Ως αποτέλεσμα, μετά το πέρας του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, υποχρεώθηκε να αποδεχθεί μία ιταλική ενίσχυση, την οποία επιθυμούσε το Ράιχ, στην Ανατολική Μεσόγειο. Την Άνοιξη του 1913, δεν ήταν σε θέση να εμπλέξει την Αυστροουγγαρία σε μία ένοπλη σύγκρουση με την Σερβία, καθώς δεν διέθετε την πλήρη υποστήριξη εκ μέρους του Ράιχ: με την συγκεκριμένη ευκαιρία, ο Μπέρχτολντ ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της σημασίας της Δυαδικής Μοναρχίας εντός της Τριπλής Συμμαχίας. Αντιθέτως, το Φθινόπωρο, εμπρός στη σερβική απροθυμία εκκένωσης της Αλβανίας, πέτυχε να λάβει, ενώ έχαιρε της υποστήριξης του Ράιχ, την εκκένωση των εδαφών την οποία ο ίδιος είχε αιτηθεί την Άνοιξη. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, οι προσωπικές θέσεις του αποτελούσαν το άμεσο αποτέλεσμα των θέσεων του Ράιχ, όπως συνέβη το 1915, κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης των αποζημιώσεων οι οποίες θα καταβάλλονταν ως αντάλλαγμα προς την ιταλική ουδετερότητα.