Gdy w 1914 wybuchła I wojna światowa, Brytyjczycy wysłali do Francji Brytyjski Korpus Ekspedycyjny. 18 lutego 1915 generał-lieutenant Plumer objął dowództwo nad V Korpusem. Pod jego rozkazami znalazły się dwie dywizje piechoty, z którymi rozpoczął II bitwę pod Ypres (22 kwietnia – 25 maja 1915). Intensywność walk była tak wielka, że podjęto decyzję o rozbudowaniu V Korpusu i przekazania go pod dowództwo generała Edmunda Allenby. Natomiast Plumer objął dowództwo nad Drugą Armią we Flandrii. W 1917 odniósł zwycięstwo w bitwie pod Messines, która rozpoczęła się najgłośniejszym wybuchem wojny – jednoczesna detonacja 19 potężnych min umieszczonych w tunelach wykopanych pod niemieckimi liniami obronnymi. Plumer był powszechnie uważany za jednego z najlepszych dowódców wojskowych służących we Francji podczas I wojny światowej. Uznawał jednostki kawalerii za przestarzałe, i widział dla nich zastosowanie jedynie po przebiciu linii obronnych, by mogła wykonać szybki manewr przez wyłom na tyły przeciwnika. Rozumiał, że w walce pozycyjnej zastosowanie znajduje jedynie piechota. Dostrzegał znaczenie terenu, pogody i morale żołnierzy. Był niezwykle skrupulatny przy planowaniu operacji wojskowych. Jego uwagi niezwykle często były słuszne, i nawet po ich odrzuceniu okazywało się, że Plumer miał zazwyczaj rację. Było tak między innymi podczas bitwy pod Passchendaele, gdy Plumer ostrzegał przed ciężkimi warunkami terenowymi i załamaniem pogody. Bitwa jest uważana za jedną z najbardziej kontrowersyjnych i bezowocnych kampanii I wojny światowej. Prawie pół miliona żołnierzy alianckich i ćwierć miliona Niemców zginęło lub odniosło rany w walce o kawałek zrujnowanej, bagnistej ziemi. Bitwa przesunęła linię frontu zaledwie o około 10 kilometrów.