W okresie od 1412–1413 był odpowiedzialny za dokumentację sporu polsko-krzyżackiego po wielkiej wojnie z zakonem, w którym Zygmunt Luksemburski podjął się roli arbitra, sam Makrai działał zaś jako subarbiter. W listopadzie 1412 roku dotarł do Brześcia Kujawskiego, po czym udał się w podróż po Polsce, Litwie, Mazowszu i Pomorzu Słupskim. W swym postępowaniu, darząc Polaków sympatią, naraził się stronie krzyżackiej, która zarzucała mu stronniczość i ostatecznie odmówiła udziału w procesie polubownym. Ostatecznie rozwiązano tylko niektóre kwestie sporne, głównie pomniejsze, oraz zapewniono trwanie pokoju aż do wojny głodowej.