Park jest położony na obszarze Prokocimia, historycznej części Po Zawsie i w sąsiedztwie Imiołek – na dawnych wschodnich, niezamieszkałych terenach wsi, przy granicy z Bieżanowem. Znajdowały się tu pola uprawne, pastwiska i podmokłe łąki. W czasach II wojny światowej, jeszcze przed atakiem na ZSRR w 1941 roku, okupanci hitlerowscy przystąpili do rozbudowy kolejowej stacji towarowej w Prokocimiu, która zmieniła się w dużą stację rozrządową, zajmującą teren od stacji Kraków Płaszów do stacji Kraków Bieżanów. Na terenie Prokocimia wybudowano dwa obozy pracy przymusowej, tzw. „Baudienstu”. Do przewożenia ziemi do budowy nasypów kolejowych zbudowano dwie wąskotorowe kolejki. Kolejka o prześwicie 800 mm prowadziła od stacji Prokocim, w okolice cmentarza w Prokocimiu, wzdłuż ulicy Bieżanowskiej (dawniej Piłsudskiego) do pól uprawnych, skąd wybierano ziemię. Druga kolejka, o prześwicie 600 mm, prowadziła od stacji Prokocim wzdłuż ulicy Morawiańskiego, przy rynku skręcała na wschód i przebiegała wzdłuż obecnej ulicy Nad Potokiem, przecinając ulicę Ściegiennego (dawniej Głowackiego), kończąc bieg w polach. Obie kolejki spotykały się w obszarze dużego wyrobiska ziemi za stacją towarową Prokocim. W czasie eksploatacji wyrobiska pracowały nieprzerwanie pompy i przesiąkająca woda była stale odprowadzana rurociągiem do Wisły. W 1945 roku Niemcy, wycofując się, zatrzymali stacje pomp, więc szybko woda zalała całe wyrobisko. Powstały w ten sposób zbiornik wodny nazwano Bagry (z języka niemieckiego "Bagger" – koparka). Po wyrobisku wzdłuż obecnej ulicy Bieżanowskiej pozostał podmokły, bagnisty teren, który z czasem zarastał drzewami charakterystycznymi dla takiego siedliska, nazywany Małymi Bagrami, a później Lasem Prokocimskim.