W 1937 został absolwentem Państwowej Szkoły Technicznej w Wilnie, a w 1938 Szkoły Podchorążych Artylerii Ciężkiej. W tym samym roku został zatrudniony w głównych warsztatach parowozowych w Poznaniu. W szeregach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” pod dowództwem gen. Franciszka Kleeberga uczestniczył w wojnie obronnej w 1939. Podczas okupacji walczył na Wileńszczyźnie w szeregach Armii Krajowej. Był uczestnikiem operacji „Ostra Brama”, trafiając potem do obozu internowania w Kałudze. W 1946 powrócił do Poznania, a potem brał udział w odbudowie wrocławskiego „Pafawagu”. Był współautorem licznych konstrukcji, ponadto nadzorował proces technologiczny produkcji szeregu wyrobów (m.in. trójczłonów elektrycznych, lokomotyw elektrycznych oraz wielu typów wagonów). Pełnił m.in. funkcje przewodniczącego koła zakładowego „Pafawag” oraz przewodniczącego Komisji Koordynacyjnej Kół Stowarzyszeń Naukowo Technicznych Naczelnej Organizacji Technicznej. W latach 1959–1964 zajmował stanowisko sekretarza generalnego NOT. W 1964 ukończył studia eksternistyczne na Wydziale Zarządzania Politechniki Warszawskiej. W latach 1964–1971 pełnił funkcję sekretarza Centralnej Rady Związków Zawodowych. W 1971 podjął pracę w Polskim Komitecie Normalizacji, Miar i Jakości w Warszawie, był jego wiceprezesem. Do 1975 zasiadał w prezydium Zarządu Głównego NOT. Był także m.in. wiceprzewodniczącym Rady Prasy Technicznej, członkiem prezydium Głównej Komisji ds. Inwestycji, współprzewodniczącym wspólnej komisji NOT-PTE ds. Ekonomiki, Organizacji i Zarządzania, a także wiceprzewodniczącym Rady Naukowej Muzeum Techniki. W Fabryce Wagonów „Pafawag” doszedł do stanowiska głównego technologa. Należał do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich. Na emeryturę przeszedł w 1987.