Pochodził z rodziny ziemiańskiej, osiadłej w pierwszej połowie XIX wieku w okolicach Łomży; osierocony przez ojca w 1918, matka Ewelina z Przywieczerskich dożyła wieku 97, zmarła w 1973. Od młodego wieku Schirmer interesował się wojskiem. W 1920 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i wziął udział w wojnie z bolszewikami. W latach 1925–1928 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Piechoty. Uczestniczył w walkach w Warszawie w czasie przewrotu majowego. 15 sierpnia 1928 mianowany został podporucznikiem i przydzielony do 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” na stanowisko dowódcy plutonu. W 1934 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Dowodził kompanią na granicy litewskiej. W latach 1935–1937 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu szkoły i uzyskaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego przydzielony został do dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko I oficera sztabu. W tym samym czasie dowódcą piechoty dywizyjnej był płk dypl. Stefan Rowecki. W czerwcu 1939 pułkownik Rowecki spowodował jego przeniesienie do sztabu organizowanej przez siebie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku zastępcy szefa sztabu brygady. 20 września, po pierwszej bitwie tomaszowskiej, trafił do niewoli niemieckiej. W oflagu przebywał do zakończenia działań wojennych w Europie.