Arabskie źródła opisują bitwę jako katastrofę, odwołania do niej będą pojawiać się u arabskich dziejopisarzy jeszcze przez wiele lat. Muzułmanie uważali klęskę pod Tuluzą za o wiele ważniejszą w zatrzymaniu procesu podboju Europy, niż starcie pod Poitiers, które z kolei chrześcijanie uznali za punkt zwrotny. Mimo porażki i dużych strat muzułmanie nie przestali wcale najeżdżać południowej Galii, z tym że teraz były to raczej wypady o charakterze łupieżczym niż wielkie wyprawy obliczone na zdobycze terytorialne. Przed 730 rokiem doszło do rebelii Munuzy, Berbera rządzącego częścią Septymanii i Katalonii. Buntownik chciał prawdopodobnie stworzyć niezależne od Al-Andalus władztwo i żeby zabezpieczyć sobie północną granicę, zawarł porozumienie z Odonem, którego przypieczętowaniem był ślub z nieślubną córką księcia. Galia zyskała kilka lat wytchnienia, ale już w 731 roku, nowy gubernator Abd ar-Rahman Ghafiki najechał państewko Munuzy, na nowo podporządkował sobie te tereny, a ich władcę zabił. Za jego rządów Arabowie wznowili ataki na ziemie zajmowane przez Franków, odnosili czasem sukcesy, jak na przykład w bitwie nad rzeką Garonną w 732 roku, ale później ponieśli klęskę pod Poitiers. Wagę zagrożenia arabskiego zrozumiał Karol Młot i jego następcy i zaczęli oni sukcesywnie działać na rzecz wyparcia muzułmanów z Galii, a później także atakując ich w Hiszpanii.