Gdy w sąsiednich Niemczech władzę przejął Adolf Hitler, austriacka kinematografia – której przedstawiciele często pracowali w Niemczech – znalazła się pod polityczną presją. Próbując podtrzymać współpracę z Ufą, austriaccy przemysłowcy filmowi usuwali z listy płac filmów eksportowanych do III Rzeszy nazwiska żydowskich twórców. Wprawdzie część pracujących dotąd w Niemczech twórców filmowych pochodzenia żydowskiego usiłowała schronić się w Austrii, jednak ta rychło przestała być względnie bezpieczną przystanią dla Żydów. W 1938 Austria została zaanektowana przez III Rzeszę, a dominująca w rodzimym przemyśle filmowym spółka Tobis-Sascha została przekształcona w Wien-Film, mającą się wyspecjalizować w produkcji filmów romantycznych, operetek wiedeńskich oraz komedii muzycznych. W latach 1939–1945 w wiedeńskiej wytwórni powstało ponad 50 filmów fabularnych. Prym wiodła wśród nich twórczość austriackiego aktora i reżysera Williego Forsta, który zasłużył się dziełem "Bel Ami" (1939) na podstawie powieści Guy de Maupassanta, a także trylogią wiedeńską "Operetka" (1940) – "Wiedeńska krew" (1942) – "Wiedeńskie dziewczęta" (1944–1945, premiera 1949). Pomimo że filmy powstałe w Wiedniu odnosiły sukces komercyjny, zdaniem nazistowskiego ministra propagandy Josepha Goebbelsa wyróżniały się defetyzmem oraz zbytnim osadzeniem w lokalnej kulturze na niekorzyść niemieckiego "Heimatu". W 1942 Wien-Film został przekształcony w wiedeńską filię Ufy; austriaccy reżyserzy zostali w międzyczasie sprzęgnięci do produkcji filmów jawnie propagandowych, tzw. "Tendenzfilmen". Wśród nich niechlubnie wyróżniał się "Heimkehr" (1941) Ucicky’ego, uzasadniający inwazję na Polskę w 1939 potrzebą rzekomej ochrony niemieckiej mniejszości przed władzami sanacyjnymi. W latach 1944–1945 produkcja filmów w Austrii załamała się wskutek zniszczeń wojennych oraz wkroczenia sił alianckich na terytoria III Rzeszy.