Po ojcu odziedziczył dobra ziemskie w guberni kieleckiej. Przez pewien czas był właścicielem ziemskim na ziemi jędrzejowskiej, po czym przeniósł się do Galicji. Został urzędnikiem Banku Krajowego w Galicji. 14 czerwca 1898 został mianowany asystentem Banku Krajowego. W 1899 był urzędnikiem garbarni akcyjnej w Rzeszowie, a 18 października 1902 został wybrany we Lwowie jednym z jej likwidatorów. Został zatrudniony w Fabryce Wagonów i Maszyn w Sanoku – Kazimierz Lipiński w Sanoku. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 3 sierpnia 1905 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Do 1909 był prokurzystą firmy, a 15 czerwca 1909 został dyrektorem fabryki (wpisanej do rejestru 20 grudnia 1909), od 1894 pod nazwą Pierwsze Galicyjskie Towarzystwo Akcyjne Budowy Wagonów i Maszyn, a w 1913 przemianowanego na Polskie Fabryki Maszyn i Wagonów – L. Zieleniewski w Krakowie, Lwowie i Sanoku S. A., Fabryka Sanocka i pozostawał w tej funkcji do 1914. Podczas jego urzędowania doszło do rozwoju fabryki, przy której również założono ochronkę, czytelnię, kółko muzyczne. W dniach 10 i 11 czerwca 1911 odbyły się w Sanoku uroczyste obchody dziesięcioletniej służby Eydziatowicza w sanockiej fabryce. Został prezesem zarządu założonego 24 kwietnia 1904 oddziału Towarzystwa Ligi Pomocy Przemysłowej w Sanoku. W 1904 był likwidatorem Akcyjnej Garbarni w Rzeszowie. Był inicjatorem ustanowienia tablicy pamiątkowej w 500. rocznicę zwycięstwa w Bitwie pod Grunwaldem z 1410 roku umieszczonej na fasadzie Kościoła Przemienienia Pańskiego w Sanoku i odsłoniętej 29 czerwca 1910 lub 15 lipca 1910 roku. Na przełomie lipca i sierpnia 1911 został wiceprezesem rady nadzorczej Domu Handlowo-Przemysłowego w Sanoku. Przed 1914 był delegatem Centralnego Związku Galicyjskiego Przemysłu Fabrycznego na powiat sanocki.