Po pierwszych klęskach Polaków w czasie powstania Chmielnickiego w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem, zaciągnięto w latach 1651-1652 trzynaście nowych chorągwi wołoskich werbując intensywnie na terenie obu Księstw Naddunajskich. Po rzezi pod Batohem ich liczba wzrosła do ok. 1500 w wyniku problemów z ponowną, pośpieszną rekrutacją do wzmacnianych wojsk suplementowych na terenie Korony. Podczas potopu szwedzkiego, II wojny północnej i wojny polsko-moskiewskiej 1654-1667, w wyniku przewagi sił przeciwników, często dochodziło do wojny szarpanej, w której główną rolę grały lekkie oddziały jazdy wołoskiej i tatarskiej. Pustoszyły one tereny na tyłach wroga, odcinały dostawy zaopatrzenia, niszczyły tabory i nękały główne armie. Taktykę tą z powodzeniem stosował Stefan Czarniecki. W 1658 łączna liczba służących w polskiej armii "tatarów" i "wołochów" wynosiła 4800, w tym 19 chorągwi wołoskich i 24 tatarskie, po około 120 koni w każdej.