Όταν ο Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας, πρώτος ξάδελφος του Γεωργίου, ανατράπηκε κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η βρετανική κυβέρνηση προσέφερε πολιτικό άσυλο στην οικογένειά του. Όμως, λόγω των συνθηκών εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε συνδυασμό με τους φόβους ότι η επανάσταση θα έφθανε στα βρετανικά νησιά, ο Γεώργιος σκεφτόταν ότι η παρουσία των Ρομανώφ θα μπορούσε να λειτουργήσει εναντίον της δυναστείας. Παρά τους μεταγενέστερους ισχυρισμούς του λόρδου Λούις Μαουντμπάττεν ότι ο πρωθυπουργός Λόυντ Τζορτζ ήταν αντίθετος με τη διάσωση της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας, επιστολές του λόρδου Άρθουρ Μπιγκ υποστηρίζουν ότι ο Γεώργιος Ε΄ αντιτάχθηκε στην ιδέα της διάσωσης ενάντια στη θέληση της κυβέρνησης. Ο σχεδιασμός της διάσωσης αναλήφθηκε από την της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας MI1, αλλά λόγω της θέσης ισχύος των Μπολσεβίκων και των ευρύτερων δυσκολιών στη διεξαγωγή του πολέμου, το σχέδιο δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή. Ο Τσάρος και η οικογένειά του παρέμειναν στη Ρωσία, όπου εκτελέστηκαν από τους Μπολσεβίκους στις 17 Ιουλίου του 1918. Ο Γεώργιος έγραψε στο ημερολόγιό του για το γεγονός: "«Ήταν μια άδικη δολοφονία. Ήμουν αφοσιωμένος στον Νίκι, ο οποίος ήταν από τους ευγενικότερους ανθρώπους και εντελώς τζέντλεμαν: αγαπούσε τη χώρα του και το λαό του»". Το επόμενο έτος, η μητέρα του Νικολάου, Μαρία Φεοντόροβνα, και άλλα μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας διασώθηκαν στην Κριμαία από ένα βρετανικό πολεμικό πλοίο.