In 1988 stonden president en premier tegenover elkaar in de presidentsverkiezingen. De populariteit van Chirac was na twee jaar regeren gekelderd, en "oompje" Mitterrand kreeg van de kiezers een nieuw mandaat van zeven jaar. Terstond schreef hij parlementsverkiezingen uit, waarbij de socialisten de meerderheid herwonnen. Premier werd Michel Rocard. Vanaf 1990 begonnen de problemen zich echter op te stapelen voor de Socialistische Partij. Op het congres van Rennes (1990) vochten diverse partijstromingen elkaar de tent uit en diverse kopstukken raakten in schandalen verwikkeld. Om populariteit terug te winnen werd Rocard in 1991 ontslagen en vervangen door Édith Cresson. Haar onhandige uitspraken en economische tegenwind brachten de partij echter alleen nog maar verder in. Na desastreuze lokale verkiezingen werd Cresson vervangen door Pierre Bérégovoy. Die kon echter niet voorkomen dat de partij in 1993 een vernietigende nederlaag leed bij de parlementsverkiezingen. In de laatste twee jaar van zijn presidentschap moet hij weer een cohabitation aangaan met Édouard Balladur, al verloopt deze soepeler dan die met Chirac. In de laatste twee jaar speelt zijn tanende gezondheid steeds meer parten. Succesvol is Mitterrand wel in het buitenlandbeleid met het engagement van de Franse strijdkrachten in de Perzische Golfoorlog en de ondertekening van het Verdrag van Maastricht. Dit verdrag wordt in 1992 door de Fransen bij referendum goedgekeurd.