Od 1939 budowano dużym nakładem pracy Stołeczny Zapasowy Szpital Chirurgiczny "(Székesfőváros Sebészeti Szükségkórháza)", czyli tzw. Podziemny Szpital, oddany do użytku w 1944. Obiekt był zaplanowany na przyjęcie 300 osób. W czasie oblężenia Budapesztu był jednak całkowicie wypełniony rannymi i według obliczeń naocznych świadków stłoczono tu 650–700 osób. Pozostałych, którzy nie zmieścili się w szpitalu, wnoszono do podziemi przez liczne wejścia prowadzące do systemu i kładziono na noszach lub workach wypchanych słomą. Opatrywano tutaj również niemieckich żołnierzy, lecz trafiali oni w większości do części jaskiń przeznaczonych specjalnie dla nich.