Na początku lutego 1943 r. – po klęsce i kapitulacji niemieckiej 6 Armii pod Stalingradem – na froncie wschodnim wytworzyła się dla Armii Czerwonej dogodna sytuacja strategiczna. Na całym południowym odcinku frontu wojska sowieckie atakowały przeciwnika, który wykorzystał swoje rezerwy i w związku z tym nie mógł powstrzymać ofensywy Armii Czerwonej. Sowieci zamierzali rozszerzyć front natarcia na odcinek zajmowany przez niemiecką Grupę Armii „Środek”. W pierwszym etapie koncentrycznymi atakami wojsk Frontu Briańskiego i lewego skrzydła Frontu Zachodniego miała być zniszczone „orłowskie” zgrupowanie wojsk niemieckich, a następnie – po przybyciu wojsk byłego Frontu Dońskiego spod Stalingradu – rozwinięte natarcie w ogólnym kierunku na Smoleńsk. Sowieci chcieli w ten sposób wyjść na tyły „rżewsko-wiaziemskiego” zgrupowania wojsk niemieckich, a następnie wraz z wojskami Frontu Kalinińskiego i Frontu Zachodniego okrążyć i zniszczyć główne siły Grupy Armii „Środek”. Podstawową rolę w operacji zniszczenia niemieckiej 2 Armii, działającej na południe od Orła, miał odegrać nowo sformowany Front Centralny w składzie 21, 65 i 70 Armii oraz 2 Armii Pancernej. Sowieci zamierzali wojska te skierować na północny zachód od Kurska w kierunku na Siewsk i Uniecza.