Mimo odrzucenia terminu „egzystencjalizm”, Camus był przyjacielem Sartre'a i uważany jest za część ruchu egzystencjalistycznego. Jako kolejny przedstawiciel ateistycznego egzystencjalizmu, stawienia czoła temu, co nazywał absurdem, i tym, jak powinniśmy się buntować przeciwko absurdowi poprzez życie, otwierając drogę do wolności bez transcendentnej rzeczywistości. Camus byłby również powiązany z francuskim ruchem anarchistycznym. Anarchista André Prudhommeaux po raz pierwszy przedstawił go na spotkaniu w Cercle des Étudiant Anarchistes (Koło Studentów Anarchistów) jako sympatyka zaznajomionego z myślą anarchistyczną. Pisał dla publikacji anarchistycznych, takich jak Le Libertaire, La révolution Proletarienne i Solidaridad Obrera (Solidarność Robotnicza, organ anarcho-syndykalistycznej Narodowej Konfederacji Pracy CNT), i opowiadał się za anarchistami, gdy wyrażając poparcie dla powstania w 1953 we wschodnich Niemczech. Również ponownie sprzymierzył się z anarchistami w 1956, popierając powstanie robotnicze w Poznaniu, a następnie w tym samym roku rewolucję węgierską.