adithya7/xlel_wd_dictionary huggingface dataset:
محاصره طبرق
محاصره طبرق که ۲۴۱ روز به طول انجامید در سال ۱۹۴۱ طی عملیات آفتابگردان در نبرد صحرای غربی و در اثر پیشروی نیروهای محور در لیبی به سمت برقه به وجود آمد. در اواخر سال ۱۹۴۰ نیروهای متفقین طی عملیات قطب‌نما توانستند سپاه ۱۰ ایتالیا را از میان برده و باقی مانده ایشان را در بدا فوم محاصره کنند. در اوایل سال ۱۹۴۱ هنگامی که نیروهای جدید آلمان و ایتالیا به لیبی می‌رسیدند عمده نیروی صحرای غربی برای نبرد یونان و سوریه اعزام گشته بودند و تنها سایه‌ای از نیروهای متفقین که از لحاظ ادوات نیز در مضیقه بودند باقی مانده بود.
托布魯克圍城戰
托布魯克圍城戰是一場二次大戰中在北非西部沙漠戰場的漫長的圍城，由軸心國的軍隊包圍盟軍在托布魯克的部隊。戰事開始於1941年4月10日埃爾溫·隆美爾領導的德義聯軍向托布魯克發動攻擊，4月11日完成包圍，一路持續了240天，才被第8軍的解除包圍。
Cerco de Tobruque
O Cerco de Tobruque ou Batalha de Tobruque foi um confronto extenso entre as forças do Potências do Eixo (liderados pela Alemanha Nazista), contra os Aliados, com australianos em sua maioria, no porto de Tobruque, na Líbia. Começou em Abril de 1941 quando Rommel começou sua investida que iria se estender por meses até à derrota definitiva.
Cuộc vây hãm Tobruk
Cuộc vây hãm Tobruk là một cuộc đối đầu dai dẳng kéo dài 241 ngày đêm giữa các lực lượng Phe Trục và phe Đồng Minh tại Bắc Phi trong Chiến dịch Sa mạc Tây thuộc Chiến tranh thế giới thứ hai. Cuộc vây hãm bắt đầu ngày 11 tháng 4 năm 1941, khi đội quân Ý-Đức của trung tướng Erwin Rommel tấn công Tobruk, và tiếp diễn 240 ngày cho đến 27 tháng 11 năm 1941, khi thành phố được Tập đoàn quân số 8 Anh giải vây trong Chiến dịch Crusader.
Siège de Tobrouk
Le siège de Tobrouk est un affrontement entre les forces de l'Axe et celles des Alliés en Libye italienne (Afrique du Nord) au cours de la guerre du désert durant la Seconde Guerre mondiale.
Bitwa o Tobruk
Bitwa o Tobruk – długotrwała konfrontacja pomiędzy wojskami Osi a oblężonymi w Tobruku siłami alianckimi w czasie kampanii afrykańskiej II wojny światowej, trwająca od 10 kwietnia do 27 listopada 1941 roku, kiedy to brytyjska 8 Armia odblokowała miasto w ramach operacji Crusader. Podczas poprzednich operacji: Brevity i Battleaxe, nie zdołano uwolnić Tobruku.
Siege of Tobruk
The siege of Tobruk lasted for 241 days in 1941, after Axis forces advanced through Cyrenaica from El Agheila in Operation Sonnenblume against Allied forces in Libya, during the Western Desert Campaign (1940–1943) of the Second World War. In late 1940, the Allies had defeated the Italian 10th Army during Operation Compass and trapped the remnants at Beda Fomm. During early 1941, much of the Western Desert Force (WDF) was sent to the Greek and Syrian campaigns. As German troops and Italian reinforcements reached Libya, only a skeleton Allied force remained, short of equipment and supplies.
Sitio de Tobruk
El Sitio de Tobruk fue un asedio impuesto por las Fuerzas del Eje durante 240 días sobre la población-fortaleza y puerto aliado de Tobruk en 1941, en el contexto de la Segunda Guerra Mundial.
Obléhání Tobruku
Obléhání Tobruku německými a italskými vojsky probíhalo od 11. dubna do 10. prosince 1941. Od 21. října 1941 se obrany libyjského přístavního města Tobruk účastnil i československý prapor pod vedením podplukovníka Karla Klapálka. Tento prapor významnou měrou přispěl k udržení města v rukou Spojenců.
حصار طبرق
حصار طبرق (بالإنجليزية: "Siege of Tobruk"، وبالإيطالية: "Assedio di Tobruch"، وبالألمانية: "Belagerung von Tobruk") هي مواجهة عسكرية دامت 241 يومًا بين قوات المحور وقوات الحلفاء في شمال إفريقيا أثناء ما سمي بحملة الصحراء الغربية في الحرب العالمية الثانية.
AZF-ramp
Op 21 september 2001 vond er een catastrofale explosie plaats in de chemische fabriek AZF te Toulouse in Frankrijk. Er werd een krater van bijna 30 meter diep en 200 meter breed geslagen, nadat onder andere 300 ton ammoniumnitraat ontplofte. Er vielen 29 doden, meer dan 2500 mensen raakten zwaargewond en circa 8000 raakten lichtgewond. Omdat de fabriek slechts een kilometer van de bebouwde kom af lag, moesten er een aantal gebouwen geëvacueerd worden. Twee derde van de ramen van de nabijgelegen stad waren gebroken.
Explosion in Toulouse
Die Explosion in Toulouse von 2001 war eine Explosionskatastrophe großen Ausmaßes. Am 21. September 2001 kam es in der zu TotalFinaElf gehörenden Düngemittel-Fabrik AZF ("Azote Fertilisants") im französischen Toulouse zur Explosion von mehreren hundert Tonnen Ammoniumnitrat in einer Deponie für chemische Abfälle. Bei der Explosion wurden große Teile der Stadt beschädigt, insbesondere durch berstende Fensterscheiben; 31 Menschen starben, mehrere tausend wurden verletzt. Die Explosion ähnelte in ihrem Anlass und Ausmaß der Explosion des Oppauer Stickstoffwerkes am 21. September 1921. Das Werk in Toulouse war nach dem 1. Weltkrieg als Kopie des Oppauer Werkes errichtet worden. Die Ursache des Unglücks ist unklar.
Взрыв на заводе AZF
Взрыв на заводе AZF () — техногенная катастрофа, произошедшая 21 сентября 2001 года на заводе в Тулузе. По неизвестной причине взорвался ангар с 300 тоннами нитрата аммония, в результате чего погибло около 30 человек, тысячи людей пострадали, тысячи зданий и сооружений города были повреждены.
Explosion de l'usine AZF de Toulouse
L’explosion de l’usine AZF de Toulouse est un accident industriel survenu le à Toulouse. Dans l’usine de production d’engrais azotés située en zone urbanisée, un stock de 300 à 400 tonnes de nitrate d'ammonium explose à , entraînant la mort de trente-et-une personnes, faisant deux mille cinq cents blessés et de lourds dégâts matériels.
Toulouse chemical factory explosion
On 21 September 2001, an explosion occurred at the AZF (French initialism for AZote Fertilisant, i.e. nitrogen fertiliser) fertiliser factory in Toulouse, France, belonging to the "Grande Paroisse" branch of the Total group.
Explosión de AZF en Toulouse
La explosión de AZF en Toulouse fue una explosión acontecida el 21 de septiembre de 2001 en la planta AZF de Toulouse por la explosión de un stock de nitrato de amonio, en el que murieron 31 personas, causando 2 500 heridos y diversos daños materiales.
AZF (chemische fabriek)
AZF (afkorting van AZote Fertisants) is een chemische fabriek van de onderneming Grande-Paroisse, onderdeel van Atofina die alle chemische activiteiten van de groep TotalFinaElf omvat. De fabriek bevindt zich 5 km van het centrum van Toulouse.
Usine AZF de Toulouse
L'usine AZF de Toulouse était une usine chimique (AZote Fertilisants) certifiée ISO 14001 et 9002, et classée Seveso, située à Toulouse, dans la Haute-Garonne. Un de ses hangars, contenant des nitrates déclassés, a explosé le à 10h17. Elle appartenait à la société Grande Paroisse, filiale d'Atofina. Depuis la fusion en avril 2000 de Total et d'Elf-Aquitaine, Atofina regroupait toutes les activités chimiques du groupe: Arkema, GPN, SOFERTI, etc.
AZF (factory)
AZF (French initialism for "AZote Fertilisant", i.e. nitrogen fertiliser) was the name of a chemical factory in Toulouse, France, which exploded on 21 September 2001. The blast was equivalent to 20-40 tons of TNT, producing an earthquake with a magnitude of 3.4, and was heard 80 km away (50 miles). The incident resulted in 29 deaths and left 2,500 wounded. Damages paid by insurance companies exceeded 1.5 billion euros.
Namibische Genocide
De Namibische Genocide is door de Verenigde Naties aangemerkt als de eerste genocide van de 20e eeuw. Deze genocide heeft aan de meerderheid van de Herero- en de Namabevolking in de toenmalige kolonie Duits-Zuidwest-Afrika het leven gekost. Tussen 1904 en 1908 zijn circa 80.000 mensen omgekomen tijdens hevige gevechten en onder erbarmelijke omstandigheden in concentratiekampen. Deze periode werd in het verleden aangeduid als "de opstand van de Herero en de Hottentotten (Nama) tegen de Duitsers."
ヘレロ・ナマクア虐殺
ヘレロ・ナマクア虐殺（ヘレロ・ナマクアぎゃくさつ、）は、ドイツ領南西アフリカ（現・ナミビア）においてドイツ帝国が先住民族に対して行った虐殺。アフリカ分割の動きの中の1904年から1907年にかけて行われ、20世紀最初のジェノサイド（虐殺）と考えられている。
Folkmordet på herero- och namafolken
Folkmordet på herero- och namafolken kallas tyskarnas försök att utrota två folkgrupper i Tyska Sydvästafrika (dagens Namibia) från 1904 till 1907, under kapplöpningen om Afrika.
Völkermord an den Herero und Nama
Der Völkermord an den Herero und Nama geschah während und nach der Niederschlagung von Aufständen der Herero und Nama gegen die deutsche Kolonialmacht in der Kolonie Deutsch-Südwestafrika während der Jahre 1904 bis 1908.
רצח העם של ההררו והנאמה
רצח העם של ההררו והנאמה היה רצח עם מכוון ושיטתי שביצע השלטון הקולוניאלי הגרמני בדרום-מערב אפריקה הגרמנית (כיום נמיביה) כנגד בני שבט ההררו (Herero), ההימבה (Himba) והנאמה (Namaqua) בין השנים 1904 ו-1907. ברצח העם נספו כ-65,000 מבני שבט ההררו (80 אחוזים מאוכלוסיית ההררו) ו-10,000 מבני שבט הנאמה (50 אחוזים מאוכלוסיית הנאמה). היה זה רצח העם הראשון במאה ה-20, והוא כלל מעשי טבח, כליאה במחנות ריכוז, הרעבה למוות והרעלה של בארות מים.
Γενοκτονία των Χερέρο και των Νάμα
Η γενοκτονία των Χερέρο και των Νάμα είναι ομαδικό έγκλημα που διαπράχθηκε στη Ναμίμπια κατά τη διάρκεια της κατοχής της από τη Γερμανία η οποία την είχε περιλάβει στις κτήσεις της σαν προτεκτοράτο, υπό την επωνυμία Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική. Η γενοκτονία ξεκίνησε το 1904, διήρκεσε επί τουλάχιστον μια δεκαετία και ήταν η πρώτη στα παγκόσμια χρονικά. Οδήγησε στο σφαγιασμό εκατοντάδων χιλιάδων γηγενών των φυλών "Χερέρο" και "Νάμα", ενώ πάρα πολλοί ακόμη ιθαγενείς πέθαναν από ασιτία, δίψα, καταναγκαστικά έργα, βασανιστήρια και άλλες στερήσεις που υπέστησαν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους. Το επίσημο Γερμανικό κράτος αναγνώρισε, ύστερα από διεθνείς πιέσεις, τη γενοκτονία ζητώντας συγνώμη από τους απογόνους των θυμάτων, και μετά από χρόνιες διαπραγματεύσεις αναγνώρισε τις φρικαλεότητες που διαπράχθησαν ως Γενοκτονία και συμφώνησε να καταβάλει χρηματική βοήθεια στις κοινότητες που πλήγησαν. Έκθεση για το συμβάν οργάνωσε, στα τέλη του 2016, το Μουσείο Εβραϊκού Ολοκαυτώματος του Παρισιού.
Геноцид племён гереро и нама
Геноцид племён гереро и нама — уничтожение в 1904—1908 годах колониальными войсками кайзеровской Германии около 65 000 (до 80 %) человек из племени гереро (банту) и 10 000 (50 %) человек племени нама (готтентоты) в Германской Юго-Западной Африке на территории современной Намибии в ходе жестокого подавления народного восстания. В 1985 году доклад ООН отнёс уничтожение племён к актам геноцида, сравнивая его с нацистским геноцидом евреев. В 2004 году Германия признала совершение геноцида в Намибии.
Hererojen ja namojen kansanmurha
Hererojen ja namojen kansanmurha oli 1900-luvun ensimmäinen kansanmurha, jonka Saksan keisarikunta toteutti vuosina 1904–1908 hereroja ja namoja vastaan ​​nykyisen Namibian alueella. Namibia oli tuolloin Saksan siirtomaa nimellä Saksan Lounais-Afrikka. Hereroita kuoli kansanmurhassa arviolta 24 000 – 100 000 ja namoja 10 000.
Guerre herero
Le guerre herero, spesso ricordate anche come genocidio degli Herero e dei Nama, ebbero luogo nell'Africa Tedesca del Sud-Ovest (oggi Namibia) fra il 1904 e il 1907, nel periodo della spartizione dell'Africa.
헤레로·나마 집단학살
헤레로·나마 집단학살()이란 1904년에서 1907년 사이 헤레로 전쟁 와중에 독일 제국이 독일령 남서아프리카(오늘날의 나미비아)에서 헤레로인과 나마인에 대한 집단적 박해를 가한 사건이다. 20세기 최초의 집단학살 중 하나로 평가된다.
Геноцид племен гереро і нама
Геноцид племен гереро і нама — знищення в 1904–1907 роках колоніальними військами кайзерівської Німеччини близько 65 тис. (до 80 %) людей з племені гереро (банту) і 10 тис. (50 %) осіб племені нама (готтентоти) в тодішній Німецькій Південно-Західній Африці на території сучасної Намібії в ході жорстокого придушення народного повстання. 1985 року доповідь ООН віднесла знищення племен до актів геноциду, порівнюючи його з нацистським геноцидом євреїв. 2004 року Німеччина визнала вчинення геноциду в Намібії.
Genocídio dos hererós e namaquas
O genocídio dos hererós e namaquas ocorreu no Sudoeste Africano Alemão, onde hoje se localiza a Namíbia, entre 1904 e 1907, durante a partilha de África. É considerado o primeiro genocídio do século XX.
Genocidi herero i namaqua
El genocidi herero i namaqua va ser una campanya d'extermini racial i càstig col·lectiu que l'Imperi Alemany va dur a terme a l'Àfrica Sud-occidental Alemanya (actualment Namíbia), contra els pobles herero, nama i san. És considerat el primer genocidi del . Va tenir lloc entre el 1904 i el 1907, en el marc de les Guerres Herero.
Herero ve Nama Soykırımı
Herero ve Namaka Soykırımı ya da Namibya Soykırımı (Almanca "Aufstand der Herero und Nama" «Herero ve Nama Başkaldırısı»), Afrika Talanı sırasında Alman Güneybatı Afrikası'nda (günümüzdeki Namibya'da) 1904-1907 yıllarında Alman İmparatorluğu tarafından yerli Bantu halklarından Hererolara ve Hotanto halklarından Namalara karşı yapılan soykırım.
Namibiese volksmoord 1904-1908
Die Namibiese volksmoord 1904 word beskou as die eerste volksmoord van die 20ste eeu. Dit het plaasgevind in Duits-Suidwes-Afrika (hedendaagse Namibië) van 1904 tot 1907 gedurende die sogenaamde Wedloop om Afrika. Op 12 Januarie 1904 het die Herero's onder Samuel Maharero in opstand gekom teen die Duitse koloniale regering waarin Duitse setlaars ook gesterf het. In Augustus het die Duitse generaal Lothar von Trotha die Herero's in die Slag van Waterberg verslaan en hulle die woestyn van Omaheke ingedryf waar die meeste van hulle weens dors omgekom het. In Oktober het die Namas ook die wapen teen die Duitsers opgeneem en hulle het dieselfde lot as die Herero's oorgekom. In geheel is tussen 24 000 en 65 000 Herero's (geraam op 50% na 70% van die totale Hererobevolking) en 10 000 (50% van die totale Namabevolking) doodgemaak. Die volksmoord is gekenmerk deur wydverspreide dood deur hongersnood en die inname van water wat deur die Duitsers in die Namibwoestyn met gif behandel is.
Génocide des Héréros et des Namas
Le génocide des Héréros et des Namas perpétré sous les ordres de Lothar von Trotha dans le Sud-Ouest africain allemand (', actuelle Namibie) à partir de 1904 est considéré comme le premier génocide du . Ce programme d'extermination s'inscrit au sein d'un processus de conquête d'un territoire par les troupes coloniales allemandes entre 1884 et 1911. Il entraîna la mort de 80 % des autochtones insurgés et de leurs familles ( et près de ).
Ludobójstwo Herero i Namaqua
Ludobójstwo Herero i Namaqua – brutalne stłumienie przez wojska Cesarstwa Niemieckiego powstania afrykańskich ludów Herero i Namaqua, które uznawane jest za pierwsze ludobójstwo XX wieku.
Herero and Namaqua genocide
The Herero and Namaqua genocide or the Herero and Nama genocide was a campaign of ethnic extermination and collective punishment waged by the German Empire against the Herero (Ovaherero), the Nama, and the San in German South West Africa (now Namibia). It was the first genocide of the 20th century, occurring between 1904 and 1908.
Genocidio herero y namaqua
El genocidio de los hereros y nama ocurrió en el África del Sudoeste alemana (actual Namibia) desde 1904 hasta 1907, durante la repartición de África. Se considera que es el primer genocidio del siglo XX. El 12 de enero de 1904, los hereros comandados por el jefe Samuel Maharero se rebelan contra el dominio colonial alemán. En agosto, el general Lothar von Trotha derrotó a los hereros en la batalla de Waterberg y los persiguió por el desierto de Omaheke, donde la mayoría de los hereros murieron de deshidratación. En octubre, los namaquas también se levantaron en armas contra los alemanes y fueron tratados de manera similar. En total, entre 24.000 y 65.000 hereros (aproximadamente el 50% o 70% del total de la población herero), y 10.000 namaquas (50% del total de la población namaqua) perecieron. Tres hechos caracterizaron a este genocidio: la muerte por inanición, el envenenamiento de los pozos utilizados por los hereros y namaquas, y el acorralamiento de los nativos en el desierto de Namibia.
التطهير العرقي في ناميبيا
الإبادة الجماعية لهيريرو وناما أول إبادة جماعية في القرن العشرين، شنتها القيصرية الألمانية ضد شعوب أوفاهيرو، وناما، وبوشمن في جنوب غرب إفريقيا الألمانية (ناميبيا حاليًا). حدثت بين عامي 1904 و1908.
Bloedbaden in Sabra en Shatila
De Bloedbaden in Sabra en Shatila vonden plaats vanaf 16 tot 18 september 1982 in het Palestijnse vluchtelingenkamp Shatila en de aangrenzende wijk Sabra in de Libanese hoofdstad Beiroet. Naar schatting werden 700-3500 personen, hoofdzakelijk burgers, vermoord door een Libanese falangisten-militie onder het commando van Elie Hobeika.
Масакр у Сабри и Шатили
Масакр у Сабри и Шатили () су између 16. и 18. септембра 1982. спровели либански фалангисти. Када су Израелске одбрамбене снаге допустиле либанским наоружаним фалангистима да уђу у два палестинска избегличка логора, они су извршили масакр над цивилима у тим логорима. Спорно је да ли су Израелци морали да знају да ће доћи до масакра ако се узме у обзир атентат на вођу фалангиста Башира Гемајела два дана раније, као и дуга историја непријатељства између Палестинаца и фалангиста.
Massaker von Sabra und Schatila
Als Massaker von Sabra und Schatila () wird eine Aktion von etwa 150 libanesischen, maronitisch-katholischen – hauptsächlich phalangistischen – Milizionären bezeichnet, die gegen im südlichen Stadtgebiet von Beirut lebende palästinensische Flüchtlinge gerichtet war. Zwischen dem 16. und 18. September 1982 – mitten im libanesischen Bürgerkrieg – wurden die Flüchtlingslager Sabra (Ṣabrā) und Schatila (Šātīlā) gestürmt, die zu jener Zeit von israelischen Soldaten umstellt waren. Nach filmisch belegten Aussagen beteiligter Milizionäre richtete sich die Aktion in erster Linie gegen Zivilisten; bewaffneter Widerstand soll kaum noch vorhanden gewesen sein. Die Milizionäre verstümmelten, folterten, vergewaltigten und töteten überwiegend Zivilisten, unter ihnen viele Frauen, Kinder und Alte. Die Zahl der Opfer konnte nicht geklärt werden, wird aber je nach Quelle zwischen 460 und 3000 angegeben.
സ്വബ്‌റ-ശാത്തീല കൂട്ടക്കൊല
טבח סברה ושתילה
טבח סברה ושתילה הוא טבח שערכו אנשי הפלנגות הנוצריות במהלך מלחמת האזרחים בלבנון, בין ה-16 בספטמבר ל-18 בספטמבר 1982, במאות מתושבי מחנות הפליטים הפלסטינים סברה, שתילה, בורג' אל-בראג'נה ושכונת אל-פאכהאני שבמערב ביירות. כוחות הפלנגות נכנסו למחנה כחלק מהשתלטות צה"ל על מערב ביירות.
Резня в Сабре и Шатиле
Са́бра и Шати́ла () — лагеря палестинских беженцев, расположенные в Западном Бейруте. 16 и 17 сентября 1982 года, в период гражданской войны в Ливане и в ходе Ливано-израильской войны 1982 года, боевики ливанской партии Катаиб, бывшие союзниками Израиля, провели в лагерях беженцев Сабра и в предместье Бейрута военную операцию по поиску и уничтожению палестинских боевиков.
Sabran ja Shatilan verilöyly
Sabran ja Shatilan verilöyly oli joukkomurha, joka tapahtui 16.–18. syyskuuta 1982 Sabran ja Shatilan pakolaisleireissä Länsi-Beirutissa Libanonissa.
Клане в Сабра и Шатила
Масовото убийство в Сабра и Шатила е извършено от маронитски милиции в Бейрут, окупиран тогава от Израел, по време на гражданската война в Ливан, през септември 1982 г.
Massacro di Sabra e Shatila
Il massacro di Sabra e Shatila () fu l'eccidio, compiuto dalle Falangi libanesi e dall’Esercito del Libano del Sud, con la complicità dell'esercito israeliano, di un numero di civili compreso fra 762 e 3.500, prevalentemente palestinesi e sciiti libanesi. La strage avvenne fra le 6 del mattino del 16 e le 8 del mattino del 18 settembre 1982 nel quartiere di Sabra e nel campo profughi di Shatila, entrambi posti alla periferia ovest di Beirut.
کشتار صبرا و شتیلا
کشتار صبرا و شَتیلا، به مجموعه رویدادهایی گفته می‌شود که از ۱۶ تا ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲ و در درازای جنگ داخلی لبنان، در «اردوگاه پناهندگان فلسطینی» در لبنان به وقوع پیوست و در آن شبه‌نظامیان فالانژ لبنانی (متحد با اسرائیل) برای انتقام‌گیری از فلسطینیان به‌خاطر ترور بشیر جمیل، رئیس‌جمهور لبنان و رهبر حزب فالانژ (معروف به کتائب)، به دو اردوگاه صبرا و شتیلا در بیروت غربی وارد شدند و بین ۷۰۰ تا ۳٬۵۰۰ نفر از فلسطینیان را به قتل رساندند.این عمل نیروهای فالانژ لبنانی با رهبری «ایلی حبیقه»که بعدها در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی به عضویت مجلس لبنان درآمد و بعداً وزیر کابینه شد، انجام گرفت.
贝鲁特难民营大屠杀
贝鲁特难民营大屠杀，又名萨布拉-夏蒂拉大屠杀（，），1982年9月16日至9月18日的一场政治性大屠杀，由支持以色列的黎巴嫩长枪党旗下的基督教民兵组织在以色列国防军提供协助下，屠杀他们政治上的敌人，包括巴勒斯坦人和黎巴嫩的什叶派穆斯林，遇难人数大约在762人至3500人之间。事发地点是黎巴嫩首都贝鲁特萨布拉街区和邻近的。当时正值黎巴嫩内战和第五次中东战争。
Massacre de Sabra e Chatila
O Massacre de Sabra e Chatila (em árabe: مذبحة صبرا وشاتيلا‎, transl. "Maḏbaḥat Ṣabrā wa Shātīlā") foi o massacre de refugiados civis palestinos e libaneses perpetrado entre 19 e 20 de setembro de 1982, pela milícia maronita liderada por Elie Hobeika, como retaliação pelo assassinato do presidente eleito do país e líder falangista, Bachir Gemayel. O evento ocorreu nos campos palestinos de Sabra (صبرا, "Sabrā") e Shatila (وشاتيلا, "Shātīlā"), situados na periferia sul de Beirute, área que se encontrava então sob ocupação das forças armadas de Israel.
Matança de Sabra i Xatila
La Matança de Sabra i Xatila (en àrab: مذبحة صبرا وشاتيلا) va ser la matança d'entre 762 i 3.500 civils, majoritàriament palestins i xiïtes libanesos, per un grup paramilitar proper a les Falanges Libaneses, un partit de tendència ultradretana i cristiano-libanesa. La massacre va tenir lloc en el barri de Sabra i en el camp de refugiats de Xatila, a Beirut, al Líban, amb el suport i la protecció de l'Exèrcit israelià.
Massakrene i Sabra og Shatila
Massakrene i Sabra og Shatila fant sted i de palestinske flyktningleirene Sabra og Shatila i Vest-Beirut i Libanon mellom 16. og 18. september 1982. Sabra var egentlig en forstad i Vest-Beirut befolket av palestinske flyktninger, mens Shatila var en regulær palestinsk flyktningleir etablert i 1949. Massakren fremstod som en hevnaksjon etter drapet på den nyvalgte libanesiske president Bashir Gemayel, leder for Falangistpartiet. Det ble allment antatt at det var palestinske militante som hadde gjennomført bombeangrepet mot ham.
Penyembelihan Sabra dan Shatila
Penyembelihan Sabra dan (Shatila/Chatila) berlaku pada September 1982, di Beirut, Lubnan, dalam kawasan di bawah kawalan Israeli, oleh Nasarani Lubnan. Bangsa-Bangsa Bersatu telah menyifatkannya sebagai "penghapusan kaum ("genocide")" -- satu istilah yang mempunyai kesan perhakiman antarabangsa. Kebanyakan perdebatan bertumpu kepada tanggungjawab Israel.
Massacre de Sabra et Chatila
Le massacre de Sabra et Chatila a été perpétré du au envers des Palestiniens du quartier de Sabra et du camp de réfugiés palestiniens de Chatila situés à Beyrouth-Ouest par les milices chrétiennes des phalangistes lors de la guerre civile libanaise et l'intervention israélienne au Liban. Selon les estimations, le massacre fit entre .
Masakra w Sabrze i Szatili
Masakra w Sabrze i Szatili (arabski.: صبرا وشاتيلا) została dokonana na palestyńskich uchodźcach w dniach 16-18 września 1982 roku przez libańskie maronickie oddziały (zwane również „chrześcijańską milicją”) pod dowództwem Elie Hobeiki. Odbyło się to za pełnym przyzwoleniem dowództwa izraelskich sił zbrojnych, których jednostki interwencyjne w południowym Libanie otoczyły obozy uchodźców palestyńskich krótko przed masakrą. Liczba ofiar oceniana jest na 700-3500, z czego większość stanowili starcy, kobiety i dzieci.
Sabra and Shatila massacre
The Sabra and Shatila massacre (also known as the Sabra and Chatila massacre) was the killing of between 460 and 3,500 civilians, mostly Palestinians and Lebanese Shiites, by a militia close to the Kataeb Party (also called Phalange), a predominantly Christian Lebanese right-wing party, in the Sabra neighborhood and the adjacent Shatila refugee camp in Beirut, Lebanon. From approximately 18:00 on 16 September to 08:00 on 18 September 1982, a widespread massacre was carried out by the militia in plain sight of the Israeli Defence Forces (IDF), its ally. The Phalanges were ordered by the IDF to clear Palestine Liberation Organization (PLO) fighters out of Sabra and Shatila, as part of the IDF maneuvering into West Beirut. The IDF received reports of some of the Phalange atrocities in Sabra and Shatila but did not take any action to prevent or stop the massacre.