Vanaf juli 1941 werden paardentrams in het getto ingezet. De rit met de paardentram was duurder dan met de elektrische. In augustus werd een tweede lijn aangekondigd die moest gaan lopen van de kruising van Twarda en Siennastraat naar de kruising van Leszno en Solnastraat. In november 1941 werd de joodse tramlijn ingekort omdat de grenzen van het getto werden verkleind. Slechts één tram kon nog dienstdoen op het traject van het Muranowskiplein naar de kruising van de Leszno en Żelaznastaat en een andere motorwagen met aanhangwagen slechts tot de kruising Leszno en Solnastraat. In januari 1942 werd verbetering van de paardentramverbindingen aangekondigd. Er zouden meer wagens en korte lijnen worden ingezet. Er werden zelfs nieuwe routes gepland naar plaatsen waar geen elektrische trams meer konden komen. Tijdens de Grossaktion Warsaw, de stelselmatige vernietiging van het getto die vanaf 22 juli 1942 een aanvang nam, vorderde de Duitsers riksja’s en paardentrams voor de afvoer van joden. Op 15 augustus 1942 werden de Arische trams die zonder te stoppen door het getto reden opgeheven. In diezelfde tijd verviel ook de jodentramlijn. Aan het einde van de Grossaktion (eind september 1942) restte nog slechts een soort rompgetto met een grote hoeveelheid verlaten huizen, straten, pleinen en kerkhoven. Toen de Duitsers in januari 1943 de tweede grote deportatie van gettobewoners begonnen vonden vanaf de 18de van die maand de gevechten tussen joodse opstandelingen en de Duitsers plaats die de geschiedenis in zou gaan als de Opstand in het getto van Warschau. Het openbaar vervoer in het getto was toen al enkele maanden stilgelegd.