Ο Κλάρας, ο οποίος ήταν ενεργό μέλος του ΚΚΕ από την προπολεμική εποχή, προσπάθησε με την ομιλία του να τονώσει το φρόνημα των παρισταμένων σχετικά με τη δυνατότητα ενός ένοπλου αγώνα κατά των κατακτητών. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ανθρώπων που τον άκουσαν, χρησιμοποίησε τις φράσεις «Ο πόλεμος συνεχίζεται… ναι, συνεχίζεται… θέλω να πω, πως πρέπει να συνεχισθεί… με το όπλο στο χέρι». Πίστευε ότι υπήρχε βάσιμη προοπτική για τη συγκρότηση ανταρτικών σωμάτων, τα οποία θα εξοπλίζονταν είτε με τα καριοφίλια των προγόνων αγωνιστών του 1821, αρχικά, αλλά και με τη διαρπαγή όπλων από τα εχθρικά στρατεύματα, ενώ πολλά όπλα θα προσφέρονταν από τους μαχητές του ελληνοϊταλικού πολέμου που επέστρεφαν πεζή στις γενέτειρές τους, καθώς δεν είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι, κατόπιν εντολής του ίδιου του Χίτλερ. Επίσης, είχε την πεποίθηση ότι, σύντομα, πολλά από τα έγκλειστα στις φυλακές στελέχη του ΚΚΕ θα έβρισκαν τρόπο να αποδράσουν, ώστε να ενισχύσουν τα αντιστασιακά τμήματα. Το όραμα αυτό του Βελουχιώτη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αφού τότε ακόμη ίσχυε το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης και η επίσημη στάση του ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος, παρά τις δυο επιστολές του Νίκου Ζαχαριάδη που είχαν προηγηθεί, δεν ήταν προσανατολισμένη στην ένοπλη αντίσταση.