W VI i VII wieku państwo frankijskie w północnej Galii dzieliło się na Austrazję, Neustrię i Burgundię, w których panowali władcy z dynastii Merowingów, potomkowie Chlodwiga I. W VII wieku Austrazja i Neustria prowadziły między sobą nieustanne wojny. Pepin z Landen (zm. 640), majordom Austrazji, wykorzystał okres wojen, by stać się najbardziej wpływową osobą w tym państwie. Tytuł majordoma stał się dziedziczny wśród członków jego rodziny, a majordomowie zostali faktycznymi władcami państwa. Jeden z jego potomków, Karol Młot (zm. 741), pokonał Saracenów w bitwie pod Potiers w 732, co zatrzymało ekspansję arabską na północ od Pirenejów. Wcześniej Arabowie podbili królestwo Wizygotów w Hiszpanii, po pokonaniu ostatniego króla Wizygotów Roderyka (zm. 711 lub 712) w bitwie nad rzeką Guadalete w 711. Większość królestwa została przez nich opanowana do 719 (zdobycie Narbony, głównego miasta Septymani, ostatniej prowincji pozostającej dotąd we władaniu Wizygotów, położonej na północ od Pirenejów). Na Wielkiej Brytanii istniało wiele małych państw, wśród których dominowały królestwa Nortumbrii, Mercji, Wessexu i Anglii Wschodniej, rządzone przez potomków anglosaskich najeźdźców. Mniejsze królestwa na terenach dzisiejszej Walii i Szkocji były rządzone przez dotychczasowych mieszkańców tych ziem: Brytów i Piktów. Irlandia była podzielona na jeszcze mniejsze państewka plemienne, rządzone przez lokalnych władców. W Irlandii było około 150 państewek, różniących się wielkością i znaczeniem.