Na de Beurskrach van 1929 werd Peugeot gedwongen lichte, betaalbare motorfietsen en bakfietsen te gaan produceren. Men deed dat echter onder de naam BMA. De zwaardere motorfietsen werden nog steeds als Peugeot, Aiglon en Griffon verkocht. Men bracht de serie "Grande Puissance" (hoog vermogen) uit, maar moest ook meteen minder vermogende, goedkopere modellen gaan maken omdat deze sportieve modellen te duur en niet goed doorontwikkeld waren. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vielen de Peugeot-fabrieken onder verantwoordelijkheid van ingenieur Von Guillaume, en vervolgens onder Ferdinand Porsche. Men produceerde onderdelen voor de Focke-Wulf TA 15 en de V1. De familie Peugeot werkte echter niet mee met de nazi's. Men ondernam diverse sabotagepogingen en was verantwoordelijk voor de smokkel van de V1-ontwerpen naar het Verenigd Koninkrijk. In het geheim werd een prototype van een 350 cc tweetakt staande twin ontwikkeld. Twee modellen werden in 1942 zelfs getest. Hierdoor hoefde Peugeot na de oorlog niet (zoals de meeste andere merken) terug te grijpen naar vooroorlogse modellen om de productie weer op te starten. Maar omdat er uiteraard weer vraag ontstond naar licht en betaalbaar vervoer werd als eerste een 100 cc BMA-model, de vooroorlogse P 53 CL, uitgebracht. De lichte serie kreeg in de jaren vijftig de merknaam BIMA. Er werden ook tweecilinder tweetaktmotoren op de markt gebracht, die tijdens de oorlog ontwikkeld waren. Uiteindelijk kregen ze plunjer-achtervering, maar succesvol werden ze niet.