De Romeinse generaal Sulla (ca. 138–78 v.Chr.) veroverde tijdens de Eerste Mithridatische Oorlog in 86 v.Chr. Athene, waarna de bibliotheek over werd gebracht naar Rome. Daar zou het Andronicus van Rhodos zijn geweest die tussen 40–20 v.Chr. een begin maakte met de indeling van het overgebleven werk in wat bekend werd als het "Corpus Aristotelicum". Er zijn echter ook aanwijzingen dat dit werk vijftig jaar eerder al in Athene zou zijn voltooid. Hoe dan ook, dit werk zette een opleving in gang van het aristotelisme. Gedurende deze Romeinse periode was Alexander van Aphrodisias rond 200 n.Chr. de belangrijkste commentator van de werken van Aristoteles. Hij poogde terug te keren naar de originele opvattingen van Aristoteles en de invloed of syncretisme van andere opvattingen te verminderen. Het aristotelisme zou gedurende de derde eeuw echter verdwijnen door de opkomst van het neoplatonisme en het christendom. Binnen het neoplatonisme had Aristoteles echter nog wel invloed, zoals bij Porphyrius (ca. 234–ca. 305) die een harmonisatie tussen Plato en Aristoteles nastreefde.