Od października 1939 do października 1940 dowodził piechotą 36 Dywizji w 1 Armijnej Grupie Radzieckich Wojsk na terytorium Mongolii, w 1941 ukończył studia na wydziale operacyjnym akademii wojskowej Armii Czerwonej i w maju 1941 został dowódcą 10 Brygady Powietrznodesantowej 5 Korpusu Powietrznodesantowego w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym. Od czerwca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami, m.in. w walkach obronnych w rejonie Poniewieża i w walkach o Dyneburg, w październiku 1941 objął dowództwo 5 Korpusu Powietrznodesantowego w 43 Armii Frontu Zachodniego, uczestniczył m.in. w bitwie pod Moskwą i w operacji rżewsko-wiaziemskiej, 14 stycznia 1945 żołnierze korpusu wyróżnili się przy wyzwalaniu Miedynia. W sierpniu 1942 korpus został przeformowany na 39 Gwardyjską Dywizję Piechoty, której dowódcą został Gurjew, mianowany 3 maja 1942 generałem majorem; dywizję włączono w skład 4 Armii Pancernej, a później, podczas bitwy pod Stalingradem, w skład 62 Armii Frontu Dońskiego. W marcu 1943 objął dowództwo 28 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty w 8 Gwardyjskiej Armii, z którym brał udział w operacji woroszyłowgradzkiej i dniepropietrowskiej, uczestniczył w wyzwalaniu Zaporoża i Dniepropietrowska, od grudnia 1943 do kwietnia 1944 uczył się na kursach w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. Od kwietnia 1944 dowodził 16 Gwardyjskim Korpusem Piechoty w 11 Gwardyjskiej Armii na 2 Froncie Nadbałtyckim i 3 Białoruskim, brał udział w walkach w Prusach Wschodnich i operacji königsbergskiej, m.in. w walce o Królewiec w kwietniu 1945, w której jego korpus się wyróżnił. Za umiejętne dowodzenie korpusem podczas walk o Królewiec otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Później wraz z korpusem walczył w rejonie Pillau (obecnie Bałtyjsk), gdzie zginął. Jego imieniem nazwano miasto Neuhausen (Gurjewsk), gdzie w 1961 postawiono jego pomnik z białego marmuru; w 2007 zastąpiono go pomnikiem z brązu.