Młodsza córka adwokata Jana Wachnowskiego i Anieli z d. Zielińskiej, siostry gen. Franciszka Zielińskiego. Urodziła się i dzieciństwo spędziła w Olgopolu na Podolu, gdzie jej ojciec prowadził dobrze prosperującą kancelarię adwokacką. Po traktacie ryskim kończącym wojnę polsko-bolszewicką i wyznaczającym nowe granice między Polską i RFSRR oraz USRR Wachnowscy zmuszeni byli porzucić rodzinną posiadłość. Traktat ustalał granicę polsko–sowiecką na rzece Zbrucz, nie przyznając Polsce wschodniego Podola. Olgopol znalazł się w granicach USRR. Po doświadczeniach I wojny światowej, rewolucji sowieckiej, nieustannej zmiany granic i licznych przejściach wojsk zimą 1921 roku Wanda wraz z rodzicami na zawsze opuściła Olgopol. Ich imperatywem było żyć i pracować w Polsce. Rodzina udała się najpierw do Kijowa. Tam za udział w konspiracyjnych Kołach Polskiej Inteligencji, ojciec Wandy został aresztowany przez Czeka. Po uwolnieniu ojca za sowitą łapówkę rodzina wyjechała z Kijowa. W grudniu 1922 roku po dwutygodniowej podróży pociągiem w strasznych warunkach dotarli do granicy z Polską w Szepetówce. W 1923 roku wuj generał Franciszek Zieliński zabrał Wandę do Torunia, gdzie po kilkuletniej tułaczce uzupełniała braki w edukacji. W Toruniu uczęszczała eksternistycznie do IV i V klasy gimnazjum żeńskiego im. Królowej Jadwigi. Tutaj 5 marca 1923 roku, w wieku 14 lat wstąpiła do Związku Harcerstwa Polskiego, drużyny gimnazjalnej prowadzonej przez Jadwigę Zielińską, córkę wuja Franciszka. Po przeprowadzce rodziny do Włodzimierza Wołyńskiego, gdzie ojciec otworzył swoją nową kancelarię adwokacką, uczęszczała do gimnazjum matematyczno-przyrodniczego im. Mikołaja Kopernika.