Aşiretin ilk olarak Baban bölgesine yerleşmesi ise Osmanlılar ile Safeviler arasında yapılan savaşlarda arada kalmaları ve gerçekleştirilen başarısız görüşmeler neticesinde, Safeviler tarafından bu bölgeye sürülmeleri ile olmuştur. Aşiret Kızılbaş (Alevi Türkmen) olduğundan olduğundan dolayı Sultan Selim tarafından sırf Safevi Türkmenlerin (Kızılbaş) Lideri olan Şah İsmail'e destek vermelerini önlemek için yolları kesildi ve oracıkla o bölgede kalmak zorunda kaldılar ve çoğunluğu Yavuz Selim'in emrinde olan İdris-i Bitlisi adlı Kürt Bey'in emriyle Alevi ve Türk oldukları için katliama maruz kalarak sürgün ve asilmile dahi edildiler. Çaldıran Muharebesi sırasındaki desteklerinden ötürü, istedikleri yere yerleşme özgürlüğü de dahil olmak üzere çeşitli ayrıcalıklar elde etmiştirler. Aşiret üyelerinin geçici olarak Palu'da kaldıktan sonra Anadolu'ya doğru göç etmelerine izin verilmiştir. Mark Sykes, 1908'de Doğu Türkiye'deki aşiretlerle ilgili çalışmasında, Kerkük yakınlarındaki Şeyhbızın aşiretine mensup yaklaşık 4.000 aileden şu şekilde bahsetmiştir: Büyük ve savaşçı bir aşiret, fakat birçok olumsuz tecrübeden dolayı dış dünyadan gelen tehlikeden korunmak için çok ilkel oldukları bilinmekteler. Mükemmel at biniciler. Çok zekiler, Martini-Henry tüfeği yapmaktalar. Kışın köylerde, baharda köylerinin çevresindeki çadırlarda yaşarlar.