De Joden in Polen werden gedwongen om onder erbarmelijke omstandigheden in getto's te leven. De grootste getto's bevonden zich in Warschau, Łódź en Krakau. Joden van het platteland werden massaal naar de getto's in de grote steden gestuurd, voor zover ze al niet vermoord werden door de Duitse "Einsatzgruppen", met overbevolking en grote sterfte in de getto's tot gevolg. In 1942 begonnen de Duitsers met het transport van de Joden in de getto's naar de vernietigingskampen. De Joden uit het Warschause getto werden bijna allen vermoord in Treblinka, totdat in 1943 de Opstand in het getto van Warschau plaatsvond, waar Joodse verzetsorganisaties, zoals het ZOB (Joodse Gevechtsorganisatie) onder de charismatische leiding van Mordechaj Anielewicz, drie weken lang met de Duitsers strijd leverden in hevige gevechten. Na het bloedig neerslaan van deze opstand werd het Getto van Warschau platgebrand door de Duitsers onder leiding van SS-Brigadeführer Jürgen Stroop. Anielewicz pleegde samen met zijn medestrijders zelfmoord in een van de laatste bunkers (Mila 18), om niet in handen te vallen van de Duitsers.