Kiedy na przełomie stulecia XV i XVI zaczęto polskiego szerzej używać w piśmie i druku, pojawił się problem odzwierciedlenia samogłosek nosowych w ortografii. W Rzeczypospolitej Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego łacina dominowała w Królestwie, a język ruski w Wielkim Księstwie od X wieku. Oba języki miały silny wpływ na formującą się polszczyznę. Z łaciny przyjęto alfabet w staroczeskiej redakcji, a z ruszczyzny ogonek dla oznaczenia nosowości. Cyryliczny wielki jus (Ѫ ѫ) odpowiada w wymowie "ą", czyli nosowemu "o". Jednak graficzne podobieństwo małego jusu (Ѧ ѧ) do dużego "A" przeważyło, chociaż jego wymowa odpowiada literze "ę" (nosowe "e"). Pod tym wpływem do łacińsko-polskiego dużego "A" dołożono "trzecią nogę" z małego jusu jako tzw. "ogonek" na oznaczenie nosowości. Stąd, choć zdaje się to nielogiczne, "a z ogonkiem", czyli "ą" oznacza nosowe "o", choć "powinno" to być "o z ogonkiem", czyli "ǫ".