Στις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης λόγω της επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ελπίζοντας να λάβει στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης VIII Παλαιολόγος ήταν πρόθυμος να συνάψει συμμαχία με την Λατινική Εκκλησία. Ως εκ τούτου, συμφώνησε με τον Πάπα Ευγένιο IV στη σύγκληση της Συνόδου της Φερράρας-Φλωρεντίας με στόχο να συζητηθεί η επανένωση. Μετά από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις και πολιτική πίεση από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα, όλοι οι ανατολικοί επισκοπικοί εκπρόσωποι, εκτός από τον Μάρκο Ευγενικό, αποδέχτηκαν Δυτικά δόγματα όπως η παπική υπεροχή, το Φιλιόκβε και το Καθαρτήριο, και τον Ιούλιο του 1439 υπέγραψαν διακήρυξη με την οποία κηρύχθηκε η επανένωση της δυτικής και ανατολικής εκκλησίας. Ωστόσο, όταν οι ανατολικοί επίσκοποι επέστρεψαν στις πόλεις τους, διαπίστωσαν ότι η συμφωνία τους με τη Δύση δεν έχαιρε της αποδοχής του πληθυσμού και της συντριπτικής πλειοψηφίας των χαμηλόβαθμων κληρικών. Ως αποτέλεσμα, η ένωση που υπογράφηκε στη Φλωρεντία δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δύο δεκαετίες αργότερα, η επανένωση έγινε αδύνατη καθώς οι Οθωμανοί ενθάρρυναν τους ανθενωτικούς, με στόχο να κρατήσουν τον Χριστιανισμό διχασμένο.