W pogromie Ormian zginęło od 66 do 86 osób, zaś 200-300 zostało rannych. Ludowy Front Azerbejdżanu odciął się od całego wydarzenia i uznał je za szkodliwe dla interesów Azerów. Wielu działaczy organizacji brało jednak aktywny udział w atakach na Ormian, tylko część z nich czynnie wystąpiła w ich obronie. W kolejnych dniach bardziej radykalni działacze Frontu otwarcie wzywali do wysiedlenia Ormian z Azerbejdżańskiej SRR. Kierownictwo organizacji w Baku nie potrafiło panować nad ich wystąpieniami. W celu stłumienia ruchu kierowanego przez Ludowy Front Azerbejdżanu w dniach 19-20 stycznia 1990 wojska radzieckie przeprowadziły pacyfikację Baku, w której zginęły 132 przypadkowe osoby cywilne, zaś ponad 600 zostało rannych. Interwencja nie odniosła spodziewanego rezultatu. Przywódcy ruchu w dalszym ciągu organizowali publiczne manifestacje, w czasie których wzywali społeczeństwo do nieposłuszeństwa. 31 stycznia utworzyli Radę Obrony Narodowej, w skład której weszli Əbülfəz Elçibəy, Etibar Məmmədov, Rəhim Qazıyev, Nemət Pənahlı i Halig Gandżijew. Działania Frontu nie przynosiły jednak korzystnych dla mieszkańców Azerbejdżanu rezultatów. Stale wzywając do obalenia władzy, organizując manifestacje antyrządowe, Front prowokował jedynie centralne władze ZSRR do dalszych represji przeciwko Azerbejdżanowi. Po Czarnym Styczniu doszło do fali aresztowań członków i sympatyków Frontu.