Specjalizował się w dystansach sprinterskich. Pierwszy medal na arenie międzynarodowej wywalczył w 1983 roku, kiedy zwyciężył podczas mistrzostw świata w wieloboju sprinterskim w Helsinkach. Wynik ten powtórzył na rozgrywanych cztery lata później mistrzostwach w Sainte-Foy, a podczas mistrzostw świata w Karuizawie był trzeci. Lepsi w tych zawodach okazali się Ihar Żalazouski z ZSRR i Dan Jansen z USA. W 1986 roku zdobył złoto na 500 m i srebro na 1000 m podczas igrzysk azjatyckich w Sapporo. Ostatni medal wywalczył na igrzyskach olimpijskich w Calgary w 1988 roku, gdzie był trzeci w biegu na 500 m, za Uwe-Jensem Meyem z NRD i Janem Ykemą z Holandii. W &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20%C5%82y%C5%BCwiarstwie%20szybkim%201986/1987"&gt;sezonie 1986/1987&lt;/a&gt; zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata na dystansach 500 i 1000 m.