W roku 1965 ogłoszono nowe przepisy Formuły 1. Korzystając z tego, Dan Gurney przekonał firmę Weslake do zbudowania trzylitrowego, 48-zaworowego silnika V12, który został zaprojektowany przez byłego projektanta BRM, Aubreya Woodsa. Silnik napędzał Eagle'a T1G i zadebiutował w Grand Prix Włoch 1966, ale początkowo miał niedostatki mocy. Silnik był jednak rozwijany zimą i Gurney wygrał wyścig Race of Champions na torze Brands Hatch. Mimo że silnik był dość zawodny, to Gurney wygrał Grand Prix Belgii i był trzeci w Grand Prix Kanady. Silnik był rozwijany po sezonie, osiągając w 1968 roku moc 400 KM przy 10 250 rpm. Po sezonie 1968 Gurney zakończył współpracę z Weslake i skoncentrował się na budowie samochodów IndyCar.