Był w składzie pociągu pancernego „Smok”, który w drugiej połowie grudnia 1918 wyruszył na odsiecz Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej, a od 20 stycznia do 10 maja 1919 brał udział w walkach na Wołyniu i Polesiu. Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich z 31 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer z armii austro-węgierskiej w stopniu podporucznika i otrzymał przydział do Krakowskiego pułku artylerii wałowej. W 1920 uczestniczył w działaniach na froncie białoruskim podczas wojny polsko-ukraińskiej. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Jako oficer nadetatowy krakowskiego 5 pułku artylerii ciężkiej od 1922 do 1923 był dowódcą pociągu pancernego nr 7 „Paderewski”, a w 1924 przydzielony do dywizjonu ćwiczebnego pociągów pancernych był dowódcą pociągu pancernego Nr 2 „Śmigły”. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W 1928 jako oficer 5 pułku artylerii ciężkiej był przydzielony do 2 dywizjonu pociągów pancernych w Niepołomicach. W 1932 był oficerem 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach. W stopniu kapitana był także oficerem 8 pułku artylerii polowej. Awansowany do stopnia majora sprawował stanowisko zastępcy dowódcy 2 dywizjonu artylerii konnej w Dubnie od 1938 do 1939. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził II dywizjonem 61 pułku artylerii lekkiej. Został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu.