Celem krucjat było odzyskanie Jerozolimy z rąk muzułmanów. Pierwsza krucjata została ogłoszona przez papieża Urbana II (1088–99) na synodzie w Clermont w 1095, w odpowiedzi na prośbę cesarza bizantyńskiego Aleksego I Komnena (1081–1118) o pomoc w walce przeciwko muzułmanom. Urban II ogłosił, że uczestnicy krucjat dostąpią odpustu zupełnego. Na wezwanie papieża odpowiedziały dziesiątki tysięcy mieszkańców Europy ze wszystkich warstw społeczeństwa. W 1099 krzyżowcy zdobyli Jerozolimę. Jedną z cech krucjat były częste pogromy miejscowych Żydów przed wyruszeniem na wyprawę krzyżową. Największy zasięg miały przed pierwszą wyprawą krzyżową, gdy zostały zniszczone społeczności żydowskie w Kolonii, Moguncji i Wormacji, a inne społeczności żydowskie w miastach pomiędzy Sekwaną a Renem poważnie ucierpiały. Innym następstwem krucjat było powstanie nowego typu zgromadzeń zakonnych – zakonów rycerskich – których reguła łączyła obowiązki religijne i wojskowe.