Nog was Kristiansen daarna het lopen niet moe en opnieuw kwam zij terug. In Nederland won zij in maart 1991 de City-Pier-City Loop, waarna zij zich in Boston weer aan de marathon waagde, met ditmaal een finish als zesde als resultaat. In de loop van het jaar zegevierde zij daarna in diverse prestigieuze wedstrijden, waaronder in november de Zevenheuvelenloop, maar op de WK in Tokio slaagde zij er niet in om een rol van betekenis te spelen; op de 10.000 m eindigde zij als zesde. Ingrid Kristiansen: "Er was iets fout. Goed fout. Pas na de WK van 1991 kwamen we erachter dat het een te laag bloedsuikergehalte was. Ik kon 40 to 45 minuten hardlopen, maar viel vervolgens bijna dood neer. In Tokio was ik desondanks in goede vorm. Het was warm en vochtig. Vanaf de vijfde ronde houden de herinneringen op. Ik werd vijfde of zesde. Hoe ik me na afloop voelde? Verschrikkelijk, en dacht maar aan één ding: dit wil ik niet meer. Het was alsof ik buiten mijn lichaam was getreden. Ik liep, maar was er zelf niet bij." Na een dieet voelde de Noorse zich weer goed, maar raakte zwanger van haar derde kind. Opnieuw kreeg zij een dochter.