W 1972 zwyciężył w amerykańskich kwalifikacjach olimpijskich, dzięki czemu pojechał na igrzyska w Sapporo, na których uplasował się w czwartej dziesiątce – na skoczni normalnej był 34., a na obiekcie dużym 36. W 1973 zwyciężył w Tygodniu Lotów Narciarskich rozgrywanym na Copper Peak w Ironwood. W swojej najlepszej próbie uzyskał wówczas 137 metrów, ustanawiając nowy rekord obiektu. W tym samym roku zdobył także drugie w karierze mistrzostwo kraju seniorów. W 22. Turnieju Czterech Skoczni notował najlepsze w karierze wyniki w tej imprezie, plasując się na przełomie drugiej i trzeciej dziesiątki pierwszych trzech konkursów (kolejno: 13., 24. i 20.). Za sprawą słabego występu w kończących turniej zawodach w Bischofshofen (61. lokata), w ostatecznej klasyfikacji turnieju zajął 28. pozycję. W lutym 1974 po raz drugi wygrał Tydzień Lotów Narciarskich w Ironwood, skokiem na odległość 144 metrów poprawiając rekord Copper Peak. W tym samym miesiącu wystartował w mistrzostwach świata seniorów, plasując się na 39. lokacie w konkursie na skoczni normalnej. W 1975 po raz trzeci i ostatni triumfował w Tygodniu Lotów Narciarskich w Ironwood, ponownie poprawiając rekord obiektu (147 metrów). Wynik ten, uzyskany 7 lutego 1975, jest jednocześnie jego rekordem życiowym. Zajął 18. pozycję w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 1975. W tym samym roku zdobył trzeci tytuł mistrza kraju, a także ustanowił nowy rekord skoczni Suicide Hill w Ishpeming (284 stopy, czyli około 86,5 metra). W 1976 zwyciężył w mistrzostwach Kanady. Zarówno w mistrzostwach Stanów Zjednoczonych, jak i w amerykańskich kwalifikacjach olimpijskich w tym roku zajmował z kolei drugie lokaty. Na igrzyskach w Innsbrucku uplasował się na 27. pozycji na skoczni normalnej i na 32. na obiekcie dużym. W tym samym roku zakończył karierę.