W grudniu 1917 r. ok. 600 oficerów i żołnierzy pułku grupami przedostało się nad Don do Nowoczerkaska, gdzie zaczynały formować się oddziały do walki z bolszewikami, zorganizowane wkrótce w Armię Ochotniczą. Pod koniec grudnia został tam odtworzony pułk korniłowców pod nazwą Słowiański Korniłowski Pułk Uderzeniowy. Na jego czele ponownie stanął ppłk M. O. Nieżencew. W styczniu 1918 r. w rejonie Taganroga walczyła samodzielna kompania pułku, zluzowana 30 stycznia przez kompanię oficerską. W poł. lutego tego roku w wyniku reorganizacji Armii Ochotniczej do pułku korniłowskiego dołączono kompanię gieorgijewską i oddział oficerski płk. Simanowskiego. W ten sposób liczebność korniłowców osiągnęła ponad 1,2 tys. żołnierzy. Trzecią część stanowili oficerowie. W poł. marca, otoczony z 3 stron przez wojska bolszewickie, pułk odbył wraz z częścią sił Armii Ochotniczej 80-dniowy tzw. 1 Kubański (Lodowy) Marsz. Wchodził wówczas w skład 2 Brygady Piechoty, biorąc udział 30-31 marca w nieudanym ataku na Jekaterynodar. Na pocz. czerwca został przeniesiony do 2 Dywizji Piechoty. W lipcu sformowano 2 Korniłowski Pułk Uderzeniowy (w jego skład weszli m.in. wzięci do niewoli machnowcy), liczący ok. 2,6 tys. żołnierzy i 85 karabinów maszynowych, zaś w sierpniu w Charkowie – 3 Korniłowski Pułk Uderzeniowy. Z wszystkich pułków korniłowskich stworzono Korniłowską Brygadę Uderzeniową. W grudniu w Azowie powstał jeszcze 4 Korniłowski Pułk Uderzeniowy, który pod koniec lutego 1920 r. na Kubaniu został prawie całkowicie zniszczony i już nie odbudowany.