Początki Uniwersytetu Technicznego podobne są do innej uczelni z tego samego miasta, Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego. II wojna światowa w znaczącym stopniu wpłynęła na rozwój Nowosybirska. W mieście skoncentrowano wielkie zakłady przemysłowe, a liczba ludności podwoiła się. Sprawiło to, że zaczęło pojawiać się zapotrzebowanie na tworzenie wyższych uczelni, szczególnie o znaczeniu technicznym, które mogłyby dostarczać wyspecjalizowanej kadry pracowniczej dla przemysłu. 19 sierpnia 1950 roku sowiecki przywódca Józef Stalin podpisał dekret o utworzeniu w Nowosybirsku Instytutu Elektrotechnicznego. Pod budowę kompleksu budynków dla instytutu przeznaczono prawie 20 hektarów na lewym brzegu Obu. Po fazie przygotowawczej i budowie pierwszych obiektów, 1 września 1953 roku zainaugurowano działalność instytutu. Dzielił się wówczas on na dwa wydziały: Radiotechniczny i Elektromechaniczny. Naukę rozpoczęło 150 studentów, po 75 na każdym z wydziałów. Kadra naukowa liczyła 11 pracowników naukowych i 7 pracowników technicznych. W 1955 roku rektorem uczelni został Gieorgij Pawłowicz Łyszczyński, który miał kierować uczelnią aż do roku 1989. W 1974 roku został on doktorem honoris causa Politechniki Śląskiej. Wkrótce uniwersytet nawiązał współpracę z innymi instytucjami naukowymi działającymi na terenie nowosybirskiego Akademgorodoku.