Paus Eugenius IV en het Concilie van Bazel (1431-1439) zijn media vijftiende eeuw in conflict, onder andere over de bisschopsbenoemingen. Hun conflict kan men breder plaatsen in de kaders van een katholieke hervorming, genaamd het conciliarisme, waarbij de paus en de bisschoppen streden om de hoogste macht. Het ging er hard aan toe; het Concilie van Bazel benoemde een tegenpaus, Felix IV. Als tegenzet erkende paus Eugenius IV in januari 1447 het Concilie van Bazel als meerdere in geestelijke zaken. Hij erkende tevens hun (eerdere) benoeming van de aartsbisschoppen van Keulen en Trier. In ruil hiervoor verkreeg hij van de Duitse keurvorsten erkenning als de enige ware paus. De Duitse koning Frederik III verkreeg het recht van bisschopsbenoemingen in het Heilige Roomse Rijk ('Fürsten Konkordat'). Kort daarop overleed paus Eugenius IV en zijn opvolger, paus Nicolaas V, bekrachtigde het Fürsten Konkordat opnieuw. Echter niet alle Duitse vorsten waren tevreden. Hierop verordonneerde de Duitse koning Frederik III op de Rijksdag van Aschaffenburg in 1447 de universele erkenning van Nicolaas V als de rechtmatige paus. De Duitse vorsten gingen akkoord. Nu stond een definitieve overeenkomst op basis van het Fürsten Konkordat niets meer in de weg. Op 17 februari 1448 werd het Concordaat in Wenen gesloten tussen de Duitse koning Frederik III en de pauselijke afgezant, Carvajal. Paus Nicolaas V bekrachtigde het op 19 maart 1448. Daarmee werd de lange strijd over bisschopsbenoemingen afgesloten in het Heilige Roomse Rijk. Paus Nicolaas V kroonde Frederik III op 16 maart 1452 met de keizerskroon in Rome.