Από το 1830 που συστάθηκε επίσημα το ελληνικό βασίλειο και για όλη τη διάρκεια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, οι Βρετανοί ακολούθησαν παρεμβατική τακτική μέσω της πολιτικής διείσδυσης στην Ελλάδα, η οποία εκφραζόταν με την παρουσία του λεγόμενου "Αγγλόφιλου κόμματος" στο οποίο είχε τεθεί επικεφαλής ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Στενές σχέσεις με την αγγλική πολιτική είχε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ο οποίος είχε υπηρετήσει στον αγγλικό στρατό των Επτανήσων. Στα 1853 ξέσπασε ο λεγόμενος Κριμαϊκός Πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας και οι Άγγλοι επενέβησαν τώρα υπέρ της δεύτερης, βάσει του δόγματός τους περί διατήρησης της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ουσιαστικά εξυπηρετούσε την παρεμπόδιση της Ρωσίας να αναζητήσει διέξοδο στο Αιγαίο Πέλαγος. Η Ελλάδα επιχείρησε να επωφεληθεί από τη σύγκρουση για να αποσπάσει εδάφη στα οποία κατοικούσε αμιγής χριστιανικός πληθυσμός, αλλά οι Βρετανοί επενέβησαν βίαια με ναυτικό αποκλεισμό του λιμανιού του Πειραιά, υποχρεώνοντας την ελληνική κυβέρνηση να αναθεωρήσει τις απόψεις της. Το 1863, με αφορμή την ανάρρηση στον ελληνικό θρόνο του Γεωργίου Γλύξμπουργκ οι Βρετανοί προσέφεραν ως δώρο στο νέο μονάρχη τα Επτάνησα, αλλά στην πραγματικότητα απαλλάχθηκαν από μια σοβαρή και δαπανηρή περιπλοκή, καθότι στα νησιά επικρατούσε έντονος επαναστατικός αναβρασμός.