Kolejnym pretekstem do sporów było krwawe stłumienie powstania węgierskiego w 1956. Jean-Paul Sartre skomentował działania ZSRR następująco: "Jego rozpoznanie jest słuszne, nie podważają go błędy, niewiedza i słabości danej chwili". Według Sartre’a działania Związku Radzieckiego pozostają poza ocenami przez ich cel a potępianie represji komunistycznych dostarcza jedynie argumentów antykomunistom. Jedynym problemem, który dostrzegał był ich wpływ na "postrzeganie" komunizmu na świecie, które mogło być przez takie działania zaburzone. I konkludował: "Być może jesteśmy w sytuacji, w której nie istnieje już niesprawiedliwość wobec konkretnej osoby". Podobne poglądy prezentowali także Boris Souvarine, Michel Collinet, Cornelius Castoriadis, Georges Bataille. Nieliczne krytyczne głosy ze strony francuskich sympatyków komunizmu były zwykle opatrzona kategorycznymi zastrzeżeniami, że ewentualna ich krytyka nie neguje zasad marksizmu-leninizmu i powinna być odbierana jako przyjazna, mająca na celu poprawienie systemu. Sartre jeszcze w 1973 pisał: