با فتح نورمن، طبقه ای حاکم بر انگلیس معرفی شد که صاحبان زمین و روحانیون انگلیسی را آواره کرد و فقط انگلیسی-نورمانی صحبت می‌کرد، اگرچه به احتمال زیاد بسیاری از آنها از نسل دوم به بعد انگلیسی بلد بودند. ویلیام از مالمسبوری، شرح نویسی از نژاد مختلط انگلیس و نورمن در قرن دوازدهم، نبرد هاستینگز را چنین توصیف کرد: "آن روز مرگبار برای انگلیس، ویرانی غم انگیز کشور عزیزمان ["dulcis patrie"]". وی همچنین ابراز تاسف کرد: "انگلیس به محل سکونت افراد خارجی و سلطه بیگانگان تبدیل شده‌است. امروزه، هیچ انگلیسی ارل، اسقف یا ابن نیست، و تازه واردان ثروت و بسیار داخلی انگلیس را می‌خزند. و هیچ امیدی به پایان این مصیبت نیست ". روایتگر دیگری به نام رابرت گلوستر، که در بخشی از قرن‌های گذشته، در اواسط تا اواخر قرن سیزدهم صحبت می‌کرد:... نورمن پس از سخنرانی خود نمی‌توانست چیزی بگوید، و آنها همان‌طور که در خانه صحبت کرده بودند فرانسوی صحبت می‌کردند و فرزندانشان نیز آن را آموزش می‌دادند، به طوری که مردان مهم در این کشور که از سهام خود هستند همه همان گفتاری که آنها از آنها گرفته‌اند؛ زیرا، مگر اینکه مردی فرانسوی بلد باشد، کمی به او فکر می‌شود. اما مردان فروتن به زبان انگلیسی و گفتار خود ادامه می‌دهند. من فکر می‌کنم هیچ کشوری در کل جهان وجود ندارد که به سخنرانی خود پایبند بماند، جز انگلیس.پادشاه ادوارد اول، خود یک سخنران نورمن-فرانسوی، هنگام صدور نامه‌هایی برای احضار پارلمان در سال ۱۲۹۵، ادعا کرد که پادشاه فرانسه قصد دارد به انگلستان حمله کند و انگلیسی قدیمی را خاموش کند، «طرحی کاملاً نفرت‌انگیز که خداوند می‌تواند جلوی آن را بگیرد».