Wybory prezydenckie w 1812 roku obywały się w atmosferze wojny z Wielką Brytanią, która wybuchła latem tego roku. Urzędujący prezydent Madison obawiał się, że Partia Demokratyczno-Republikańska nie wystawi jego kandydatury, jeśli nie zawnioskuje o wypowiedzenie wojny. Wojna, znana jako „wojna pana Madisona” znacznie zmniejszyła popularność prezydenta. Mimo to uzyskał on nominację, a na wiceprezydenta wystawiono Elbridge’a Gerry’ego. Partia Federalistyczna miała wówczas rozbite struktury i zanikała. Poparła kandydaturę republikanina DeWitta Clintona, znanego z pacyfistycznych poglądów. Mimo słabnącego poparcia, Madison odniósł zwycięstwo, jednakże uzyskał znacznie słabsze poparcie na zachodzie i południu kraju oraz w większości stanów Nowej Anglii.