Podczas wojny istniało w Chełmie, zorganizowane w 1940 r. przy obecnej ul. Partyzantów i Lwowskiej, przez niemieckiego okupanta, getto (krwawo zlikwidowane przez Niemców w październiku 1942 r.) oraz jeden z największych obozów jenieckich (stalag 319) zlokalizowany między ul. Wojsławicką a ul. Lwowską (aż do Borku-Patelni)- stalag 319B oraz w Okszowie- stalag 319A i stalag 319C, przez Niemców na okupowanych przez nich ziemiach polskich – liczący w sumie (około 200 000 jeńców, z tego zginęło w różny sposób ponad 90 000 ofiar). Rozstrzelano też publicznie 43 zakładników na Targowicy. Mieszkańcy Chełma nie poddawali się bezwolnie okupantowi. Wielką pomoc dla jeńców i tysięcy uciekinierów przed rzezią na Wołyniu i czystką etniczną w Małopolsce Wschodniej niósł ks. Zygfryd Berezecki pracując w RGO (Rada Główna Opiekuńcza) na rzecz ludzi poszkodowanych i biednych. W mieście i regionie działały różne formy ruchu oporu (organizacje konspiracyjne, tajne nauczanie, pomoc Żydom oraz jeńcom wojennym, itd). I Rejon AK Chełm pod ogólnym dowództwem por. Witolda Fałkowskiego ps. "Wik", obejmującego gminy Wojsławice, Rakołupy rozbroił 24 marca 1944 r. załogę posterunku policji wojsławickiej ewakuującej się do Chełma. Cały konwój wpadł w lesie koło Sarniaka w zasadzkę utworzoną przez „Wika” z plutonów AK przybyłych z okolicznych miejscowości oraz z Chełma. Zdobyto broń, amunicję i przejęto dokumentację zawierającą m.in. spis konfidentów. AK i BCH w okolicach Chełma zorganizowała szereg akcji związanych z wysadzeniem pociągów. I Rejon AK, w walce z okupantem, stoczył również 17 kwietnia 1944 r. bitwę w obronie Wojsławic, z niemiecką ekspedycją pacyfikacyjną.