Vorn Vet urodził się w prowincji Siem Reap, w rodzinie rolnika. W 1952 r. po ukończeniu szkoły średniej w Battambang podjął studia w Phnom Penh, gdzie zetknął się z dążeniami niepodległościowymi propagowanymi przez organizację "Khmer Serei" (Wolni Khmerzy). W 1953 przyłączył się do ruchu studenckiego na rzecz wyzwolenia. Wkrótce po tym rzucił studia i w lipcu 1953 r. wyjechał z Phnom Penh i wstąpił do oddziału partyzanckiego "Khmer Issarak" (Niepodlegli Khmerzy). W marcu 1954 r. wrócił do Phnom Penh, a po kilku tygodniach wyjechał w pobliże granicy z Wietnamem, gdzie zetknął się z „Bratem Nr Jeden” – Pol Potem i jego współpracownikami. Po zakończeniu wojny indochińskiej oddział został rozwiązany. W październiku Vorn Vet wrócił do stolicy, gdzie załatwiono mu pracę w szkole "Chamraen Vichea", a w listopadzie przyjęto go do partii. W 1959 r. został członkiem Komitetu Partii w Phnom Penh, a w 1963 Komitetu Centralnego. Po przewrocie Lon Nola, na początku 1971 r. Vorn Vet dostał od partii polecenie zorganizowania „Strefy Specjalnej” w Phnom Penh. Na stanowisku sekretarza strefy pozostawał do końca wojny utrzymując w działaniu komunistyczną siatkę w stolicy Kambodży. Po wojnie objął w rządzie Czerwonych Khmerów stanowisko wicepremiera i ministra przemysłu. 2 listopada 1978 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu Tuol Sleng. Przesłuchiwany, przyznał się do działania od początku na szkodę rewolucji, związków z CIA, prowadzenia propagandy proamerykańskiej i zdrady na rzecz Wietnamczyków. Szybko skazano go na śmierć i jeszcze w przed końcem roku zgładzono.