W latach 1952–1953 był przetrzymywany w obozie w Abu Ghurajb. W 1954 zdecydował się napisać kasydę z okazji koronacji Fajsala II (1953–1958) i jego sytuacja uległa polepszeniu, chociaż później miał żałować tego kroku. Po obaleniu monarchii przez rewolucję 1958 roku został obsypany zaszczytami przez nowy rząd, zostając m.in. Prezesem Związku Literatów Irackich. Szybko jednak popadł w konflikt z Abd al-Karimem Kasimem i w 1961, gdy dowiedział się, że przygotowywany jest zamach na jego życie, udał się na wygnanie do Pragi. Do ojczyzny powrócił w 1968 na zaproszenie liderów partii Baas, którzy dokonali zamachu stanu i do uznania prawa do rządzenia potrzebowali wsparcia poety, który był już wówczas narodowym symbolem. Przyjaźnił się z Salih Mahdim Ammaszem i co najmniej akceptował rządy prezydenta Al-Bakra i Saddama Husajna w latach 70., gdy tworzyli oni tzw. Front Narodowy wspólnie z irackimi komunistami. Po antykomunistycznym zwrocie do jakiego doszło w 1979, w następnym roku opuścił Irak i dzielił swoje wygnanie pomiędzy Pragę i Damaszek, gdzie ostatecznie zmarł.