Po odzyskaniu przez Estonię niepodległości w 1991 r. wielokrotnie reprezentował swój kraj na mistrzostwach świata i Europy juniorów w różnych kategoriach wiekowych. Największy sukces w tych rozgrywkach osiągnął w 1993 r. w Bratysławie, gdzie podzielił I-III m. w MŚ do lat 18 (zwyciężył wówczas Zoltán Almási przed Wasilijem Jemielinem). W 1997 r. podzielił III m. (za Dorianem Rogozenko i Karelem van der Weide, z Petrem Hábą, Mathiasem Womacką, Peterem Endersem i Giennadijem Timoszczenko) w otwartym turnieju w Chemnitz, natomiast w 2000 podzielił II m. (za Wasilijem Jemielinem, z Gieorgijem Timoszenko, Artiomem Smirnowem i Wiktorem Gawrikowem) w memoriale Paula Keresa w Tallinnie oraz podzielił III m. (za Jaanem Ehlvestem i Aloyzasem Kveinysem) w turnieju strefowym (eliminacji mistrzostw świata) w Mežezers (dogrywkę o awans do turnieju o mistrzostwo świata w New Delhi przegrał 1½ - 2½ z Mihhailem Rõtšagovem).