Armia atakowała większe zgrupowania talibskie, ważną rolę spełniali wówczas snajperzy. W walkach na niewielkiej odległości używano granatników ręcznych RPG, podczas gdy na większej odległości kluczową rolę pełniła artyleria oraz czołgi. Śmigłowce bombardowały kryjówki, a obierane cele z powietrza nie znajdywały się dalej niż 500 metrów, co zapewniało bardzo dobrą celność lotnictwa. Talibowie nie posiadali skoordynowanego systemu walk. Faktycznie większość bojowników opuściło Kurram już przez rozpoczęciem operacji, przenosząc się do Chajber i Orakzai. Silny opór postawili tylko w kilku miastach, gdzie ponosili ciężkie straty. Miast próbowała bronić zwłaszcza tzw. tylna straż bojówek talibskich. Większość rebeliantów unikało starć i dezerterowało w trakcie nich. Prawdopodobny wpływ na to mogły mieć doświadczenia z poprzednich operacji, zwłaszcza w Dolinie Swat i Południowym Waziristanie, gdzie talibowie stawiali zdecydowany opór i ponosili ogromne straty.