Najwybitniejszą osobowością nowego kina greckiego okazał się jednak Teo Angelopoulos, realizator filmów o zderzeniu jednostek z historią, charakterystycznych ze względu na długie ujęcia, nieśpieszną narrację oraz minimalistyczny dialog. Wśród najważniejszych dzieł Angelopoulosa wymieniane są "Podróż komediantów" (1975) o członkach wędrownego teatru doświadczonych przez niemiecką okupację i wojnę domową; "Aleksander Wielki" (1980) o terrorze totalitaryzmów na przykładzie tytułowej wioski w greckiej części Macedonii; a także "Podróż na Cyterę" (1984), "Pejzaż we mgle" (1988), "Spojrzenie Odyseusza" (1995), wreszcie nagrodzona Złotą Palmą na 51. MFF w Cannes "Wieczność i jeden dzień" (1998).