Narodową tragedią stał się dla Węgrów ład wersalski, ustanowiony wobec Węgier traktatem w Trianon z 1920. Z jego mocy terytorium zamieszkane przez Węgrów zostało okrojone – w sprzeczności z oficjalnie głoszoną zasadą etniczną i zasadą samostanowienia narodów. Jedna trzecia Węgrów została odcięta od etnicznych Węgier granicami nowo uformowanych państw, w większości wrogich Węgrom – Austrii, Czechosłowacji, Rumunii i Jugosławii. Autochtoniczni przecież Węgrzy byli w nich traktowani w najlepszym przypadku obojętnie, z reguły nieżyczliwie (przymusowa slawizacja w Czechosłowacji i Słowacji), a w skrajnych przypadkach poddawani represjom (reżim Nicolae Ceaușescu w Rumunii, sowieckie wywózki z Rusi Zakarpackiej). Z tym stanem rzeczy Węgrzy nie pogodzili się do dzisiaj – hasła zjednoczenia Węgrów, poprzez połączenie obszarów przez nich zamieszkanych, są wciąż żywe i popierane przez władze. Kolejną traumą narodową Węgrów był okres komunizmu – stalinowski reżim Rákosiego był o wiele brutalniejszy niż w Polsce, a stłumienie powstania 1956 roku i następująca po nim przymusowa stabilizacja („gulaszowy komunizm”) zaowocowały ogólnospołeczną frustracją, której objawem był najwyższy w Europie wskaźnik samobójstw i ubytek ludności.