W odpowiedzi na bunt rząd skierował do walki regularną armię, siły policyjne oraz organizacje paramilitarne. Powstanie pochłonęło kilka tysięcy ofiar i zostało stłumione jeszcze przed końcem września. Wkrótce po rozgromieniu powstańców gabinet Cankowa nasilił represje przeciwko komunistom i ludowcom. W styczniu 1924 uchwalono Ustawę o Ochronie Państwa (bułg. "Закон за защита на държавата"), na mocy której Najwyższy Sąd Kasacyjny zdelegalizował Bułgarską Partię Komunistyczną i powiązane z nią organizacje robotnicze. Po antyrządowym zamachu w cerkwi „Święta Nedziela” w Sofii, zorganizowanym 16 kwietnia 1925 przez radykalnie nastawionych działaczy komunistycznych, reżim Cankowa odpowiedział serią masowych egzekucji przeciwników politycznych oraz ograniczeniem swobód obywatelskich. Zabójstwa dokonywane przez wojskowych, policję i organizacje paramilitarne współpracujące z rządem nazywano „białym terrorem”, zaś do Cankowa przylgnęło określenie „krwawy profesor”. Wśród ofiar białego terroru znaleźli się sympatyzujący z komunistami przedstawiciele bułgarskiej inteligencji i sztuki, jak np. Geo Milew, Sergej Rumianew, Christo Jasenow i Josif Cherbst. W odpowiedzi na represje komuniści, ludowcy i anarchiści tworzyli zbrojne oddziały, które napadały działaczy rządowych.