De Moto Guzzi GT 17 had zijn waarde bewezen in de Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog (1935-1936), maar er waren ook tekortkomingen aan het licht gekomen. Er moest dus, voortbordurend op de ervaringen met de GT 17, een nieuwe militaire motorfiets ontwikkeld worden. Carcano ontwikkelde de Moto Guzzi GT 20, met een verbeterd frame met meer bodemvrijheid, het motorblok van de Moto Guzzi S en uitwisselbare wielen. Dit model was nog geen succes, maar de volgende versie, de Moto Guzzi Alce, was dat ondanks de geringe verschillen met de GT 17 wel. Carcano werd wel beperkt door specifieke eisen van het Italiaanse leger, dat bijvoorbeeld vasthield aan bediening met manettes, terwijl een twist grip-gashandvat allang gemeengoed was, en &lt;a href="kop/zijklepmotor"&gt;kop/zijklepmotor&lt;/a&gt;en. Tijdens de oorlog ging de ontwikkeling gewoon door. Er volgden twee prototypen: De Moto Guzzi Cicogna, die nog een &lt;a href="kop/zijklepmotor"&gt;kop/zijklepmotor&lt;/a&gt; en forse terreinbanden had en zelfs kon worden uitgerust met ski's, en de Moto Guzzi Alce V, tegen de zin van het leger uitgerust met de kopklepmotor van de Moto Guzzi V. Uit de Alce werd ook de Trialces ontwikkeld: driewielers die zowel als zijspancombinatie en als triporteur verschenen. Na de oorlog zwoer Carcano de kop/zijkleppers onmiddellijk af. Hij ontwikkelde de militaire motorfiets Superalce, net als de Alce V voorzien van een kopklepmotor.