Po Rewolucji irlandzkiej z 1798 roku, ówczesny Premier, William Pitt Młodszy, wierzył, że rozwiązaniem narastającego nacjonalizmu irlandzkiego jest unia Wielkiej Brytanii i Królestwa Irlandii. Oznaczałoby to również zwiększenie pozycji Premiera, który rządziłby dwoma połączonymi państwami. Wielka Brytania obejmowała wtedy tylko Anglię, Walię i Szkocję, a Irlandia miała własny parlament i rząd, którego poglądy były zdecydowanie anglo-irlandzkie i nie reprezentowały aspiracji większości Irlandczyków. Z tego i innych powodów Pitt rozwinął swoją politykę i po pewnych trudnościach w przekonaniu irlandzkiej klasy politycznej do zrzeczenia się kontroli nad Irlandią na mocy konstytucji z 1782 r., nowa unia została utworzona na mocy Aktu Unii z 1800 roku. Ze skutkiem od 1 stycznia 1801, Wielka Brytania i Irlandia zostały zjednoczone w jedno królestwo: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii. Taki stan rzeczy utrzymywał się do 1922 r., w tym czasie brytyjscy premierzy byli odpowiedzialni za wszystkie trzy królestwa Wysp Brytyjskich.