Urodził się w rodzinie Juliana (dyrektora hotelu) i Franciszki z Lewczewskich (nauczycielki). Uzyskał maturę, po czym rozpoczął kształcenie na Wydziale Technicznym warszawskiej Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od roku 1912 działał w skautingu, a w listopadzie 1918 r. wyjechał do Lublina, gdzie wstąpił w szeregi 1 Lubelskiego pułku piechoty, z którym wziął udział w odsieczy Lwowa. Z początkiem maja 1919 r. został na własną prośbę przeniesiony do 11 pułku ułanów. W randze wachmistrza wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, przebywając na froncie od połowy czerwca 1920 r. Odznaczył się w dniu 21 września tr. podczas walk pod Białozierką, kiedy to wraz ze swym plutonem taczanek został przydzielony do 2 szwadronu 11 pułku ułanów, otrzymując zadanie torowania drogi 1 Brygadzie Jazdy. Po napotkaniu silnego oporu wrogiej piechoty podjechał taczanką blisko jej pozycji i ogniem karabinu maszynowego zmusił bolszewików do milczenia, umożliwiając osiągnięcie sukcesu 2 szwadronowi. Za ten czyn odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L. 11434.VM z dnia 3 lutego 1922 r. (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z dnia 18 lutego 1922 r.).