Гісторыя вывучэння Аргішціхінілі цесна злучана з вывучэннем старажытнага Армавіра — адной са сталіц Арменіі. Маўсес Харэнацы прыводзіць легенду пра заснаванне старажытнага Армавіра Арамаісам, унукам Айка, родапачынальніка армян. Старажытны Армавір, як пацвердзілі праведзеныя ў XX стагоддзі археалагічныя раскопы, размяшчаўся на месцы Аргішціхінілі прыблізна з IV стагоддзя да н.э. Яшчэ ў 30-я гады XIX стагоддзя француз , падарожнічаючы па Арменіі, выказаў дапушчэнне, што ўзгорак паблізу паселішча Нор-Армавір з'яўляўся крэпасцю старажытнага Армавіра. Цікавасць да гэтых месцаў узрасла са знаходкай у 1869 годзе клінапісных таблічак, якія, як аказалася, адносіліся да часу і . У 1880 годзе на армавірскім узгорку былі праведзены першыя археалагічныя раскопы, якія правялі расійскія навукоўцы ў сувязі з падрыхтоўкай V археалагічнага з'езда ў Тыфлісе. У 1896 годзе вядомы расійскі ўсходазнавец ўпершыню выказаў дапушчэнне, што пад пластом старажытнага Армавіра знаходзіцца старажытны урарцкі горад, што атрымала пацверджанне падчас наступных археалагічных раскопаў. У сувязі з Першай сусветнай вайной і генацыдам армян сістэматычныя археалагічныя раскопы пачаліся толькі ў 1927 годзе пад кіраўніцтвам акадэміка . З 1944 па 1970 год асобныя пытанні вывучэння Аргішціхінілі даследавалі , і . Вялікі ўнёсак у вывучэнне Урарту ў цэлым і Аргішціхінілі ў прыватнасці ўнеслі пераклады ўрарцкіх тэкстаў, зробленыя гэтымі навукоўцамі. З 1962 па 1971 год на месцы армавірскага ўзгорка адначасна працавалі 2 экспедыцыі Інстытута археалогіі Армянскай ССР. Першая, пад кіраўніцтвам А. А. Марцірасяна, вывучала рэшткі Аргішціхінілі, другая — рэшткі старажытнага Армавіра.