Do pierwszego wyścigu sezonu, Grand Prix Australii, które odbywało się na torze Albert Park, Hill ruszał z drugiej pozycji, za swoim kolegą zespołowym. Podczas wyścigu, kierowcy Williamsa zamieniali się miejscami – po pierwszych postojach w alei serwisowej prowadził Hill, choć później Villeneuve odzyskał prowadzenie. Później po zastosowaniu polecenia zespołowego wobec Kanadyjczyka, Hill odzyskał prowadzenie, a zespół przypieczętował dublet. W kwalifikacjach do Grand Prix Brazylii i Grand Prix Argentyny zdobywał pole position, które następnie zamieniał na zwycięstwa. Po wyścigu w Argentynie Hill miał 18 punktów przewagi nad kolegą zespołowym. Kwalifikacje do Grand Prix Europy, Hill ponownie ukończył na pierwszej pozycji, lecz w czasie wyścigu niezbyt dobrze wystartował, później utknął za Rubensem Barrichello, a na samym końcu wypadł z trasy, w trakcie wyprzedzania Pedro Diniza, co sprawiło, że Hill ukończył wyścig na czwartej pozycji. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix San Marino Brytyjczyk zajął drugie miejsce. W czasie wyścigu korzystał ze strategii późnego pit-stopu i objął prowadzenie, którego nie oddał do końca wyścigu. Kwalifikacje do Grand Prix Monako zakończył na drugiej pozycji, za Schumacherem. Na starcie wyprzedził Niemca i objął prowadzenie w wyścigu, stale powiększając przewagę nad rywalami. Na 41. okrążeniu nastąpiła eksplozja silnika Renault w samochodzie Hilla i Brytyjczyk nie ukończył wyścigu. Do wyścigu o Grand Prix Hiszpanii Hill zdobył pole position. Na starcie spadł na trzecią pozycję, później znalazł się na ósmej pozycji, by po 10. okrążeniu wypaść z trasy, nie kończąc eliminacji w Barcelonie. W kwalifikacjach do Grand Prix Kanady Hill, tak jak w Hiszpanii, zdobył pierwsze pole startowe i wygrał wyścig z przewagą czterech sekund nad kolegą zespołowym.