Статутамі 1775 і 1776 гг. суд быў рэфармаваны як сталы. Складаўся з караля, сенатараў, міністраў (акрамя тых, хто ўваходзіў у Пастаянную Раду) і 54 (пасля 30) дэпутатаў з Пасольскай Ізбы. У год адбываліся 3 кадэнцыі соймавага суда па 6 тыдняў, у т.л. 1 кадэнцыя прысвячалася разгляду спраў з ВКЛ (пачыналася 1 чэрвеня). Да кампетэнцыі соймавага суда былі аднесены абраза караля, здрада, адмова ад прадастаўлення правасуддзя, подкуп суддзяў, ілжэсведчанне, «уціск вольнасці абывацельскай». У соймавы суд маглі быць выкліканы міністры і члены Пастаяннай Рады за службовыя злачынствы. Чатырохгадовы сойм 1788 — 1792 гг. вызначыў, што ў соймавы суд уваходзяць 6 сенатараў, па аднаму (або ад Польшчы, або ад ВКЛ) з маршалкаў, гетманаў, канцлераў, падскарбіяў, 24 выбарных дэпутаты з Пасольскай Ізбв; старшынстваваў кароль. 17 мая 1791 г. прынята ўхвала аб соймавым судзе ў складзе 36 чал. (12 сенатараў і 24 паслы), якія выбіраліся на 2 гады. Былі нанава вызначаны дзяржаўныя злачынствы, за якія караў суд: падбухторванне войска і насельніцтва да бунту, увядзенне ў Рэч Паспалітую замежнага войска, змова, зрыў соймікаў і соймаў, здача часткі тэрыторыі Рэчы Паспалітай іншай дзяржаве, атрыманне грошай ад замежных урадаў, выдача дзяржаўных тайнаў, подкуп сенатараў, міністраў, соймавых паслоў, суддзяў, продаж людзей за мяжу, набор рэкрутаў у замежнае войска і інш. Гарадзенскі сойм 1793 г. прыняў новы статут соймавых судоў, аднак у апошнія гады існавання Рэчы Паспалітай гэты суд не дзейнічаў (у 1775 — 1793 гг. вырашаў толькі 4 справы).