W swoich krótkich, satyrycznych utworach, zaliczanych do okresu "NEP-u" (1921–1929), opisywał rzeczywistość porewolucyjnej Rosji z pozycji prostego, naiwnego bohatera-obywatela z ubogim kręgosłupem moralnym i prymitywnym spojrzeniem na otaczający świat, dziwiącego się wszystkiemu. Opowiadania Zoszczenki (mimo że zwykle tworzone jako satyra) cechuje dbałość o kompozycję i opis postaci. W swoich opowiadaniach używał wszelakie formy skazu i oryginalnego języka – nieprzetłumaczalnej na obce języki mieszanki gwary prostych ludzi i napuszonego, komicznego, urzędniczego stylu nowych radzieckich urzędników, pochodzących ze społecznych nizin.