Umundurowanie rosyjskich spadochroniarzy, jak każdej elitarnej formacji na świecie, różni się od umundurowania pozostałych jednostek armii ich kraju. Jest ono jednak pod wieloma względami nietypowe. Jego cechą charakterystyczną jest marynarski podkoszulek w biało-niebieskie pasy, będący wynikiem istniejącego w tradycji sił zbrojnych ZSRR kultu spieszonych oddziałów marynarzy Floty Bałtyckiej biorących udział w obronie Piotrogrodu w czasie wojny domowej i Leningradu podczas II wojny światowej. W WDW „zaszczepił” je gen. Margiełow, który w czasie wojny dowodził takimi oddziałami podczas obrony Leningradu i bardzo wysoko je oceniał. Pomysł wyposażenia radzieckich spadochroniarzy w berety, nakrycie głowy typowe dla niemal wszystkich formacji spadochronowych na świecie, wyszedł w 1967 roku od rosyjskiego artysty wojskowego Aleksandra Żuka. Podobnie jak oddziały spadochronowe w USA i Wielkiej Brytanii miały kolor szkarłatny i po raz pierwszy publicznie zostały zaprezentowane w czasie defilady z okazji 50. rocznicy „Wielkiej Rewolucji Październikowej”. Zniknęły rok później, najprawdopodobniej dlatego, że zbyt przypominały „styl natowski”. Zastąpiono je w 1968 beretami w kolorze chabrowym i odtąd są one najpopularniejszym elementem umundurowania radzieckich spadochroniarzy, zwanych potocznie „niebieskimi beretami”. Podobnie jak i inne jednostki spadochronowe na świecie, żołnierze WDW najczęściej używają mundurów maskujących i występują w nich nawet na oficjalnych uroczystościach. W odróżnieniu jednak od ich kolegów z Zachodu, bluzy noszą wpuszczone w spodnie, a nie na wierzchu.