W rewolucjach lutowej i październikowej nie brała aktywnego udziału, jednak po rewolucji lutowej, gdy nowe władze poszukiwały nowych kadr, została Przewodniczącą Departamentu Sztuki i Edukacji Piotrogradzkiej Dumy Miejskiej. Po rewolucji październikowej została Komisarzem Teatrów i Cyrków w Piotrogrodzie i pięciu sąsiednich guberniach. Znowu zwróciła uwagę na polityczne zapatrywania Gorkiego. Jako pełnomocnik finansowy bolszewików pomagała zbierać fundusze na działalność. Za zasługi i biegłość na tym polu Lenin nazwał ją „Towarzyszem Fenomenem”, co stało się jej partyjnym pseudonimem. W 1918 po rozwiązaniu Dumy kierowała teatralnym oddziałem Piotrogrodzkiego Sowietu i całkowicie poświęciła się pracy partyjnej, co odbiło się na jej stosunkach z Gorkim. W 1919 jej miejsce u boku pisarza, początkowo również jako sekretarz zajęła 27-letnia baronessa Marija Zakriewska-Benkendorf. Andriejewa nigdy nie przebaczyła tego ani Gorkiemu ani sobie. W 1921 Gorki, z inicjatywy Grigorija Zinowjewa i radzieckich służb specjalnych, został wysłany na emigrację. Andriejewa, wraz ze swoim kochankiem Kriuczkowem wkrótce podążyła do Berlina za swoim mężem, by „nadzorować jego polityczne zachowania i kontrolować wydatki”. Dzięki swoim wpływom we władzach radzieckich Kriuczkow została naczelnym redaktorem sowieckiego wydawnictwa „Mieżdunarodnaja kniga”. W ten sposób Kriuczkow został faktycznym wydawcą dzieł Gorkiego za granicą i pośrednikiem między pisarzem i radzieckimi pismami i wydawcami. Dzięki temu Andriejewa i Kriuczkow mogli w pełni kontrolować niemałe dochody pisarza. W 1938 Kriuczkow został aresztowany i rozstrzelany po tym, jak wziął na siebie winę za śmierć Gorkiego.