Mistrzostwa świata w Morioce w 1993 roku były jego pierwszą dużą imprezą wśród seniorów. Szwajcar zajął tam szesnaste miejsce w zjeździe, a rywalizacji w kombinacji nie ukończył. Nie znalazł się w reprezentacji kraju na igrzyska olimpijskie w Lillehammer w 1994 roku, wystąpił za to na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Sierra Nevada, zajmując siedemnaste miejsce w zjeździe i supergigancie. Pierwszy medal zdobył podczas mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, gdzie zajął drugie miejsce w kombinacji. W zawodach tych rozdzielił na podium Norwega Kjetila André Aamodta i Austriaka Mario Reitera. Na tych samych mistrzostwach Szwajcar okazał się najlepszy w zjeździe, wyprzedzając kolejnego reprezentanta Norwegii, Lasse Kjusa o 0,07 sekundy. W 1998 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie jego najlepszym wynikiem było jedenaste miejsce w supergigancie. Bez medalu wrócił także z mistrzostw świata w Vail w 1999 roku, rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w St. Anton oraz igrzysk olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku. Kolejne trofeum zdobył na mistrzostwach świata w Sankt Moritz w 2003 roku, gdzie w biegu zjazdowym był trzeci za Michaelem Walchhoferem z Austrii i Kjetilem André Aamodtem. Podczas mistrzostw świata w Bormio w 2005 roku jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce w zjeździe. W tej samej konkurencji zdobył jednak brązowy medal na rozgrywanych rok później igrzyskach w Turynie, gdzie lepsi byli tylko Francuz Antoine Dénériaz oraz Michael Walchhofer. Brał też udział w mistrzostwach świata w Åre w 2007 roku, gdzie był trzeci w supergigancie. Tym razem wyprzedzili go jedynie Włoch Patrick Staudacher oraz Austriak Fritz Strobl.