W 669 roku Jazid stanął na czele posiłków wysłanych dla wsparcia sił Faḍāla ibn ‘Ubajdy al-Anṣāriego, który wdarł się w głąb Cesarstwa Bizantyjskiego i zimował w Chalcedonie (668–669). Razem z nim syn Mu’awiji kierował pierwszym atakiem na Konstantynopol. Wedle przekazów o charakterze legendarnym podczas tego oblężenia Jazid wyróżniał się męstwem i walecznością, przez co zyskał tytuł fata al-’Arab („młody wojownik”, „bohater Arabów”). Być może powierzenie mu tego dowództwa było odpowiedzią Mu’awiji na niezadowolenie, jakie wywołały zapowiedzi uczynienia go jego następcą. Po kilku latach, w 674 roku Jazid wziął udział w kolejnej wyprawie na Konstantynopol, dowodząc flotą arabską, która przerodziła się w czteroletnie oblężenie, zakończone niepowodzeniem sił Umajjadów.