Po wybuchu I wojny światowej służył w szeregach Legionu Wschodniego, następnie został wcielony do c. i k. armii, przebywał na froncie włoskim, a po powrocie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego, w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, a w późniejszym czasie w wojnie polsko-bolszewickiej z 1920. Został awansowany na stopień porucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był oficerem rezerwowym 51 pułku piechoty. W 1934 jako rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr V jako "oficer reklamowany na 12 miesięcy" i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice. W marcu 1936 został wybrany wiceprezesem zarządu oddziału Związku Oficerów Rezerwy RP. Podczas I Ogólnego Zjazdu Peowiaków z terenu Tarnopolszczyzny w maju 1936 został wybrany do komisji rewizyjnej Okręgu Związku Peowiaków.