Farsça: شاه جہان دوم; d. 1696 - ö. 19 Eylül 1719), Babür İmparatorluğu'nun on birinci şahı.
I. Çandragupta
I. Çandragupta (d. MÖ 340 - ö. MÖ 286) Hindistan'da "Mauryalılar Hanedanı"nın ilk imparatorudur. Büyük İskender'e karşı savaşmış ve yenilgi almıştır.
Çin Şi Huang
Çin Şi Huang[1][2] ya da Qin Shi Huang (Çince: 秦始皇; Pinyin: Qín Shǐ Huáng, okunuşu: Çin Şı Huanğ; MÖ 247 - 210), ilk Çin imparatoru ve Qin Hanedanlığı'nın kurucusudur.
Çun-Çen (Kün)
Çun-Çen, Kün-Çin, Kung-Sin, Çün-Çin, MÖ 161 - MÖ 126 arasında hüküm sürmüş olan Hun şanyusudur. Onun dönemi Hun İmparatorluğu'nun en güçlü dönemi olarak kabul edilir. En uzun ömürlü Hun imparatoru olan Çun-Çen Lao Şang'dan sonra görev yapmıştır.
I. Devlet Giray
I. Devlet Giray Han (1512 - Bahçesaray 1577), 1551-1577 yılları hüküm süren Kırım hanıdır. I. Devlet Giray döneminde Kırım Hanlığı Osmanlı ile birlikte yükseliş devrini yaşadı. Temel siyasetini Moskova merkezli bir gelişme politikası izleyen Rusların Karadeniz'e inmelerine karşı mücadele oluşturuyordu.
I. Diniz
Portekiz Kralı I. Diniz (Dinis), Lakabı: o Lavrador (Çiftçi) (d. 9 Ekim 1261, Lizbon – ö. 7 Ocak 1325, Santarém), Portekiz Krallığı'nın 6. kralıdır. Kral III. Afonso ile ikinci eşi Kraliçe Beatrice'in en büyük oğlu olarak doğmuştur. 1279'da Kral Afonso'nun ölümü ile tahta çıkmıştır.
II. Ebu Hammu
II. Ebu Hammu, 14. yüzyılda Cezayir Tilimsan'da hüküm sürmüş olan Abdülvadi sultanlarından biri.[1]
Ebu'l-Hasan Ali (Gırnata Emiri)
Ebu'l-Hasan Ali (Arapça: أبو الحسن علي‎ [ALA-LC: Abū al-Ḥasan ʻAlī] ; ? - 1485) 1464-1482 ve 1483-1485 yılları arasında Gırnata Emiridir. Diğer adı Muley Hacén'dir. (Muley, Arapça'da Mawlay yani "Rabbim" anlamına gelir) Gırnata Emiri Said (ö. 1465)'in tahtan çekilmesinden sonra tahta çıkmıştır. 1482 yılında Hristiyan İspanyollar Granada'yı kuşatmasından dolayı tahtan çekilmiş. 1483'te yeniden tahta çıkıp ölümüne kadar Gırnata emiri olmuştur. 1482 yılında tahtı XII. Muhammed'e bırakmıştır.
Edmund (Edward'ın oğlu)
I. Edmund (Eski İngilizce: Ēadmund; 921 – 26 Mayıs 946), (Muhteşem olarak adlandırılır, ingilizce lakapları: the Elder, the Deed-doer, the Just, ya da the Magnificent), 939 yılından ölümüne kadar İngiltere Kralı. Yaşlı Edward'ın oğlu, öncülü Kral Æthelstan'ın baba bir kardeşi, ardılı Kral Eadred'in ağabeyidir.
II. Erdeşîr
II. Erdeşîr, 379 - 383 yılları arasındaki Sasani İmparatorluğu hükümdarıdır.[1]
III. Erdeşîr
III. Erdeşîr (621–27 Nisan 630), 628–630 yılları arasındaki Sasani İmparatorluğu'nun hükümdarıdır. II. Kubâd'ın (628) oğludur. Yedi yaşında bir çocukken tahta çıkarıldı, fakat 630 yılında kısa süreliğine hükümdarlık yapan generali Şehrbârâz tarafından 18 ay sonra öldürüldü.[1]
I. Erik (Danimarka kralı)
I. Erik (Ejegod)[1] (y. 1060, Slangerup, Danimarka – 10 Temmuz 1103, Baf, Kıbrıs), İyi Eric olarak da bilinir,[2][3][4] (Danca: Erik Ejegod), kardeşi I. Olaf'ı takiben 1095 yılında Danimarka Kralı olmuştur. Danimarka Kralı II. Sweyn'in oğludur.
XIV. Eric
XIV. Eric (15 Aralık 1533 - 26 Şubat 1577), 1560'ten 1568'e kadar İsveç kralıdır. XIV. Eric, I. Gustav'ın en büyük oğludur. Ayrıca İsveç'in Estonya'yı ele geçirmesi sonrasında Estonya yöneticisi de olmuştur.
V. Felipe
V. Philip (19 Aralık 1683 - 9 Temmuz 1746), 1 Kasım 1700'den 14 Ocak 1724'te oğlu Louis lehine feragat etmesine ve 6 Eylül 1724'te oğlunun ölümü üzerine tahta yeniden çıkmasından 9 Temmuz 1746'daki ölümüne kadar hüküm süren İspanya kralıdır.
III. Ferdinand (Kastilya kralı)
Ferdinand (d. 20 Temmuz veya 5 Ağustos 1199, Segovia - ö. 30 Mayıs 1252 Sevilla), Kastilya kralı II. Ferdinand, 1230'dan sonra ise Kastilya ve Leon kralı III. Ferdinand olarak bilinir. León Kralı IX. Alfonso ile Kastilya prensesi  Berenguela'nın oğludur. Fransisken Üçüncü al Düzenli tarikatı bir üye idi. 1671'de Katolik Kilisesi tarafında Aziz olarak ilan edildi. 30 mayıs'ta anılır.[1]
Firavun
Firavun (Arapça فرعون Fir'awn; İbranice פַּרְעֹה Parʻō) Antik Mısır'da hükümdarlara verilen isim. "Büyük Ev, Saray" anlamını taşıyan kelime daha sonraları hükümdardan bahsetmek şeklini almıştır.[1] Firavunlar aynı zamanda tanrı Horus'un yeryüzündeki simgesi ve beşinci hanedandan sonra da güneş tanrısı Ra'nın oğlu olarak da kabul ediliyordu.
I. Fîrûz
I. Fîrûz, 459-484 yılları arasında Sasani İmparatorluğu'nun hükümdarıydı. II. Yezdicerd'in (438-457) oğludur.
I. Franz (Kutsal Roma imparatoru)
I. Franz (8 Aralık 1708 – 18 Ağustos 1765)[1], Kutsal Roma İmparatoru ve Toskana Grandükü. Eşi Maria Theresia ile birlikte  Habsburg-Lorraine Hanedanının kurucusudur.
Frederick Christian (Saksonya elektörü)
Frederick Christian (Almanca: Friedrich Christian; 5 Eylül 1722 - 17 Aralık 1763) 1763'te Saksonya Elektörlüğü Prensi. Wettin Hanedanı'nın bir üyesidir. Kendisi Avusturyalı Maria Josepha tarafından Saksonya Prensi ve Polonya kralı III. August'un hayatta kalan üçüncü ama en büyük oğluydu. 5 Ekim 1763'te tahta çıkmış fakat çiçek hastalığından dolayı aynı yılın 17 Aralık tarihinde ölmüştür.[1][2]
III. Frederik (Danimarka ve Norveç kralı)
III. Frederik (Danca: Frederik den Tredje; 18 Mart 1609 - 9 Şubat 1670[1]) 1648 yılından ölümüne kadar Danimarka ve Norveç Kralı.
I. Friedrich (Prusya kralı)
I. Friedrich (11 Temmuz 1657, Königsberg - 25 Şubat 1713, Berlin), 1701'den 1713'e dek Prusya Kralı.
Friedrich Christian (Schaumburg-Lippe kontu)
Friedrich Christian (16 Ağustos 1655 - 13 Haziran 1728) Schaumburg-Lippe'nin ikinci kontu. 1655'te Bückeburg'da doğdu. Kendisinden önceki kont I. Philip'in oğludur. 10 Nisan 1681'de babasının ölümü üzerine Kont oldu ve ölümüne kadar hüküm sürdü.
I. Gazi Giray
I. Gazi Giray (d. 1504 - ö. 1524, Bahçesaray), 1523-1524 yılları arasında altı ay hüküm süren Kırım hanıdır.
I. George
I. George (George Louis; Almanca: Georg Ludwig; 28 Mayıs 1660 - 11 Haziran 1727; Osnabrück, Hannover – Osnabrück, Kutsal Roma İmparatorluğu), Hanover Elektörü ve Büyük Britanya ve İrlanda kralı.
I. Gustav
I. Gustav (12 Mayıs 1496 - 29 Eylül 1560), 1523'ten 1560'taki ölümüne kadar İsveç kralıdır. İlk olarak 1521'de Danimarka kralı II. Christian'a karşı İsveç Bağımsızlık Savaşı'nı başlatmıştır. 6 Haziran 1523'te kral olmuş ve Kalmar Birliği'ne son vermiştir.
I. Haakon
I. Haakon (920’ye doğr.-Fitje 961): Norveç Kralı (935’e doğr.-961). Harald Hårfager’in oğlu. İngiltere'de Hristiyan inancıyla yetiştirildi. Babasının ölümü üzerine kral ilan edilen üvey kardeşi Eirik Blodøks (Kanlıbalta Erik) ile savaşmak için Norveç'e döndü. Toprak sahiplerinin desteğiyle zafere ulaştı ama Hristiyanlığı zorla kabul ettirmeyi başaramadı. Eirik'in oğullarına karşı savaşırken öldü.
II. Haakon
II. Haakon, Herdebred ("Geniş Omuzlu") (d. 1147 - ö. 15 Haziran 1162) Norveç Kralı (1157-1162). Ülkenin kuzeyine egemen olmadan önce rakibi İnge'yle savaşmak zorunda kaldı.
III. Haakon
Haakon Sverresson (ö. 1 Ocak 1204) Norveç Kralı (1202-1204). Babası Sverre’nin yerine geçti ve dinsel anlaşmazlıklara son verdi. Zehirlenerek öldürüldü.
IV. Haakon
IV. Haakon, Haakonsson (d. 1204, Skarpeborg yakınları - ö. 15 Aralık 1263, Kirkwall, Orkney Adaları), Norveç Kralı (1223-1263).
Haakon Magnusson
Haakon Magnusson (1207 - 1319), 1299-1319 yılları arası Norveç Kralı.
VI. Haakon
Haakon Magnusson (1340 - Şubat, 1380), (Genç Haakan Magnusson olarak da bilinir) Norveç Kralı (1355-1380). Magnus VII Eriksson’un oğlu ve halefiydi. İsveç'i bölen karışıklıklara müdahale etti, kendisini İsveç kralı seçtirdi (1362), ancak İsveçliler ayaklandılar ve karşısına Mecklenburglu Albrecht'i çıkardılar. Albrecht, VI. Haakon'u tahttan uzaklaştırdı. Haakon 1365'te Danimarka kralının kızı Margrethe ile evlendi. Ölümü üzerine oğlu Olav Norveç ve Danimarka kralı oldu.
VII. Haakon
VII. Haakon (d. Danimarka Prensi Carl; 3 Ağustos 1872 – 21 Eylül 1957) 1905'ten 1957'deki ölümüne kadar Norveç kralı.
Halim Giray
Halim Giray (1689 - 1759) 1755-1758 yılları arasında hüküm süren Kırım hanı. Babası IV. Saadet Giray, dedesi I. Selim Giray'dır.
V. Harald
V. Harald (d. 21 Şubat 1937), 17 Ocak 1991'de babası Kral V. Olav'ın ölümü üzerine tahta çıkan Norveç kralı.
II. Harald
Gri kürklü Harald (II. Harald) (935-970): Norveç Kralı (961-970). I. Erik’in oğlu. Kısmen babasının yöresel kral olduğu İngiltere'de, kısmen de dayısı Danimarka kralı Mavi diş Harald'ın yanında büyüdü.
I. Harold
Tavşanayak Harold ya da I. Harold (yaklaşık 1015 – 17 Mart 1040), 1035 ile 1040 yılları arası İngiltere Kralı. "Tavşanayak" lakabı hızına ve av yeteneklerini vurgular.[1] İngiltere, Danimarka, ve Norveç Kralı Büyük Knud'un ilk karısından doğan en küçük oğludur.[2]
Hayder
Hayder veya Haydar (Kırım Tatarcası: Ayder, حيدر‎‎‎),  I. Hacı Giray’ın oğludur. 1456'da Kırım Hanlığı tahtına oturmuştur.
III. Henri
III. Henri (19 Eylül 1551 - 2 Ağustos 1589; born Fransızca: Alexandre Édouard de France, Lehçe: Henryk Walezy, Litvanca: Henrikas Valua), 1574'den ölümüne kadar Fransa Kralı ve 1573'den 1575'e kadar Lehistan-Litvanya Birliği Kralı.
Herod Archelaus
Herod Archelaus (d. MÖ 23 - ö. MS 18), Roma İmparatorluğu tarafından Yahudiye Eyaleti'ne atanan Yahudi Kral Hirodes'in oğlu ve bu eyalette Ethnarch unvanı ile bilinen vali.
Hongxi
İmparator Hongxi (Çince: 明仁宗; pinyin: Míng Rénzōng) veya asıl adıyla Zhu Gaochi (朱高熾) (16 Ağustos 1378-29 Mayıs 1425), Çin'in Ming Hanedanı'nın dördüncü imparatorudur. Saltanatı 1424'ten 1425 yılında ölümüne kadar sürmüştür.
I. Hürmüz
I. Hürmüz, 272 - 273 yılları arasında İran'daki Sasani Devleti'nin kralıydı.
IV. Hürmüz
IV. Hürmüz,  (Orta Farsça: 𐭠𐭥𐭧𐭥𐭬𐭦𐭣‎) 579 ile 590 yılları arasında Sasani Kralı idi. I. Hüsrev'in oğlu ve halefiydi ve annesi bir Hazar prensesi idi.
VI. Hürmüz
VI. Hürmüz, Sasaniler'in kralı, II. Hüsrev'in (590–628) 628 yılında öldürülmesinin ardından yükselen asillerden biriydi. Nisibis (şimdiki Nusaybin) bölgesinde iki yıl boyunca kontrolü elinde tuttu (631–632).
II. Hüseyin Bey
II. Hüseyin Bey, veya asıl adıyla El-Hüseyin ibn Mahmud (Arapça: أبو محمد حسين باشا باي‎; d. 5 Mart 1784 - ö. 20 Mayıs 1835), 8. Tunus beyi. 1824 yılında Mahmud bin Muhammed'in ölümünden sonra Tunus Beyi olmuş; 1835 yılında ölünce Mustafa Bin Mahmud, Tunus Beyliğinin başına geçmiştir.
I. Hüsrev
DoğrulukGörüldü
I. Abdülhak
Abdülhak bin Mahyu Merini Sultanlığı'nın ilk şeyhi, lideri ve eponimiydi.[1]
I. Bagrat (Abhazya kralı)
I. Bagrat (Gürcüce: ბაგრატ I) 882 ve 894 yılları arasında görev yapmış Abhazya kralıdır.[1] Ançabadze hanedanından II. Demetrius'un ikinci oğludur.
I. Christian (Danimarka kralı)
I. Christian (Şubat 1426 - 21 Mayıs 1481) Kalmar Birliği altında İskandinav hükümdar. 1448-1481 yılları arasında Danimarka, 1450-1481 yılları arasında Norveç ve 1457-1464 yılları arasında İsveç kralı. Ayrıca Finlandiya Büyük Dükü.
I. Dedumes
I. Dedumes / Dudimose / Dedumose / Tutimaos
I. Erik (Norveç kralı)
I. Erik ya da lakabıyla Kanlıbalta Erik, 10. yüzyılda hüküm süren York ve Norveç kralı.
I. Francis (Sicilya)
I. Francis (İtalyanca: Francesco Gennaro Giuseppe; 19 Ağustos 1777 - 8 Kasım 1830)[1] 1825 ile 1830 yılları arasındaki İki Sicilya'nın kralı ve İspanya kraliyet ailesinin bir üyesi.
I. Frederik (Danimarka kralı)
I. Friedrich (7 Ekim 1471 - 10 Nisan 1533) 1523 ile 1533 yılları arasında Danimarka ve Norveç kralı. İsmi ayrıca Danca ve Norveççe Frederik, Almanca Friedrich ve İsveççe Fredrikdir. Daha sonraki hükümdarların Protestan Reformundan sonra Lutheranizmi benimsediği Danimarka'da hüküm süren son Roma Katolik hükümdarıydı. Norveç kralı olarak ülkeye hiç gitmemiş ve taç giymemiştir.[1][2]
I. Giorgi (Abhazya kralı)
I. Giorgi (Gürcüce: გიორგი I, აღწეფელი), 864 ve 871 yılları arasında görev yapmış Abhazya kralıdır. Ançabadze hanedanından II. Leon'un üçüncü oğludur. Abisi II. Demetre'den sonra tahta geçmiştir.
I. Luis
I. Luis (Luis Felipe; 25 Ağustos 1707 – 31 Ağustos 1724) 15 Ocak 1724'ten aynı yıl Ağustos ayında ölümüne kadar İspanya kralı.
II. Beşir Şihab
II. Beşir Şihab (2 Ocak 1767[1] - 1850[2]) 19. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı Lübnanını yöneten Lübnan emiri. Önceki Şihabi Emirlerinin dini olan Sünni İslam'dan Maruni Kilisesi'ne geçen ilk hükümdardı.[3]
II. Demetre (Abhazya kralı)
II. Demetrius (Gürcüce: დემეტრე II) 855 ve 864 yılları arasında görev yapmış Abhazya kralıdır. Ançabadze hanedanından II. Leon'un oğludur. Abisi II. Teodosius'dan sonra tahta geçmiştir.
II. Ferdinand (Avusturya dükü)
II. Ferdinand (14 Haziran 1529 – 24 Ocak 1595) Tirol de dahil olmak üzere Avusturya arşidükü.
II. Ferdinando (Sicilya)
II. Ferdinando (İtalyanca: Ferdinando Carlo; Sicilyaca: Ferdinannu Carlu; 12 Ocak 1810 - 22 Mayıs 1859) 1830'dan 1859 yılına kadar hüküm süren İki Sicilya'nın kralı.
II. Fetih Giray
II. Fetih Giray (1696 - 1746) 1736'dan 1737'ye kadar hüküm süren bir Kırım hanıdır. II. Devlet Giray'ın en büyük oğludur. II. Fetih, Adil Giray'ın ölümünden sonra amcası I. Kaplan Giray döneminde kalgay oldu. II. Mengli Giray'ın 1736'da tahttan indirilmesinin ardından han oldu. Ancak kısa süren saltanatında kötü politikaları nedeniyle 1737'de tahttan indirildi ve yerine tekrar II. Mengli Giray han oldu. 1746'da öldü.
II. Frederik (Danimarka kralı)
II. Friedrich (1 Temmuz 1534 – 4 Nisan 1588) 1559'dan ölümüne kadar Danimarka ve Norveç kralı ve Schleswig Dükü idi.[1] Kendisinden önceki Norveç ve Danimarka kralı III. Christian'ın oğludur. Oldenburg Hanedanı üyesidir.
II. İgor
II. İgor 1146'da Kiev'in Büyük Prensi'ydi. I. Olegue'nin oğluydu ve ölümünden sonra bir aziz olacaktı.
II. İslam Giray
II. İslam Giray (d. ? - ö. 1588),  1584 ila 1588 yılları arasında hüküm süren Kırım hanıdır.
II. Leon (Abhazya kralı)
II. Leon (Gürcüce: ლეონ II), 780 yılında 828 yılına kadar görev yapmış Abhazya kralıdır. I. Leon'dan sonra tahta çıkan II. Leon, Ançabadze Hanedanı'ndan I. Leon'un yeğeniydi. Anne tarafından ise Hazarlardan bir kağanın torunuydu (muhtemelen Bihar veya Bağatur).