Pierwszy z dynastii Angelidów - Izaak II Angelos był bierny w stosunku do wszystkich patologii ukróconych wcześniej przez Andronika. Nadużycia poborców podatkowych, łapownictwo czy sprzedawanie urzędów były na porządku dziennym w jeszcze bardziej dotkliwej formie. Samowola urzędników skarbowych w połączeniu z kolosalnymi wydatkami budżetu spowodowały podniesienie podatków. Dużą część pieniędzy ze skarbca przeznaczano na utrzymanie dworu, czy opłacanie sojuszniczych plemion by zabezpieczyć państwo z zewnątrz. Bezmyślny sposób zarządzania finansami zaznaczył się jeszcze bardziej gdy na tronie od 1195 zasiadał wspomniany wcześniej Aleksy III. Wraz ze zwiększaniem przywilejów dla możnowładztwa słabła władza centralna. Panowanie Angelidów zakończyło się rozpadem Bizancjum na kilkadziesiąt lat. Konstantynopol został zdobyty w 1204 przez uczestników czwartej krucjaty. Paradoksalnie rozbicie Cesarstwa pozwoliło raz jeszcze zaistnieć dynastii Komnenów, ponieważ ród ten sprawował władzę w Trapezuncie od 1204 aż do 1461 roku. Stosunkowo szybki rozkład państwa po 1185 pokazał, że Cesarstwo utrzymywali przy życiu jedynie sprawni władcy, ale fundamenty państwowości były w złym stanie. Mimo to odnowienie Komnenów było ostatnim tak długim okresem pomyślności w dziejach Bizancjum.