W siódmej edycji, rozgrywanej w latach 2008–2010 udział wzięło 36 reprezentacji narodowych, przy czym tradycyjnie najsilniejsze reprezentacje europejskie (Anglia, Francja, Irlandia, Szkocja, Walia i Włochy) uczestniczyły w odrębnych rozgrywkach o Puchar Sześciu Narodów. Drużyny podzielone były na trzy dywizje (1, 2 i 3), przy czym dywizje 1 i 2 podzielono dodatkowo na „poddywizje” (2A, 2B oraz 3A, 3B, 3C, 3D). Kryterium podziału były miejsca zajęte w poprzednich rozgrywkach. Dwuletnie rozgrywki były jednocześnie fazą eliminacji do Pucharu Świata, który w 2011 roku miał się odbyć w Nowej Zelandii. Do turnieju finałowego bezpośrednio awansowały dwa najlepsze zespoły z Dywizji 1, zaś o trzecią przepustkę rywalizowali ze sobą zwycięzcy kolejnych dywizji – triumfator Dywizji 3C grał z najlepszym z Dywizji 3B, a zwycięzca tego spotkania przechodził do dalszej rywalizacji. Ostatecznie, wyłoniona w ten sposób drużyna, grała dwumecz z trzecią drużyną Dywizji 1, którego stawką było ostatnie miejsce na Pucharze Świata.