W połowie marca fiaskiem zakończyły się rozmowy w Rambouillet pomiędzy delegacją Jugosławii i przedstawicielami wspólnoty międzynarodowej, co oznaczało rychłą interwencję zbrojną NATO w tym kraju. Zdaniem Lachowicza było to wydarzenie bardzo korzystne dla Łukaszenki, ponieważ poszerzało jego pole manewru w polityce zagranicznej i wewnętrznej. Białorusini, znajdujący się pod silnym wpływem rosyjskich mediów, sympatyzowali z Jugosławią. Prezydent mógł zatem przedstawić państwa Zachodu jako agresorów dążących do światowej dominacji i tym wyjaśnić ich niechęć do jego polityki. Z kolei Rada Najwyższa i siły demokratyczne wewnątrz Białorusi mogły zostać przedstawione w mediach jako zdrajcy, „piąta kolumna” pracująca na rzecz zagranicznych wrogów. Nowy konflikt zbrojny odwracał także uwagę białoruskiego społeczeństwa od prezydenckiej kampanii wyborczej. Wreszcie, Łukaszenka mógł liczyć na to, że zaostrzające się stosunki Rosji z Zachodem sprawią, że ta będzie go bezwarunkowo bronić na arenie międzynarodowej jako swego sojusznika.