Strategiczne znaczenie tego wzgórza docenili Rosjanie i w czasie I wojny światowej założyli na nim obsadzone dużą ilością żołnierzy pozycje obronne: okopy, transzeje i drut kolczasty. Wówczas wzgórze było bardziej bezleśne, niż obecnie, stanowiło więc doskonały punkt obserwacyjny i stanowisko dla artylerii. Przywodziło na myśl dostępną wówczas w handlu tzw. głowę cukru (niem. "Zuckerhut)" i tak też zostało nazwane przez żołnierzy austriackich. 3 maja, o godz. trzeciej w nocy żołnierze armii austro-węgierskiej zdobyli wzniesienie. Dla Rosjan było ono jednak tak ważne, że o godzinie 11 przeprowadzili gwałtowny kontratak i odzyskali wzgórze. Następnego dnia o godz 4 rano austriaccy żołnierze ponowili atak i znów odbili wzniesienie. Był to fragment wielkiej ofensywy sprzymierzonych wojsk austro-węgierskich i niemieckich zwanej bitwą pod Gorlicami, w czasie której przełamali oni obronę wojsk rosyjskich i wypędzili ich z tych terenów daleko na wschód.