Dit hield ten eerste in dat Schulte zich op de weg voornamelijk beperkte tot (kleinere) eendagswedstrijden, meer in het bijzonder tot kermiskoersen en criteriums, waarin hij excelleerde en waar hij startgelden kreeg en prijzengeld en andere premies kon winnen door bijvoorbeeld rondenlang vóór het peloton uit te blijven rijden, en ten tweede dat Schulte zich in grote mate op de destijds nog bijzonder populaire baan richtte, waar hij met zijn overwinningen in verschillende achtervolgingstoernooien reeds talent voor had getoond - alhoewel het zich toeleggen op de baan, incluis het winterbaanseizoen, door verschillende commentatoren beschouwd werd als een nieuw voorbeeld van een talentvol wegrenner die de "verleiding der piste niet heeft kunnen weerstaan" en daarmee voor de weg 'verloren' was gegaan. Op de weg won hij niettemin viermaal het nationaal kampioenschap - in 1944, 1948, 1950 en 1953, waar hij in dat laatste kampioenschap de twee vooraanstaande en populaire wegrenners Wim van Est en Wout Wagtmans kon verslaan in een sprint van drie - en bleek hij, als 40-jarige, nog in staat om in het wereldkampioenschap op de weg van 1956, op een vlakke omloop in een groepssprint, het brons te pakken achter Rik Van Steenbergen en Rik Van Looy.