W 1892 Gërmenji osiedlił się w Bukareszcie, gdzie nawiązał kontakty z albańskimi działaczami narodowymi. Z Bukaresztu przeniósł się do Monastiru, gdzie otworzył Hotel Liria, stanowiący centrum ruchu narodowego w tym mieście. W 1908 uczestniczył aktywnie w przygotowaniach do kongresu albańskich działaczy narodowych w Monastirze, który zajął się opracowaniem jednolitego alfabetu dla języka albańskiego. Szukając poparcia dla albańskich działań niepodległościowych, Gërmenji w 1911 podróżował do Włoch i Grecji. W Grecji został uznany za persona non grata, kiedy sprzeciwił się aspiracjom greckim do południowej Albanii. W tym samym roku zorganizował oddział powstańczy, który prowadził działalność partyzancką przeciwko armii osmańskiej w rejonie Gjirokastry i Sarandy. Wzięty do niewoli, trafił do więzienia w Janinie, skąd wkrótce został zwolniony. W czasie I wojny bałkańskiej dowodził oddziałem, walczącym w obronie Korczy przed oddziałami greckich nacjonalistów. Po utworzeniu rządu Ismaila Qemala objął stanowisko podprefekta w Skraparze, a następnie szefa policji w Korczy. W kwietniu 1914 oddział albański, dowodzony przez Germenjego i dwóch oficerów holenderskich Shnellena i Doormana odzyskał miasto z rąk greckich. Po zajęciu Korczy przez wojska greckie w 1915 wyemigrował do Sofii. W 1916 pojawił się w Pogradecu, okupowanym przez wojska austro-węgierskie, aby szukać poparcia dla sprawy albańskiej. W październiku 1916, kiedy do Korczy wkroczyły oddziały francuskie zdecydował się na podjęcie z nimi bliskiej współpracy.