«Век Розуму» прынёс Паўночнай Італіі новыя буры. Дэградацыя Іспаніі як палітычнай сілы ўсееўрапейскага значэння прывяла да таго, што да канца XVII стагоддзя Міланскае герцагства апынулася ў цэнтры сутыкнення інтарэсаў Аўстрыі, Сардзініі (манархія, якая аб'ядноўвала пад каронай савойскага дому П'емонт, Савою і востраў Сардзінія) і Францыі (гл. Вайна за іспанскую спадчыну). Апошняя, з'яўляючыся цяпер саюзніцам Іспаніі (неўзабаве яе трон заняў сваяк Людовіка XIV Філіп), разглядала іспанскія ўладанні як плацдарм для ўзмацнення свайго ўплыву. Але дамаганні Людовіка на гегемонію ў Еўропе прымусілі аб'яднацца супраць яго асноўныя еўрапейскія сілы. У выніку палітычныя наступствы цяжка якая далася французам перамогі ў працяглай вайне не прынеслі Францыі чаканых пладоў: высілкамі яе праціўнікаў спадчына іспанскіх Габсбургаў на кантыненце — у Італіі і Нідэрландах — перайшла пад кіраванне аўстрыйскіх Габсбургаў. Раштацкі мір 1714 года пацвердзіў правы Вены на былыя іспанскія тэрыторыі — уключаючы Мілан.