Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η ζωή ήταν πολύ δύσκολη, λιτή και φτωχική. Έτσι οι άντρες άρχισαν να ξενιτεύονται στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Μικρά Ασία και αργότερα, μετά το 1887, αλλά περισσότερο μετά το 1904, στην Αμερική. Δεν ξέρουμε αν κάποιοι από τους ξενιτεμένους έμειναν τότε στις χώρες αυτές, εκτός από τον Αλέκο Στεπάνη (Στεφανίδη), ο οποίος μετά από περιπλανήσεις κατέληξε σιδηροδρομικός υπάλληλος στη Σμύρνη. Με την καταστροφή το ‘22 πέρασε με την οικογένειά του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στον Πειραιά.