Pierwszy międzynarodowy sukces odniósł w 1992 r., zdobywając brązowy medal (za Piotrem Swidlerem i Ronenem Har-Cewim) w rozegranych w Duisburgu mistrzostwach świata juniorów do lat 16. Rok później w Bratysławie podzielił IV m. (wspólnie z Hugo Spangenbergiem i Rolandem Berziszem) w mistrzostwach świata do lat 18, natomiast w 1996 r. powtórzył to osiągnięcie w Medellín (wspólnie z m.in. Liviue-Dieterem Nisipeanu i Giorgim Kaczeiszwilim) w kategorii do lat 20. W tym samym roku zdobył tytuł indywidualnego mistrza Łotwy oraz zadebiutował w narodowej drużynie na szachowej olimpiadzie. W 1997 r. podzielił II m. (za Siergiejem Mowsesianem, wspólnie z Wasilijem Jemielinem i Wiktorem Korcznojem) w turnieju "Wichern Open" w Hamburgu, w 1998 zwyciężył (wspólnie z Frankiem Holzke) w Senden, natomiast w 1999 r. wystąpił w pucharowym turnieju o mistrzostwo świata, w I rundzie pokonując Ututa Adianto, ale w II przegrywając z Nigelem Shortem. W kolejnych latach odniósł szereg sukcesów w międzynarodowych turniejach, zwyciężając bądź dzieląc I m. m.in. w Recklinghausen (2000, wspólnie z Romualdem Mainką i Feliksem Lewinem), Essen (2001, turniej B, wspólnie z Ralfem Appelem), Recklinghausen (2002), Zurychu (2002, wspólnie z Yannickiem Pelletierem i Władimirem Burmakinem), Southampton (2003, turniej B), Stratton Mountain (2004, wspólnie z Aleksandrem Szabałowem), Lozannie (2005, wspólnie z Tigranem L. Petrosjanem i Namigiem Guliewem), Frankfurcie (2006), Marsylii (2006, wspólnie z Érikiem Prié) oraz w Norymberdze (2006, wspólnie z Aleksandrem Grafem i Jonnym Hectorem). W 2008 r. zdobył w Bad Wörishofen tytuł indywidualnego mistrza Niemiec oraz zadebiutował w reprezentacji tego kraju na olimpiadzie w Dreźnie. W 2009 r. podzielił I m. (wspólnie z Michałem Krasenkowem, Stewartem Haslingerem i Predragiem Nikoliciem) w turnieju "GfK Open" w Hilversum. W 2012 r. zdobył drugi w karierze tytuł mistrza Niemiec.