Już w 1936 roku całą Skandynawię, w tym także Szwecję, objął mechanizm obaw i nadmiernej ostrożności do wszystkiego, co działo się w Niemczech. Doprowadziły do tego powszechnie przyjęte zasady neutralizmu, które zdeterminowały politykę zagraniczną tych państw. Przykładem na to była zgoda ich rządów na włączenie Nadrenii w organizm państwowo-wojenny i gospodarczy Niemiec. Zarazem okazało się, że w praktyce neutralność okazała się mało skuteczna. W kwietniu 1936 roku Szwecja wraz z Finlandią, Hiszpanią, Szwajcarią i Holandią złożyły notę, w której wskazały na powagę sytuacji międzynarodowej i niewypełniania zobowiązań płynących z paktu Ligi Narodów. Uwagę na słabnącą pozycję Ligi Narodów jako uniwersalnej instytucji w rozwiązywaniu coraz to częstszych konfliktów międzynarodowych zwracał Sandler. Jednocześnie pochwalał on „spontaniczną i bezaliansową politykę między wolnymi państwami Skandynawii” i taktykę „stania na uboczu od podzielonego świata”. Wobec potęgujących się rozmiarów zbrojeń w Niemczech i we Włoszech koła wojskowe i ugrupowania konserwatywno-chłopskie w Szwecji apelowały o wypracowanie skuteczniejszych zasad „zbrojnego pokoju”, lecz ich apele nie znajdowały poparcia. Był to czas kiedy programowy „skandynawski blok państw neutralnych i pokojowych” stawał się czymś iluzorycznym.