Podczas I wojny światowej zajęła się organizacją wsparcia dla legionistów. 18 listopada 1918 roku założyła Służbę Narodową Kobiet Polskich, do której w najprężniejszym okresie działalności należało 1200 kobiet. Pod koniec tego samego roku została przewodniczącą nowo powstałego Płockiego Komitetu Obrony Lwowa. Wzięła czynny udział w bitwie o Lwów, wyruszając 3 stycznia do tego miasta z pierwszymi 39 ochotnikami, zwerbowanymi przez Komitet Obrony i wsparciem materialnym. Jako komendantka Służby Narodowej zaangażowała się także w obronę Płocka podczas wojny polsko-bolszewickiej. Zorganizowała, w prowadzonej przez siebie szkole, szpital polowy dla żołnierzy, zarządzała dostarczaniem amunicji, ewakuacją i opatrywaniem rannych. Dzięki obeznaniu z terenem, przeprowadziła także pluton żołnierzy pod ogniem przeciwnika. W uznaniu zasług została odznaczona Krzyżem Walecznych (1921), Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Medalem Niepodległości (1937) oraz Złotym Krzyżem Zasługi.