Przez trzy kolejne sezony plasowała się na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki klasyfikacji generalnej, zajmując jednocześnie trzecie miejsce w klasyfikacji slalomu. W tym czasie łącznie dwanaście razy stawała na podium, jednak tylko dwa razy wygrywała: 14 stycznia 1984 roku w Bad Gastein i 1 grudnia 1984 roku w Courmayeur była najlepsza w slalomach. Ostatni raz w najlepszej trójce znalazła się 11 marca 1986 roku w Park City, gdzie była trzecia w slalomie. W lutym 1984 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie w dwóch startach zdobyła dwa medale. Po pierwszym przejeździe giganta była czwarta, ze stratą 0,77 sekundy do Christin Cooper z USA. W drugim przejeździe była druga, co dało jej trzeci łączny czas i brązowy medal. Uległa tylko Debbie Armstrong i Christin Cooper. Cztery dni później wystąpiła w slalomie, osiągając czwarte czasy obu przejazdów. W efekcie uzyskała jednak drugi łączny czas, o 0,91 sekundy za Włoszką Paolettą Magoni i o 0,12 sekundy przed Ursulą Konzett z Liechtensteinu. Największy sukces osiągnęła podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Bormio, gdzie zwyciężyła w swej koronnej konkurencji. O 0,35 sekundy pokonała tam swą rodaczkę, Christelle Guignard, a o 0,40 sekundy pokonała Paolettę Magoni. Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Francji, w tym dziesięć złotych: w slalomie w latach 1979-1983, 1985 i 1986 oraz gigancie w latach 1980, 1981 i 1986. W marcu 1987 roku zakończyła karierę.