Województwo smoleńskie zostało odzyskane na kilkadziesiąt lat 13 czerwca 1611 roku, w wyniku zdobycia Smoleńska przez Zygmunta III Wazę podczas wojny polsko-rosyjskiej 1609–1618. Nabytki potwierdził rozejm w Dywilinie (1618), a następnie pokój wieczysty w Polanowie (1634). Po nieudanej wyprawie królewicza Władysława na Moskwę (1617–1618), w wyniku rozejmu w Dywilinie, Rzeczpospolita uzyskiwała nowe zdobycze terytorialne. Na województwo smoleńskie składało się odtąd, oprócz ziemi smoleńskiej z Białą, Dorohobużem, Rosławiem i Sierpiejskiem, także Newel i Siebież z Krasnymhoródkiem w pobliżu Inflant, a na południu Starodubowszczyzna z Trubczewskiem i zamek Poczep. W 1634 roku na mocy traktatu polanowskiego odszedł do Moskwy Sierpiejsk, a w 1644 księstwo trubeckie. Pozostałej część Siewierszczyzny przyłączono do Korony, utworząc w 1635 roku województwo czernihowskie. W 1654 car Aleksy Michałowicz ponownie zajął Smoleńsk. Rzeczpospolita zrzekła się smoleńszczyzny zawierając rozejm andruszowski (1667), co potwierdził traktat Grzymułtowskiego (1686). Jednak aż do I rozbioru Polski istniało formalnie województwo smoleńskie.