У канцы верасня была апублікавана новая Дэкларацыя Сакратарыята, у якой больш не згадвалася ліпеньскае пагадненне — гэты дакумент відавочна ўвёў ва Украіну тую самую структуру кіравання, якую Часовы ўрад забараніў сваёй «Інструкцыяй» ад 17 жніўня. Больш за тое, у Дэкларацыі гаварылася, што Сакратарыят па ваенных справах (стварэнне якога Часовы ўрад адназначна забараніў) павінен атрымаць права прызначаць і падаваць у адстаўку «воінскія чыны ў ваенных акругах на тэрыторыі Украіны і ва ўсіх украінскіх вайсковых часцях», прычым за «вышэйшай ваеннай уладай» прызнаецца толькі чыста фармальнае права «зацвярджаць» гэтыя загады ўкраінскай улады. У адказ Часовы ўрад, спасылаючыся на адсутнасць афіцыйнай рэзалюцыі аб стварэнні Цэнтральнай рады, прыняў рашэнне лічыць саму Цэнтральную раду, Сакратарыят і адначасова яго «Інструкцыю» ад 4 жніўня «неіснуючай». Праз тыдзень Часовы ўрад паспрабаваў выклікаць у Петраград «для асабістых тлумачэнняў» трох кіраўнікоў Савета — У. К. Віннічэнку (Кіраўнік Генеральнага сакратарыята), А. М. Зарубіна (генеральны кантралёр) і І. М. Сцяшэнка (Генеральны сакратар). Савет праігнараваў гэты выклік, заявіўшы, што «не дазволіць расследаванне над ўкраінскай рэвалюцыйнай народнай установай». Рэзалюцыя, прынятая адначасова Усеўкраінскім Саветам ваенных дэпутатаў, прадугледжваў «ігнараванне» прызначэння Часовым урадам камісара горада Кіеў і лічыў недапушчальнымі любыя прызначэнні на пасады ў Кіеўскай ваеннай акрузе без ведама Цэнтральнай Рады, таксама забаранялася выконваць загады любога чыноўніка, прызначанага без згоды Цэнтральнай Рады. Гэта быў прамы крок да незалежнасці Украіны і распаду Расійскай імперыі, які адбыўся да кастрычніцкага перавароту і звяржэння Часовага ўрада.