Po raz pierwszy relikwiarz został źródłowo poświadczony w inwentarzu skarbca katedralnego w Bazylei z 1477 roku. Badacze wciąż nie uzyskali jednoznacznego stanowiska w kwestii fundatora tegoż prestiżowego relikwiarza przez jednego z czterech kapelanów-seniorów katedry bazylejskiej, Ludwiga Moga I, lub Cristofaro da Treviso – sekretarza papieża Eugeniusza IV. Możliwe że donacja została zrealizowana na okoliczność zwołania w Bazylei soboru który trwał w latach 1432–1448. Po kasacji skarbca katedralnego w 1833 roku, przez niemal 100 lat relikwiarz przechodził z rąk do rąk ówczesnych prominentnych kolekcjonerów i znanych osobistości. W 1834 roku w Liestal zakupił go Johann Friedrich II, następnie kupił go Petr Sołtykow dla swej paryskiej kolekcji zaś w 1874 roku trafił do kolekcji Alexandra P. Basilevskiego. W 1884 relikwiarz pozyskał car Aleksander III i ofiarował do zbiorów Ermitażu, w 1933 r. zakupiła go Fundacja Gottfried Keller w Winterthur i która zdeponowała posążek w Historisches Museum Basel gdzie znajduje się do dziś.