Większość ludzi w Irlandii odrzuciła brytyjskie rządy w ostatnich ogólnoirlandzkich wyborach, przeprowadzonych we wszystkich trzydziestu dwóch hrabstwach, gdzie niepodległość całej wyspy została silnie poparta w wyborach parlamentarnych w 1918 roku, co spowodowało zdecydowane poparcie dla skrajnie niepodległościowej partii Sinn Féin. Wynik tych wyborów doprowadził w 1919 do utworzenia buntowniczej Republiki Irlandzkiej (ang. "Irish Republic"), proklamowanej już podczas powstania wielkanocnego w 1916, na terenie której walczono o niepodległość kraju w latach 1919–1921. Na arenie międzynarodowej, Republikę Irlandzką uznała jedynie Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka. Wojna o niepodległość zakończyła się podpisaniem traktatu angielsko-irlandzkiego w 1921 roku. Warunki traktatu doprowadziły do ostatecznego podziału wyspy, do upadku Republiki Irlandii i akceptacji częściowej niezależności dwudziestu sześciu hrabstw, które w 1922 utworzyły Wolne Państwo Irlandzkie (ang. "Irish Free State"), istniejące do 1937 roku. Dwadzieścia sześć hrabstw osiągnęło pełną niezależność w 1949 pod nazwą Republiki Irlandii (ang. "Republic of Ireland"), funkcjonującej po dziś dzień. Należy jednak pamiętać, że podobnie jak w przypadku Australii, czy innych dominiów brytyjskich, trudno wskazać jednoznaczną datę uzyskania niepodległości Irlandii, ponieważ była ona osiągana stopniowo. Pierwsza deklaracja niepodległości Irlandii, miała miejsce 21 stycznia 1919, ale była ona czysto teoretyczna. Ważną cezurę w uzyskaniu suwerenności stanowi rok 1931, czyli wprowadzenie Statutu Westminsterskiego.