Kultura bezpieczeństwa uznaje możliwość, że przestrzenie i ruchy anarchistyczne są badane i/lub infiltrowane przez informatorów lub tajnych agentów. Składa się z trzech elementów: określania, kiedy i w jaki sposób odbywa się inwigilacja, ochrony społeczności anarchistycznych w przypadku wystąpienia infiltracji oraz reagowania na naruszenia bezpieczeństwa. Jej początki są niepewne, chociaż niektórzy anarchiści identyfikują jej genezę w nowych ruchach społecznych lat sześćdziesiątych, które były celem projektów COINTELPRO Federalnego Biura Śledczego. Socjolog Christine M. Robinson zidentyfikowała kulturę bezpieczeństwa jako odpowiedź na postrzeganie anarchistów jako terrorystów w następstwie zamachów z 11 września 2001.