Uit bovenstaande jaartallen blijkt dat de symfonie is gecomponeerd in de aanloop en gedurende de eerste jaren van de Eerste Wereldoorlog. Dat is aan de symfonie op zich niet te merken. De symfonie is geworteld in de traditie van de klassieke muziek van de 19e eeuw en klinkt opgeruimd; alleen deel drie is iets somberder van klank; en men dacht dat de oorlog spoedig zou eindigen. Feit is dat de meeste muziek van Dunhill zich bevond op de scheidslijn tussen lichte muziek en klassieke muziek. In dat kader kan zijn symfonie als een van zijn meest serieuze composities gezien worden. Dat deel (3) het serieust is, is te wijten aan de Slag bij de Marne die toen uitgevochten werd en waar Dunhill’s vriend en cellist Edward Mason het leven liet.