In de Weimarrepubliek bleef een militaristische sfeer hangen. Op de KPD na was elke partij ervan overtuigd dat de "Reichswehr" de stabielste factor was. De verkiezing van Paul von Hindenburg tot Rijkspresident in 1925 als opvolger van de overleden Friedrich Ebert was daarvan een ultiem bewijs. In latere jaren geraakte de republiek in steeds grotere interne problemen. Dat was het gevolg van de wereldwijde economische crisis, de door partij-knokploegen op straat uitgevochten politieke tegenstellingen en het samenspannen (in verschillende coalities) van de anti-Weimar-partijen als de Duits-nationalen, de nazipartij NSDAP en de voornoemde KPD. Eigenlijk steunde de republiek nog op de SPD en de katholieke Centrumpartij. Tussen 1930 en 1933 werd er geregeerd op grond van de noodstatuten van de republiek: de president benoemde telkens de rijkskanselier die zelf een meerderheid in en buiten het parlement, de Rijksdag, moest zien te vinden. Een van deze kanseliers was generaal Kurt von Schleicher; deze moest trachten de NSDAP buiten de regering te houden. Dat mislukte, waarop Franz von Papen in tweede instantie dan maar Hitler moest opnemen in de regering om hem in te dammen...