Po rewolucji październikowej został zdemobilizowany, ale podczas powrotu do Połtawy zmuszono go do dołączenia do Białej Gwardii w wojnie domowej w Rosji, skąd przy pierwszej okazji zdezerterował; w 1919 został ponownie wcielony do Armii Denikina, z której zbiegł, tracąc przy tym dokumenty. Starał się utrzymać w Połtawie jako palacz kotłowy. Jako carski oficer był narażony na ryzyko aresztowania przez władze bolszewickie jako wróg ludu. Rodzina zdobyła dla niego sfałszowane dokumenty na nazwisko Jurija Wasiljewicza Kondratiuka, urodzonego w Łucku w 1900 r. (który w rzeczywistości zmarł na gruźlicę w 1921 r.). W 1922 roku próbował zbiec przez granicę z Polską, ale został zatrzymany i zawrócony przez straż graniczną. Ze względu na dziwaczny strój i ekwipunek strażnicy uznali go za szalonego, albo rozpoznali u niego wczesne objawy tyfusu. Powrócił do zdrowia z pomocą sąsiada, po czym opuścił rodzinne strony. Pod nową tożsamością Kondratiuk pracował na Kubaniu i Przedkaukaziu jako mechanik i pracownik kolei. Osiadł w Nowosybirsku na Syberii w 1927 roku.