Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu członek sekcji wojskowej rady w Homlu, aktywny w okresie tzw. puczu Korniłowa. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) pełnił szereg funkcji w Radzie Najwyższej Gospodarki Narodowej (WSNCh) RFSRR ("Высший Совет Народного Хозяйства"), m.in. został pełnomocnikiem ds. nacjonalizacji przemysłu chemicznego Uralu i Północy (1918), członkiem zarządu Wydziału Przemysłu Chemicznego (1918-1921), członkiem Zarządu Nacjonalizowanych Cementowni (1919), przewodniczył Radzie Głównego Zarządu Przemysłu Zbrojeniowego ("Главное управление военной промышленности") (1919-1925), był przewodniczącym komisji konkursowej (1919), która rozpatrywała projekty pierwszego radzieckiego czołgu i silnika, w warunkach wojny wprowadził zasadę planowej współpracy produkcyjnej między fabrykami zbrojeniowymi, która doprowadziła do produkcji w Sormowie w 1920 pierwszego czołgu radzieckiego, przewodniczył Zarządowi Wydziału Metalowego (1920). Od 1921 jako przewodniczący Komitetu Koncesyjnego zajmował się kwestią zawierania umów koncesyjnych z zagranicznymi firmami. Po proklamowaniu przez bolszewików NEP 28 maja 1921 powierzono mu funkcję przewodniczącego Rady Najwyższej Gospodarki Narodowej (WSNCh), funkcję pełnił do 9 maja 1923, gdy jego obowiązki przejął Aleksiej Rykow. 7 lipca 1923 ponownie objął obowiązki przewodniczącego WSNCh, które pełnił ostatecznie do 23 listopada 1925. 16 lutego 1925 złożył do Biura Politycznego KC RKP(b) wniosek o odwołanie z funkcji szefa Głównego Zarządu Przemysłu Zbrojeniowego.