Piotr poświęcił się służbie wojskowej, od 1655 służył jako towarzysz husarski w chorągwi Jerzego Lubomirskiego. Walczył ze szwedzkim najeźdźcą w czasie potopu, oraz w wojnie polsko-rosyjskiej. 1 maja 1662 na sejmie warszawskim za zasługi wojenne dla Rzeczypospolitej otrzymał od króla Jana Kazimierza indygenat, przyjęto go do grona szlachty polskiej z herbem nadanym przez cesarza Ferdynanda: "W błękitnej tarczy zamek czerwony o 5 wieżycach, a nad nim dwugłowy orzeł czarny z koroną złotą".