Był synem robotnika portowego Walentego Strugarka i Marii z domu Maciejewskiej. Po ukończeniu poznańskiego seminarium nauczycielskiego w 1930 rozpoczął pracę pedagogiczną, m.in. w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza. Podjął studia pedagogiczne na uniwersytecie, zapisał się do Studium Dramatycznego przy Teatrze Polskim. Wówczas rozpoczął współpracę z rozgłośnią poznańską. Został też redaktorem czasopisma pedagogicznego "Siewca". Brał udział w kampanii wrześniowej, okres wojny spędził w niewoli w oflagach XI A i II C, gdzie zajmował się działalnością kulturalno-rozrywkową. Po wyzwoleniu został kierownikiem Oddziału Kultury i Sztuki w poznańskim Zarządzie Miejskim, w latach 1945-1946 był redaktorem naczelnym "Kroniki Miasta Poznania", z którą współpracował już przed wojną. W 1948 podjął pracę w Polskim Radiu w Poznaniu, prowadząc kolejno audycje wiejskie, regionalne i estradowe. Jako "Wuja Ceśku" był miłośnikiem i propagatorem gwary poznańskiej, nagrywał muzykę ludową, prowadził audycje o różnorodnym charakterze. Napisał kilka powieści młodzieżowych, sztuki przeznaczone dla teatrów lalkowych, opracowania o tematyce historycznej (m.in. o miejscu kaźni w Forcie VII w Poznaniu), słuchowiska i felietony.