W niedługim czasie awansował do ścisłej światowej czołówki. W obfitującym w sukcesy 1996 roku zajął lub podzielił I miejsce aż w sześciu prestiżowych turniejach: w Madrycie, Amsterdamie (memoriał Maxa Euwego, wspólnie z Garrim Kasparowem), Nowogrodzie, Wiedniu i Dos Hermanas. Poza tym zwyciężył w León (1996) oraz zajął dzielone I miejsca na turniejach w Madrycie (1997), Dortmundzie (2001) i Cannes (2002). Od 1994 roku regularnie uczestniczy w rozgrywkach o tytuł mistrza świata. W 2000 roku w New Delhi w mistrzostwach świata FIDE rozgrywanych systemem pucharowym dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z Michaelem Adamsem, zaś w latach 1999 i 2001 awansował do IV rundy. W 2002 roku w Dortmundzie spotkał się w finałowym meczu pretendentów z Péterem Lékó, ulegając 1½ - 2½. W październiku 2005 roku zdobył tytuł mistrza świata FIDE w turnieju rozegranym w argentyńskim mieście San Luis (przed Viswanathanem Anandem i Piotrem Swidlerem). W rozegranym rok później w Eliście unifikacyjnym meczu o tytuł mistrza świata uległ 7½ - 8½ (po dogrywce) Władimirowi Kramnikowi i stracił tytuł. Na początku 2007 roku zwyciężył (wraz z Lewonem Aronianem i Tejmurem Radżabowem) w turnieju "Corus A" w Wijk aan Zee. W 2008 r. odniósł kolejne sukcesy, zwyciężając w turniejach elity w Bilbao ("Final Chess Masters") oraz Nankinie ("2008 Pearl Spring Chess Tournament"). W lutym 2009 r. w rozegranym w Sofii finałowym meczu pretendentów pokonał 4½ : 2½ Gatę Kamskiego i zdobył prawo do uczestnictwa w meczu o mistrzostwo świata z Viswanathanem Anandem. W 2010 r. samodzielnie zwyciężył w Linares. W 2013 r. zwyciężył w cyklu "FIDE Grand Prix 2012-2013", zdobywając prawo do gry w turnieju pretendentów w 2014 roku (w turnieju tym zajął VIII miejsce).