Studiował początkowo prawo na cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, jednak w następstwie wydarzeń 1905 kontynuował kształcenie na uniwersytetach w Wiedniu i w Lipsku. Na tym ostatnim uzyskał stopień doktora, broniąc pracę na temat historii społecznej trzynastowiecznej Polski ("Beiträge zur sozialen Geschichte Polens im XIII Jh."). Po powrocie do Warszawy Ehrenkreutz prowadził wykłady z polskiej historii politycznej (od 1916 na Wolnej Wszechnicy Polskiej) i z historii ustrojowej Polski oraz z prawa sądowego tejże (na Uniwersytecie Warszawskim). W 1920 przeniósł się do Wilna, na tamtejszym uniwersytecie prowadząc wykłady z historii ustroju i prawa sądowego państwa polsko-litewskiego aż do wybuchu II wojny światowej. Naukowo zajmował się dawnym prawem sądowym polskim i litewskim (w tym szczególnie statutami litewskimi) oraz ustrojami państw Europy Wschodniej. Autor m.in. "Z dziejów organizacji miejskiej Starej Warszawy" (1913), "Ze studiów nad sądem ławniczym w Warszawie" (1914), "Sąd wyższy prawa niemieckiego grodu sandomierskiego" (1917). Jego zainteresowania ustrojem Litwy zaowocowały pracami: "Stan badań nad statutami litewskimi" (1924), "Separatyzm czy ciążenie Litwy ku Polsce po unii lubelskiej" (1925), a także objęciem redakcji nad księgą pamiątkową opublikowaną z okazji 400-lecia I statutu litewskiego. W 1939 został wybrany na rektora Uniwersytetu Stefana Batorego.