സാർത്രിലുള്ള താല്പര്യമാണ് ജെയിംസണെ മാർക്സിസ്റ്റ് സാഹിത്യവിമർശനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം അഡോർണോയെപ്പോലുള്ള മാർക്സിസ്റ്റ് ചിന്തകർ അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയെങ്കിലും 1950-60കളിൽ മാർക്സിസം അമേരിക്കയിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്താധാരയായിരുന്നു. ന്യൂ ലെഫ്റ്റ്, ക്യൂബൻ വിപ്ലവം തുടങ്ങിയ സംഭവങ്ങളും സാംസ്കാരിക വിമർശത്തെ മാർക്സിസത്തിന്റെ പ്രധാനഭാഗമായിക്കണ്ട ലൂക്കാച്ച്, ബ്ലോഷ്, അഡോർണോ, ബെന്യാമിൻ, മാർകൂസെ, ആൽത്യൂസർ തുടങ്ങിയ ചിന്തകരും ജെയിംസണിന്റെ എഴുത്തിനെ വലിയ തോതിൽ സ്വാധീനിച്ചു. പാശ്ചാത്യ മാർക്സിസം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ ധാര സാമ്പ്രദായികമായ മാർക്സിസ്റ്റ് ചിന്തയിൽ നിന്നും വത്യസ്തമായിരുന്നു. സമകാലിക സംസ്കാരരൂപങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ മാർക്സിസത്തിന് നൽകാവുന്ന സംഭാവനകളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ജെയിംസണിന്റെ പ്രധാന പഠനവിഷയം. യാഥാസ്ഥിതിക മാർക്സിസത്തിൽ "പ്രത്യയശാസ്ത്രം" (ideology) എന്ന പദമുപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഒരു സവിശേഷാർഥത്തിലായിരുന്നു. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ സാംസ്കാരിക-ഉപരിഘടന (super structure) സാമ്പത്തിക-അടിത്തറയുടെ (base) ബാഹ്യമായ പ്രകടനം മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ജെയിസൺ വാദിക്കുന്നത് ഒരു കലാസൃഷ്ടി നിലവിലുള്ള ചരിത്രമുഹൂർത്തത്തെ വിശദീകരിക്കാനും വിലയിരുത്താനും പര്യാപ്തമണെന്നും അതിനാൽത്തന്നെ ഏതൊരു കലാസൃഷ്ടിയും രാഷ്ട്രീയമായ മാനങ്ങൾ പുലർത്തുന്നുവെന്നുമാണ്. ജെർമൻ ചിന്തകനായ ഹെഗലിന്റെ സ്വാധീനം മാർക്സിസത്തിന്റെ ഈ പുനർവ്യാഖ്യാനത്തിൽ കണാം.