Lotus wprowadził efekt przypowierzchniowy do Formuły 1 modelem 78, który był szybki, ale też zawodny. Peter Wright wraz z Colinem Chapmanem odkrył, że poprzez odpowiednie wyprofilowanie podwozia można przyspieszyć przechodzenie powietrza pod samochodem, co z kolei zmniejszy ciśnienie powietrza pod podwoziem w stosunku do ciśnienia powietrza nad nim, a w efekcie zwiększy przyczepność opon. Kolejną zaletą tego rozwiązania była możliwość szybszego wchodzenia w zakręty, bez spadku osiągów na prostych odcinkach (nie zwiększał się opór powietrza). W 1978 roku Lotus rozwiązał problemy z zawodnością, nadal rozwijając samochód, czego głównym efektem było uzyskanie tunelu Venturiego. Mario Andretti i Ronnie Peterson zajęli dwa pierwsze miejsca w Grand Prix Belgii z bezpieczną przewagą nad konkurencją.