Napływ pieniądza saskiego do Rzeczypospolitej, będący efektem unii personalnej z Saksonią, pociągnął za sobą konieczność uregulowania wzajemnych relacji obu systemów monetarnych. Przy okazji postanowiono rozprawić się z niszczycielskimi zjawiskami podziału monety na dobrą i bieżącą, oraz zaniżania urzędowych kursów tej drugiej w stosunku do rynkowej rzeczywistości. 2 marca 1717 r. została podjęta uchwała tzw. sejmu niemego regulująca te zagadnienia, a w ślad za nią wydano uniwersał Przebendowskiego – podskarbiego koronnego. Wartość tymfów i boratynków określono dokładnie na poziomie kursu rynkowego, tj 18 złp za dukata oraz 8 złp za talara. Tymf został zdefiniowany jako 38 groszy (114 boratynków) – tym samy rozerwano stosunek między tymfem a złotówką, na rzecz zrównania tymfa z ortem. Przy okazji nazwa tymf została uznana za oficjalną. Uniwersał określał też ceny wszystkich gatunków monet, odnosząc je do niewybijanych jednostek obrachunkowych – złotego polskiego (równego 30 groszy) oraz grosza miedzianego (równego 3 szelągi). Ustalone relacje to: