Według Krzysztofa Gajdy (znawcy twórczości Kaczmarskiego) w utworze dominuje komizm uzyskany za sprawą języka poetyckiego, mimo że diagnoza społeczna płynąca z dzieła nie jest optymistyczna. Kaczmarski opisując obraz "Rejtan" autorstwa Jana Matejki, czyni narratorem rosyjskiego dyplomatę siedzącego w loży i z góry obserwującego scenę zablokowania przez Tadeusza Reytana drzwi wyjściowych z Sejmu Rozbiorowego (scena ta rozegrała się 21 kwietnia 1773 w trzecim, decydującym dniu obrad tego sejmu). Dyplomata rosyjski, obserwując dynamiczną scenę poniżej z pozycji hegemona i przedstawiciela cara odbiera jej dramatyczny, patriotyczny wydźwięk, z tragedii przekształcając ją w farsę. Reytanowska poza nabiera cech gimnastycznych i traci na znaczeniu. Sam dyplomata, blisko związany z jedną z dwóch dam, z którymi siedzi w loży, jest zdystansowany i chętnie używa francuskich zwrotów opisując kolejne postacie w sposób, jakby raportował wydarzenia carycy na Kremlu. W tekście polskie słowa wymawiane są też z rosyjskimi naleciałościami, co uzmysławia splątanie historii Polski i Rosji. Podobny zabieg artysta zastosował w piosence "Encore, jeszcze raz".