W 1919 jako ochotnik zgłosił się do wojska. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył w szeregach Batalionu Szturmowego z Wrześni, a następnie w 361 ochotniczym rezerwowym pułku piechoty. Po wojnie został w armii i po odbyciu przeszkolenia sanitarnego służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. Awansował na plutonowego i został skierowany do Centralnej Szkoły dla Podoficerów Zawodowych Sanitarnych w Przemyślu, w której został sierżantem i przez 3 lata pracował jako instruktor sanitarny. Następnie został skierowany do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, gdzie przez 5 lat był instruktorem sanitarnym. W latach 1931–1934 uczył się w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. 4 sierpnia 1934 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1934 i 289. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do Batalionu Morskiego w Wejherowie (od 19 stycznia 1938 był to 1 Morski Batalion Strzelców) na stanowisko dowódcy plutonu. Awansował na porucznika. W 1939 pełnił służbę na stanowisku oficera żywnościowego. W sierpniu tego roku, w czasie mobilizacji, został wyznaczony na stanowisko oficera żywnościowego 1 Morskiego Pułku Strzelców.