Została ciężko ranna w nogę w walkach pod Gżackiem 13 września 1941. Po pobycie w szpitalach na Uralu i w Baku w styczniu 1942 rozpoczęła służbę na okręcie wojenno-sanitarnym „Krasnaja Moskwa”, którego zadaniem było przewożenie rannych ze Stalingradu do Krasnowodska. Awansowała do stopnia głównego starszyny i została odznaczona odznaką Przodownika Floty Wojennej. Po zakończeniu bitwy stalingradzkiej ochotniczo wstąpiła jako instruktor sanitarny do sformowanego w Baku 369 wydzielonego batalionu piechoty morskiej, działającego w ramach Flotylli Azowskiej, a następnie Flotylli Dunajskiej. Przeszła szlak bojowy Flotylii przez Rumunię, Bułgarię, Węgry, Jugosławię, Czechosłowację i Austrię. Trzykrotnie była ranna, ostatni raz, ciężko, 4 grudnia 1944, podczas walk o Prahovo i twierdzę w Iloku. Po powrocie na front brała udział w desancie na Most Rzeszy w Wiedniu w ramach operacji wiedeńskiej. We wrześniu 1944 i w marcu 1945 była odznaczana orderem Czerwonego Sztandaru. Dwukrotnie, w sierpniu i w grudniu 1944, przedstawiano jej kandydaturę do nadania tytułu Bohatera Związku Radzieckiego, jednak ostatecznie otrzymała go dopiero w 1990.