Podczas wojny siedmioletniej D’Estaing nie wyruszył już do walki, jednak dzięki umiejętnym zabiegom na dworze w roku 1777 specjalnie dla niego utworzono trzeci etat admiralski - obok tradycyjnych admirałów Atlantyku i Morza Śródziemnego D’Estaing został tytularnym dowódcą sił morskich w Azji i Ameryce - "Viceamiral d'Asie et d'Amerique". Tytuł ten zaczął mieć powiązanie z rzeczywistością kiedy w kwietniu 1778 roku D’Estaing z 12 liniowcami opuścił Tulon w celu wspomożenia amerykańskiej rewolucji, a następnie udania się na Antyle. W dniach 12 i 13 sierpnia 1778 roku D’Estaing stoczył na wysokości Rhode Island bitwę z siłami adm. Richarda Howe’a, nie dała ona jednak rozstrzygnięcia, ponieważ drugiego dnia walki obie floty zostały rozproszone przez sztorm. Następnie francuski admirał udał się na Antyle, gdzie we wrześniu nie zdołał zapobiec upadkowi wyspy Saint Lucia, jednak na przełomie 1778 i 1779 roku opanował praktycznie nie bronione wyspy Sint Maarten, Saint Barthélemy i Saint Vincent.