Zalążkiem Centralnego Zlotu Młodzieży "Palmiry" była wycieczka piesza zorganizowana w 1959 roku przez działaczy warszawskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego. W przeddzień Święta Zmarłych, grupa turystów i harcerzy z koła PTTK „Mazowsze” i Okręgu Mazowieckiego, postanowiła złożyć hołd pomordowanym na Palmirach ofiarom ludobójstwa. Wycieczka odbyła się z inicjatywy m.in. ks. Tadeusza Uszyńskiego – żoliborskiego katechety oraz działaczy PTTK ze stołecznego Żoliborza: Piotra Berłowskiego i Krystyny Serwaczak. W trakcie tej krótkiej, niespełna 10–kilometrowej wycieczki wiodącej z Izabelina przez Pociechę i Krzyż Jerzyków na Cmentarz w Palmirach, padł pomysł zorganizowania podobnej imprezy turystycznej w kolejnych latach. Ze skromnej wycieczki, nazwanej wówczas „petetekowskimi Zaduszkami”, impreza z biegiem lat przekształciła się w oddziałową, okręgową aż do ogólnopolskiej i centralnej. Na charakter Zlotu od pierwszych lat mieli wpływ przede wszystkim żoliborscy działacze PTTK m.in. wymienieni powyżej – Piotr Berłowski i Edward Pluczyński. Nad treścią krajoznawczą czuwał Lechosław Herz – autor opisów tras i mapek zlotowych. W organizacji ówczesnego Zlotu pomagali także: podchorążowie z Wyższej Szkoły Oficerskiej z Zegrza prowadzący ceremoniał wojskowy w czasie apelu poległych w dniu zakończenia zlotu, organizacja kombatancka – Związek Bojowników o Wolność i Demokrację, warszawskie i podwarszawskie koła i kluby PTTK, socjalistyczne organizacje młodzieżowe – Związek Młodzieży Socjalistycznej, Ludowe Zespoły Sportowe, Związek Harcerstwa Polskiego oraz ówczesne władze rządowe właściwe do spraw turystyki.