Als jonge man diende hij als foerier in het Franse leger van Napoleon Bonaparte. Na de nederlaag van Napoleon in 1814, keerde hij naar terug naar huis om deel te nemen aan het dagelijkse leven. Hij ontwikkelde zich tot een feestneus en verloofde zich. Na enkele ruzies met zijn vader in het ouderlijke huis over zijn chaotische leven, besloot hij op bedevaart te gaan naar Onze-Lieve-Vrouw van Goede Wil in Duffel. Daar bad hij tot Maria om hem te helpen besluiten of hij in het klooster zou treden of huwen. Het verhaal gaat dat hij besloot het lot te laten beslissen door zijn hoed in de lucht te werpen. Als deze met de opening naar boven zou vallen zou hij intreden, in het andere geval zou hij vergiffenis vragen en huwen. Het lot besliste in het voordeel van de priorij en vervolgens trok hij naar Westmalle. Hier nam men hem aanvankelijk echter niet serieus. Toch zette hij door en op 11 november 1817, de feestdag van Sint Martinus, patroonheilige van zowel de gemeente Kontich als Westmalle, trad hij in het klooster. Datzelfde jaar nog legde hij zijn geloften af en op 23 december 1820 werd hij beëdigd en kreeg hij de naam Martinus. Hij zou voortaan weesjongens opleiden binnen de priorij. In 1826 werd hij verkozen tot prior (kloosteroverste), een taak die hij bleef uitvoeren tot hij in 1836 verkozen werd tot abt.