De Collaert was in Oostenrijkse dienst, ging in de rang van kapitein over bij het regiment dragonders van Mattha en werd in 1786 gepensioneerd. Bij de nieuwe organisatie van het leger werd hij op 8 juli 1795 geplaatst in de rang van luitenant-kolonel bij het regiment Bataafse huzaren, dat door kolonel François Quaita gecommandeerd werd. De Collaert volgde hem in zijn commando op 18 juli 1803 op en onderscheidde zich vervolgens bij dat regiment met veel roem tijdens het jaar 1799, bij de inval van de Engelsen in Noord-Holland. Hij deed de zesde oktober bij Castricum onder Quaita een aanval terwijl hij de achtste oktober de vluchtende vijand tot bij Petten vervolgde en daarbij 200 Engelsen gevangennam. Tijdens de winterveldtocht aan de Main, waaraan de Bataafse legerafdeling, onder bevel van generaal Jean-Baptiste Dumonceau deelnam, had De Collaert nieuwe gelegenheid om van zijn moed blijk te geven. Bij de inname van de stad Aschaffenburg, dat door de Oostenrijkers bezet was, deed de vijand op 23 november 1800 een hevige uitval op een bataljon jagers en twee eskadrons huzaren, die het bruggenhoofd bewaakten; door een driemaal herhaalde bestorming met zijn huzaren gelukte het De Collaert om de vijand in de stad terug te werpen. Generaal P.F.C. Augereau getuigde over hem: "le brave colonel Collaert a'cst comporté comme un militaire consommé, ce brave homme après avoir reçu deux blessures n'a pas cessé de commander les troupes." Het uitvoerend bewind der Bataafse Republiek schonk hem een eresabel.