Chociaż zbliżała się zima, sprzymierzeni postanowili wykorzystać sukces i rozpoczęli działania przeciwko Brugii i Gandawie. Ruszyli w tym kierunku tego samego dnia, w którym padła cytadela. Ludwik XIV był przekonany, że kampania tegoroczna jest już zakończona i zawierzając sile garnizonów w Gandawie i Brugii, pomimo protestów Vendome'a rozkazał swej armii rozłożyć się na leże zimowe. Gandawy bronił hrabia de la Motte, dysponujący potężnym garnizonem złożonym z 22 000 piechoty oraz 2 500–3 000 jazdy. Marlborough przybył 11 grudnia i otoczył miasto 18 grudnia. Dnia 16 grudnia ruszył również Eugeniusz Sabaudzki, posyłając swą piechotę pod Gandawę, podczas gdy sam ruszył do Geraardsbergen. Prawdopodobnie z powodu mrozów roboty ziemne przeciągnęły się aż do 24 grudnia, gdy w końcu baterie otworzyły ogień dnia 29 grudnia. Tego samego dnia de la Motte zgodził się opuścić Gandawę 2 stycznia. Przykład z niego wziął Grimaldi i opuścił Brugię, Plassendale oraz Leffinghe. Syta sukcesów armia sprzymierzonych rozłożyła się na leże zimowe. Kampania 1708 roku zakończyła się dla sprzymierzonych tak pomyślnie, że Ludwik XIV zaczął poważnie rozważać możliwość podjęcia pertraktacji pokojowych. Z drugiej jednak strony zwycięska kampania zakończyła niezgodę we francuskim dowództwie, powodując, że nieudolnego księcia Burgundzkiego zastąpił we Flandrii najwybitniejszy ówczesny wódz francuski – Claude de Villars. W następnych latach walki we Flandrii nie przebiegały już dla Marlborougha i Eugeniusza Sabaudzkiego tak pomyślnie. Bitwa pod Malplaquet pokazała, że wraz ze zmianą dowództwa armii francuskiej czasy łatwych zwycięstw we Flandrii dla sprzymierzonych skończyły się.