Od końca lat 70. XX wieku należy do ścisłej czołówki kolumbijskich szachistów. W roku 1977 zdobył w Innsbrucku tytuł wicemistrza świata juniorów do lat 20 (za Arturem Jusupowem) oraz po raz pierwszy wystąpił w finale indywidualnych mistrzostw kraju, zdobywając brązowy medal. W latach 1980, 1981, 1995 (wspólnie z Gildardo Garcią), 1996, 2000, 2002 i 2004 siedmiokrotnie zwyciężał w mistrzostwach Kolumbii, natomiast pomiędzy 1978 a 2002 rokiem 11 razy (w tym ośmiokrotnie na I szachownicy) reprezentował swój kraj na szachowych olimpiadach, zdobywając 81½ w 141 partiach. Wielokrotnie startował w rozgrywkach z cyklu mistrzostw świata, w tym trzykrotnie w turniejach międzystrefowych (najlepszy wynik – 1987 Subotica XI m.) oraz dwukrotnie w turniejach pucharowych (w obu przypadkach odpadając w I rundzie po porażkach: w 1999 z Lwem Psachisem, a w 2001 z Emilem Sutowskim).