Urodził się 24 września 1897 roku w Dąbrowie, pow. frysztackim, na Śląsku Cieszyńskim w ewangelickiej rodzinie Jana i Joanny z Tomanków. W 1909 roku rozpoczął naukę w ośmioklasowym Realnym Gimnazjum w Orłowej, w trakcie której, wiosną 1912 roku wstąpił do organizacji skautowej, a w kwietniu 1913 roku do drużyny strzeleckiej. Po wybuchu I wojny światowej od 6 sierpnia do 5 października 1914 roku ochotniczo służył w tzw. Śląskim Batalionie Legionów Polskich, na stanowisku podoficera instrukcyjnego. 1 sierpnia 1916 roku został powołany do służby w armii austro-węgierskiej z przydziałem do Kadry Zapasowej 20. Pułku Piechoty. Od 1 października do 9 grudnia 1916 roku przebywał w c.k. Oficerskiej Szkole Rezerwy w Opawie. W 1917 roku kontynuował w trybie indywidualnym naukę oraz zdał egzamin dojrzałości w Realnym Gimnazjum w Orłowej. Następnie z własnym pułkiem walczył na frontach austriacko-rosyjskim na Bukowinie, później austriacko-włoskim. 19 sierpnia 1917 roku dostał się do niewoli włoskiej, w której przebywał do maja 1918. Od czerwca do 23 grudnia 1917 roku służył w Polskim Oddziale Wywiadowczym (dowodzonym przez por. Stefana Kluczyńskiego) przy sztabie włoskiej 4. Armii. 1 grudnia 1918 roku w stopniu sierżanta wstąpił do Wojska Polskiego. Od 23 grudnia 1918 do 17 lutego 1919 roku był instruktorem i brał udział w formowaniu we Włoszech 4. Pułku Strzelców Polskich im. Francesco Nullo. Od 22 lutego 1919 roku w stopniu podporucznika przydzielony do 8. Pułku Strzelców Polskich im. Francesco Nullo w składzie nowo formowanej 3. Dywizji Strzelców Polskich Armii Polskiej we Francji. Ernest Buchta od 23 sierpnia do listopada 1919 roku ze swoim pułkiem (od 1 września 1919 roku nazwany 50. Pułkiem Piechoty Strzelców Kresowych) uczestniczył w walkach polsko-ukraińskich na froncie galicyjskim i wołyńskim.