Καθώς ο Πόλεμος της Βοσνίας τερματίστηκε με την υπογραφή της Ειρηνευτικής Συμφωνίας του Ντέιτον το Νοέμβριο του 1995, εκτός από την ισχυρή εξουσία στη χώρα του, ο Μιλόσεβιτς απολάμβανε τη σταθερή υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας, που τον αναγνώρισε ως «παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας στα Βαλκάνια». Στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1996 το DS συμμετείχε ως μέρος ενός συνασπισμού της αντιπολίτευσης που ονομάστηκε "Zajedno", όπου ξεχώριζαν το SPO, το DSS, και το GSS. Το Δημοκρατικό Κόμμα (τότε με συνολικά μόνο 7.000 μέλη σε όλη τη Σερβία) εντάχθηκε στο "Zajedno" ενάντια στις προσωπικές επιθυμίες του Τζίντζιτς, καθώς μειοψήφισε σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις όταν το θέμα συζητήθηκε εσωτερικά. Μετά τις νίκες της αντιπολίτευσης σε μεγάλες σερβικές πόλεις όπως το Βελιγράδι, η Νις και το Νόβι Σαντ ο Μιλόσεβιτς αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα, πυροδοτώντας τρεις μήνες πορειών διαμαρτυρίας από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Μετά από σειρά μαζικών δημόσιων διαμαρτυριών σχετικά με την εκλογική απάτη που διαπράχθηκε από την κεντρική κυβέρνηση υπό το Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το χειμώνα 1996-1997, ο Τζίντζιτς έγινε Δήμαρχος του Βελιγραδίου, ο πρώτος μετακομμουνιστικός δήμαρχος στη θέση αυτή μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπό από την πίεση ο Μιλόσεβιτς αναγνώρισε τα αποτελέσματα και στις 21 Φεβρουαρίου 1997 ο Τζίντζιτς​​ ορκίστηκε δήμαρχος.