Η «διαμάχη για την Αφρική» μεταξύ 1870–1900 τελείωσε με σχεδόν ολόκληρη την Αφρική να τελεί υπό τον έλεγχο των ευρωπαϊκών κρατών. Η κούρσα για τη εξασφάλιση όσο το δυνατόν περισσότερης γης, αλλά και η επιθυμία να αποφευχθεί η σύγκρουση μεταξύ τους, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι διάφοροι τοπικοί ηγέτες, είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση της ηπείρου, επισημοποιώντας την με τη συμφωνία του Βερολίνου το 1885. Μέχρι το 1905, ο έλεγχος σχεδόν όλων των αφρικανικών εδαφών υποστηρίχθηκε από δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με μόνες εξαιρέσεις τη Λιβερία (στην οποία είχαν εγκατασταθεί Αφροαμερικανοί πρώην σκλάβοι) και την Αιθιοπία (η οποία είχε αντισταθεί με επιτυχία στον αποικισμό από την Ιταλία). Η Βρετανία και η Γαλλία είχαν τις μεγαλύτερες συμμετοχές, αλλά η Γερμανία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία είχαν επίσης αποικίες. Ως αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, η πλειοψηφία της Αφρικής έχασε την κυριαρχία και τον έλεγχο των φυσικών πόρων όπως ο χρυσός και το καουτσούκ. Η εισαγωγή των αυτοκρατορικών πολιτικών που επικαλύπτονταν γύρω από τις τοπικές οικονομίες οδήγησε στην αποτυχία των τοπικών οικονομιών λόγω της εκμετάλλευσης των πόρων και της φτηνής εργασίας. Η πρόοδος προς την ανεξαρτησία επιβραδύνθηκε μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Μέχρι το 1977, 54 αφρικανικές χώρες αποχωρίστηκαν τους ευρωπαίους αποικιακούς ηγέτες.