Po 1988 roku z Formuły 1 zniknęły silniki turbodoładowane. W związku z tym Osella skorzystała z silników Ford Cosworth DFR. Zdecydowano o wystawieniu dwóch samochodów, dla Nicoli Lariniego i Piercarlo Ghinzaniego. Model FA1M okazał się jednak nieudaną konstrukcją. Był powolny i zawodny, chociaż podczas Grand Prix Japonii Larini zakwalifikował się na dziesiątym miejscu, a w Grand Prix Kanady przez kilka okrążeń jechał na trzeciej pozycji. Osella nie zdołała zdobyć punktów w sezonie, natomiast Ghinzani zakończył karierę po zakończeniu sezonu.