Schumacher pobił rekord Fangio dzięki zdobyciu szóstego tytułu w 2003 roku. W tym wyrównanym sezonie głównymi konkurentami Ferrari byli McLaren i Williams, zaś głównymi rywalami Schumachera byli Kimi Räikkönen (McLaren) i Juan Pablo Montoya (Williams). W pierwszym wyścigu Schumacher wypadł z toru, a w następnych dwóch brał udział w kolizjach. Wskutek tego Schumacher tracił w klasyfikacji 16 punktów do Kimiego Räikkönena, ale wygrał trzy kolejne wyścigi z rzędu, przez co zbliżył się do Räikkönena na dwa punkty, zaś po zwycięstwie w Grand Prix Kanady po raz pierwszy w sezonie objął prowadzenie w mistrzostwach. W połowie sezonu dwa zwycięstwa odnieśli kierowcy Williamsa: Ralf Schumacher i Juan Pablo Montoya, i po Grand Prix Węgier Michael Schumacher miał nad Montoyą i Räikkönenem przewagę odpowiednio jednego i dwóch punktów. Przed następnym wyścigiem FIA ogłosiła zmiany w sposobie mierzenia szerokości opon, przez co dostawca opon dla Williamsa i McLarena – Michelin, musiał zdążyć przeprojektować opony. Schumacher, stosujący opony Bridgestone, wygrał dwa następne wyścigi. Po karze nałożonej na Montoyę podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych za kolizję z Rubensem Barrichello kandydatami do tytułu zostali tylko Schumacher i Räikkönen. Aby zdobyć tytuł, w Grand Prix Japonii Schumacher potrzebował ósmego miejsca, które też osiągnął i zakończył mistrzostwa z dwupunktową przewaga nad Räikkönenem.