Po liberalizacji związanej ze śmiercią Salazara zezwolono na tworzenie demokratycznych związków zawodowych, a Afonso przyłączył się do ich struktur i wsparł protesty studenckie na Uniwersytecie w Coimbrze. W latach 1969–1971 jego albumy trzy razy z rzędu otrzymywały tytuł "płyty roku". W latach 1970. Afonso jako pierwszy zaczął łączyć fado z rockiem i nueva canción. Dużo koncertował, ale często jego występy były zakazywane przez władze. 25 kwietnia 1974 r. nadanie w radiu piosenki "E depois do adeus" Paula de Carvalho stało się dla wojska sygnałem wyruszenia na pozycje do rozpoczęcia zamachu stanu nazwanego później rewolucją goździków, a późniejsze wyemitowanie piosenki Afonso "Grândola, Vila Morena", która przez długi czas była na indeksie cenzury, stało się sygnałem do zajęcia strategicznych budynków. Po rewolucji zaangażował się w ruchy lewicowe.