Saladyn zmarł 4 marca 1193 roku. Początkowo pochowano go w damasceńskiej cytadeli, jednak w grudniu 1195 roku jego ciało zostało przeniesione do nowo zbudowanego grobu ("turba") w Meczecie Umajjadów. Jakikolwiek był wcześniejszy stosunek do niego wśród muzułmanów (a wielu uważało go po prostu za uzurpatora), wydaje się że pod koniec życia jego pretensje do przewodzenia ogólnomuzułmańskiemu dżihadowi zostały uznane, o czym świadczy choćby fakt, że podczas trzeciej krucjaty zengidzcy władcy Mosulu i Sindżaru konsekwentnie przysyłali mu swoje oddziały, pomimo tego, że w ówczesnej sytuacji nie miał on właściwie żadnych środków, żeby ich do tego zmusić. Obraz Saladyna obecny zarówno w dawnej, jak i współczesnej historiografii, został ukształtowany przede wszystkim przez jego muzułmańskich biografów – w szczególności służących na jego dworze Imad ad-Dina al-Isfahaniego i Baha ad-Dina ibn Szaddada. Ich dzieła miały charakter panegiryczny i spotkały się z odpowiedzią historyka na służbie Zengidów, Ibn al-Asira, który przedstawił bardziej wyważony obraz sułtana. Trud pogodzenia ze sobą tych sprzecznych historiografii wziął na siebie żyjący w Damaszku Abu Szama. Kiedy ukończył on swoją pracę w roku 1253 świeże jeszcze były wspomnienia niedawnej krucjaty Ludwika IX, zaś na wschodzie całemu światu muzułmańskiemu zagrażał niepowstrzymany pochód Mongołów. Stąd dzieło Abu Szamy miało w jego zamierzeniu być apelem do współczesnych władców muzułmańskich, którzy byli bliscy zaprzepaszczenia zdobyczy swoich heroicznych przodków i w tym celu przedstawił on Zengiego, Nur ad-Dina i Saladyna jako „swego rodzaju trzy ogniwa apostolskiego łańcucha wyzwolicieli Syrii i Palestyny od Franków”.