Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Wilna, gdzie pracował dla Prawdy Wileńskiej, jednocześnie wykładał na tamtejszym uniwersytecie. Na skutek wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej, ewakuował się do ZSRR, gdzie w latach 1941–1943 był urzędnikiem w kołchozie w obwodzie gorkowskim, a następnie nauczycielem w Instytucie Pedagogicznym w Gzy-Ordzie. W maju 1943 r. wstąpił do ludowego Wojska Polskiego, gdzie po ukończeniu kursów na oficerów polityczno wychowawczych służył jako podporucznik w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Piastował tam m.in. funkcje zastępcy dowódcy 2 pułku czołgów i szefa wydziału wychowawczego 1 Warszawskiej Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. W październiku 1943 r., brał udział w ciężkich bojach w bitwie pod Lenino. Od 1944 r. wykładał w Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych przy 1 Dywizji. Od 26 lipca tego roku był radcą prawnym w Sądzie Wojskowym 1 Armii Polskiej w ZSRR. Od 2 września do 20 grudnia 1944 był sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego. 22 września tego roku został mianowany kapitanem. Od 5 stycznia 1945, w stopniu majora, pełnił służbę w Wydziale Sądownictwa Wojennego na stanowisku szefa Oddziału Ustawodowczo-Prawnego. Następnie pełnił w funkcję szefa wydziału orzekającego w sprawach zbrodni wojennych w Najwyższym Sądzie Wojskowym, zaś w latach 1945–1946 wiceprezesa tego sądu.