W 1839 roku przeprowadził się do Paryża, gdzie szybko trafił do słynnej szachowej kawiarni Café de la Régence. Zarabiał na życie grając na pieniądze, udzielał również lekcji gry w szachy. Po śmierci La Bourdonnais'a uważany był za najsilniejszego paryskiego szachistę. W 1846 wydał książkę "Cinquante partie" ("Pięćdziesiąt partii") - zbiór swoich partii z Café de la Régence. W tym samym roku w Londynie wygrał mecz z Bernhardem Horwitzem (+7 -4 =1) i serię partii na ślepo z Danielem Harrwitzem (+11 -5 =2). Dążył do rozegrania meczu z najsilniejszym wówczas angielskim szachistą Howardem Stauntonem, lecz do meczu z przyczyn finansowych nie doszło. W 1851 grał w pierwszym międzynarodowym turnieju w Londynie. W pierwszej rundzie został wyeliminowany przez Adolfa Anderssena, zwycięzcę turnieju. Właśnie w kuluarach tego turnieju rozegrano towarzyską partię, która stała się tak sławna i zyskała miano nieśmiertelnej.