Tweede helft 19e eeuw zat het Ottomaanse Rijk in financiële moeilijkheden. De beslissing om de belastingen te verhogen, om de buitenlandse schuldeisers te vergoeden, leidde tot opstanden in de Balkanprovincies. Het begon met de Opstand van Herzegovina in 1875, die culmineerde in de Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878). De Britten konden het niet vinden met de Vrede van San Stefano en de creatie van Groot-Bulgarije, waarmee Rusland volgens de Britten te veel macht verwierven, in de Balkan. Bismarck loste dit op met het Congres van Berlijn. De vorstendommen Roemenië, Servië en Montenegro werden onafhankelijk. Het vorstendom Bulgarije werd autonoom, maar bleef wel onder het formele bewind van het Ottomaanse Rijk staan. De Britten kregen voor hun dreigementen, Cyprus. Bismarck zorgde ervoor dat door zijn verdeel-en-heers politiek, de andere Europese grootmachten tegen elkaar werden uitgespeeld. De kans op een anti-Duitse coalitie werd hierdoor kleiner dan ooit; Bismarcks grootste zorg voor de toekomst van het Duitse Rijk was hiermee (voorlopig) bezworen.