Ten tijde van het Britse gezag over Cyprus waren er grote politieke problemen vanwege het verlangen onder een groot deel van de (Griekse) bevolking naar een enosis, een aansluiting bij Griekenland. De enosis werd een internationale kwestie nadat de Griekse koning Paul zich in 1948 uitsprak voor aansluiting van Cyprus en een Griekse petitie hierover werd aangenomen door de Verenigde Naties. Ondanks internationale druk gingen de Britten, die hun militaire basis op het eiland niet wilden verliezen, hiermee niet akkoord, waardoor de Grieks-Cypriotische afscheidingsbeweging EOKA in 1955 een gewelddadig conflict startte tegen de Britse overheersers. Het Turkse deel van de bevolking daarentegen was tegen een enosis met Griekenland en kwam in 1957 met het plan voor een taksim, een opdeling van het eiland in een Grieks en een Turks deel. Het conflict kwam in 1959 ten einde met de Akkoorden van Zürich en Londen waarbij een ongedeeld Cyprus een onafhankelijke republiek werd en de Britten hun militaire bases in Akrotiri en Dhekelia behielden. In 1974 kwam het tot een staatsgreep op het eiland waarbij de nieuwe leiders opteerden voor aansluiting van het eiland bij Griekenland. In reactie hierop bezette Turkije het noordelijke deel van het eiland, dat tegenwoordig de facto onafhankelijk is als de Turkse Republiek Noord-Cyprus.