W początkowej fazie wojny domowej w Rosji współorganizował siły białych Kozaków do walki z bolszewikami nad Donem. Był wśród kozackich dowódców, którzy w lutym 1918 r., wobec zbliżania się sił czerwonych do Nowoczerkaska, wyprowadzili swoje oddziały na Stepy Salskie. W tym samym czasie powierzono mu dowodzenie grupą kawalerii w strukturze Armii Dońskiej (Carycyńska Grupa Mamontowa). W październiku 1918 r. brał udział w drugim oblężeniu Carycyna przez Kozaków dońskich. W marcu 1919 r. jego zgrupowanie, liczące 5-6 tys. żołnierzy, brało udział w walkach nad Sałem i Manyczem, powstrzymując kontrofensywę czerwonej 10 Armii z Carycyna wzdłuż linii kolejowej Carycyn-Wielikokniażeskaja. Następnie od lipca do grudnia 1919 r. dowodził 4 Dońskim Korpusem Kawalerii w Siłach Zbrojnych Południa Rosji. W 1919 r. otrzymał awans na generała lejtnanta.