Do wieku XIX relacje polsko-mongolskie były sporadyczne. Najwcześniejsza polska wzmianka o życiu, dziejach i kulturze Mongołów pochodzi z relacji z podróży do wielkiego chana, którą w latach 1245-1247 odbyli franciszkanie – posłowie papieża Innocentego IV na czele z Janem di Piano Carpinim. Jednym z członków tego poselstwa był Benedykt Polak. Jego relacja jest bardzo zwięzłym skrótem obszernej "Historii Mongołów" Carpiniego, która była także podstawą tzw. "Historia Tartarorum" [Dziejów Tatarów] autorstwa C. de Bridia (być może również Polaka), zawierającej m.in. informacje o Bitwie pod Legnicą. Oprócz relacji Benedykta istnieją (liczne, lecz stereotypowe) wzmianki o Mongołach w pismach średniowiecznych kronikarzy, przede wszystkim Jana Długosza. W wiekach XV-XVIII tematykę mongolską identyfikowano w Polsce z żywo obchodzącymi naszych przodków kwestiami tatarskimi, czego owocem są takie teksty jak np. traktat o pochodzeniu Tatarów Mikołaja Rozembarskiego (1499).