Pod kierownictwem Platza przedsiębiorstwo Fokkera zbudowało wiele samolotów, noszących wewnętrzne oznaczenia od V.1 do V.45. W 1917 roku Platz został dyrektorem zakładów Fokkera w Schwerin, zatrudniających 1500 osób. W swoich konstrukcjach rozwijał użycie płata o grubym profilu, opartym na dźwigarze o skrzynkowej budowie, lekkim, ale bardzo wytrzymałym. Pierwszą seryjną maszyną wykorzystującą taką konstrukcję, był trójpłatowiec Fokker Dr.I. Kolejnymi były dwupłatowe Fokker D.VI, i najsławniejsza konstrukcja Platza – D.VII. Samoloty te obywały się bez zewnętrznych usztywnień w postaci zastrzałów czy drutów, co zmniejszało opory. Fokker D.VII był łatwy w pilotażu, solidny, niezwykle zwrotny i o wielkiej możliwości manewru pionowego, nawet na dużych wysokościach. Dzięki swoim zaletom był tak groźny dla lotnictwa Ententy, że jako jedyny został wymieniony w akcie zawieszenia broni: Niemcy zostały zobowiązane do wydania swojego lotnictwa Aliantom, „w szczególności aparatów typu D.VII”. Kolejna konstrukcja Platza, górnopłat D.VIII wygrał kolejny konkurs na myśliwiec urządzony przez lotnictwo niemieckie, ale ze względu na zakończenie wojny, nie został w pełni sprawdzony operacyjnie. Po serii katastrof spowodowanych niedbałym wykonawstwem w fabryce Perzina, której Fokker zlecił budowę płatów dla swych samolotów, Platz przejął nadzór nad produkcją także w tych zakładach, podnosząc standardy jakości i zapewniając solidność produktów.