Rok 1795 i abdykacja Stanisława Augusta Poniatowskiego to formalny koniec unii lubelskiej. Ziemie Rzeczypospolitej Obojga Narodów znalazły się na terenie trzech różnych mocarstw. W tych warunkach jakiekolwiek wskrzeszenie unii było nierealne. Okres Księstwa Warszawskiego także nie przyniósł rozwiązania, gdyż nieudana kampania przeciw Rosji zakończyła się porażką i likwidacją państwa. Utworzenie Królestwa Polskiego także nie stwarzało szansy na powrót do głębszej współpracy polsko-litewskiej, chociaż początkowo car Aleksander I Romanow obiecywał przyłączenie części ziem dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Tereny te aż do I wojny światowej pozostały jednak jako ziemie bezpośrednio wcielone do Imperium Rosyjskiego. Weszły one w skład tzw. ziem zabranych. Z kolei ziemie zabrane wraz z obszarami Królestwa Kongresowego stały się częścią strefy osiedlenia – terytoriów rosyjskich, na których pozwalano zamieszkiwać społeczności żydowskiej.