Toen het Duitse leger de Belgische grens overstak nam een groot aantal Joden zowel als Belgen de vlucht naar Frankrijk. De Belgische staat had intussen al 8000 Joden van Duits-Oostenrijkse afkomst die verdacht waren van sympathieën met de vijand aangehouden en naar Frankrijk gedeporteerd. 6000 van hen werden in de loop van de oorlogsjaren toch via kamp Drancy naar Auschwitz gebracht. De anderen kwamen na geruststellende berichten over het gedrag van de Duitse soldaten terug naar België. Tijdens de eerste twee oorlogsjaren liet niets vermoeden dat hun leven in gevaar zou komen. Wat wel in die richting wees was de verordening van 28 oktober 1940 die bepaalde wie Jood was en terugkeer verbood aan wie was gevlucht. Meer argwaan wekte het Jodenregister waarin alle Joden ouder dan vijftien zich moesten laten opschrijven en de verplichte tewerkstelling van de buitenlandse Joden in de Limburgse steenkoolmijnen van december 1940 tot juli 1941. Op 31 mei 1941 volgde het verbod om handel met hen te drijven en Belgische Joden werden uitgesloten van functies binnen openbare diensten, het onderwijs, het gerecht, de medische sector en de pers. Om nog meer zicht te krijgen stichtte de bezetter de Jodenvereniging in België, de zogenaamde Jodenraad op 25 november 1941.