Свяшчэнная Рымская імперыя германскай нацыі уключала ў сябе больш за 500 незалежных дзяржаў, шмат з якіх былі аб'яднаныя пасля таго, як імператар Франц II адрокся ад пасаду (6 жніўня 1806 года) падчас вайны трэцяй кааліцыі і імперыя спыніла сваё існаванне. Нягледзячы на юрыдычныя, адміністрацыйныя і палітычныя канфлікты, звязаныя з распадам Свяшчэннай Рымскай імперыі, насельніцтва яе нямецкамоўных абласцей мела агульныя моўныя, культурныя і прававыя традыцыі, якія ўзмацніліся дзякуючы іх сумеснаму ўдзелу ў французскіх рэвалюцыйных і Напалеонаўскіх войнах. Многія незалежныя дзяржавы таксама мелі асабісты кіруючы клас, феадальныя асацыяцыі, традыцыі і мясцовыя законы. Дваранства перашкаджала аб'яднанню, бо жадала захаваць свае дробязныя прэрагатывы. Еўрапейскі лібералізм прапанаваў інтэлектуальную аснову для аб'яднання, кідаючы выклік дынастычным і абсалютысцкім мадэлям сацыяльнай і палітычнай арганізацыі; яго нямецкія прыхільнікі падкрэслівалі важнасць традыцыі, адукацыі і моўнага адзінства народаў у гэтым рэгіёне. З эканамічнага пункту гледжання стварэнне прускага мытнага саюзу ў 1818 годзе і яго наступнае пашырэнне, якое ўключыла ў яго іншыя дзяржавы Германскага саюзу, знізіла канкурэнцыю паміж дзяржавамі і ўнутры іх. З'яўленне новых відаў транспарту спрыяла развіццю бізнэсу і турызму, што прывяло да кантактавання і часам канфліктавання паміж сабой нямецкамоўнага насельніцтва з усёй Цэнтральнай Еўропы.