Aan het einde van de 19de eeuw draaide de modernisering van het spoorwegnet op volle toeren. Nieuwe technieken en aandrijvingen deden hun intrede, waaronder ook de elektriciteit. Op stadstramnetwerken werd dit al op bescheiden schaal toegepast (In Luik reed in 1893 de eerste elektrische tram in België) en ook op andere vlakken werd er met elektrische aandrijvingen geëxperimenteerd. Een opvallend prototype duikt op op de Wereldtentoonstelling van 1897 in Tervuren. Hier konden mensen een ritje maken met een elektrische monorail, gebouwd door ingenieur F. Behr. Een circuit met één enkele rail van 5 kilometer werd aangelegd en het zonderlinge spoorwegtuig zou een snelheid hebben gehaald van 150 kilometer per uur. Het werd een populaire attractie op de tentoonstelling en een idee dat ook de politiek liet dromen. In de maanden na het aflopen van de expositie startte het ministerie van spoorwegen een onderzoekscommissie die moest onderzoeken of de monorail ook commercieel kon worden ingezet. Het idee werd geopperd om een lijn te trekken tussen Brussel en Antwerpen waarbij een elektrisch treinstel op één rail de afstand zou afleggen in 20 minuten. De resultaten van de experimenten waren evenwel niet zo succesvol als gehoopt en ook uit financiële overwegingen werd het plan uiteindelijk verlaten.