Na okres międzywojenny przypada druga fala ukraińskiej emigracji do Argentyny. Emigrantami byli Ukraińcy z Ukrainy Zachodniej, która znajdowała się w granicach ówczesnej Polski. Stepan Kaczaraba uważa, iż z powodu złych warunków ekonomicznych i emigracyjnej polityki ówczesnego polskiego rządu tylko do Argentyny wyjechało w okresie międzywojennym około 95 tys. Ukraińców. Największe rozmiary emigracja osiągnęła w województwach wołyńskim, tarnopolskim i lwowskim, a jej szczyt (tak zwana "argentyńska gorączka") przypadł na rok 1926. W tym roku do Argentyny wyjechały 2322 osoby z województwa tarnopolskiego, 1747 z lwowskiego oraz 1184 z województwa stanisławowskiego. Międzywojenna fala emigracji nie objęła wyłącznie ubogiej ludności wiejskiej, jak było w przypadku fali emigracyjnej z lat 1897-1914. Do Argentyny wyjechali tym razem również robotnicy, naukowcy, artyści. Wiele osób opuściło swą ojczyznę również z przyczyn o charakterze politycznym, związanych z porażką ukraińskiej walki narodowowyzwoleńczej. Wśród emigrantów z okresu 1922-1939 znaleźli się m.in. oficerowie czy urzędnicy Ukraińskiej Republiki Ludowej. W drugiej fali emigracyjnej znalazło się stosunkowo wielu ludzi młodych i wykształconych, którzy szybko – w odróżnieniu od poprzedników – dostosowali się do nowych warunków życia i rozpoczęli energiczną budowę bazy organizacyjnej argentyńskich Ukraińców. Należy zauważyć, iż Argentyna była jednym z niewielu krajów świata, który uznał Ukraińską Republikę Ludową (w 1921 za prezydentury Hipólito Yrigoyena).