Kontrofensywa Armii Czerwonej nie spowodowała całkowitego załamania się armii niemieckiej i bardzo szybko udało się Niemcom ustanowić nowe pozycje obronne i zreorganizować swoje siły. Pozostające na tyłach wojsk radzieckich okrążone oddziały niemieckie często atakowały linie zaopatrzeniowe i komunikacyjne sił Armii Czerwonej, spowalniając ich ofensywę. Na północy 2. Armia Uderzeniowa Frontu Wołchowskiego uderzyła na pozycje Grupy Armii „Północ”. Początkowo odnosiła ona sukcesy i zagroziła odcięciem niemieckiej 18. Armii, ale bez wsparcia innych jednostek i z brakami amunicji, paliwa i zaopatrzenia została ona odcięta i rozbita przez Niemców wiosną 1942 roku. Jej dowódca gen. Andriej Własow został wzięty do niewoli w czerwcu, a następnie przeszedł na stronę Niemców tworząc Rosyjską Armię Wyzwoleńczą. Trochę bardziej na południu oddziały Frontu Północno-Zachodniego zamknęły w kotle pod Diemiańskiem sześć niemieckich dywizji, które wytrwały oblężenie radzieckie do maja 1942 roku dzięki dostawom zaopatrzenia i amunicji drogą lotniczą. Na środkowym odcinku frontu w rejonie Wiaźmy i Rżewa Front Kaliniński i Zachodni przeprowadziły kilka prób okrążenia Grupy Armii „Środek”. Wszystkie początkowo odnosiły sukcesy, kończyły się jednak odcięciem i rozbiciem wojsk radzieckich przez siły niemieckie. Na Krymie Niemcy powstrzymali radziecki desant, którego celem było udzielenie pomocy wojskom broniącym Sewastopola. Radziecka zimowa kontrofensywa została wstrzymana w kwietniu 1942 roku, kiedy nastąpiły wiosenne roztopy, a możliwości ofensywne Armii Czerwonej zostały wyczerpane.