27 lutego 1933 spłonął gmach Reichstagu. Na miejscu zdarzenia policja zatrzymała van der Lubbego, którego natychmiast oskarżono o podpalenie budynku. Poprzedniego dnia Lubbe próbował podpalić Biuro Dobroczynności w berlińskiej dzielnicy Neukölln, Czerwony Ratusz i zamek berliński, jednak bez powodzenia. Van der Lubbe nie stawiał oporu podczas aresztowania. Zeznał, że wszedł przez okno w zachodniej części budynku. Najpierw podłożył ogień w biurze nazistowskiej frakcji parlamentarnej, a następnie w sali plenarnej. Mimo iż van der Lubbe sprawiał wrażenie niezrównoważonego psychicznie – szef berlińskiej policji politycznej uważał podpalenie za czyn szaleńca – naziści wykorzystali to zdarzenie do rozprawy z Komunistyczną Partią Niemiec (niem. "Kommunistische Partei Deutschlands", KPD) (wówczas trzeciej co do wielkości partii, zajmującej sto miejsc w Reichstagu i dysponującej 17% głosów), która rychło została zdelegalizowana.