Паражэнне ў Трыццацігадовай вайне пазбавіла імперыю вядучай ролі на еўрапейскай палітычнай сцэне, якая перайшла да Францыі. Новы імператар Леапольд I, працягваючы традыцыйную палітыку падтрымкі Іспаніі, адначасова пачаў збліжацца з Англіяй і Галандыяй у сумеснай барацьбе супраць Францыі. Агрэсія Людовіка XIV прывяла да адарвання ад імперыі Франш-Кантэ і ўсяго Эльзаса, аднак у вайне Аўгсбургскай лігі (1688—1697) дзякуючы актыўным дзеянням саюзнікаў у Нідэрландах удалося даць адпор далейшаму прасоўванню французаў у кірунку прырэйнскіх зямель. Вайна за іспанскую спадчыну (1701—1714) стала рэваншам Габсбургаў за Трыццацігадовую вайну: французская гегемонія ў Заходняй Еўропе была зрынута, Паўднёвыя Нідэрланды, Неапаль і Мілан перайшлі пад уладу аўстрыйскіх Габсбургаў. На паўночным кірунку склаўся саюз Габсбургаў, Польшчы, Гановера і Брандэнбурга ў процістаянні Швецыі, у выніку чаго пасля Галандскай вайны (1672—1678) і Другой Паўночнай вайны (1700—1721) шведскае панаванне ў балтыйскім рэгіёне закончылася, а большасць яе ўладанняў на землях імперыі (Пярэдняя Памеранія, Брэмен і Фердэн) была падзелена паміж Брандэнбургам і Гановерам. Галоўнага поспеху Габсбургі дабіліся на паўднёва-ўсходнім кірунку: у серыі ваенных кампаній супраць Асманскай імперыі апошняй чвэрці XVII стагоддзя былі вызвалены Венгрыя, Трансільванія і паўночная Сербія, якія ўвайшлі ў склад Габсбургскай манархіі, што рэзка падняло палітычны прэстыж і эканамічную базу імператараў. Войны з Францыяй і Турцыяй канца XVII — пачала XVIII стагоддзяў выклікалі адраджэнне імперскага патрыятызму і зноў ператварылі імператарскі прастол у сімвал нацыянальнай агульнасці нямецкага народа.