Sztuka prezentuje dwudziestowieczne dzieje Łodzi, od rewolucji 1905 roku do transformacji ustrojowej po 1989 roku, widziane z perspektywy zwykłych robotników i robotnic. Autor stawia pytania o łódzką tożsamość, zarazem ukazując, iż niezależnie od zmieniających się politycznych i gospodarczych władców miasta, życie zwykłych łodzian było przez cały XX wiek pełne upokorzeń, rozczarowań, niespełnionych obietnic, a czasem też dramatycznych wyborów. Szczególny nacisk położony został na niedolę łódzkich robotnic, w przeważającej mierze włókniarek.