As skoolkind word van sy stories en rympies in "Die Kleinspan" en "Die Jongspan" opgeneem. Hy begin ernstig skryf wanneer hy in Beaufort-Wes by die poskantoor werk, eers in Engels maar later in Afrikaans. Sy eerste gepubliseerde kortverhaal is "Ses dooie beeste langs die grensdraad" wat in 1954 in "Die Huisgenoot" verskyn. Hy begin hierna meer ernstig skryf en vertel veral aan die begin die verhale wat hy gehoor het by die nasate van die Dorslandtrekkers in Humpata in Angola, wat vertel het van olifantjag. Sy boeke gaan hoofsaaklik oor oorlog, jag en misdaad, altyd met ’n tikkie romanse in ’n ruwe manswêreld en meestal gesitueer teen ’n Namibiese agtergrond. Ongeveer twintig van sy boeke word op skool voorgeskryf en verskeie word ook gereeld herdruk. Hoewel sy boeke nie soseer hoë letterkundige waarde het nie, munt hy uit as ontspanningverhaalskrywer en maak hy gebruik van ’n onderhoudende, direkte vertelstyl sonder fieterjasies of onnodige vertoon. Hierdeur vermy hy dan ook grotendeels die slaggat van sentimentaliteit. Sy werke is verder van belang vir die goed nagevorste historiese agtergrond en die akkurate tekening van die natuurlewe, die gebruike en gewoontes van plaaslike inwoners en die wêreld van veral die ou Namibië en Angola. Die verhale speel feitlik almal af in die tyd toe Namibië nog Suidwes-Afrika was en voor die vryheidstryd en grensoorlog plaasgevind het, sodat die leser hier nog met ’n geromantiseerde uitbeelding te doen kry. Daar verskyn bykans vierhonderd kortverhale, sketse, artikels, vervolgverhale en gedigte van hom in verskeie tydskrifte en koerante, terwyl hy ook meer as tweeduisend weeklikse rubrieke skryf vir Windhoekse koerante soos "Die Suidwes-Afrikaner", "Die Suidwester" en "Die Republikein".