Reprezentacja rozpoczęła rok na trzydziestym czwartym miejscu w rankingu FIFA, skończyła zaś - na osiemnastym. Rekordowy awans mógłby sugerować, że Bułgarzy w ciągu dwunastu miesięcy poczynili jakieś zdumiewające postępy, jednakże, nawet jeśli tak było, nie osiągnęli celu nadrzędnego, czyli nie awansowali do Euro 2008. Odnieśli aż siedem zwycięstw, ale nad rywalami albo słabszymi od siebie (Łotwa, Cypr, dwukrotnie Białoruś, Luksemburg i Słowenia) albo słabo zmotywowanymi (Rumunia, która w momencie spotkania z podopiecznymi Penewa miała już zapewniony start w mistrzostwach). W meczach z przeciwnikami znacznie silniejszymi (Holandia) mieli problemy z dorównaniem im efektywnością gry. Na kłopoty reprezentacji nałożyły się również bardzo częste zmiany selekcjonerów; zresztą prezes Bułgarskiego Związku Piłki Nożnej Borisław Michajłow, mimo szumnych zapowiedzi o zatrudnieniu znanego trenera z zagranicy, wciąż powraca do ex-selekcjonerów, dla których pierwsza praca z kadrą stanowiła szczyt możliwości szkoleniowych (Dimityr Penew i Płamen Markow). Może to świadczyć o słabości organizacyjnej związku, który nie ma tak wiele środków finansowych, aby pozwolić sobie na opłacanie drogiego zawodowca z zewnątrz, ale również o wyjątkowej nieatrakcyjności stanowiska opiekuna reprezentacji Bułgarii, tak wśród trenerów zagranicznych, jak i młodych z kraju (propozycje Michajłowa odrzucali wszak Stanimir Stoiłow i Krasimir Bałykow, a Stoiczkow wolał przyjąć ofertę przedostatniej w Primera División Celty Vigo).