Grupa założycielska kibuc składała się z żydowskich imigrantów pochodzących z Niemiec i Czechosłowacji. Na ich czele stał filolog Mosze (Max) Schwabe, który w 1925 roku został wykładowcą na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Grupa przeszła szkolenie rolnicze na gospodarstwie położonym przy kolonii Hadera. W 1922 roku przyjechali do Doliny Charod, gdzie pomagali w założeniu kibucu Bet Alfa. Krótko potem w jego sąsiedztwie założono kibuc Chefci-Bah. Jego nazwę zaczerpnięto z Biblii – oznacza „"Moje [w niej] upodobanie"” i wyraża miłość Boga do Ziemi Izraela. Początki funkcjonowania kibucu były niezwykle ciężkie. Pionierzy pracowali przy osuszaniu bagien, mieszkali w prowizorycznych namiotach, cierpieli z niedożywienia oraz chorowali na malarię roznoszoną przez komary. Pomimo to, osada rozwijała się i bardzo szybko zyskała rozgłos. Rozwojowi gospodarczemu sprzyjał dostęp do linii kolejowej Doliny, której najbliższa stacja znajdowała się przy pobliskim kibucu Bet ha-Szitta. W 1929 roku w pobliżu kibucu odkryto pozostałości synagogi z VI wieku. Odkrycie wiązało się z pracami archeologicznymi prowadzonymi w okolicy. Podczas arabskich zamieszek w 1929 roku i w kwietniu 1936 roku, gdy wybuchło arabskie powstanie w Palestynie, podpalono tutejsze pola. Brytyjczycy wybudowali wówczas na ruinach arabskiej wioski Szatta fort policji Fort Tegart "Shata" (obecnie więzienie Szitta). Zapewniło to ochronę sąsiednich osad żydowskich. W następnych latach w kibucu Chefci-Bah osiedlili się imigranci z Rumunii i ZSRR.