Rządząca biurokracja wyciągnęła wnioski z rewolucji proletariackiej w październiku 1917 roku. Dlatego właśnie klasa robotnicza w ZSRR (szczególnie jej przedstawiciele skupieni w wielkich zakładach przemysłowych) poddana była wyjątkowo silnej kontroli ideologicznej. Zarazem reżim nieustannie grał z robotnikami, wychwalając ich, a jednocześnie narzucając obcą im ideologię rządzącej biurokracji i bombardując ich kulturą masową, pod wpływem której przekształcali się oni z przedstawicieli świadomej swych interesów klasy społecznej w bezrefleksyjnych konsumentów. Rządzący szybko i efektywnie tłumili również wszelkie próby tworzenia niezależnych związków zawodowych i innych organizacji robotniczych. Blokada informacyjna nie pozwalała robotnikom na uzyskanie obiektywnego i pełnego wyobrażenia o sytuacji w państwie, „pranie mózgów”, jakiego doświadczali za sprawą systemu propagandy i edukacji politycznej, powodowało, że nie byli w stanie wypracować własnej ideologii. Ponadto, system kanałów mobilności społecznej w społeczeństwie radzieckim zapewniał najbardziej inteligentnym i upartym robotnikom możliwość uzyskania wyższego wykształcenia i przejścia do innej kategorii społecznej. Z powyższych przyczyn klasa robotnicza nie mogła, według Tarasowa, stać się awangardą nowej rewolucji. Jej rolę przejąć powinni studenci jako grupa nie posiadająca jeszcze ustalonego miejsca w strukturze społecznej ZSRR, mobilna i posiadająca szerszy dostęp do informacji, powołana do tego, by zajmować się działalnością intelektualną, a także odczuwająca dyskomfort w związku z perspektywą przyszłości w szeregach nisko opłacanych i uzależnionych od partyjnej biurokracji pracowników najemnych, w większości pozbawionych możliwości awansu. Mechanizmy kontroli w środowiskach młodzieżowych uległy do tego osłabieniu z uwagi na degenerację Komsomołu i jego niezdolność do pełnienia roli lidera młodzieży.