Mimo że projekt McDonnella uznano za najlepszy, z rywalizacji o nowy myśliwiec dalekiego zasięgu dla US Air Force wyszedł zwycięsko North American YF-93. Jednakże jego wytwórca niezbyt długo cieszył się z zamówienia na 118 samolotów. Wraz z pojawieniem się bowiem nowego bombowca Boeing B-47 Stratojet, którego szybkość, zdaniem sztabowców sił powietrznych, eliminowała możliwość skutecznego ataku przez nieprzyjacielskie myśliwce, wygasło zapotrzebowanie na samolot eskortujący bombowce i w 1950 siły powietrzne anulowały program budowy "penetration fighter". McDonnell próbował jeszcze bez powodzenia zainteresować swoim samolotem US Navy oraz siły powietrzne - wersją rozpoznawczą i szkolno-treningową. Pierwszy prototyp, XF-88A, został przebudowany na latającą hamownię dla silnika turbośmigłowego Allison T38, zamontowanego dodatkowo w dziobie maszyny i wyposażonego w czterołopatowe śmigło naddźwiękowe. Zmodyfikowany samolot został oznaczony jako XF-88B. Po zakończeniu prób obydwa prototypy zostały złomowane w 1958. Tak zakończyłaby się historia samolotu, ale wybuch wojny w Korei zweryfikował poglądy amerykańskich sztabowców w kwestii potrzeby posiadania myśliwca eskortującego. W 1951 US Air Force rozpoczęła nowy program, mający doprowadzić do powstania myśliwca, przeznaczonego do ochrony bombowców podczas ich misji. Efektem tego przedsięwzięcia okazał się samolot McDonnell F-101 Voodoo, będący zmodyfikowaną wersją XF-88.