Mniej więcej w tym samym czasie – w 1932 roku – zawiązała się grupa założycielska przyszłego kibucu En ha-Szofet. W jej skład weszli żydowscy imigranci z Polski i Ameryki Północnej, którzy byli członkami młodzieżowej organizacji syjonistycznej Ha-Szomer Ha-Cair. Przez pierwszych pięć lat mieszkali oni w kolonii Hadera, gdzie przechodzili szkolenie rolnicze i zdobywali potrzebnego doświadczenia. W 1937 roku udali się na północ i w dniu 5 lipca założyli swój własny kibuc na Wyżynie Manassesa. Został on nazwany En ha-Szofet (pol. "Wiosna Sędziego") na cześć sędziego Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych Louisa Brandeis (był pierwszym Żydem na tym stanowisku). Początkowo osada znajdowała się na wzgórzu Giwat Dżo’ara, na wschód od obecnego kibucu. Rok później przeniesiono go do obecnej lokalizacji. Była to typowa żydowska osada rolniczo-obronna, która posiadała wieżę obserwacyjną i obronną palisadę. Mieszkańcy kibucu poza pracą pełnili także obowiązki obrony osiedla. Podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939) kibuc był wielokrotnie atakowany przez arabskie milicje. Na początku kwietnia 1938 roku zamordowanych zostało dwóch mieszkańców En ha-Szofet. Od 1938 roku na wzgórzu Dżo’ara powstała główna baza szkoleniowa żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Lokalizacji tej sprzyjało izolowane położenie i stosunkowo niewielka obecność brytyjskich sił policyjnych w okolicy. Bardzo szybko powstała tutaj szkoła oficerów i instruktorów wojskowych Hagany. W latach 1938-1948 przeszkolenie przeszło ponad tysiąc oficerów, którzy później tworzyli podstawy Sił Obronnych Izraela.