Pochodzenia niemieckiego. Syn asesora kolegialnego. W służbie wojskowej od 1786 do 1815, m.in. jako oficer w stopniu majora i dowódca 4 Pułku Jegrów, uczestnik wojny 1812, w tym Bitwy pod Borodino, ranny pod Smoleńskiem (5-7 sierpnia), w 1813 otrzymał stopnień pułkownika. Następnie przeszedł do służby zagranicznej, w której pełnił m.in. funkcję konsula generalnego w Livorno (1816-1817), Gdańsku (1817-1823) i Genui (1824-1835). W 1826 otrzymał tytuł rzeczywistego radcy stanu ("действительный статский советник"). W Genui zmarł na cholerę i został pochowany na Cimitero Monumentale di Staglieno.