Urodził się w gruzińskiej rodzinie robotniczej. Skończył 10 klas szkoły i Gruziński Instytut Industrialny, pracował jako inżynier w mieście Siewierodwińsk w obwodzie archangielskim. Od lipca 1941 służył w Armii Czerwonej, w 1942 ukończył szkołę wojskowo-inżynieryjną w Archangielsku. Od października 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami, był zastępcą dowódcy i dowódcą kompanii saperów oraz dowódcą szwadronu. Walczył na Froncie Południowo-Zachodnim, Centralnym, Białoruskim i 1 Białoruskim. W 1943 został członkiem WKP(b). Był trzykrotnie ranny. Brał udział w bitwie pod Stalingradem (1942), wyzwalaniu obwodu rostowskiego, walkach w Donbasie m.in. o Debalcewo, w wyzwalaniu Lewobrzeżnej Ukrainy i Czernihowa, forsowaniu Dniepru i walkach o przyczółek (1943), operacji kalinkowicko-mozyrskiej, walkach o Kowel, operacji brzesko-lubelskiej, w tym w wyzwalaniu Chełma, Lublina i walkach na przyczółku puławskim (1944), operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym w wyzwalaniu Tomaszowa, Kalisza, forsowaniu Pilicy, Warty i Odry i walkach o przyczółki, w operacji pomorskiej i berlińskiej, w tym w walkach o Brandenburg. Jako dowódca 15 gwardyjskiego samodzielnego szwadronu saperów 14 Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii 7 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii w stopniu kapitana wyróżnił się podczas walk o przełamanie obrony przeciwnika na przyczółku puławskim w styczniu 1945. W jednej z ostatnich walk 1 maja 1945 został ciężko ranny i odesłany do szpitala. W 1946 został zwolniony do rezerwy w stopniu majora. Mieszkał w Tbilisi, gdzie kierował wieloma budowami. Otrzymał tytuł zasłużonego budowniczego Gruzińskiej SRR.