Het belang van deze beschrijvingen voor Sartre is om enerzijds aan te tonen dat beide stromingen verwant zijn en anderzijds dat het marxisme in zijn moderne varianten, zoals het stalinisme in de Sovjet-Unie, corrupt geworden is en zijn oorspronkelijk doel vergeten is. Sartre ziet het existentialisme dan ook niet als een soort burgerlijke reactie op het marxisme (in tegenstelling tot Georg Lukács), maar als een correctie op de verstarring van het marxisme. Het voornaamste voorbeeld van deze stagnatie ziet Sartre in de Hongaarse Opstand van 1956. Deze revolutie werd neergeslagen door de Sovjet-Unie, en afgedaan als antimarxistisch, terwijl de roep om vrijheid toch rechtstreeks vanuit het proletariaat kwam. Een gevaar van verval schuilt trouwens ook in het existentialisme, bijvoorbeeld bij de versie die door Karl Jaspers is uitgewerkt. Hij richtte zich vooral op het innerlijke van de mens, los van zijn historische situatie en de samenleving. Toch blijft het marxisme dé filosofie van onze tijd volgens Sartre: