Huastekowie przed podbojem hiszpańskim tworzyli szereg małych, wojujących ze sobą państewek, zorganizowanych wokół miast ("bichou") z kamiennymi budowlami, będących centrami ceremonialnym i administracyjnymi. Miasta te podzielone były na dzielnice, zwane "quachmal". Każde takie państewko rządzone było przez władcę, noszącego tytuł "tzalleinic". Władcom towarzyszyli zwykle uzdrawiacze ("zitom"), wieszczowie ("huytom" lub "zobnax"), kupcy ("nuhulinc") i rzemieślnicy ("zacum"). Niektórzy krewni władcy nie przebywali na dworze, ale rezydowali w mniejszych miasteczkach, zwanych "quamchalab". Osoby takie mogły nosić tytuł "ahjatic" ("rządzący miasteczkiem"). Tylko "tzalleinic" mógł posiadać i dziedziczyć ziemię po swoim ojcu. Część ziemi mógł darowywać bliskim krewnym, wydzierżawiać lub przekazywać w użytkowanie wolnym chłopom. Prywatne ziemie władcy były uprawiane przez niewolników. Żyjący w celibacie kapłani zaliczani byli do arystokracji i otrzymywali daninę od poddanych. Jednym z zadań kapłanów była kontrola upływu czasu według 365-dniowego kalendarza słonecznego ("tamub") i 260-dniowego kalendarza rytualnego ("tzobnalaqui").