Po 1980 roku, w wyniku kryzysu gospodarczego na Węgrzech, osłabła pozycja rodzimej kinematografii. Wprawdzie początkowo nadal realizowano wystawne freski historyczne, np. oniryczne "Csontváry" (1980) Zoltána Huszárika, "Narcyza i Psyche" (1980) Gábora Bódy – oba traktujące o upadku Austro-Węgier. Powracano również do tematyki Szoah, np. w "Buncie Hioba" (1983) Imre Gyöngyössyego i Barny Kabaya, pozbawionej okrucieństwa opowieści o parze Żydów przygarniającej chłopca-goja; olbrzymią popularnością w kinach węgierskich cieszyła się rock-opera Gábora Koltay’ego "Król Stefan" (1984), której eskapizmowi wtórowała intymna opowieść o bliźniaczkach okresu międzywojnia, "Mój wiek XX" Ildikó Enyedi. Lata 80. XX wieku filmowcy poświęcali na odkłamywaniu historii, przypominając terror wczesnych rządów Jánosa Kádára; za przykłady rewizjonizmu historycznego uchodziły "Eldorado" (1988) Gézy Bereményiego, "Przedwczoraj" (1981) i "To cholerne życie" (1983) Pétera Bacsó, "Inne spojrzenie" (1983) Károly Makka, ale przede wszystkim – nagrodzony Grand Prix na 37. MFF w Cannes, autobiograficzny "Dziennik dla moich dzieci" (1984) Mészáros.