W 1938 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie, a następnie rozpoczął przewód doktorski w Katedrze Chemii Fizycznej Politechniki Warszawskiej. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na ZSRR, gdzie od 1943 pracował w przemyśle chemicznym. W 1943 wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych i razem z Wojskiem Polskim przeszedł szlak bojowy walcząc w operacji wareckiej, praskiej i warszawskiej. Brał udział w zdobyciu Wału Pomorskiego, a następnie w walkach o Kołobrzeg i Berlin. Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy i do 1950 pracował w administracji przemysłowej. Od 1950 przez dwa lata kierował Instytutem Technologii Krzemianów, a następnie był doktorantem i adiunktem w Katedrze Inżynierii Chemicznej. W 1956 obronił doktorat, rok później został docentem w Katedrze Chemii Jądrowej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1960 habilitował się, w 1962 powrócił na Politechnikę Warszawską, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika Katedry Jądrowej Inżynierii Chemicznej. W 1970 został kierownikiem Studium Doktoranckiego, od 1975 kierował Zakładem Procesów Podstawowych. W 1976 został profesorem nadzwyczajnym, w 1983 profesorem zwyczajnym.