Urodzony w rodzinie małorolnych chłopów pod Kościanem (syn Stanisława i Marii z domu Gmerek), brat Jana i Stanisława, również działaczy komunistycznych. Brał udział w walkach powstania wielkopolskiego, m.in. w zdobywaniu lotniska Ławica, czy w walkach o Szubin. W 1920 ciężko ranny w nogę w wojnie polsko-sowieckiej – został inwalidą wojennym. W 1924 zamieszkał w Poznaniu. Zdobył zawód siodlarza-tapicera. Pod wpływem sekretarza poznańskiego oddziału Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Skórzanego Józefa Paszty wstąpił do tego Związku, a pod koniec 1926 do KPP. Był m.in. sekretarzem poznańskiego komitetu Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR), sekretarzem okręgowym PPS-Lewicy i członkiem władz centralnych tej partii. Jednocześnie kierował kolportażem Komitetu Miejskiego (KM) KPP. W 1930 skazany za tę działalność na więzienie (do 1932). W latach 1932–1939 bezrobotny. Prowadził lewicową działalność agitacyjną wśród poznańskich bezrobotnych, brał udział w demonstracjach ulicznych, za co został ponownie uwięziony (1935). Od 1932 był członkiem Komitetu Okręgowego (KO) KPP w Poznaniu. W 1936 brał udział w pertraktacjach zjednoczeniowych między KPP a PPS, za co został skazany po raz kolejny, tym razem na cztery lata ciężkiego więzienia. Przebywał w zakładach w Koronowie, Wronkach i Kaliszu aż do wybuchu II wojny światowej. W latach wojennych w podziemnej organizacji "Świt" (ulotki, sabotaż). W 1942 aresztowany. Przebywał m.in. w Forcie VII, twierdzy Zwickau, w Lipsku, Rawiczu i Miejskiej Górce. Z tego ostatniego więzienia zbiegł podczas procesu ewakuacyjnego 25 stycznia 1945.