Η «χρυσή νεολαία» άσκησε σημαντική επιρροή στη Συμβατική. Επιτέθηκαν στη λέσχη των Ιακωβίνων και απαιτούσαν το κλείσιμο της, όπως και του Επαναστατικού δικαστηρίου. Εκμεταλλευόμενες τις συγκρούσεις, οι αρχές έκλεισαν τη λέσχη των Ιακωβίνων, και όλες τις λέσχες, τον Νοέμβριο του 1794. Μετά την εξέγερση των Ιακωβίνων στις 12 Ζερμινάλ  (1 Απριλίου 1795), πίεσαν για τη σύλληψη των τεσσάρων κύριων ηγετών που απέμεναν από το καθεστώς των Ιακωβίνων: των Κολλό, Μπιγιώ, Μπαρέρ και ο ζωγράφος Νταβίντ, που απειλήθηκαν όλοι με απέλαση στη Γαλλική Γουιάνα (αν και μόνο οι δύο πρώτοι απελάθηκαν τελικά). Συμμετείχαν επίσης στην ένοπλη καταστολή της λαϊκής εξέγερσης του Πραιριάλ (20 Μαΐου 1795) και στην «εκκαθάριση» του προαστίου Σαιντ-Αντουάν, που ήταν το κέντρο των εξεγερμένων.