Na de verschillende economische teruglopende jaren en achtereenvolgende schandalen veranderde de toon in de voorstellingen van hoop en optimisme naar teleurstelling, boosheid en onmacht. Het sterke Suriname dat het Doe-theater in de jaren ervoor had gepresenteerd, was er niet gekomen. Toen op 25 februari 1980 de Sergeantencoup werd gepleegd, reageerden Doelwijt en Tjon aanvankelijk positief, evenals een groot deel van de bevolking. Met de coup zou Suriname eindelijk het gehoopte nieuwe pad kunnen inslaan. Het gevaar werd sinds het begin wel gezien, maar het besef ervan zou met de steeds grimmiger wordende situatie steeds meer de overhand krijgen, zoals in het stuk "Linkse Lucie" uit 1982. Toen datzelfde jaar de Decembermoorden plaatsvonden, werd duidelijk dat er voor de kritische geluiden vanuit het Doe-theater geen plaats meer was in het land. Voor het Doe-theater was het eind bezegeld. Er werden nog een stuk of vijf voorstellingen voor kinderen opgevoerd en daarna vertrokken vrijwel alle leden van het Doe-theater naar Nederland.