Na kolejnej paraolimpiadzie wystąpił dopiero w 1992, na igrzyskach w Barcelonie – już jako reprezentant niepodległej Słowenii. Nie powiodło mu się w rzucie oszczepem C7, w którym zajął jedenastą pozycję (29,24 m). Jednak na tych igrzyskach został pierwszym mistrzem paraolimpijskim reprezentującym Słowenię, zdobywając tytuły mistrzowskie w rzucie dyskiem C7 (37,34 m, rekord paraolimpijski) i pchnięciu kulą C7.