Працягваючы па-ранейшаму кіраваць сваім краем, Паскевіч зноў быў выкліканы на тэатр ваенных дзеянняў, якія адбываліся , з прычыны вайны Расіі з Турцыяй. Смелы план імператара Мікалая I, які складаўся ў хуткім руху праз Балканскія горы, быў пад уплывам Паскевіча істотна зменены на больш асцярожны, у падставе якога ляжаў папярэдні занятак розных крэпасцяў на Дунаі. Рускія войскі пад правадырствам ўступілі ў Малдавію і Валахію, і ў 1853 годзе адбылося ўжо некалькі бітваў з турэцкімі войскамі пад , , і г. д. Тады па царскаму загаду галоўнакамандуючым на заходніх і паўдневых межах быў прызначаны ў 1854 годзе Паскевіч, які прыбыў 3 красавіка ў Дунайскае войска. Ён неадкладна прыняў камандаванне над войскамі 3-га, 4-га і 5-га і, зрабіўшы новыя распараджэнні аб размяшчэнні іх, хутка наблізіўся да Сілістрыі. Мяркуючы заняцца яе , 28 мая Паскевіч асабіста рабіў рэкагнасцыроўку, пры чым быў моцна кантужаны ядром; гэта вымусіла яго здаць камандаванне арміяй зноў Гарчакову і выехаць 1 чэрвеня ў Ясы, адкуль ён працягваў кіраваць войскамі. У ліпені — жніўні кіраваў вывадам рускіх войскаў з Валахіі і Малдавіі. Падчас вываду войскаў на тэрыторыі Дунайская княстваў не быў пакінуты ні адзін чалавек з 27 тысяч параненых і хворых. Разам з рускімі войскамі ў Расію пайшла немалая колькасць румынаў, балгараў і сербаў. Завяршыўшы вывад войскаў Паскевіч, з дазволу Мікалая I, для папраўлення здароўя і адпачынку, выехаў у свой гомельскі маёнтак, а затым — у Варшаву.