aerdincdal/tr_wikipedia_ddo_qa huggingface dataset:
Torre Latinoamericana
Torre Latinoamericana (Türkçe: Latin Amerika Kulesi), Meksika'nın başkenti Meksiko'da yer alan gökdelen. İnşasına 1946'da başlanmış ve 1956'da inşası tamamlanarak 30 Nisan günü açılışı gerçekleştirilmiştir.[2] 182 metre (597 ft) yükseklikle yapıldığı dönem ülkenin en uzun binası olsa da, bu unvanını inşası 1982'de tamamlanan 211,3 metre (693 ft) yüksekliğindeki Torre Ejecutiva Pemex'e kaptırmıştır. Günümüzde ülkedeki en yüksek 11., şehirdeki ise en yüksek 8. binadır.
Minimalist müzik
Minimal müzik, sınırlı veya minimal düzeyde müzik malzemeleri kullanılan bir sanat müziği türüdür.
2016 palyaço ihbarları
2016 palyaço ihbarları, Ekim 2016'dan beri görülen birçok bireyin palyaço gibi giyinip ormanlık alanlar, okul kampüsleri ve sokaklarda görülme olayları. İlk olarak Güney Karolina'da görülen palyaçolar, birkaç gün içinde tüm Amerika Birleşik Devletleri'nde, Kanada'da ve 18 farklı ülkede görülmeye bașlandı.
Camp
Camp; kendini, içeriğinden çok; hüner, üsluplaştırma, teatrallik, ironi, şakacılık ve abartıcılık yollarıyla dışavuran bir tür duyarlılığı ifade etmek için Susan Sontag tarafından "Notes on Camp" isimli kısa denemede tanımlanmış ve kullanımı yaygınlaştırılmış sanat terimi. Camp'in kitsch ile yakın bir ilişkisi vardır; camp için farkındalık sahibi kitsch de denebilir. Sontag'e göre "camp örneklerinin çoğu, 'ciddi' bir bakış açısından ya kötü sanat, ya da kitsch'tir", ancak "camp olarak yaklaşılabilecek sanat eserlerinden bazıları vardır ki en ciddi şekilde incelenmeyi ve hayranlık duyulmayı hak eder".[1]
Çağdaş sanat
Çağdaş sanat, 20. yüzyılın ikinci yarısında veya 21. yüzyılda üretilen sanattır. Modern sanatın aksine üretim yöntemlerine ve akımlara göre incelenmesi güç; çevre ve toplum bilincinin ağır bastığı; ağırlıklı olarak küreselleşme, çevre, biyomühendislik, teknoloji, beden, göç, çok kültürlülük, kimlik siyaseti, kültürel bellek, kurumsal eleştiri gibi konularla ilgilenen; 1960'lı veya 1970'li yıllardan (başka bir deyişle modern sanatın veya Modernist dönemin bittiği kabul edilen zamandan sonra) günümüze kadar süregelen ve bir akım veya üslup benzeri birleştirici özellikleri olmadığından genel bir deyişle çağdaş olarak adlandırılan sanat biçimleridir.[1][2]
Dijital göçmen
Dijital göçmen, analog dünyada doğmuş, teknolojik kültür ile sonradan karşılaşmış ve ona ayak uydurmaya çalışan nesli ifade etmektedir. Başka bir deyişle, “dijital göçmenlik, yirmili yaş ve sonrasında teknoloji, internet ve web ile tanışan, teknolojik araçların kullanımı ve teknoloji tabanlı öğrenmede güçlükler veya çeşitli uyum sorunlarıyla karşılaşabilen teknoloji okuryazarlığı düşük bireyleri ifade eder” [1]. Ayrıca 1980 yılından önce doğmuş insanlar içinde bu ifade kullanılabilir [2]. 1980 sonrası doğmuş insanlarsa dijital yerli olarak adlandırılmaktadır.
Feminist etik
Feminist etik, geleneksel etik teorilerinin, çoğunlukla erkek egemenliğinde olduğu için, kadının ahlaki deneyimine az değer verildiği inancına dayanan bir etik yaklaşımdır ve bu nedenle etiği dönüştürmek için bütüncül bir feminist yaklaşımla yeniden şekillendirmeyi seçer.[1]
Postmodern feminizm
“Das Unbehagen der Geschlechter” (Cinsiyet Belası) kitabının yazarı Judith Butler’ın öncülüğünde eşitlik feminizmi üzerine kurulmuş; ancak bir adım daha da ileriye giderek “toplum cinsiyeti” ve “biyolojik cinsiyet” olmak üzere iki cinsiyetten bahsetmiştir. Cinsiyet kimliklerinin ortak kabul edilebilmesi, cinsiyetler arasındaki farklılıkların daha az güçlü olmasıyla bağlantılıdır.
Göreceli ahlak
Göreceli ahlak ya da ahlaki görecelik ya da ahlaki çoğulculuk ahlaki önermelerin farklı kültür, toplum, zaman ve kişilere göre değişebileceğini savunan meta-etik görüşüdür.[1] Bu sebeple davranışa ahlaki standartların koyulmaması önerilmektedir. Göreceliliğe göre toplumsal düzende birden çok ahlaki norm ve ilkeler yer almaktadır. Meta-etik ahlaki görecilik, bu anlaşmazlıklarda kimsenin nesnel olarak doğru ya da yanlış olmadığını savunur.[2]
Ihab Hassan
Ihab Habib Hassan (17 Ekim 1925, Kahire - 10 Eylül 2015, Wisconsin), Amerikalı edebiyat teorisyeni, eleştirmeni ve yazar.
Küreselcilik
Küreselcilik, insanları birbirine yaklaştırmanın, sınırları açmanın, ticareti serbestleştirmenin, ABD ile diğer ülkelerin küresel güvenliği sağlamak için beraber çalışmasını sağlamanın ve ABD’nin diğer ülkeleri desteklemesinin dünyayı daha iyi bir yer yapacağını iddia eden bir ideolojidir.[1]
Kullanıcı:Lilacthinks/deneme tahtası
Z kuşağı veya Z jenerasyonu, temel bir demografik sınıflandırmadır. Y kuşağından sonra ve Alfa kuşağından önce gelir. Z kuşağının neredeyse tüm üyesi X kuşağının evladıdır. Araştırmacılar ve popüler medya, 1990'ların sonlarını (1995–98) ve 2010'ların başlarını (2011–12) Z kuşağının üyelerinin doğum aralığı olarak kabul eder. Küçük yaşlardan itibaren internete ve taşınabilir dijital teknolojiye erişimle büyüyen ilk sosyal nesildir. Z kuşağının üyeleri, dijital okuryazar olmaları gerekmese de dijital yerliler olarak da adlandırılmaktadır.[kaynak belirtilmeli] Z kuşağının üyelerinin ekrana bakma sürelerinin fazla olması küçük çocuklara kıyasla en çok ergenler üzerinde olumsuz etkiler doğurmaktadır.
Posthümanizm
Posthümanizm veya Post Hümanizm; "İnsancılık sonrası" anlamına gelen, İnsanı merkezden çıkartıp bir bütünün parçası olarak gören, evrende değişimin gerçekleşmesinde insan ve diğer varlıkların farklı olmadığı perspektifidir.[1] Hümanizm ve İnsan Merkeziyetçiliğin eleştirisidir.
Sanayi sonrası toplum
Sosyolojide,post-endüstriyel toplum, ekonominin hizmet sektörünün imalattan daha fazla zenginlik ürettiği bir sosyal gelişme aşamasıdır.
Söküme almak
Söküme almak (İngilizce: Under erasure veya Fransızca: Sous rature)  orijinal olarak Alman kökenli bir filozof olan Martin Heidegger tarafından geliştirilmiş felsefi bir yöntemdir.
X Kuşağı
X kuşağı veya X jenerasyonu, 1965 ve 1980 seneleri arasında doğan insanları kapsayan temel bir demografik sınıflandırmadır.[1] Bu sınıflandırmaya göre bu yıllar arasında doğan bireylerin ortak ve güçlü yönleri bulunmaktadır. X kuşağı sınıfında yer alan bireylerin ortak özellikleri kuşağın özellikleri kabul edilmektedir. X kuşağı özellikleri çeşitli veri, araştırma ve analizler sonucuna göre belirlenmiştir.[2][3] Amerika Birleşik Devletleri Nüfus Sayımı Bürosu'nun verilerine göre, 2019 itibarıyla ABD'de 65,2 milyon X jenerasyonunun içinde bulunan kişi yaşamaktadır.[4]
Y Kuşağı
Y kuşağı veya Y jenerasyonu, ayrıca Milenyumlar (İngilizce: Millennials) olarak bilinir, temel bir demografik sınıflandırmadır.[1] X kuşağından sonra ve Z kuşağından önce gelir. Araştırmacılar ve popüler medya, 1980'lerin başlarını (1981–82) ve 1990'ların sonlarını (81–96) Y kuşağının üyelerinin doğum aralığı olarak kabul eder.[1] Bu kuşak genellikle internet, mobil cihazlar ve sosyal medyanın yaygınlaşma dönemine denk geldikleri için ve bu olaylara aşinalığıyla bilinir. Bu yüzden bazen dijital yerliler olarak da adlandırılırlar. 2008-2012 Küresel Ekonomik Kriz'i ve COVID-19 pandemisi'nin bu kuşak üzerinde büyük bir etkisi oldu ve gençler arasında tarihsel olarak yüksek oranda işsizliğe sebep oldu. Dünya'nın çoğu bölgesinde bu kuşak, politikada ve ekonomide artış gösteren liberal politikalar eşliğinde büyümüştür.[2]
Modern sanat
Modern sanat, genellikle 1880'lerin izlenimcilerinden (empresyonistler) 1960-70'lere kadar devam ettiği kabul edilen sanat dönemidir.
Amerikan gerçekçiliği
Amerikan gerçekçiliği ya da American Scene, Amerika Birleşik Devletleri'nde 19. yüzyılın sonlarından 20. yüzyılın ortalarına değin uzanan bir realist resim stili. Amerikan yaşamı ve ABD'ye özgü konulara yönelen bu stilde, kimi zaman sosyokritik konular işlenir.
Arazi sanatı
Land art, 1960'ların sonunda ABD'de ortaya çıkmış, 1970'lerde tüm batı ülkelerini etkilemiş avant-garde sanat türüdür. Çağdaş sanatın non–art veya anti-form hareketleri içinde yer alan Land art akımı hiçbir sanatsal -izm ile açıklanamaz. Bu akım, doğanın geniş alanlarına insan müdahalesi olarak düşünülebilir. Taş, toprak ve birçok doğal malzemenin kullanılmasıyla gerçekleştirilen bu sanatta, çok çeşitli uygulama biçimleri vardır, örneğin doğada hendekler açma, toprağa gömme, galeri mekanı içinde toprak, gübre, taş ya da insan ürünü çevresel nesneler…
Armory Show
Armory Show ya da az bilinen adıyla  International Exhibition of Modern Art, 1913 yılının 17 Şubat - 15 Mart tarihleri arasında Amerika Birleşik Devletleri'nin New York kentinde 69. Alay Silahhanesi binasında düzenlenen uluslararası modern sanat sergisi. Amerikan sanatını ve kamuoyunu büyük oranda etkilemiştir. Bir nevi Avrupa sanatının New York'a yansıması olarak yorumlanmaktadır.
Arte Povera
Arte Povera (Türkçe: Yoksul Sanat), İtalya'da 1967'den itibaren gelişmeye başlayan ve uluslararası bir çizgide seyreden modern sanat tarzı. Eleştirmen ve kuramcı Germano Celant'ın 1967 ve 1968 yıllarında açtığı iki sergiyle başlattığı bu akım, anlamsal şifreleri yoksullaştırma, kültürü klişelerden hatta tüm simgesel eklemelerden arındırma gerekliliğini savunmuştur. Sergilere katılan Alighiero Boetti, Luciano Fabro, Jannis Kounellis ve Pino Pascali gibi sanatçılar; kendilerini ifade biçimi, var olmak ve eylemek biçimlerine indirmişlerdir. Bu akım kimi zaman da sanatçıları ya da yapıtlarını maddeyle, doğa yasalarıyla etkileşim halinde gösterir.
Ashcan okulu
Ashcan okulu veya Ashcan ekolü 20. yüzyılın başlarında New York şehrinde yaşayan gerçekçi ressamların oluşturduğu topluluk.[1] Ashcan okulu, The Eight (Sekizler) olarak adlandırılan ve William Glackens (1870-1938), Robert Henri (1865-1929), George Luks (1867-1933), Everett Shinn (1876-1953), John French Sloan (1871-1951), Arthur B. Davies (1862-1928), Ernest Lawson (1873-1939) ve Maurice Prendergast (1859-1924) olmak üzere 8 Amerikan ressamının oluşturduğu grubun çalışmaları sonucu ortaya çıkmıştır.
Avangart
Avangart (Fransızca: avant-garde), Fransızca askeri bir terim olan öncü birlik sözcüğünden gelir. Gerek Fransızcada gerek diğer dillerde kültür, sanat ve politika ile bağlantılı olarak, "yenilikçi" kişiler veya "deneysel" işler anlamına gelir[1].
Belle Époque
Belle Époque veya La Belle Époque (Fransızca "Güzel Dönem") genellikle 1871-1914 arasındaki, Fransız ve Avrupa tarihindeki bir döneme verilen isimdir. Fransa-Prusya Savaşından sonra gelir ve I. Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar sürer. Üçüncü Fransız Cumhuriyeti döneminde meydana gelen bu dönem, iyimserlik, bölgesel barış, ekonomik refah, sömürgeci genişleme ve teknolojik, bilimsel ve kültürel yenilikler ile karakterize edilen bir dönemdir. Bu çağda sanat, pek çok edebiyat, müzik, tiyatro ve görsel sanat ürününün geniş çapta ünlenmesiyle birlikte belirgin bir şekilde gelişti.
Biçimcilik (sanat)
Biçimcilik yahut şekilcilik, biçim ve şekil dışında bir sanat eserinden geriye kalan bütün unsurların arkaplana itildiği bir tutumu ifade eden sanat tarihsel bir kavramdır.
Cobra (sanat)
Cobra, 1948'de Paris'te Karel Appel, Asger Jorn ve Constant Nieuwenhuys'in başını çektiği Danimarkalı, Belçikalı ve Hollandalı sanatçılar tarafından kurulan sosyal ve politik konulara ağırlık veren bir sanatçı grubu. İsmini kurucu sanatçıların yaşadığı Kopenhag, Brüksel ve Amsterdam şehirlerinin baş harflerinden almıştır.
Dejenere sanat
Dejenere sanat (Almanca: Entartete Kunst), 1920'lerde Almanya'daki Nazi Partisi tarafından modern sanatı tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Adolf Hitler'in diktatörlüğü sırasında, uluslararası üne sahip sanatçıların birçok eseri de dahil olmak üzere Alman modernist sanatı, devlete ait müzelerden kaldırıldı ve bu tür sanatların Alman olmayan, Masonluk, Yahudi veya Komünist olarak görülüp, "Alman duygusuna hakaret" olduğu gerekçesiyle Nazi Almanyası'nda yasaklandı. Dejenere sanatçı olarak tanımlananlar, öğretmenlik görevlerinden ihraç edilme, sanatlarını sergilemeleri veya satmaları yasaklanma ve bazı durumlarda sanat üretme yasağı gibi yaptırımlara maruz kaldılar.
Durumcu Enternasyonal
Durumcu Enternasyonal (SI), 1957'de kurulup, 1972'ye kadar devam eden Avrupa'nın önde gelen entelektüel, siyasi teorisyen ve avangart sanatçılarının oluşturduğu uluslararası sosyal devrimsel harekettir.[1]
Clement Greenberg
Clement Greenberg (16 Ocak 1909 - 7 Mayıs 1994), 20. yüzyılın en etkili sanat eleştirmenlerinden olup soyut sanatın yayılmasına katkıda bulunmuştur. Özellikle Jackson Pollock tarafından başlatılan soyut dışavurumculuk (kendi tabiriyle resimsel soyutlama) akımının savunucularından olmasıyla tanınır. Bunun yanında zamanla daha saf olduğuna inandığı geç resimsel soyutlamayı desteklemeye başlamıştır.
Gutai
Gutai (具体； "somut, materyal, beton"), 1954 yılında Jiro Yoshihara tarafından Japonya'da kurulan ve 1972 yılına kadar etkinlik gösteren Japon sanatçı topluluğu. Shozo Shimamoto'nun resmî sitesinde Gutai'yi Shimamoto ve Yoshihara'nın 1954'te beraber kurduğu ancak, gruba ismini Yoshihara verdiği yazımaktadır.[1] Topluluğun üyeleri arasında; Sadamasa Motonaga, Atsuko Tanaka ve Akira Kanayama da bulunmaktaydı. Sözcüğün kimyasal anlamında son derece ince referanslardan oluşan bir karışım gerçekleştiren topluluk, manifesto yayımlayarak bir dergi çıkarmaya başladı. Üyeleri ortak yapıtlar oluşturup sergiler, gösteriler ve çeşitli etkinlikler düzenledi. Grubun tüm faaliyetleri, Yoshihara'nın 1972'deki ölümüyle son bulmuştur.
Happening
Happening, 1950'lerin sonu ve 60'ların başında sanatçılar tarafından düzenlenen teatral etkinliklerdir. Dada ve Sürrealizm'den etkilenmiş, performans sanatının öncülü olmuştur.[1] Terim olarak ilk defa Allan Kaprow'un "6 Bölümlük 18 Happening" (18 Happenings in 6 Parts) isimli eserinde kullanılmış ve yaygınlaşmıştır. Slayt gösterileri, dans, koku ve tat gibi hislere hitap eden etkinliklerin sahnelenmesi ve tecrübe edilmesi ön plana çıkar[1] ve senaryoya bağlı rollerle değil, sanat ile çevresi arasında organik bir bağ içerisinde gerçekleşir.[2] Birçok örneğinde izleyici katılımı önemlidir ve ortaya çıkan estetik etki, tecrübe edilen etkinliklerin bileşimidir.[1] Claes Oldenburg'un "Dükkân" (Store) (1961), "Oto-bedenler" (Autobodies) (1963), ve "Yıkamalar" (Washes) (1965); Robert Rauschenberg'ün "Harita Odası II" (Map Room II) (1965); Robert Whitman'ın "Amerikan Ayı" (The American Moon) (1960); ve Kaprow'un "Çağrı" (Calling) (1965) isimli eserleri önemli happening'ler arasında sayılabilir.
Japonizm
Japonizm (Fransızca: Japonisme), Japon sanatının ve sanatsal becerisinin incelenmesidir.[1] Japonizm, güzel sanatlar, heykel, mimari, sahne sanatları ve dekoratif sanatları aracılığı ile Batı kültürünü etkilemiştir.[1] Bu terim, özellikle de Batı sanatında izlenimcilikteki Japon etkisine atıfta bulunmak için kullanılmaktadır.[2]
Kinetik sanat
Kinetik sanat, izleyici tarafından algılanabilen hareketi içeren veya etkisi için harekete bağlı olan bir sanat türüdür. İzleyicinin sanat eserine bakış açısını genişleten ve çok boyutlu hareketi içeren kanvas tablolar, kinetik sanatın en eski örnekleridir.[1] Daha yerinde bir ifadeyle, kinetik sanat, günümüzde en sık üç boyutlu heykellere ve doğal olarak hareket eden veya makineyle çalıştırılan cep telefonları gibi figürlere atıfta bulunan bir terimdir. Hareketli parçalara genellikle rüzgar, motor [2] veya gözlemci tarafından güç verilir. Kinetik sanat, çok çeşitli birbiriyle örtüşen teknikleri ve stilleri kapsar.
No wave
No wave, 1970'lerde New York şehrinde ortaya çıkan bir müzik, bağımsız sinema, video sanatı ve modern sanat akımıdır.[1][2] "No wave" terimi ise punk kültürü tarafından dönemin popüler New Wave müzik türü ve bu türün ticari öğelerini hicvetmek için ortaya atılmıştır. Bu müzik tarzı özellikle Talking Heads gibi plak şirketleri ile anlaşan new wave gruplarına ve bu tarzdaki gruplar tarafından sıklıkla kullanılan Chuck Berry gitar riff'lerine karşı doğmuştur.[3] Terim, merkezi New York'un sanat jargonuna Diego Cortez'in küratörlüğünü yaptığı 1981 yılındaki "New York/No Wave" performansı ile katılmıştır.[4] Aynı zamanda "no wave"'in Fransız Yeni Dalga öncüsü yönetmen Jean-Luc Godard'dan da esinlendiği düşünülmektedir.[5] Akım her ne kadar kısa sürmüş olsa da, müzik, bağımsız sinema, görsel sanat ve moda dallarını büyük ölçüde etkilemiştir.[6]
Novecento Italiano
Novecento Italiano, Mussolini faşizminin retoriğine dayalı bir sanat yaratmak amacıyla 1922'de Milano'da kurulmuş bir İtalyan sanat harekedir.
Op sanatı
Op art, optik resim olarak da bilinen 1960'ların bir resim akımıdır. Renk, çizgi gibi öğeler göz yanılsamaları yaratmak için kullanılır. Eserler genelde soyut olup, pek çok durumda siyah-beyazdır.
Proletkult
Proletkult, "proletarskaya kultura" sözünden (пролетарская культура, Rusça "proletarya kültürü") oluşturulmuş birleşik sözcük. Sovyetler Birliği'nde 1917-1925 arasında, burjuva etkilerine karşı tamamen proleteryaya ait bir sanat oluşturmak amacıyla aktif olmuş bir harekettir. Ana teorisyeni Proletkult'ün devrimci sosyalizm kutsal üçlemesinin üçüncü kısmı olduğunu söyleyen Alexander Bogdanov'dur (1873–1928). Bu üçlemenin diğer iki kısmı ekonomik yaşamla ilgili ayak olan sendikalar ve politik yaşamla ilgili ayak olan Komünist Parti'dir; Proletkult ise kültürel ve ruhsal hayatla ilgili ayağı oluşturmaktadır.
Rayonizm
Rayonizm, Işıncılık ya da Rayizm[1] (Rusça: Лучизм, Luçizm), 1910-14 yılları arasında Rusya'da gelişen bir soyut sanat tarzıdır.
Realizm (plastik sanatlar)
Realizm ya da gerçekçilik,
Plastik sanatlarda realist anlayış natüralist sanat anlayışıyla bir arada ele alındığında kökenleri Antik Yunan klasizmine kadar dayanmaktadır.[1] Antik Yunan resim ve heykel sanatında dış görünüşü birebir eserde tekrar ortaya koyma kaygısı, yansıtma kuramına bağlı kalınarak natural eserlerin ortaya çıkmasını sağlamıştı. Antik Roma toplumunun, Antik Yunan sanatını devam ettirmesiyle beraber klasik-natüralist anlayış Helenizm sonrasında canlanma göstermişti. Avrupa’da Hristiyanlığın resmiyet kazanması ve Tüm Avrupa’ya yayılmasıyla beraber Orta çağ boyunca sanatta klasik-natüralist anlayış ikonaklszmın etkisiyle sekteye uğradı. Ancak Rönesansla beraber yeniden doğuşu sağlanabilmişti.[2] “Realizm” kavramı plastik sanatlarda her ne kadar 19.yy da Courbet ile kullanılmaya başlansa da Rönesans’tan itibaren Avrupa’da resim ve heykel sanatında natüralizmle birlikte anılır olmuştur. Ancak kelimenin dar anlamıyla sosyo-ekonomik  yapıyla ilgilenen, dış dünyanın iç çelişkilerine kafa yoran bir sanat anlayışı olarak realizm, bilinen ilk örneklerini tür resminde vermiştir. Aslen ortaya çıktığı dönem ve yer ise 19.yy ikinci yarısı Fransa’sıdır. Bu dönemde bilinen ilk önemli gerçekçi ressamlar: Gustave Courbet, Jean-François Millet ve Honoré Daumier, Jules Breton ve Barbizon okuluressamlarıdır.[3] Ancak yüzyılın sonlarına doğru Avrupanın birçok ülkelesine yayılmıştır. 19.yy sonlarında ve 20.yy da ise plastik sanatlarda klasist-natüralist formların yanı sıra modernist-avangart sanat akımlarının geliştirdiği formlarla birlikte de uygulanmıştır. Örneğin bölmeci(divizyonist), izlenimci (empresyonist) ya da dışavurumcu(ekspresyonist) formlarla beraber realist anlayışta eserler üretilmiştir. Ayrıca realizm plastik sanatlarda da 20. yy. da farklı anlayışlara evrilmiş, konseptüal olarak dönüşüme uğramıştır. Örneğin: “sosyalist gerçekçilik”, “toplumsal gerçekçilik”, hiperrealizm.
Realizm (sanat)
Realizm veya Gerçekçilik, 19. yüzyılda ortaya çıkan bir sanat akımıdır. Bu yüzyılda gerçekleşen endüstriyel gelişmeler, toplumsal sınıfların belirginleşmesi, insanları duygular dünyasından gerçekler dünyasına itmiştir. Sanatçılar da bu gelişmelere tepki olarak Realist (gerçekçi) çalışmalar gerçekleştirmeye başladılar. Realizm, konuların idealist bir tarzda ele alındığı Romantizm’e bir tepki olarak başladı. Realistler sıradan veya gerçekçi temaları ortaya koyabilmek için teatral dramadan ve sanatın klasik formlarından uzaklaşma eğiliminde oldular.[1]
Renk alanı resmi
Renk alanı resmi ('Color field painting', Clement Greenberg'ün sonradan kullandığı bir terim olarak Geç-resimsel soyutlama , 'Post-painterly abstraction'), 1950'lerde Mark Rothko, Barnett Newman ve Clyfford Still gibi soyut dışavurumcu ressamları tanımlamak için kullanılmıştır. Genelde kompozisyon, büyük alanların tek ve düz bir renkle kapatılmasıyla oluşturulur. Amaç, resmi duygu, mitoloji ve inançlardan arındırmaktı. 1960'larda Helen Frankenthaler, Morris Louis, Kenneth Noland bu isimlere katılmışlardır. 1964'te Clement Greenberg'ün Geç-resimsel soyutlama (Post-painterly Abstraction) isimli bir sergi hazırlaması nedeniyle 1960 nesilindeki ressamların tarzı için geç-resimsel soyutlama terimi de kullanılmıştır.
Rus Avangardı
Rus Avangardı[1];1890-1930 yılları arasında (1850'lerde başladığı ve 1960'lara kadar sürdüğü de iddia edilir) Rus İmparatorluğu ve Sovyetler Birliği'nde ortaya çıkan büyük ve etkili bir modern sanat dalgasıdır. Dönem Suprematism, Yapıcılık, Rus Fütürizm, Cubo-Fütürizm, Zaum ve Neo-primitivizm gibi birçok ayrı ama ayrılamaz şekilde birbiri ile ilişkili olarak ortaya çıkmış sanat hareketini içermektedir. Birçok avant-garde sanatçı  (Kazimir Malevich, Aleksandra Ekster, Vladimir Tatlin, Wassily Kandinsky, David Burliuk, Alexander Archipenko gibi) bugünkü Belarus ve Ukrayna sınırlarında doğmuş veya yaşamıştır. Bu yüzden bazı kaynaklar Ukrayna avant-garde terimini kullanmaktadır.
Sert kenar resmi
Sert kenar resmi (hard-edge painting), 1960'larda yaygınlaşan, geç resimsel soyutlamanın bir koludur. Hepsini kapsayan genel terim renk alanı resmidir. Boyanın niteliklerini ve hareketini duyguların ifadesinde kullanan soyut dışavurumculara tepki olarak, onların kullandıkları formları kişisellikten arındırarak kendi tekniklerine adapte etmişlerdir. Renkler arası sert ve belirgin geçişler kullanılır.
Gino Severini
Gino Severini (7 Nisan 1883, Cortona - 27 Şubat 1966, Paris), gelecekçiliğin İtalya dışında kabul görmesinde etkili olmuş İtalyan ressam.
Somut sanat
Somut sanat, Theo van Doesburg tarafından formülize edilmiş, 1930 yılında kendisinin sanat görüşü ile dönemin diğer soyut sanatçıları arasındaki farklılıkları tanımlamak için kullanılmış, geometrik soyutlamaya güçlü bir vurgu yapan bir sanat akımıdır. Van Doesburg'un 1931'deki ölümünden sonra terim, Latin Amerika'da stilin tanıtılmasına yardımcı olan Max Bill tarafından tekrar tanımlanıp popüler hale getirilmiştir.
Spatializm
Spatializm veya Spatialism (İtalyanca: Spazialismo) İtalyan sanatçı Lucio Fontana [1] tarafından 1947'de Milano'da kurulan bir sanat hareketidir. Fontana, renk, ses, mekan, hareket ve zamanı sentezleyerek yeni bir sanat türü oluşturmayı amaçladı. Hareketin ana fikirleri 1946'da Buenos Aires'te yayınlanan Manifyingto blanco'da (Beyaz Manifesto) öngörüldü. Manifestoda savaş sonrası çağın ruhuna uygun yeni bir "mekansal" sanattan bahsetti. Geleneksel şövale resminin yanıltıcı veya "zahiri" alanını reddetti ve neon aydınlatma ve televizyon gibi güncel teknikleri kullanarak renk ve formu gerçek alana yansıtmak için sanat ve bilimi birleştirmeye çalıştı. Bunu beş manifesto daha izledi. 1947'de Fontana, ''Siyah Mekansal Ortam" (Black Spatial Environment) yarattı. Bıçaklanmış ve kesik tuvalleri (1949 ve 1959'da başlayan) ile Mekânsalcılığı somutlaştırdığı düşünülmektedir. Fontana'nın fikirleri belirsiz olsa da, bakış açısı etkiliydi, çünkü sanat fikrini kalıcı bir fiziksel eser yaratmaktan ziyade jest veya performans olarak gerçekten destekleyen ilk sanatçılardan (Avrupa'da ilk) biriydi.
Ten American Painters
Ten American Painters (On Amerikan Ressamı), ya da genellikle kısaltıldığı hâliyle The Ten, 1897 sonlarında Society of American Artists (Amerikan Ressamlar Derneği)'ten ayrılan on ressam tarafından kurulan ressam grubu. Derneğin düzenlediği sergilerin gittikçe politikleşmesini ve ticarileşmesini protesto eden ressamlar, dernekten ayrılıp The Ten grubunu kurdu. Derneğin kendisi de, bu ayrılıştan yirmi sene önce, ilerici bir hareket olarak National Academy of Design'dan ayrılan Thomas Eakins, Mary Cassatt, John Singer Sargent, James McNeill Whistler ve Winslow Homer gibi ressamlar tarafından kurulmuştu.
Yeni Hollywood
Yeni Hollywood, Hollywood sinemasında 1960-1980 yılları arası bir grup yeni nesil genç film yönetmenlerinin ön plana çıktığı sanat hareketidir. Amerikan Yeni Dalgası veya Hollywood Rönesansı şeklinde adlandırmalar da mevcuttur. Yeni Hollywood Hareketi, film türlerini, pazarlama stratejilerini ve büyük stüdyoların film yapımcılığına yaklaşımlarını etkilemiştir.[1] Yeni Hollywood filmlerinde, Yönetmenler, yapım stüdyolarından daha fazla sorumluluk üstlenmiş, kendilerini öne çıkartacak özgün projeler üretmiş ve otör rolünü üstlenmişlerdir.
Frank Lloyd Wright'ın 20. Yüzyıl Mimarisi
Frank Lloyd Wright'ın 20. Yüzyıl Mimarisi, ABD'de Amerikalı mimar Frank Lloyd Wright tarafından tasarlanan sekiz binadan oluşan bir UNESCO Dünya Mirası alanıdır. Listedeki yapılar insanlık ve çevresi ile uyum içinde olan yapı tasarımları ile organik mimari felsefesini sergilemektedir. Wright'ın çalışmaları 20. yüzyılda mimarlığın gelişimi üzerinde uluslararası bir etkiye sahipti.[2]
Solomon R. Guggenheim Müzesi
Solomon R. Guggenheim Müzesi (İngilizce: Solomon R. Guggenheim Museum), New York kentinde, Solomon Guggenheim'ın modern sanat yapıtlarından oluşan koleksiyonunun sergilendiği müzedir. Frank Lloyd Wright'ın tasarımı olan ve 1959'da tamamlanan yapı, geleneksel müze mimarlığından bütünüyle farklı bir anlayışı sergiler. Yapı kütlesini, yukarı doğru açılarak yükselen beyaz renkli betondan yalın görünüşlü bir sarmal bant oluşturur. İç mekanda ise gene sarmal bir rampa altı kat yüksekliğine ulaşır. Rampanın ortasındaki boşluk tepede, paslanmaz çelikten bir konstrüksiyonu olan cam bir kubbeyle örtülmüştür. Sarmal dış duvarın iç yüzüne asılmış resimler, en yukarıdan başlanıp rampadan döne döne inilerek izlenir.
Şelale Evi
Şelale Evi veya Kaufmann Evi olarak bilinen ve ABD'nin en ünlü konutlarından biri olan ev ismini sahibi ve müşterisi olan Edgar J. Kaufmann adında Amerikalı bir mağaza sahibinden almıştır.
1848 Devrimleri
1848 Devrimleri 1848 yılında Avrupa'nın çeşitli ülkelerinde ortaya çıkan ayaklanma, devrim ve özgürlük hareketleridir. Özellikle İtalya, Almanya, Fransa, Avusturya, Polonya, Romanya ve Macaristan bu dönemde büyük sarsıntılar geçirmiş; dönemin diğer büyük güçleri olan Rusya, Osmanlı Devleti, Birleşik Krallık ve Hollanda Krallığı ise bu olaylardan nispeten etkilenmemişlerdir.
1848 Prag Slav Kongresi
1848 Prag Slav Kongresi (Çekçe: Slovanský sjezd, Slovak: Slovanský zjazd/kongres); 2 - 12 Haziran 1848 tarihleri arasında meydana gelmiş, neredeyse Avrupa'daki her Slav topluluklarından katılımcının olduğu ilk kongredir.[1]
Almanya'nın birleşmesi
Resmî olarak Almanya'nın birleşmesi ile siyasi ve idarî olarak birleşik bir ulus devletin ortaya çıkması 18 Ocak 1871'de Fransa'daki Versay Sarayı'nın Aynalar Galerisi'nde gerçekleşti. Fransa-Prusya Savaşı sonrası Fransızların silah bırakmasının ardından, Alman devletlerinin prensleri Prusyalı I. Wilhelm'i Alman İmparatoru ilan etmek için bir araya geldi. Pratikte, Almanca konuşan halkların çoğunluğunun birleşik bir devlet altında toplanması, resmî ve soylu yöneticiler arasındaki gayriresmî ittifaklar sayesinde bir süredir düzensiz olarak gelişmekteydi. Ancak birleşme fikirleri, tarafların kendi çıkarları yüzünden Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun 1806'da dağılması ve Napolyon Savaşları'nın gerçekleşmesi üzerine kuvvetlenen milliyetçilik hareketlerine kadar neredeyse yüz yıl gecikerek aristokratik bir deneme olmaktan öteye gidemedi.
Frankfurt Anayasası
1849 Alman İmparatorluğu Anayasası (Verfassung des Deutschen Reiches), daha çok bilinen isimleriyle Frankfurt Anayasası veya Paulskirchenverfassung (St. Paul Kilisesi(de) Anayasası), İmparatorluk altında birleşik bir Alman devleti oluşturmak için yapılmış başarısız anayasa girişimidir. 1871 yılında Otto von Bismarck tarafından yapılan başarılı Alman İmparatorluğu Anayasası'ndan ayırt etmek için daha yaygın olarak bu isimlerle anılır olmuştur.
Frankfurt Meclisi
Frankfurt Meclisi (Almanca: Frankfurter Nationalversammlung), tüm Almanya'yı temsil eden bağımsız ve seçilmiş ilk meclisti.[1] Oturum 18 Mayıs 1848'den 31 Mayıs 1849'a kadar Frankfurt'taki Aziz Pavlus Kilisesi'nde gerçekleştirildi. Meclisin kurulması Alman Konfederasyonu devletlerindeki "Mart Devrimi"nin bir parçası ve sonucudur.
Vormärz
Almanca: Vormärz (Almanca telaffuz: [ˈfoːɐ̯ˌmɛʁt͡s]; Türkçe: Mart öncesi), Alman Konfederasyonu'nda başarısız olan 1848 Mart devrimleriyle sonuçlanan sürece verilen isim. Metternich Devri olarak da bilinen zaman dilimi, Avusturya ve Prusya polis devletlerinin varolduğu ve liberalizm çağrılarına karşı yoğun sansür uygulandığı bir dönemdir. 1819'da August von Kotzebue'nun öldürülmesi, basını sansürleyen, yeni siyasi ve ekonomik liberal felsefeler hakkında akademik tartışmaları kısıtlayan ve ulusal birlik, genel oy hakkı gibi fikirler hakkında toplantılar ve tartışmalar yapılmasını yasaklayan Karlsbad Kararnamesi'nin yayınlanmasına sebep oldu. Aydınlanma'nın idealleri tersine döndü. Zihinsel engelli I. Ferdinand'ın 1835'te tahta oturması, Metternich'e Avusturya İmparatorluğu'nun iç ve dışişlerinin sorumluluğunu üstüne alma şansı verdi. Milliyetçilik ve imparatorluktaki sosyal gelişmeler gerginliği daha da artırarak Mart 1848 devrimlerine yol açtı. Ortaya çıkan işçi sınıfı sorunu sosyal bir sorun olarak değil, siyasi bir sorun olarak görüldü.
Melankoli
Kara sevda, melankoli ya da mâl-i hülyâ (Yunanca Grekçe: μελαγχολία - melankolia, "üzüntü" < Eski Yunanca μέλας (melas), "kara, siyah",[1] + χολή (kholi) kara safra),[2] günümüzde yaygın olarak kişinin az hareketli ve normalden daha heyecansız bir hayat tarzını sürdürdüğü depresyondan kaynaklanan bir duygudurum bozukluğu anlamında kullanılır.
Saudade
Saudade (Portekizce telaffuz: [sɐwˈðaðɨ] (Avrupa), Portekizce telaffuz: [sawˈdadʒi] (Brezilya); çoğul saudades), Galiçyaca-Portekizcede bir şeyin ya da aşık olunan bir kimsenin yokluğunda hissedilen derin duygusal durumu, özlemi ifade eder.[1][2] Kelime, ağırlıklı olarak özlenen şeye ya da kimseye hiçbir zaman kavuşulamayacağı duygusunu içinde barındırır.
Volk
Volk, hem kalabalık anlamında sayılamayan hem de etnik bir grup ya da ulus anlamında sayılabilen halk anlamına gelmektedir.[1]
9. Senfoni (Beethoven)
9. Senfoni, Op. 125 (9. Sinfonie in d-Moll op. 125), Ludwig van Beethoven'ın 1822-1824 yıllar arasında bestelediği bir koro senfonisi. Beethoven'ın bestelediği son senfonidir. İlk defa 1824 yılında Viyana'da Karntnerthor-Theather'da seslendirildi. Senfoninin sonu koro ile birlikte Schiller'in "Neşeye Övgü"sü ile sonlanır. Bu sonlanma, "Neşeye Övgü"yü çok ünlü bir hale getirmiştir. Senfoni, Kral Friedrich Wilhelm'e ithaf edilmiştir. Ayrıca Dokuzuncu Senfoni, insan sesinin kullanıldığı ilk senfonidir ve eser süresinden dolayı uzun süren senfoniler arasında yer alır.
Müzikal milliyetçilik
Müzikal milliyetçilik, halk ezgileri ve melodiler, ritimler ve bunlardan esinlenen armoniler gibi belirli bir ülke, bölge veya etnisite ile tanımlanan müzikal fikirlerin veya motiflerin kullanılmasını ifade eder.
Neue Zeitschrift für Musik
Die Neue Zeitschrift für Musik (Yeni Müzik Dergisi), Almanya'nın Leipzig kentinde 1834'ten bu yana yayımlanan Almanca müzik dergisidir.
Romantik gitar
Klasik ve Romantik dönemin gitarı erken romantik gitar 1790'dan 1830'a kadar dikkate değer bir tutarlılık gösterir.[1] Gitarlarda altı veya daha çok tek sıra tel bulunurken, Barok gitarın genellikle beş çift dizisi vardı (en yüksek dize tek olabilir). Romantik gitar sonunda Antonio de Torres Jurado'nun modern klasik gitarın öncülleri olan hayran destekli İspanyol gitarlarına yol açtı.
Eugène Delacroix
Ferdinand Victor Eugène Delacroix (Öjen Dölakrua) (26 Nisan 1798 - 13 Ağustos 1863) Fransa'nın en önemli Romantik ressamlarından birisidir. Ressamın ifadesi güçlü fırça darbeleri ve renklerin optik etkileri üzerine çalışmaları Empresyonistleri, egzotik olana tutkusu da Sembolistleri etkilemiştir. Fransız şair Baudelaire, onu "Rönesans'ın son büyük ressamı ve modern dönemin ilk büyük ressamı" olarak tanımlar.
Katarina Ivanović
Katarina Ivanović (1811-1882), Avusturya İmparatorluğu'ndan (sonrasında Avusturya-Macaristan İmparatorluğunda Macaristan) bir Sırp ressamdır. Modern sanat tarihinin ilk Sırp kadın ressamı olarak kabul edilmektedir. [1]
Kazimierz Alchimowicz
Kazimierz Alchimowicz (20 Aralık 1840; Dziembrów, Vilnius Bölgesi - 31 Aralık 1916, Varşova)[1] Litvanya doğumlu Polonyalı romantik ressam. Resimlerinde Alchimowicz'in ilhamını yurtsever konulardan ve tarihten aldığı görülür. En ünlü eseri, "Pan Tadeusz" adlı bir Polonya halk şiirinden ilham alarak oluşturduğu 12 resimlik serisidir.
Vasili Tropinin
Vasili Andreeviç Tropinin (Rusça: Василий Андреевич Тропинин; 30 Mart [E.U. 19 Mart] 1776 – 16 Mayıs [E.U. 4 Mayıs] 1857) Rus romantik ressam. Hayatının çoğunu serf olarak geçirdi; özgürlüğüne kavuşması kırk yaşını geçtikten sonra gerçekleşti. En önemli üç çalışması, Aleksandr Puşkin'in portresi, Dantel Yapan Kız ve Nakışçı Kız'dır.
2 Mayıs 1808
2 Mayıs 1808[1][2], (ayrıca Memlükler'in Saldırısı olarak bilinir), İspanyol ressam Francisco de Goya'nın tablosu. Eser, eş resmi 3 Mayıs 1808 ile birlikte Madrid'deki Prado Müzesi'nde sergilenmektedir. Ressam, bu iki eseri 1814 yılında iki ay arayla çizmiştir.
Balkondaki Mayalar
Balkondaki Mayalar[1][2] ya da Balkondaki Majalar (İspanyolca: Las Majas en el balcón), İspanyol ressam Francisco Goya'nın 1808 - 1812 yılları arasında çizdiği yağlı boya tablosu. Eser, şu anda özel bir koleksiyondadır.
Bir Köpek
Bir Köpek[1][2]  ya da kısaca Köpek[3] (İspanyolca: İspanyolca: Perro semihundido, diğer adıyla İspanyolca: El perro), İspanyol ressam Francisco de Goya'nın 1819 yılında aldığı evin duvarlarına dekorasyon amaçlı çizdiği Kara Resimler'den biri. Goya'nın bu çalışması evin üst katında, kapı girişinin sol tarafında yer alıyordu.[4]
Kâbus (tablo)
Kâbus veya özgün İngilizce adıyla The Nightmare, İngiliz-İsviçreli sanatçı Henry Fuseli tarafından yapılmış 1781 tarihli bir yağlı boya tablodur. Fuseli'nin en tanınmış eseri olan Kâbus birçok farklı şekilde yorumlanmıştır. Tablo aynı anda hem rüya gören bir kadını hem de ilgili rüyanın içeriğini betimliyor görünümü vermektedir. Gerek tabloda yer alan atbaşı gerekse kadının üzerinde betimlenmiş incubus kâbuslara ilişkin çağdaş inanç ve folklore atıfta bulunsa da, bazı kuramcılar tarafından daha özel anlamlarla ilişkilendirildikleri de olmuştur. Çağdaş eleştirmenler tablonun aşikâr cinselliğini şaşkınlıkla karşılamış, nitekim bu özelliğiyle tablo bazı akademisyenlerce bilinçaltına dair Freudçü fikirleri sezen bir öncü olarak görülmüştür.
Medusa'nın Salı
Medusa'nın Salı[1] (Fransızca Le Radeau de la Méduse), Fransız ressam Théodore Géricault tarafından 1818-1819 yıllarında çizilen ve Fransız romantizminin ikonlarından biri sayılan yağlı boya tablodur. Boyu 491 cm, genişliği 716 cm olan tabloyu, Géricault yirmi yedi yaşındayken tamamladı.[2] Tabloda, 1816 yılında Moritanya açıklarındaki Arguin Kayalıkları'na çarpan Fransız fırkateyni Méduse'ün çaresiz yolcuları, bir salın üzerinde betimlenmektedir.
Öpücük (Hayez)
Öpücük (İtalyanca telaffuz: [il ˈbaːtʃo]), İtalyan ressam Francesco Hayez'in 1859 yılında tuval üzerinde yağlı boya ile çizdiği tablo. Öpücük, Hayez'in en ünlü tablosudur. Tablo günümüzde Milano'daki Pinacoteca di Brera müzesinde sergileniyor.[1] İtalyan resminin ana özelliklerini taşıyan bu tablo, romantizmin ruhunu temsil ediyor.
San Isidro Festivali
San Isidro Festivali (İspanyolca: İspanyolca: La romería de San Isidro), İspanyol ressam Francisco de Goya'nın 1819 yılında aldığı, Sağırın Beşi (Quinta del Sordo) olarak bilinen, evinin duvarlarına dekorasyon amaçlı çizdiği Kara Resimler'den biri. Goya'nın bu çalışması evin zemin katında, kapı girişinin sağ tarafında yer alıyordu.[1]
The Course of Empire (tablolar)
The Course of Empire, Thomas Cole tarafından 1833-1836 yıllarında yaratılan beş tablodan oluşan bir seridir. Döngü teması, Cole'un The Voyage of Life serisinde olduğu gibi sık sık döndürdüğü bir temadır. The Course of Empire şu eserlerden oluşur: The Course of Empire – The Savage State; The Arcadian or Pastoral State; The Consummation of Empire; Destruction; ve Desolation. Tüm tablolar tuval üzerine yağlıboyadır.
The Voyage of Life
The Voyage of Life, 1842'de Thomas Cole tarafından yaratılan ve insan yaşamının dört aşamasının bir alegorisini temsil eden dört tablodan oluşan bir seridir. Childhood, Youth, Manhood ve Old Age tabloları, 19. yüzyılın ortalarında Amerikan vahşi doğasında bir teknede seyahat eden bir yolcuyu tasvir ediyor. Her resimde gezgin, bir koruyucu melek eşliğinde Yaşam Nehri'nde tekneye biniyor. Her biri yılın dört mevsiminden birini yansıtan manzara, hikâyenin aktarılmasında büyük rol oynuyor.
Thomas Cole'un tabloları listesi
Thomas Cole (1801-1848),[1] Britanya doğumlu Amerikalı sanatçı ve Hudson Nehri Ekolü sanat hareketinin kurucusuydu.[2] Cole, yaygın olarak ilk Amerikan manzara ressamı olarak kabul edilir.[3][4] Romantik manzara ve tarih resimleriyle tanınırdı. Avrupalı ​​ressamlardan etkilenmiş, ancak güçlü bir Amerikan duyarlılığı[5] ile kariyeri boyunca üretkendi ve öncelikli olarak tuval üzerine yağlıboya ile çalıştı. Resimleri tipik olarak alegoriktir ve genellikle karamsarlığı andıran doğal manzaralara karşı kurulmuş küçük figürleri veya yapıları tasvir eder. Genellikle gerçeklerden kaçar ve Yeni Dünya'yı, onun içinde büyüyen Sanayi Devrimi dönemindeki Britanya'nın dumanlı şehir manzaralarıyla tezat oluşturan doğal bir cennet olarak çerçeveler.[6][7] Genellikle muhafazakar olarak görülen eserleri, sanayileşme, şehircilik ve batıya doğru genişlemenin çağdaş eğilimlerini eleştiriyor.[5]
Doctor Stranger
Doctor Stranger (Korece: 닥터 이방인, romanize: Dakteo Yibangin) Lee Jong-suk, Jin Se-yeon, Park Hae-jin ve Kang So-ra'nın oynadığı 2014 Güney Kore televizyon dizisidir.[1] 5 Mayıs - 8 Temmuz 2014 tarihleri arasında SBS'de Pazartesi ve Salı günleri saat 21:55'de (KST) 20 bölüm boyunca yayınlandı.
Saint-Tropez (dizi)
Saint-Tropez (Sous le soleil), Fransa yapımı Tv de yayınlanan ünlü bir dizidir. 1996–2008 yılları arası yayınlanmıştır.
Art Nouveau
Art Nouveau (Türkçe: Yeni Sanat; Fransızca telaffuz: [aʁ nuvo]), zarif dekoratif süslemelerin ön plana çıktığı, kıvrımların ve bitkisel desenlerin sıklıkla kullanıldığı bir sanat akımıdır. Köklerinin Londra merkezli Arts & Crafts Hareketi'ne dek gittiği söylenebilir.[1] Avrupa ve Amerika’yı etkilemiştir.
Dandy
Dandy'ler, fiziksel özellikleri, arı dilleri ve acelesiz uğraşlarıyla toplum sahnesinde önemli bir yer edinmiş soğukkanlı, ilgisiz bir kişilik modasının ürünleridir.[1][2][3] Dandy'ler; özellikle 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında İngiltere'de, orta sınıf bir geçmişten gelmelerine rağmen aristokrat yaşam şeklini taklit etmeye çalışıp kendi kendilerini yapılandırmış kişilerdi.[4]
Darmstadt Sanatçıları Kolonisi
Darmstadt Sanatçıları Kolonisi hem bir grup Jugendstil sanatçısını hem de bu sanatçıların yaşadığı ve çalıştığı Darmstadt'taki Mathildenhöhe'deki binaları ifade eder. Sanatçılar büyük ölçüde patronlar tarafından finanse edildi ve grubun ideal olarak uyumlu sanatsal zevkleri olan diğer üyeleriyle birlikte çalıştı.
WMF Group
WMF (eski adıyla "Württembergische Metallwarenfabrik") 1853 yılında Geislingen an der Steige'de kurulmuş bir Alman sofra takımı üreticisidir.
Emilie Mediz-Pelikan
Emilie Mediz-Pelikan (2 Aralık 1861, Vöcklabruck - 19 Mart 1908, Dresden),[3][4][5][6] Avusturyalı manzara ressamıdır.[7][8] Eserlerinin çoğu, bir miktar sembolist etki gösteriyor.
Maximilian Lenz
Maximilian Lenz (4 Ekim 1860, Viyana - 19 Mayıs 1948, Viyana) Avusturyalı bir ressam, grafik sanatçısı ve heykeltıraştı.[1] Lenz, Viyana Secession'un kurucu üyelerindendi; kariyerinin en önemli döneminde bir sembolistti, ancak daha sonra çalışmaları giderek daha doğal hale geldi. Yağlar, sulu boyalar, litografi ve metal kabartmalar dahil olmak üzere çeşitli stillerde çalıştı.
Astronom Kopernik veya Tanrı ile Sohbetler
Astronom Kopernik veya Tanrı ile Sohbetler (Lehçe: Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem), Polonyalı ressam Jan Matejko tarafından yapılmış olan ve Nikolas Kopernik'i bir kulenin balkonunda gökyüzünü gözlemlerken tasvir eden bir yağlı boya tablosudur. Matejko'nun 1873 yılında tamamladığı eser, günümüzde Kraków'daki Jagiellon Üniversitesi'nin koleksiyonunda yer almakta ve üniversiteye ait ana binanın büyük salonunda sergilenmektedir. Matejko bu tabloyu, halka ilham vermek adına Polonya tarihindeki önemli kişi ve olayları aktarmayı hedeflediği bir serinin parçası olarak resmetmiştir.[1]
Bolşevik (tablo)
Bolşevik (Rusça: Большевик), Rus ressam Boris Kustodiev'in Ekim Devrimi'nin ardından 1920 yılında yaptığı tablonun adıdır.
Çığlık (tablo)
Çığlık, Norveçli ressam Edvard Munch tarafından yapılan 1893 tarihli tablo. Eserin Norveççe adı Skrik (Çığlık), ilk kez sergilendiği Almanca adı ise Der Schrei der Natur'dur (Doğanın Çığlığı).[1] Tablodaki ıstırap çeken yüz, sanatın en ikonik imgelerinden biri haline gelmiştir ve insanın kaygısını sembolize ettiği düşünülmektedir. Çığlık da dahil olmak üzere Munch'un eserleri dışavurumcu hareket üzerinde önemli bir etkiye sahip olmuştur.[2]
Öpücük (tablo)
Öpücük (Almanca, Der Kuss) Avusturyalı Sembolist ressam Gustav Klimt tarafından altın varak, gümüş ve platin içeren bir tuval üzerine yapılmış bir yağlı boya eseridir.[1] 1907 ve 1908 yıllarında, akademisyenlerin “Altın Dönem” dediği dönemde yapılmış[2] ve 1908'de Liebespaar (sevgili)[3] başlığı altında sergilenmiş. Resimde birbirlerini kucaklayan bir çift tasvir ediliyor, vücutları çağdaş Art Nouveau tarzından ve erken Arts and Crafts akımının organik formlarından etkilenen bir tarzda dekore edilmiş ayrıntılı güzel elbiselerle iç içe. Resim şimdi Viyana Belvedere'deki Avusturya Belverede Galerisi müzesinde bulunmakta ve Viyana Secession'ın (Art Nouveau'nun yerel varyasyonu) ve Klimt'in en popüler eserinin bir şaheseri olarak kabul ediliyor.[4]
Veba (Böcklin)
Veba, İsviçreli sembolist ressam Arnold Böcklin tarafından 1898 yılında çizilen tablo. Kunstmuseum Basel'da bulunmaktadır. Tablo, sanatçının veba, savaş ve ölüm ile ilgili korkularını temsil etmektedir. Ölüm bir tırpan tutmaktadır, bu tırpanı herkesi kendi gibi yapmak için kullanmaktadır. Tabloda insanlığın başına gelen büyük bir kıyametin muhtemel bir parçası olduğu gösterilmektedir. Koyu duman bulutları arka planda yükselen bir kötülük önsezisidir. Veba tablosunda çoğunlukla yeşilin tonları kullanılmıştır ve bir rengin diğer renk ile dekompozisyon ilişkisi vardır. Diğer baskı tonları, siyah ve mat kahverengidir.
Ingress
Ingress, artırılmış gerçeklik yaklaşımıyla, akıllı telefonlar için geliştirilmiş olan konum temelli bir sanal gerçeklik oyunu.  Google'ın sahibi olduğu Niantic Labs tarafından 15 Kasım 2012'de ilk beta versiyonu Android tabanlı aletler için piyasaya sürüldü. Firma 24 Temmuz 2014'te de oyunun Apple iOS versiyonunu çıkardı. Oyun Google Maps'in altyapısını kullanır ve dünya üzerindeki bina, heykel, tarihi ve sanatsal eserler ile sanal bir dünyayı birleştirir. Oyunda birbiriyle rekabet halindeki iki grup mümkün olan en çok gerçek alanı, sanal bir şekilde kontrol altına almaya çalışır. Oyunu oynayabilmek için sokağa çıkıp gezmek ve portal adı verilen bu yapılara ulaşmak gerekir.
Darknet piyasası
Darknet piyasası, darknette Tor veya I2P gibi karanlık ağlar aracılığıyla çalışan ticari bir web sitesidir.[1] Öncelikle karaborsa, uyuşturucu, siber silahlar, silahlar, sahte para, çalıntı kredi kartı bilgileri, sahte belgeler, lisanssız ilaçlar, steroidler ve diğer yasadışı malları içeren satış veya aracılık işlemlerinin yanı sıra yasal ürünlerin satışı olarak işlev görürler.[2]
Duyusal aşırı yüklenme
Duyusal aşırı yüklenme, çevresel etkenler nedeniyle bir veya daha fazla duyunun aşırı uyarılması sonucunda ortaya çıkar.
Karaborsa
Karaborsa, yeraltı ekonomisi veya gölge ekonomisi, bazı yasadışılık yönlerine sahiplikle karakterize edilen gizli bir piyasa veya işlemler dizisidir. Yasadışı işlemler, üretimi ve dağıtımı kanunla yasaklanmış mal ve hizmetleri tanımlıyorsa (uyuşturucu, yasal sınırlar dışındaki fuhuş, insan ticareti gibi), işlemin kendisi yasa dışı olduğundan karaborsa ticaretini oluşturur. Aynı zamanda yasaklanmamış bir ürün de olsa, etik ve ticaret yasalarına aykırı şekilde piyasada bulunmayan bir malın gizlice, el altından çok yüksek fiyatla alınıp satılması işi de karaborsa oluşturur.[1][2]
Megakent
Megakent veya mega şehir, genellikle toplam nüfusu 10 milyonu aşan bir şehir veya Metropoliten alandır.[1] Bir megakent, tek bir metropolitan alan veya birleşmiş iki veya daha fazla metropolitan alan olabilmektedir. Konürbasyon, metropol ve metropleks terimleri de ikincisine uygulanır.
Sanal dünya
Sanal yaşam ortamı kullanıcıların çevrimiçi olarak 3 boyutlu modellenmiş bir dünyada işlerini yapabilmelerini sağlayan sistemlerdir.
Toplumsal yabancılaşma
Toplumsal yabancılaşma veya sosyal yabancılaşma, bireyler arasında ya da bir bireyle toplumdaki veya iş ortamındaki bir grup insan arasında düşük bir entegrasyon veya ortak değerler derecesi ve yüksek bir mesafe veya izolasyon derecesiyle yansıyan sosyal ilişkilerde bir durumdur.[1] Birkaç klasik ve çağdaş kuramcı tarafından geliştirilen sosyolojik bir kavramdır. Kavramın disipline özgü birçok kullanımı vardır ve hem kişisel psikolojik bir duruma (öznel olarak) hem de bir tür sosyal ilişkiye (nesnel olarak) gönderme yapabilir.
20. yüzyıl Rus ressamları listesi
Bu, hem etnik Ruslar hem de diğer etnik kökenlerden insanların Rusya, Sovyetler Birliği ve Rus İmparatorluğu'nun 20. yüzyıl Rus ressamları listesi'dir. Bu liste, hem Rusya'da doğan fakat sonra göç eden hem de başka yerde doğan fakat Rusya'ya göç eden ve/veya uzun zamandır orada çalışan ressamları içermektedir. Ressamlar, alfabetik tablolarda kronolojik sıralamada düzenlenmişlerdir.
Gavriil Gorelov
Gavriil Nikitich Gorelov (Rusça: Гавриил Никитич Горе́лов; 22 Mart 1880, Pokrovskoye – 16 Mart 1966, Moskova) Rus ressam.
Hakan Albayrak
Hakan Albayrak (d. 4 Haziran 1968, Almanya), gazeteci ve aktivisttir.
Murat Uyurkulak

Murat Uyurkulak (d. 1 Ocak 1972, Aydın), Türk çevirmen ve yazardır.
Onur Ünlü
Onur Ünlü (d. 24 Haziran 1973; İzmit), Türk senarist, yönetmen, yapımcı, şair, müzisyen ve oyuncu.
Faruk Nafiz Çamlıbel
Ahmet Faruk Çamlıbel[2] (18 Mayıs 1898, İstanbul - 8 Kasım 1973, İstanbul), Türk bir şair, siyasetçi, öğretmendi.
Ece Ayhan
Ece Ayhan Çağlar (10 Eylül 1931, Datça[1] - 12 Temmuz 2002, İzmir), Türk şair, etikçi. İkinci Yeni şiir akımının[2] öncülerindendir.
Martin Heidegger
Martin Heidegger (26 Eylül 1889 - 26 Mayıs 1976), varoluşçu felsefenin isimlerinden biri olarak bilinen Alman filozof.
Karl Barth
Karl Barth (10 Mayıs 1886, Basel – 10 Aralık 1968, Basel), çağdaş İsviçreli protestan teolog. Tanrı'nın insandan tümüyle farklı olduğunu, insanın çabasıyla ya da akıl yoluyla bilinemeyeceğini, insanın Tanrı'nın kurtuluş planına güvenmesi gerektiğini belirten Barth, gizemciliğiyle ün kazanmıştır.
Peter Wessel Zapffe
Peter Wessel Zapffe (18 Aralık 1899- 12 Ekim 1990) Norveçli bir metafizikçi, yazar, sanatçı, avukat ve alpinist. İnsan varoluşuna dair pesimist ve kaderci görüşleriyle dikkat çeker.[1] Felsefi görüşleri konusunda, Alman filozof Arthur Schopenhauer ve onun antinatalist görüşlerinden büyük ölçüde ilham aldı.[2] İnsan yaşamının hatalı oluşu ile ilgili görüşlerini,  "The Last Messiah" (Norveççe: Den sisdste Messias, 1933) adlı makalesinde konu almıştır; bu makale, onun en çok bilinen felsefi incelemesi ve çevrilmemiş "Trajedi Üzerine" (Om det tragiske, 1941) eserinin daha kısa bir versiyonudur.[1]
22 Dünya'ya Karşı
22 Dünya'ya Karşı Pixar Animation Studios tarafından üretilen 2021 Amerikan bilgisayar animasyonu kısa filmidir. Kevin Nolting tarafından yönetilen ve Josh Cooley tarafından yazılan kısa filmdir. 30 Nisan 2021'de Disney+ 'da yayınlandı.[2][3]
Final Fantasy IX
Final Fantasy IX (Japonca: ファイナルファンタジーIX Fainaru Fantajī Nain), 2000 yılında Square tarafından geliştirilen rol yapma video oyunudur. Oyun, Final Fantasy serisinin dokuzuncu oyunu olup 7 Temmuz 2000 tarihinde Japonya'da, 13 Kasım 2000 tarihinde Kuzey Amerika'da ve 16 Şubat 2001 tarihinde Avrupa'da PlayStation için piyasaya sürüldü. Final Fantasy VIII ile birlikte geliştirilmiş olup Final Fantasy VI, Final Fantasy VII ve Final Fantasy VIII 'in fütüristik ortamından uzaklaşarak önceki oyunlarda olduğu gibi Orta Çağ stiline geri dönüş yaptı. Sonuç olarak, orijinal Final Fantasy 'den ağır bir şekilde etkilendi ve oyunların geri kalanına imalar sunmaktadır. Bu yaklaşıma rağmen, oyun Aktif Zamanlı Etkinlik, "Mognet" ve beceri sistemleri gibi serilere yeni özellikler kattı.
Zama (film, 2017)
Zama, Lucrecia Martel'in yönettiği 2017 çıkışlı Arjantin filmi. Antonio di Benedetto'nun aynı adlı romanından uyarlanan[3] filmin ilk gösterimi 74. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde gerçekleştirilmiştir.[4] Ayrıca film, 2017 Toronto Uluslararası Film Festivali'nde "Masters" bölümünde gösterilmiştir.[5]