Τη στιγμή που διαδέχθηκε τον πατέρα του, αυτός και ο Ραϋμόνδος Ζ΄ νέος κόμης της Τουλούζης, πολιόρκησαν την Καρκασσόν. Το 1224 οι Σταυροφόροι των Αλβιγινών παραδόθηκαν και ο πόλεμος έληξε· κάθε κύριος στον νότο ειρήνευσε με την Εκκλησία. Όμως το 1226 ο Λουδοβίκος Η΄ ο "λέων", νέος βασιλιάς της Γαλλίας, ανανέωσε τη διαμάχη με σκοπό να ενισχύσει τα βασιλικά του δικαιώματα στο Λανγκεντόκ. Ο Ρογήρος-Βερνάρδος Β΄ προσπάθησε να κρατήσει την ειρήνη, αλλά ο βασιλιάς απέρριψε την πρεσβεία και οι κόμητες της Φουά και της Τουλούζης ανέλαβαν πάλι τα όπλα. Ο Ρογήρος-Βερνάρδος Β΄ και ένα μικρό σώμα από υποτελείς του απετέλεσαν έναν θύλακα αντίστασης στο Λιμού από τον Ιούνιο τού 1226 ως τον Ιούνιο τού 1227, αλλά η διαμάχη ήταν περισσότερο μία σειρά από μη συνεχόμενες αψιμαχίες. Τον Ιανουάριο τού 1229 ο Ραϋμόνδος Ζ΄ υπέγραψε τη συμφωνία τού Μω με τον Λουδοβίκο Η΄ και τον διάδοχο εκείνου, τον Λουδοβίκο Θ΄. Από τον Μάρτιο/Απρίλιο τού 1227 ο Ραϋμόνδος-Βερνάρδος Β΄ είχε αφοριστεί· ο μόνος σύμμαχός του είχε φύγει και ένας νέος βασιλικός στρατός είχε έλθει στο πεδίο εναντίον του, έτσι ζήτησε να παραδοθεί. Με τη συμφωνία που ακολούθησε, έλαβε πίσω το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του, όχι όμως το Μιρπουά, που είχε πιο πριν τόσο σκληρά πολεμήσει για την ανάκτησή του.