Na początku libańskiej wojny domowej oficerowie Saad Haddad, Antoine Lahad i Sami Chidiac utworzyli z 600 żołnierzy, którzy porzucili szeregi armii rządowej, milicję o nazwie "Armia Wolnego Libanu", arab.: "Dżaisz Lubnaan el Horr". Główne kwatery tej formacji znajdowały się w chrześcijańskich miejscowościach Mardż Ujun i Al Qoleiaa. Jej głównymi celami były walka z bojówkami palestyńskimi i ich sojusznikami oraz ochrona miejscowej ludności cywilnej. Dalszy rozwój "Armii Wolnego Libanu" był związany z izraelską interwencją zbrojną w południowym Libanie w 1978 roku. Wtedy powstały formacje libańskie złożone z chrześcijan, druzów i szyitów pod izraelskim dowództwem. 18 kwietnia 1979 roku Saad Haddad ogłosił kontrolowane przez siebie tereny w izraelskiej strefie bezpieczeństwa "Niezależnym Wolnym Libanem". W maju 1980 roku oddziały pod jego dowództwem zostały przekształcone w Armię Południowego Libanu. Formacja wspierała Siły Obronne Izraela podczas pierwszej wojny libańskiej. Gdy w 1985 roku wycofano z terytorium Libanu Południowego okupacyjne wojska izraelskie pozostawiono pod swoją kontrolą ok. 5–15 km szerokości pasa nadgranicznego, gdzie główną rolę odgrywała właśnie SLA (w spisie UNIFIL nazywane także "DE FACTO FORCES – DFF). Armia Południowego Libanu walczyła z ugrupowaniami palestyńskimi i lewicowymi, a następnie z szyickim Hezbollahem i Amalem.