Po rewolucji 1917 roku Meyerhold stał się zwolennikiem nowego systemu. Uwięziony przez Białych, po ich klęsce przyjął poglądy bolszewickie. Postulował „teatralny Październik”, zaczął tworzyć teatr agitacyjno-propagandowy, skierowanego do publiczności proletariackiej Chciał, aby wstęp do teatru był darmowy, a każdy robotnik otrzymywał żetony, za które mógłby uczęszczać na spektakle. Likwidował przyjęte nazwy teatrów, przydzielał im w zamian kolejne numery – sam podjął pracę w Teatrze R.S.F.S.R. Nr 1 (Teatrze Rosyjskiej Republiki Radzieckiej Numer Pierwszy). W latach 1920–1921 kierował Wydziałem Teatralnego Ludowego Komisariatu Oświaty. Pracował m.in. w Teatrze Aktora, a od 1922 roku w teatrze swojego imienia. Został wyróżniony tytułem Aktora Ludowego RFSRR. W swym teatrze zasłynął jako inscenizator "Lasu" (1924) Ostrowskiego, "Rewizora" (1926) Gogola, "Krzyczcie, Chiny!" Trietjakowa, "Mandatu" Erdmana, a szczególnie trzech sztuk – "Misterium-buffo" (1918, 1921), "Pluskwy", "Łaźni" (1930)– Majakowskiego. Ponadto wystawił dziesiątki sztuk z klasycznego repertuaru rosyjskiego, dramaturgii światowej i współczesnej mu dramaturgii radzieckiej. Do ciekawszych inscenizacji należały także: "Biada rozumowi" (według komedii "Mądremu biada" Gribojedowa), "Śmierć Tarełkina" i "Wesele Kreczyńskiego" Suchowo-Kobylina, "Jubileusz" i "Niedźwiedź" (jednoaktówki według Czechowa), "Jutrznie" Verhaerena, "Rogacz Wspaniały" Crommelyncka, "Dama Kameliowa" Dumasa, "Trust D. F." na podstawie powieści Erenburga, "Wystrzał" Biezymieńskiego.