W 1745 duża ilość żołnierzy i oficerów irlandzkich wzięła ochotniczo udział w powstaniu jakobickim w Szkocji wywołanym przez Karola Edwarda Stuarta.Wywodzili się oni z różnych Brygad Irlandzkich we Francji (i nie tylko). Finansowego wsparcia udzielili im irlandzcy kupcy żyjący we Francji. Część z nich nigdy nie dotarła do celu, bo z okrętów francuskich zatrzymanych przez brytyjskie dostali się od razu do więzień w Wielkiej Brytanii. Pozostali odznaczyli się w bitwach pod Falkirk i pod Culloden, gdzie dobrze wyszkoleni „pikinierzy irlandzcy” osłaniali odwrót głównych sił. Wzięci do niewoli Irlandczycy, o ile mieli poddaństwo francuskie, mieli szansę na zwolnienie; jeśli jednak odkryto że byli formalnie poddanymi brytyjskimi, czekała ich egzekucja. Ostatecznie, udaną ewakuację Karola Edwarda pięć miesięcy po klęsce pod Culloden przeprowadzili oficerowie irlandzcy pod dowództwem pułkownika Richarda Warrena na statku Le Conti, należącym do irlandzkiego armatora z Francji.