W grudniu 1913 wielki pożar zniszczył około 30% budowli. Spaleniu uległo skrzydło zamku od strony jeziora – aż do fundamentów oraz piętro południowego skrzydła od strony ogrodu zamkowego. Okazała "Złota Sala" i z przepychem urządzona główna klatka schodowa zostały całkowicie zniszczone. Gdy w 1918 abdykował wielki książę Meklemburgii-Schwerinu wskutek wydarzeń związanych z rewolucją listopadową, zakończona była dopiero odbudowa zamku od zewnątrz. W 1919 zamek przeszedł na własność państwa, a od 1921 historyczne sale udostępniono zwiedzającym, tworząc muzeum zamkowe. W okresie 1945-1947 zamek zajmowała Komendantura Radzieckiej Administracji Wojskowej w Meklemburgii. W 1948 według projektów architekta Friedricha Schmidta powstała w skrzydle zamku od strony jeziora sala plenarna dla parlamentu Meklemburgii-Pomorza Przedniego wraz z dodatkowymi pomieszczeniami. Od 1952 do 1981 z większej części zamku korzystała szkoła pedagogiczna kształcąca przedszkolanki. W skrzydle od strony jeziora do 1993 istniało muzeum historyczne, a w oranżerii w latach 1961-1994 muzeum politechniczne. Rozpoczęta w 1974 restauracja cennych wnętrz umożliwiła ponowne wykorzystywanie zamku jako muzeum sztuki. Od jesieni 1990 znów ma tu swoją siedzibę parlament Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Część służąca jako muzeum należy do państwowego muzeum w Schwerinie.