Οι εξωτερικές πολιτικές του Χρουστσόφ είχαν ως αποτέλεσμα το Σινο-Σοβιετικό Σχίσμα, εν μέρει ως συνέπεια για την δημόσια καταγγελία του Στάλιν. Ο Χρουστσόφ βελτίωσε τις σχέσεις με τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο της Ομάδας των Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας, αλλά απέτυχε να ιδρύσει τις στενές, σχέσεις κόμμα με κόμμα που ήθελε. Ενώ το Ξεπάγωμα μείωσε την πολιτική καταπίεση στο εσωτερικό, οδήγησε σε ανεξέλεγκτες συνέπειες στο εξωτερικό, όπως την Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και την αναταραχή στην Πολωνία, όπου τώρα οι κάτοικοι των συγκεκριμένων περιοχών είχαν αρκετή αυτοπεποίθηση για να επαναστατήσουν κατά της Σοβιετικής εξουσίας. Επίσης, ο Χρουστσόφ απέτυχε να βελτιώσει τις Σοβιετικές σχέσεις με τη Δύση, εν μέρει λόγω πολεμοχαρούς στρατιωτικής στάσης. Ως επακόλουθο της Κρίσης των πυραύλων στην Κούβα, η θέση του Χρουστσόφ εντός του κόμματος αποδυναμώθηκε σημαντικά. Λίγο πριν την ενδεχόμενη εκδίωξη του από το κόμμα, προσπάθησε να εισάγει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που πρότεινε ο Εβσέι Λίμπερμαν, ενός Σοβιετικού οικονομολόγου, που προσπάθησε να εφαρμόσει τους μηχανισμούς της αγοράς στην σχεδιασμένη οικονομία.