Pierwsze medale powstały już podczas okupacji – były to m.in.: "Rok 1939" (1939), "Bolesław Chrobry" (1940) i "Majdanek" (1944). Powstające wówczas dzieła, w przeważającej mierze o tematyce martyrologicznej wyrażały protest przeciwko wojnie i towarzyszącym jej okrucieństwom. Po zakończeniu działań zbrojnych artysta kontynuował twórczość medalierską, w której zdecydował się na upamiętnienie żołnierzy polskich, walczących zarówno w wojnie obronnej (m.in. "Westerplatte I" – 1949 i "Westerplatte II" – 1954), jak i Ludowym Wojsku Polskim ("Lenino I" – 1949) oraz Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie ("Monte Cassino" – 1949). Wiele medali poświęconych zostało ofiarom zbrodni niemieckich w Polsce, a także wojny jako takiej (m.in. "Radogoszcz oskarża faszyzm niemiecki" – 1949, "Męczennikom obozów koncentracyjnych XX wieku" – 1961, "Hańba mordercom kobiet i dzieci" – 1961, oraz "Nigdy wojny" – 1963). Liczne prace są wyrazem pamięci i uznania dla znanych Polaków – do tej grupy medali należą np. "Fryderykowi Chopinowi w setną trzydziestą dziewiątą rocznicę urodzin. Geniuszowi muzyki polskiej w setną rocznicę zgonu", "Juliuszowi Słowackiemu w setną rocznicę zgonu" oraz "Adamowi Mickiewiczowi w sto pięćdziesiątą rocznicę urodzin" (wszystkie trzy z 1949). Innymi tematami podejmowanymi przez artystę były rocznice wydarzeń historycznych (m.in. "Grunwald 1410–1960" – 1960 oraz "1000-lecie Chrztu Polski" – 1966) i polskie miasta (m.in. "500-lecie powrotu Gdańska do Polski" – 1954 oraz "Lidzbark Warmiński – miasto mężów znakomitych" – 1958). W twórczości Józefa Gosławskiego pojawiła się również tematyka sportowa – np. plakiety "Dyskobol" i "Tenisistka" (obie z 1950).