W nocy na 24 września 1943 wyróżnił się w bitwie o Dniepr. W listopadzie 1943 został zastępcą dowódcy, a w lutym 1944 dowódcą 10 Korpusu Pancernego 3 Frontu Nadbałtyckiego, 2 lipca 1944 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, uczestniczył w wielu operacjach nad Bałtykiem, w listopadzie 1944 został zastępcą dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii 3 Frontu Ukraińskiego. Brał udział w operacji budapesztańskiej i w walkach nad Balatonem oraz operacji wiedeńskiej, kończąc swój udział w wojnie w austriackich Alpach, gdzie spotkał się z oddziałami aliantów zachodnich. Uczestniczył w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym 24 czerwca 1945. Od lutego do grudnia 1946 dowodził 26 Dywizją Zmechanizowaną, w 1949 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa, od stycznia 1949 do marca 1950 był zastępcą dowódcy 3 Samodzielnej Dywizji Pancernej Gwardii w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od marca do grudnia 1950 był pomocnikiem dowódcy 3 Armii Zmechanizowanej Gwardii, następnie szefem sztabu 2 Armii Zmechanizowanej Gwardii tamże. Od grudnia 1952 do stycznia 1955 był zastępcą szefa sztabu wojsk pancernych i zmechanizowanych Armii Radzieckiej, od stycznia 1955 do maja 1956 I zastępcą dowódcy 3 Armii Zmechanizowanej, następnie dowódcą 2 Armii Zmechanizowanej w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym, w 1955 otrzymał rangę generała porucznika. Podczas protestu robotniczego w Nowoczerkasku w czerwcu 1962 odmówił wykonania rozkazu strzelania do protestujących robotników, później próbował nagłośnić sprawę tego protestu, który władze ZSRR usiłowały zatuszować. W czerwcu 1966 został przeniesiony do rezerwy, a w styczniu 1967 wykluczony z partii. Później KGB prowadził przeciw niemu sprawę o prowadzenie "antyradzieckiej propagandy"; został zrehabilitowany i przywrócony w prawach członka partii w 1988. Został pochowany na cmentarzu północnym w Rostowie nad Donem.