Syn Antoniego (1845-1941), sędziego i Ludwiki Gołębskiej. W latach 1891-1898 uczęszczał do Gimnazjum Ojców Jezuitów w Chyrowie gdzie zdał maturę. W latach 1898-1904 studiował medycynę na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 1904-1905 odbył praktykę kliniczna u Edmunda von Neussera w Wiedniu. Specjalizację z zakresu balneologii uzyskał pod okiem Antoniego Gluzińskiego. W latach 1906-1914 pracował jako asystent w Klinice Internistycznej Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1909-1914 dojeżdżał jako lekarz uzdrowiskowy do pracy w Morszynie. W czasie I wojny zmobilizowany do wojska austriackiego jak lekarz. W listopadzie 1918 przedarł się do Lwowa i brał udział w jego obronie także jako lekarz. W Wojsku Polskim służył do 1921 został mianowany na stopień podpułkownika rezerwy lekarza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Był oficerem rezerwowym 6 Batalionu Sanitarnego. W latach 1921-1926 pracował jako asystent Zakładu Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Habilitował się w 1923 z klimatologii i hydrologii lekarskiej kierunkiem Mariana Frankego na podstawie pierwszego w Polsce podręcznika "Klimatoterapia oraz hydroterapia ogólna i zdrojowiskowa z opisem polskich uzdrowisk". W latach 1924-1939 wykładał w Katedrze Medycyny Wewnętrznej Uniwersytetu Lwowskiego. Po wybuchu II wojny pracował do 1941 ukraińskim Instytucie Medycznym we Lwowie, po wejściu Niemców do Lwowa do 1944 pełnił funkcję konsultanta uzdrowisk w dorzeczu Prutu. Działał w ZWZ – AK będąc do 26 maja 1944 szefem sanitarnym Komendy Okręgu a następnie do 31 lipca 1944 Komendy Obszaru nr3 AK. W 1945 przeniósł się do Krakowa gdzie pracował jako profesor tytularny od 1946 Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 1950 Akademii Medycznej w Krakowie wykładając balneologię i lecznictwo uzdrowiskowe. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w Gliwicach. Pochowany został na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach .