18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawalerii. W szeregach tego pułku walczył na wojnie z bolszewikami, a po jej zakończeniu służył jako oficer zawodowy. W 1924 był przydzielony do 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie na stanowisko I oficera sztabu. Później został przeniesiony do 8 Pułku Ułanów w Krakowie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 w korpusie oficerów kawalerii. W marcu tego roku został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko kwatermistrza. Obowiązki kwatermistrza pełnił do września 1939. W międzyczasie (1938) zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę II zastępcy dowódcy pułku. Jako kwatermistrz pułku walczył w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przybywał w Oflagu VII A Murnau.