Η άλωση αυτή της Κωνσταντινούπολης είναι αποτέλεσμα α) του πλούτου της Αυτοκρατορίας, τον οποίο ονειρευόταν οι Δυτικοί να οικειοποιηθούν β) του θρησκευτικού φανατισμού, που υποδαύλισε ο πάπας και γ) της επιθυμίας της Βενετίας και της Γένουας να αναλάβουν το εμπόριο της Ανατολής. Ήδη οι Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι (πρώτη φάση 1081-85) είχαν αποσπάσει την Κάτω Ιταλία από την Αυτοκρατορία και απείλησαν τα Βαλκάνια, ο ικανός όμως Αλέξιος Α΄ αποσόβησε τον κίνδυνο. Τη σημαντική ναυτική συνδρομή των Βενετών, αντάμειψε με εμπορικά προνόμια προς αυτούς, παραχωρώντας τους αξιόλογους πόρους της Αυτοκρατορίας. Η Α΄ Σταυροφορία (1096-99) έδειξε την καχυποψία μεταξύ των Ρωμαίων και των Λατίνων. Η Β΄ Σταυροφορία (1147-49) έγινε ταυτόχρονα με τη δεύτερη φάση των Νορμανδικών επιδρομών. Η τρίτη φάση των εισβολών τους επέφερε την άλωση της Θεσσαλονίκης και την απόσπαση της Κεφαλληνίας &amp; Ζακύνθου (παλατινή κομητεία). Επίσης το 1185 ο Ισαάκιος Κομνηνός κατέλαβε την εξουσία στην Κύπρο και κυβέρνησε ανεξάρτητα ως το 1191, οπότε την κατέλαβε ο Ριχάρδος Α΄ Λεοντόκαρδος, κατά τη διάρκεια της Γ΄ Σταυροφορίας. Τον Μάρτιο του 1204 οι αδελφοί Αλέξιος Α΄ και Δαβίδ οι Κομνηνοί ιδρύουν την "αυτοκρατορία της Τραπεζούντας". Στις 13 Απριλίου 1204 η Δ΄ Σταυροφορία άλωσε την Κωνσταντινούπολη, μοίρασε τη Ρωμανία και εγκατέστησε φεουδαρχία. Σε αυτή ο ιδιοκτήτης του φέουδου έχει στρατιωτική υποχρέωση στον επικυρίαρχό του, κατά τα άλλα όμως είναι ανεξάρτητος.