Od czasów upadku Ilchanidów w 1335 Mamelucy opierali bezpieczeństwo swojej północno-wschodniej granicy na istnieniu strefy buforowej złożonej z szeregu turkmeńskich państewek (bejlików), takich jak Karaman w środkowej Anatolii, Ramazan w Cylicji i Dulkadir ze stolicą w Elbistanie. Pozycja Mameluków w regionie została zagrożona, gdy w 1473 Osmanowie pokonali Ak Kojunlu pod Başkentem, by dwa lata później zająć Karaman. Od 1465 Mamelucy i Osmanowie rywalizowali o kontrolę nad kluczowym bejlikiem Dulkadir, wspierając swoich pretendentów do władzy. Dodatkowo stosunki pomiędzy oboma potęgami znacznie się pogorszyły gdy w 1481 Ka'itbaj udzielił schronienia bratu Bajezida II (1481–1512), Cemowi. Narastające napięcie doprowadziło ostatecznie do wybuchu wojny, która toczyła się w latach 1485 do 1491. Zagrożony przez przebywającego na Rodos Cema Bajezid nie mógł zaangażować wszystkich sił przeciwko Mamelukom i wojna ograniczyła się do serii przygranicznych starć, by zakończyć się powrotem do status quo.