Urodził się 7 lutego 1814r. w Dźwiniaczu Górnym. Był synem Stanisława Andrzeja z Żurawiczek Żurowskiego i Katarzyny Kornelii Niesiołowskiej herbu Nałęcz. Brał udział w Powstaniu Listopadowym w 1831 r. W 1846 r. podczas Rzezi galicyjskiej zastrzelił chłopa i udał się na wygnanie na Węgry, gdzie się ukrywał. W efekcie stracił majątek Bóbrkę. Wrócił do Galicji w 1848 r. Jednak "życie awanturnicze lepiej mu smakowało jak gospodarstwo i opuścił żonę (starszą wprawdzie od siebie, ale nader zacną i poczciwą kobietę) i dzieci i otrzymał posadę w biurze naczelnika węgierskiego Ludwika Koszuta". Po nieudanej rewolucji na Węgrzech, ukrywał się przez 3 lata. W końcu został złapany i w 1852 r. i odesłany do Lwowa. W powstaniu styczniowym 1863 r. uczestniczył z trzema synami Bolesławem, Stanisławem i Kazimierzem. Po powstaniu osiedlił się w Bochni, gdzie jego najstarszy syn Bolesław był ajentem Towarzystwa Ubezpieczeń „Florianka”. Jest pochowany na cmentarzu komunalnym w Bochni przy ul. Orackiej, razem z synem Bolesławem.