Op 21 februari 1944 werd hij naar het "Heeres Personalamt" gecommandeerd. Daar werd hij als militair reserve divisiecommandant aan de "Abteilung P 1" toegevoegd. Een maand later werd Sieckenius naar de "Heeresgruppe Nord" gestuurd, als reserve-commandant mocht er een commandant uitvallen, sneuvelen of ziek worden. Op 2 mei 1944 ging "Generalleutnant" Konrad-Oskar Heinrichs met verlof, en Sieckenius nam tijdelijk het commando van de 290e Infanteriedivisie over. Hij verdedigde een sector rond het Ladogameer, tot Heinrichs terugkomst op 23 mei 1944. Op 21 mei 1944 raakte "Generalleutnant" Werner Richer dodelijk gewond, bij het verdedigen van een sector langs de "Düna". Hoewel Sieckenius niet bekend was met statische (volledig niet-gemotoriseerde) eenheden, nam hij onmiddellijk het bevel en leidde de divisie in een bekwame terugtrekking naar de "Düna" tijdens het massale Russische offensief van juni-juli 1944. Vervolgens werd Sieckenius naar Breslau gestuurd, om op de ontbinding van de 221e Beveiligingsdivisie toezicht te houden. De voormalige commandant van de 221e Beveilgingsdivisie de "Generalmajor" Hubert Lendle had de zonde van ontsnappen, gesneuveld of krijgsgevangenschap begaan, en werd hij op staande voet ontslagen. Sieckenius verving Lendle als commandant van de 391 Beveiligingsdivisie. Het ontbrak de divisie aan artillerie, zware wapens, verbindingstroepen, genie en verkenningseenheden. De divisie had ook geen paarden of voertuigen. Sieckenius stelde een streng trainingsprogramma op, en de divisie werd weer een potentiële strijdvaardige eenheid.