W opozycji do twórczości Ertuğrula, opartej silnie na wzorcach teatralnych, ustanowiła się twórczość Faruka Kença. Kenç dobierał do ról w swych filmach aktorów bez doświadczenia scenicznego, odnosząc sukcesy takimi dziełami, jak "Kawałek kamienia" (1938), "Nieustraszony Ali" (1940), "Pasza ze stali" (1941). W połowie lat 40. ujawniły się kolejne talenty reżyserskie: Baha Gelenbevi ("Kobieta, która oszalała", 1948; "Krwawe łóżko", 1949), Turgut Demirağ (superprodukcja "Opowieść o górze", 1947). Bujny rozwój przeżywał również filmowy przemysł turecki jako taki; w 1947 roku powstała instytucja zwana Stowarzyszeniem Producentów, gromadząca reżyserów, scenarzystów i producentów. Kwitło też kino autorskie. Atıf Yılmaz zasłynął przede wszystkim dyptykiem "Dziewczyna, która patrzy na góry" (1955) – "Marzenie panny młodej" (1957), a także filmem "Dzieci ojczyzny" (1959) o wojnie grecko-tureckiej z perspektywy dwojga dzieci. Metin Erksan był twórcą zaangażowanych społecznie filmów pokroju "Ciemnego świata" (1952), "Morderstwa w Yolpalas" (1955) oraz "Sześciu gór Efezu" (1958). Za przełomowy dla tureckiej kinematografii film artystyczny "Upalne lato" (1964) Erksan otrzymał Złotego Niedźwiedzia na 14. MFF w Berlinie.