Od 1990 roku skupiła się na kolarstwie, początkowo szosowym, następnie torowym. Już w 1991 roku została mistrzynią kraju w indywidualnej jeździe na czas oraz w wyścigu punktowym. W tym samym roku wystartowała na torowych mistrzostwach świata w Stuttgarcie, zwyciężając w sprincie indywidualnym i wyścigu punktowym. W tej drugiej konkurencji zwyciężała również podczas MŚ w Walencji (1992), MŚ w Hamar (1993) i MŚ w Palermo (1994). Ponadto w 1993 roku zdobyła także srebrny medal w sprincie, rozdzielając na podium Kanadyjkę Tanyę Dubnicoff i Nathalie Even-Lancien z Francji. W 1992 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, zdobywając brązowy medal w sprincie. Lepsze okazały się tylko Erika Salumäe z Estonii oraz Niemka Annett Neumann. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Atlancie wystartowała w trzech konkurencjach. Najpierw nie ukończyła rywalizacji w szosowym wyścigu ze startu wspólnego. Następnie zajęła trzecie miejsce w sprincie, plasując się za Francuzką Félicią Ballanger i Michelle Ferris z Australii. Na koniec wywalczyła srebrny medal w wyścigu punktowym, przegrywając tylko z Nathalie Even-Lancien.