Był członkiem Partii Radykalnej, należał do jej władz centralnych. Od 1906 deputowany do parlamentu serbskiego. Od 1 lipca do 12 września 1912 był premierem rządu Serbii i jednocześnie ministrem spraw zagranicznych. Podał się do dymisji w przededniu I wojny bałkańskiej wskutek intryg Nikoly Pašicia. W 1918 był jednym z kandydatów do objęcia stanowiska pierwszego premiera Królestwa SHS, ale jego kandydaturę kwestionowali politycy chorwaccy. W latach 20. był zaliczany do najbardziej konserwatywnej frakcji w obrębie Partii Radykalnej.