Turcy i Austriacy walczyli ze sobą aż do końca XVIII w., przy czym Węgier dotyczyły wojny toczone do 1699 r., a bezpośrednio Budy i Pesztu – dwie: 1591-1606 (tzw. piętnastoletnia lub „długa”) i 1683-99. Pierwsza rozpoczęła się atakiem bejlerbeja Serbii na Chorwację, będącą pod władaniem Habsburgów (tzw. Królewskie Węgry). Walki toczyły się ze zmiennym szczęściem. Austriacy podejmowali w ich trakcie trzy wyprawy na Budę. Po raz pierwszy oblegali ją przez miesiąc jesienią 1598 r. Po raz drugi przyszli w październiku 1602 r. – oblegli Budę i zajęli Peszt. Turcy nie byli w stanie odzyskać Pesztu ani uratować Budy, tak więc wycofali się do obozów na zimę. Austriakom z kolei nie udało się zdobyć Budy, więc też się wycofali. Trzecią wyprawę podjęli w 1603 r. We wrześniu dotarli pod Peszt. Wtedy też do Budy przybyli Turcy z żywnością i uzbrojeniem. W tej sytuacji Austriacy uznali oblężenie za bezcelowe. 28 września doszło do bitwy na wyspie Csepel, którą wygrali Austriacy, w wyniku czego usadowili się tu na dłużej. We wrześniu 1604 r. pod Budę podeszły główne siły tureckie. Wyczerpani Austriacy nie byli w stanie stawić znaczniejszego oporu, tym bardziej, że w Siedmiogrodzie wybuchło powstanie antyhabsburskie pod wodzą Istvána Bocskaya – oddali więc Peszt i kilka innych miast (Vác, Ostrzyhom, Hatvan). Jednak siły tureckie też się już wyczerpywały, sułtanatowi zagrażała od wschodu Persja, umarł energiczny sułtan Mehmed III, a jego syn i następca, Ahmed I miał dopiero 13 lat. Dlatego rozpoczęto negocjacje pokojowe, zakończone pokojem w Zsitvatorok (1606). Pokój ten stabilizował granicę austriacko-turecką na 50 lat.