W maju 1908 roku ożenił się z Manją Wilbuszewicz i we wrześniu poprowadzili jego 20-osobową grupę do Sejery, gdzie przejęli prowadzenie farmy szkoleniowej. Ich pierwszym działaniem była inżynieria zwalniania czerkieskiego nocnego stróża. Doprowadziło to do kilku miesięcy nocnych ostrzałów wymierzonych w gospodarstwo i Moszaw. Bar Giora zorganizował nocną ochronę i uzbrojenie robotników rolnych. Następnego lata na tajnym spotkaniu w Kefar Tawor Bar Giora przemienił się w Ha-Szomer, którego głównym celem było zapewnienie bezpieczeństwa, a także założenie odległych kolonii. Szochat pozostał absolutnym liderem. Ha-Szomer nigdy nie miał więcej niż stu członków. Jego uruchomienie zbiegło się w czasie z upadkiem drugiej aliji, kiedy więcej Żydów wyjechało niż przybyło. Przekonani, że przyszła droga do niezależnego państwa żydowskiego wiedzie przez rewolucję Młodych Turków i co rozumiał jako obietnicę statusu wspólnoty autonomicznej, Izrael i Manja przenieśli się do Stambułu, gdzie Szochat zapisał się na uniwersytet, aby studiować prawo. Podczas wojny bałkańskiej w 1913 r. zwrócił się do przywódców osmańskich z propozycją powołania żydowskiej jednostki kawalerii, twierdząc, że ma już pięćdziesięciu ochotników. Wojna skończyła się, zanim jego plany mogły zostać zrealizowane.