Na początku XX wieku w polityce zagranicznej Rosji ponownie pojawiły się tendencje panslawistyczne mające na celu wzmocnienie wpływu wśród Słowian austriackich i bałkańskich, Rosja poparła koncepcję neoslawizmu. Po zamachu na arcyksięcia Ferdynanda, wobec wojny austro-węgiersko-serbskiej, 30 lipca 1914 w Rosji miała miejsce powszechna mobilizacja, która spowodowała wypowiedzenie wojny Rosji przez Niemcy i wybuch I wojny światowej u boku innych państw ententy. Wojna spowodowała chaos w gospodarce i polityce oraz trudności w zaopatrzeniu miast. W marcu 1917 roku wybuchła rewolucja lutowa, której efektem było obalenie caratu. Państwem rządził Rząd Tymczasowy oraz Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. W lipcu po demonstracjach robotniczych cała władza przeszła w ręce Rządu Tymczasowego. Premierem został wybrany Aleksander Kiereński. W sierpniu miała miejsce sprawa Korniłowa. Pod wpływem radykalizacji nastrojów dokonano zamachu stanu, który przeszedł do historii pod nazwą rewolucji październikowej.