Teodor wykorzystał zawieszenie broni do poszerzenia swoich wpływów, tak że do 1209 roku panował już nad ziemiami rozciągającymi się od Paflagonii do Karii. Sukcesy Greków mocno zaniepokoiły sułtana Kaj Chusrau, dlatego w 1209 roku zawarł on za pośrednictwem Wenecji sojusz z łacinnikami z Konstantynopola. Laskarys odpowiedział sojuszem z Ormianami z Cylicji. Sytuacja wydawała się mniej więcej wyrównana, do czasu, gdy na turecki dwór przybył zdetronizowany cesarz Aleksy III, który w zamian za pomoc w uzyskaniu tronu w Nicei obiecywał odstąpić Turkom część ziem odrodzonego cesarstwa. Seldżucy, licząc na rozłam w obozie nicejskim, przyjęli ofertę. Sułtan, chcąc nadać swojemu działaniu znamiona legalności, wysłał do Nicei poselstwo z żądaniem abdykacji Teodora na rzecz Aleksego, w przeciwnym razie grożąc wojną. Laskarys absolutnie nie zgodził się na tureckie warunki i zaczął zbierać wojska. Sułtan uderzył więc na dolinę Meandru. Cesarz tymczasem zebrał armię, której trzon stanowiło wówczas około 800 ciężkozbrojnych łacińskich rycerzy, i w 1211 roku ruszył na obleganą Antiochię nad Meandrem. W okolicach miasta doszło do dramatycznej bitwy, która mimo ciężkich strat zakończyła się zwycięstwem Greków, a Kaj Chusrau zginął, co oznaczało koniec wojny i na pewien czas neutralizowało zagrożenie ze strony sułtanatu. Zwycięstwo pozwoliło również pozbyć się zagrożenia ze strony Aleksego III, który wpadł w ręce Teodora i został przez niego zmuszony do wycofania się z życia publicznego i wstąpienia do klasztoru.