Budowę dworu w Dereszewiczach rozpoczął Feliks Kieniewicz (1802–1863), poseł na sejm w 1831 r., naczelnik powiatu mozyrskiego w powstaniu listopadowym (1830–1831), a skończył jego brat Hieronim (1830–1911), który, wykupując Dereszewice, uratował je przed carską konfiskatą za udział w powstaniu. Dwór i majątek odziedziczył syn Hieronima, imiennik ojca, marszałek powiatowy mozyrski i członek stronnictwa białych w Powstaniu w 1863–1864, dziadek Janiny z Puttkamerów Zółtowskiej. Majątek Kieniewiczów obejmował ponad 60 tysięcy hektarów, głównie lasów sosnowo-dębowych i zalewowych łąk. W majątku działały tartaki, gorzelnie, młyny, fabryka forniru, sklep spółdzielczy. Dwór wybudowano w stylu empire z portykiem z czterema kolumnami jońskimi podtrzymującymi tympanon. Od strony Prypeci dwór posiadał portyk półokrągły z czterema kolumnami. Stał na stromej skarpie nad Prypecią, a kamiennymi schodami schodziło się wprost na brzeg rzeki. Okalał go rozległy park i ogród kwiatowy. Cztery pokolenia Kieniewiczów zgromadziły tu ogromną bibliotekę (pięć tysięcy woluminów, między innymi oprawne w skórę wydania Voltaire’a, Jean-Jacquesa Rousseau, Montesquieu), cenne pamiątki, archiwa i dzieła sztuki. Na końcu parku, od strony pola stała dworska (prywatna) kaplica z małą zakrystią, ołtarzem i trzema rzędami ławek, do której szło się świerkową aleją. W Dereszewiczach urodził się polski historyk Stefan Kieniewicz (1907–1992). Jesienią 1917 r. dwór Kieniewiczów został splądrowany i obrabowany. Po traktacie ryskim (1921) Dereszewicze znalazły się w Białoruskiej SRR. W połowie lat 20. powstał tu sowchoz „Dereszewicze”, a w latach 30. kołchoz im. W. Mołotowa. W 1941 r. dwór w Dereszewiczach został całkowicie zniszczony.