Wystąpienie zbrojne Korpusu Czechosłowackiego stało się impulsem dla Białych do zapoczątkowania powstania przeciwko bolszewikom. W rezultacie w ciągu I poł. czerwca prawie cały obszar Syberii i Uralu od Czelabińska do Irkucka znalazł się pod władzą sił antybolszewickich. Na bazie powstańczych oddziałów wojskowych została sformowana Samodzielna Armia Zachodnio-Syberyjska, przemianowana w lipcu na Armię Syberyjską. Rozwinęła ona natarcie w 3 kierunkach: północno-zachodnim (Tiumeń-Jekaterynburg) pod dowództwem płk. Grigorija A. Wierżbickiego i gen. Siergieja N. Wojciechowskiego, wschodnim (Irkuck-Czyta) pod dowództwem ppłk A.N. Piepielajewa i południowym (wieś Sergiopol-Wiernyj) pod dowództwem płk Fiodora N. Jaruszyna. 21 lipca został zdobyty Tiumeń, zaś 25 lipca Jekaterynburg, co doprowadziło do odrzucenia wojsk bolszewickich za Ural. We wschodniej części Syberii 11 lipca Biali opanowali Irkuck, nawiązując w sierpniu w rejonie Czyty kontakt z kozackimi oddziałami atamana G.M. Siemionowa. Natomiast wojska płk. F.N. Jaruszina 21 lipca zajęły wieś Sergiopol, oczyszczając z bolszewików do końca sierpnia całe północne Siedmiorzecze, w wyniku czego podeszły pod Wierny. We wrześniu-październiku trwały głównie walki pozycyjne. Biali odrzucili wojska bolszewickie pod Perm. 29 listopada Grupa Jekaterynburska (ok. 35 tys. żołnierzy) przeszła do natarcia, rozbijając bolszewicką 3 Armię i zdobywając pod koniec grudnia najpierw Kungur, a potem Perm. Zdobyła tam bardzo duże ilości uzbrojenia, amunicji i wyposażenia wojskowego. Armia Syberyjska została rozwiązana pod koniec grudnia 1918 roku po utworzeniu Naczelnego Dowództwa Najwyższego Naczelnika Głównodowodzącego adm. Aleksandra W. Kołczaka. Na jej bazie w Jekaterynburgu sformowano nową Armię Syberyjską.