Doorslaggevend voor de huidige identiteit van de Noord-Friezen in Duitsland zijn de Eerste en Tweede Duits-Deense Oorlog in de tweede helft van de 19de eeuw geweest. De regio waarin het Noordfries traditioneel gesproken wordt valt sinds de Middeleeuwen binnen het gebied waarin het Duits de cultuurtaal was, maar kent een roerige staatsrechtelijke geschiedenis en viel tussen 1773 en 1864 onder Deens gezag. Opkomend nationalisme in zowel Duitsland als Denemarken verdeelde de Friestalige gemeenschap. Een minderheid gaf de voorkeur aan een autonome positie binnen Denemarken, terwijl een meerderheid koos voor aansluiting bij Duitsland, tevens de overwinnaar van de Deens-Duitse oorlog van 1864. Na de vereniging met Duitsland, lieerde de voorheen pro-Deense factie zich aan de talrijkere Deense minderheid in de hoop om zo meer autonomie te verkrijgen, terwijl de pro-Duitse Friestaligen zich een identiteit met een sterke Duitse invloed aan maten. Het zou tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw duren tot beide kampen weer tot vergaande samenwerking bereid waren. De meeste sprekers van het Noord-Fries zien zichzelf als Duitsers, die naast het Duits ook een Fries dialect machtig zijn.