W wyniku rozwiązania przez Komintern Komunistycznej Partii Polski w roku 1938 komuniści polscy znaleźli się bez organizacji, struktur i płynących wcześniej z ZSRR funduszy na działalność. Brak kontaktów z radzieckimi towarzyszami uniemożliwiał także nadążanie za zmianami taktyki Kominternu. Po pakcie Ribbentrop-Mołotow dyrektywy VII kongresu Kominternu o antyfaszyzmie stały się nieaktualne. Nie znając jednak nowych dyrektyw, przebywający w kraju komuniści, częstokroć ograniczający swą działalność do luźnych kontaktów towarzyskich, poczęli się organizować. Poza „Młotem i Sierpem” powstały wówczas i inne organizacji, często o lokalnym lub środowiskowym jedynie zasięgu, Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR, tzw. "dzika" KPP w Wielkopolsce, Czyn Chłopsko-Robotniczy w rejonie Rzeszowa oraz grupa młodzieży żydowskiej z Warszawy, Związek Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Spartakus”.