U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa, a następnie szerzej podczas wojny polsko-ukraińskiej. Później uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Został absolwentem Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej z lokatą 2, po czym został mianowany przez prezydenta RP podporucznikiem piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. Decyzjł ministra spraw wojskowych został wcielony do właściwego pułku piechoty. W 1923, 1924 był oficerem 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. W 1928 był przydzielony do macierzystej Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie (Ostrowi). Tam pełnił funkcje instruktora i adiutanta. W 1932 był oficerem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. W połowie lat 30. był w stopniu kapitana. Był autorem artykułu pt. "Szkolenie w dowodzeniu plutonem rzeczywistym", opublikowanym w zeszycie 6 „Przeglądu Piechoty” z 1935. W tym czasie kierował kursem podchorążych rezerwy przy 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. W 1939 był dowódcą batalionu KOP.