Το 1241, συνόδευσε τον Θεοβάλδο στην αυλή του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' (ο μελλοντικός Άγιος Λουδοβίκος). Το 1244, όταν ο Λουδοβίκος οργάνωσε την Ζ' σταυροφορία, ο Ζουανβίλ αποφάσισε να συμμετάσχει με τους Χριστιανούς ιππότες, όπως έκανε ο πατέρας του 35 χρόνια νωρίτερα στη σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών. Έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του βασιλιά και έγινε σύμβουλος και έμπιστός του. Το 1250, όταν ο βασιλιάς και τα στρατεύματά του συνελήφθησαν από τους Μαμελούκους στη μάχη του Αλ Μανσούρα, ο Ζουανβίλ, μεταξύ των αιχμαλώτων, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις και τη συλλογή των λύτρων. Ο Ζουανβίλ έγινε πιθανώς ακόμη πιο στενός φίλος με τον βασιλιά στις δύσκολες στιγμές που ακολούθησαν την αποτυχία της σταυροφορίας (συμπεριλαμβανομένου του θανάτου του αδελφού του Ροβέρτου του Αρτουά). Συμβούλεψε τον βασιλιά να παραμείνει στους Αγίους Τόπους αντί να επιστρέψει αμέσως στη Γαλλία, όπως ήθελαν οι άλλοι άρχοντες και ο βασιλιάς ακολούθησε τις συμβουλές του. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ετών που παρέμειναν στους Αγίους Τόπους, ήταν μόνιμος σύμβουλος του Λουδοβίκου, ο οποίος ήξερε ότι μπορούσε να βασίζεται στην ειλικρίνεια και την απόλυτη αφοσίωση του Ζουανβίλ.