Η εικόνα των Ρουμάνων για τον Αντονέσκου άλλαξε αρκετές φορές μετά την Επανάσταση του 1989 που ανέτρεψε τον κομμουνισμό. Οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη δεκαετία του 1990 δείχνουν ότι ο "Conducător" ήταν αρκετά αρεστός σε τμήματα του κοινού. Αυτή η τάση, υποστηρίζει ο Λούτσιαν Μπόγια, ήταν παρόμοια με μια παράλληλη τάση που ευνοούσε τον Πρίγκιπα της Βλαχίας Βλαντ τον Ανασκολοπιστή του 15ου αιώνα, δείχνοντας μια προτίμηση για «αυταρχικές λύσεις» και αντικατοπτρίζοντας «ένα πάνθεον που καθιερώθηκε σε μεγάλο βαθμό στην εποχή του Τσαουσέσκου». Ήταν επίσης δημοφιλές τότε να θεωρείται το Πραξικόπημα του 1944 αποκλειστικά ως η αρχή της κομμουνιστικοποίησης της Ρουμανίας, [1 ενώ ορισμένα τμήματα της κοινής γνώμης αναβίωσαν την έννοια του "Εβραϊκού Μπολσεβικισμού", κατηγορώντας τους Εβραίους ότι έφεραν τον κομμουνισμό στη Ρουμανία. Ο Βρετανός ιστορικός Tόνι Τζουτ συνέδεσε τα αντανακλαστικά αυτά με το αυξανόμενο αντιρωσικό αίσθημα και την άρνηση του Ολοκαυτώματος σε διάφορες χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ και τα ονόμασε συλλογικά "κακή μνήμη του αντικομμουνισμού". Ο Βλαντινίρ Τισμενέανου, διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας γεννημένος στη Ρουμανία, αναφέρθηκε στην «ψευδοϊερή» δημόσια εικόνα του Αντονέσκουμε μετά το 1989 και στο φαινόμενο ως «φανταστικές διώξεις». Η εικόνα του δικτάτορα του πολέμου άσκησε έλξη σε πολλούς πολιτικούς της περιόδου μετά το 1989 και σποραδικές εκκλήσεις για την αποκατάστασή του έγιναν σε ανώτερο κυβερνητικό επίπεδο. Οι ακροδεξιές ομάδες έκαναν εκκλήσεις για την ανακήρυξή του σε άγιο από τη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία (μαζί με παρόμοιο αίτημα για τον Κορνέλιου Ζέλεα Κονρεάνου. Ορισμένες νεοφασιστικές ομάδες ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύουν κληρονομιά του "Κοντρενισμού", του οποίου ο Σίμα ήταν αποστάτης, και έχουν γίνει επίσης απολογητές της Αντονέσκου.