Następnego roku miejsce Zúñigi objął Gaspar de Guzmán, hrabia-diuk Olivares, który wierzył, że wszystkie nieszczęścia Hiszpanii orbitują wokół sprawy holenderskiej. Po początkowych niewielkich zwycięstwach Czesi zostali pokonani w 1620 roku w bitwie pod Białą Górą, a w 1623 roku wojska protestanckie poniosły klęskę w bitwie pod Stadtlohn. Wojna ze Zjednoczonymi Prowincjami rozgorzała na nowo w 1621, a Spinola zdobył Bredę w 1625. Wtedy do konfliktu po stronie protestanckiej włączył się Chrystian IV, król Danii i Norwegii, jednak został pokonany w 1626 roku przez wodza wojsk Ligi Katolickiej, Johana von Tilly, w bitwie pod Lutter am Barenberge. Kiedy protestanci przycichli, w Madrycie pojawiła się nadzieją na reinkorporację Niderlandów do korony. Francja znów uwikłana była w swoje niepokoje polityczne (słynne oblężenie La Rochelle rozpoczęło się w 1627), a powrót Hiszpanii na piedestał wydawał się nieunikniony. Wtedy to Olivares wypowiedział słowa: „Bóg jest Hiszpanem i walczy dziś za nasz kraj”.