29 czerwca 1988 został ministrem delegowanym (wiceministrem) do spraw zdrowia w rządzie Michela Rocarda. Ustąpił już 8 lipca tegoż roku po kontrowersyjnych wypowiedziach dotyczących m.in. narkomanii. W 1989 jako niezależny kandydat z ramienia Partii Socjalistycznej uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego III kadencji, wykonując go do 1994. W 1992 z ramienia listy Bernarda Tapie wszedł w skład rady regionu Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże; jego wybór został wkrótce jednak unieważniony na skutek nieprawidłowości finansowych kampanii wyborczej. W wyborach europejskich w 1994 był głównym kandydatem listy Europa zaczyna się w Sarajewie, zorganizowanej dla zwrócenia uwagi na sytuację w Bośni i Hercegowinie.