Ужо ў часы цароў начальнікаў кавалерыйскіх атрадаў звалі трыбунам цэлераў. Камандная пасада ваеннага трыбуна была заснавана законамі Канулея ў 444 годзе да н.э. У эпоху Рэспублікі ў кожным рымскім легіёне было звычайна шэсць трыбунаў, якія павінны былі камандаваць легіёнам па чарзе, кожны на працягу двух месяцаў. Як правіла, ваенныя трыбуны паходзілі са знатных сем'яў. Аднак, паколькі яны часта не мелі дастатковага вопыту, а распыленне камандных функцый істотна абцяжарвала кіраўніцтва легіёнам, ужо ў эпоху, непасрэдна перад грамадзянскімі войнамі (у прыватнасці, падчас войны ў Афрыцы супраць цара Югурты), вайскаводы перадаручалі кіраўніцтва легіёнам легатам, як правіла, вопытным военачальнікам, сваім сябрам ці сваякам. Трыбунам пры гэтым заставаліся дапаможныя і дарадчыя функцыі, а таксама камандаванне асобнымі вылучанымі падраздзяленнямі ў адну ці некалькі кагорт.