Герынг не верыў у афіцыйную прычыну «прэвентыўнага ўдару» нападу на СССР, які не лічыў небяспечным для Германіі з моманту заключэння Дагавора аб ненападзе паміж Германіяй і Савецкім Саюзам 1939 года, што пацвярджаецца яго выступам перад камандаваннем люфтвафэ на Захадзе, у якім ён абвясціў аб рашэнні Гітлера. Ён спрабаваў адцягнуць увагу Гітлера ад СССР, прапанаваўшы ўдар па Гібралтару праз тэрыторыю Іспаніі, аднак Гітлер застаўся непахісны, і гэта выратавала Вялікабрытанію. Герынгу нічога не заставалася, як «зараджаць» сваіх падначаленых і пераконваць іх у перавазе люфтвафэ. Ён прызнаваўся ў роспачы, і ўсе надзеі звязваў толькі з бліцкрыгам. На ўсіх нарадах ён называў верагодную працягласць кампаніі каля 6 тыдняў. У некаторай меры гэта сцвярджэнне стала вынікам ацэнкі Шмітам сіл савецкай авіяцыі: па разліках Шміта яна была роўная нямецкай па колькасці, але значна саступала як у тэхнічным плане, так і ў вопыце. Шміт не ўлічыў ні здольнасці савецкай арміі змагацца з авіяцыяй усімі магчымымі сродкамі, ні развіцця прамысловасці ў СССР. Прывялі да гэтай памылцы і 20-гадовая знешняя ізаляцыя СССР, і нямецкая прапаганда, і прадузятасць ў поглядах рускіх эмігрантаў. Такім чынам, аж да лета 1942 года разведка працягвала даваць памылковыя ацэнкі савецкай авіяцыі.