Zmobilizowany do armii austro-węgierskiej podczas I wojny światowej. W 1916 roku dostał się do niewoli rosyjskiej i w obozie jenieckim wstąpił do partii bolszewickiej. Z obozu jenieckiego został zwolniony po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w marcu 1917. Pozostał w Tomsku, by uczestniczyć w rewolucji. Został wybrany do lokalnego komitetu SDPRR(b). Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej), w styczniu 1918 roku przeniósł się do Piotrogrodu, pracował w gazecie i jako komisarz do spraw propagandy. Z początkiem 1918 partia bolszewicka rozpoczęła grupować swych zagranicznych sympatyków w sekcje narodowe, z których utworzono Federację Zagranicznych Grup Komunistycznych. W marcu 1918 Kun stanął w Moskwie na czele Grupy Węgierskiej Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), złożonej głównie z byłych jeńców wojennych i rozpoczął agitację wśród byłych jeńców węgierskich w Rosji, w kwietniu zaczął przewodniczyć całej Federacji Zagranicznych Grup Komunistycznych. Brał udział w stłumieniu powstania lewicowych eserowców w lipcu 1918.