W czasie wycofywania się w październiku do granic Księstwa zostaje ranny lancą w szyję podczas obrony Bugu pod Uściługiem. Nie opuszcza jednak szeregów, lecz po zwinięciu korpusu wyrusza w rodzinne strony poznańskie gdzie gen. Dąbrowski ściągnął pułki polskie, które po klęsce korpusu gen. Reynier pod Kaliszem cofnęły się na Śląsk. Michał przechodzi ze sztabu do linii i jako ppor. zostaje przydzielony do 4 pułku ułanów ppłk. Kostaneckiego. Nie zagrzał tam długo miejsca i po kilku tygodniach zostaje adiutantem w sztabie gen. Dąbrowskiego, odbywając na tym stanowisku kampanię 1813 roku. Walczy pod Denewitz 6 września, a kilka tygodni później bierze udział w „Bitwie Narodów” pod Lipskiem. Wychodzi w tej walce obronną ręką, ale 19 października zostaje ranny w lewą nogę i nie opuszczając szeregów podąża z oddziałem za cesarzem walcząc jeszcze pod Hanau. Na początku stycznia w Sedanie odbyła się reorganizacja armii Księstwa Warszawskiego i Michał dostaje przydział do 2 p. uł. dowodzonego przez płk. Siemiątkowskiego, odbywając z nim całą krwawą kampanię 1814 roku. Bierze udział w ważniejszych bitwach m.in. Pod Berry au Bac, Laon, Longers, Soisson, Reims, Arcisur-Aube, Chateau Thierry i wreszcie pod Saint-Dizier. Powraca do kraju z korpusem dowodzonym przez gen. Wincentego Krasińskiego, zaciągając się do szeregów polskich formowanych pod protektoratem Rosji. Był już doświadczonym żołnierzem, który odbył trzy kampanie i uczestniczył w 15 bitwach.