Tsjoebajs had wel het hele proces in twee stukken geknipt. In de eerste fase konden de banken inschrijven hoeveel geld en tegen welke rente ze wilden lenen aan de overheid voor een aandelenpakket. De bank met de meeste aantrekkelijke bieding kreeg de aandelen in onderpand. De tweede fase was gepland na de Russische presidentsverkiezingen 1996. Als de overheid de leningen niet voor eind september 1996 had terugbetaald, dan werden de aandelen voor een tweede keer geveild en zouden dan weer gaan naar de hoogste bieder. De bank kreeg zijn geleende geld terug en een deel van de meeropbrengst was bestemd voor de overheid. De redenen voor Tsjoebajs om het zo te regelen waren tweeledig. Ten eerste zouden de bedrijven onder beter management komen te staan, te resultaten zouden verbeteren waardoor de opbrengst van de tweede veiling hoger zou uitkomen. Ten tweede wilde hij de herverkiezing van Jeltsin garanderen. De communist Gennadi Zjoeganov stond er in de opiniepeilingen aanmerkelijk beter voor dan Jeltsin. Zjoeganov zou de privatisering kunnen blokkeren en de oligarchen waren dus gebaat bij de herverkiezing van Jeltsin. De tweede veilingen waren gepland in september 1996. Op 30 augustus 1995 tekende Jeltsin het decreet en het programma kon van start gaan.