Na początku 1990 wybrany został I sekretarzem KPZR w Rejonie oktiabrskim, a kwietniu tego samego roku deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR, a następnie przewodniczącym Rady Miejskiej Stawropola. W sierpniu 1991 roku zdecydowanie wystąpił przeciw puczystom. Od 24 października 1991 do 30 czerwca 1995 kierował z nadania prezydenckiego administracją Kraju Stawropolskiego (jako gubernator; zastąpiony został przez Piotra Marczenkę). 12 grudnia 1993 wybrany został deputowanym Rady Najwyższej Federacji Rosyjskiej I Kadencji, gdzie działał w komisji rolnej i mandatowej. Jego dymisja ze stanowiska gubernatora Kraju Stawropolskiego wiązała się z krytyką działań lokalnych władz w trakcie ataku terrorystycznego w Budionnowsku.