W okresie wojen bałkańskich kierował ambasadą serbską w Wiedniu. Po zamachu sarajewskim, 30 czerwca 1914 udał się do austro-węgierskiego ministerstwa spraw zagranicznych, aby przekazać, że rząd serbski potępia zbrodnię sarajewską. W 1914 objął stanowisko wiceministra spraw zagranicznych, które pełnił przez rok. Należał do grona bliskich współpracowników Nikoly Pašicia, w czasie kiedy rząd serbski działał na uchodźstwie na Korfu. Pod koniec I wojny światowej kierował ambasadą serbską w Londynie, a następnie w Waszyngtonie. W 1920 przeszedł na emeryturę, ale nie zrezygnował z kariery politycznej. Wstąpił do Partii Agrarnej i reprezentował ją w parlamencie Królestwa SHS w latach 1920-1927. Był przeciwnikiem dyktatury króla Aleksandra, ustanowionej w 1929 i działał w opozycji. Powrócił do życia politycznego w 1935 r., jako współpracownik Vladko Macka. W 1938 został wybrany deputowanym do parlamentu z okręgu Oplenac. Zmarł w czerwcu 1939 w Ochrydzie.