W lutym 1942 grupa lekarzy żydowskich rozpoczęła badania nad chorobą głodową w getcie. Przedmiotem obserwacji byli umierający z głodu mieszkańcy schronisk (tzw. punktów) dla uchodźców, którzy byli przenoszeni do obydwu szpitali działających w getcie (Szpitala na Czystem oraz Szpitala Bersohnów i Baumanów). Badania przerwała wielka akcja wysiedleńcza do obozu zagłady w Treblince w lipcu 1942, a śmierć kilku członków zespołu badawczego uniemożliwiła dokończenie badań dotyczących m.in. wpływu głodu na szpik kostny, skórę i krzepliwość krwi. Pozostały zgromadzony i opracowany materiał badawczy na krótko przed wybuchem powstania w getcie udało się przesłać na stronę „aryjską” Witoldowi Orłowskiemu. Został on opublikowany w postaci sześciu artykułów w wydanej w 1946 książce "Choroba głodowa. Badania kliniczne nad głodem wykonane w getcie warszawskim z roku 1942" pod redakcją Emila Apfelbauma.