Jarenlang stond het voetbal in China stil, met name in de eerste vijf jaar van de Culturele Revolutie. In 1974 namen de Chinezen deel aan het voetbaltoernooi van de in Teheran georganiseerde Aziatische Spelen. Ondanks een overwinning van 1–7 op het Indiaas elftal kwam China niet voorbij de voorronde. Twee jaar later nam de Volksrepubliek China voor het eerst deel aan het Aziatisch kampioenschap voetbal, dat zijn zesde editie had in Iran. Plaatsing werd afgedwongen door in een kwalificatietoernooi in 1975 te winnen van Hongkong en Brunei (10–1). China werd op het hoofdtoernooi derde – in de groepsfase werd gelijkgespeeld tegen Maleisië en verloren van Koeweit. In de halve finale won Iran in de verlenging (2–0), waarop het Chinees elftal in de troostfinale Irak versloeg. Vier jaar later nam China wederom deel aan het Aziatisch kampioenschap, maar eindigde als vierde in een groep van vijf landen. De jaren 80 waren een periode van West-Aziatische dominantie, wat weerspiegeld wordt in lijst van de winnaars van het continentale kampioenschap, maar ook in China ontwikkelde het voetbal zich in die periode. In de tweede helft van de jaren 80 kwam de nationale competitie weer op gang, nadat deze compleet was stilgelegd tijdens de Culturele Revolutie, en zorgde een technologische ontwikkeling voor gestage toename van het kijkerspubliek: de intrede van de televisie in de Chinese maatschappij. In 1982 bedroeg het aantal televisietoestellen in Chinese huiskamers zeker twintig miljoen, wat neerkwam op ongeveer 350 miljoen kijkers. Het Chinees voetbalelftal kende daarmee een steeds grotere groep toeschouwers en werd in den lande steeds bekender.