In 1867 werd generaal Konstantin von Kaufmann aan het hoofd geplaatst van het nieuwe generaal-gouvernement Turkestan, een Russische kolonie in Centraal-Azië. Kaufmann zocht een kunstenaar om het gebied etnografisch in kaart te brengen, zoals ook Napoleon had gedaan op zijn Egyptische veldtocht. Veresjtsjagin stelde zich kandidaat en werd aanvaard. Voor zijn bijzondere opdracht kreeg hij de rang van onderofficier en de vrijheid om de bevolking, de monumenten en de gevechten weer te geven. In augustus 1867 reisde hij af naar Tasjkent, waar hij de architectuur en de etnische diversiteit schetste, met bijzondere aandacht voor exotische fenomenen als opiumkits, bedelaarsgilden, gevangenissen en "bacha bazi." Terwijl hij op last van Kaufmann met een Tataarse gids het platteland verkende, bereikte hem het nieuws dat Kaufmann de oorlog had verklaard aan de Emir van Boechara en optrok naar Samarkand. Veresjtsjagin haastte zich om erbij te zijn maar arriveerde een dag na de inname van de stad. Nadat de Kaufmann met de hoofdmacht was vertrokken om de emir te achtervolgen, werd het achtergebleven garnizoen in juni 1868 belegerd door de stadsbevolking. De schilder-officier onderscheidde zich in de verdediging en voerde twee gevaarlijke sorties uit in de straten van de Samarkand. Bij zijn terugkeer negeerde Kaufmann de openlijke kritiek van Veresjtsjagin op zijn persoon en nomineerde hij de schilder voor de militaire Orde van Sint-Joris 4e klasse. Het is de enige onderscheiding die de op zijn onafhankelijkheid gebrande schilder ooit aanvaardde. Ook daarna schuwde hij geen gevechtshandelingen, in de overtuiging dat hij alleen zo een waarachtig beeld van de oorlog zou kunnen creëren.