Na podstawie statystyk i obserwacji głosowania w konkursie można zaobserwować, że niektóre kraje zazwyczaj głosują w podobny sposób. Przez lata wykształcił się styl oceniania państw głównie według m.in. popularności wykonawców w danym regionie geograficznym, poglądów politycznych, sympatii między narodami bądź ustaleń między przedstawicielami nadawców. O najwyższych notach decyduje również duża liczebność mniejszości narodowych w poszczególnych krajach, co spowodowało, że konkurs niekiedy jest postrzegany przez media jako „polityczny”, podczas którego państwa zazwyczaj wymieniają się punktami ze swoimi sąsiadami: Rosja z Ukrainą, Estonia, Łotwa, Białoruś, Armenia i Gruzja z Rosją, Cypr z Grecją, Rumunia z Mołdawią oraz kraje skandynawskie między sobą, co często wynika również z podobnych upodobań muzycznych w regionach. Podczas podawania punktacji ujawnia się również głosowanie licznych mniejszości narodowych: Turcja często otrzymywała punkty od Niemiec, Holandii, Belgii, Francji, Wielkiej Brytanii oraz Azerbejdżanu i odwrotnie, Irlandia głosowała na Litwę i Polskę. O istnieniu problemu z politycznym głosowaniem wypowiedziało się także kilku uczestników konkursu, w tym Sertab Erener (zwyciężczyni 48. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2003), James Fox, Max Mutzke, Lisa Andreas czy Tie-Break (uczestnicy konkursu w 2004), Engelbert Humperdinck i Bonnie Tyler (reprezentanci Wielkiej Brytanii w konkursie w 2012 i 2013), Donatan (reprezentant Polski w 2014) czy Gunvor Guggisberg (reprezentantka Szwajcarii w 1998), a także m.in. Terry Wogan, brytyjski komentator konkursu w latach 1980–2008.