De partij ontstond uit de linkervleugel van de "Partido Radical" (Radicale Partij). De oprichters vonden dat de radicale partij te weinig interesse toonde in de belangen van de kleine middenstand en de opkomende arbeidersklasse. De "Partido Demócrata" zag het als haar voornaamste taak om de kleine burgerij en de arbeiders te emanciperen. Tijdens de Chileense Burgeroorlog (1891) was de partij verdeeld: een meerderheid schaarde zich achter president Balmaceda, een minderheid koos echter de kant van de rebellen. Na de burgeroorlog deed de partij haar intrede in het parlement. Pas in De democratische partij maakte - naar aanvankelijk samenwerking met andere partijen te hebben afgewezen - deel uit van de "Alianza Liberal" (Liberale Alliantie), het samenwerkingsverband van progressief-liberale partijen. Binnen de "Alianza" was de "Partido Demócrata" veruit de meest vooruitstrevende partij. Hoewel de partij nooit over een groot zetelaantal beschikte in het parlement, wist de partij dankzij de samenwerking met andere partijen met regelmaat enkele ministers te leveren.