W 1908 Austro-Węgry dokonały aneksji Bośni i Hercegowiny. W latach 1911–1912 Włochy zajęły Cyrenajkę i Trypolitanię (tworząc Libię Włoską. W 1912–1913 w wojnach bałkańskich Turcja utraciła resztę posiadłości na Bałkanach (oprócz wschodniej Tracji). W 1912 partia liberałów obaliła rząd młodoturków, którzy po przewrocie 1913 ponownie doszli do władzy. W czasie rządów młodotureckiego triumwiratu Envera Paşy, Cemala Paşy i Talâta Paşy (1913–1918) w Turcji wzrosły wpływy Niemiec, a doktryna panturkizmu stała się podstawą wspólnej, antyrosyjskiej i antybrytyjskiej platformy politycznej Turcji i Niemiec. W I wojnie światowej Turcja brała udział po stronie państw centralnych. Wojnę z Rosją triumwirat wykorzystał do eksterminacji ludności ormiańskiej i asyryjskiej oraz pontyjskiej (greckiej z Pontu) na terenach pogranicza – Armenii tureckiej (w latach 1915–1916 zginęło ok. 1,2–1,5 mln Ormian). 30 października 1918 między Turcją i aliantami został zawarty rozejm w Mudros (m.in. okupacja cieśnin tureckich oraz innych rejonów ważnych strategicznie). Gdy w maju 1919 wojska greckie, działając z mandatu Ententy, okupowały okręg İzmiru, wybuchła wojna grecko-turecka, w czasie której armia grecka prowadziła ofensywę w Anatolii na Ankarę. W 1920 został podpisany traktat w Sèvres ograniczający faktycznie terytorium państwa tureckiego do Anatolii i poddający Stambuł i wybrzeże tureckie kontroli brytyjskiej, francuskiej, włoskiej i greckiej. Traktat, zawarty przez przedstawicieli rządu sułtańskiego nie został uznany przez Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji i armię turecką pod przywództwem Mustafy Kemala.