Tymczasem cesarz niemiecki Leopoldowi II nie tylko udało się złagodzić opozycję, ale również zapewnić sobie jej przychylność. Nie wystarczało to jednak do rozpoczęcia rewindykacji Belgii. W tym czasie trwała wojna z Turcją i wiązało to siły militarne cesarstwa. Ponadto podpisany w roku 1790 między Polską a Turcją sojusz dawał możliwość konfrontacji pomiędzy Austrią i Prusami. Wymagało to więc utrzymywania wojsk w Czechach i na Morawach. W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem dla Cesarstwa Niemieckiego okazał się sojusz z Prusami. Rozwiązaniu takiemu sprzeciwiał się austriacki dyplomata, który kierował austriacką polityką zagraniczną Wenzel Anton von Kaunitz. Uważał, że sojusz z Prusami będzie równoznaczny z obowiązkiem podziału stref wpływów w Rzeszy. Wobec opozycyjnej postawy kanclerza, Leopold II zmuszony był do szukania nowych współpracowników odpowiedzialnych za politykę zagraniczną. Zostali nimi baron Anton von Spielmann i hrabia Johann Ludwig von Cobenzl. Rozmowami z Prusami, które odbywały się w Reichenbachu (dzisiejszym Dzierżoniowie) kierował ten pierwszy. Na rozmowy ze stron Prus przybyli: Fryderyk Wilhelm II wraz z generałami, książętami i zaproszonymi gośćmi. Wśród nich byli m.in. Karol August z przyjacielem poetą Johannem Goethe. W rozmowy zaangażowała się m.in. Holandia, której zależało, by uchronić się przed wypłatą Prusom subsydi, które zgodnie z umową zależały się w razie wojny. W rozmowy włączyła się też Wielka Brytania, której przewodził premier William Pitt. Ostatecznie traktat podpisano 27 lipca 1790 roku. Ustalono, że między Austrią a Turcją nastąpi zawieszenie broni w wojnie austriacko-tureckiej oraz pokojowe rozwiązanie konfliktu. Ponadto Austria miała wstrzymać pomoc militarną dla Rosji w przypadku dalszego prowadzenia wojny rosyjsko-tureckiej. W zamian za to Leopold II miał otrzymać pomoc przy restauracji Belgii.