بالدوین سوم سرانجام در سال ۱۱۵۳ م، اشکلون را تصرف کرد، که به ورود مصر به حوزهٔ درگیری‌ها منجر شد. اورشلیم توانست پیشروی‌های بیشتری در مصر داشته باشد، و به‌طور خلاصه در دههٔ ۱۱۶۰ م توانست قاهره را اشغال کند. این سال‌ها، از آشفته‌ترین سال‌های خلافت فاطمی در مصر محسوب می‌شد و سرانجام منجر به خاتمهٔ این خلافت شد. در این میان، روابط صلیبی‌ها با امپراتوری بیزانس متغیر بود و ارسال نیروهای تقویتی از اروپا پس از فاجعهٔ جنگ صلیبی دوم بسیار کم شد. پادشاه اورشلیم، آمالریک یکم، اتحادی نظامی با بیزانس بست و در سال ۱۱۶۹ م همراه با یکدیگر در حمله‌ای به مصر شرکت کردند، اما این اردوکشی سرانجام به‌وسیلهٔ سپاهیان ارسال‌شده از سوی نورالدین زنگی که به درخواست عاضد، خلیفهٔ فاطمی و وزیرش، شاور به آنجا خوانده شده بودند، شکست خورد. این سپاه را اسدالدین شیرکوه و صلاح‌الدین پسر ایوب، برادرزادهٔ نورالدین رهبری می‌کردند. پس از ورود به قاهره با فشار بر خلیفه فاطمی، شاور وزیر او را برکنار کردند و شیرکوه به وزارت رسید؛ پس از دو ماه و مرگ ناگهانی شیرکوه، صلاح‌الدین به‌جای او به مقام وزارت دستگاه خلافت فاطمی رسید. او در سال ۱۱۷۱ م، ادعایش بر سلطنت مصر را اعلام کرد و با خواندن خطبه به نام خلیفهٔ عباسی، مصر و سوریه را متحد و خلافت فاطمی را منقرض اعلام کرد و پادشاهی صلیبی را کاملاً در محاصره گرفت. در این میان، اتحاد نظامی بیزانس با مرگ امپراتور مانوئل اول در سال ۱۱۸۰ م به پایان رسید و در سال ۱۱۸۷ م اورشلیم تسلیمِ صلاح‌الدین شد. پس از آن نیروهای او به سمت شمال گسترش یافتند تا همهٔ ایالت‌های صلیبی را تسخیر کنند، اما پایتخت‌های دیگر ایالت‌های صلیبی، موجب شتاب بیشتر آغاز جنگ صلیبی سوم شدند.