W latach 90., po odejściu od władzy apodyktycznej premier Margaret Thatcher, reżyserzy zwrócili uwagę na skutki liberalnych reform oddziałujące na jednostki. Najgłośniejszym reprezentantem tego swoistego nurtu był Ken Loach ("Wiatr w oczy", 1991). Loachowi akompaniowali Mike Leigh ("Sekrety i kłamstwa", 1996, nagrodzone Złotą Palmą na 49. MFF w Cannes), Peter Cattaneo ("Goło i wesoło", 1997) czy też Peter Mullan ("Siostry magdalenki", 2002, Złoty Lew na 59. MFF w Wenecji).