Wieczorem 28 października 1918 roku oficer D. Nielidow wyprowadził z bazy „Priezidienta”, „Narodnika” i „Dielfina” i przekazał okręty Białym. 20 grudnia okręty zostały przejęte przez bolszewików podczas ich ofensywy na rzekę Emajõgi. Odbitych jednostek nie przebazowano i wraz ze zdobyciem Tartu przez kontrofensywę estońską 14 (lub 4) stycznia 1919 roku okręty wpadły w ręce narodowych sił Estonii. Jeszcze w tym samym miesiącu wszedł on jako jednostka flagowa do nowo utworzonego Dywizjonu Kanonierek Jeziora Pejpus. Zaewidencjonowano go pod nazwą „Wanemuine”, po reformie języka estońskiego zapisywana jako „Vanemuine”. Nazwa ta odnosiła się do boga tańca, muzyki i zabawy z estońskiego narodowego eposu Kalevipoeg. W maju 1919 roku przebazowany wraz z całym dywizjonem do ujścia Emajõgi. Wspierał ogniem artyleryjskim postępy Korpusu Północnego w rejonie Skamja-Gdow, a następnie działał w rejonie Podborowje-Ostrowcy. Przebazowany do Pskowa 26 maja. Letnie miesiące 1919 roku spędził na transporcie między Pskowem, Tartu, a Gdowem. Ewakuował z Pskowa między innymi dowództwo 2. estońskiej Dywizji Piechoty, członków Duńskiego Czerwonego Krzyża, dyplomatów i uchodźców. We wrześniu wziął udział w działaniach przeciwko bolszewickim posterunkom we wsiach Pniewo, Puczkowo i Sosinica. W październiku odbyło się pozorowane natarcie sił estońskich na Psków, które „Wanamuine” wspierał ogniem artyleryjskim. W trakcie operacji – 17 października – znajdujący się w ujściu rzeki Wielikaja okręt został trafiony ogniem artyleryjskim prowadzonym z brzegu. Spowodowało to śmierć jednego z załogantów i ranienie czterech kolejnych. Kanonierkę wyremontowano w Tartu, nie wzięła już jednak dalszego udziału w wojnie o niepodległość.