Κατά το 18ο και το 19ο αιώνα οι Ούγγροι Ουσάροι απέκτησαν διεθνή φήμη και αποτέλεσαν πρότυπο ελαφρού ιππικού σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το 1848-49 οι Ουγγρικές δυνάμεις είχαν επιτυχίες επί των καλύτερα εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων Αυστριακών δυνάμεων και παρά και την αριθμητική υπεροχή τους. Το 1872 άρχισε η λειτουργία της Στρατιωτικής Ακαδημίας Λουντοβίκα. Το 1873 ο Ουγγρικός στρατός είχε πάνω από 2.800 αξιωματικούς και 158.000 άνδρες, οργανωμένους σε 86 τάγματα πεζικού και 58 μοίρες ιππικού. Κατά τον Α Πσγκόσμιο Πόλεμο από τα οκτώ εκατομμύρια άνδρες, που κινητοποίησε η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, πάνω από ένα εκατομμύριο πέθαναν. Κατά τη δεκαετία του 1930 και τις αρχές εκείνης του 1940 η Ουγγαρία ήταν απορροφημένη με την ανάκτηση των εδαφών και των πληθυσμών, που είχε απωλέσει με τη Συνθήκη ειρήνης του Τριανόν στις Βερσαλλίες το 1920. Η στρατολόγηση εισήχθη σε εθνική βάση το 1939. Η εν καιρώ ειρήνης δύναμη του Βασιλικού Ουγγρικού Στρατού αυξήθηκε σε 80.000, οργανωμένων σε επτά σώματα στρατού.Κατά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο η Ουγγρική Δεύτερη Στρατιά υπέστη ολέθριες απώλειες πολεμώντας στις όχθες του ποταμού Ντον κατά τη Μάχη του Στάλινγκραντ. Κατά την κομμουνιστική περίοδο του Συμφώνου της Βαρσοβίας (1947-1989) ολόκληρη η 200.000 ανδρών Σοβιετική Νότια Ομάδα Δυνάμεων φρουρούσε την Ουγγαρία, πλήρης με πυροβολικό, συντάγματα αρμάτων μάχης, αεροπορία και μοίρες πυραύλων με πυρηνικά όπλα.