Była zdecydowaną przeciwniczką Ukraińskiej Centralnej Rady i udziału bolszewików w jej pracach, jednak kijowski komitet partii przyjął w tej kwestii odmienne stanowisko. We wrześniu-październiku 1917 r. objeżdżała jako agitatorka oddziały armii rosyjskiej na Froncie Południowo-Zachodnim, współtworzyła obwodowe biura organizacji wojskowej bolszewików na Froncie Południowo-Zachodnim oraz w 8 armii Frontu Rumuńskiego. Odwiedzała również lokalne organizacje partyjne. W momencie zbrojnego przewrotu w Petersburgu znajdowała się w Winnicy i stanęła tam na czele powstania zrewolucjonizowanych żołnierzy przeciwko wojskom lojalnym wobec Rządu Tymczasowego. Za zgodą lokalnego komitetu wojskowo-rewolucyjnego Bosz wyjechała do Żmerynki, skąd miała sprowadzić wsparcie dla powstańców - wspierających rewolucję żołnierzy 7 Armii. Zanim działaczka wróciła do Winnicy, bunt został stłumiony. Bosz zdołała jednak doprowadzić do utworzenia komitetu wojskowo-rewolucyjnego wśród żołnierzy 2 korpusu gwardii 7 Armii w Żmerynce. 2/15 listopada 1917 r. bolszewicy przy bezpośrednim udziale Bosz przejęli władzę w Żmerynce, a dwa dni później także w Winnicy. Powstał w ten sposób jeden z nielicznych ośrodków władzy radzieckiej na zachodniej i centralnej Ukrainie - poza Charkowem i częścią Zagłębia Donieckiego powszechnie uznawana była zwierzchność Ukraińskiej Centralnej Rady.