W czasie I wojny światowej w dolinie rzeki Soczy oraz w jej otoczeniu toczyły się niezwykle zacięte walki z wykorzystaniem wielkiej liczby żołnierzy, artylerii i środków technicznych. Zginęły lub odniosły rany dziesiątki tysięcy żołnierzy, a Socza określana jest często mianem „drugiego Verdun”. Stroną atakującą byli Włosi, dowodzeni przez gen. Cadornę. Broniły się oddziały austro-węgierskie, złożone głównie ze Słoweńców, Chorwatów, Austriaków, Węgrów, w niezbyt dużej liczbie również Polaków. Dowództwo włoskie sądziło, że dzięki dwukrotnej przewadze liczebnej w ludziach, artylerii i innym sprzęcie uda się w potężnej ofensywie przełamać austriacką obronę w dolinie rzeki oraz w otaczających ją górach, a następnie wyjść na płaskowyże bardziej sprzyjające manewrowym działaniom wojennym. Wyraźnie słabsze siły austro-węgierskie (głównym ich polem działań był front rosyjski) musiały ograniczyć się do obrony. Dowodzący nimi gen. Svetozar Boroević von Bojna, jak siebie sam określał „prawosławny Chorwat”, potrafił, mimo słabości liczebnej, znakomicie wykorzystać naturalne warunki górskie, co zapewniało wysoką skuteczność walk defensywnych prowadzonych przez podległe mu oddziały. W rezultacie 11 kolejnych bitew nad Soczą (1915–1917) Włochom, kosztem ogromnych strat udało się opanować jedynie niewielkie obszary przygraniczne. W XII bitwie zwanej bitwą pod Caporetto Austriacy wspomagani przez niemiecką 14 Armię w niespodziewanym ataku przełamali front, powodując wielką klęskę armii włoskiej i przesunięcie linii frontu o prawie 200 km nad rzekę Piawę, przepływającą niedaleko Wenecji. Jeszcze dzisiaj słowo "caporetto" stanowi w języku włoskim synonim totalnej klęski i katastrofy.