W latach 80. należał do szerokiej czołówki szachistów Związku Radzieckiego. W roku 1980 zdobył w Rydze brązowy medal mistrzostw ZSRR do 26 lat. W 1983 zwyciężył w Mińsku, zaś w 1984 zadebiutował we Lwowie w finale mistrzostw ZSRR mężczyzn, osiągając duży sukces w postaci zdobycia brązowego medalu oraz wystąpił w memoriale Akiby Rubinsteina w Polanicy-Zdroju, zajmując IV miejsce. W latach 1985 i 1986 dwukrotnie podzielił I miejsca na turniejach w Borze. Również w 1986 wywalczył w Kijowie drugi brązowy medal mistrzostw ZSRR oraz podzielił I miejsca w Moskwie (wraz z Konstantinem Lernerem) oraz w Cappelle-la-Grande (wspólnie z Siergiejem Smaginem i Josephem Gallagherem). W 1987 ponownie dobrze zaprezentował się w finale mistrzostw ZSRR, dzieląc w Mińsku III-IV miejsce wraz z Jaanem Ehlvestem. W tym samym roku wystąpił w turnieju międzystrefowym (eliminacji mistrzostw świata) w Zagrzebiu, zajmując IX miejsce. W latach 1990 i 1991 dwukrotnie zwyciężał w turniejach "Berliner Sommer" w Berlinie. W 1995 podzielił I miejsce w otwartym turnieju w Velden am Wörther See, w 1998 triumfował w kolejnym turnieju "open" w Metzu, natomiast rok później podzielił I miejsce w Bad Wörishofen. W 2001 wystąpił w Moskwie na mistrzostwach świata rozegranych systemem pucharowym, ale odpadł w I rundzie, przegrywając z Krishnanem Sasikiranem. W tym samym roku podzielił I miejsce na turnieju otwartym w Oberwart. Kolejny sukces w turnieju "open" odniósł w roku 2005, dzieląc I miejsce w Hamburgu.