W 2009 roku wystartował na mistrzostwach świata w Val d’Isère, gdzie zajął między innymi czwarte miejsce w gigancie, przegrywając walkę o medal z Tedem Ligetym z USA o 0,07 s. Na tych samych mistrzostwach wziął udział także w slalomie i superkombinacji, jednak pierwszej konkurencji nie ukończył, a w drugiej został zdyskwalifikowany. Rok później, podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver był piąty w slalomie i czwarty w gigancie. W walce o podium w drugiej z tych konkurencji lepszy o 0,08 s okazał się Norweg Aksel Lund Svindal. Na rozgrywanych w 2011 roku mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen nie wystąpił po tym jak na początku tego roku złamał kostkę. Swoje pierwsze medale w kategorii seniorów zdobył na mistrzostwach świata w Schladming w 2013 roku, gdzie zwyciężył w zawodach drużynowych i slalomie, a w gigancie zajął drugie miejsce za Ligetym. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Soczi w 2014 roku, zdobywając srebrny medal w slalomie. Na tych samych igrzyskach był ponownie czwarty w gigancie, tym razem walkę o medal przegrywając z Francuzem Alexisem Pinturault. W 2015 roku, na &lt;a href="Mistrzostwa%20%C5%9Awiata%20w%20Narciarstwie%20Alpejskim%202015"&gt;mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek&lt;/a&gt; zdobył złote medale w zawodach drużynowych i superkombinacji oraz srebrny medal w gigancie, w którym przegrał tylko z Tedem Ligetym. 29 stycznia 2017 roku w Garmisch-Partenkirchen odniósł swoje 40. zwycięstwo w zawodach Pucharu świata, zrównując się w ten sposób liczbą zwycięstw z Pirminem Zurbriggenem. Podczas mistrzostw świata w Sankt Moritz w 2017 roku ponownie zdobył trzy medale. Tym razem najlepszy był w gigancie i slalomie, a w superkombinacji zdobył srebro, ulegając jedynie Szwajcarowi Luce Aerniemu. Na igrzyskach olimpijskich w Pjonczang zwyciężył w superkombinacji oraz slalomie gigancie, zaś w slalomie nie udało mu się ukończyć pierwszego przejazdu. 4 września 2019 roku ogłosił decyzję o zakończeniu kariery.