Pierwsze sukcesy na arenie międzynarodowej zaczął odnosić pod koniec lat 90. XX wieku. W 1999 roku podzielił V miejsce (wraz z m.in. Pawłem Blehmem) w mistrzostwach świata juniorów do lat 20 rozegranych w Erywaniu. W 2000 roku triumfował w Gyuli, natomiast w 2001 zwyciężył w Pekinie oraz podzielił III miejsce w indywidualnych mistrzostwach Azji, dzięki czemu awansował do rozegranego w tym samym roku pucharowego turnieju o mistrzostwo świata, w I rundzie eliminując (po dogrywce) Anatolija Karpowa, a w II przegrywając z Jewgienijem Pigusowem. W 2002 odniósł kolejne sukcesy, zwyciężając (przed m.in. Iwanem Czeparinowem, Robertem Kempińskim, Leinierem Dominguezem, Aleksandrem Bielawskim i Peterem Heine Nielsenem) w silnie obsadzonym otwartym turnieju w Linares oraz zdobywając tytuł indywidualnego mistrza Chin. W 2004 podzielił I lokaty w "openach" w Barcelonie (wraz z Tigerem Hillarpem Perssonem i Olegiem Korniejewem) oraz w Hoogeveen (wraz z Michaiłem Gurewiczem), natomiast w 2005 odniósł zdecydowane zwycięstwo w Cannes (zdobywając 8½ pkt w 9 partiach) oraz podzielił I m. (wspólnie z Sebastianem Siebrechtem) w Bad Wörishofen. W następnym roku triumfował w Manili i w Singapurze, natomiast w 2007 zdobył w Cebu City tytuł indywidualnego mistrza Azji.