3 stycznia 1919 r., planując generalną ofensywę przeciwko Frontowi Wschodniemu Armii Czerwonej, adm. Aleksandr Kołczak mianował go głównodowodzącym Armii Zachodniej, jednego z trzech wielkich związków operacyjnych w strukturze Armii Rosyjskiej dowodzonej przez Kołczaka. Oprócz utworzonych przez Chanżyna oddziałów weszły do niej również siły kozackie pod dowództwem gen. Piotra Biełowa, łącznie ok. 40 tys. żołnierzy i 197 dział. Podczas wiosennej ofensywy sił Kołczaka w pierwszej połowie kwietnia 1919 r. Armia Zachodnia pod dowództwem Chanżyna powstrzymała marsz 5 Armii Czerwonej w kierunku Złatousta, a następnie sama przeszła do kontruderzenia. 7 marca jednostki Armii Zachodniej zajęły Bielebiej, 10 marca Birsk, 14 marca - Ufę, skąd 5 Armia, licząca jedynie 11 tys. żołnierzy, się wycofała. 10 kwietnia zajęły Bugulmę. Dotarły dalej, niż przewidywał pierwotny plan ofensywy, w którym Armii Zachodniej polecano dotrzeć do linii Iku. Pod wrażeniem sukcesów Chanżyna Kołczak zmodyfikował plan dalszych działań, nakazując Armii Rosyjskiej zmuszenie czerwonych do wycofania się na zachód od Wołgi i Kamy. Postąpił tak, chociaż dowódcy na szczeblu korpusów i dywizji ostrzegali, iż żołnierze są zmęczeni forsownym marszem. Postępując według nowych rozkazów, Chanżyn poprowadził jednostki Armii Zachodniej dalej wzdłuż linii kolejowych z Ufy do Bugurusłanu, z Ufy do Symbirska i w kierunku Czystopola. Manewr ten całkowicie zaskoczył dowództwo Frontu Wschodniego, które spodziewało się uderzenia na północnym Uralu. Zdobycie tego ostatniego miasta miało istotne znaczenie strategiczne, rozdzielając Front Wschodni czerwonych na dwie części. Ponadto biali znaleźli się w tym momencie w odległości 80 km od Kazania i Samary oraz 100 km od Symbirska. Za osiągnięte sukcesy Chanżyn otrzymał stopień generała artylerii. Sztab Kołczaka był przekonany, że zakończenie ofensywy całkowitym zwycięstwem i zdobyciem Moskwy jest możliwe w ciągu sześciu tygodni.