Od 1845 był prefektem seminarium w Tarnowie. Zaangażowany w przygotowanie powstania krakowskiego w 1846. Został aresztowany w marcu 1846 za agitację wśród chłopów swej rodzinnej wsi, którzy wydali go Austriakom. Franciszek Bujak w swej monografii Żmącej pisze że księdza miejscowa „ludność bardzo, jako Polaka, nienawidziła”. Z więzienia zwolniony w styczniu 1847. Od 1848 wikary parafii Kamienica (pow. limanowski), a od marca 1849 w Łososinie Dolnej (pow. nowosądecki). W latach 1840-1850 administrator parafii w Pisarzowej (pow. limanowski) a następnie w latach 1850-852) wikary w Łętowni (pow. myślenicki). Po przeniesieniu do Krakowa był katechetą Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1852-1877) Z jego inicjatywy w żmiąckich foluszach produkowano sukno na mundury dla powstańców styczniowych. Na skutek nieporozumień z biskupem Antonim Junoszą Gałeckim został przez niego suspendowany i mimo uwolnienia 8 marca 1879 z suspensy, stanowiska katechety już nie odzyskał. Był inicjatorem założenia w 1873 w swej rodzinnej Żmącej gminnej kasy pożyczkowej przeznaczając na ten cel 1000 koron.