การทัพและสมรภูมิส่วนใหญ่ของเขตสงครามตะวันออก เป็นการปะทะกันในพื้นที่รัฐเวอร์จิเนีย ระหว่างวอชิงตัน ดี.ซี. กับริชมอนด์ เมืองหลวงของสมาพันธรัฐ แต่ก็มีการทัพใหญ่ๆสู้กันในพื้นที่ข้างเคียงด้วย การทัพเวอร์จิเนียตะวันตก (Western Virginia Campaign) ในปี 1861 ทำให้ฝ่ายสหภาพสามารถควบคุมมณฑลทางตะวันตกของเวอร์จิเนีย (ซึ่งจะกลายเป็นรัฐเวสต์เวอร์จิเนียในเวลาต่อมา) ฝ่ายสหภาพยังสามารเข้ายึด พื้นที่ฝ่ายสมาพันธรัฐที่เป็นชายฝั่งทะเล และท่าเรือในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของมลรัฐเวอร์จิเนีย และมลรัฐนอร์ทแคโรไลนา; หุบเขาเชนันโดอาห์ (Shenandoah Valley) กลายเป็นพื้นที่ที่มีการปะทะกันบ่อยครั้ง ในระหว่างปี ค.ศ. 1862 ถึง 1864; ฝ่ายนายพลลีก็เปิดศึกรุกรานดินแดนสหภาพถึงสองครั้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยหวังว่าจะสามารถโน้มน้าวความคิดเห็นในทางเหนือให้ยอมยุติสงคราม โดยในฤดูใบไม้ร่วงปี 1862 ลีติดตามความสำเร็จของการทัพในเวอร์จิเนียเหนือ ด้วยการยกทัพเข้ารุกรานฝ่ายเหนือครั้งที่ 1 ในการทัพแมรีแลนด์ ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ทางยุทธวิธี ในยุทธการที่แอนตีแทม; ลีรุกขี้นเหนือครั้งที่สอง ในการทัพเกตตีสเบิร์กช่วงฤดูร้อนของปี 1863 และสามารถเดินทัพไปถึงเพนซิลเวเนีย อันเป็นการขึ้นเหนือที่ไกลกว่ากองทัพใดๆของสมาพันธรัฐ หลังจากการโจมตีกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โดยฝ่ายสมาพันธรัฐในปี ค.ศ. 1864 กองกำลังสหภาพ ภายใต้การบัญชาของฟิลิป เชอริแดน ก็เริ่มการทัพที่หุบเขาเชนันโดอาห์ ("Valley Campaigns of 1864") ซึ่งทำให้ฝ่ายสมาพันธรัฐเสียการควบคุมในการส่งเสบียงหลักให้แก่กองทัพของลี