Το χωριό φαίνεται να πρωτοκατοικείται περί τον 17ο αιώνα. Αποτελούνταν από καλύβια, στα οποία κατοικούσαν διάφορες οικογένειες οι οποίες είχαν καταφύγει από την οργή του κατακτητή (των Οθωμανών). Αυτοί οι άνθρωποι το είχαν διαλέξει ως καταφύγιο, λόγο της θέσεως που βρισκόταν, στους πρόποδες της Αλεβίτσας. Το 1710 φαίνεται να έχει κτισθεί η πρώτη εκκλησία του χωριού ο Άγιος Αθανάσιος όπως το μαρτυρεί και κάποια πέτρινη πλάκα που βρέθηκε επάνω της κτισμένη με χαραγμένη την χρονολογία κατασκευής της. Κατά το 1850 εμφανίζονται και άλλοι κάτοικοι από την Ήπειρο και την Θεσσαλία. Το 1865 κτίζετε η δεύτερη εκκλησία του χωριού ο Άγιος Δημήτριος ο οποίος σώζετε μέχρι και σήμερα σε καλή κατάσταση. Το έτος 1928 κτίζετε το πρώτο σχολείο δημοτικής εκπαίδευσης. Τα σπίτια ήταν περίπου 80-90,οι κάτοικοι δεν ξεπερνούσαν τους 500 (70 οικογένειες), οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με την υλοτομία, γεωργία, κτίστες και κτηνοτροφία. Το χωριό είχε 1500 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης. Είχε 4 παντοπωλεία και 1 καφενείο. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, κάποιοι κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στις συγκρούσεις ως αντάρτες του ΔΣΕ και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, παρά την θέληση τους. Ήταν ξεχωριστή κοινότητα έως το έτος 1952. Τις προμήθειες τους τις φέρνανε από την Καστοριά και το Νεστόριο.