Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. 2 stycznia 1920 roku został przydzielony do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu. Od kwietnia tego roku walczył na wojnie z bolszewikami. Od stycznia 1921 roku kontynuował naukę w Wyższej Szkole Wojennej jako słuchacz I Kursu Normalnego. We wrześniu 1921 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 306. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 1 pułk piechoty Legionów. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 roku został przeniesiony etatowo do 50 pułku piechoty w Kowlu z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w Sztabie Generalnym. Z dniem 1 stycznia 1925 roku został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy I batalionu. Z dniem 1 stycznia 1926 roku został przydzielony do dowództwa 28 Dywizji Piechoty w Warszawie na stanowisko szefa sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 85 pp. W maju 1926 roku, w czasie zamachu stanu opowiedział się po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego. 12 maja został przydzielony do sztabu Grupy „Warszawa” pod dowództwem generała Gustawa Orlicz-Dreszera w charakterze szefa Oddziału I. 17 maja, po rozwiązaniu grupy, powrócił na stanowisko szefa sztabu 28 DP.