Oba okręty służyły głównie poza wodami ojczystymi; „Emden” wkrótce po wejściu do floty został skierowany do Eskadry Wschodnioazjatyckiej, zaś „Dresden” w roku 1913 został wysłany w rejon Karaibów. „Dresden” powinien był wrócić w lecie 1914 roku do Niemiec na przegląd okresowy, lecz wybuch I wojny światowej stanął na przeszkodzie tych planów. Przez kilka miesięcy okręt atakował statki handlowe przeciwników na południowym Atlantyku, po czym dołączył do Eskadry Wschodnioazjatyckiej, którą dowodził "Vizeadmiral" Maximilian von Spee. W jej składzie „Dresden” wziął udział w listopadowej bitwie pod Coronelem i w grudniowej bitwie koło Falklandów. Był jedynym okrętem, który uniknął zagłady i przez kilka następnych miesięcy działał samotnie na południowym Pacyfiku. W końcu, bez węgla i z uszkodzonymi maszynami, zatrzymał się w marcu 1915 roku u brzegów wyspy Más a Tierra. Tam odnalazły go dwa krążowniki brytyjskie i zaatakowały (naruszając neutralność Chile); by uniknąć zajęcia okrętu Niemcy dokonali jego samozatopienia.