Pomimo masowego mordu dokonanego przez NKWD na oficerach Wojska Polskiego i przedstawicielach polskich elit dokonanego wiosną 1940 roku w Katyniu, Charkowie, Twerze i więzieniach sowieckich, Józef Stalin latem 1940 roku, w obliczu klęski Francji i spodziewanego konfliktu zbrojnego z III Rzeszą, zaczął rozważać utworzenie w ramach Armii Czerwonej jednostek wojskowych złożonych z Polaków znajdujących się w niewoli radzieckiej. Próbowano do stworzenia jednostek niezależnych od rządu polskiego w Londynie zwerbować m.in. generałów Mieczysława Borutę-Spiechowicza, Mariana Januszajtisa i Wacława Przeździeckiego, lecz bezskutecznie. Dalsze próby, ukierunkowane na oficerów niższych stopniem, przyniosły pewne rezultaty. 31 października 1940 roku do willi NKWD w Małachówce przywieziono grupę polskich oficerów. Byli to: płk sap. Eustachy Górczyński, ppłk dypl. piech. Zygmunt Berling, ppłk art. Leon Bukojemski, ppłk dypl. sap. Leon Tyszyński, ppłk Marian Morawski. Towarzyszył im oficer sowieckich władz bezpieczeństwa państwowego, płk Paweł Kondratik. Po kilku dniach ppłk Morawski opracował memoriał polityczny, w którym przedstawił pomysł stworzenia Polskiej Republiki Ludowej oraz Polskiego Ludowego Przedstawicielstwa oraz wzywał w nim do utworzenia Polskiego Komitetu i zorganizowania polskiej dywizji u boku Armii Czerwonej. Zawarł w nim także zagadnienia dotyczące przyszłej granicy wschodniej i apel do Stalina o polepszenie losu polskich żołnierzy w niewoli sowieckiej. Treść memoriału nie spodobała się jednak władzom sowieckim. 5 listopada 1940 roku jego autor trafił do więzienia na Butyrkach.