Η τάση απελευθέρωσης μετά το 1956, σε παρακμή για αρκετά χρόνια, αντιστράφηκε τον Μάρτιο του 1968, όταν οι φοιτητικές διαδηλώσεις καταργήθηκαν κατά τη διάρκεια της πολωνικής πολιτικής κρίσης του 1968. Παρακινούμενοι εν μέρει από το κίνημα της Άνοιξης της Πράγας, οι ηγέτες της αντιπολίτευσης της Πολωνίας, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και φοιτητές χρησιμοποίησαν μια ιστορική-πατριωτική σειρά θεατρικών "Dziady" ("Ντζιάντι") στη Βαρσοβία (και ο τερματισμός της εξαναγκάστηκε από τις αρχές) ως αφετηρία για διαδηλώσεις, οι οποίες σύντομα εξαπλώθηκαν σε άλλα κέντρα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και μετατράπηκαν σε εθνικό επίπεδο. Οι αρχές απάντησαν με μια μεγάλη καταστολή της αντιπολιτευτικής δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένης της απόλυσης καθηγητών και της αποβολής φοιτητών από πανεπιστήμια και άλλα ιδρύματα μάθησης. Στο επίκεντρο της διαμάχης ήταν επίσης ο μικρός αριθμός Καθολικών βουλευτών στο Σέιμ (τα μέλη της Οργάνωσης Ζνακ) που προσπάθησαν να υπερασπιστούν τους φοιτητές.