Po kampanii wrześniowej czołgi te jednak nadal stanowiły większość w dywizjach pancernych, choć po doświadczeniach wojny w Polsce zadbano o zwiększenie grubości pancerza. Nie dość, że zastępowano nimi wycofywane PzKpfw I, to ciągle brakowało czołgów średnich, które mogłyby przejąć ich zadania. Dlatego też w kampanii na zachodzie Europy, wozy te stanowiły najliczniejszy typ pojazdów pancernych. Było ich 955 sztuk, co stanowiło ok. 37%. 18 z nich trafiło też w kwietniu 1940 roku do Norwegii, w ramach 40. Batalionu Specjalnego Przeznaczenia. Mimo iż czołgi PzKpfw II były słabsze od alianckich maszyn, przyczyniły się do niemieckiego sukcesu dzięki doktrynie Blitzkriegu, zapewniającej ruchliwość związków pancernych i ścisłą współpracę z lotnictwem. Działko 2 cm było praktycznie nieskuteczne przeciw pancerzom francuskich czołgów (ewentualnie tylko z małej odległości), a z kolei dodatkowe opancerzenie, którego nie otrzymały wszystkie czołgi, nie zabezpieczało całkowicie przed francuskimi działkami przeciwpancernymi kalibru 25 mm. Na skutek uszkodzeń bojowych, spisano ze stanu 194 PzKpfw II w maju 1940 roku i 46 w czerwcu (26% stanu wyjściowego).