Wasyńczuk opowiedział się za poparciem przez ukraińskich posłów wniosku o wotum zaufania dla rządu generała Władysława Sikorskiego utworzonego po zamordowaniu prezydenta Gabriela Narutowicza (grudzień 1922). W zamian za to, premier zgodził się na pewne ustępstwa na rzecz ludności ukraińskiej (m.in. dotyczących zamkniętych szkół i cerkwi prawosławnych). Wasyńczuk, jako członek sejmowej komisji rolnej, szczególnie interesował się kwestią m.in. osadnictwa na Kresach Wschodnich. Pomoc dla polskich osadników i dyskryminację chłopów ukraińskich na tych terenach uznawał za poważną przeszkodę na drodze do porozumienia obu narodowości na wsi. Polityk był także bardzo aktywny w kwestiach dotyczących szkolnictwa – postulował m.in. wprowadzenie języka ukraińskiego jako wykładowego we wszystkich szkołach na Chełmszczyźnie, Podlasiu i Polesiu. Pomimo to, był krytykowany przez tę część ukraińskich działaczy, którzy domagali się działań opozycyjnych wobec państwa polskiego. Gdy posłowie ukraińscy niewielką większością głosów zadecydowali o nieuczestniczeniu w obradach Sejmu, niezgadzający się z tą decyzją Wasyńczuk złożył 16 marca 1923 dymisję z funkcji prezesa Ukraińskiej Reprezentacji Parlamentarnej.