Ich główną metodą jest satyra: udając korporacyjnych lub rządowych reprezentantów, często wypowiadają się w sposób bardzo kontrowersyjny o pracownikach i konsumentach, następnie wskazując na brak szoku czy złości na ich dowcip, kiedy nikt nie zauważa, że "reakcyjna" retoryka była jedynie żartem. Ich metoda w takich wypadkach polega na swoistym "reductio ad absurdum", czyli na wyprowadzaniu konsekwentnych, a zarazem absurdalnych i oburzających wniosków z działań korporacji i rządów różnych państw. Stąd ich angielska nazwa: "yes-meni", "potakiwacze"; ich taktyką nie jest kontestacja, lecz paradoksalnie - "potakiwanie". Czasami jednak rzekomi przedstawiciele prasowi, podstawieni przez Yes Menów, wygłaszają oświadczenia będące spełnieniem marzeń ruchu alterglobalistycznego i przeciwników korporacyjnych przestępstw. Efektem były błędne relacje prasowe na temat rozwiązania Światowej Organizacji Handlu czy o korporacji Dow Chemical, płacącej za oczyszczenie po katastrofie Union Carbide.