W 1941 w Izbicy utworzono siedzibę Gestapo na cały powiat krasnostawski, której szefem został Kurt Engels oraz jego pomocnik Ludwig Klemm. Obaj byli odpowiedzialni za zbrodnie (doraźne rozstrzeliwanie ludności), zarówno na Polakach, jak i Żydach. W łapankach przed wywózką do innych obozów uczestniczyli zarówno żołnierze niemieccy, jak i ukraińscy. Towarzyszyli im faszyści ze szkoły SS w Trawnikach oraz policja granatowa. Ostatni Żydzi zostali deportowani z Izbicy 28 kwietnia 1943 roku. Szczególnie złą kartę w historii tego czasu zapisał współodpowiedzialny za śmierć wielu osób w Izbicy – Jan (Johan) Schultz – wójt gminy Tarnogóra, zwany przez Niemców burmistrzem. Zorganizował on na tym terenie krwawy terror i eksterminację Polaków i Żydów. Nazwiska pomordowanych w obozach z terenu Izbicy umieszczone są na tablicy marmurowej w kościele w Tarnogórze. W ramach tzw. akcji AB (likwidacja inteligencji) rozstrzelano kierownika klinkierni inż. Zygmunta Paulewicza. Na Schultzu w 1943 miejscowi partyzanci wykonali egzekucję, gdy ten był w drodze do Krasnegostawu. W lipcu 1944 roku, w dniu wyzwolenia Izbicy partyzanci znaleźli w siedzibie "Placówki Zamiejscowej Gestapo" przemyślnie skonstruowaną maszynkę do wyrywania paznokci. W lecie 1942 roku areszt gminny nie mógł pomieścić ofiar Engelsa i Klema. Na rozkaz tego pierwszego został wybudowany bunkier, zaopatrzony w urządzenia, pozwalające na zorganizowanie procesu gazowania więźniów. Jednak do użycia cyklonu w Izbicy nie doszło.