Na podstawie analizy stylu przedstawienie Bożego Narodzenia powstało później niż skrzydła boczne, prawdopodobnie w roku 1502 lub nieco później. Drobna postać Dzieciątka Zbawiciela jest adorowana przez grono aniołków. Po bokach Chrystusa Józef i Maria w żywych pozach, gestach oraz rozwianych szatach o dynamicznych fałdach. Józef o sędziwym wieku spogląda wzrokiem kontrolując zaistniałą sytuację, podczas gdy Maria skupiona jest na adoracji Dzieciątka. W głębi, za Świętą Rodziną, zmierzają do stajenki dwaj pasterze. Jeden z nich spogląda zza muru po lewej stronie, zaś w budynku z parą półkolistych arkad wspartych na romańskich kolumnach osioł i wół. Podniszczona stajenka przypomina w swojej formie budynek pałacowy, który jest głównym elementem kompozycyjnym, artysta skorzystał tu z doświadczeń rozwijającej się sztuki renesansowej, której znajomość wyniósł z podróży do Wenecji. W głębi widoczny jest rozległy pagórkowy pejzaż z domem i licznymi drzewami. Scena Bożego Narodzenia cechuje się bogatą, wyszukaną gamą barw, chociaż na pierwszy rzut oka tworzy monochromatyczną całość, z której wyłaniają się dwa silne akcenty barwne: intensywny cynober szat Józefa i ciemny błękit szat Marii. W błękicie jasnego nieba (co jest wbrew tradycyjnej wizji Narodzin Pańskich wieczorem) widoczny jest anioł zwiastujący pasterzom narodziny Chrystusa.