Zasiadała w komitecie centralnym Partii Pracy, a w 1992, po zakończeniu kadencji Szimona Peresa stanęła do walki o przywództwo partii z Peresem, Icchakiem Rabinem i Jisra’elem Kesarem. Zajęła w niej ostatnie miejsce, a nowym liderem laburzystów został Rabin. W wyborach w czerwcu tego roku uzyskała reelekcję. 13 lipca weszła w skład nowo powołanego rządu Icchaka Rabina jako minister ochrony środowiska. Pozostała na stanowisku do 31 grudnia, kiedy zastąpił ją Josi Sarid, Namir zaś objęła kierownictwo nad Ministerstwem Opieki Społecznej, kierowanym dotąd przez premiera. Nową funkcję pełniła również po zabójstwie Rabina i powołaniu nowego rządu, na którego czele stanął Szimon Peres. 21 maja 1996 zrezygnowała ze stanowiska ministerialnego oraz miejsca w trzynastym Knesecie, by zostać pierwszym w historii ambasadorem Izraela w Chinach oraz w Mongolii. Zwolniony mandat poselsko objął po niej Cewi Nir. Na stanowisku ambasadora pozostała do 2000 roku.