De eerste vermelding van Enoermino dateert uit 1893 door een Amerikaanse walvisvaarder. De huidige plaats ontstond in de jaren 1950 door de gedwongen samenvoeging van een aantal 'perspectiefloze' Siberische dorpen. Bij het dorp werd in 1967 de rendierhouderijsovchoz "Imena 50-letja Velikogo Oktjabrja" (Им. 50-летя Великого Октября; "50 jaar Grote Oktober") opgericht, waartoe ook Lorino en Nesjkan behoorden. Deze sovchoz vormt nu het gemeentelijke landbouwbedrijf "Zapoljarje" (Заполярье), die vestigingen heeft in Enoermino, Lavrentia, Nesjkan, Oeëlen en Intsjo-oen.