Polskie Lotnictwo Bombowe w pierwszej połowie lat 30. XX wieku, opierało się na przestarzałych konstrukcjach typu Fokker F.VII 3m, produkowanych na licencji holenderskiej. W drugiej połowie lat trzydziestych wizja agresji na Polskę stała się realna i Polska przystąpiła naprędce do realizacji planu rozbudowy polskich sił zbrojnych. Naczelne Dowództwo przy jego opracowaniu wykazało się niezrozumieniem roli lotnictwa w nowoczesnej wojnie, sprowadzając rolę samolotu najczęściej do funkcji drogiej broni pomocniczej trzeciego planu (użytecznego do obserwacji i łączności). Pewne doświadczenia rzutujące na pojmowanie wartości bojowej samolotów w charakterze broni wyniesiono zostały Wojny polsko-radzieckiej, gdzie z powodzeniem użyto samolotów do bombardowania. Na tym tle w zbliżającej się perspektywie konieczności prowadzenia wojny obronnej, Polska zaangażowała się w programy zbrojeniowe, jakie z punktu widzenia dzisiejszej wiedzy historycznej nie wytrzymują krytyki. Jednym z nich był Łoś. Istnieje pogląd, że budowa tego samolotu (a także konkurencyjnych LWS-6 Żubr oraz Lublin R-XXB, jak również pomysł zakupu licencji na Lockheed L-10A Electra i jego adaptacją na wersję bombową) w znaczy sposób opóźniły prace projektowe nad innymi typami nowoczesnych krajowych maszyn znacznie bardziej w tym czasie potrzebnych. Wojsko Polskie realizujące plan zakładanej obrony potrzebowało rozbudowy w końcu lat 30. przede wszystkim defensywnego lotnictwa myśliwskiego (nowoczesny dolnopłat) i szturmowego, nie zaś inwestowania środków w ciężkie i drogie lotnictwo bombowe. Bombowce lat 30. XX w. były bronią ofensywną, przeznaczone do niszczenia strategicznych celów naziemnych na terytorium wroga w osłonie myśliwskiej, a nie do obrony. Potwierdza to pogląd, że do 1939 roku Naczelne Dowództwo zasadniczo wciąż nie wiedziało, jakie zadania powinny przypaść lotnictwu.