W lipcu 1923 roku doszło do ideologicznego rozłamu między mieszkańcami pierwszego kibucu w dolinie, En Charod. Zwolennicy lewicowej syjonistycznej partii politycznej Achdut ha-Awoda wyprowadzili się do pobliskiego kibucu Tel Josef, a pozostali mieszkańcy ściśle związali się z żydowską centralą związków robotniczych Histadrut. Rozłam doprowadził do wieloletniej dyskusji nad zasadami organizacji życia kibuców i zaowocował powstaniem zrzeszeń łączących poszczególne kibuce z sobą. Organizowano kursy nauki rolnictwa dla nowych imigrantów i wspierano zakładanie nowych osiedli. W kwietniu 1927 roku dolinę odwiedził czechosłowacki prezydent Tomáš Masaryk. Była to pierwsza wizyta głowy państwa w Brytyjskim Mandacie Palestyny. Odwiedził on między innymi kibuce En Charod i Beit Alfa. Podczas arabskich zamieszek w 1929 kibuc Beit Alfa został zaatakowany przez Arabów, a jego pola uprawne zniszczone. W tym samym roku podjęto decyzję o przeniesieniu osad ze środka podmokłej doliny na jej północną i południową krawędź. Nowe lokalizacje były bardziej korzystne, gdyż tutejsze warunki życia były lepsze, a dodatkowo położenie na wzgórzach tworzyło dogodniejsze warunki do obrony podczas ewentualnej napaści. Gdy w kwietniu 1936 roku wybuchło arabskie powstanie w Palestynie, ponownie doszło do podpaleń tutejszych żydowskich pól uprawnych. Zmusiło to osadników do szukania sposobów skutecznej obrony. Szlomo Grazowski przedstawił wówczas koncepcję budowy nowej obronnej osady rolniczej. W ciągu jednego dnia budowano cztery baraki mieszkalne, wieżę strażniczą i podwójne ściany palisady wypełnione w środku żwirem, z zewnętrzną linią obronną utworzoną z zasieków z drutów kolczastych. W ten sposób niemożliwym było wrzucenie do środka granatu ręcznego. W ten sposób, w dniu 10 grudnia 1936 roku założono pobliski kibuc nazwany Tel Amal (hebr. תל עמל) – obecnie Nir Dawid. Była to pierwsza osada obronna nowego typu, później budowana w innych miejscach w całym kraju.