Al voor de Eerste Wereldoorlog lagen er plannen voor een spoorlijn van Rome naar de kust, de aanleg van de spoorlijn Roma-Lido begon in december 1918. Op 10 augustus 1924 opende Mussolini de voorstadslijn en in 1925 was ook de elektrificatie voltooid. De hele lijn had destijds vijf stations voor reizigersverkeer en het goederenstation Magliana-Mercato Nuovo bij de stadsgrens. Behalve het noordelijke eindpunt lagen de andere stations voor reizigers buiten de stadsgrens. In 1935 stelde de gouverneur van Rome aan de regering voor om een wereldtentoonstelling in Rome te organiseren. De heuvels ten oosten van het station werden aangewezen als tentoonstellingsterrein voor de Esposizione Universale di Roma (EUR) dat ook goed bereikbaar moest zijn voor bezoekers. De uitgewerkte plannen in 1937 omvatten, behalve de tentoonstelling zelf ook een metrolijn tussen het centraal station en de EUR. In 1938 begon de bouw van de metro waarbij, tussen het noordelijke eindpunt van de voorstadslijn en Magliana-Mercato Nuovo, metrostations en metrosporen naast de voorstadslijn werden gebouwd. Om een goede overstap tussen beide lijnen mogelijk te maken werd het goederenstation voorzien van perrons en een stationsgebouw voor reizigers. De bouw van de metrolijn en het stationsgebouw lag in verband met de Tweede Wereldoorlog stil tussen 1940 en 1948. De wereldtentoonstelling werd afgelast maar de afkorting EUR voor het gebied bleef gangbaar. Het stationsgebouw werd samen met de metrolijn op 9 februari 1955 geopend onder de naam Magliana. De metro werd gebouwd volgens de technische specificaties van de voorstadslijn waarbij met name de bovenleiding in het oog springt. Het rollendmaterieel is volledig uitwisselbaar tussen de voorstadslijn en lijn B. Ongeveer 1200 meter ten zuiden van het station ligt het gezamenlijke depot van lijn B en de voorstadslijn.