Johnsons doorbraak kwam bij de wereldkampioenschappen van 1991 in Tokio, toen hij de titel op de 200 m won. Twaalf dagen voor de openingsceremonie van de Spelen van 1992 kreeg hij een voedselvergiftiging en geraakte zo uit conditie. Hij slaagde er niet in zich te kwalificeren voor de finale van de 200 m. Toch veroverde hij met het Amerikaanse team op de 4 x 400 m estafette een gouden medaille in een wereldrecordtijd. Op de wereldkampioenschappen in Stuttgart in 1993 won hij de 400 m en met het Amerikaanse team ook nog de 4 x 400 m. Bij de WK van 1995 in Göteborg won hij voor het eerst de dubbel (200 en 400 m) en ook nog de 4 x 400 m.