Urodził się w biednej rodzinie ślusarza. Ukończył szkołę powszechną i rzemieślniczą (ślusarstwo). Został powołany do wojska do artylerii. W 1935 ukończył szkołę podoficerską i uzyskał stopień kaprala. W 1939 został zmobilizowany jako jeden z dowódców działonów w 6. Dywizjonie Artylerii Konnej. Walczył pod Łęczycą, Kutnem i brał udział w obronie Warszawy (m.in. na Młocinach). Został wzięty do niewoli przez Niemców, skąd zbiegł. Z Mazur, przez Małkinię przedostał się do Monasterzysk. Wrócił do zawodu ślusarza. Pracował w Buczaczu, Tarnopolu, a potem został przewieziony w głąb Związku Sowieckiego. W 1941 zgłosił się do wojska, jednak uznano, że jest cenny dla przemysłu i dopiero w 1943 zasilił szeregi polskiej dywizji imienia Tadeusza Kościuszki w Sielcach nad Oką, gdzie został mianowany dowódcą jednego z działonów w obrębie 2. Pułku Piechoty w baterii artylerii. Walczył pod Lenino, a 22 lipca 1944 przekroczył Bug. 14 września 1944 walczył na warszawskiej Pradze, zajmując m.in. Dworzec Wileński, Park Praski i ZOO. 17 stycznia 1945 zdobywał Warszawę, a potem walczył pod Bydgoszczą i na Wale Pomorskim. Za zasługi bojowe został awansowany na stopień ogniomistrza i mianowany dowódcą plutonu armat. Za wykazanie się wyjątkową odwagą na polu walki, umiejętne dowodzenie i osobiste męstwo w bojach na Wale Pomorskim został awansowany do stopnia chorążego.