Majątek Serwecz był znany od początku XVI wieku. W 1505 roku Jan Jurjewicz Zabrzeziński, wojewoda trocki i marszałek wielki litewski otrzymał przywilej królewski w postaci 5 wsi nad rzeką Serwecz. W pierwszej połowie XVIII wieku Serwecz wchodził w skład rozległych dóbr Paców. W 1740 roku Antoni Michał Pac sprzedał Wielki Serwecz Gieczewiczom. Później majątek należał m.in. do rodziny Wazgirdów herbu Odrowąż. Józef Wazgird prawdopodobnie przed 1800 rokiem sprzedał Wielki Serwecz Janowi Koziełł-Poklewskiemu, mężowi Anny z domu Rudomina-Dusiatskiej. Tutejsze dobra odziedziczył po nich ich najstarszy syn Józef Kalasanty, marszałek szlachty powiatu wilejskiego, a po nim – jego urodzony tu syn Jan Koziełł-Poklewski. Najmłodszy syn Jana Józef (1845?–1915), podobnie jak ojciec powstaniec styczniowy, wróciwszy z zesłania w Taszkencie, odziedziczył po ojcu Wielki Serwecz. Ostatnimi właścicielami majątku byli synowie Józefa: Wincenty (1880–1940), zamordowany w Katyniu, Józef (1886–1968) i Tadeusz (1890–1942), rozstrzelany przez Gestapo w Nowej Wilejce.