W 1845 r. Wybuchła I wojna Brytyjczyków z Sikhami, a Gulab Singh starał się trzymać z daleka do bitwy o Sobraon (1846 r.), kiedy to pojawił się jako przydatny mediator i zaufany doradca Sir Henry'ego Lawrence'a. Wkrótce po śmierci Gulaba Singha w 1857 r. jego syn, Ranbir Singh, dodał do królestwa księstwa Hunza, Gilgit i Nagar. Kraj łączył różne regiony, religie i grupy etniczne: na wschodzie Ladakh był etnicznie i kulturowo bliski Tybetowi, a jego mieszkańcy praktykowali buddyzm; na południu Dżammu miało mieszaną populację hinduistów, muzułmanów i sikhów; w gęsto zaludnionej środkowej dolinie Kaszmiru ludność była w przeważającej mierze sunnicka, jednak była też niewielka, ale wpływowa mniejszość hinduska, bramini kaszmirscy lub pandity; na północnym wschodzie słabo zaludniony Baltistan miał populację etnicznie związaną z Ladakhem, ale praktykującą "szyicki" islam; na północy, również słabo zaludnionej, region Gilgit był obszarem różnorodnych, głównie "szyickich" grup.