Niegdyś folwark nosił nazwę Gawry. Majątek w XVIII wieku znalazł się w rękach rodziny baronów Rönne. Była to niemiecka rodzina z francuskimi korzeniami, która osiadła na Inflantach w XVI wieku, a później przeniosła się na Żmudź. Najwybitniejszym przedstawicielem rodu był Carl-Ewald von Rönne (1663–1716) herbu własnego (Renne), który – zasłużywszy się carowi Piotrowi I jako naczelny wódz carskiej konnicy – otrzymał od niego tytuł barona za okazane męstwo w zwycięskiej bitwie ze Szwedami pod Połtawą. Jego krewny Ernest von Rönne (1645–1699), żonaty z Heleną Billewiczówną był protoplastą litewskiej gałęzi tego rodu. Jego najmłodszy syn, Stefan Karol (1678–1753), żonaty po raz pierwszy z Różą Szuksztą, podstolanką mozyrską, a po raz drugi z Anną Iwanowiczówną, był pierwszym właścicielem Renowa. Jego jedyny syn (miał również córkę Joannę), Mikołaj Antoni (1720–?), od 1781 roku pułkownik wojska rosyjskiego, zbudował w 1786 roku w Renowie katolicki kościół św. Izydora. Mikołaj Antoni był również dwukrotnie żonaty: po raz pierwszy z Eleonorą, po raz drugi z Anielą Piłsudską (~1750–?). Po Mikołaju Antonim Renowo odziedziczył jego syn Feliks (1770–1827), podkomorzy nadworny koronny. Król Stanisław August Poniatowski potwierdził jego tytuł baronowski i odznaczył go Orderem św. Stanisława. Feliks ożenił się z Antoniną Giełgudówną herbu własnego (odm.), z którą miał sześcioro dzieci. Najstarszym spośród nich był syn Antoni (1795–1877) i on był ostatnim z tej linii (baronów Rönne) dziedzicem Renowa. W 1826 roku ufundował tu drewnianą kaplicę. Jego jedyne dziecko, córka Olimpia (1829–1861), wyszedłszy za Feliksa Ogińskiego, wcześnie zmarła i w związku z tym Antoni zapisał Renowo wnukowi swojego brata (Feliksa) Feliksowi Mielżyńskiemu (1871–1910) herbu Nowina. Wdowa po nim, Stanisława z Woynicz-Sianożęckich (1869–1958) herbu Nałęcz i ich córka Maria (1902–?), żona Janusza Zdziechowskiego (1899–1985), były ostatnimi właścicielkami Renowa, do 1939 roku.