Niemiecki atak sparaliżował radzieckie wojska powietrznodesantowe. Wielkie bombowce TB-3 – podstawowy ich środek transportu – były łatwym celem dla Luftwaffe. Korpusy powietrznodesantowe zmuszone zostały do walki jako zwykła piechota. Pierwszym z nich, który wszedł do boju był V KPDS gen. Biezułego z Bałtyckiego OW. 28 czerwca uczestniczył on w składzie 27 Armii w próbie zlikwidowania niemieckiego przyczółka za Dźwiną w rejonie Dyneburga. Został rozbity przez czołgi 4 Grupy pancernej atakującej Leningrad. Również 28 czerwca do walki wszedł IV KPDS gen. Żadowa, który bezskutecznie usiłował zatrzymać natarcie 3. Dywizji Pancernej Wermachtu nad Berezyną. Korpus został rozbity, a jego niedobitki wycofały się pod Moskwę. Najcięższe walki WDW toczyły na Ukrainie. I, II i III KPDS uczestniczyły tam w próbie obrony Kijowa. Tylko jeden z nich – III – uniknął zagłady w kotle kijowskim. Został wycofany z miasta z zadaniem obrony Konotopu i przekształcony w 87. Dywizję Piechoty. W ciągu kilku pierwszych tygodni 1941 radzieckie wojska powietrznodesantowe w praktyce przestały istnieć. W październiku resztki V korpusu (uzupełnione 10 i 201 brygadą) zostały przerzucone drogą lotniczą do Orła, gdzie włączyły się do obrony miasta.