„Prawo do miasta” to u Lefebvre'a wołanie i żądanie. Wołanie jako odpowiedź na ból egzystencjalny wyjaławiającego kryzysu życia codziennego w mieście. Żądanie – jako nakaz spojrzenia w oczy owemu kryzysowi, w celu stworzenia alternatywnego życia miejskiego (mniej wyalienowanego, w większym stopniu posiadającego znaczenie i radośniejszego; jednocześnie konfliktowego i dialektycznego, otwartego na stawanie się, spotkania oraz nieustanną pogoń za niepoznawalną nowością). Celem hasła było poszerzenie postulatów i zwiększenie ambicji ruchu z roku 1968. Prawo do miasta jest dla Lefebvre’a prawem do życia w społeczeństwie, w którym każdy ma równe prawa i możliwości samospełnienia.