Με τον φόβο ότι ο νέος βασιλιάς, ο Ιάκωβος Β', και ο γιος του Ιάκωβος Φραγκίσκος, θα καθιερώσουν μια Ρωμαιοκαθολική δυναστεία, οι προηγούμενες βίαιες διαιρέσεις μεταξύ των διαφορετικών Αγγλικανικών και Προτεσταντικών αιχμών παραμελήθηκαν για να επικεντρωθούν στον κοινό αντίπαλό τους, την Εκκλησία της Ρώμης. Πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες μεταξύ αυτού του συνασπισμού κάλεσαν τον Γουλιέλμο Γ΄, πρίγκηπα των Κάτω Χωρών, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την κόρη του Ιάκωβου, την Μαρία, η οποία μεγάλωσε στην Εκκλησία της Αγγλίας, και τον παρότρυναν να εισβάλει στη χώρα και να καταλάβει το στέμμα. Η προκύπτουσα «Επανάσταση» του 1688 (που συνήθως αναφέρεται ως η Ένδοξη Επανάσταση) είχε ως αποτέλεσμα την επιτυχία για τον Γουλιέλμο και τη Μαρία, οι οποίοι έγιναν από κοινού κυρίαρχοι. Μια σειρά πράξεων του κοινοβουλίου διαβεβαίωσε μια νέα συνταγματική διευθέτηση αυτής της κατάστασης. Αυτά περιλαμβάνουν το νομοσχέδιο για τα δικαιώματα του 1689, τον νόμο για την αναγνώριση του βασιλιά και του κοινοβουλίου του 1689, τον νόμο περί ανταρσίας του 1689, τον νόμο περί ανεκτικότητας του 1688 και αργότερα την πράξη διακανονισμού του 1701 και την πράξη της Ένωσης του 1707.