Kritici van die "Eneïde" fokus op ’n verskeidenheid kwessies. Die gedig se stemming as geheel is ’n spesifieke kwessie vir bespreking; sommiges beskou die gedig as pessimisties en polities ondermynend tot die Augustynse regime, terwyl ander weer dink die gedig is ’n viering van die nuwe imperiale dinastie. Vergilius maak gebruik van die Augustynse regime se simboliek, en sommige geleerdes trek ’n duidelike lyn tussen Augustus en Eneas, die een as grondlegger en die ander nuwe as stigter van Rome. ’n Sterk dryfveer na ’n klimaks is in die gedig te bespeur. Die "Eneïde" is vol profesieë oor Rome se toekoms, Augustus se dade, sy voorgeslagte, bekende Romeine en die Puniese Oorloë. Eneas se skild beeld selfs Augustus se oorwinning uit by Actium oor Marcus Antonius en Cleopatra in 31 v.C. ’n Verdere rigting van ondersoek lê in Eneas se karakter. As protagonis blyk dit dat Eneas konstant weifel tussen sy emosies en verbintenis tot sy profetiese plig as grondlegger van Rome. Kritici noem Eneas se verlies oor sy emosies in die laaste gedeelte van die gedig waar die "vroom" en "regverdige" Eneas Turnus genadeloos afslag.