W skład Senatu wchodzili biskupi rzymskokatoliccy, wojewodowie i kasztelanowie, w liczbie 10 z każdej z tych grup, mianowani przez króla saskiego (przed wydaniem dekretu z 24 lutego 1810 wprowadzającego zmiany po wojnie polsko-austriackiej i wyzwoleniu Nowej Galicji w 1809 – po sześciu przedstawicieli każdej z tych grup). Wszyscy senatorowie byli powoływani dożywotnio przez króla. W razie oporu izby przy podejmowaniu uchwał król mógł mianować nowych senatorów w ilości do 10 (uprzednio 6) wojewodów i tyluż kasztelanów.