Jedną z reform wprowadzonych przez Hafiza al-Asada, oficjalnie nazwanych Ruchem Korygującym, było ustanowienie fasadowego pluralizmu partyjnego. 23 listopada 1970, tworząc nowy rząd pod własnym kierownictwem, al-Asad powołał na ministrów nie tylko baasistów, ale również przedstawicieli innych partii uznanych za postępowe: socjalistów, komunistów i zwolenników restytucji ZRA. Współpraca partii Baas z tymi organizacjami została sformalizowana poprzez utworzenie Narodowego Frontu Postępu - stałej koalicji rządzącej partii z kilkoma mniejszymi ugrupowaniami lewicowymi. W praktyce prace Frontu były kontrolowane przez przedstawicieli partii Baas. W wyborach parlamentarnych w 1971 rządząca formacja zdobyła, według oficjalnych wyników, 60% głosów, natomiast pozostałe przypadły innym partiom należącym do Frontu. W marcu tego samego roku miał miejsce XI Syryjski Kongres Regionalny partii Baas, który wybrał nowe Przywództwo Regionalne z Hafizem al-Asadem jako sekretarzem generalnym. Kongres ogłosił, że cele partii pozostają niezmienione, są nimi socjalizm i jedność arabska, zaś zamach stanu al-Asada był jedynie „korektą” trwającej od 1963 rewolucji. Al-Asad zapowiedział również, że priorytetem w polityce państwa będzie odzyskanie ziem utraconych w wojnie sześciodniowej i dopiero po jego osiągnięciu wdrażane będą głębsze reformy wewnętrzne. 12 marca 1971 w ogólnokrajowym referendum, według oficjalnych wyników, Syryjczycy opowiedzieli się za objęciem przez al-Asada urzędu prezydenta Syrii.