W latach 1919–1920 był wolontariuszem w klinikach uniwersyteckich we Wrocławiu, gdzie 31 marca 1920 uzyskał stopień doktora medycyny i chirurgii na podstawie pracy „Beiträge zur Lehre von den Knochencysten”, napisanej pod kierunkiem Oswalda Bumkego. Od października 1920 praktykował w swoim rodzinnym Wierzchu. W czasie plebiscytu na Górnym Śląsku uczestniczył w pracach Polskiego Komitetu Plebiscytowego na powiat prudnicki w Prudniku, Głogówku i Strzeleczkach. W ramach przygotowań do organizacji polskiej służby zdrowia, odbył w Poznaniu kurs dla lekarzy powiatowych. Podczas III powstania śląskiego był lekarzem pułkowym w 2 Zabrskim Pułku Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Grupie „Wschód”.