Wziął udział w odsieczy Lwowa w listopadzie 1918. W wolnej Polsce wybrał karierę zawodowego wojskowego. Miał opinię energicznego oficera. Posługiwał się płynnie językami: niemieckim i rosyjskim. W okresie międzywojennym pełnił następujące funkcje w Wojsku Polskim dowódcy batalionu w 23 pułku piechoty (od czerwca 1919), dowódcy obozu jenieckiego w Biedrusku i komendanta wojskowego w Lublinie. W 1928 pełnił służbę w 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu, na stanowisku dowódcy III batalionu, detaszowanego w Tomaszowie Lubelskim. Następnie pełnił służbę w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu na stanowisku dyrektora nauk. 22 stycznia 1930 zastąpił ppłk. dypl. Mariana Porwita na stanowisku dowódcy Batalionu Szkolnego Korpusu Ochrony Pogranicza, stacjonującego w Twierdzy Osowiec. 28 lutego 1930 Batalion Szkolny KOP przeformowany został w Centralną Szkołę Podoficerów KOP. 4 lipca 1935 zastąpił ppłk. dypl. Henryka Gorgonia na stanowisku zastępcy dowódcy 58 pułku piechoty w Poznaniu.