Był synem Klemensa, kasztelana przemęckiego, i Anieli z Kwileckich (z Dobrojewa). Już podczas nauki w Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu wziął udział w manifestacji narodowej, będącej protestem przeciw wyszydzaniu Napoleona. Wobec zaostrzenia sytuacji w gimnazjum ojciec przeniósł go do szkoły kadetów w Dreźnie. Po jej ukończeniu udał się do Włoch, gdzie w połowie grudnia 1830 r. doszła go wieść o wybuchu powstania. Natychmiast wrócił do kraju. W Warszawie zaciągnął się do szwadronu ochotników Księstwa Poznańskiego. Wziął udział w bitwie grochowskiej, oraz w bitwach pod Dębem Wielkim, Iganiami, Mińskiem i Kałuszynem. Wraz z oddziałem Poznańczyków uczestniczył w wyprawie na gwardie cesarskie. Po powrocie do Warszawy, awansowany na porucznika jazdy; został adiutantem w sztabie gen. Adama Węgierskiego, prezesa sądu wojennego. Po upadku powstania wrócił do Księstwa Poznańskiego; do służby narodowej wstąpił raz jeszcze na krótko w r. 1848. Z ramienia Komitetu Narodowego, jako podskarbi, stanął na czele Kasy Narodowej i na jego ręce wpływały wszelkiego rodzaju dary w pieniądzach i kruszcach (te ostatnie jego agent sprzedawał w Berlinie). Po kilku tygodniach działalności (28 III – 30 IV) Komitet został rozwiązany. W r. 1863 ograniczył się już tylko do pomocy finansowej powstaniu.