W odpowiedzi Black opublikował "Anarchy After Leftism," który później stał się przełomowym dziełem postlewicowym. Tekst jest kombinacją punkt po punkcie, niemal legalistycznej analizy argumentacji Bookchina, z gorzką teoretyczną polemiką, a nawet osobistą zniewagą wobec Bookchina (którego w całym tekście nazywa „dziekanem”). Black oskarża Bookchin o moralizm, który w postlewicowym anarchizmie odnosi się do nakładania abstrakcyjnych kategorii na rzeczywistość w sposób, który wykręca i tłumi pragnienia (w odróżnieniu od „etyki”, która jest etosem życia podobnym do apelu Friedricha Nietzschego dla etyki „poza dobrem i złem”) i jego „purytanizm”. Atakuje Bookchina za jego stalinowskie pochodzenie i niemożność wyrzeczenia się własnych dawnych powiązań z tematami, które sam nazwał „stylami życia” (takimi jak hasła z maja 1968). Twierdzi, że kategorie „anarchizmu stylu życia” i „anarchizmu indywidualistycznego” są chochołami. Twierdzi, że Bookchin przyjmuje „etykę pracy” i że jego ulubione tematy, takie jak potępienie Yuppies, w rzeczywistości powtarzają motywy w masowej kulturze konsumpcyjnej i że nie analizuje społecznych podstaw kapitalistycznego „egoizmu”; Zamiast tego Black wzywa do „oświeconego egoizmu”, który jest jednocześnie społeczny, jak w pracach Maxa Stirnera.