Swoje drugie zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata odniosła w &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20kobiet%201987/1988"&gt;sezonie 1987/1988&lt;/a&gt;. Dziewięciokrotnie stawała na podium, w tym pięciokrotnie była najlepsza: 11 i 12 grudnia w Leukerbad wygrywała zjazd i supergiganta, 14 stycznia w Zinal wygrała kolejny zjazd, a 12 i 13 marca 1988 roku w Rossland ponownie wygrała zjazd i supergiganta. W efekcie zwyciężyła także w klasyfikacjach zjazdu oraz supergiganta. Ostatni medal na arenie międzynarodowej wywalczyła podczas igrzysk olimpijskie w Calgary, zajmując drugie miejsce w supergigancie. Szwajcarka straciła 1 sekundę do Austriaczki Sigrid Wolf, a o 0,23 sekundy wyprzedziła Kanadyjkę Karen Percy. Na tych igrzyskach była również dziewiąta w zjeździe, a giganta nie ukończyła. Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Vail jej najlepszym wynikiem było piąte miejsce w supergigancie. W zawodach pucharowych dziewięć razy stawała na podium, odnosząc sześć kolejnych zwycięstw: 2 grudnia w Val d’Isère, 12 i 13 stycznia w Grindelwald, 18 i 19 lutego w Lake Louise oraz 24 lutego 1989 roku w Steamboat Springs była najlepsza w zjeździe. W klasyfikacji generalnej była trzecia, plasując się za Vreni Schneider i Marią Walliser. Wywalczyła także trzecią z rzędu i zarazem ostatnią w karierze Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji zjazdu.