Rewolucja październikowa w Petersburgu miała początkowo niewielki wpływ na sytuację w Gruzji, gdzie poparcie dla bolszewików było niewielkie. 24 listopada w Tbilisi delegaci rad robotniczych i partii politycznych przegłosowali niepodporządkowywanie się Gruzji nowym władzom. Następnego dnia w regionie odbyły się wybory do rosyjskiej Konstytuanty, w których w Gruzji zdecydowanie zwyciężyli mienszewicy. Razem z dominującymi partiami ormiańską (Armeńska Federacja Rewolucyjna - dasznacy) i azerską (Musawat) utworzyli oni Komisariat Zakaukaski, którego przewodniczącym został mienszewik Ewgeni Gegeczkori. Nie określał on siebie jako rząd, a jedynie tymczasowy organ administracyjny. Rozpędzenie Konstytuanty przez bolszewików w styczniu 1918 zmusiło Komisariat Zakaukaski do podjęcia jednoznacznych decyzji w sprawie przyszłości regionu. Zdecydowano wówczas o utworzeniu Sejmu Zakaukaskiego. W skład organu weszli w 1/3 zakaukascy deputowani do Zgromadzenia Ustawodawczego, w 2/3 - kolejni kandydaci z wystawiony na wybory do Konstytuanty list, w proporcji odpowiadającej ogólnemu wynikowi swojego ugrupowania. W rezultacie w Sejmie Zakaukaskim znalazło się 30 mienszewików, 30 członków Musawatu i 24 dasznaków; według innego źródła 32 mienszewików, 29 musawatystów i 27 dasznaków. Na czele sejmu stał mienszewik Nikola Czcheidze, który dysponował szerokimi uprawnieniami w zakresie władzy wykonawczej. Sejm Zakaukaski przyznał sobie także uprawnienia ustawodawcze, co było pierwszym sygnałem uniezależnienia się od Rosji radzieckiej, wbrew wcześniejszym deklaracjom mienszewików. Partia ta opowiadała się za demokratyzacją całej Rosji i pozostaniem Gruzji w jej granicach, na prawach autonomii. Politycy gruzińscy odgrywali największą rolę w pracach sejmu.