Napływ ludności żydowskiej na tereny uralskie był utrudniony z uwagi na istnienie strefy osiedlenia. 19 grudnia 1824 roku cesarz Aleksander I Romanow zabronił żydom nawet tymczasowego prawa zamieszkania w Jekaterynburgu. Mimo to w latach trzydziestych XIX wieku w mieście zaczęli pojawiać się ludzie pochodzenia żydowskiego. Byli to przeważnie chłopcy, którzy na ten teren zostali przysłani jako kantoniści do szkół wojskowych. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych XIX wieku liczba mężczyzn wyznania mojżeszowego zamieszkałych w Jekaterynburgu wynosiła zaledwie 100 osób, co stanowiło około 0,5% ogólnej populacji miasta. Żydzi, którzy posiadali przywilej zamieszkiwania poza strefą osiedlenia zaczęli napływać do miasta w drugiej połowie XIX wieku. W 1897 roku w stolicy Uralu znajdowało się 300 osób o takim rodowodzie. W 1848 roku z inicjatywy żydowskich podoficerów Orowajskiego Pułku, stacjonującego w mieście, utworzony został cmentarz dla starozakonnych. Na początku XX wieku w Jekaterynburgu działała synagoga, a od 1915 roku miejscowa wspólnota posiadała własnego rabina. Od 1912 roku w mieście zaczęły powstawać prywatne przedsiębiorstwa zakładane przez żydów, zaczęli oni też podejmować zatrudnienie w administracji i w zakładach przemysłowych. W 1913 roku w mieście mieszkało 1135 żydów, czyli 1,3% ogółu mieszkańców. W 1917 roku wspólnocie przyznano teren nad rzeką Iset, gdzie mogli wznieść mykwy. W latach 1912-1922 w mieście funkcjonowały dwie szkoły żydowskie. Liczba ludności znacząco wzrosła w czasie I wojny światowej i rosyjskiej wojny domowej, gdy z zachodu kraju napłynęła ewakuowana ludność.