Οι Χράνοι ήταν αρχικά αρκετά μικρότερα χωριά που μεγάλωσαν και τελικά εντάχθηκαν σε ένα, σύμφωνα με τοπικές αναφορές. Στο πλαίσιο των κατασκευαστικών έργων του Χαρίλαου Τρικούπη χτίστηκε μία γέφυρα και ένας σιδηροδρομικός σταθμός που διασχίζουν το χωριό. Έκοψε το χωριό σε Άνω Χράνοι και Κάτω Χράνοι, όροι της περιοχής που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα από τους ντόπιους. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το χωριό καταλήφθηκε από τους Ιταλούς και πολλοί χωρικοί εντάχθηκαν στην αντίσταση με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Οι χωρικοί κατάφεραν να πείσουν την τοπική ιταλική φρουρά, η οποία φρουρούσε τη στρατηγική γέφυρα, να τους ενώσει στον αντάρτικο πόλεμο ενάντια στη ναζιστική κατοχή, λέγοντάς τους ότι οι Γερμανοί θα τους σκότωναν διαφορετικά λόγω της παράδοσης της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου προσχώρησαν στον Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας, καθώς και στον Βασιλικό Ελληνικό Στρατό. Το χωριό είχε σχετικά μεγάλο και αυξανόμενο πληθυσμό σε σύγκριση με μικρότερα χωριά μέχρι τη δεκαετία του 1960. Όπως το μεγαλύτερο μέρος της Αρκαδίας, ο πληθυσμός της άρχισε να μειώνεται λόγω των μεγάλων κυμάτων μετανάστευσης των Αρκάδων σε μεγάλες ελληνικές πόλεις, όπως η Αθήνα, και σε ξένες χώρες, ιδιαίτερα της Βόρειας Αμερικής.