Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του Λιβανέζικου συστήματος είναι η αρχή της «ομολογιακής διανομής»: σε κάθε θρησκευτική κοινότητα έχει παραχωρηθεί αριθμός βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1932 και 1972 (η τελευταία πριν τον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου), οι έδρες κατανεμήθηκαν μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων σε αναλογία 6:5, με τα διάφορα δόγματα των δύο θρησκειών, στα οποία διατέθηκε εκπροσώπηση περίπου ανάλογη με το μέγεθός τους. Από τη δεκαετία του 1960, οι μουσουλμάνοι είχαν γίνει φανερά δυσαρεστημένοι με αυτό το σύστημα, έχοντας επίγνωση ότι το υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων τους και το υψηλότερο ποσοστό μετανάστευσης μεταξύ των χριστιανών, είχαν σχεδόν βέβαιη μουσουλμανική πλειοψηφία, η οποία δεν αντικατοπτρίζει την κατανομή των εδρών. Οι χριστιανοί πολιτικοί ήταν απρόθυμοι να καταργήσουν ή να τροποποιήσουν το σύστημα, κάτι το οποίο αποτέλεσε έναν από τους παράγοντες που οδήγησαν στον εμφύλιο πόλεμο 1975–1990. Η συμφωνία του Ταΐφ του 1989, η οποία έληξε τον εμφύλιο πόλεμο, ανακατένειμε τις έδρες του κοινοβουλίου και προνόησε για την ίση εκπροσώπηση χριστιανών και μουσουλμάνων, με καθεμία να εκλέγει 64 από τους 128 βουλευτές.