Podczas I wojny światowej pracował w Szpitalu Czerwonego Krzyża we Lwowie. W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej, służąc w stopniu majora jako kierownik III oddziału wewnętrznego w szpitalu na politechnice. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w Wojsku Polskim został awansowany na stopień podpułkownika rezerwy lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 6 Batalionu Sanitarnego ze Lwowa. W 1934 był w kadrze zapasowej 6 Szpitala Okręgowego we Lwowie jako podpułkownik lekarz w grupie oficerów pospolitego ruszenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.