Το μετεωρικό πεδίο, δηλαδή η περιοχή της επιφάνειας της Γης όπου έπεσαν όλα τα θραύσματα, καλύπτει για τον Σιχοτέ-Αλίν κυρίως μιά ελλειψοειδή έκταση περίπου 1300 στρεμμάτων (πολύ μικρή σχετικώς), με ελάχιστα θραύσματα να έχουν βρεθεί μέχρι και 10 χλμ. μακρύτερα. Τρεις ημέρες μετά την πτώση, δύο πιλότοι αποσπασμένοι στη Γεωλογική Υπηρεσία `Απω Ανατολής της ΕΣΣΔ στο Χαμπαρόφσκ εντόπισαν την περιοχή της προσκρούσεως, ως μία ομάδα ανοικτών καστανών κύκλων στη χιονισμένη τάιγκα. Αυτή η ανακάλυψη αποκάλυψε αμέσως ότι το συμβάν είχε δημιουργήσει πολλαπλούς κρατήρες. Πράγματι, ορισμένα από τα μεγαλύτερα θραύσματα σχημάτισαν κρατήρες, ο μεγαλύτερος των οποίων είχε διάμετρο περίπου 27 μέτρα και βάθος 6. Αντίθετα με την περίπτωση της Τουνγκούσκα, οι πρώτες επιτόπιες μετρήσεις έγιναν νωρίς: μέχρι το τέλος του Φεβρουαριου 1947 ο F.K. Shipulin και τρεις άλλοι γεωλόγοι της υπηρεσίας είχαν περάσει τρεις ημέρες στην τοποθεσία και ταυτοποίησαν περισσότερους από 30 κρατήρες μεγαλύτερους του ενός μέτρου. Μετεωριτικά θραύσματα καρφώθηκαν επίσης σε δέντρα, καθώς η περιοχή είναι δασώδης. Η αναφορά του Shipulin έπεισε την επιτροπή μετεωριτών της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών να οργανώσει μία πλήρη εξερευνητική αποστολή μόλις δύο μήνες αργότερα υπό τον Φεσένκοφ. Οι 6 ερευνητές της αποστολής, μεταξύ των οποίων ήταν και ο αστρονόμος Νικολάι Ντιβάρι συνέλεξαν τις μαρτυρίες σχεδόν 250 κατοίκων από πάνω από 50 χωριά και κωμοπόλεις στην περιοχή μέχρι και 200 χλμ. από το μετεωρικό πεδίο. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει περισσότερες από δώδεκα επιστημονικές αποστολές στην περιοχή, ιδίως την περίοδο 1967-1975, με συλλογή γεωλογικών, γεωμαγνητικών, ακόμα και γεωδαιτικών δεδομένων. Σήμερα τα τοιχώματα και οι πυθμένες των κρατήρων έχουν καλυφθεί από πυκνή βλάστηση, δυσχεραίνοντας oπωσδήποτε τη σχετική με αυτούς έρευνα.