Grał na pozycji napastnika. Był znany z szybkości, co przyniosło mu przydomek "Gazeli". W 1971 debiutował w reprezentacji narodowej i wziął udział w Igrzyskach Panamerykańskich, rozegranych w kolumbijskim Cali. Przyczynił się do wyeliminowania Argentyny w walce o udział w igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972; w pierwszym meczu Kolumbii na igrzyskach przeciwko Polsce strzelił bramkę, ale był to jedynie honorowy gol przy wysokiej porażce 1:5. Zespół kolumbijski nie odegrał na igrzyskach znaczącej roli. Morón występował w zespole narodowym do końca lat 70., zaliczając 17 spotkań i strzelając 6 bramek. Bez powodzenia walczył z zespołem narodowym o miejsce w turnieju finałowym mistrzostw świata w 1974 i 1978, zabrakło go natomiast w zespole, który osiągnął jeden z większych sukcesów w historii kolumbijskiego futbolu - wicemistrzostwo Copa América 1975. Grał w turnieju finałowym Copa América cztery lata później, strzelił bramkę Wenezueli, ale Kolumbijczycy odpadli z turnieju już na etapie meczów grupowych, wskutek gorszego bilansu bramkowego niż Chilijczycy (późniejsi wicemistrzowie).