Daar bovenop kwam dat, door de buitengewoon omvangrijke herstelbetalingen als gevolg van de Eerste Wereldoorlog, het voertuigenpark van de Duitse spoorwegen onafhankelijk van types, aanmerkelijk gekrompen was. Hierdoor ontstond de behoefte aan nieuwbouw en heel toepasselijk ook een behoefte aan standaardisatie van het nieuwe materieel. Economische argumenten en de bedoeling, de hoofdlijnen te standaardiseren voor een aslast van 20 ton, zorgden ervoor dat niet de beproefde types van de regiolijnen als standaardbouwtype voor het hele land gebruikt zouden worden, maar dat een nieuw type locomotief ontwikkeld werd. Zo ontstonden de Einheitslokomotiven van de Deutsche Reichsbahn, waarvan de eersten in 1925 gebouwd werden. In de nasleep van de oorlog had de Reichsbahn echter nog in het groot locomotieven van regiolijn-bouwseries gekocht. Het doel was om het verlies aan locomotieven, die als herstelbetaling volgens de wapenstilstand van Compiegne aan de geallieerden waren overgedragen, op te vangen en om werk te genereren in de industrie. Door de oplopende inflatie was het mogelijk voor de Reichsbahn om verhoudingsgewijs goedkoop aan locomotieven te komen. Het gevolg was dat standaardlocomotieven eerst in kleine aantallen werden aangeschaft en dat de beoogde kostenbesparing niet gehaald werd en het aantal types zelfs nog groter werd. Pas tegen het einde van de jaren 30 kon de Reichsbahn, vanwege de bewapening voor het Derde Rijk, het aantal standaardlocomotieven aanzienlijk te verhogen.