Het gehele jaar 2002 stond in het teken van de bondsdagverkiezingen. Aanvankelijk lag de Christelijk Democratische Unie van Duitsland "(Christlich Demokratische Union Deutschlands, CDU)" met bondskanselierskandidaat Edmund Stoiber (minister-president van Beieren) in alle peilingen op een voorsprong. Stoiber was zeer populair in Beieren en veel Duitsers bewonderden het economisch beleid van Stoibers CSU (de zusterpartij van de CDU) in de Duitse deelstaat. In latere peilingen lag de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland "(Sozialdemokratische Partei Deutschlands)" van Bondskanselier Gerhard Schröder echter voor. Schröder, een man van het midden, en aanvankelijk weinig geliefd bij linkse kiezers, probeerde links Duitsland over te halen om toch vooral SPD te stemmen. Om sympathie onder de linkse kiezers te verwerven hield Schröder enkele anti-Amerikaanse toespraken. Schröder wierp zich, samen met de Franse president op als tegenstander van een eventueel militaire invasie in Irak waar met name de VS en het Verenigd Koninkrijk op aandrongen. Schröders tegenstander Stoiber hield zich veel meer op de vlakte als het ging om de Amerikaanse buitenlandse politiek.