Kalthofen, zoon van een leraar klassieke talen, studeerde na zijn gymnasiumopleiding medicijnen in Praag en Halle, maar moest na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 onder de wapenen. Na onder meer deelgenomen te hebben aan de gevechten aan het Isonzofront, werd hij in 1916 in de gelegenheid gesteld zijn studie te voltooien in Graz. Gedurende het laatste oorlogsjaar werkte Kalthofen als scheepsarts, na de oorlog in een Weens ziekenhuis. In 1920 werd hij geënthousiasmeerd voor een militaire carrière in Nederlands-Indië door generaal-majoor Nauta, inspecteur van de Militair Geneeskundige Dienst van het Nederlandsch-Indisch Leger die in Wenen op zoek was naar artsen. In 1921 vertrok de ongehuwde Kalthofen als officier van gezondheid tweede klasse naar Indië, waar hij werd geplaatst in Weltevreden en Magelang. Maar al spoedig meldde hij zich aan voor de afgelegen garnizoensplaats Long Nawang in Borneo, waar hij het 'onder de koppensnellers', de Dajak, uitstekend naar zijn zin bleek te hebben.