W 1962 roku zajął trzecie miejsce w zawodach drużynowych podczas mistrzostw świata w Hämeenlinna. Wynik ten powtórzył na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Seefeld, a na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w 1966 roku zdobył dwa złote medale. Najpierw zwyciężył w biegu indywidualnym, wyprzedzając Polaka Józefa Gąsienicę Sobczaka i Władimira Gundarcewa z ZSRR. Został tym samym drugim w historii norweskim biathlonistą, który został mistrzem świata. Następnie razem z Ragnarem Tveitenem, Ivarem Nordkildem i Olavem Jordetem był też najlepszy w sztafecie. W biegu indywidualnym był też trzeci na mistrzostwach świata w Altenbergu w 1967 roku, gdzie przegrał tylko z Wiktorem Mamatowem z ZSRR i Polakiem Stanisławem Szczepaniakiem. Dwa dni późbiej Norwegowie w składzie: Istad, Tveiten, Wærhaug i Jordet ponownie zdobyli złoty medal w sztafecie. Swój ostatni medal wywalczył na mistrzostwach świata w Zakopanem w 1969 roku, gdzie wraz z kolegami z reprezentacji był drugi w sztafecie. W biegu indywidualnym był tym razem dziewiąty.