Casanovas wrócił do Katalonii po maju 1937, gdy złamana została dominacja anarchistów, i jako przewodniczący parlamentu nadal usiłował doprowadzić do ogłoszenia separatystycznej deklaracji neutralności; zmarł w roku 1942 we Francji. Espanya, Xammar i Torres-Picart wyjechali z Francji do Ameryki Południowej, gdzie mieszkali do końca życia; pierwszy zmarł w roku 1953, drugi w 1967, a trzeci w 1988, i przed śmiercią zdążył jeszcze odwiedzić demokratyczną Hiszpanię. Cornudella i Blasi wrócili po wojnie do kraju i uczestniczyli w opozycji antyfrankistowskiej, wielokrotnie represjonowani; ten pierwszy po roku 1975 wybierany do autonomicznego parlamentu katalońskiego, zmarł w roku 1985, data śmierci drugiego jest nieznana. Szczątkowe struktury Estat Catalá funkcjonowały na emigracji; zarejestrowana ponownie w roku 1977, dziś partia funkcjonuje jako ugrupowanie marginalne, choć kataloński nacjonalizm święci w XXI wieku triumfy.