Od października 1918 r. w Odessie była formowana Samodzielna Brygada Armii Ochotniczej pod dowództwem gen. mjr. Nikołaja S. Timanowskiego. Rozkazem z 27 stycznia 1919 r. głównodowodzącego Siłami Zbrojnymi Południa Rosji gen. Antona I. Denikina przemianowano ją na Samodzielną Odeską Brygadę Strzelecką. Liczyła wówczas ok. 6 tys. żołnierzy. Brygada wbrew rozkazom francuskiego dowództwa wojsk interwencyjnych zajęła rejon Oczakowa. Na pocz. kwietnia 1919 r., po ewakuacji z Odessy, w kierunku której zmierzały już czerwone oddziały pod dowództwem Matwieja Grigorjewa, przeszła do Rumunii do Tulczy, gdzie stacjonowały francuskie wojska interwencyjne i oddziały rumuńskiej armii. Francuzi kazali Rumunom rozbroić rosyjską brygadę, na co gen. N. S. Timanowski rozkazał odpowiedzieć ogniem. Zmuszeni zniszczyć ciężki sprzęt wojskowy Rosjanie przeszli na stację kolejową Bugaz, skąd zostali przetransportowani do Noworosyjska. Stamtąd przeszli do Rostowa nad Donem. W skład brygady wchodził wówczas mieszany pułk z 15 Dywizji Piechoty, 42 Jakucki Pułk Piechoty, Pułk Strzelecki, Mieszany Pułk Kawalerii i IV Strzelecka Brygada Artylerii. W poł. maja 1919 r. brygadę przerzucono na Donbas w celu wsparcia oddziałów II Korpusu Armijnego Armii Ochotniczej w końcowej fazie bitwy o kontrolę nad regionem zagłębia węglowego.