Fabius volgde van 1907 tot 1910 de Koninklijke Militaire Academie te Breda en werd in juni 1910 benoemd tot tweede luitenant der artillerie van het Nederlandse leger. Hij werd vervolgens geplaatst bij het eerste regiment veldartillerie en kwam te Utrecht in garnizoen. In 1912 nam hij 'speciaal verlof' om voor de Sijthoff-kranten de Balkanoorlog te verslaan. In oktober van dat jaar vertrok hij vanuit Utrecht naar het Balkanschiereiland, waar oorlogscorrespondent Paul Bloch van het Berliner Tageblatt hem in een aantal artikelen opvoerde. Zo vertelde hij onder meer dat hij met anderen bij de Maritza-brug te Moestafa Pasja stond en men mopperde over de manieren van de Bulgaarse overheid, over de slordigheid, het vuil en de verveling; plotseling kwam er een trein ossenwagens over de brug, vanwaaruit een stem klonk: "Correspondents de guerre, messieurs?" Fabius sprong van de trein en stelde zich voor; hij had de anderen herkend aan de rode band om de arm. Hij kwam van Stara Zagora en wilde de volgende dag doorreizen naar Adrianopel. Bloch omschreef Fabius als volgt: "Hij was zo vol hoop en fris en vrolijk, met zijn kortgeknipte blond haar en de heldere eerlijke ogen in zijn jong gezicht dat hij binnen tien minuten de moed er bij ons in had. Alles vond hij prachtig en interessant en leerzaam, zelfs de modder op de weg. Toen er enige kerels met brandemmers voorbij kwamen was hij meteen weg. Hij kwam later zwart als een schoorsteenveger terug; alles was weer fabelachtig mooi en het was een echte brand geweest. Hij vertelde verder van zijn knappe papa en goede mama en deed de wonderlijkste kookvertoningen die ik ooit heb bijgewoond."