W 1919 opóźnienia we wprowadzeniu rządów krajowych w Irlandii pchnęły członków Sinn Féin – pro-niepodległościowej partii, która zdobyła większość miejsc w irlandzkich okręgach wyborczych w wyborach do parlamentu brytyjskiego w 1918 – do utworzenia w Dublinie własnego parlamentu (Dáil Éireann, z irl. „Zgromadzenie Irlandii”), który ogłosił niepodległość Irlandii. Jednocześnie Irlandzka Armia Republikańska zaczęła wojnę partyzancką przeciwko administracji brytyjskiej. Irlandzka wojna o niepodległość zakończyła się w 1921 impasem i podpisaniem traktatu brytyjsko-irlandzkiego, powołującego Wolne Państwo Irlandzkie, dominium w ramach imperium brytyjskiego, posiadające faktyczną niezależność, lecz powiązane unią personalną z Wielką Brytanią. Irlandia Północna, składająca się z 6 z 32 hrabstw irlandzkich (powstała w wyniku podziału Irlandii w 1920), wykorzystała opcję zapisaną w traktacie i opowiedziała się za pozostaniem częścią Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.