Monument został zbudowany w latach 1671-1677. Został on zaprojektowany przez Christophera Wren oraz Roberta Hooke. Ma on wysokość 62 metrów i stoi w odległości 62 metrów od miejsca gdzie 2 września 1666 roku rozpoczął się Wielki pożar Londynu czyli piekarni która znajdowała się na ulicy Pudding Lane. Jako miejsce budowy wybrano teren na którym stał kościół St Margaret New Fish Street – jeden z pierwszych kościołów który spłonął podczas pożaru. Na szczycie początkowo miała znajdować się statua Karola II Stuarta, lecz w związku z tym, iż samemu królowi pomysł się nie spodobał został wybrany drugi projekt - pozłacanej płonącej urny. Wedle pierwotnych intencji projektantów na co dzień miał on służyć jako miejsce różnych eksperymentów robionych przez członków Royal Society, lecz wibracje wytwarzane przez ruch uliczny spowodowały że zrezygnowano z tego pomysłu. Monument stał się miejscem dostępnym dla zwiedzających i licznie odwiedzanym, gdyż z balkonu widokowego można podziwiać panoramę Londynu. Po kilku samobójczych skokach z tarasu widokowego postanowiono w 1842 roku zamontować na nim metalową klatkę. Podczas II wojny światowej Monument był zamknięty dla zwiedzających, otwarto go ponownie 13 sierpnia 1946 roku. W latach 1831, 1954 i 2007 zostały przeprowadzane gruntowne remonty. Po ostatnim remoncie w związku z tym, iż Monument nie jest dostosowany dla ludzi niepełnosprawnych, została udostępniona możliwość zobaczenia panoramy rozciągającej się z tarasu bez wchodzenia na niego przy wykorzystaniu panoramicznej kamery, która na żywo przekazuje obraz ze szczytu.