Wydarzenie jest pretekstem do licznych retrospekcji dotyczących historii gospodarstwa w Pożarach - od zwycięstwa rewolucji, poprzez parcelację i rozkułaczanie, sformowanie komuny i stworzenie kołchozu. Poszczególne rozdziały dotyczą losów konkretnych jednostek żyjących we wsi i mających różny stosunek do przewodniczącego Łykowa, który dzięki osobistym zdolnościom do przeżycia w trudnych czasach (Hołodomor, II wojna światowa), a przede wszystkim dzięki radom podsuwanym "z tylnego fotela" przez Iwana Slegowa, tworzy wzorowe gospodarstwo kołchozowe, świecące przykładem dla innych. Sława kołchozu sięga daleko poza rejon i obwód - dociera aż do Moskwy. Podczas gdy inne gospodarstwa (np. sąsiednia Pietrakowska) głodują, jedząc m.in. placki z lebiody, wieś Pożary żyje we względnym dostatku i nikomu nie brakuje tu chleba. Więcej - czynione są liczne nowoczesne inwestycje w infrastrukturę produkcyjną.