Стварэнне імперскіх акруг () таксама было звязана з ажыццяўленнем імперскай рэформы. У 1500—1512 гадах тэрыторыя імперыі (без зямель Чэшскай кароны, Швейцарыі і Паўночнай Італіі) была падзелена на 10 акруг. У кожнай з іх быў створаны акруговы сход (), у склад якога ўвайшлі прадстаўнікі ўсіх дзяржаўных утварэнняў (акрамя ўладанняў імперскіх рыцараў), размешчаных на тэрыторыі акругі. На акруговых сходах дзейнічаў прынцып «адна тэрыторыя — адзін голас», што ў такіх акругах, як Швабская, Франконская і Верхнерэйнская дазваляла дробным імперскім утварэнням аказваць рэальны ўплыў на рэгіянальную і імперскую палітыку. У кампетэнцыі акруг знаходзіліся пытанні падтрымання земскага міру і вырашэння спрэчак паміж імперскімі саслоўямі, набор і ўтрыманне ўзброеных сіл, падтрыманне ў баяздольнасці крэпасцей, размеркаванне і збор імперскіх падаткаў. З 1681 года на акруговы ўзровень былі перададзены фактычна ўсе пытанні арганізацыі імперскай арміі і яе фінансавання. Акругі адыгрывалі важную ролю ў падтрыманні статус-кво ў імперыі, інтэграцыі дробных і сярэдніх дзяржаўных утварэнняў у агульнаімперскую сістэму і падтрыманні абараназдольнасці краіны. Найбольш эфектыўна функцыянавалі акругі, на тэрыторыі якіх адсутнічалі буйныя дзяржавы (Швабская і Франконская), тады як праца Верхнесаксонскай акругі была цалкам паралізавана з-за адмовы Брандэнбурга ад удзелу ў акруговых расходах. Акругі часам аб'ядноўваліся ў асацыяцыі: так, у перыяд вайны за іспанскую спадчыну асацыяцыя пяці заходніх акруг змагла аказаць дзейснае супраціўленне французскаму націску ў кірунку Рэйна. Сістэма акруг у практычна нязменным выглядзе праіснавала да роспуску Свяшчэннай Рымскай імперыі ў 1806 годзе.