Η βίαιη καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956 από τη Σοβιετική Ένωση δημιούργησε διάσπαση μέσα στο ΙΚΚ. Η ηγεσία του κόμματος, μεταξύ των οποίων οι Παλμίρο Τολιάτι και Τζόρτζιο Ναπολιτάνο (ο οποίος το 2006 έγινε πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας ), θεωρούσαν τους Ούγγρους αντιστασιακούς ως αντεπαναστάτες, όπως αναφέρθηκε στη "l'Unità" , την επίσημη εφημερίδα του IKK. Εντούτοις, ο Giuseppe Di Vittorio , επικεφαλής της κομμουνιστικής συνδικαλιστικής οργάνωσης της Ιταλικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CGIL), απέρριψε την ηγετική θέση όπως και ο επίσημος βουλευτής Antonio Giolitti και ο εθνικός γραμματέας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Pietro Nenni , στενός σύμμαχος του ΙΚΚ. Ο Napolitano αργότερα υπαινίχθηκε ότι αμφέβαλε για την ορθότητα της απόφασής του. Θα γράψει τελικά στο βιβλίο του «Α"πό το Κομμουνιστικό Κόμμα στον Ευρωπαϊκό Σοσιαλισμό." "Μια Πολιτική Αυτοβιογραφία" ( "Dal Pci al socialismo europeo." "Un'autobiografia politica" )» ότι εξέφρασε τη λύπη του για την δικαιολόγησή του για τη σοβιετική παρέμβαση, αλλά εγκατέλειψε τις ανησυχίες του εκείνη την περίοδο για χάρη της ενότητας του κόμματος και της διεθνούς ηγεσίας του σοβιετικού κομμουνισμού . Οι Giolitti και Nenni συνέχισαν να διαφωνούν με το ΙΚΚ για αυτό το θέμα. Ο Ναπολιτάνο έγινε ηγετικό μέλος της φατρίας των "miglioristi" στο πλαίσιο του ΙΚΚ το οποίο προωθούσε μια σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση στην πολιτική του κόμματος.