Francuscy oficerowie, a za nimi agenci alianckich wywiadów nazywali antyjapońską partyzantkę Hmongów „Meo Maquis”, czym nawiązywali do ruchu Wolnych Francuzów. Po wojnie wobec zagrożenia komunistycznego dowództwo francuskiej formacji "Groupement de Commandos Mixtes Aéroportés" (GCMA) awansowało Vang Pao na pierwszy stopień oficerski i skierowało do walki przeciw Việt Minhowi podczas I wojny indochińskiej. Francuzi wojnę przegrali i wycofali się z Indochin, ale Vang został w armii właśnie powstałego Królestwa Laosu. Był jedynym przedstawicielem Hmongów, który osiągnął w tej armii stopień generalski. We wstrząsanym zamachami stanu Laosie pozostał lojalny wobec dworu w Luang Prabang i jednocześnie popularnym przywódcą Hmongów. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku generał Vang prowadził tzw. "„sekretną wojnę”", dowodząc szkolonymi i wyposażanymi przez CIA siłami partyzanckimi z powodzeniem zwalczającymi Pathet Lao i armię północnowietnamską (PAVN). Po obaleniu monarchii w partyzantce Hmongów doszło do podziału. Część z nich uznała klęskę, inni postanowili kontynuować walkę, z nadzieją na utworzenie niepodległego państwa Hmongów – Chao Fa. Ich powstanie zostało zdławione w latach 1977–1978 siłami armii laotańskiej wspieranymi przez wojska Wietnamu. Na resztki partyzantki Hmongów w sile kilkuset osób natrafił jeszcze w 2003 dziennikarz magazynu Time, Andrew Perrin.