Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do komendy 8 pułku piechoty w Krakowie (późniejszego 13 pułku piechoty). Od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 pułku Strzelców Podhalańskich, który w organizacji Wojska Polskiego występował jako 19 pułk piechoty. 4 kwietnia 1919 roku został mianowany dowódcą tego pułku przez Naczelnego Wodza. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, „w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej”. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich. 20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.