Ο Υπολοχαγός Ιόν Αντονέσκου διατήρησε τη δημοσιότητά του μάτι κατά το μεσοπόλεμο. Συμμετείχε στην πολιτική εκστρατεία για να κερδίσει την αναγνώριση στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού του 1919 για τα κέρδη της Ρουμανίας στην Τρανσυλβανία. Η εθνικιστική του διεκδίκηση για ένα μελλοντικό κράτος των Ρουμάνων δημοσιεύθηκε ως το δοκίμιο "Românii. Origina, trecutul, sacrificiile și drepturile lor". ("Οι Ρουμάνοι, η Προέλευσή τους, το Παρελθόν τους, οι Θυσίες τους και τα Δικαιώματά τους"). Το φυλλάδιο υποστήριζε την επέκταση της Ρουμανικής κυριαρχίας πέρα ​​από τα όρια της Μεγάλης Ρουμανίας και συνιστούσε, με κίνδυνο πολέμου με το αναδυόμενο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, την προσάρτηση όλων των περιοχών του Βανάτου και της Κοιλάδας του Τιμόκ. Το Μάρτιο του 1920 ο Αντονέσκου ήταν ένας από τους τρεις που προτάθηκαν από το νέο πρωθυπουργό Αβερέσκου για τη θέση του στρατιωτικού ακόλουθου της Ρουμανίας στη Γαλλία, αλλά μια έκθεση του Γάλλου στρατιωτικού ακόλουθου στη Ρουμανία, Στρατηγού Βικτόρ Πετέν, ήταν αρκετά αρνητική για να κάνει τη γαλλική πλευρά να επιλέξει αντί αυτού κάποιο Συνταγματάρχη Σούτσου (το κείμενο αναφερόταν στον Αντονέσκου ως «εξαιρετικά ματαιόδοξο», «σωβινιστή» και «ξενοφοβικό», αναγνωρίζοντας παράλληλα τη «μεγάλη στρατιωτική του αξία»). Ο Αντονέσκου ήταν γνωστός για τις συχνές και αλλοπρόσαλλες μεταβολές της διάθεσής του, από πολύ θυμωμένος σε ήρεμο και θυμωμένο και πάλι σε ήρεμος και πάλι μέσα σε λίγα λεπτά, κάτι που συχνά αποπροσανατόλιζε όποιους έπρεπε να συνεργαστούν μαζί του. Ο Ισραηλινός ιστορικός Γέαν Αντσελ έγραψε ότι οι συχνές μεταβολές της διάθεσης του Αντονέσκου οφείλονταν στη σύφιλη, από την οποία είχε προσβληθεί νέος και από την οποία υπέφερε για το υπόλοιπο της ζωής του.