Mimo eksperymentowania z zaporami powietrznymi i brzegami podwozia w połowie lat 70., Brabham – podobnie jak pozostali konstruktorzy – nie rozumiał, skąd wzięła się przewaga Lotusa. Na początku 1978 roku Murray odkrył tę przyczynę, która wiązała się z odpowiednim wyprofilowaniem podwozia, co przyspieszało przechodzenie powietrza pod samochodem, a to z kolei zmniejszało ciśnienie powietrza pod podwoziem w stosunku do ciśnienia powietrza nad nim. Lotus uzyskał efekt Venturiego, co zwiększało przyczepność opon i pozwalało szybciej wchodzić w zakręty bez spadku osiągów na prostych odcinkach. Murray wiedział jednak, że przy zbyt szerokich silnikach Alfa Romeo zastosowanie pomysłu Lotusa nie było możliwe. Zaprojektował więc samochód Brabham BT46B, który z tyłu posiadał wentylator, przysysający go do podłoża. Regulamin zabraniał wprawdzie zespołom umieszczania ruchomych elementów wpływających na aerodynamikę bolidu, ale oficjalnie wentylator chłodził mający problemy z przegrzewaniem się silnik. Samochód wziął udział jedynie w Grand Prix Szwecji, które wygrał kierowca Brabhama, Niki Lauda. Po wyścigu CSI zabroniła stosowania takiego rozwiązania, ale zwycięstwo Laudy zostało utrzymane w mocy.