Powstanie tego wzniesienia, podobnie jak wielu innych we Wrocławiu, wiąże się z odgruzowywaniem miasta po zniszczeniach wojennych. Szacuje się, że od około 60% do miejscami nawet 100% zabudowy miejskiej zostało zniszczonych podczas walk o twierdzę Wrocław pod koniec II wojny światowej w 1945 roku. Po wojnie znaczna część gruzu i elementów budynków trafiła na wysypiska gruzu. Wzgórze przy ulicy Wilczej stało się jednym z takich wysypisk. Początkowo wysypisko gruzu powstawało na obszarze objętym ramionami rzeki, jako dwa usypiska (powstałe w latach 1952–1965). Później materiał zgromadzony w jednym z nich został wykorzystany do zasypania w latach 1978–1981 południowego ramienia rzeki (około 400 m długości, 80 szerokości), a teren pozyskany w ten sposób częściowo wykorzystany został przez zakłady Pollena. Natomiast wzgórze które pozostało, obrośnięte jest zielenią, w tym drzewami (topole, olchy, wierzby i nieliczne drzewa owocowe). Podczas budowy wzgórza doszło do kilku wypadków, podczas których ciągniki z przyczepami, oraz później także ciężarówki, zsunęły się ze stoków i uległy zniszczeniu. Odnajdywano także niewybuchy i pojedyncze szczątki ludzkie.