Przed wojną jeszcze ukończyła wyższe kursy sanitarne (m.in. szkołę pielęgniarek w Wenecji), a z jej wybuchem, nie mogąc wrócić do kraju, jako sanitariuszka Włoskiego Czerwonego Krzyża, udała się na front i tam pracowała z zapałem, niezwykłą odwagą i poświęceniem. Za wstawiennictwem między innymi księżnej D’Aosta (głównej inspektorki Włoskiego Czerwonego Krzyża), po ukończeniu z odznaczeniem kursów sanitarnych przyjęta została do służby sanitarnej w wojsku. Wkrótce otrzymała srebrny medal za ratowanie chorych i rannych, których wynosiła na własnych barkach z palącego się szpitala. Brała udział w pamiętnej bitwie nad Isonzo. Po dziesięciu dniach jej trwania, na posterunku oddział austriacki (mimo konwencji genewskiej) aresztował ją pod zarzutem szpiegostwa (Polka na włoskiej służbie) i umieścił w podziemnych kazamatach twierdzy w Lublanie.