Pierwszy sukces na arenie międzynarodowej odniósł w roku 1953 w Kopenhadze, dzieląc wraz z Borislavem Ivkovem III-IV miejsce w mistrzostwach świata juniorów do lat 20. Pod koniec lat 50. należał do ścisłej światowej czołówki, co potwierdził w roku 1958, zajmując w Portoroż V miejsce w turnieju międzystrefowym, dzięki czemu zdobył awans do turnieju pretendentów. W turnieju tym, rozegranym w trzech jugosłowiańskich miastach (Bled, Zagrzeb, Belgrad) w roku 1959 zajął VII miejsce (co oznaczało wówczas ósmą pozycję na świecie). W roku 1970 uczestniczył w meczu ZSRR - Reszta Świata. Wystąpił w wielu międzynarodowych turniejach, zwyciężając m.in. w Reykjaviku (1957, 1966, 1972 – wspólnie z Florinem Gheorghiu i Vlastimilem Hortem, 1976 – wspólnie z Janem Timmanem), Beverwijk (1959), Mariańskich Łaźniach (1961) oraz Wijk aan Zee (1976, wspólnie z Ljubomirem Ljubojeviciem).