Z zawodu nauczyciel, studiował historię i nauki polityczne na Queen's University Belfast. Był działaczem Nationalist Party, z jej ramienia w 1964 uzyskał mandat posła do parlamentu Irlandii Północnej. Sprawował go do 1972, kiedy to parlament został zlikwidowany w okresie zwanym jako „The Troubles”. Zyskał rozpoznawalność, gdy w 1968 był jednym z liderów protestu okupacyjnego w Caledonie. Protestował wówczas przeciwko przydziałowi mieszkania komunalnego niezamężnej protestanckiej kobiecie przed grupą katolickich rodzin. Również w 1968 zorganizował marsz na rzecz praw człowieka z Coalislandu do Dungannonu. W 1970 należał do współzałożycieli Socjaldemokratycznej Partii Pracy. W 1973 wszedł w skład Northern Ireland Assembly, w 1974 dołączył do jego egzekutywy Northern Ireland Executive, gdzie odpowiadał za mieszkalnictwo, władze lokalne i planowanie (oba gremia zakończyły w tymże roku działalność). W 1975 wszedł w skład Northern Ireland Constitutional Convention, a w 1982 w skład kolejnego Northern Ireland Assembly, które zniesiono w 1986. Dwukrotnie bez powodzenia kandydował do Izby Gmin. W okresie konfliktu w Irlandii Północnej był zwolennikiem procesu pokojowego i unikania przemocy, przez co był krytykowany zarówno przez radykalnych republikanów, jak i unionistów. Wielokrotnie atakowano jego dom, w 1972 doszło do ciężkiego pobicia jego żony.