W czasie dyktatury Salazara działał w opozycji antyreżimowej, był współzałożycielem Partii Socjalistycznej, a także redaktorem pisma „Revista Seara Nova” (1969–1974). Brał udział w wypadkach z 25 kwietnia 1974, kiedy został obalony autorytarny ustrój Portugalii. W 1975 został wybrany w skład Zgromadzenia Konstytucyjnego, następnie zaś zasiadał w Zgromadzeniu Republiki z ramienia PS jako reprezentant okręgów Santarém, Aveiro i Braga (1976–1983 i 1995–2002). W 1978 był sekretarzem stanu w resorcie kultury. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego frakcji poselskiej socjalistów, przewodniczącego Komisji Etyki Zgromadzenia, a także szefa delegacji portugalskiej do Zgromadzenia OBWE.