W lutym 1795 r. władze rewolucyjnej Francji na mocy dekretu wycofały szereg wcześniejszych regulacji prawnych ograniczających wolność wyznania, natomiast w czerwcu tego samego roku odwołały konstytucję cywilną kleru. We wrześniu zastąpiło ją zobowiązanie kapłanów katolickich do składania, przed uzyskaniem zgody na podjęcie działalności duszpasterskiej, przysięgi nienawiści wobec monarchii, a od maja 1795 r. – przysięgi wierności wobec władz republikańskich. W praktyce na podobny krok decydowało się niewielu kapłanów. Przeważająca liczba księży była przeciwna republice. Trwała wojna w Wandei i walka z szuanerią – ruchy antyrewolucyjne były popierane przez duchowieństwo. W tej sytuacji część francuskich polityków uważała, iż zasadnym i korzystnym dla rządu będzie popieranie kultu, który zaspokoiłby potrzeby duchowe społeczeństwa, będzie upowszechniać pożądane wartości moralne, a zarazem wpisze się w rewolucyjną koncepcję wiary („religii naturalnej”).