W lutym 1941 roku do Afryki Północnej przybyły pierwsze jednostki wchodzące w skład Afrika Korps. Do pierwszego starcia między Matildami i niemieckimi czołgami doszło podczas bitwy o Tobruk. Do Tobruku przesłano Szwadron „D” z "7. RTR" liczący 18 czołgów Mk II. Czołgi okopano i używano przede wszystkim jako nieruchome punkty ogniowe. Podczas jednego ze starć czołgiści "7. RTR" zniszczyli 9 PzKpfw III oraz 3 PzKpfw II za cenę straconych 3 pojazdów własnych. Do kolejnych starć doszło w czasie operacji Brevity, w której wzięły udział 24 Matildy z "4. RTR". W czasie zmagań Brytyjczycy ponieśli ciężkie straty przede wszystkim od armat przeciwlotniczych kalibru 88 mm. W czasie jednego ze starć, gdy niemieckie czołgi pozorujące atak zaczęły się wycofywać, Brytyjczycy wykonali kontratak siłami Szwadronu „C” "4. RTR". Matildy wyjechały prosto pod lufy baterii dział przeciwlotniczych ("Flakgruppe Heckt"), które w krótkim czasie zniszczyły 11 pojazdów. W wyniku poniesionych strat konieczne stały się uzupełnienia. Do końca maja 1941 roku Brytyjczycy przerzucili do Afryki m.in. 135 czołgów Mk II Matilda. Przybyłe pojazdy pozwoliły na uzupełnienie stanów w "4. RTR" i "7. RTR" tworzących 4. Brygadę Pancerną 7. Dywizji Pancernej. Kolejna operacja brytyjska – Battleaxe, w której wzięły udział Matildy, skończyła się również niepowodzeniem. Tym razem straty były szczególnie duże, bo utracono bezpowrotnie 64 czołgi Mk II i znów bardzo skuteczne przeciw brytyjskim czołgom były 88-milimetrowe armaty przeciwlotnicze. Z ostatniej porażki wyciągnięto wnioski i przeorganizowano jednostki mające na wyposażeniu czołgi piechoty. Użycie powolnych Mk II do zadań, które stawiano przed czołgami szybkimi było błędem. Postanowiono użyć Matild do zadań, do jakich były stworzone, czyli wspierania piechoty. Pułki "4. RTR" i "7. RTR" zostały najpierw odesłane do Wielkiej Brytanii, a następnie wraz z "1. RTR" utworzyły 32. Brygadę Czołgów i zostały skierowane do Tobruku.