Pochodzący z robotniczej rodziny gitarzysta samouk, tworzący po włosku, w dialekcie neapolitańskim i po angielsku. Na początku ćwiczył na gitarze klasycznej, następnie, w latach 70. poświęcił się bluesowi i muzyce latin-jazz. Jego styl, będący specyficznym połączeniem tradycji z nowoczesnością, obecny na dwóch pierwszych albumach, "Terra Mia" (1977) i "Pino Daniele" (1979), został w dużym stopniu ukształtowany przez tradycyjną muzykę i kulturę neapolitańską (przykładem może być często używana mandolina, która została wynaleziona w Neapolu i jest instrumentem, który odegrał ważną rolę w rozwoju tradycyjnej muzyki neapolitańskiej). Jego popularność wzrosła w roku 1980, wraz z albumem "Nero a metà", który był uważany za początek nowego rodzaju pieśni neapolitańskiej, czyli melodii typowo śródziemnomorskiej. W roku 1981 powstał album "Vai mò", w roku następnym Daniele zaczyna skłaniać się ku muzyce innych kultur, czego rezultatem jest "Bella 'mbriana". Ten album był początkiem współpracy z innymi muzykami, jak Alphonso Johnson i Wayne Shorter, oraz odkryciem na nowo wyrażeń i osobowości już przez tradycję neapolitańską zapomnianych. Jeden z utworów na płycie, "Tarumbo"', został zadedykowany papieżowi Janowi Pawłowi II. W roku 1981 zagrał przed Bobem Marleyem podczas jego koncertu w Mediolanie, zagrał tam kilka koncertów na Kubie, gdzie jego muzyka zdobyła popularność, oraz na najbardziej znanych międzynarodowych festiwalach jazzowych, takich jak w Olympia w Paryżu. Po "Musicante" (1984) wydany został podwójny album koncertowy, "Live sciò", ze wszystkimi najważniejszymi utworami z jego dotychczasowej kariery, między innymi nagrania z festiwalu w Montreaux, z koncertów w Kanadzie, Paryżu i Weronie. W roku następnym ukazał się album "Ferryboat", muzyk spotyka się również z Richiem Havensem, jednym z twórców festiwalu w Woodstock, które to spotkanie miało wpływ na sukces albumu "Common Grund" w całych Włoszech.