Thomas Jefferson ve James Madison, güçlü bir merkezi hükümete (ve dolayısıyla Hamilton'un ekonomik politikalarının çoğuna) karşı çıktılar, ancak Washington yönetiminde muazzam bir güç ve siyasi nüfuza sahip olan Hamilton'u durduramadılar. Ancak 1801'de Jefferson başkan oldu ve Jefferson demokrasisi adı verilen daha merkezi olmayan, tarımsal bir demokrasiyi teşvik etmeye yöneldi. Jefferson, tarıma dayalı bulunan ve merkeziyetçi olmayan bir cumhuriyeti savunuyordu. Güçlü bir merkezi hükümetin dış ilişkilerdeki değerini kabul etmekle birlikte, bu hükümetin diğer alanlarda güçlü olmasını istemiyordu. Daha verimli bir örgütlenme Hamilton'un güçlü emeliydi; buna karşın Jeffeson bir konuşması sırasında "ben enerji dolu bir hükümetin dostu olmam" demişti. Hamilton anarşiden korkuyor ve düzeni temel alıyor; Jefferson ise, zorbalıktan korkuyor ve özgürlüğü temel alıyordu. (Felsefesini sıradan insanı siyasi ve ekonomik tiranlıktan korumaya dayandırdı. Özellikle küçük çiftçileri "en değerli vatandaşlar" olarak övdü.) Ancak Jefferson, Hamilton'ın temel politikalarını değiştirmedi. 1811'de başkan olarak Madison, banka tüzüğünün sona ermesine izin verdi, ancak 1812 Savaşı bir ulusal bankaya olan ihtiyacı kanıtladı ve Madison pozisyonları tersine çevirdi. Amerika Birleşik Devletleri'nin İkinci Bankası, 1816'da 20 yıllık bir tüzükle kuruldu.