Po zmianie regulaminu silników zespół Red Bull Racing stracił rolę dominatora w Formule 1. Jednak już w pierwszym wyścigu sezonu, w swoim domowym Grand Prix Australijczyk wykręcił drugi czas w kwalifikacjach, przygrywając jedynie z Lewisem Hamiltonem. Na starcie wyścigu Ricciardo stracił pozycję na rzecz Rosberga, lecz po awarii silnika w bolidzie Hamiltona utrzymał drugą pozycję. Tę pozycję utrzymał do mety i ku radości miejscowych kibiców, po raz pierwszy stanął na podium. Jednak po wyścigu ogłoszono jego dyskwalifikację ze względu na przekraczanie dopuszczalnego limitu przepływu paliwa, ustalonego na 100 kg/h. W kolejnych wyścigach Ricciardo (poza dwoma wyścigami) regularnie zdobywał punkty. Ponadto zarówno w kwalifikacjach, jak i w wyścigach pokonywał swojego kolegę zespołowego – czterokrotnego mistrza świata Sebastiana Vettela. W wyścigu o Grand Prix Hiszpanii po raz pierwszy (po dyskwalifikacji w Australii) stanął na podium, plasując się na trzeciej pozycji. Sukces ten powtórzył w Monako. Już w wymienionych wyścigach z jego sukcesów cieszyła się ogromna rzesza fanów, których zdołał sobie zjednać pogodną atmosferą i ciągłym uśmiechem na twarzy. Jednak pierwszy duży sukces odniósł w Kanadzie, gdzie doskonale wykorzystał problemy Mercedesa z bolidem. Zdołał się przebić z szóstego miejsca do czołówki i po udanych manewrach wyprzedzania objął prowadzenie, które utrzymał do mety. Odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze oraz jako pierwszy przełamał zwycięską passę Mercedesa. Do końca sezonu nikt inny nie zdołał powtórzyć tego wyczynu. Jeśli nie zwyciężał kierowca Mercedesa, to wygrywał Ricciardo. Zrobił to jeszcze dwukrotnie – na Węgrzech i w Belgii. Miejsca w pobliżu podium w pozostałych wyścigach sprawiły, że długo liczył się w walce o mistrzowski tytuł. Jednak ostatecznie z dorobkiem 238 punktów został sklasyfikowany na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej.