Dominującą cechą japońskich samolotów myśliwskich z Mitsubishi A6M na czele była ich zwrotność. Osiągnięto to budując konstrukcje lekkie, które doskonale sprawdzały się w walce manewrowej ale były podatne na uszkodzenia. Podczas walk powietrznych prowadzonych na Pacyfiku, amerykańscy piloci wykorzystywali tę wiedzę w sytuacjach, gdy na ogonie ich samolotu pojawiał się japoński myśliwiec. Jednym z manewrów ucieczki spod japońskich kul było przejście w głębokie nurkowanie. Podczas gdy amerykańskie konstrukcje radziły sobie doskonale z takim manewrem, japońskim samolotom myśliwskim przy takim manewrze groziło urwanie skrzydeł. Z sytuacją kiedy przeciwnik atakował z góry wykorzystując swoją przewagę wysokości i po ataku nie wdawał się w walkę manewrową, japońscy piloci spotkali się po raz pierwszy w walkach prowadzonych pod Chałchin-Goł. Z doświadczeń uzyskanych podczas starć, narodziła się koncepcja nowego typu samolotu myśliwskiego. Maszyny o mocnej konstrukcji, silnym uzbrojeniu, charakteryzującego się dużym obciążeniem powierzchni nośnej. Idealnym kandydatem do spełnianie owych wymogów był samolot o niewielkim oporze czołowym, a zatem napędzanym silnikiem rzędowym.