Raport przygotowany został w trzech kopiach bezpośrednio po likwidacji warszawskiego getta w 1943 na polecenie Jürgena Stroopa. Po zakończeniu II wojny światowej stanowił on w procesach norymberskich dowód rzeczowy o sygnaturze „dokument nr 1061-PS” i przedłożony został 13 grudnia 1945 przez majora armii amerykańskiej Williama F. Walsha. W dniu następnym raport ten został szczegółowo omówiony w trakcie obrad sądowych. Odegrał on istotną rolę w procesie Hermanna Göringa oraz jego autora Jürgena Stroopa. Po raz pierwszy o jego istnieniu wspomniał publicznie 21 grudnia 1945 sędzia Najwyższego Sądu USA Robert H. Jackson przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze.