Karierę sportową – podobnie jak rekordzistka świata w skoku o tyczce Jelena Isinbajewa – zaczynała od gimnastyki. Do uprawiania skoku o tyczce namówił ją Élson Miranda de Souz – na treningi zawodniczka dojeżdżała z rodzinnego Campinas do São Paulo. Pierwsze sukcesy odniosła w 1998 roku kiedy zdobyła mistrzostwo Ameryki Południowej juniorów oraz zakwalifikowała się do reprezentacji na mistrzostwa świata juniorów we Francji, podczas których odpadła w eliminacjach. W kolejnym sezonie – jeszcze jako juniorka – zdobyła brązowy medal mistrzostw Ameryki Południowej – w Bogocie przegrała wówczas z Argentynką Alejandrą Garcíą oraz Urugwajką Déborah Gyurcsek. Jeszcze w 1999 startowała w trzech imprezach międzynarodowych – była dziewiąta na igrzyskach panamerykańskich, druga na panamerykańskich mistrzostwach juniorów oraz została mistrzynią kontynentu południowoamerykańskiego w gronie juniorek. W 2000 odniosła kolejne sukcesy w gronie juniorek wygrywając czempionat Ameryki Południowej w tej kategorii wiekowej oraz zajmując dziesiątą lokatę w mistrzostwach świata juniorów w Santiago. Po zajęciu w 2001 szóstej pozycji na mistrzostwach Ameryki Południowej nastąpił kryzys formy. Brazylijka przyznała, że jej słabsza dyspozycja w kolejnych sezonach wynikała z rozpoczęcia w 2000 studiów oraz radą Witalija Pietrowa – trenera Jeleny Isinbajewy – dotyczącą zmiany techniki. Po czterech słabszych sezonach w 2005 sięgnęła w Cali po wicemistrzostwo Ameryki Południowej, a jeszcze przed mistrzostwami 28 maja i 8 czerwca wynikiem 4,30 ustanawiała rekord Brazylii. 23 lipca w Porto Alegre wynikiem 4,40 ponownie poprawiła rekord kraju, który wyrównała na mistrzostwach świata w Helsinkach (odpadła w eliminacjach). Sezon halowy 2006 rozpoczęła od ustanowienia 27 stycznia w Wuppertal halowego rekord Ameryki Południowej pokonując poprzeczkę zawieszoną na wysokości 4,41. Na halowych mistrzostwach świata w Moskwie odpadła w eliminacjach.