Κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο οικισμός αποτελούσε τσιφλίκι και βρισκόταν υπό τον έλεγχο Αλβανών μουσουλμάνων μπέηδων, οι οποίοι συνέχισαν να ασκούν πιέσεις στους κατοίκους του και για μικρό χρονικό διάστημα μετά το 1912, έτος κατά το οποίο το - τότε - Γκόλο Σέλο εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών Πολέμων. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, το 1913 κατοικείτο από περίπου 60 οικογένειες, εκ των οποίων οι 25 ήταν σλαβόφωνοι Έλληνες και οι υπόλοιποι αθίγγανοι (με τους δεύτερους να μένουν εποχικά στον οικισμό). Ως ιδιοκτήτες του τσιφλικιού αναφέρονταν οι Γ. Γιαμαλής και αδελφοί Μαρκομπίτση από τη Νάουσα, καθώς και ο μουσουλμάνος Ασήμ μπέης από τα Γιαννιτσά. Μετά τη συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας του 1923, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό Πόντιοι πρόσφυγες από την περιοχή της Σεβάστειας, ενώ μετά το τέλος της Κατοχής και του Εμφυλίου ακολούθησε και η εγκατάσταση μερικών βλαχόφωνων οικογενειών από το Κιλκίς και την Ήπειρο. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, στη σύγχρονη εποχή, ο πληθυσμός της Ακρολίμνης αποτελείται από 50-60 οικογένειες Μακεδόνων, ελαφρώς λιγότερες οικογένειες Ποντίων και περίπου 20 οικογένειες Βλάχων. Μέχρι και τη δεκαετία του 1950, οι γάμοι μεταξύ ατόμων από διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν εξαιρετικά σπάνιοι. Στην Ακρολίμνη γεννήθηκε ο Χρήστος Σταυρίδης, δάσκαλος επί σειρά ετών στην ευρύτερη περιοχή των Γιαννιτσών και μακεδονομάχος.