W 1806 roku gdy zwycięskie wojska napoleońskie wkroczyły do Wielkopolski, Łukasz Jaskólski służył w szeregach poznańskiej gwardii honorowej, witającej cesarza Napoleona na ziemi polskiej. Wielce ukontentowany przyjęciem cesarz, rozkazał generałowi Dąbrowskiemu awansować wszystkich gwardzistów na stopień podporucznika. Świeżo upieczony podporucznik Jaskólski trafił do utworzonego w Wielkopolsce 5 Pułku Strzelców Konnych, dowodzonego przez pułkownika Kazimierza Turno. W jego szeregach walczył w 1807 r. przeciw Prusakom i Rosjanom, a w 1809 roku przeciw Austriakom. 13 maja 1809 został awansowany do stopnia kapitana i objął dowództwo 3 szwadronu w swoim pułku. W czasie krótkiego okresu pokoju 5 Pułk, jako jeden z najlepszych w całej armii, często stacjonował w Warszawie, jako asysta króla saskiego i księcia warszawskiego Fryderyka Augusta. W kolejnych wojnach, epoki napoleońskiej kapitan Jaskólski również brał czynny udział. Walczył w 1812 roku w Rosji, następnie odbył kampanie 1813 i 1814 r. Po bitwie narodów pod Lipskiem, w dniu przeglądu resztek wojsk polskich pod Schluchtern, 28 października 1813 roku, Napoleon przyznał kawalerzystom IV Korpusu Jazdy, 150 orderów Legii Honorowej. Epopeję napoleońską skończył również z najwyższym polskim odznaczeniem wojskowym – Krzyżem Kawalerskim Orderu Wojskowego Virtuti Militari.