Przed reformacją Kosakowo było samodzielną parafią, która należała do archiprezbiteratu w Sępopolu. Kościół i cała wieś zostały spalone przez Tatarów wspomagających polskie wojska pacyfikujące Prusy Książęce w roku 1657 za udział Fryderyka Wilhelma w II wojnie północnej po stronie Szwecji. Kościół w Kosakowie już nie został odbudowany. We wsi pozostała granitowa chrzcielnica i dzwon kościelny z XVI wieku. Dzwon jest zawieszony na drewnianej wieży z II poł. XVII w.