Συνοδοιπόροι αυτής της βιβλιακής του περιδιάβασης στο χρόνο, υπήρξαν άτομα με τα οποία συνδέθηκε φιλικά, άτομα που έτρεφαν πάθος ανάλογο για την ανακάλυψη κάθε πτυχής του χρονικού της παραγωγής και διακίνησης του ελληνικού βιβλίου, όπως ο Φίλιππος Ηλιού και ο Διονύσιος Φλάμπουρας. Η Ελληνική Βιβλιογραφία του 19ου αιώνα που κληροδότησε ο Ηλιού αποτελεί δείγμα της φιλοβιβλικής του στάσης και της ενδελέχειάς του για τη διασταύρωση κάθε πηγής. Τα βιβλιολογικά ενδιαφέροντα του Φλάμπουρα ήταν στραμμένα στις εκδόσεις ελληνικών βιβλίων από τυπογραφεία του Βορρά, της Γαλλίας και της Γερμανίας κυρίως, και τον σαγήνευε κάθε δυτικός λόγιος και τυπογράφος που καλλιεργούσε τα ελληνικά γράμματα, αναζητώντας συνάμα τις ρίζες αυτής της ελληνολατρίας τους. Αντίτυπα βασιλέων της Γαλλίας και εκδόσεις της εποχής της Αναγέννησης, αλλά και μία μοναδική συλλογή από αφίσες της εποχής της Κατοχής, όπως και ποικίλο άλλο υλικό σηματοδοτούν τις βιβλιολογικές του ανησυχίες. Μετά το θάνατό του, η Μαρία Φλάμπουρα άνοιξε το βιβλιακό σπήλαιο του Διονύση και παρότρυνε τον Κωνσταντίνο Στάικο να εμπλουτίσει τη βιβλιοθήκη του με όσα βιβλία έκρινα απαραίτητα. Ακόμα, του εγχείρισε το πλούσιο αρχείο του, υπόδειγμα βιβλιογραφικής ταξινόμησης, στο οποίο ο Φλάμπουρας είχε καταγράψει καθετί και οποιονδήποτε καταπιάστηκε υπό οιανδήποτε ιδιότητα με τη λειτουργία των τυπογραφείων ελληνικών βιβλίων. Πολύτιμα βιβλία, από κάθε άποψη, περιήλθαν στην κατοχή μου από τη βιβλιοθήκη ενός ανθρώπου που άλλαξε ριζικά το τοπίο της έρευνας στον κόσμο του πνεύματος και της φιλολογίας: του Κωνσταντίνου Θ. Δημαρά. Ανάμεσα σε αυτά και τα δείγματα της πρώιμης τυπογραφικής τέχνης του ελληνικού βιβλίου, αλλά και της πορείας του Γένους προς την Επανάσταση, το Ειρμολόγιο της Βενετίας του 1568 και η Ελληνική Νομαρχία του 1806.