Syn szewca Antoniego Miszczyka i Józefy z Jagodzińskich. Od 1920 do 1927 uczył się w Warszawskiej Szkole Baletowej, od 1927 do 1929 występował na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie. W kwietniu 1929 otrzymał angaż w Teatrze Polskim w Katowicach i był tam solistą baletu do końca sezonu 1929/1930. 28 kwietnia 1929 podczas występów gościnnych z „Halką" w Opolu został poturbowany przez bojówkę niemiecką. W sezonie 1930/1931 występował w Teatrach Miejskich we Lwowie, a następnie odbył dwuletnią służbę wojskową. Następnie powrócił do Warszawy, gdzie na stałe wszedł w skład zespołu Teatru Wielkiego. Od 1934 był solistą, tańczył partię Franciszka w „Coppélii". We wrześniu 1934 reprezentował Polskę w Wszechsłowiańskim Festiwalu Tańca w Lublanie. W 1935 rozpoczął współpracę z zespołem Feliksa Parnella i występował w Teatrze Wielka Rewia w Warszawie, w 1936 był uczestnikiem olimpiady tanecznej w Berlinie. Od sezonu 1937/38 był solistą, a od sezonu 1938/39 pierwszym solistą w Polskim Balecie Reprezentacyjnym, z którym występował m.in. w Paryżu w 1937, Cannes, Nicei, Marsylii, Lyonie od lutego do marca 1939 oraz podczas Wystawy Światowej w Nowym Jorku w czerwcu 1939. Podczas II wojny światowej tańczył na scenach jawnych teatrach warszawskich m.in. Stara Mewa (1940), a w Teatrze Miasta Warszawy od 1943 do wybuchu powstania warszawskiego pełnił funkcję kierownikiem baletu. Od jesieni 1944 był choreografem w Krakowskim Teatrze Powszechnym. Od maja do grudnia 1945 był choreografem i kierownikiem baletu Opery Poznańskiej, od 1946 do 1949 w Operze Śląskiej w Bytomiu, w obu zainicjował powstanie studiów baletowych. W 1949 powrócił do Warszawy i w sezonach 1949/50-1951/52 i od 1955 do 1959 kierował baletem Opery warszawskiej. W sezonach 1952/53 i 1953/54 ponownie pracował w Operze Poznańskiej.