Το 1914, ο τοπικός ελληνικός πληθυσμός στην περιοχή επηρεάστηκε από τη βίαιη εκστρατεία εθνοκάθαρσης του οθωμανικού κράτους, ενώ οθωμανικές παραστρατιωτικές ομάδες, οι Μπασί Μπαζούκ, μερικοί των οποίων ήταν Τουρκοκρητικοί και άλλοι μουσουλμάνοι πρόσφυγες, λεηλατούσαν και δολοφονούσαν ντόπιους Έλληνες, καταστρέφοντας χωριά νότια της Μενεμένης. Η πολιτική αυτή θεωρούνταν αντίποινα για τους μουσουλμάνους που υπέφεραν υπό ελληνική κυριαρχία από τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), στους οποίους δεκάδες χιλιάδες είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Στο Serekieuy, στην περιοχή της Μενεμένης, Έλληνες χωρικοί σκοτώθηκαν από αυτές τις ομάδες, αφού προσπάθησαν να δημιουργήσουν κάποια αντίσταση. Λίγοι διέφυγαν στην πόλη της Μενεμένης, που τότε είχε πληθυσμό 20.000. Οι Μπασί-Μπαζούκοι τους επιτέθηκαν, αλλά δεν έπληξαν την ίδια την πόλη. Μετά τις επιθέσεις στα χωριά της Μενεμένης οι ίδιες ομάδες επιτέθηκαν στη Φώκαια, με αποτέλεσμα τη Σφαγή της Φώκαιας. Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, ο ελληνικός πληθυσμός της Μενεμένης, όπως και άλλων περιοχών της δυτικής Ανατολίας, αναγκάστηκε να τις εγκαταλείψει ως μέρος αυτού του σχεδίου εθνοκάθαρσης .