W latach 1914–1918 służył w wojsku austriackim na froncie włoskim i rosyjskim uzyskując stopień podporucznika. W czerwcu 1916 został ranny na Bukowinie. Po rocznym leczeniu uczestniczył w walkach nad Piawą. Podczas podróży służbowej do Trembowli znalazł się we Lwowie w przeddzień zajęcia miasta przez Ukraińców i 2 listopada przystąpił do formujących się oddziałów polskich. Został komendantem I Odcinka Obrony Lwowa. Wyróżnił się męstwem i zdolnościami dowódczymi i został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Następnie dowodził III batalionem 39 pułku piechoty. W styczniu 1919 był ranny pod Prusami koło Lwowa. Do służby frontowej wrócił w maju. Od października pełnił funkcję dowódcy kadry w Jarosławiu. Z końcem roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana. W okresie od lipca do końca października 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1924 jako rezerwista został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1934 jako rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako "oficer po ukończeniu 40 roku życia" i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów.