Z początkiem 1941 roku Fighter Command podjęła się trudnego zadania zdobycia przewagi w powietrzu nad północną Francją. Do maja 1941 wszystkie dywizjony operujące z lotnisk w południowej Anglii zostały pogrupowane w Skrzydła (ang. "wings"), na czele których stanęli 'dowódcy skrzydeł', najbardziej doświadczeni weterani roku 1940. Przeprowadzano różnorakie krótkodystansowe loty bojowe próbując wciągnąć Luftwaffe w wojnę na wyniszczenie i zmusić ją (szczególnie po niemieckim ataku na Związek Radziecki w czerwcu 1941, kiedy to w północnozachodniej Europie Niemcy pozostawili zaledwie 180 myśliwców) do utrzymywania we Francji znacznej ilości samolotów myśliwskich. W ramach operacji Circus wysyłano nad kontynent samoloty Spitfire, jako osłonę niewielkich formacji bombowców, w nadziei na wciągnięcie niemieckich myśliwców do walki. Efekty tych usiłowań nie były zadowalające, zarówno ze względu na niewielki zasięg Spitfire'ów, jak i na odwrócenie sytuacji sprzed roku. W czasie bitwy o Anglię strąceni piloci brytyjscy mogli – o ile nie ucierpieli fizycznie – bardzo szybko ponownie znaleźć się w powietrzu. W roku 1941, nad Francją, zestrzelony pilot zazwyczaj trafiał do niemieckiej niewoli. Piloci RAF Fighter Command zgłosili w tym roku zestrzelenie 711 myśliwców Luftwaffe (w rzeczywistości Niemcy odnotowali stratę 236 myśliwców, z czego jedynie 103 w walce), sami zaś stracili około 400 samolotów. Pojawienie się z końcem roku nowych myśliwców niemieckich Fw 190, znacznie doskonalszych od używanych przez Brytyjczyków Spitfire'ów Mark V, znacznie utrudniło działania Fighter Command w roku 1942.