Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του δέκατου έβδομου αιώνα η Ισπανία βρέθηκε σε παρακμή και σε πλήρη στασιμότητα. Ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη περνούσε από συναρπαστικές αλλαγές στην διοίκηση και στην κοινωνία - την ένδοξη επανάσταση στην Αγγλία και τη βασιλεία του «βασιλιά Ήλιου» Λουδοβίκου ΙΔ΄ στη Γαλλία - η Ισπανία συνέχισε να καταρρέει και να κλείνεται στον εαυτό της. Η ισπανική γραφειοκρατία που είχε σφυρηλατηθεί γύρω από τον χαρισματικό, εργατικό και έξυπνο Κάρολο Α΄ και Φίλιππο Β΄ απαιτούσε έναν σταθερό μονάρχη, αλλά η αδυναμία των Φιλίππων Γ΄ και Δ΄ οδήγησε στην παρακμή της Ισπανίας. Σύμφωνα με τις τελευταίες του επιθυμίες, ο άτεκνος βασιλιάς της Ισπανίας επιθυμούσε να περάσει ο θρόνος στον Πρίγκιπα των Βουρβόνων Φίλιππο του Αντζού, παρά σε ένα μέλος της οικογένειας που τον είχε βασανίσει όλη του τη ζωή. Ο Κάρολος Β΄ πέθανε το 1700, τερματίζοντας τη γραμμή του Οίκου της Αυστρίας στο θρόνο της Ισπανίας, ακριβώς δύο αιώνες μετά τη γέννηση του Καρόλου Α΄.