Na początku 1332 roku z inicjatywy Krzyżaków podjęto rozmowy ze stroną polską. W ich wyniku nie został zawarty żaden rozejm – uzgodniono jedynie wymianę jeńców wziętych rok wcześniej do niewoli w czasie bitwy pod Płowcami. Wkrótce po zakończeniu rozmów zakon zorganizował kolejną kampanię wojenną, której celem było opanowanie Kujaw. Zdobycie prowincji miało dać zakonowi decydującą pozycję negocjacyjną, zmuszając króla Polski do uznania zaboru Pomorza w zamian za jej zwrot. W tym celu Krzyżacy zgromadzili bardzo liczną armię, mogącą liczyć 10 000 zbrojnych, pod dowództwem komtura krajowego Ottona von Lauterberga, któremu towarzyszył wielki marszałek Dietrich von Altenburg, a także: komtur toruński Markward von Sparrenberg, komtur dobrzyński Jan oraz komturzy Nieszawy, Gdańska i Świecia. Armia złożona była z rycerstwa chełmińskiego, pomorskiego, a także posiłków czeskich i zaciężnych Niemców, których prowadzili Poppo von Kökeritz i Otto von Bergow.