W ramach swojej kariery dyplomatycznej, Leich sprawował funkcje konsularne na różnych stanowiskach w powojennej Polsce. Najpierw jako wicekonsul amerykański w Gdańsku (1947), następnie jako trzeci sekretarz do spraw gospodarczych w ambasadzie Stanów Zjednoczonych w Warszawie (1948). Stamtąd został przeniesiony do pracy w Niemczech Zachodnich, do ambasady amerykańskiej w Monachium. Podczas pobytu w Amberg, w latach 1949–1950 wydawał wizy dipisom w ramach . Od 1950 do 1965 roku pracował we Komitecie Wolnej Europy w Nowym Jorku. W styczniu 1952 roku Leich brał udział w konsultacjach (z Claytonem Millerem, Haroldem C. Vedelerem i Johnem C. Campbellem) w sprawie nie uruchamiania audycji sekcji Bałtów w RWE. Oficjalnie uzasadniono to kwestiami technicznymi, realnie zrezygnowano z powodów politycznych. W jego ocenie, działalność uchodźców w Komitecie Wolnej Europy miała służyć polityce zagranicznej USA w Europie Wschodniej. Ponadto podstawowym celem KWE według Leicha miało być użycie uchodźców jako narzędzia propagandowego oraz umożliwienie dzięki nim zdobycia sympatyków dla amerykańskiej polityki wobec Europy Wschodniej. Celem funkcjonowania organizacji było także wywieranie wpływu oraz zbieranie informacji o poszczególnych państwach. Po wystąpieniu Chruszczowa na XX Zjeździe KPZR rola uchodźców z bloku wschodniego w polityce Stanów Zjednoczonych mocno zmalała.