Υπήρξε από τους αξιολογότερους οπλαρχηγούς της Λάκκας Σουλίου στις αρχές του 19ου αιώνα και αρχηγός αντάρτικου σώματος υπό τον Μάρκο Μπότσαρη στη διάρκεια του απευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων. Ήταν παρών στο Μεσολόγγι στις 4 Νοεμβρίου 1821 κατά τη δημιουργία του Οργανισμού της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος, ως «επίτροπος των Καπιτάνων εκ Σουλίου». Διετέλεσε πληρεξούσιος των Σουλιωτών στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, μετά από πρόταση του Μάρκου Μπότσαρη και στη συνέχεια τέλεσε μέλος του Βουλευτικού. Σκοτώθηκε ηρωικά έξω από το Μεσολόγγι, την 28 Φεβρουαρίου 1826, ενώ επιτιθόταν σε προμαχώνα που αμύνονταν Τούρκοι. Το νεκρό σώμα του απέσπασαν από τους Τούρκους οι άντρες της ομάδας του, το μετέφεραν στο Μεσολόγγι και το έθεψαν, την επόμενη μέρα, σε χωριστό τάφο με τιμές στρατηγού. Η αναφορά στον σταυρό του τάφου του ότι "Έπεσεν εις την Έξοδον" δεν είναι ακριβής, καθώς είχε ήδη σκοτωθεί πριν την Έξοδο του Μεσολογγίου.