Nekropolia powstała w 1915 jako rosyjski cmentarz wojenny, wówczas na granicy Parku Łyczakowskiego i Pohulanki pogrzebano ok. pięciu tysięcy żołnierzy armii carskiej. Byli to polegli na polu boju podczas Bitwy galicyjskiej oraz zmarli od ran i chorób w lwowskich szpitalach. Początkowo był to cmentarz złożony ze zbiorowych i pojedynczych mogił oraz wydzielona kwatera z pochówkami muzułmańskimi. Inicjatorem budowy i pierwszym opiekunem było Galicyjsko-bukowińskie generał-gubernatorstwo z generałem Gieorgijem Bobrinskim na czele. Podczas poświęcenia w kwietniu 1915 przez biskupa Eulogiusza (Gieorgijewskiego) ustawiono czterometrowy krzyż prawosławny. Po 1920 polskie władze planowały ekshumację ciał i przeniesienie ich na wydzieloną kwaterę Cmentarza Łyczakowskiego, gdzie już znajdowały się groby żołnierzy rosyjskich. Ostatecznie zrezygnowano z tego pomysłu, a cmentarz ulegał dewastacji. W 1936 jedynym trwałym śladem był pomnik z tablicą pamiątkową, dwa lata później na wniosek abp. Andrzeja Szeptyckiego planowano rozebrać pomnik i na jego miejscu wybudować sobór, realizacja nie doszła do skutku ponieważ wybuchła II wojna światowa.