Het Russische Rijk veroverde stapsgewijs het gebied door verdragen met het Kozakken-Hetmanaat en het Ottomaanse Rijk als gevolg van de overwinningen in de Russisch-Turkse oorlogen van 1735–39, 1768–74, 1787–92 en 1806–12. Het Russische Rijk hief de autonomie van de "Witte Velden van de Zaporizhian Sich" op en ze werden opengesteld voor Russische kolonisatie. De kolonisatie van het land aan het einde van het einde van de achttiende eeuw werd geleid door prins Grigori Potjomkin die de nieuwe kolonie beschermde met de macht van absolute heerser onder de heerschappij van Catharina II van Rusland De gebieden werden ruimschoots gegeven aan Russische adel ("dvoryanstvo"). De Russische adel maakte gebruik van voornamelijk Oekraïense boeren en in mindere mate Russische boeren die als lijfeigenen naar het gebied geëmigreerd werden om het schaars bevolkte land bewerkten. Catharina de Grote moedigde aan dat Europese kolonisten uit de omringende landen, waaronder Duitsers, Polen, Italianen, Grieken en Serviërs, naar dit gebied kwamen. De volkeren in de oostelijke Europese regio's waren meer Russisch georiënteerd dan de volkeren in de westelijke regio’s van Europa. In Nieuw-Rusland is in steden en de omliggende dorpen het Russisch de meest gesproken taal, terwijl op het platteland, kleine steden en dorpen het Oekraïens de meest gesproken taal is. De etnische samenstelling in het gebied bestaat historisch gezien ook uit Grieken, Bulgaren, Armeniërs en Krim-Tataren.