De kwalificatiefase begon in juli 2011 op het wereldkampioenschap in Turijn en de procedure voor mannen en vrouwen was gelijk. De beste acht landen (naast Groot-Brittannië) op het teamonderdeel verdienden daar elk drie startplaatsen. Daarnaast verdienden de beste acht individuele schutters van de landen die nog geen startplaats via de landenwedstrijd hadden verkregen, een startplaats (één per land). Op de continentale kwalificaties verdienden de beste individuele boogschutters van landen zonder startplaats één startplaats voor hun land; in Azië, Europa en Noord-, Midden- en Zuid-Amerika ging het om drie startplaatsen, in Afrika en Oceanië om twee. Vervolgens werd er nog een mondiaal toernooi gehouden voor de landen die zich niet via het WK in Turijn als team wisten te kwalificeren. De drie beste landen vulden zo hun aantal startplaatsen aan tot drie. Ten slotte was er nog een mondiaal individueel kwalificatietoernooi waar ten minste vier startplaatsen waren te verdienen voor landen die nog geen enkele startplaats wisten te verdienen. Gastland Groot-Brittannië kreeg, mits het ten minste drie deelnemers had bij het WK in Turijn, drie startplaatsen.