Праца над манументальным палатном запатрабавала ў выніку чатырох гадоў працы. За гэты час была створана вялікая серыя графічных накідаў і як мінімум тры эскізы асноўнай кампазіцыі, якія экспанаваліся на выстаўцы ў Варшаве ў 1939 годзе. Карціна стала вядомая ў Рыме яшчэ да свайго заканчэння, Семірадскі з гонарам пісаў у Пецярбург, што ў 1876 годзе яго наведаў Альма-Тадэма, а, акрамя таго, яго абралі ў журы штогадовай выстаўкі Рымскай Акадэміі жывапісу Св. Лукі. У Рымскай акадэміі «Светачы хрысціянства» былі ўпершыню прадстаўлены яшчэ да адпраўкі ў Пецярбург. Студэнты Акадэміі увянчалі Семірадскага лаўровым вянком, а кароль Італіі ўзнагародзіў яго . Па падліках, толькі ў апошні дзень выстаўкі карціну ўбачылі 5000 чалавек. На шляху ў Пецярбург карціна была выстаўлена ў Мюнхене і Вене, а ў 1878 годзе была адпраўлена ў Парыж на Сусветную выстаўку, дзе Семірадскі быў удастоены Залатога медаля, а ўрад узнагародзіў яго кавалерствам Ордэна ганаровага легіёна. Семірадскі быў абраны ганаровым членам Акадэмій жывапісу ў Берліне, Стакгольме і ў Рыме, а Галерэя Уфіцы замовіла мастаку яго аўтапартрэт, што лічыцца асаблівым гонарам.