Na początku XIX wieku, kiedy Māori zajęci byli wystrzeliwaniem się nawzajem w "wojnach muszkietów", populacja białych przybyszów gwałtownie rosła. Rząd brytyjski po zajęciu Australii chciał również kontrolować Nową Zelandię, by nie zaanektowali jej Francuzi lub Amerykanie. W tym celu na wyspy oddelegowany został komandor William Hobson z Royal Navy z zadaniem podpisania z Maorysami porozumienia, które mogłoby posłużyć jako podstawa do kolonizacji. Hobson wykonał zadanie i w lutym 1840 roku zawarł Traktat Waitangi z licznymi wodzami zgromadzonymi w Kororāreka. Traktat stanowił, że Nowa Zelandia stanowi własność brytyjską, że mianowany zostanie gubernator, ale ziemia należy do Māori i że biali osadnicy mogą ją nabywać jedynie za zezwoleniem Korony. Wkrótce okazało się jednak, że każda ze stron inaczej interpretuje postanowienia traktatu: biali osadnicy uważali, że dążąc do pozyskiwania maoryskich ziem znajdują się pod skrzydłami Korony, zaś Māori zupełnie przeciwnie. Postanowienia traktatu Waitangi i późniejsze implikacje są do dziś tematem akademickich debat i pozwów sądowych. Ciągły napływ osadników i ich żądanie ziemi z jednej, a opór tubylców z drugiej strony prowadziły do szeregu wojen trwających ponad 30 lat. Każda z nich była lokalnym konfliktem i dotyczyła poszczególnych "iwi" i "hapu". Wprawdzie część Maorysów zdołała utworzyć w latach pięćdziesiątych okresowe sprzysiężenie zwane „ruchem królewskim”, zakładającym ustanowienie monarchii (król maoryski miał być przeciwwagą dla brytyjskiej monarchini), ale nigdy nie potrafili zjednoczyć się w obronie własnej ziemi. W rezultacie, gdy dochodziło do otwartego konfliktu, po stronie brytyjskiej prawie zawsze stawali Māori skonfliktowani z "iwi" będącym celem ataku Brytyjczyków.