Po ogłoszeniu masowego zaciągu ochotników ("levée en masse") jesienią 1792 trzynastoletni Bara zgłosił się do Desmaresa, dowódcy dywizji stacjonującej w Bressuire, by zaciągnąć się do wojska. Mimo młodego wieku został zaakceptowany, podobno ze względu na wyrażany przez niego nadzwyczajny entuzjazm rewolucyjny. Desmares polecił również objąć opieką finansową jego ubogą rodzinę. Barra został doboszem 8 pułku huzarów i razem z nim został wysłany do Wandei. W bitwie pod Cholet zginął od ciosu szablą w czoło. Według innej wersji został porwany przez grupę Wandejczyków i zabity, gdy odmówił wzniesienia okrzyku „Niech żyje król!” - miał wówczas zakrzyknąć „Niech żyje republika!” lub według innej wersji zwymyślać napastników. Desmares, poruszony historią chłopca, poprosił Konwent Narodowy o dalsze wspieranie jego rodziców i opisał w szczegółach jego zachowanie, które miało być wzorem cnót republikańskiego żołnierza.