Ο Βαλδουίνος της Βουλώνης ο πρώτος κόμης της Έδεσσας έγινε Βασιλέας της Ιερουσαλήμ, οι επόμενοι κόμητες ήταν συνεπώς ξαδέλφια του. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα Σταυροφορικά κράτη η κομητεία της Έδεσσας δεν βρεχόταν από την θάλασσα, σύντομα απομονώθηκε και δεν είχε καλές σχέσεις με το γειτονικό Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Η μισή κομητεία μαζί με την πρωτεύουσα βρισκόταν ανατολικά του Ευφράτη, πολύ ανατολικά σε βαθμό που δεν μπορούσε να προστατευτεί, το τμήμα που βρισκόταν δυτικά του Ευφράτη ελεγχόταν από το ισχυρότατο Τυρμπεσέλ. Το ανατολικότερο όριο της κομητείας ακούγεται ότι ήταν ο Τίγρης ποταμός αλλά πιθανότατα δεν είχε επεκταθεί τόσο μακριά. Η πτώση της Έδεσσας (1144) ήταν η πρώτη μεγάλη απώλεια για τα Σταυροφορικά κράτη και προκάλεσε την Β΄ Σταυροφορία, όλες οι επόμενες Σταυροφορίες ήταν αβέβαιες και αποτυχημένες. Η Έδεσσα δεν ανακτήθηκε με την Β΄ Σταυροφορία, θεωρούσαν περισσότερο στρατηγική πόλη την Δαμασκό, η Έδεσσα χάθηκε οριστικά για τους χριστιανούς. Η πόλη ανήκει σήμερα στην Τουρκία με το όνομα Σανλιούρφα χωρίς να έχει καμιά ιδιαίτερη αξία για τους χριστιανούς. Οι Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες εξαφανίστηκαν σε σημαντικό βαθμό με την Γενοκτονία των Αρμενίων όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.