Położony na lewym brzegu Obu, zajmujący powierzchnię 52 kilometrów kwadratowych. Dane z 2010 roku wskazują, że zamieszkuje go 173 837 osób, a kilka lat wcześniej było to około 171 000. Historia dzielnicy zaczyna się w XIX wieku, gdy na tym terenie znajdowała się jedna z wiosek, a Nowonikołajewsk (Nowosybirsk) jeszcze nie istniał. Sama wieś istniała natomiast od XVI wieku jako miejsce handlu między Rosjanami a Teleutami. Na przełomie XIX i XX wieku był to jednak mało rozwinięta dzielnica miasta, zamieszkana przez niewielką liczbę ludności. Dopiero wraz z nastaniem czasów sowieckich rozpoczyna się rozwój tego obszaru. W 1930 roku zlokalizowano jedną z fabryk, a sam teren nazwano rejonem zaobskim (2 października). Impulsem do dalszego rozwoju było stworzenie linii kolejowej łączącej Kuźnieckie Zagłębie Węglowe z Nowosybirskiem. 2 grudnia 1934 roku rejon przemianowano na kirowski, na cześć Siergieja Kirowa, liczba jego ludności wynosiła około 45 tysięcy. Atak Niemiec na ZSRR w 1941 roku sprawił, że do Nowosybirska zostały ewakuowane nie tylko masy ludności, ale także wiele zakładów przemysłowych - część z nich ulokowano w rejonie kirowskim, co było bodźcem do dalszej ekspansji dzielnicy. Przeniesiono tu prawie 15 różnych zakładów przemysłowych, m.in. z Podolska, Rostowa nad Donem, Taganrogu czy Tuły. Rozwój ten trwał także po zakończeniu wojny, gdy w latach pięćdziesiątych lokalizowano w tym miejscu wiele nowych fabryk. W latach sześćdziesiątych powstały tu zakłady produkujące różnego rodzaju alkohole. Ostateczne granice rejonu ukształtowały się w latach siedemdziesiątych.