Po zawarciu rozejmu w Compiègne przez wojska niemieckie na froncie zachodnim 11 listopada 1918 roku, oddziały walczące na obszarze państw bałtyckich otrzymały od aliantów zgodę na kontynuowanie działań zbrojnych w celu ochrony regionu przed wojskami bolszewickimi. Kiedy bolszewicy rozpoczęli ofensywę na Łotwie, Tymczasowy Rząd Łotwy Kārlisa Ulmanisa zawarł z adwokatem Augustem Winnigiem, pełniącym funkcję komisarza ds. krajów bałtyckich, umowę dotyczącą sformowania formacji obrony terytorialnej. Tworzenie oddziałów rozpoczęto w Rydze 7 grudnia 1918 roku. Większość członków formacji tworzyli łotewscy ochotnicy. W jej skład wchodziła także miejscowa szlachta niemiecka i Biali Rosjanie. 29 grudnia tego roku została zawarta dodatkowa umową zapewniająca wszystkim żołnierzom formacji, uczestniczącym w walkach o niepodległość Łotwy, łotewskie obywatelstwo. Uzbrojenie, wyposażenie wojskowe, umundurowanie i konie dostarczało państwo niemieckie. Natomiast aprowizację gwarantowali Łotysze. Na czele formacji nazwanej Baltische Landeswehr stanął mjr Emil von Scheibler, pomimo że strona łotewska chciała wysokiego oficera z jednego z państw Ententy. Początkowo Bałtycka Landeswehra składała się z trzech samodzielnych oddziałów piechoty. Jeden z nich (Batalion Nadbałtycki) składał się wyłącznie z Niemców bałtyckich i byłych żołnierzy Armii Cesarstwa Niemieckiego.