KPP nie rozwinęła szerszej działalności. Skupiała kilkadziesiąt osób działających konspiracyjnie. W 1966 Kazimierz Mijal opuścił nielegalnie kraj i udał się do Albanii. Radio Tirana nadawało programy po polsku, popularyzując KPP, a za pośrednictwem ambasady albańskiej w Warszawie lider ugrupowania nadal kierował swoimi zwolennikami. Służbie Bezpieczeństwa udało się jednak wprowadzić do KPP kilku agentów, co umożliwiło rozbicie partii w ciągu kilku lat. Wolności zostało pozbawionych kilka osób związanych z KPP: Stanisław Brodziński, Zbigniew Osten, Kazimierz Jarzębowski i Władysław Rowiński. W 1968 KPP potępiła zarówno „rewizjonizm” Dubčeka, jak inwazję państw Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Działalność mijalowskiej Komunistycznej Partii Polski ożywiła się w grudniu 1970. Odnotowano pojawianie się ulotek "Wstawaj Stalinie, bo Polska ginie – towarzysze do broni", kolportowano pismo „Czerwony Sztandar”. Struktury KPP wydały także kilka odezw wzywających do strajków i rewolucji, rozsyłanych pocztą. Po wejściu w konflikt z Enverem Hodżą Kazimierz Mijal opuścił Albanię i wyjechał w 1978 do Chin. Do Polski powrócił nielegalnie w 1983 i nadal usiłował działać pod szyldem KPP, atakując rządy Wojciecha Jaruzelskiego. Był krótko aresztowany w 1984. Formalnie KPP istniała do 1996, praktycznie nie prowadząc działalności.