W odpowiedzi na amerykańskie działania na Marianach dowództwo japońskie wydało własnej flocie rozkaz ataku i unicestwienia nieprzyjacielskich sił inwazyjnych. Dzięki informacjom wywiadowczym uzyskanym z okrętu podwodnego, który zaobserwował japońska flotę zmierzającą w kierunku Morza Filipińskiego, grupy uderzeniowe admirała Spruance’a i admirała Mitschera połączyły siły, przygotowując się na przybycie przeciwnika. Gdy 19 czerwca samoloty amerykańskie i japońskie rozpoczęły bitwę na Morzu Filipińskim, USS „New Jersey” zajął pozycję w pobliżu własnych lotniskowców w celu ich ochrony. W ciągu dwóch dni amerykańskie samoloty zadały dotkliwe straty lotnictwu japońskiemu, zestrzeliwując ponad 400 maszyn przy minimalnych stratach własnych. Ogrom strat samolotów japońskich określany przez Amerykanów „strzeleniem do mariańskich indyków” dopełniła strata trzech lotniskowców. Pierwszy, „Taihō”, został trafiony torpedą wystrzeloną z okrętu podwodnego USS „Albacore” i w wyniku uszkodzenia zbiorników paliwa lotniczego eksplodował sześć godzin później. Drugi lotniskowiec, „Shōkaku”, padł ofiarą trzech torped okrętu podwodnego USS „Cavalla”, a kolejny, „Hiyō”, – dwóch torped zrzuconych przez działające z lekkiego lotniskowca USS „Belleau Wood” samoloty torpedowe Grumman TBF Avenger. Ponadto uszkodzeniu uległy dwa inne lotniskowce i pancernik. Prowadzony przez artylerię przeciwlotniczą „New Jersey” ogień zaporowy okazał się na tyle skuteczny, że jedynymi stratami Amerykanów było siedemnaście samolotów i dwa lekko uszkodzone okręty.