استفاده از سلاح‌های شیمیایی در جنگ داخلی سوریه توسط سازمان ملل تأیید شده‌است. حملات مرگبار شیمیایی در طول جنگ شامل حمله غوطه در حومه دمشق در اوت ۲۰۱۳ و حمله خان عسل در حومه حلب در مارس ۲۰۱۳ رخ داد. در حالی که هیچ گروهی مسئولیت این حملات شیمیایی را بر عهده نگرفت، اما ارتش بعثی سوریه به دلیل داشتن زرادخانه سلاح‌های شیمیایی، به عنوان مظنون اصلی تلقی شد. هیئت اعزامی حقیقت‌یابی سازمان ملل و هیئت تحقیق شورای حقوق بشر سازمان ملل UNHRC به‌طور همزمان طی مأموریتی برای یافتن واقعیت، حملات را بررسی کرده‌اند. هیئت سازمان ملل احتمال استفاده از داروی اعصاب سارین را در پرونده خان عسل (۱۹ مارس ۲۰۱۳)، سراقب (۲۹ آوریل ۲۰۱۳)، غوطه (۲۱ اوت ۲۰۱۳)، جوبر (۲۴ اوت ۲۰۱۳) و اشرفیات صحنایا (۲۵ اوت ۲۰۱۳) گزارش کرده‌اند. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد UNHRC بعداً استفاده از گاز سارین را در حملات خان عسل، سراقب و غوطه تأیید کرد، اما به حملات جویر و اشرفیات صحنایا اشاره ای نکرد. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد UNHRC همچنین دریافت که گاز سارین استفاده شده در حمله خان عسل دارای «همان نشانه‌های منحصر به فرد» با سارینی است که در حمله غوطه مورد استفاده قرار گرفته بود و نشان می‌دهد که عاملان تهاجم، احتمالاً به ذخایر مواد شیمیایی ارتش سوریه دسترسی داشتند. این حملات جامعه جهانی را به سمت خلع سلاح نیروهای مسلح سوریه از سلاح‌های شیمیایی سوق داد، که در سال ۲۰۱۴ به اجرایی شد. با وجود روند خلع سلاح، ده‌ها مورد استفاده مشکوک از سلاح‌های شیمیایی در سراسر سوریه به کار گرفته شده‌است که در این رابطه، عمدتاً نیروهای بعثی سوریه در آن‌ها مقصر شناخته شدند، در این حملات همچنین نیروهای دولت اسلامی عراق و شام (داعش) و نیروهای مخالف سوریه و همچنین نیروهای مسلح ترکیه مورد سرزنش قرار گرفته‌اند. در فرایند جمع‌آوری این شواهد موارد متعددی از روش‌ها در سطح بین‌الملل توسعه‌داده شد.