Obelisk wykonany z białego piaskowca o wysokości 6 łokci ustawiono na niewielkim ziemnym nasypie, na prawym brzegu rzeki Narewka, pośrodku osady Białowieża. W późniejszym czasie ogrodzono go drewnianym parkanikiem rozebranym w 1894 po wybudowaniu pałacu, usytuowanego na wzgórzu za obeliskiem. W czasach Cesarstwa Rosyjskiego pomnik był pieczołowicie chroniony – zimą nakładano na niego specjalny pokrowiec, zabezpieczający przed niekorzystnym wpływem czynników atmosferycznych a latem urządzano przy nim kwietnik. Podczas I wojny światowej, w sierpniu 1915 obelisk został wywieziony przez Cesarską Armię Rosyjską w głąb Rosji. W 1921, w drodze rewindykacji po podpisaniu traktatu ryskiego kończącego wojnę polsko-bolszewicką, obelisk rozłamany na dwie części i mocno poobijany, powrócił do Polski. Przez wiele lat przechowywano go w Warszawie. Do Białowieży przywieziono go w 1938, po dokonaniu renowacji. Obelisk ustawiono na niewielkim cementowym postumencie, w połowie grobli pomiędzy stawami. 27 kwietnia 1973, Wojewódzki Konserwator Zabytków w Białymstoku wpisał pomnik na listę obiektów zabytkowych. Na obelisku znajdują się napisy po polsku i niemiecku o treści (pisownia oryginalna): Dodatkowo z treści napisów wynika że na owym polowaniu zwanym przez współczesnych „ohydną rzezią”, obecni byli między innymi hetman wielki koronny Jan Klemens Branicki, „premier-minister” i faworyt króla Henryk Brühl, wojewoda sandomierski Jan Wielopolski, starosta warszawski Alojzy Fryderyk Brühl, poczmistrz generalny Rzeczypospolitej Karol Bieberstein, marszałek nadworny Peter August von Schönberg, łowczy Wolfersdorff i inni. Łącznie wymieniono 29 osób.