W 1966 roku w barwach tego zespołu wywalczył tytuł Mistrza Francji F3, co otworzyło mu drogę do występów w Formule 2. Jednocześnie został zgłoszony do wybranych wyścigów w Mistrzostwach Świata Formuły 1. Swój debiut zaliczył w trakcie tragicznego Grand Prix Monako 1967, gdzie odpadł po zaledwie czterech okrążeniach. W latach 1967-1969 wystąpił łącznie w dziewięciu wyścigach w barach Matry; najlepszym wynikiem było drugie miejsce w Grand Prix Włoch 1968. Wcześniej, podczas Grand Prix Monako 1968 prowadził przez pierwsze trzy okrążenia, ale wycofał się z powodu urwanej półosi.