Jednym z wydarzeń, które ukształtowały ruch, była fala destalinizacji w Związku Radzieckim. Nikita Chruszczow wygłosił w lutym 1956, mowę „Kult jednostki i jej konsekwencje”, będąca sygnałem na zmiany w krajach bloku wschodnim, nadzieje zachodniej lewicy zostały jednak rozbite przez spacyfikowanie rewolucji węgierskiej 1956 roku. Zdezorientowani działacze Komunistycznej Partii USA, Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii i Japońskiej Partii Komunistycznej, zwrócili się w kierunku poszukiwania nowego nurtu. Młodzi marksiści i intelektualiści, obserwując niepowodzenie komunistycznych organizacji politycznych, zaczęli rozwijać bardziej demokratyczne podejście do polityki, krytykując centralizacje i wewnątrzpartyjny autorytaryzm partii lewicowych głównego nurtu. Działacze komunistyczni rozczarowani realnym socjalizmem z powodu jego autorytarnego charakteru sprawowania władzy, ostatecznie uformowali termin „nowej lewicy”, najpierw wśród komunistycznych intelektualistów wewnątrz Brytyjskiej Partii Komunistycznej, a wkrótce także na fali radykalizmu w USA. Termin „nouvelle gauche” we Francji, był już znany w latach 50., nurt ten związany był z pismem "Le Nouvel Observateur". Redaktor Claude Bourdet, próbował ukształtować trzecią pozycję, znajdującą się w opozycji między stalinizmem a socjaldemokracją oraz dwoma blokami okresu zimnej wojny.