Dit gevaar deed de regering voor korte tijd ontwaken uit haar rust met betrekking tot de landsverdediging. Na overweging door de ministers van Oorlog, de luitenant-generaals Van Meurs en jonkheer De Casembroot stelde het kabinetsbesluit van 7 maart 1860 de regeling vast der passieve weermiddelen. Bij behoud van nagenoeg alle schadelijke vestingen; dit was eerder een slap achteruit dan een voorwaarts. Als tegenstelling besloot België in datzelfde jaar tot inrichting der verschanste stelling van Antwerpen, dus een uiterste concentratie der verdediging, naar de denkbeelden van de beroemde luitenant-generaal De Brialmont. Het tweede ministerie Thorbecke en het eerste ministerie Geertsema, waarin Blanken op 9 februari 1866 overging, vielen samen met de Duits-Deense Oorlog van 1864, twee jaar later gevolgd door de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog, die aantoonden, dat de krachten van het Nederlandse leger geenszins toereikend zouden blijken voor een aan de grenzen aanvangende verdediging. Bovendien bracht de omwenteling in de bouw der Duitse en Belgische vestingen, eveneens in het zeewezen, het vestingstelsel nogmaals in een toestand, die op alle terreinen aanpassing vereisten.