De succesvolle pogingen in de 15e eeuw van Portugal om de Atlantische kusten te veroveren hadden geen effect op het mediterrane hart van Marokko. Na de napoleontische oorlogen, werden Egypte en de Noord-Afrikaanse Maghreb steeds moeilijker bestuurbaar vanuit het Ottomaanse Istanboel. En terwijl Europa meer industrialiseerde, groeide het belang van de kolonisatie van Noord-Afrika. De Maghreb had een veel grotere bewezen rijkdom dan de onbekende rest van Afrika en was van strategisch belang als uitgang van de Middellandse Zee. Voor het eerst werd Marokko van belang voor de Europese mogendheden. Frankrijk toonde vanaf 1830 een sterke interesse in Marokko. Erkenning door het Verenigd Koninkrijk van de Franse invloedssfeer in 1904 in de "Entente Cordiale" veroorzaakte een Duitse reactie; deze Eerste Marokkaanse Crisis van 1905-1906 werd opgelost tijdens de Internationale conventie te Algeciras in 1906, waarin Frankrijks 'speciale positie' geformaliseerd werd, bestuur van Marokko werd toevertrouwd aan Frankrijk en Spanje, en Duitsland een diplomatieke nederlaag leed. Duitsland bleef daarvoor compensatie zoeken, hetgeen in 1911 leidde tot de Tweede Marokkaanse Crisis. Die verhoogde de spanning tussen de Europese grootmachten, maar het verdrag van Fez (ondertekend op 30 maart 1912) maakte van Marokko een protectoraat van Frankrijk. Door datzelfde verdrag nam Spanje de rol op zich, per 2 november datzelfde jaar, van beschermende macht over een noordelijke zone (protectoraat van Tétouan) en zuidelijke zone (Kaap Juby). Tanger kreeg een speciale internationale status. Theoretisch veranderde het verdrag niets aan de soevereine status van Marokko; de sultan zou de enige soevereine heerser blijven. Maar daar kwam praktisch niet veel van terecht.