W chwili ataku niemieckiego Korpus wchodził w skład 4 Armii Frontu Zachodniego. O świcie 22 czerwca 1941 na skupisko czołgów, samochodów i armat 22 Dywizji Pancernej stacjonującej 2,5 kilometra od granicy w okolicy Brześcia spadł huraganowy ogień niemieckiej artylerii i karabinów maszynowych 34 Dywizji Piechoty. W wyniku ostrzału dywizja poniosła ciężkie straty w sprzęcie. W trakcie odwrotu spod Brześcia 22 Dywizja Pancerna została praktycznie rozbita przez oddziały 34 Dywizji Piechoty. Zgodnie z planem oddziały Korpusu koncentrowały się w okolicach Żabinki. W dniu 23 czerwca Korpus przeprowadził kontratak siłami pozostałości pułków pancernych 22 Dywizji Pancernej wsparte batalionem piechoty z 205 Dywizji Zmotoryzowanej. W kontrnatarciu nie brały oddziały 30 Dywizji Pancernej. Natarcie czołgów bez rozpoznania, wsparcia artyleryjskiego i wsparcia piechoty zakończyło się ciężkimi stratami. W tym samy dniu 30 Dywizja Pancerna bezowocnie kontratakowała niemiecką 18 Dywizję Pancerną w rejonie Poddubna. Po tych walkach w korpusie pozostało ok. 110 czołgów. 24 czerwca wyniszczony korpus odszedł w rejon Kobrynia i Prużan. W dniu 28.06.1941 Korpus znajdował się na południe od Mińska i liczył 1 825 żołnierzy i dwa czołgi T-26. 30.06.1941 resztki Korpusu wraz z Borysowską Szkołą Pancerną broniły się w okolicy Borysowa. Dowódca Korpusu generał major Stiepan Oborin w ramach represji wobec dowództwa Frontu Zachodniego został aresztowany w lipcu 1941 i rozstrzelany.