Dat Marko Koers nu zover was gekomen, dat hij ook voor het eremetaal kon meestrijden, bewees hij in de jaren na Atlanta. Op de WK van 1997 in Athene werden die medaillekansen hem van tevoren reeds toegedicht, maar vier zware 800 meterwedstrijden in vijf dagen bleken nog net iets te veel van het goede. Hierdoor moest hij in de finale, die werd gewonnen door Wilson Kipketer in 1.43,38, met zijn tijd van 1.44,85 uiteindelijk genoegen nemen met een zesde plaats. De vele wedstrijden die hij in het seizoen voorafgaand aan deze WK had gelopen, eisten hun tol.In 1998 leek Koers tijdens de Europese indoorkampioenschappen in Valencia op dezelfde afstand echter regelrecht op het goud af te gaan, nadat hij in de finale op 50 meter voor het einde de leidende Noor Vebjørn Rodal, regerend olympisch kampioen, wist te passeren. Beiden hadden evenwel geen rekening gehouden met de jonge Duitser Nils Schumann, Europees juniorenkampioen, die aan de binnenkant door een piepklein gaatje kroop en met een sterke demarrage in 1.47,02 naar het goud sprintte. Koers veroverde door zijn aanvallende lopen vlak achter Schumann de zilveren medaille in 1.47,20. "Ik was absoluut verbouwereerd", was zijn commentaar na afloop. "Maar ik ben ook hartstikke blij met deze medaille."