Όταν η Γερμανία ξεκίνησε έναν πόλεμο εναντίον των Σοβιετικών το 1941, η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ενάντια στον Χίτλερ, αλλά και προκειμένου να βοηθήσει τους Πολωνούς που διώκονταν από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων. Στις 12 Αυγούστου 1941, το Κρεμλίνο υπέγραψε μια μοναδική αμνηστία, που ίσχυε για χιλιάδες Πολωνούς στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτιστεί το 1939 από τον Κόκκινο Στρατό στην ανατολική Πολωνία, συμπεριλαμβανομένων πολλών Πολωνών κρατουμένων και απελαθέντων πολιτών που είχαν παγιδευτεί στη Σιβηρία. Η αμνηστία επέτρεψε στους Πολωνούς να δημιουργήσουν οκτώ στρατιωτικές διαιρέσεις, γνωστές ως Στρατός του Άντερς. Στάλθηκαν στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή, όπου τους χρειάζονταν απεγνωσμένα οι Βρετανοί, πιεσμένοι από το Άφρικα Κορπς του Έρβιν Ρόμελ. Αυτές οι πολωνικές μονάδες αποτέλεσαν τη βάση για το 2ο Σώμα Πολωνικού Στρατού, με επικεφαλής τον Στρατηγό Βουαντίσουαφ Άντερς, το οποίο μαζί με άλλες, παλαιότερες πολωνικές μονάδες πολέμησαν μαζί με τους συμμάχους.