Szczegółowe kartowanie geologiczne wykazuje, że bardzo często pozornie ciągłe pokrywy lessowe są złożone z szeregu drobnych płatów rozdzielonych osadami o odmiennej litologii i wieku. Dodatkowo to rozdrobnienie ich zwartości wzmacnia także występowanie szeregu form deflacyjnych i erozyjno-denudacyjnych w obrębie cienkich pokryw lessowych. Przykładem takiego właśnie obszaru lessowego jest Płaskowyż Nałęczowski powszechnie uznawany za typowo lessowy mezoregion – unikatowy w skali całej Polski. Jednak, jak wykazało kartowanie osadów powierzchniowych tzw. "nałęczowski płat nałęczowski" składa się szeregu oddzielnych pokryw lessowych. Zwarte i o znacznej miąższości (&gt;25 m) pokrywy zachodniej części płaskowyżu (strefa przykrawędziowa doliny Wisły w rejonie Bochotnica-Parchatka) ku wschodowi przechodzą we względnie cienkie pokrywy (&lt;5 m w rejonie Nałęczowa), a nawet całkowicie wyklinowują się odsłaniając starsze skały plejstoceńskie (gliny lodowcowe ze zlodowacenia Odry), a nawet podczwartorzędowe – kredowe (opoki). W miejscach takich, wklęsłe formy terenu z wychodniami skał starszych mają charakter typowych niecek deflacyjnych powstałych wskutek wywiewania materiału klastycznego. Dalej ku wschodowi, ku dolinie Bystrzycy (subpołudnikowa oś miasta Lublin) miąższość lessów znacznie wzrasta i w strefie przydolinnej osiąga nawet 15 metrów. Duże miąższości lessów w strefach marginalnych poszczególnych płatów potwierdzają związki genetyczne lessów z osadami den dolin rzecznych (aluwiami).