Urodził się w Taraclii, w Besarabii. Uczył się w gimnazjum w Bołgradzie i w szkole technicznej w Bukareszcie, a następnie odbył studia inżynieryjne w Paryżu. Zaangażowany w działalność bułgarskiego ruchu narodowego w 1876 został wiceprezesem Bułgarskiego Towarzystwa Dobroczynności, działającego w Bukareszcie. W 1876 jako ochotnik wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej. Uczestniczył w bitwach o Szipkę i pod Starą Zagorą. Za dzielność został wyróżniony rosyjskim Orderem Świętego Jerzego i awansowany na pierwszy stopień oficerski. Po zakończeniu wojny kontynuował karierę wojskową. W 1880 rozpoczął naukę w Akademii dla oficerów artylerii w Petersburgu, ale naukę przerwał w 1883 i dokończył edukację w szkole wojskowej w Sofii. W 1885, w stopniu kapitana został mianowany dowódcą artylerii armii bułgarskiej. W czasie wojny serbsko-bułgarskiej dowodził artylerią bułgarską, przyczyniając się do sukcesu w bitwie pod Sliwnicą. 7 listopada, w kluczowym momencie bitwy osobiście poprowadził kontratak na pozycje dywizji drińskiej. W grudniu 1885 reprezentował armię bułgarską w rozmowach rozejmowych. Po detronizacji Aleksandra Battenberga objął stanowisko ministra wojny w rządzie Petko Karawełowa, które sprawował przez cztery dni. W 1886, po nieudanym zamachu stanu został internowany w Łoweczu, a następnie zmuszony do opuszczenia kraju. Wyjechał do Rumunii, gdzie uczestniczył w przygotowaniach do obalenia rządu bułgarskiego. W lutym 1887 wziął udział w nieudanym buncie prorosyjskich oficerów. Za udział w buncie został aresztowany, skazany na śmierć przez sąd wojskowy i rozstrzelany w Ruse, wraz z dziewięcioma innymi oficerami.