Na het blessurejaar 1991, waarin Van Langen onder meer de wereldkampioenschappen miste, wist ze zich vlak voor de Spelen te herstellen. Ze behoorde zeker tot de favorieten. Eerder dat jaar was ze haar concurrentes in 800 meterraces al de baas geweest. Op de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona won ze de 800 m in een tijd van 1.55,54, waarmee ze tevens een zeer scherp Nederlands record vestigde. Hiermee versloeg ze de Russische Lilja Noeroetdinova (zilver; 1.55,99) en de Cubaanse Ana Fidelia Quirot (brons; 1.56,80). Het was voor het eerst sinds de overwinningen van Fanny Blankers-Koen in 1948, dat Nederland op de Olympische Spelen een gouden medaille behaalde op een loopnummer. De concurrentes die wisten dat Van Langen een snelle eindsprint bezat, hadden tevergeefs geprobeerd haar te breken door met een snelle eerste 400 meter te beginnen. Die eerste 400 meter ging in 55,0 seconden. Op het 600 meterpunt lag Van Langen vijfde in de wedstrijd. Om nog onduidelijke redenen lieten haar rivalen 50 meter voor de eindstreep een gat vallen op de binnenbaan, dat Van Langen kon gebruiken om de op kop lopende Noeroetdinova voorbij te snellen.Jaren later liet Van Langen optekenen: