1940 களில் உலகப் போர், பஞ்சம், பிரிவினை, வகுப்புக் கலவரம் மற்றும் வங்காளத்தில் வெகுசன குடியேற்றம் ஆகியவை குறிக்கப்பட்டன. நிருவனக் கவிஞர்களின் பாரம்பரிய மூர்ச்சையிலிருந்து சுபாஷின் எழுத்துக்கள் பிரிந்து, அதற்கு பதிலாக பொது மக்கள் உணர்ந்த விரக்தியையும் ஏமாற்றத்தையும் நிவர்த்தி செய்தன. அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் வங்காள மக்களின் பிரிக்க முடியாத தன்மை மற்றும் பெங்காலி கலாச்சாரத்தை ஆதரிப்பவராக இருந்தார். அவரது தீவிர செயல்பாடு தடையின்றி தொடர்ந்தது. சக எழுத்தாளரும் மார்க்சிய ஆர்வலருமான சோமன் சாந்தாவின் கொலைக்கு எதிர்வினையாக மார்ச் 1942 இல் உருவாக்கப்பட்ட "பாசிச எதிர்ப்பு எழுத்தாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் சங்கத்தின்" தலைவர்களில் ஒருவராக இருந்தார்.