Aksjomat w 1215 roku znalazł swoje potwierdzenie w dokumentach IV soboru laterańskiego (DS 1,9) oraz bullach wydanych przez Sobór florencki "Cantate Domino" i Bonifacego VIII "Unam Sanctam". W okresie wielkich odkryć geograficznych temat powrócił i stał się przedmiotem ponownych analiz, w których nie kwestionowano brzmienia formuły, a pojęcie granic Kościoła. Rzecznikami radykalnego podejścia byli Robert Bellarmin i Cornelius Jansen. Oświecenie przyniosło pogląd, iż formułę należy odrzucić ze względu na jej elitarny charakter. Interpretację formuły opublikowano w dokumentach Stolicy Apostolskiej papieży Piusa IX (encyklika "Quanto conficiamur moerore" z 1863 r.) i Piusa XII ("Mystici Corporis" z 1943 r.). "Extra Ecclesiam nulla salus" określa ścisły związek między dostąpieniem łaski zbawienia, a mistycznym Ciałem Jezusa, jak określany jest w teologii Kościół założony przez Jezusa Chrystusa (KKK 792), czy to przez przynależność do wspólnoty religijnej, czy też w braku znajomości historii objawienia i Odkupienia przez godne życie w łączności duchowej z uosabianymi przez Zbawiciela ideałami (LG 14). Żadne bowiem kryteria nie mogą określić i zdefiniować granic miłosierdzia Bożego, tak więc nie dotyczy to bez własnej winy nieznających Chrystusa i Kościoła „anonimowych chrześcijan” (1 Tm 2,4)(KKK 847). Warunkiem zbawienia jest bowiem współdziałanie człowieka z wolą zbawczą Boga (łac. "voluntas salvifica").