Στην Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ο φιλελευθερισμός επικράτησε και άντεξε πιο εύκολα, διότι τα ιδανικά του είχαν μικρή αντιπολίτευση, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου ήρθε αντιμέτωπος με συγκεκριμένα συμφέροντα. Σε ένα έθνος αγροτών, ιδιαίτερα αγροτών που είχαν σκλάβους, δινόταν μικρή σημασία στην οικονομική πλευρά του φιλελευθερισμού. Ο Τόμας Τζέφερσον υιοθέτησε πολλά ιδανικά του φιλελευθερισμού, αλλά στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας αντικατέστησε την έκφραση του Λοκ «ζωή, ελευθερία και ιδιοκτησία» με το πιο σοσιαλ-φιλελεύθερο «ζωή, ελευθερία και αναζήτηση της ευτυχίας». Με την συνεχή εξέλιξη και επέκταση των ΗΠΑ, η βιομηχανία έπαιζε όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην ζωή των πολιτών. Έτσι κατά την περίοδο της θητείας του πρώτου λαϊκιστή Προέδρου των ΗΠΑ, Άντριου Τζάκσον, αρχίζει ο εκτεταμένος σε σχέση με το παρελθόν προβληματισμός σχετικά με την πορεία της οικονομίας. Οι ιδέες γύρω από την οικονομία κατά την εποχή Τζάκσον χαρακτηρίζονται σχεδόν στο σύνολό τους ως φιλελεύθερες. Η ελευθερία μεγιστοποιήθηκε όταν η κυβέρνηση καθιέρωσε ως πολιτική της την μη παρέμβαση της στην βιομηχανική ανάπτυξη, ενώ παράλληλα υποστήριξε το νόμισμα με την άμεση μετατρεψιμότητά του σε χρυσό από την ίδια, χωρίς καμία προϋπόθεση. Οι ιδέες του κλασικού φιλελευθερισμού παρέμειναν αλώβητες έως την έναρξη μιας σειράς κρίσεων, που σύμφωνα με τα κλασικά οικονομικά ήταν αδύνατον να συμβούν, και οι οποίες δημιούργησαν οικονομικές δυσκολίες των ψηφοφόρων που ζητούσαν ανακούφιση. Μάλιστα στις 9 Ιουλίου 1896, στο συνέδριο των Δημοκρατικών, ο Ουίλιαμ Τζένιγκς Μπράιαν είπε τη γνωστή φράση «δεν θα σταυρώσετε τον Αμερικανό αγρότη σε χρυσό σταυρό». Ο κλασικός φιλελευθερισμός παρέμεινε η ορθόδοξη κουλτούρα των Αμερικανών επιχειρηματιών έως την Μεγάλη Ύφεση του 1929. Μετά τη Μεγάλη Ύφεση, ο φιλελευθερισμός άλλαξε ραγδαία, οδηγώντας στον σύγχρονο φιλελευθερισμό. Όπως είπε και ο Arthur Schlesinger Jr :