W 1936 był trenerem polskich narciarzy przygotowujących się do udziału w igrzyskach w Garmisch-Partenkirchen. Dużą wagę przywiązywał do porządku podczas treningów. Był również sztandarowym polskiej ekipy – na ceremonii otwarcia niósł biało-czerwoną flagę. Dwa tygodnie przed olimpiadą zajął 23. miejsce w konkursie skoków na obiekcie olimpijskim. W biegu zjazdowym był najlepszy z Polaków i zajął 19. miejsce, po slalomie zsunął się w rankingu kombinacji alpejskiej na pozycję 20. Biegł też w sztafecie, która ukończyła rywalizację na siódmym miejscu w składzie: Czech, Orlewicz, Karpiel i Górski. W biegu na 18 km był 33., w skokach do kombinacji norweskiej ósmy, a w jej końcowej klasyfikacji – szesnasty z notą 375,0 pkt. W skokach sklasyfikowano go również na 33. pozycji (62,5 m i 63,5 m z notą 193,0 pkt.). W tym samym roku wziął też udział w MŚ w narciarstwie alpejskim i zajął tam 15. lokatę w kombinacji, 13. miejsce w zjeździe oraz 16. w slalomie. Został mistrzem Polski w slalomie i w kombinacji alpejskiej i wicemistrzem w skokach, był też czwarty w skokach na Krokwi.