Od 4 XI t.r. pełnił służbę w pociągu pancernymi nr 2 „Śmiały”; w tym miesiącu brał udział w walkach z Ukraińcami o Przemyśl (gdzie został ranny w rękę) i Lwów. Następnie ukończył kurs szkoły podoficerskiej i 15 11 1919 został mianowany plutonowym. W marcu t.r. walczył pod Sądową Wisznią (pow. mościski) gdzie pod ogniem nieprzyjaciela odczepił płonący wagon z materiałami wybuchowymi i uratował z niego dwóch żołnierzy. Skierowany 1 IV do Szkoły Podchorążych Artylerii w Krakowie, z powodu odwołania kursu, został tamże instruktorem w 6. p. artylerii ciężkiej, a następnie służył ponownie na froncie galicyjskim (5 V - 5 VI). Posiadał stopień podharcmistrza i harcerza Rzeczypospolitej. Przed plebiscytem na Górnym Śląsku prowadził ćwiczenia Drużyn Bartoszowych, tworzonych na nowo przez powołaną w r. 1920 w Krakowie Akademicką Egzekutywę Plebiscytową. Odbył kurs rezerwowy w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu (15 IV 20 VII t.r.) po czym wziął udział w wojnie polsko-sowieckiej. Mianowany 21 VIII ogniomistrzem, otrzymał przydział do l. baterii I. dyonu 12. p. artylerii polowej. Po wybuchu trzeciego powstania śląskiego (z 2 na 3 V 1921) przedarł się samowolnie 5 V na Górny Śląsk z działem zabranym z parku artyleryjskiego przy ul. Rakowickiej w Krakowie. W południowej grupie wojsk powstańczych objął dowództwo baterii (działonu) „Gerah” złożonej z trzech dział. Pod dowództwem Pawła Cymsa uczestniczył w natarciu na Kędzierzyn; ostrzeliwując z działka kaliber 37 mm pozycje niemieckie, przyczynił się do zdobycia ważnego taktycznie Starego Koźla.