In de 17e en 18e eeuw kende Zweden zijn Gouden Eeuw en werd het grondgebied met wapengeweld uitgebreid. In die tijd was Zweden twee keer zo groot als nu en omvatte, naast Estland, Finland en Ingermanland, sinds 1629 ook Zweeds Lijfland, en werd in 1645 uitgebreid met Ösel en delen van het Heilige Roomse Rijk, zoals grote delen van Pommeren, Wismar en Bremen-Verden. Deze Duitse gebieden waren verworven bij de Vrede van Westfalen door Zwedens overwinningen in de Dertigjarige Oorlog. Tijdens de Noordse Oorlog (1655-1660) werden aanvankelijk uitgestrekte gebieden veroverd op Denemarken-Noorwegen, maar verderop in de oorlog keerde het tij en moest Zweden van het Sticht Trondheim en Bornholm afzien. Bij de Vrede van Roskilde stond Denemarken Bohuslän en Skåneland (Blekinge, Halland en Skåne), eerst tijdelijk, af. In de Schoonse Oorlog (1674-1679) verdedigde Zweden de nieuwe bezittingen succesvol. Gedurende de 17e eeuw, vooral de tweede helft, beheerste Zweden de Oostzee volledig.