Na de wederopbouw werd ook in Nederland (samen met Noorwegen) onderzoek gedaan naar de ontwikkeling van kernenergie. Daarnaast was Nederland deelnemer bij het project van de kweekreactor Kalkar. In 1955 werden plannen ontwikkeld over de bouw van een kerncentrale in Nederland. Dodewaard werd daarvoor als locatie gekozen omdat er een station van het landelijke elektriciteitskoppelnet aanwezig was en de landelijke ligging aan een rivier. Die ligging aan een rivier was noodzakelijk als waarborg voor aanvoer van voldoende koelwater. In het bijzijn van koningin Juliana werd de centrale met een vermogen van bijna 60 megawatt (voldoende om een stad als Arnhem van stroom te voorzien) op 26 maart 1969 in gebruik genomen. Vanaf eind jaren zeventig groeide het verzet rondom de omstreden energiewinning door de Antikernenergiebeweging. In september 1981 werd de centrale door tienduizenden demonstranten geblokkeerd. De politie had de Piersonrellen in de Piersonstraat te Nijmegen nog vers in het geheugen en koos voor de harde aanpak. De blokkade ontaardde in een veldslag met de politie. Er werden meer blokkades georganiseerd door de actievoerders en gerechtelijke procedures gestart. Ook een grote demonstratie in Arnhem door veertigduizend demonstranten bleek een sluiting niet bespreekbaar te maken. In 1986, na de Kernramp van Tsjernobyl, kregen de protesten gehoor. Op 26 maart 1997 werd met de elektriciteitsproductie gestopt.