Стаў прафесіяналам у 1994 годзе ва ўзросце 16 гадоў, а ў &lt;a href="%D0%A1%D0%BD%D1%83%D0%BA%D0%B5%D1%80%D0%BD%D1%8B%20%D1%81%D0%B5%D0%B7%D0%BE%D0%BD%201995/1996"&gt;сезоне 1995/1996&lt;/a&gt; дэбютаваў у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру і перамог на турніры Benson &amp; Hedges Championship, у выніку чаго патрапіў на найбуйнейшы запрашальны турнір Мастэрс. У &lt;a href="%D0%A1%D0%BD%D1%83%D0%BA%D0%B5%D1%80%D0%BD%D1%8B%20%D1%81%D0%B5%D0%B7%D0%BE%D0%BD%201997/1998"&gt;сезоне 1997/1998&lt;/a&gt; дайшоў да паўфіналаў на Гран-пры і чэмпіянаце Вялікабрытаніі і да чвэрцьфіналу свайго дэбютнага розыгрышу чэмпіянату свету, а ў наступным сезоне ўвайшоў у топ-32 сусветнага рэйтынгу і дайшоў да свайго першага рэйтынгавага фіналу на чэмпіянаце Вялікабрытаніі. У &lt;a href="%D0%A1%D0%BD%D1%83%D0%BA%D0%B5%D1%80%D0%BD%D1%8B%20%D1%81%D0%B5%D0%B7%D0%BE%D0%BD%201999/2000"&gt;сезоне 1999/2000&lt;/a&gt; дэбютаваў у топ-16, перамог на Мастэрс і дайшоў да фіналу чэмпіянату Вялікабрытаніі і свайго першага фіналу чэмпіянату свету, дзе саступіў Марку Уільямсу (16:18). З 2001 па 2004 гады яшчэ тройчы даходзіў да паўфіналаў на чэмпіянатах свету і выйграў свой першы і адзіны рэйтынгавы тытул на чэмпіянаце Вялікабрытаніі 2003 года, а ў 2005 годзе ў другі раз выйшаў у фінал сусветнага першынства, дзе саступіў Шону Мёрфі (16:18), падняўшыся на найвышэйшае для сябе чацвёртае месца ў рэйтынгу ў наступным сезоне. Пасля страты формы з 2007 да 2010 года вярнуўся ў топ-16 у канцы &lt;a href="%D0%A1%D0%BD%D1%83%D0%BA%D0%B5%D1%80%D0%BD%D1%8B%20%D1%81%D0%B5%D0%B7%D0%BE%D0%BD%202010/2011"&gt;сезона 2010/2011&lt;/a&gt; і выйшаў у свой восьмы і апошні рэйтынгавы фінал на World Open 2013 года, але не здолеў выйграць другі тытул рэйтынгавага ўзроўню ў кар’еры.