Papiestwo, najważniejszy sojusznik łacinników w Grecji, nie było w stanie skutecznie przeciwstawić się rosnącej przewadze Greków na Wschodzie. Kiedy Michał VIII zdobywał Konstantynopol, Stolica Apostolska była zajęta rywalizacją z Manfredem Sycylijskim i nie mogło szerzej angażować się w sprawy wschodnie. Nowy papież, Klemens IV, apelował o zaprzestanie walk i negocjował z Michałem VIII unię kościelną. W 1266 doszło jednak do przełomu w sprawie Sycylii. Wojska Manfreda zostały pokonane w bitwie pod Benewentem przez siły papieskiego sojusznika, Karola Andegaweńskiego. Karolowi udało się opanować południe Italii i był on teraz żywo zainteresowany ekspansją na Wschód, zgłaszał pretensje do ziem Manfreda w Zachodniej Grecji. Poza tym Andegaweńczyk był bratem Ludwika IX, który był uważany za zwierzchnika greckich Franków. Łacińscy panowie szybko zaczęli apelować do niego o pomoc w walce z Cesarstwem Bizantyjskim. Karol zaczął szykować się do wyprawy przeciwko Grekom. Michał VIII podjął wytężone dyplomatyczne starania, mające uchronić jego państwo przed tym atakiem. Słał posłów do wielu państw europejskich, poza tym uznał papieża za „duchowego ojca i pierwszego wśród biskupów”. Klemens pozostawał jednak zdystansowany i apelował aby za tymi deklaracjami poszły także czyny, chciał aby Michał VIII wspomógł wyprawę Ludwika IX przeciwko Egiptowi, czego cesarz bizantyjski nie chciał robić, wiedząc że jego państwo jest zagrożone.