W listopadzie 1919 przeszedł do 10 eskadry wywiadowczej, która wiosną 1920 roku działała na froncie w rejon Mozyrza (powstała ona z dawnego Oddziału Awiacyjnego przy dywizji Żeligowskiego). W eskadrze tej był zastępcą dowódcy do spraw technicznych, a w związku z przezbrajaniem eskadr w nowe samoloty odkomenderowano go w kwietniu 1920 do Departamentu Żeglugi Powietrznej jako odbiorcę sprzętu lotniczego. W czerwcu 1920 ochotniczo dowodził plutonem lekkich samochodów pancernych. W lipcu objął dowództwo 4 Eskadry Wywiadowczej po ciężko rannym kpt. Stanisławie Rybce, która z Hrubieszowa wykonywała loty dla Grupy Operacyjnej Jazdy. W 1920 roku został zweryfikowany jako major aeronautyki, a jego jednostką macierzystą od 29 sierpnia 1921 do 5 stycznia 1929 był 3 pułk lotniczy w Poznaniu. Po zawieszeniu broni od listopada 1920 do października 1922 roku był zastępcą komendanta i dyrektorem nauk w Oficerskiej Szkole Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu. Z dniem 2 listopada 1923 został odkomenderowany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. Z dniem 15 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko asystenta. 1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika. Po odejściu z WSWoj oficerów francuskich został pierwszym polskim oficerem, który objął katedrę lotnictwa. W 1926 roku został skierowany na 6-miesięczny staż do Francji, gdzie zastał go zamach majowy. Po powrocie znalazł się w centrum intryg, a sytuacji jego nie ułatwiało to, że jego żona była bratanicą prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego. Jednak dzięki sprzeciwowi Józefa Piłsudskiego nie został skierowany na emeryturę.