Dış Moğolistan, 1691'den 1911'e kadar Mançu Çing Hanedanı tarafından yönetildi. 20. yüzyılın ilk on yılında, Çing hükûmeti, Dış Moğolistan'ın daha fazla entegrasyonunu amaçlayan yeni politikaları uygulamaya başladı. 19. yüzyılda İç Moğolistan'daki gelişmelere benzer bir sömürgecilik beklentisiyle Moğol aristokrasisi, Rus İmparatorluğu'dan destek talep etti. Ağustos 1911'de bir Moğol heyeti Sankt Petersburg'a giderek, sınırlı destek sözünü aldı. Geri döndüklerinde, sonunda Çing hanedanının çöküşüne yol açan 1911 Devrimi başlamıştı. Aralık 1911 yılında Moğollar Çing Amban'ı Ulan Batur'da devirerek yerine ve 8. Jebtsundamba Khutukhtu olarak atandı Bogd Han önderliğinde Çing Hanedanlığı'ndan ayrılarak bağımsızlıklarını ilan ettiler. İç Moğolistan'ı yeni devlete dahil etme girişimleri askeri güçsüzlük, Rusya'nın yardımlarının eksikliği de dahil olmak üzere çeşitli nedenlerle başarısız olmuştu. Bu süreçte Rusya, İç Moğolistan'ın iç işlerinde Japonya ile gizli anlaşmalar ile bağlı olduğu için ilerleme de kaydedemesi ve İç Moğol aristokratlarının ve yüksek din adamlarının destek eksikliği nedeniyle de ilerleme sağlanamıştı. 1915 yılında Kyahta'da imzalanan antlaşmada Çin, Rusya ve Moğolistan, Moğolistan'ın Çin hükümdarlığı altında özerkliği sürdürme statüsü üzerinde anlaştılar.