Urodziła się 29 marca 1936 w biednej rodzinie robotników rolnych w Uchorowie. Jej ojciec zginął w czasie II wojny światowej. Za młodu pracowała na wsi. Od 1 stycznia 1956 rozpoczęła pracę w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym w Poznaniu jako tramwajarka i zamieszkała w hotelu robotniczym przy ulicy Grudzieniec. 28 czerwca tego samego roku wzięła udział w spontanicznym wybuchu społecznego gniewu podczas Poznańskiego Czerwca, stając na czele jednego z robotniczych pochodów i niosąc flagę Polski. W dniu wybuchu strajku pracowała na linii Junikowo-Garbary. Przystąpiła do strajku w stroju służbowym. Przed gmachem Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu została postrzelona z karabinu maszynowego w nogi, odnosząc ciężkie rany. W 1959 amputowano jej jedną nogę, druga zaś nigdy nie odzyskała sprawności. Wspominając wydarzenie, powiedziała: „"Upadłam. Bardzo krwawiłam. Sztandar się skrwawił. Pogotowie zabrało mnie na Długą"”, a także „"Zrobiło mi się ciepło w nogi i upadłam. Po chwili sobie uświadomiłam, że to ja otrzymałam te strzały. Postrzelone były obie nogi. Nie wiem, jak długo czekałam na pogotowie, bo straciłam przytomność"”.