Lato 1941 roku. Spokojne życie obywateli Związku Radzieckiego pod przywództwem Stalina przerywa niespodziewany najazd armii Hitlera. Prące szybko do przodu niemieckie oddziały, paląc i mordując, po trzech miesiącach docierają do Moskwy. Jednak w momencie, gdy Hitler w Berlinie przyjmuje gratulacje z okazji zwycięstwa nad bolszewizmem od ambasadorów państw imperialistycznych (w tym również od Watykanu) Rosjanie odpierają ofensywę. Po konsultacji z Evą Braun Hitler postanawia uderzyć na południe, by pod miastem noszącym imię Stalina (Stalingradem) ostatecznie pokonać swojego wroga. Wszystkie wojskowe działania Hitlera na wschodzie są po cichu wspierane przez brytyjskie kręgi przemysłowe, które zaopatrują go w strategiczne surowce. Pod Stalingradem armia Hitlera ponosi jednak druzgocącą klęskę, a Armia Czerwona przechodzi do kontrofensywy, w wyniku której dochodzi aż do Wisły. Sojusznicy spotykają się na konferencji w Jałcie, gdzie zdecydowana postawa Stalina, pomimo nieprzychylności Roosevelta, a zwłaszcza Churchilla, przesądza o dalszym biegu wojny – ofensywie na Berlin i nowym kształcie powojennej Europy.