W latach 90. XX wieku należał do czołówki argentyńskich szachistów. W roku 1997 zdobył w Buenos Aires tytuł indywidualnego wicemistrza kraju, a w latach 1995 i 1998 dwukrotnie w finałowych turniejach zajmował IV miejsca. Trzykrotnie (1990, 1998, 2000) wystąpił na szachowych olimpiadach oraz dwukrotnie w drużynowych mistrzostwach państw panamerykańskich, w których wraz z drużyną zdobył dwa medale: srebrny (1995) oraz brązowy (1987). W latach 1999 oraz 2001 uczestniczył w rozgrywanych systemem pucharowym turniejach o mistrzostwo świata, w obu przypadkach odpadając w I rundach (po porażkach z Władysławem Tkaczewem i Piotrem Swidlerem).