Ignacy Przybyszewski urodził się w 1755 r. niedaleko Krzemieńca na Wołyniu w rodzinie Jakuba, łowczego i pisarza ziemskiego krzemienieckiego, i Wiktorii z Małachowskich. W 1771 r. wszedł do służby w armii koronnej, pełniąc obowiązki w regimencie pieszym grenadierów pod dowództwem Marcina Lubomirskiego, potem Józefa Wittego, po czym, gdy jego oddział w 1792 r. został przemianowany na 11. regiment pieszy koronny, podlegał Augustowi Ilińskiemu. W toku sprawowania obowiązków żołnierskich otrzymał kolejne awanse: na kapitana (10 V 1776 r.), majora (14 VI 1782 r.) i podpułkownika (23 VII 1790 r.). Wziął udział w wojnie polsko–rosyjskiej 1792 r., przewodząc rodzimym pułkiem w zastępstwie pułkownika Maksymiliana Sierakowskiego. Uczestniczył w bitwie pod Zieleńcami (17 czerwca), następnie sprawował dowództwo nad piechotą polską w czasie obrony Ostroga (25 czerwca). Utrzymał swoją pozycję w obliczu wojsk rosyjskich do chwili nadejścia polecenia odwrotu. W czasie wycofywania się armii polskiej osłaniał linię Bugu na wysokości Opalina (14 – 18 lipca). Zgodnie z rozkazem 19 lipca wymaszerował do Chełma. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari. Nie uzyskawszy dymisji po zakończeniu wojny, powrócił z wojskiem do Kamieńca Podolskiego (w tym miejscu stacjonował jego oddział). Gdy 2 maja 1793 r. twierdzę zdobyli Rosjanie, regiment Przybyszewskiego stał się częścią wojsk rosyjskich i został przemianowany na mohylewski pułk muszkieterów.