Η ίδια πολιτική δυναμική συνέχισε για χρόνια στην Ουγγαρία, με τη Σοβιετική Ένωση να ασκεί σημαντική επιρροή στην ουγγρική πολιτική μέσω του Ουγγρικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Έκανε παρεμβάσεις όταν χρειαζόταν, μέσω στρατιωτικών εξαναγκασμών και μυστικών επιχειρήσεων. Ο Ράικ ονόμασε την μορφή διακυβέρνησης της Ουγγαρίας ως "δικτατορία του προλεταριάτου χωρίς τη Σοβιετική μορφή" η οποία είχε την ονομασία "λαϊκή δημοκρατία". Η πολιτική καταπίεση και η οικονομική ύφεση οδήγησαν στην εθνική εξέγερση του Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 1956, γνωστή στην ιστοριογραφία ως Ουγγρική Επανάσταση του 1956. Η Επανάσταση ήταν η μεγαλύτερη ενιαία πράξη πολιτικής διαφωνίας στο Ανατολικό Μπλοκ. Αφού αρχικά η ΕΣΣΔ άφησε τους επαναστάτες να συνεχίσουν την επανάσταση, ύστερα έστειλε χιλιάδες στρατιώτες και άρματα μάχης για να συντρίψουν την αντιπολίτευση, εγκαθιστώντας ένα νέο καθεστώς ελεγχόμενο από τη Σοβιετική κυβέρνηση. Το νέο καθεστώς σκότωσε χιλιάδες Ούγγρους και οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες άλλους στην εξορία. Ωστόσο, κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η κυβέρνηση είχε χαλαρώσει πολύ την γραμμή της, εφαρμόζοντας μια μοναδική μορφή ημιφιλελεύθερου Κομμουνισμού, γνωστός ως "Κομμουνισμός του Γκουλάς". Το κράτος επέτρεψε την πρόσβαση σε ορισμένα καταναλωτικά και πολιτιστικά προϊόντα της Δύσης, έδωσε στους Ούγγρους μεγαλύτερη ελευθερία να ταξιδεύουν στο εξωτερικό και επανέφερε σημαντικά το μυστικό αστυνομικό κράτος. Ο Γιάνος Κάνταρ κυβέρνησε την Ουγγαρία από το 1956 έως το 1988. Ο Κάνταρ αποσύρθηκε το 1988 όταν αναγκάστηκε να παραιτηθεί πιεζόμενος από ακόμη πιο μεταρρυθμιστές πολιτικούς. Μάλιστα το 1988 η Ουγγαρία αντιμετώπιζε και οικονομική ύφεση. Η Ουγγαρία παρέμεινε σοσιαλιστικό κράτος μέχρι το 1989, όταν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στο Ανατολικό Μπλοκ κατέρρευσαν, με αποκορύφωμα την πτώση του τείχους του Βερολίνου (1989) και την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, δύο χρόνια αργότερα, το 1991.