Μετά την Επανάσταση του Σινχάι το 1911, το Κουόμινταγκ (Κινέζοι εθνικιστές) ίδρυσε τη Δημοκρατία της Κίνας. Προκειμένου να προωθήσει την αίσθηση της εθνικής ενότητας και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των επικοινωνιών εντός του έθνους, η κυβέρνηση αποφάσισε να ορίσει μια εθνική γλώσσα. Η διάλεκτος του Πεκίνου των Μανδαρινικών Κινέζικων και η διάλεκτος της Γκουανζού των Καντονέζικων Κινέζικων προτάθηκαν, η κάθε μία ξεχωριστά, ως βάση για την εθνική γλώσσα για την Κίνα. Στην αρχή, έγιναν προσπάθειες να εισαχθούν στοιχεία και από άλλες κινεζικές διαλέκτους στην εθνική γλώσσα μαζί με εκείνα από τη διάλεκτο του Πεκίνου. Αυτό αντικατοπτρίστηκε στο πρώτο επίσημο λεξικό της εθνικής γλώσσας, με το όνομα (Pinyin: , κυριολεκτικά"εθνική γλώσσα"). Αυτή η τεχνητή γλώσσα, όμως, δεν είχε γηγενείς ομιλητές και ήταν δύσκολο να τη μάθει κανείς, οπότε εγκαταλείφθηκε το 1924. Τελικά, η διάλεκτος του Πεκίνου επιλέχθηκε ως η εθνική γλώσσα και συνέχισε να αναφέρεται ως (εθνική γλωσσα) στα κινέζικα στη Δημοκρατία της Κίνας. Από τότε, η διάλεκτος του Πεκίνου έχει γίνει το βασικό πρότυπο για την προφορά, λόγω του κύρους της κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δυναστείας Τσινγκ.