od wieków opisywali przeszłość swojego kraju w kategoriach kolejnych rządzących dynastii. Dynastie te miały powstawać i upadać zgodnie z konfucjańskim modelem . W związku z tym, po zwycięstwie rewolucji sinhajskiej, rząd Republiki Chińskiej, tak jak władze każdej nowej dynastii w dziejach Chin, zlecił w 1912 roku spisanie oficjalnej historii swojej poprzedniczki. Projekt ukończono w 1927 roku i opublikowano jako "" (清史稿; "Qīng shǐ gǎo"). Końcowym redaktorem tego opracowania był były wysoki urzędnik cesarstwa, . Unikał on ocen, skupiając się na przedstawieniu udokumentowanych faktów, jednak nie ustrzegł się wielu błędów merytorycznych. W 1930 roku rząd republikański zakazał wydawania i rozpowszechniania "Szkicu historii Qing", który uznano za dzieło antynarodowe. interpretacji dziejów dynastii Qing podjął się jeden z najwybitniejszych historyków chińskich XX wieku, . W 1932 roku wydał on "Historię powszechną dynastii Qing" (清代通史, "Qīng dài tōngshǐ"). Xiao Yishan przedstawił rządy Qing jako czas permanentnej walki Chińczyków Han z mandżurskimi najeźdźcami. Uznał dynastię Qing za skorumpowaną i niemoralną a nadto wrogo nastawioną do chińskiej tradycji i kultury. "Historia powszechna dynastii Qing", zaraz po publikacji, została uznana przez rząd republikański za arcydzieło i na następne lata wyznaczyła standard interpretacji politycznej i historycznej dziejów Qing.