Występował z powodzeniem w zawodach międzynarodowych. Na Igrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w Kingston (1966) był 6. w skoku w dal i 10. w trójskoku. W 1968 na igrzyskach olimpijskich w Meksyku startował tylko w trójskoku, zajmując 6. miejsce z wynikiem 17,02 m i wyprzedzając o jedną lokatę broniącego tytułu Józefa Szmidta. Rok później został potrójnym mistrzem igrzysk Konferencji Pacyfiku w Tokio – w skoku w dal, trójskoku i sztafecie 4 × 100 metrów. Na Igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w Edynburgu (1970) wygrał trójskok, a w skoku w dal został wicemistrzem (przegrał tylko z Lynnem Daviesem z Walii). Australijska sztafeta 4 × 100 metrów z jego udziałem nie ukończyła biegu eliminacyjnego. Poważny uraz stopy w 1971 zahamował jego karierę, ale zdołał jeszcze sięgnąć po brąz w trójskoku na igrzyskach Konferencji Pacyfiku w 1973. Ostatni znaczący występ na arenie międzynarodowej May zaliczył w 1974 na kolejnych Igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w nowozelandzkim Christchurch, plasując się na 5. miejscu w trójskoku.