Het station werd in de jaren dertig van de twintigste eeuw, onder de naam Ponte Buttero, ontworpen als goederenoverslag aan het eind van de metrolijn naar de wereldtentoonstelling, E42, die in 1942 zou worden gehouden in Rome. In verband met de Tweede Wereldoorlog werd de bouw van de metrolijn stilgelegd en de E42 afgelast. Desondanks lag er in 1941 een plan voor de verdere uitbreiding van de metro waarin de lijn ten oosten van Ponte Buttero zou worden aangesloten op een metrolijn naar Lido d'Ostia. Na de oorlog werd de bouw van de metrolijn hervat maar werd het idee voor de goederenoverslag losgelaten in verband met de toegenomen verkeersdrukte op de Via Laurentina. Overeenkomstig het oorspronkelijke plan werd het deel tussen Laurentina en EUR Fermi slechts enkelsporig aangelegd. Gezien het geringe aantal verwachtte reizigers en het enkelspoor werd vanaf de opening een pendeldienst met een interval van 12 tot 15 minuten onderhouden en moest in EUR Fermi overgestapt worden. Het tentoonstellingsterrein werd in de jaren 50 en 60 ontwikkeld tot een nieuwe zakenwijk, met hoofdkantoren en ministeries, waardoor dagelijks duizenden werknemers naar de wijk reisden. De groei werd ook aangejaagd door de snelle en frequente verbinding met het centrum en stazione Termini.