Również sprzymierzeni w południowej części kraju stworzyli własną administrację wojskową i traktowali Włochy jako pokonanego sojusznika Niemiec. 29 września 1943 roku marszałek Badoglio podpisał na Malcie akt bezwarunkowej kapitulacji Włoch, zaś 13 października król Wiktor Emanuel III ogłosił wypowiedzenie wojny Niemcom i Japonii. Pomimo to Włochy nie były traktowane jako równorzędny sojusznik a armia była formowana bardzo powoli. Chętniej wykorzystywane były do operacji eskortowych i patrolowych lekkie jednostki marynarki wojennej oraz lotnictwo, które przejęło funkcję zaopatrywania oddziałów partyzanckich na Bałkanach i w północnych Włoszech. Front włoski był jednak, w obliczu przygotowań do lądowania we Francji, traktowany jako drugorzędny i postępy wojsk alianckich były niewielkie. Niemcy umocnili się na linii Gustawa, która została przełamana dopiero w maju 1944 roku pod Monte Cassino. Rzym został zdobyty 4 czerwca, zaś Florencja na początku sierpnia. Później, aż do wiosny 1945 roku, front ustabilizował się na linii Gotów.