Będąc tak zaabsorbowanym wewnętrznymi trudnościami Mahmud nie mógł poświęcić zbyt wiele uwagi zewnętrznym zagrożeniom. Największym z nich była ekspansja króla Gruzji Dawida Budowniczego (1089 - 1125), który zaprzestał płacenia trybutu Seldżukom. W roku 1121 Mahmud wysłał przeciwko niemu ekspedycję w której wzięli udział Ilghazi, Toghril, Dubajs i Kün-Toghdi, została ona jednak rozbita w bitwie pod Didgori. Triumfujący Gruzini zdobyli Tbilisi, kończąc tym samym historię jego muzułmańskiego emiratu, zaś wkrótce potem zdobyli także Ani, skąd wyrzucili Abol Aswara Manuczehra (1110 - 1123) z miejscowej dynastii Szaddadydów. Ani powróciło jednak w ręce Szaddadydów w roku 1126. Mahmud w roku 1123 przybył do także zagrożonego Szyrwanu, przy czym pojmał szyrwanszaha, zaś w chwili zagrożenia atakiem Dawida wycofał się. Za panowania Mahmuda Fars znajdował się w stanie całkowitego zamętu po śmierci jego dawnego namiestnika Dżawalego Sakawy w roku 1117, z różnymi emirami toczącymi walkę o władzę nad prowincją.