Fašistička Italija imala je za cilj da formira novo Rimsko carstvo, dok su britanske snage u početku imale cilj da zadrže status kvo. Italija je napala Grčku, ali nije nadvladala Grčku i Jugoslaviju do uvođenja nemačkih snaga. Savezničke i osovinske snage učestvovale su u „napred-nazad” borbama širom Severne Afrike, uz dejstva Osovine na Bliskom Istoku, što je prouzrokovalo širenje borbe na taj region. Sa visokim samopouzdanjem usled ranih dobitaka, nemačke snage su planirale pokretanje složenih napada radi zauzimanja kontrole nad Bliskim Istokom, a zatim da eventualno napadnu južnu granicu Sovjetskog Saveza. Tokom tri godine borbe, snage Osovine poražene su u Severnoj Africi i njihovo mešanje na Bliskom Istoku je zaustavljeno. Saveznici su zatim započeli invaziju Italije, što je dovelo do toga da su Italijani obirili Musolinija i pridružili se saveznicima. Duga bitka za Italiju vodila se između savezničkih snaga i snaga Osovine. Kako se strateška situacija menjala u jugoistočnoj Evropi, britanske trupe su se vratile u Grčku.