Fachr ad-Din piastował kilka ważnych stanowisk pod koniec panowania Al-Kamila. Po jego śmierci w 1238 był członkiem rady emirów, która decydowała o następstwie tronu w Kairze i Damaszku. Wbrew jego opozycji Damaszek został oddany we władanie Al-Dżawwada Junusa. Po powrocie do Kairu Al-Adil Abu Bakr (1238 - 1240) pozbawił Fachr ad-Dina jego stanowiska i pomimo jego lojalnej służby umieścił go w więzieniu. Także As-Salih Ajjub (1238 - 1249) przez jakiś czas trzymał Fachr ad-Dina w więzieniu, a następnie areszcie domowym. Dopiero w roku 1246 sułtan przywrócił mu wszystkie funkcje i mianował głównodowodzącym egipskiej armii. Gdy w roku 1249 VI wyprawa krzyżowa zaatakowała Egipt, śmiertelnie chory As-Salih postawił Fachr ad-Dina na czele obrony kraju. 5 czerwca krzyżowcy pod wodzą króla Ludwika IX (1226 - 1270) wylądowali w pobliżu Damietty i po krótkiej walce na plaży Fachr ad-Din opuścił miasto, oddając je przeciwnikowi bez stawiania oporu. Ten skądinąd niewytłumaczalny odwrót prawdopodobnie był spowodowany tym, że Fachr ad-Din chciał być blisko sułtana w momencie jego śmierci, tak by móc wziąć udział w nieuchronnej walce o schedę po zmarłym władcy. As-Salih nie miał dość siły by ukarać potężnego emira i nie pozostało mu nic innego niż skoncentrowanie swojej armii w obozie w Al-Mansurze.