Syn śremskiego nauczyciela Wincentego Styczyńskiego i jego żony Modesty z Kunowskich. Ukończył Gimnazjum w Śremie, gdzie w 1893 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. Po zakończeniu w 1899 r. studiów medycznych we Wrocławiu, rozpoczął pracę lekarza na Górnym Śląsku. Od 1901 r. członek Banku Ludowego w Gliwicach i współzałożyciel w 1908 r. organizacji Towarzystwo Lekarzy Polaków na Śląsku. Działał także w Towarzystwie Czytelni Ludowych. Był przewodniczącym polskiego komitetu wyborczego na miasto Gliwice w wyborach do Reichstagu. Został prewencyjnie aresztowany w 1914 r. a następnie wcielony do wojska niemieckiego. Od 1919 członek Rady Miejskiej i przewodniczący frakcji polskiej w Radzie Miejskiej Gliwic. Styczyński zawsze bronił praw ludności gliwickiej. W 1920 roku został doradcą technicznym przy kontrolerze koalicyjnym na miasto Gliwice. Podczas trzech powstań śląskich (1919, 1920, 1921) udzielał pomocy ofiarom. W 1922 roku został zamordowany przez bojówkarza niemieckiego podczas pełnienia obowiązków lekarskich.