Wojna Jom Kipur w 1973 roku oraz wojna w Libanie sprawiły, że dowództwo armii izraelskiej skupiło się na rozwoju artylerii samobieżnej. Oba konflikty uświadomiły wojskowym rolę i istotę artylerii o średnim lub dużym zasięgu, która może szybko zmieniać swoją lokację i razić cele różnego typu. Ponadto armia dostrzegła niedobory tego typu broni w jednostkach wojskowych oraz nieefektywne wykorzystanie posiadanych już haubic. Początkowo prace koncepcyjne miały oprzeć się na podwoziu czołgu Szot. Firma Soltam Systems powiększyła wieżę czołgu oraz opracowała haubicę do niej. Jednocześnie podjęto badania nad amunicją dalekiego zasięgu. W związku z tym, że w 1978 roku Siły Obronne Izraela otrzymały pierwsze egzemplarze czołgu Merkawa Mk 1, to postanowiono zaadaptować nowe podwozie do stworzenia krajowej konstrukcji haubicy samobieżnej, która byłaby alternatywą dla amerykańskich M109 i M110. Pracom nadano priorytetowe znaczenie, a armia poprosiła o zamontowanie w nowym pojeździe najnowszych technologii jakie były wówczas na wyposażeniu Cahalu. W ramach projektu wybudowano dwa prototypy, w 1984 i 1986 roku. Mimo zaawansowania prac armia ostatecznie zdecydowała się zakończyć badania nad Szolefem. Postanowiono pozostać przy amerykańskich haubicach samobieżnych i poddawać je dalszym modernizacjom. W latach 90. XX wieku firma Soltam poinformowała, że zaprzestanie dalszych prac i działań promocyjnych na rzecz projektu Szolefa.