Jeszcze w czasie kampanii wyborczej i krótko po objęciu urzędu, Hoover zapewniał, że poziom koniunktury w Stanach Zjednoczonych jest wysoki. Jednakże 24 października 1929, czyli siedem miesięcy od zaprzysiężenia, miał miejsce Czarny czwartek, który zapoczątkował Wielki kryzys. Tego dnia sprzedano ponad 12 milionów akcji po zaniżonych cenach. Pięć dni później, miał miejsce jeszcze gorszy dzień dla giełdy Wall Street. Produkcja przemysłowa w USA zmniejszyła się o 46%, a kryzys dotknął także inne kraje kapitalistyczne, m.in. Wielką Brytanię, Cesarstwo Japonii czy Republikę Weimarską. Znacznie podniósł się także wskaźnik bezrobocia. Hoover składał wiele obietnic zażegnania kryzysu gospodarczego, omawiając projektu działania z przedstawicielami wielkiego kapitału, lecz były one w większości bez pokrycia. Zgodnie ze swoimi konserwatywnymi przekonaniami i poparciem biznesu, starał się jedynie zmobilizować inwestycje stanowe i federalne. Pod koniec 1930 sprzeciwił się pomysłowi robót publicznych, a na początku 1931 zaproponował pomoc federalną, która jednak była zbyt niska by ruszyć gospodarkę z miejsca. Sprzeciwił się wprowadzeniu zasiłków dla bezrobotnych i wypowiadał się krytycznie na temat ingerencji administracji centralnej w sprawy biznesu, zasłaniając się przepisami Konstytucji USA. Twierdził, że jedyną sytuacją, która usprawiedliwiła by interwencjonizm była groźba śmierci głodowej. Pod koniec 1931 roku pojawiły się w kraju marsze głodowe, a pół roku później armia weteranów, zwana Bonus Army dokonała marszu na Waszyngton, żądając wypłaty obiecanych świadczeń. Bonus Army rozpoczęło okupację kilku budynków federalnych, a następnie zostali rozpędzeni przez wojsko, dowodzone przez generała Douglasa MacArthura. Dopiero na początku 1932 zaczęto rozdzielać datki żywnościowe dla najbardziej potrzebujących.