Charakterystyczna dla marburskiego kościoła część wschodnia ma przestrzenny nawiązujący do nadreńskiej tradycji romanizmu, gdzie konsekwentnie stosowano trójkonchowy układ przestrzenny zastępujący tradycyjny transept i prezbiterium. Obok katedr w Kolonii, Magdeburgu i kościoła Najświętszej Marii Panny w Trewirze, marburski kościół św. Elżbiety jest pierwszą budowlą sakralną na terenie Niemiec gdzie zastosowano w pełni formy czysto gotyckie. Najbliższy pod względem formalnym jest trewirski kościół NMP. Wszakże budowa kościoła św. Elżbiety trwała dłużej, dyskusyjna jest kwestia, czy marburski, czy trewirski kościół jest starszy, bowiem w tym samym roku rozpoczęto budowę obu kościołów. W obu dziełach zastosowano poligonalne zamknięcie ramion nawy poprzecznej, prezbiterium, dwustrefowy układ okien o zredukowanej dekoracji maswerkowej, ponadto rozplanowanie i struktura przestrzenna kościołów podyktowane są treściami ideowymi. W przypadku kościoła św. Elżbiety treflowy układ podyktowała potrójna funkcja świątyni. Oddzielona od halowego korpusu nawowego za pomocą zachowanej gotyckiej przegrody chórowej część wschodnia pełniła następujące funkcje: