Z tego powodu, wielkie wysiłki i nakłady nie przynosiły też szybko wymiernych efektów. Arsenał i stocznia w Fuzhou, budowane od 1866 z francuską pomocą przez Zuo Zongtanga i Shen Baozhena, zostały przez tychże samych Francuzów zniszczone po bitwie na rzece Min, w czasie której francuska eskadra w 40 min. rozstrzelała chińskie fregaty i parowce w czasie wojny chińsko-francuskiej. Najboleśniejszą klęską była jednak Wojna chińsko-japońska (1894–1895). Mniejsza, uboższa, zawsze bardziej zacofana i naśladująca Chiny Japonia, dzięki całościowym i konsekwentnym reformom okresu Meiji zmodernizowała swoje siły zbrojne i pobiła cesarstwo chińskie, niszcząc doszczętnie najnowocześniejsze chińskie armię i flotę Beiyang, wymusiła wysoką kontrybucję i przejęła Tajwan. W chińskiej armii nie było standaryzacji sprzętu, przez co zaopatrzenie oddziałów w odpowiednią amunicję było w warunkach bojowych prawie niemożliwe nawet dla efektywnej administracji. Chaos w dowództwie i złe dowodzenie spowodowały, że stosunkowo dobrze wyposażone oddziały ponosiły porażki ze strony liczebnie słabszego przeciwnika.