Latem 1920 działał na rzecz sprawy polskiej przed planowanym plebiscytem na Spiszu i Orawie. W rocznicę święceń kapłańskich 25 lipca 1920 otrzymał żelazny krzyż biskupi z łańcuchem, który przekazali mu legioniści z gen. Józefem Hallerem w zamian za to, że wcześniej ofiarował on swój krzyż złoty wysadzany brylantami i szmaragdami oraz pierścień na rzecz skarbu i wojska. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę u zarania II Rzeczypospolitej nie otrzymał żadnego urzędu kościelnego. W 1920 przebywał we Lwowie, przez pewien czas w Warszawie, a w listopadzie tego roku przybył do Wilna. Wcześniej został zaproszony przez bp. Zygmunta Łozińskiego do Mińska, ale po zajęciu tego miasta przez bolszewików w 1920 trafił do Wilna. W 1920 po zajęciu Wilna na życzenie marszałka Polski Józefa Piłsudskiego został mianowany przez gen. Lucjana Żeligowskiego naczelnym kapelanem (wzgl. kapelanem obozowym bądź kaznodzieją obozowym) Wojska Litwy Środkowej (według innej wersji – biskupem polowy tych wojsk). W Wilnie mieszkał na parterze w Pałacu Reprezentacyjnego Rzeczypospolitej. W okresie wojny z bolszewikami wspierał duchowo i pokrzepieniem żołnierzy polskich. W późniejszych latach odwiedzał żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza w oddziałach rozlokowanych na krańcach Polski. Odwiedzał także ludność w pasie neutralnym polsko-litewskim, nękaną przez Szaulisów.