Volgens Jeffrey Jerome Cohen gaat het verhaal over raciale verschillen en ‘geeft het Willem de mogelijkheid om indirect over de Welshe bevolking te schrijven’: de groene kinderen zijn een herinnering aan Engelands verleden en de onderwerping van de inheemse Keltische bevolking door de Angelsaksen, die werd gevolgd door de Normandische invasie. Willem van Newburgh neemt de legende van de groene kinderen met tegenzin op in zijn beschrijving van een grotendeels verenigd Engeland. Cohen zet dit tegenover "Historia regum Britanniae" van Geoffrey van Monmouth, een boek dat volgens Willem vol staat met ‘ongebreidelde leugens’. In Geoffreys kroniek staan verhalen over vroegere koningen en koninkrijken met verschillende ethische identiteiten terwijl in het Engeland van Willem alle volkeren ofwel waren geassimileerd ofwel naar de marge waren verdrongen. Volgens Cohen vormen de groene kinderen op twee manieren een inbreuk op Willems visie van een verenigd Engeland. Enerzijds zijn zij een herinnering aan de ethische en culturele verschillen tussen de Normandiërs en de Angelsaksen. De kinderen beweren namelijk dat zij uit St Martin’s Land kwamen, dat naar Martinus van Tours was vernoemd; de enige andere keer dat Willem deze heilige noemt, is in een verwijzing naar de abdij van Sint Martinus, Battle Abbey, in Hastings, die werd gebouwd ter herinnering aan de Normandische verovering in 1066. De kinderen belichamen echter ook de vroegere inwoners van de Britse eilanden, de ‘inwoners van Wales (en de Ieren en de Schotten) die zich onder dwang hadden aangepast aan de Angelsaksen … De groene kinderen laten nog een verhaal zien dat Willem niet had kunnen vertellen, een verhaal waarin de Engelse overheersing van de Britse eilanden eerder een dubieuze aanname was dan een uitgemaakte zaak’. Met name de jongen, die liever doodgaat dan zich aanpast, staat symbool voor ‘een andere, naburige wereld die niet kan worden geannexeerd … doodgaan om het anders-zijn in stand te houden’.