در این سالها، بخشی از اشراف گرجستان شورشی قدرتمند علیه رژیم ایران به راه انداختند. در سال ۱۷۳۸، شاه مجبور شد تیموراز را برای مقابله با مخالفت گرجی آزاد کند و وی را فرماندار کاختی کند، در حالی که پسرش ارکل دوم با نادر در هند مبارزه می‌کرد. این قیام اکنون به جنگ داخلی وحشیانه ای بین جناح‌های موافق و ضد پارسی تبدیل شد. تیموراز با کمک پسرش ارکل دوم توانست شورشیان به رهبری گیوی آمیلاخوری را در هم بشکند. به عنوان پاداش، شاه در سال ۱۷۴۲ ادای احترام سنگینی به کاکتی منسوخ شد و به تیموراز کمک کرد تا به ترتیب در ۱۷۴۳ و ۱۷۴۴ دوک‌های خودمختار آراگوی و کسانی را تحت سلطه درآورد. تیموراز به دلیل خدمت در برابر عثمانی و یک شورش ضد پارسی، توسط شاه به عنوان پادشاه کارتلی تأیید شد و به پسرش ارکل تاج کاخیتی اعطا شد و بدین ترتیب زمینه برای اتحاد نهایی این پادشاهی‌های گرجستان فراهم شد. از همه مهمتر، آنها برای اولین بار از سال ۱۶۳۲ به عنوان پادشاهان مسیحی شناخته شدند. هر دو پادشاه در اول اکتبر ۱۷۴۵ در کلیسای جامع ستون زنده (Svetitskhoveli) در متسختا تاجگذاری کردند.