Pierwszym wyścigiem zespołu w Formule 1 było Grand Prix Brazylii. W kwalifikacjach Moreno zdobył 23 pozycję, tracąc ponad sześć sekund do zdobywcy pole position, Damona Hilla, a Diniz był 25 (strata prawie 8 sekund do Hilla). W wyścigu Diniz był ostatni – dziesiąty, tracąc do zwycięzcy, Michaela Schumachera siedem okrążeń. Moreno natomiast miał wypadek na 47 okrążeniu i nie ukończył wyścigu. W wyścigu o Grand Prix Argentyny obaj kierowcy Forti nie zostali sklasyfikowani, mimo że dojechali do mety – mieli bowiem 9 okrążeń straty do zwycięzcy, co stanowiło mniej niż regulaminowe 90% przejechanego dystansu, wymaganego do sklasyfikowania kierowcy. Najszybsze okrążenie obu kierowców było o ponad 10 sekund gorsze od najszybszego okrążenia wyścigu i o pięć sekund od najgorszego kierowcy ścigającego się w innym zespole niż Forti (Domenico Schiattarelli z Simteka). W Grand Prix San Marino sytuacja była podobna – do najszybszego w kwalifikacjach Michaela Schumachera obaj kierowcy Forti stracili około 9 sekund. W wyścigu ponownie nie zostali sklasyfikowani, tracąc siedem okrążeń do zwycięzcy. Wtedy też zespół zaczął stawać się obiektem żartów w padoku, jako że Diniz i Moreno byli wyraźnie wolniejsi od kierowców innych najsłabszych zespołów: Pacifika, Simteka i Minardi. Jednakże budżet zespołu pozwolił na wprowadzenie ulepszeń do samochodu. W trakcie sezonu jego waga została zmniejszona o 60 kg, zastosowano półautomatyczną skrzynię biegów, airbox i dokonano poprawek przedniego spojlera, sekcji bocznych i monocoque'u. W trakcie sezonu podwojono także liczbę personelu. Te czynniki spowodowały poprawę tempa w sezonie, i zespół nie zaliczył już wyścigów, które by ukończył, a nie zostałby w nich sklasyfikowany.