Rządzona przez Gustawa IV Szwecja od 1805 roku prowadziła wojnę z napoleońską Francją, a jej król konsekwentnie odmawiał zawarcia pokoju i zwrócenia się przeciwko Wielkiej Brytanii. Po traktacie w Tylży car Aleksander zażądał od Szwedów przystąpienia do francusko-rosyjskiego przymierza przeciwko Londynowi i dołączenia do blokady kontynentalnej. Gustaw IV odmówił, obawiając się reakcji Brytyjczyków. Stało się to pretekstem do rosyjskiej inwazji w lutym 1808 roku. Mimo wsparcia, którego Wielka Brytania udzieliła Szwedom, wojna zakończyła się zwycięstwem Rosjan, którzy w jej wyniku zajęli należącą dotąd do Szwecji Finlandię - kraj ten został przekształcony w autonomiczną część Imperium Rosyjskiego jako Wielkie Księstwo Finlandii. W marcu 1809 roku, jeszcze w trakcie wojny, Gustaw IV został obalony z powodu niezadowolenia społecznego z przebiegu konfliktu. W styczniu 1810 roku, na mocy osobnego traktatu kończącego wojnę szwedzko-francuską, Szwecja przystąpiła do blokady kontynentalnej. Nieoficjalnie jednak władze w Sztokholmie zapewniły Brytyjczyków, że ich statki będą tolerowane w szwedzkich portach, jeśli będą do nich wpływać pod neutralną banderą Stanów Zjednoczonych. Tak też się działo, a szwedzcy kupcy na dużą skalę przemycali brytyjskie towary na kontynent przez Pomorze, które zostało zwrócone Szwecji przez Francję w wyniku traktatu pokojowego. Choć formalnie Wielka Brytania i Szwecja były w stanie wojny, operująca na Bałtyku brytyjska flota nie atakowała szwedzkich statków.