Po rozpoczęciu arabskiej wiosny w 2011 roku, al-Kaddafi wypowiedział się po stronie tunezyjskiego prezydenta Zajn al-Abidin ibn Aliego i zagroził tamtejszej rewolucji. Stwierdził też, że Tunezyjczycy będą zadowoleni, jeśli ibn Ali wprowadzi tam system Dżamahirijji. Pod koniec stycznia opozycjonista Dżamal al-Hadżi zaapelował w internecie o zorganizowanie demonstracji mających na celu „wywalczenie większej wolności w Libii”. 27 stycznia 2011 rząd ustosunkował się do apelu, znosząc podatki i cła na krajowe i importowane produkty żywnościowe. W obawie przed protestami krajowymi, rząd wdrożył także środki zapobiegawcze, w tym oczyszczenie korpusu oficerskiego armii z potencjalnych dezerterów. Zmiany te jednak nie uspokoiły nastrojów społecznych i w lutym doszło do wystąpień przeciwko reżimowi. W przeciwieństwie do wielu innych panśtw pogrążonych w rozruchach arabskiej wiosny, Libia była jednorodna religijnie i nie miała silnego ruchu islamistycznego. Antyrządowe nastroje w tym kraju związane były z bezrobociem i niezadowoleniem z systemu.