Według Lubicy Stankowskiej nazwa Pozdiwiszta/Pozdivišča pochodzi od nazwy osobowej (imienia) Pozdiwit. Prawdopodobnie wcześniej były to dwie mniejsze osady wymieniane w dokumentach z 1545 i 1569 położone wyżej, których zabudowa z upływem czasu została przeniesiona w kierunku doliny, tworząc jedną wieś. Na początku XVIII w ówczesnym Pozdiwiszczu wybudowano cerkiew pw. Świętej Bogurodzicy (1717), która do czasów współczesnych zachowała się w formie ruiny pozbawionej dachu. W 1878 Alexandre Synvet odnotował, że była to typowo bułgarska wieś, którą zamieszkuje 900 Greków i 160 Bułgarów w 52 gospodarstwach. W statystykach prowadzonych przez bułgarskiego geografa Wasiła Kanczowa w 1900 we wsi mieszkało 700 „bułgarskich chrześcijan” (Macedończyków). We wsi powstał komitet Narodowej Macedońsko-Adrianopolskiej Organizacji Rewolucyjnej, który dokonał dwóch egzekucji na złodzieju i na mordercy. W 1902 według greckich danych we wsi mieszkało 70 rodzin podlegających Patriarchatowi Konstantynopolitańskiemu oraz 55 wiernych Egzarchatu Bułgarskiego, spis sporządzony trzy lata później przez sekretarza tego egzarchatu podawał, że podlegała mu cała wieś, tj. 920 osób. W wyniku powstania ilindeńskiego w sierpniu 1903 w miejscowości ze 120 domów 27 zostało spalonych, podczas pożarów zginęły dwie kobiety. Według innych źródeł ze 110 domów spłonęło 30 oraz 23 stodoły. Ze statystyki sporządzonej przez władze greckie przed I wojną bałkańską wynikało, że wieś jest etnicznie mieszana, 400 mieszkańców to Grecy, a 250 – Słowianie posiadający 160 budynków. W swoich wspomnieniach nauczyciel Georgi Rajkow napisał w 1915, że wszyscy we wsi mówią po bułgarsku, jest tu świątynia, w której liturgia jest odprawiana w języku bułgarskim i w takim samym języku odbywa się nauczanie w miejscowej szkole. Wieś liczyła wówczas 124 domostwa.