Bij het begin van het Duitse zomeroffensief van 1942, Fall Blau, lag het korps nog steeds in zijn zelfde stellingen en beschikte daar over de 57e, 75e en 168e Infanteriedivisies. Als onderdeel van (nog steeds) het 6e Leger nam het korps deel aan fase 1, de aanval richting Voronezj. Nadat deze strijd eind juli beslecht was, nam het korps niet meer deel aan de verdere opmars, maar ging onderdeel uitmaken van de flankdekking langs de Don, bij Kantemirovka. Al vrij snel ging het korps deel uitmaken van het 8e Italiaanse Leger en fungeerde hierbij als zogenaamde “Korsettstange” (versteviging) voor de zwakkere Italiaanse troepen. In deze stellingen bleef het korps nu tot december 1942. Medio december voerde het korps langs de Don het bevel over drie Italiaanse divisies, de 2e Italiaanse (Berg-)Infanteriedivisie “Sforcesca”, de 3e Italiaanse Gemotoriseerde divisie “Celere” en de 52e Italiaanse Infanteriedivisie “Torino”. Op 16 december startte het Sovjet-offensief Kleine Saturnus. Het 6e Sovjetleger en 1e Sovjet Gardeleger vielen aan ter linkerzijde van het korps. Maar al na een paar dagen begonnen deze troepen in de rug te komen. Tegelijkertijd werd het korps nu ook frontaal aangevallen. Een terugtocht was onvermijdelijk en ging in zuidelijke richting. Een tijd lang hing het korps in de lucht, vrijwel ingesloten. Pas op 28 december werd weer aansluiting gevonden bij de Duitse linies ten westen van Morozovsk, bij Armee-Abteilung Hollidt. Maar de drie Italiaanse divisies onder bevel waren vrijwel volledig vernietigd.