کشورهای متفق غربی مدعیند ارتشهایشان کنوانسیون ژنو را رعایت می‌کردند و معتقد بودند در حال انجام جنگی مشروع به دلایل دفاعی هستند. به هر روی، کنوانسیونها نقض شدند از جمله اتهامات بی محاکمه در خصوص بمباران شهروندان آلمانی و ژاپنی و بازگشت اجباری شهروندان شوروی که با نیروهای متحدین همکاری می‌کردند به شوروی در پایان جنگ. با وجود بمباران شهروندان در درسدن، توکیو، و دیگر شهرها و شهرکهای آلمانی و ژاپنی و نیز استفاده از بمب اتمی در هیروشیما و ناکازاکی ادعا شده کشورهای متفقین در کشتار جمعی یا نسل کشی شرکت نداشته‌اند. همچنین ارتش اتحاد شوروی مکرراً مرتکب جنایت جنگی شد که امروزه به هدایت دولت آن کشور دانسته می‌شود. این جرایم شامل به راه انداختن جنگ تجاوزکارانه، کشتار جمعی اسرای جنگی و سرکوب جمعیت کشورهای فتح شده است. انتنی بیور تجاوز به زنان آلمانی در طی اشغال این کشور را «بزرگترین واقعهٔ تجاوز در تاریخ» توصیف می‌کند و نتیجه می‌گیرد که اقلاً ۱٫۴ میلیون زن فقط در پروس شرقی، پومرانیا و سیلیزیا مورد تجاوز قرار گرفتند. زنان و دختران روس و لهستانی آزاد شده از اردوگاههای کار اجباری هم مورد خشونت قرار گرفتند.