aerdincdal/tr_wikipedia_ddo_qa huggingface dataset:
Breyten Breytenbach
Breyten Breytenbach , apartheid altında Güney Afrika'nın bir şairiydi. Ulusal Parti liderliğindeki Güney Afrika Hükümeti'nin siyasi tutsağı olarak uluslararası üne kavuşmuştur. Afrikaans edebiyatında yaşayan en önemli şairlerden biri. Aynı zamanda Fransız vatandaşlığına da sahiptir.
Elisabeth Langgässer
Elisabeth Langgässer (23 Şubat 1899 Alzey; 25 Temmuz 1950, Karlsruhe) Hristiyanlık odaklı eserleri ile tanınan Alman yazar ve şair. Eserlerinin ana temalarından biri, şeytani dürtüsel ile ilahi yaşam arasındaki çatışmaydı.
Meslek Olarak Siyaset
Meslek Olarak Siyaset (Almanca: Politik als Beruf), Alman iktisatçı ve sosyolog Max Weber'in (1864–1920) bir makalesidir. Bu, 28 Ocak 1919'da Bavyera'daki "Özgür (yani anonim) Öğrenciler Birliği"ne Münih'te verdiği bir dizinin ikinci dersinden (ilki Meslek Olarak Bilim idi) kaynaklandı. Bu, Alman Devrimi sırasında, Münih'in kısa bir süre Bavyera Sovyet Cumhuriyeti'nin başkenti olduğu sırada oldu.[1] Weber, konuşmayı bir stenograf tarafından yazılan el yazısı notlara dayanarak yaptı. Makalenin genişletilmiş versiyonu Temmuz 1919'da yayınlandı ve İngilizce'ye ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra çevrildi. Deneme bugün klasik bir siyaset bilimi ve sosyoloji eseri olarak kabul ediliyor.
‘Ursu’z-Zeyn
‘Ursu’z-Zeyn, Sudanlı yazar et-Tayyib Sâlih'in Mevsimu'l-Hicre ile'ş-Şemâl’den sonra en önemli eseri. Tayyib Salih, ‘Ursu’z-Zeyn (Zeyn'in Düğünü) adlı romanını 1960-1962 senelerinde kaleme almıştır. Önce iki bölümü Hivâr dergisinde yayımlamıştır. Roman bütün halde ilk kez, Sudan'da yayımlanan el-Hartûm adlı dergide neşredilmiştir. Eserde Zeyn adlı çirkin görünüşe sahip bir karakterin köyün en güzel kızıyla evlenmesi anlatılmaktadır.[1]- Ruh güzelliğinin dış güzellikten daha kıymetli olması gibi ahlaki noktalar eserde dikkat çekmektedir. Kurguda Şeyh el-Hanîn ve gelin adayı Ni‘me, Zeyn’in iç güzelliğini gören kişilerdir. Salih’in bu eseri bir filme de konu olmuş ve film yapımcısı Hâlid es-Sıddîk, 1976 senesinde Cannes Film Festivalinde eserin sinema versiyonu için ödül almıştır.[1].
A‘yanü’ş-Şîa
A‘yanü’ş-Şîa, şii âlimi (Arapça: أعْیانُ الشّیعة) Muhsin el-Emin tarafından yazılmış olan isnâaşeriyye imam, âlim ve ileri gelenleri meydana getirilen biyografik eseri. Arap diliyle yazılmış olan bu eser, şii alimler ve devletlerin şerhini ihtiva eden en kamil tezkire ve ansiklopedilerden biridir.[1]
Abd Yeğûs bin Vakkâs
Abd Yeğûs b. Vakkâs (Arapça: عبد يغوث بن وقاص) (ö.584) Cahiliye Dönemi'nin çok tanınmayan şairlerinden biridir. Günümüze ulaşan rivayetlerden birisi onun esir alınışı hakkındadır. Onu esir alanların, şairin kendilerini hicvedeceğinden korkarak ağzını bağladıkları rivayet edilir. Öldürülme yöntemi hakkında kendine tercih hakkı sunulmuştur. Şair, şarap içtikten sonra damarının kesilmesi suretiyle öldürülmeyi tercih etmiştir.[1]
Abdullah bin Revaha
Abdullah b. Revâha el-Hazrecî, (Arapça: عبدالله ابن رواحة) Sadru'l-İslam döneminin en meşhur şairlerinden birisidir. İslam peygamberi Muhammed'in sahabilerindendir ve İslam'ın müdafaası için şiirler söylemiştir. Döneminde özellikle bu bağlamda söylediği hiciv şiirleriyle tanınmıştır[1].
Abdüddar bin Hudeyb
‘Abdu’d-Dâr b. Hudeyb veya Abdüddar b. Hudeyb (Arapça: عبد الدار بن حديب), İslam öncesinde yaşamış kahinlerden biridir. Söylediği hicviyelerden birisi günümüze kadar ulaşmıştır. Rivayet edildiğine göre Kâbe'ye benzer bir bina inşa ederek insanları kendi kabilesinin mıntıkasına çekmek istemiş, ancak kabile üyeleri bunu kabul etmeyince onları hicvetmiştir.[1]
Amir b. et-Tufeyl
Âmir b. et-Tufeyl (Arapça: عامر بن الطفيل) (ö.632) Cahiliye döneminde yaşamış Arap şairlerinden biridir. Döneminin önemli şairlerinden olan en-Nâbiğa ez-Zubyânî'yi hedef aldığı bir yergisi mevcuttur.[1]
Arap dili ve edebiyatı
Arap dili ve Edebiyatı, Türkiye'de yüksek öğretim kurumlarındaki bir anabilim dalıdır. Genellikle Doğu dilleri ve edebiyatları bölümü altında yer almaktadır.
Beşşar bin Burd
Beşşâr b. Burd el-'Ukeylî  (Arapça: بشار بن برد, ö. 783) Abbasi döneminin en meşhur şairlerinden biridir. el-Muvelledûn denilen şairlerin en çok şiir nazmedenlerinden birisi olduğu bilinmektedir. Muhdes şairler arasında sınıflandırılmaktadır. Kaynaklarda, "ibikli" veya "küpeli" manasına gelen el-mura''as lakabıyla anıldığı belirtilmiştir. Şiirlerinde Zerdüştlük eğilimi gösteren bazı ifadelere rastlamak mümkündür. Döneminin önemli hiciv şairlerinden biridir. Buna karşın, methiye, mersiye ve gazel türlerinde de yeteneğini ortaya koyduğu şiirler nazmetmiştir.[1]
Bişr b. Ebi Hazım el-Esedi
Ebû Nevfel Bişr b. Ebî Hâzım el-Esedî (Arapça: بشر بن أبي خازم الأسدي) (ö.598), Cahiliye döneminde yaşamış seçkin Arap şairlerinden biridir. Savaştan kaçanları erkek olmamakla itham ettiği bir kasidesi vardır.[1]
Buhturi
el-Velîd b. 'Ubeydi'l-lah el-Buhturî (Arapça: الوليد بن عبيدالله البحتري, ö. 897), Abbasi döneminde yaşamış meşhur bir Arap şairidir[1].
Cerir b. Atiyye
Cerîr b. Atiyye (Arapça: جرير بن عطية) (ö.728?), Emevi döneminde yaşamış meşhur hiciv şairlerinden biridir. Söylediği nakâ'id şiirleriyle büyük bir şöhrete ulaşmıştır. Çağdaşı el-Ahtal da Cerîr'i hicvetmiş, aralarındaki hicivleşmeler ünlenmiştir.[1]
Dureyd b. es-Simme
Dureyd b. es-Simme el-Cuşemî (Arapça: دريد بن الصمة) (ö.630), Cahiliye döneminde yaşamış önemli Arap şairlerinden biridir. Döneminin ünlü kadın şairlerinden el-Hansâ ile evlenmek istediği, ancak el-Hansâ'nın onunla evlenmek istemediği rivayet edilmektedir. Bu yüzden ikilinin arasında bir hicivleşme hadisesi vuku bulmuştur.[1]
Ebu Kays b. el-Eslet
Ebû Kays b. el-Eslet (Arapça: أبو قيس بن الأسلت, ö.622), Arap edebiyatındaki muhadram şairlerden biridir. Diğer bir deyişle hem İslam öncesinde yaşamış hem de İslam'ın ilk yıllarını görmüştür[1].
Ebu Sumâme b. Arim ed-Dabbi
Ebû Sumâme b. 'Ârim ed-Dabbî (Arapça: ابو ثمامة بن عارم الضبي) , Eski Arap şairlerinden biridir. Klasik kaynaklarda, Muhriz adındaki birisi için nazmettiği bir hicviyesi nakledilmiştir. Şair bu şiirinde, Muhriz'in evine sığınan kişilerin etlerinin yenileceğini iddia etmektedir. Klasik Arap edebiyatında yamyamlığın hicvedildiği bir takım örneklere rastlamak mümkündür. Ne var ki Ebu Sumâme'nin söz konusu kasidesinde mecazi bir anlamın olması da olasılık dahilindedir.[1]
Ebu Süfyan
Sahr bin Harb bilinen adıyla Ebu Süfyan (565[1] - 652; Arapça: أبو سفيان بن حرب), Mekke'nin fethi sırasında Müslüman olmuş ve 624-630 yılları arasında Mekke lideri. Tam adı "Ebu Süfyan Sahr bin Harb bin Ümeyye"dir.
Ebu Temmam
Ebû Temmâm (Arapça: أبو تمام, ö. 846), Abbasi döneminde yaşamış meşhur Arap şairlerinden biridir[1].
Ebû’l-Feth b. Abdi's-Selâm
Ebû’l-Feth b. Abdi's-Selâm (Arapça: ابو الفتح بن عبد السلام, ö.901/1495-975/1567), aslen Mâliki Müftüsü olan bir Arap şairdir.[1]
Egani kitabı
Egani kitabı (Arapça: كتاب الأغاني, Şarkılar kitabı) 10. yüzyıla ait şarkılardan ve şiirlerden derlenmiş 20 ciltten fazla tutan bir ansiklopedidir. Ebu Ferec el-İsfahânî tarafından derlenmiştir.[1] Ebu Ferec, 10.000 sayfadan fazla tutan bu kitabı 50 yılda bir araya getirdiğini belirtir. Kitabın üç bölümden oluştuğu görülür. İlk bölüm halife Harun Reşid için seçilmiş "En İyi 100 Şarkı"dan oluşur, ikinci bölüm hanedan bestecilerinin şarkılarını, üçüncü bölüm ise kendi seçtiği şarkıları içerir.[2] Parçalar islamiyet öncesi dönemden başlayıp 9. yüzyılın sonuna kadar gider. Günümüzün müzik dinleyicileri için fazla bir anlam ifade etmese de, Ebu Ferec kitabın içerdiği şarkıların nasıl icra edileceğini anlatmak için büyük çaba sarf etmiş ve dönemin Fars müziğine önemli ölçüde ışık tutmuştur. Kitabın dipnotlarında çeşitli yazar ve bestecilerine ait biyografilerin de verilmiş olması kitabı önemli bir tarih ve edebiyat kaynağı haline getirmekte, özellikle Arap edebiyatının sosyolojisiyle ilgilenenler için büyük bir değer içermektedir. Hilary Kilpatrick'ın "Making the Great Book of Songs" adlı çalışmasında[3] da görüldüğü gibi, Egani kitabı, Pers edebiyatı ve edebiyat alanındaki çalışmalar yapanların ilgisini çekmeye başlamıştır.
El-Ahtal
el-Ahtal (الأَخْطَل) kelimesi, tam adı Giyâs b. Ğavs b. es-Salt b. et-Târika olan Emevî Dönemi şairinin “çenebaz” ve “sefih” anlamlarına gelen lakabıdır. Doğum ve vefat tarihi tam olarak bilinmeyen, ancak 19/640 yılında doğduğu, 92/708 senesinde de hayatını kaybettiği tahmin edilen şairin, el-Hîra’da (Irak’ta) yahut Rusâfe (Sergiopolis) civarında bir yerde dünyaya geldiği varsayılmaktadır. el-Ahtal, Kuzey Suriye’deki, Monofizit itikadını benimseyen ve büyük çoğunluğu Hristiyan olan Benû Tağlib’e mensuptur[1].
el-Ahtal’ın dîvânında Emevî hanedanlığı için söylediği methiyeler ve onları müdafaa etmek için nazmettiği hicviyeler oldukça önemli bir yer tutmaktadır. Ancak methiye ve kasidelerinde şair kendisini yalnızca Emevî sarayı ile sınırlamamış, aynı zamanda Tağlib kabilesinin de sesi olmuştur. Methiyelerinin yanı sıra el-Ahtal’ın edebî hayatında en dikkat çeken noktalardan birisi, çağdaşı Cerir b. ‘Atiyye (ö.110/728?) ile girdiği nakida atışmalarıdır.[2]
El-Farazdak
el-Farazdak (Arapça: الفرزدق) (ö. 732), Emevî döneminin en meşhur Arap şairlerinden biridir. Nazmettiği nakâ'id şiirleri geniş bir tanınırlığa ulaşmıştır. Öyle ki bu dönemde nakâ'id türünün daha ziyade el-Ahtal, Cerîr ve el-Farazdak ile özdeşleştirildiğini söylemek mümkündür.[1]
El-Gadir
 El-Gadir  (Farsça: الغدیر), Abdülhüseyin Emini’nin Arapça olarak yazdığı tarihi ve dini kitab. Kırk senede hazırlanan eser 20 cilttan oluşan kitab, her cildi 450-500 sahife civarındadır.[1] El-Gadir Abdülhüseyin Emini’nin en meşhur eseridir. Kitabın konusu ise Gadir olayı ve rivayetleridir.[2] Kitabın özgün dili Arapça'dır. Şimdiye kadar farklı dillere tercüme etmiştir.
El-Hutay'a
el-Hutay'a (Cervel b. Evs) (Arapça: الحطيئة جرول بن أوس, ö. 678?) Arap edebiyatındaki en meşhur muhadram şairlerden biridir. Özellikle hicviyeleri sayesinde şöhret kazanmıştır.[1]
El-İrşad
El-İrşad, şii âlimi (Arapça: اَلْإرْشاد فی مَعْرفة حُجَجِ الله عَلَی الْعِباد) Şeyh Müfid tarafından yazılmış olan isnâaşeriyye imamların biyografilerini ihtiva eder. Arap diliyle yazılmış olan bu eser, yazarın en çok tanınan ve çeşitli dillere tercüme edilen çalışmasıdır.[1]
Bu kitap 12 imamın Hayatını anlatan en eski Kaynak kitaptır. Eser İslam alimleri arasında o kadar meşhur ki, Allameh Meclisi şöyle yazıyor: " el-İrşâd kitabı, yazarından daha meşhurdur".
En-Nâbiğa ez-Zubyânî
en-Nâbiğa ez-Zubyânî ( Arapça: النابغة الذبياني ),Câhiliye döneminin en meşhur Arap şairlerinden birisidir. Gerçek adı Ziyâd b. Mu'âviye b. Dibâb'dır. Ne var ki bilgeliği nedeniyle, Arapçada "dahi" yahut "büyük sanatçı" anlamına gelen "en-Nâbiğa" lakabıyla şöhret kazanmıştır. Şairin bu lakabı genç yaşta aldığı düşünülmektedir. en-Nâbiğa, asrının en önemli hiciv şairlerinden biridir[1].
En-Necaşi el-Harisi
en-Necâşî el-Hârisî (Arapça: النجاشي الحارثي) (ö. 660) Arap edebiyatındaki muhadram şairlerden biridir. Şehirleri hicvetmek maksadıyla nazmedilmiş ilk kasidelerden birisi ona aittir.[1]
Endülüs Edebiyatı
Endülüs Edebiyatı veya el-Edebu'l-Endelusî (Arapça: الأدب الأندلسي), Arap edebiyatının Endülüs'te ortaya çıkan koluna verilen isimdir.
Eyyâm
Eyyâm (Arapça: أيام) kavramı, Arapçada "günler" manasına gelmektedir. Ancak kadim Arap şiirinde sıklıkla kader manasında kullanılmaktadır.[1]
Hallâc-ı Mansûr
Hallâc-ı Mansûr veya Mansûr el-Hallâc (Farsça: منصور حلاج Mansūr-e Ḥallāj; tam ismi Ebū el-Muġīṭ Huseyn Manṣūr el-Ḥallāğ) (d. Ağustos 858, Tûr – ö. 26 Mart 922, Bağdat),  
zındıklıkla suçlanması ve uzun süren bir soruşturma neticesinde Abbâsî Halifesi Muktedir Bi’llâh'ın emriyle[1] idam edilmesiyle meşhur olan Fars kökenli spiritüalist yazar ve mistik şâir.[2]
Hudbe b. Haşram
Hudbe b. Haşram el-Uzri (Arapça: هدبة بن الخشرم) (ö. 670), Emevî döneminin başlarında yaşamış önemli Arap şairlerinden biridir. Söylediği gazel şiirleri meşhurdur. Bir kasidesinde, seçkin bir şair olduğunu, şiirleriyle kabilesini koruyacağını ve kabilesinin hasımlarını hicvedeceğini belirtmektedir.[1]
Hudûd el-âlem
Hudûd el-âlem[1](Arapça: حدود العالم من المشرق الی المغرب, Hudûd el-âlam min el-maşrik ila el-mağrip[2][kaynak belirtilmeli][3] Türkçe: Dünyanın sınırları) (kuzey Afganistan'da) Guzgan vilayetinden tanınmamış bir yazar tarafından 982 yılında yazımı biten daha sonra Gurluların hükümdarı Ebu Haris Muhammed ibn Ahmed'e sunulan Farsça yazılmış bir kitapdır.
İsmail Sabri Paşa
İsmail Sabri Paşa (Arapça: إسماعيل صبري باشا, ö.1923), Mısırlı bir şair ve devlet adamıdır. Ülkesinde milli bir bilincin doğmasına katkı sağlamıştır. Şeyhu’ş-Şu‘arâ’ yani Şairlerin Üstadı unvanıyla onurlandırılmıştır[1].
Kays b. Mulavvah
Kays b. el-Mulavvah (Arapça: قيس بن الملوح), Emevî Döneminin en önemli Arap şairlerinden birisidir. Pek çok doğu edebiyatında karşımıza çıkan Leylâ ile Mecnûn anlatısındaki ana karakterdir.  Şairin gerçekten yaşayıp yaşamadığı yahut ne zaman doğup öldüğü tam olarak bilinmemektedir[1].
Kırk hadis
Kırk hadis, çeşitli konulara dair kırk hadisi ihtiva eden eserlerin ortak adı.[1] Dini, edebi, ahlâkî ve içtimaî özelliklere sahiptir. Abdullah bin Mübarek, ilk kırk hadisi yazan kişidir. İran ve Türk edebiyatında önceleri nazım ve nesir karışık ürünler verilirken zamanla manzum şekilde yazılmıştır. Arap edebiyatında ise mensur olarak işlenmiştir. Kırk hadis tercümelerinin bir kısmı âyet ve hadislerle, öğüt ve hikâyelerle desteklenmiştir. Arapçada iki yüz ellinin üstünde, Farsçada elliye yakın kırk hadis olduğu tespit edilmiştir.[2] Türkçedeki ilk kırk hadis 759 yılında tercüme edilmiştir.
Kırk Vezir Hikâyeleri
Kırk Vezir Hikâyeler, Doğu-İslam dünyasının ortak hikâyecilik geleneğinin parçası olan ve çerçeve anlatıya dayalı olan hikâye serisidir. Kökeni belli olmayan Kırk Vezir Hikâyeleri'nin çatısını Sindbadname'nin oluşturduğu belirtilmiştir.[1] Hint, Arap, İran kaynaklarında örneklerine rastlanmaktadır. Türk edebiyatında ise  Arapça aslı kayıp olan Hikâyet-i Erba'în-i Subh u Mesâ adlı bir eserden Ahmed-i Mısrî tarafından çevrildiği ve bu şekilde çoğaltılan nüshaların yalnız II. Murat'a sunulduğu bilinmektedir.[2]
Kitâbü'l-Büldân
Kitâbü'l-Büldân (Arapça: كتاب البلدان) (bazen kısaltılmış el-Büldân veya Büldân), Türkçeye çevrilmiş şekli "Ülkeler kitabı" ve aynı isimde yazılmış olanlar için aşağıdakilere bakınız.
Leyâl
Leyâl (Arapça: ليال) kavramı, Arapçada geceler anlamına gelmektedir. Bu tabir, klasik Arap şiiri ve kültüründe, kader ve dehr manasında kullanılmıştır.[1]
Leylâ ile Mecnun
Leylâ ile Mecnun, Arap efsanesine dayanan klasik bir aşk hikâyesidir.
Luvis Şeyho
Luvîs Şeyho (Arapça: لويس شيخو, d. 5 şubat 1859, Mardin - ö. 7 aralık 1927, Beyrut), Arap edebiyatına ilişkin çalışmalarıyla ünlenmiş Mardin'de doğumlu Cizvit Keldani papazıdır.[1]
Malik b. er-Reyb
Mâlik b. er-Reyb (ِArapça: مالك بن الريب, ö. 60/680), Emevî döneminde faaliyet göstermiş Arap şairlerinden biridir. Muasırları kadar meşhur olmayı başaramamıştır. Ne var ki onun da en az çağdaşları kadar yetenekli bir şair olduğu söylenmektedir[1].
Mutemid ibn Abbad
Mu'temid ibn Abbad (İspanyolca: Muhámmad al-Mutámid, Arapça محمد المعتمد بن عباد, d. 1040 Beja, Portekiz; ö. 1095Aghmat, Fas) Sevillalı II. Abbad'ın oğlu şair. 1063'ten itibaren babası tarafından fethedilen günümüz Portekiz sınırları içerisindeki Tavaif- Mülk Silves'te valilik yapmıştır. Endülüs'teki Sevilla Emirliği'nin Abbadi Hanedanından gelen son hükümdarıdır.
Sebra b. 'Amr el-Fak'asi
Sebra b. 'Amr el-Fak'asi (Arapça: سبرة بن عمرو الفقعسي), İslam öncesi dönemde yaşamış, çok tanınmayan Arap şairlerinden biridir. Damra b. Damra en-Nehşelî için nazmettiği bir hicviyesi meşhurdur. Onun bu şiiri, kişi hicvine örnek olarak kabul edilmektedir.[1]
Siirt Vakayinamesi
Siirt Kroniği ya da Siirt Vakayinamesi[1] muhtemelen 1036 yılında yazılmış bir kroniktir.[2] İçeriğini Süryanice kaynaklara dayandıran metin, Siirt'te yazılmıştır ve 251'den 422 yılına, 484'ten 650 yılına kadar olan dönemi Nasturi bir bakış açısı ile aktarır.
Tahrîd şiiri
Tahrîd (Arapça: تحريض) veya bazen yanlış trankribe edilen haliyle tahrîz şiirleri, Arap edebiyatında ortaya çıkmış edebî bir terimdir. Bu tabir, belirli kişi veya toplumları kışkırtmak için söylenen şiirleri nitelemek için kullanılmaktadır.[1]
Tayyib Sâlih
et-Tayyib Sâlih, (Arapça: الطيب صالح‎; d. 12 Temmuz 1929 – ö. 18 Şubat 2009, Londra) en önemli modern Arap romancılardan birisidir. 1929 senesinde Sudan’da dünyaya gelmiştir. Eserlerinde daha çok Afrika'daki geleneksel ve modern yaşamın kesiştiği noktaları ele almaktadır. Günlük yaşamdan alınan roman ve hikâye kişilerinin hayatlarını anlatmada gösterdiği başarı ile yalnız Sudan ve Arap dünyasında değil, dünya çapında tanınan Arap yazarlardan birisi haline gelmiştir[1].
Urve b. el-Verd
Urve b. el-Verd (Arapça: عروة بن الورد) (ö. 607), İslam öncesinde yaşamış meşhur Arap şairlerden biridir. Sa'âlîk yani yağmacı şairlerden kabul edilmektedir. Bazı şiirlerinde kendi akrabalarını dahi hicvettiği bilinmektedir.[1]
Yezid b. Amr b. es-Sa'ik
Yezid b. Amr b. es-Sa'ik (Arapça: يزيد بن عمرو بن الصعق) Cahiliye döneminde yaşamış Arap şairlerinden biridir. Söylemiş olduğu bir hicviye günümüze kadar ulaşmıştır.[1]
Zümrüt Levha
Zümrüt Levha, Levhu'z-zümürrüd ya da Tabula Smaragdina, Hermetica'nın, prima materianın yani ilk maddenin  ve dönüşümünün sırrını içerdiği söylenen  kompakt ve şifreli bir parçasıdır. Avrupalı simyacılar tarafından sanatlarının ve Hermetik geleneğinin temeli olarak kabul edildi. Zümrüt Levha'nın orijinal kaynağı bilinmemektedir. Her ne kadar Hermes Trismegistus metinde adı geçen yazar olsa da, bilinen ilk görünümü altıncı ve sekizinci yüzyıllar arasında yazılmış Arapça bir kitapta. Metin ilk olarak onikinci yüzyılda Latince'ye çevrildi. Bunu çok sayıda çeviri ve yorum izledi.
Abbas ve Gülgez
Abbas ve Gülgez (Azerice: Abbas və Gülgəz), Aşık Tufarganlı Abbas'nın şiirlerine dayanan Azerbaycan aşk destanı. Muhtemelen 17. yüzyılda yazılmıştır. Aşık Abbas'ın Gülgez isimli bir kıza olan aşkını anlatır.[1]
Dehname
"Dehname" (Azerbaycan Türkçesi: Dəhnamə) Azerbaycan edebiyatındaki yazılı bir eserdir. [1] [2] Şah İsmail Hatayi tarafından Mesnevi türünde yazılmış bir şiirdir. 1506 yılında Azerbaycan Türkçesi ile yazılmıştır. Azerbaycan edebiyatında mesnevi türünde yazılmış ilk şiirlerden biridir. [3]
Kitâb-ı Askeriye
Kitâb-ı Askeriye (Azerice: Kitabi-Əsgəriyyə),[1] Azerbaycanlı bilim insanı ve teşhirci Abbasgulu Bakıhanov'un 1837'de yazdığı hikâyesidir.[2] Bu, Bakıhanov'un ikinci nesir eseridir. Hikâye, fanatik bir çevre tarafından zulme uğrayan bir erkek ve bir kızın karşılıklı sevgisini anlatır.[3] Bakıhanov, Kitâb-ı Askeriye'de aşkın özgürlüğünden bashetmiş ve önyargılara karşı çıkmıştır.[1]
Esperanto edebiyatı
Esperanto edebiyatı aslında bu yapay dilin resmi yayımının öncesinde, Esperanto dilinin yaratıcısı L. L. Zamenhof tarafından başlamıştır. Zamenhof geliştirmekte olduğu dile şiir ve düzyazılar tercüme ederek dilin eksiksizliğini ve anlaşılabilirliğini test etmiş ve birkaç tercümesini dilin ilk kitabı olan Unua Libro'nun ekleri olarak yayımlamıştır. Dilin başka erken konuşmacıları şiirler, hikâyeler ve kompozisyonlar yazmışlardır; Henri Vallienne Esperanto dilinde ilk romanı yazan kişi olmuştur. Bir avuç şiirin dışında, Esperantonun ilk 20 yılındaki edebiyat ürünlerinin çoğu bugün sadece tarihsel ilgiye değer olarak görülmektedirler.
La Espero
"La Espero" Esperanto dilinin kurucusu Ludwik Lejzer Zamenhof tarafından yazılmış bir şiirdir. Günümüzde, Esperanto marşı olarak kullanılmaktadır. Bazı Esperantistler tarafından Esperanto marşı olarak da adlandırılır.[1]
Aylak Köpek
Aylak Köpek. Sadık Hidayet'in yedi hikâyesinden oluşan kitabı (orijinal adı Seg-i vilgerd). İlk kez 1942 yılında Tahran'da basılmıştır. Genelde karamsarlık hakimdir, mutluluğu bu dünyada bulmanın mümkün olmadığı ve intiharın tek kaçış yolu olduğu sık sık ele alınır.
Delhi Sultanlığı edebiyatı
Delhi Sultanlığı edebiyatı, Farsça konuşan Türklerin Delhi Sultanlığı tahtına yükselmesiyle başladı ve doğal olarak Hindistan'da Fars dilinin yayılmasına neden oldu. Resmi dil buydu ve kısa süre sonra dilde edebi eserler ortaya çıkmaya başladı. Başlangıçta Fars edebiyatı, İran'dan gelenlere aşina olan konulardan bahsetti. Yavaş yavaş ancak daha fazla Hint dili öğrendikçe, edebi eserler daha Hint temasına sahip olmaya başladı. Amir Khusrav [1][2][3], Hindistan ile ilgili olaylar hakkında Fars edebiyatı yazan ilk yazarlardan biri olan dönemin tanınmış bir yazarıydı. İlhamını etrafta gördüğü olaylardan aldı, çalışmaları kısa sürede takdir topladı ve saray şairi oldu.[kaynak belirtilmeli]
Dev (Fars mitolojisi)
Bir dev veya Osmanlı edebiyatında dîv (Osmanlı Türkçesi : ديو) Fars mitolojisinde ve Türk edebiyatında bulunan acı ve musibet yaratmayı seven kötü bir mahluktur. Bu kelimenin etimolojisi Hint-Avrupa dilinde " deiva " anlamına gelen kelimeden gelmektedir. semavi, parlak ". Devlerin âmiri Ehrimen'dir . Rakipleri, Hürmüz'e itaat eden İzidler veya hayırsever ruhlardır.
Fars aşk şiirinde eşcinsellik
9. yüzyılda Fars şiirinin başlangıçlarından 20. yüzyıla kadar eşcinsellik, Fars aşk şiirinin unsurlarından biri idi.[1] İslam dönemi İranı'nda Şeriat'ın uygulanmasına rağmen homoerotizm, özellikle Gazel edebiyatında uygulanan tek aşk teması idi. Meşhur Fars gizemci Celaleddin-i Rumi, adamların ya da genç erkeklerin arasındaki cinsel bağlantıyı bir mecaz olarak kullanarak Tanrı ile bağlantıyı simgeledi.[2] En meşhur Fars şairlerinden biri olan Hâfız'ın da eserlerinde betimlediği sevgi nesnesi çoğunlukla yakışıklı bir genç erkek idi.[3]
Fars edebiyatı
Fars edebiyatı, İslam öncesi dönemlere ait eserlerin çoğu kaybolmuş olsa da, yaklaşık 2500 yıllık bir dönemi kapsayan edebiyattır.[1][2][3] Kaynakları bugünkü İran sınırlarının ötelerine, Orta Asya'ya kadar uzanır. Gaznelilerin Orta ve Güney Asya'yı fethinden sonra Afganistan, Pakistan, Hindistan ve Orta Asya'ya yayılmıştır. Farsça yazılmayan ama etnik Perslerin yazdıkları da bu türde sayılmaktadır.
Farsname
Farsname, 12. yüzyılda (1107 ya da 1116[1] İranlı İbn Balkhi tarafından Büyük Selçuklular döneminmde Farsça kaleme alınan coğrafya içerikli eserdir. Birden çok bölümden oluşan eserde çeşitli bilgiler yer almaktadır. Fars bölgesinin ekonomisi, coğrafyası, tanıtımı, Müslümanlar tarafından fethi gibi tarihî bilgiler kitapta yer almaktadır.[2]
Fîhi Mâ Fîh
Fîhi Mâ Fîh (Farsça: فيه ما فيه), Arapça sözcük karşılığı "ne varsa içindedir" manasına gelen, anlam karşılığı ise "ne varsa onun içinde var" veya "ne varsa onda var"a gelen[1] Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî'nin bir eseri.
Gülistan (kitap)
Gülistan (Farsça: گلستان ‎Golestȃn[1] "Gül Bahçesi"), İran Edebiyatı'nın en önemli eserlerinden birisidir.[1] 1258 yılında yazılmış olan bu kitap, en büyük Orta Çağ Fars şairlerinden biri olarak kabul edilen İranlı şair Sa'di'nin iki büyük eserinden biridir. Aynı zamanda en popüler kitaplarından biridir ve Doğu'da olduğu kadar Batı'da da etkili olmuştur.[2] Gülistan rengârenk güllerden oluşan bir bahçe gibi, şiir ve öykülerden oluşan bir derlemedir. Genellikle bir bilgelik kaynağı olarak alıntılanmaktadır. "Ayakkabım yok diye üzülüyordum, ayakları olmayan bir çocuk görene değin." şeklindeki ünlü sözü, bütün dünyada kullanılmaktadır.[3]
Güyük Han'ın Papa IV. Innocent'e gönderdiği mektup
1246 yılında Moğol İmparatoru Güyük Han, Papa IV. Innocent'e bir mektup göndererek kendisine boyun eğmesini ister. Mektubun dili Farsça ve giriş bölümü ise Orta Türkçe idi.[1]
Hüsrev ve Şirin
Hüsrev ve Şirin ("Şîrîn ü Hüsrev", "Şîrîn ve Pervîz", "Ferhâd ve Şîrîn", "Ferhadnâme" olarak da bilinir), İran ve Türk edebiyatlarında mesnevilerde işlenen klasik bir aşk macerası.
İhyâ-u Ulûm-id-Dîn
İhyâ-u Ulûm-id-Dîn (Arapça: احياء علوم الدين‎) Gazzâlî tarafından 11. yüzyılda yazılmış bir kitaptır. Arapça dilinde yazılmış olup şahsî dînî tecrûbeye dayanır.
İrec
İrec (Farsça: ایرج, Avesta: āiriyā), Şehnâme'nin epik karakterlerinden birisi. İran mitolojisinde Feridun'un en küçük oğlu. Babası Feridun krallığını oğulları arasında böldüğü zaman İran’ı İrec'e verir. Kardeşleri Selm ve Tûr kıskançlıklarından ötürü İrec'i öldürürler. Feridun'un desteğiyle[1] İrec'in oğlu Menuçihr amcalarını öldürerek babasının intikamını alır.
Kör Baykuş
Kör Baykuş İranlı yazar Sadık Hidayet`in 1936 yılında yayımladığı romanı, aynı zamanda başyapıtı olarak kabul edilir.
Puşkin'in Ölümüne Şark Poeması
“Puşkin'in Ölümüne Şark Poeması”[1] — Mirza Fetali Ahundov tarafından 1837 yılında yazılmış poema. 25 yaşındaki Mirza Fetali kendi eserinde Puşkin'in katillerine dahil çara karşı sonsuz nefret ve öfke ile coşan monarşiden çekinmemiştir, onları lanetlemiştir[2]. Poemanın esas içeriğini Mirza Fetali Ahundovun Rusya'nın şairi A. S. Puşkin'in kişiliğine ve yaratıcılığına olan muhabbeti oluşturuyor. M. F. Ahundov poemanı önce Fars dilinde yazmış ve ilk kez kendisi Farsçadan Rusçaya düz yazı olarak çevirmiştir. Eser aynı yıl Rusya'da "Moskovskiy nablyudatel" mecmuesinde Rusça yayınlanmıştır. Bu poemanı Azerbaycan şairlerinden Böyükağa Kasımzade, Mikail Müşfik (Fars dilinden) ve Maarif Soltan Azerbaycan diline tercüme etmişlerdir. Bu şiirle Doğu ilk defa Rus şiirinin hümanizm ve özgürlükçü ruhunu derinden hissederek Rus şairinin faciasına yürekten yas tutmuştur[1].
Terane Cevanbaht
Taraneh Javanbakht veya Terane Cevanbaht, İranlı bilim insanı, filozof, sanatçı, yazar, şair, çevirmen, edebiyat eleştirmeni, hakem, editör ve insan hakları savunucusudur.[1]
Varka ile Gülşah
Varka ile Gülşah ya da Varaka ile Gülşah, hem Türk hem Fars edebiyatında yer alan bir aşk hikâyesidir. Bilinen ilk hikâyesi, Gazneli Mahmud adına Ayyûki tarafından Farsça olarak mesnevi şeklinde yazılmıştır.[1] Muhammed döneminin Arabistan'ında geçen hikâyede beşeri bir aşk ele alınmaktadır. Topkapı Sarayı Kütüphanesi'nde bulunan 71 minyatürlü Farsça bir el yazması mevcuttur ve nakkaşı 58b yaprağında adı yazılı olan Abdülmümin El Hoyi'dir.[2] 13. yy. başlarında Konya'da yapılan minyatürler Anadolu Selçuklu sanatına aittir.
Zabulistan
Zabulistan (Farsça: زابلستان‎), Zabolistan olarak da telaffuz edilen ve Afganistan'la İran toprakları arasında kalan tarihi bölge. Hindukuş Dağları'nın eteğinde kalan Zabul vilayeti, adını bu tarihi bölgeden almıştır. Zabulistan, antik zamanlarda Arachosia adıyla bilinen bir bölgenin parçasıydı. Firdevsî'nin Şehnâme'sinde Sam oğlu Zal'a, Gergsaranlılar (asya'dan gelen gergedan boynuzuna benzeyen başlıklar giyen topluluklar) üzerine sefere çıkmadan önce  Zabulistan'ın padişahlığını vermiştir. Zal, saçları kaşları ve kirpikleri beyaz olarak doğduğu için babası Sam tarafından Elburz dağlarına terkedildikten sonra Simurg kuşu tarafından büyütüldü.[1]
Da (roman)
Da, Azem Hoseyni’nin 2014'te İran'ın Süreye Mehr yayımlanan romanıdır[1]. "Da" Kürtçe ve Lorca aksanında anne demektir, Farsça olarak yazılan roman, Türkçe’ye İran'ın İstanbul konsolosluğu kültür ataşeliği tarafından çevrilmiştir[2]. Bu kitap bazen İran-Irak Savaşı olayları anlatıyor[3].
Zij-i İlhani
Zīj-i Īlkhānī  (Farsça: زیجِ ایلخانی) veya İlhanlı Tabloları (kelime çeviri: " İlhan Yıldızları", o dönemde yazarın hamisi olan İlhan Hülâgû'nün ismini alan gezegen hareketlerinin astronomik tablolarını içeren bir Zic kitabıdır. Müslüman astronom Nasîrüddin Tûsî tarafından Meraga Gözlemevi'ndeki astronomlardan oluşan araştırma ekibiyle işbirliği içinde derlenmiştir. Farsça yazılmış ve daha sonra Arapçaya çevrilmiştir.
Büyük Defter
Büyük Defter (Orijinali: Le grand cahier), Ágota Kristóf'un 1986 yılında Fransızca olarak yayınlanan romanı.
Doğu'dan Uzakta
Doğu'dan Uzakta, Lübnanlı yazar Amin Maalouf'un 2012 yılında yayınladığı romanı.
Gizli Oturum
Gizli Oturum (Fransızca Huis clos) Fransız yazar ve filozof Jean-Paul Sartre tarafından yazılmış ve ilk kez 1944 yılında oynanan bir dramadır.
Işık Bahçeleri
Işık Bahçeleri, Lübnanlı yazar Amin Maalouf'un 1991 yılında yayınladığı romanı. Kitapta Maniheizm'in kurucusu olan düşünür Mani'nin inancı ve öyküsü anlatılmaktadır.
İtaat (roman)
İtaat (orijinal adı: Soumission), 7 Ocak 2015'te Paris merkezli yayınevi Flammarion tarafından Fransızca yayınlanan bir Michel Houellebecq romanıdır.
Théodore de Bèze
Théodore de Bèze, ya da Theodore Beza (d. 24 Haziran 1519; Vézelay, Burgonya - ö. 13 Ekim 1605; Cenevre), Fransız Kalvinist Protestan ilahiyatçı, reformcu, Kutsal Kitap uzmanı ve bilgin.
Charles Percy Snow
Charles Percy Snow (d. 15 Ekim 1905 Leicester - ö. 1 Temmuz 1980 Londra), İki Kültür adlı eseriyle tanınan Britanyalı bilim insanı ve yazar. Bu kitabında paylaştığı düşüncelerine göre edebi entelektüeller ile bilim adamları arasında neredeyse kutupsal düzeyde bir kültür ve anlayış farkı vardır.
Douglas Hyde
Douglas Hyde (İrlandaca: Dubhghlas de hÍde) 17 Ocak 1860, Castlerea - 12 Temmuz 1949, Dublin), İrlandalı siyasetçi ve şair. Hyde, Avrupa ülkesi İrlanda'nın 1938 ile 1945 yılları arasında ilk devlet başkanı olarak görev yapmıştır.
İngilizce edebiyat
İngilizce edebiyat, İngilizce olarak icra edilen edebiyat türüdür. Bu alanda eser veren sanatçıların ille de İngiliz olması gerekmez. Polonyalı Joseph Conrad, İskoç Robert Burns, İrlandalı James Joyce, Galli Dylan Thomas, Amerikalı Edgar Allan Poe, Hint Salman Rushdie, Karayipli V.S Naipaul İngilizce olarak birçok edebi eser vermişlerdir. Diğer bir deyişle, İngilizce Edebiyat dünyada konuşulan İngilizce’nin çeşitli varyasyonları ve lehçeleri gibidir. Akademik alanda, İngilizce Edebiyat, İngilizce üzerinde çalışan bazı bölümlere, ikincil ve üçüncül eğitim sistemlerine ad olabilmektedir. İngiliz Edebiyatı'ndaki çok sayıda yazar çeşitliliğine rağmen, William Shakespeare'in eserleri, İngilizce konuşan dünya genelinde en önemli noktada yer almaktadır.
İrlanda edebiyatı
İrlanda edebiyatı, İrlandalı yazarlar tarafından İrlandaca, Latin, İngilizce ve İskoçça dillerinde yazılar eserlerin tümünü içerir. Kaydedilen en eski İrlanda yazıları yedinci yüzyıldan kalmadır ve hem Latince hem de Erken İrlandaca yazan keşişler tarafından yapılmıştır. İrlandalı keşişler, kutsal yazıya ek olarak, hem şiir hem de mitolojik hikayeler kaydettiler. The Táin ve Mad King Sweeny gibi masallar da dahil olmak üzere İrlanda mitolojik yazılarının büyük bir hayatta kalan gövdesi var.
Jens Söring
Jens Söring (d. 1 Ağustos 1966, Bangkok, Tayland)Amerika Birleşik Devletleri'nde cinayet suçundan hüküm giyen bir Alman vatandaşı.
Kâtip Bartleby
Kâtip Bartleby (İngilizce: Bartleby, the Scrivener: A Story of Wall Street), Amerikalı yazar Herman Melville'in 1853 yılında kaleme aldığı uzun öykü. Hikâyede bir Wall Street avukatı tarafından işe alınan ve ilk başlarda işine dört elle sarılmakla birlikte önce dosya kopyalamayı, ardından, kendisinden istenen hemen her işi, "Yapmamayı tercih ederim" sözleriyle reddeden kâtip Bartleby anlatılır.
Limerick (şiir)
Limerick (İngilizce telaffuz: ['lɪmərɪk][1]), genellikle komik ve sık sık kaba sözleri olan, beş dizeli, ağırlıklı olarak feilün[2] ölçüye sahip ve birinci, ikinci ve beşinci dizenin kafiyeli olduğu, ancak üçüncü ve dördüncü dizelerin kendi aralarında kafiye gösterdiği (AABBA) ve daha kısa olduğu bir İngilizce şiir türü.[3]
Mercedes Helnwein
Mercedes Helnwein (1979, Viyana, Avusturya) sanatçı, yazar ve film yapımcısı.
Nitocris'in İntikamı
Nitocris'in İntikamı (özgün adı: The Vengeance of Nitocris) Amerikalı yazar Tennessee Williams'ın 16 yaşındayken yazdığı ve 35 dolara Weird Tales dergisine satarak yayınladığı ilk hikâyesidir. Antik Mısır'ı konu eden hikâye 1928 yılında derginin ağustos sayısında yayınlanmıştır.
Restorasyon komedisi
Restorasyon komedisi, 1660 - 1710 yılları arası Restorasyon döneminde yazılan ve sahnelenen İngiliz komedilerine verilen isimdir. Puriten rejimi tarafından halka açık sahne gösterilerinin 18 yıl boyunca yasaklanmasından sonra, 1660'ta tiyatroların tekrar açılması İngiliz dramasının yeniden doğuşunu işaret etmişti. Restorasyon komedisi cinsel açıklığıyla ünlüydü (veya adı çıkmıştı). Bu durum bizzat II. Charles, ve onun maiyetinin laubali aristokratik toplum düzeni tarafından özendirilen bir nitelikti. İzleyici çeşitliliği aristokratlar, onların hizmetçileri ve beleşçileri ve önemli bir orta sınıf grubunu kapsıyordu. Bu komediler, güncel yazımları, kalabalık ve hiçdurmayan temposu, ilk profesyonel aktrisleri ve ilk ünlü aktörlerin yükselişleri ile tiyatroseverleri kendine çekmiştir. İlk profesyonel kadın oyun yazarı Aphra Behn de bu dönemde çıkmıştır.
Shakespeare eserleri çevirileri listesi
William Shakespeare (Türkçeleştirilmiş: Vilyım Şekspir) tarafından yazılıp tamamlanmış eserlerin Türkçeye çevirilerinin listesi eserlerinin İngilizce isimlerine göre sıralanmış olarak burada verilmektedir:
Antonio Machado
Antonio Machado (d. 26 Temmuz 1875, Sevilla, Endülüs; ö. 22 Şubat 1939, Collioure, Fransa) bilhassa vatanı olan Kastilya coğrafyasını eserlerine konu edinen İspanyol şair.
Arjantin edebiyatı
Arjantin edebiyatı, Arjantin'deki yazarların ürettiği edebi eserler kümesidir. Jorge Luis Borges, Julio Cortázar, Leopoldo Lugones ve Ernesto Sabato gibi ünlü yazarlarla birlikte İspanyolca konuşulan dünyanın en üretken, ilgili ve etkili edebiyatından biridir.[1]
Çılgın Orlando
Çılgın Orlando (İtalyanca: Orlando Furioso) 16. yüzyılda Ludovico Ariosto tarafından İtalyanca olarak yazılmış bir epik şiir'dir. Elimize geçen versiyonlardan ilk 1516'da hazırlanmıştır ama kabul edilen son tam versiyon 1532'de basılıp yayımlanmıştır.
Kül Bahçesi (kitap)
Kül Bahçesi, Pierdomenico Baccalario'nin yazdığı Ulysses Moore serisinin 11. kitabıdır.
Kürt edebiyatı
Kürt edebiyatı (Kürtçe: Wêjeya Kurdî), Kürtçe ile yaratılmış sözlü ve yazılı edebi eserleri kapsayan edebiyat. İslam öncesi Kürt edebiyatına dair hiçbir bilimsel bulgu ve bilgi yoktur. Kürt anlatılarının büyük bir kısmı sözlü şekilde yayılmış ve bu sözlü edebiyat bugün de sürmektedir. 20. yüzyılın başına kadar olan yazılı edebiyat ise şiir şeklindedir. Nesrin gelişmesi ise daha çok politik ve sosyal gelişmeler sayesinde olmuştur. Avrupa ülkelerine göçün artmasıyla birlikte yüzü kendi topraklarındaki gelişmelere dönük olan yeni bir tür sürgün edebiyatının da geliştiği görülmektedir.[1]
Ey Reqîb
Ey Reqîb (Kürtçe:ئەی ره‌قیب/ Ey Reqîb; kelime anlamı: "Ey Düşman"), Kürdistan Bölgesel Yönetimi ve Kuzey ve Doğu Suriye Özerk Yönetimi'nin ulusal marşı. Şair, Bağdat zindanlarında gardiyana seslenmiştir.[1][2][3]
Mem û Zîn
Mem û Zîn, Cizre'de 1450/1451  yılında yaşanan[1] ve 17. yüzyıl sonunda Ahmed-i Hani tarafından manzum bir eser olarak yazıya geçirilen destansı aşk öyküsü.[2]
Roger Lescot
Roger Lescot (1914–1975), Kürt dili üzerine yaptığı araştırmalarla tanınan Fransız oryantalist ve diplomattı.[1]
Şerefname
Şerefname Kürt sülalelerinin ayrıntılı tarihçesidir. Şeref Han tarafından 1597 tarihinde Farsça olarak kaleme alınmıştır.[kaynak belirtilmeli] Kürt tarihine ilişkin en önemli özgün kaynaklardan biridir.[kaynak belirtilmeli]
Aelius Lampridius
Ælius Lampridus tarihi bir Roma figürüdür ve Historia Augusta'nın altı sözde yazarından biridir.[1] tam adı Ælius Lampridus Spartianus olan Ælius Lampridus'un sahte yazarlardan bir diğeri olan Sparlius Spartianus ile aynı olduğu ileri sürülmüştür.[2]
Annales maximi
Annales maximi, Roma Cumhuriyeti döneminde gündelik hayata ilişkin tutulan notlardan oluşan “anal kültür”. Yaygın olarak kullanılmakta ve özellikle hamam duvarlarına yazılmaktadır.
Boemorum Kroniği
Boemorum Kroniği (Latince: Chronica Boemorum; Çekçe: Kronika Čechů; Çek veya Bohemya Kroniği olarak da bilinir) Bohemya'da doğan rahip, yazar ve tarihçi olan Praglı Kosmas tarafından yazılan bir kroniktir.[1]
De Casibus Virorum Illustrium
De Casibus Virorum Illustrium (Türkçe: Ünlü Adamların Kaderleri Üzerine), 1355-1374 yılları arasında Giovanni Boccaccio tarafından, Floransa’nın Certaldo bölgesinde, gotik sanat akımına bağlı kalarak yazılmış dokuz ciltlik biyografik bir eserdir. Eserde, Boccaccio’nun kendi döneminde ve bölgesinde en çok bilinen dini, tarihi ve mitolojik hikâyelerden yola çıkılarak Hristiyan ve Latin tarihine etki etmiş 174 farklı kişinin (eklemelerle birlikte) biyografisi yer almaktadır. Eserin 9. cildinde Boccaccio'nun gözünden Malazgirt Savaşı, Sultan Alp Arslan ve Romen Diyojen'in arasında geçenler, İslam Peygamberi Muhammet bin Abdullah'a dair yazılar ve Fransızca nüshasında bu konulara dair minyatürler mevcuttur.
Fabula palliata
Fabula palliata, büyük oranda Yunan oyunlarının Romalılaştırılmış versiyonlarından müteşekkil bir Antik Roma Tiyatrosu türü.[1] Palliata kelimesi, Yunan tarzı bir pelerin olan pallium'dan gelmektedir. Olasılıkla bu oyunlara fabula palliata denmesinin sebebi bu oyunlardaki aktörlerin bu tarz pelerinler giymiş olmalarıdır.[2] Bir diğer olasılık da bizzat "fabula"nın Yunan stilinde mecazî olarak "örtülü" (palliata) olmasıdır.[3] Bütün bir Roma dramasında olduğu gibi aktörler, oynadıkları tip karakterlere ait maskeler takarlardı.[1]
Historia Regum Britanniae
Historia Regum Britanniae' (Britanya Krallarının Tarihi), Monmouth'lu Geoffrey tarafından yazılmış İngiliz tarihi kitabıdır. 7. yüzyılda başlayan ve iki bin yıl boyunca yaşamış olan kralların hayatını anlatıyor. Bu kitap İngiltere'nin en önemli parçalarından biridir. Kral Arthur efsanesinin tanınmasında büyük yardımı olmuştur. Kral Lear efsanesi de burada yer alır. Bu efsane de William Shakespeare'in Kral Lear oyunun temelini olmuştur.Boudica ve Cassivellaunus'tan da bahsetmiştir. Geoffrey, Britanyalıların ve Galyalıların soyunun yıkılan Troya kentinden kaçan Aeneas'ın torunu Brutus'a bağlamıştır. Hikâyeye göre Brutus ve yanındaki Troyalı koloniciler, Galya üzerinden adaya geçmiş ve adaya Brutus'tan ötürü "Büyük Britanya", kendilerine de Britonlar demişlerdir. Geofrey Kral Arthur'un ve Kral Lear'ın da Brutus'un soyundan geldiğini yazmaktadır.
Iohannes Biclarensis
Iohannes Biclarensis, (d. yaklaşık MS 540 Lusitania, Vizigot Krallığı, ö. yaklaşık MS.620) bir Geç Antik Çağ Benediktin keşişi ve piskoposu.[1]
Marcus Fabius Quintilianus
Marcus Fabius Quintilianus (Calahorra, yaklaşık 30 - yaklaşık 100), Romalı hatip. Babasının hatiplik yaptığı Roma'da öğrenim gören Marcus Fabius Quintilianus Galba'yla birlikte İspanya'ya döndü.
O Fortuna
O Fortuna on üçüncü yüzyılda oluşan Latin Orta Çağ goliardic şiiridir, Carmina Burana olarak bilinen koleksiyonun bir parçasıdır. O Fortuna, kadere ve Fortuna'ya, Roma mitolojisindeki tanrıça ve şansı kişiselleştirerek sitem eder. 1935-1936'da Alman besteci Carl Orff tarafından yirmi dört hareketli Cantana Carmina Burana için bestesi yapıldı. O Fortuna, serideki en ünlü parçadır ve döngünün açılışını ve kapanışını yapar.
Orbis Pictus
Orbis Pictus veya Orbis Sensualium Pictus, (Resimlerde Görünür Dünya) Çek eğitimci John Amos Comenius tarafından yazılan ve 1658'de yayınlanan çocuklara yönelik bir ders kitabıdır. İlk olarak Latince, Almanca ve daha sonra yayınlanan, resimlerle yaygın olarak kullanılan bu ilk çocuk ders kitabı, daha sonra birçok Avrupa dilinde yeniden yayınlandı.[1]  Devrimci kitap,[2] hızla Avrupa'ya yayıldı ve yüzyıllar boyunca çocukların tanımlayıcı ders kitabı oldu.
Paulus Orosius
Paulus Orosius (385, muhtemelen Braga; 418), Hispania'da doğmuş, Geç Antik Çağ'da yaşamış bir tarihçi ve ilahiyatçı.
Gaius Plinius Secundus
Gaius Plinius Secundus Maior, kısaca Büyük Plinius (Latince: Plinius maior, d. 23, Como – ö. 24 Ağustos 79, Stabiae) ya da Yaşlı Plinius,[a] Naturalis Historia'yı yazmasıyla tanınan yazar, doğa bilimci, Roma İmparatorluğu komutanı ve filozof.
Sahte Titus Mektubu
Sahte Titus Mektubu, 1896'da 8. yüzyıldan kalma bir elyazmasında keşfedilen ve 1925'te yayınlanan, iffetin bedeli üzerine uzun bir öğüt barındıran bir metindir.
Sidereus Nuncius
Sidereus Nuncius, 1610 yılında Galileo Galilei tarafından Latince kaleme alınmış ve Venedik'te 550 adet basılmış bir eserdir. Bir teleskop aracılığıyla yapılmış ilk astronomik gözlemlerin bilimsel bir biçimde ele alarak yayınlandığı ilk eserdir.
Systema Naturae
Systema Naturae (Latince) İsveçli botanikçi, zoolog ve doktor Carolus Linnaeus'un (1707–1778) en önemli eserlerinden biridir ve Linnaeus Taksonomisini öne sürer. Günümüzde ikili adlandırma olarak bilinen bu sistem aslında Linnaeus'tan 200 yıl önce Gaspard ve Johann Bauhin kardeşler tarafından kısmen geliştirilmiş olsa da[2] Linnaeus kitabında bu sistemi tutarlı olarak kullanan ilk kişidir. Kitabın ilk basımı 1735 yılında yapılmıştır. En önemli baskı sayılan kitabın 1758 yılında yapılan 10. baskısının tam adı Latince Systema naturæ per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locistir ve Türkçeye şöyle çevrilir: "Sınıflara, takımlara, cinslere ve türlere göre; mizaçları, farklılıkları, sinonimleri ve yerleri ile birlikte; doğanın üç âlemi içinde doğanın sistematiği".
Titus Livius
Titus Livius (yaklaşık MÖ 59 - MS 17), İngilizcede daha çok Livy olarak tanınan tarihçi, yazardır. Roma tarihi ile ilgili ünlü bir eser olan Ab Urbe Condita (Şehrin Kuruluşundan İtibaren) adlı yapıtı yazmıştır. Eserde Roma'nın kuruluşundan (geleneksel tarihi MÖ 753) Augustus'un krallığı boyunca Roma tarihi ele alınmıştır. Livius, Kuzey İtalya'daki Padova'nın (Antik Patavium) yerlisiydi.
Titus Maccius Plautus
Titus Maccius Plautus (yak. MÖ 254 - MÖ 184) Antik Romalı, Eski Latince döneminin ünlü komedya yazarı. Komedya yazarlarının ilk ve en üretkenlerindendir. Antik Yunanistan'daki "Yeni Komedya" (bkz. Komedya) tarzından etkilenerek, Roma'da Yunan komedyası benzeri bir komedi anlayışı oluşturdu. Kendinden sonra gelen klasisist birçok sanatçıyı etkilemiştir. Tam köle değildir fakat yurttaş da değildir. Roma’nın istila ettiği kentler aynı zamanda yurttaşlık niteliği kazanıyordu. Diğer bazı kentler ise hasbelkader Roma bölgesine dahil olsa da oralılar yurttaş olamıyordu. Kendi kentinde orta hâlli bir ailenin çocuğudur. Gerçek adı farklıdır." Plautus " lakaptır ve düztaban anlamındadır kendisi düztaban olduğu için bunu kullanır. Plautus Roma’ya ilk önce oyuncu olarak gelir. İyi paralar kazanır fakat bunları gidip kendi kentinde batırır. Bu kez döndüğünde Mekius lakabını kullanır, bu lakap ise soytarı anlamına gelmektedir.[1] 22 Mart 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Marcus Terentius Varro
Marcus Terentius Varro (MÖ 116 - MÖ 27), aynı zamanda kendinden daha genç çağdaşı Varro Atacinus ile karıştırılmaması için Varro Reatinus olarak da bilinmektedir, Romalı akademisyen ve yazar.
Verres'e Karşı
Verres'e Karşı (Latince: in Verrem) Marcus Tullius Cicero tarafından MÖ 70 yılında soylu ancak yolsuzlukları bilinen Sicilya valisi Gaius Verres'e yönelik yaptığı meşhur konuşmasının adıdır.
Victor Tunnunensis
Victor Tunnunensis; ö. yaklaşık MS 570) Geç Antik Çağ piskoposu.
Lazca
Lazca (Lazca: Lazuri nena[6]), Türkiye'nin Doğu Karadeniz kıyı şeridinde Rize ilinin Pazar ilçesinde bulunan Melyat Deresi'nden itibaren ve Gürcistan'ın Türkiye ile paylaştığı Sarp köyüne[7] kadar yaşayan Laz halkı tarafından konuşulan ve eski Kolhis dilinin devamı olduğu sanılan, Zanik bir Güney Kafkas dilidir.[8]
Lazika Yayıncılık
Lazika Yayıncılık veya eski adıyla 'Lazika Yayın Kollektifi, 2011 yılında İstanbul'da kurulmuş, Lazca edebiyat ve dili üzerine yayıncılık yapan bir yayın şirketidir. Lazika Yayın Kollektifi, kuruluşundan itibaren 5'i Türkçe gerisi Lazca olmak üzere 80'den fazla kitap yayımlamıştır.[1] Lazcadan Türkçeye resmi olarak çevrilen ilk kitap olan Küçük Prens, bu yayınevinde basılmıştır.[2] Yayıncılığın yayınladığı türler arasında Lazca ders kitabı, sözlükler, çocuk kitapları ve çeviriler da yer almakta. Yayıncılık, TÜYAP kitap fuarı ve Doğu Karadeniz bölgesindeki şenlik ve festivallerde stant açmaktadır.[3]
Jeopolitiğin Temelleri
Jeopolitiğin Temelleri (Rusça: Основы геополитики, romanize: Osnovı geopolitiki), Aleksandr Dugin tarafından 1997 yılında yazılan bir jeopolitik kitaptır. Kitap, Rus ordusu, polisi ve dış politika seçkinleri üzerinde önemli bir etkiye sahipti[1] ve Rusya Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Akademisi'nde bir ders kitabı olarak kullanıldı.[1]
Bhavabhuti
Bhavabhuti, Sanskritçe yazılmış oyun ve şiirleriyle dikkat çeken 8. yüzyılda Hindistan'da yaşamış olan bilgin. Tiyatro oyunları Kalidasa'nın eserleri ile eşdeğer kabul edilir. Bhavbhuti, Gondia bölgesinde, Maharashtra ve Madhya Pradesh sınırındaki Padmapura, Vidarbha'da doğdu. Gerçek adı Srikantha Nilakantha olan Bhavabhuti, Nilakantha ve Jatukarni'nin oğluydu. Eğitimini Gwalior'un 42 km güneybatısındaki bir yer olan Padmapawaya'da aldı. Paramhans Dnyananidhi, Bhavabhuti'nin gurusu olduğu biliniyor. Tarihi oyunlarını Yamuna nehrinin kıyısındaki bir yer olan Kalpi'de yazdı.
Kadambari
Kādambari, Sanskritçe yazılmış bir romantik romandır. Büyük ölçüde MS 7. yüzyılın ilk yarısında Bāṇabhaṭṭa tarafından yazıldı ancak yazar tamamlandığını görene kadar hayatta kalamadı. Roman, ölen babasının ortaya koyduğu plana göre Banabhatta'nın oğlu Bhushanabhatta tarafından tamamlandı. Geleneksel olarak Banabhatta tarafından yazılan Purvabhaga'ya (önceki kısım) ve Bhushanabhatta tarafından yazılan Uttarabhaga'ya (son kısım) bölünmüştür.[1]
Kama Sutra
Kama Sutra (Sanskritçe'de: कामसूत्र), Hint lisanında iki ayrı kelimedir: kama, zevk demektir, sutra ise kitap anlamına gelir. İki kelime birleşince zevkin kitabı anlamına gelmektedir.
Vikram ve Vampir
İlk vampir öyküsü, M.Ö. 700 yılları civarında yazıldığı tahmin edilen, orijinali Sanskritçe’den pek çok dile ve yerel lehçeye çevrilen bir öykü ve efsane koleksiyonu olan Baital Pachisi (Baital’ın Masalları) ya da daha yaygın bilinen ismiyle Vikram ve Vampirdir. Öykünün bilinen en eski formu, 11. yüzyılda Somadeva tarafından derlenen çok daha eski Sanskrtiçe metinlerden oluşan Kathā-Sarit-Sāgara (Hikâye Derelerinin Okyanusu) adlı kitabın 12. Cildinde yer alıyor. Öykünün ayrıca farklı derlemeler içinde yer alan varyasyonları da bulunuyor. Hint demonolojisi ve mitolojisi hakkında oldukça popüler olan bu çok eski metin, biri hikâyenin ana çerçevesini oluşturan giriş ve tanıtım bölümü olmak üzere ana hikâye ile bağlantılı yirmi dört farklı hikâyeden oluşuyor. Vikram’ın maceraları, 18. Yüzyılda Sir Richard Francis Burton tarafından Sanskritçe metinden İngilizce’ye de çevrilmiştir. (Eseri İngilizce metniyle e-book olarak dilerseniz buradan da okuyabilirsiniz: Vikram and the Vampire
Jurij Brezan
Jurij Brězan (d. 9 Haziran 1916 Räckelwitz (Worklecy); ö. 12 Mart 2006 Kamenz) Sorb yazar. Sorb dilinin yanı sıra Almanca da yazdığı roman, öykü ve çocuk kitapları toplam 25 dile çevrildi.
Róža Domašcyna
Róža Domašcyna (d. 11 Ağustos 1951 Zerna, Sorpça Sernjany), Sorb şair ve çevirmendir.
Jan Skala
Jan Skala (17 Haziran 1889 - 22 Ocak 1945), Sorbyalı bir gazeteci, şair ve Sorb ulusal hareketinin önde gelen ideoloğuydu. Savaşlar arası dönemde (1918-1945), Almanya'daki Alman olmayan etnik grupların hakları için Almanya'daki Ulusal Azınlıklar Birliği'nde aktif olarak çalıştı.
Mina Witkojc
Mina Witkojc (Alman adı: Wilhelmine Wittka; 28 Mayıs 1893; Burg, Alman İmparatorluğu - 11 Kasım 1975; Niederlausitz, Doğu Almanya), Sorb şair ve yayıncı.
Handrij Zejler
Handrij Zejler, (d. 1 Şubat 1804, Salzenforst (Sorpça: Słona Boršć), Bautzen, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu – ö. 15 Ekim 1872, Lohsa (Sorpça: Łaz), Bautzen, Alman İmparatorluğu) Sorb şair. Çağdaş Sorb şiirinin kurucusu olarak kabul edilir.
Electronic Text Corpus of Sumerian Literature
Electronic Text Corpus of Sumerian Literature (ETCSL, Türkçe: Sümer Edebiyatı Elektronik Metin Külliyatı), Sümer edebiyatına dair metin ve çevirilerine çevrimiçi olarak ulaşılmasını sağlayan dijital kütüphaneydi.[1] Bu projenin web sitesi "MÖ üçüncü ve ikinci binyılın başlarında antik Mezopotamya'da (günümüzde Irak) Sümerce oluşturulmuş 400'den fazla edebi eser" için "Sümer metni, İngilizce nesir çevirisi ve bibliyografik bilgiler" içermektedir. Proje Jeremy Black tarafından 1997 yılında kuruldu ve İngiltere'deki Oxford Üniversitesi Doğu Enstitüsü'nde bulunuyor. Leverhulme Vakfı ve Sanat ve Beşeri Bilimler Araştırma Kurulu ile Üüniversite tarafından finanse edildi. Projenin finansmanı sona erdi ve 2006'da kapatıldı ancak web sitesi kullanılabilir durumda.
Enlil ile Ninlil
Enlil ile Ninlil veya Enlil ile Ninlil Miti veya Enlil ile Ninlil: Nanna'nın doğuşu, MÖ 3. binyılın ortalarından sonlarına kadar kil tabletlere yazılmış bir Sümer yaratılış mitidir.
Gudea silindirleri
Gudea silindirleri, MÖ 2125 yılına ait bir çift terakota silindirdir. Ninurta Tapınağı'nın İnşası adında bir Sümer efsanesi hakkındadır ve çivi yazısı ile yazılmıştır. Silindir, Lagaş'ın kralı Gudea tarafından oluşturulmuş ve 1877 yılında Telloh (antik Girsu), Irak'taki kazı sırasında keşfedilmiştir. Günümüzdeyse Fransa'nın başkenti Paris'teki Louvre Müzesi'nde sergilenmektedir. Bunlar şimdiye kadar keşfedilen en büyük çivi yazısı silindirleridir ve Sümer dilinde yazılmış en uzun bilinen metni içerir.
İstanbul 2461
İstanbul #2461 (ayrıca Ni 2461,[1] L.2461), en eski aşk şiirini içerdiğine inanılan eski bir Sümer çivi yazısı tabletidir.[2][3] İstanbul Eski Şark Eserleri Müzesinde (Mezopotamya Salonu) sergilenmektedir.[3] İsimsiz bir kadın konuşmacı tarafından Kral Şu-Sin'e (MÖ 20. veya 21. yüzyılda hüküm sürmüştür) hitap eden erotik bir şiirdir. Şiirin, kral ve İnanna'nın bir rahibesi arasındaki "kutsal bir evlilik" ile bağlantılı olabileceği düşünülmektedir.