W roku 1968, w wyniku masowych protestów majowych, osłabła polityczna pozycja Charles’a de Gaulle’a, a część reżyserów przeszła na stronę skrajnej lewicy. Zwłaszcza Godard w obrębie formacji Groupe Dziga Vertov próbował wynaleźć nową koncepcję kina zaangażowanego, gloryfikującego zbrodnicze systemy stalinowskie i maoistowskie. Jak pisał Jerzy Płażewski, Godard ze względu na coraz bardziej fanatyczny charakter jego filmów tracił stopniowo kontakt z widownią. Podobne do Groupe Dziga Vertov kolektywy twórcze nie zdobyły jednak popularności porównywalnej z głośnym alegorycznym dziełem politycznego imigranta Constantina Costy-Gavrasa, "Z" (1968) o mechanizmach prowadzących do dyktatury czarnych pułkowników w Grecji. Po ustąpieniu de Gaulle’a z funkcji prezydenta w 1970 możliwe stało się również obalenie tabu kolaboracji państwa Vichy z Niemcami. Film dokumentalny "Smutek i litość" (1971) Marcela Ophülsa, analizujący zachowanie Francuzów pod okupacją, dowodził milczącego poparcia większości mieszkańców Francji dla marionetkowej dyktatury Pétaina. Bujny rozwój przeżywał nurt filmów zaangażowanych, a jednocześnie szeroko dyskutowanych: "Zaginionego" (1982) Costy-Gavrasa o milczeniu Amerykanów w obliczu terroru Augusta Pinocheta w Chile, "Ciosu ścierką" (1981) Bertranda Taverniera o kolonializmie we Francuskiej Afryce Zachodniej, "Pana Kleina" (1976) amerykańskiego imigranta Josepha Loseya o aryjskim finańsiście oskarżonym w trakcie II wojny światowej o bycie Żydem. Największy skandal wywołał jednak Malle dziełem "Lacombe Lucien" (1974), w którym podkreślał zwyczajność postaw kolaboranckich na przykładzie młodzieńca ze wsi, który podejmuje współpracę z Gestapo. W większym stopniu Malle zobiektywizował swe rozważania o banalności zła w filmie "Do zobaczenia, chłopcy" (1987), gdzie zawarł swe autobiograficzne wspomnienia z okupacji.