W latach 80. odkryci zostali nowi filmowcy: Hugh Hudson (oscarowe "Rydwany ognia", 1981), Peter Yates ("Garderobiany", 1983), James Ivory ("Pokój z widokiem", 1985), Roland Joffé (nagrodzona Złotą Palmą na 39. MFF w Cannes "Misja", 1986), Stephen Frears ("Niebezpieczne związki", 1988), preferujący wówczas podejmowanie tematów historycznych. Monumentalne dramaty kręcił Richard Attenborough (nagrodzony ośmioma Oscarami "Gandhi", 1982), wśród młodych interpretatorów Szekspira ujawnił się Kenneth Branagh ("Henryk V", 1989). Osobnym zjawiskiem były filmy grupy Monty Pythona, krytykujące wszelkie aspekty ludzkiego życia pod płaszczykiem absurdalnego humoru. Kluczowa dla przełomu lat 80. i 90. okazała się działalność Petera Greenawaya, przedstawiciela postmodernizmu ("Kontrakt rysownika", 1982; "Brzuch architekta", 1987; "Księgi Prospera", 1991). W dekadzie tej debiutował Richard Eyre ("Posiłek oracza", 1983).