Першы дакумент, у якім згадваюць куранецкую царкву — гэта яе фундуш, які датуецца 1355 годам. У 1503—1506 гг., пасля смерці святара царквы Св. Мікалая ў Вільні, кіеўскі мітрапаліт Іона Глезна прызначыў на гэтую пасаду «куранецкага папа» Фаму. Пад 1558 г. згаданы куранецкі Прачысценскі поп Багдан Малевіч «Куренецкий» альбо «Куренский». Багдан Малевіч выстаўляў паводле «Попісаў войска ВКЛ» з царкоўнага маёнтка (у 1565 г.) і з гаспадарскай даніны (у 1567 г.) па 1 кані ў войска Вялікага княства. З XVI ст. у Куранцы вядомы дзве царквы — «Святой Прачыстай» альбо Нараджэння Багародзіцы і «Святога Спаса» альбо Ператварэння Божага. Магчыма, апошняя царква была прыпісной, паколькі ў тагачасных дакументах усе храмы (парафіяльныя, філіяльныя, капліцы і інш.) універсальна называліся «цэрквамі». У 1576 г. Лаўрын Война надаў новы пацвярджальны фундуш на дзве куранецкія царквы. У час вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай у 1654—1667 гг. абедзве куранецкія царквы прыйшлі ў заняпад. У 1665 г. адбылося размежаванне іхных зямельных надзелаў. Але праз некаторы час Спаская царква зусім заняпала. Паводле стану на 1682 г. у ейным будынку не было ніякага начыння. Прачысценская царква была адной з найбагацейшых на Вілейшчыне. Ёй належала 6 валок зямлі (і яшчэ 2 валокі, што засталіся ў спадчыну ад Спаскай). Яна мела 8 прыгонных дымоў і 4 пляцы ў самім мястэчку. У будынку царквы знаходзіўся цудатворны абраз Багародзіцы, на які багамольцы ахвяравалі сярэбраную воту.