W końcu lutego 1918 r. brał udział w odwrocie świeżo sformowanych sił białych z Rostowa i Nowoczerkaska na Kubań (marsz lodowy), co uchroniło je przed rozbiciem w obliczu zajęcia obydwu miast przez bolszewików. Już podczas marszu, podczas kilkudniowego postoju w stanicy Olginskiej, głównodowodzący Armii Ochotniczej gen. Ławr Korniłow potwierdził mianowanie go na dowódcę 1 pułku oficerskiego. 6 marca 1918 r. pułk Markowa stoczył pod Leżanką bitwę z miejscowym oddziałem bolszewickim, zmuszając go do wycofania się, co było pierwszym zwycięstwem białych podczas marszu lodowego i znacząco podniosło niskie dotąd morale żołnierzy Armii Ochotniczej. W końcu marca 1918 r. wspólnie z gen. Iwanem Romanowskim spotkał się w stanicy Nowo-Dmitrijewskiej z delegacją Kozaków kubańskich, podczas którego ustalono warunki wcielenia antybolszewickiej Armii Kubańskiej do Armii Ochotniczej. 22 marca 1918 r. powierzono mu dowodzenie 1 brygadą piechoty Armii Ochotniczej.