De Verenigde Staten waren bepaald niet te spreken over Huerta, en president Woodrow Wilson weigerde de dictator te erkennen. Hij liet de ambassadeur Henry Lane Wilson (geen familie), die Huerta's staatsgreep mogelijk had gemaakt, ontslaan. Wilson verklaarde zijn steun aan Carranza's constitutionalisten, en stelde voor dat dezen het noorden van Mexico onafhankelijk zouden verklaren, zodat zij onder de Amerikaanse paraplu Huerta eenvoudiger zouden kunnen verdrijven. Carranza beschouwde dit echter als een te grote inbreuk op Mexico's soevereiniteit, en verwierp het aanbod. Na het Tampico-incident en het vermeende transport van een lading Duitse wapens naar Mexico besloot Wilson in april 1914 over te gaan tot de Amerikaanse bezetting van Veracruz. Een groot deel van het centrum van de havenstad werd in puin geschoten, en talloze meestal jonge soldaten, sneuvelden, alsmede een deel van de burgerbevolking. De Amerikaanse bezetters doodden eenieder die ze van sympathie voor Huerta verdachten. Wilson had hiermee gehoopt op de goodwill van Carranza, maar wegens het unilaterale karakter van het ingrijpen en de buitensporige gewelddadigheid veroordeelden de meeste rebellen deze aanval, en het wordt vandaag de dag nog wel beschouwd als een van de geniepigste dingen die de Verenigde Staten Mexico hebben aangedaan. Huerta poogde te profiteren van de verontwaardiging over deze schending van de soevereiniteit en riep Mexicaanse mannen op zich bij het leger aan te sluiten om de Amerikanen te bestrijden. De meesten die zich lieten inschrijven werden echter rechtstreeks naar het noorden gestuurd om de constitutionalisten te bevechten.