Fryzowie ("Frisii") byli plemieniem germańskim zamieszkującym podmokłe obszary położone między ujściem Renu i Amizą. Od czasów kampanii germańskiej Druzusa w 12 roku p.n.e. byli zależni od Rzymu (o relacjach Druzusa z Fryzami mówi też Kasjusz Dion [LIV, 32]), formalnie jako sprzymierzeńcy. Przymierze nie uległo zerwaniu po bitwie w Lesie Teutoburskim, prawdopodobnie dlatego, że Fryzowie bardziej obawiali się sąsiednich plemion ze wschodu, niż Rzymian. Mimo statusu sprzymierzeńców musieli jednak na mocy układu z Druzusem płacić Rzymianom pewną ilość skór bydlęcych na użytek armii (potrzebnych głównie do wyrobu zbrój i namiotów), na ich ziemiach stacjonowali też pobierający ten trybut żołnierze. Ze względu na ubóstwo kraju Druzus łaskawie nałożył go jednak w umiarkowanej wysokości, nie określono przy tym dokładnie ilości i rodzaju skór. Fryzowie pozostawali z Rzymianami w raczej dobrych relacjach, często też służyli w rzymskiej armii, nawet w odległych regionach, trudno jednak określić zakres wpływu, jaki wywarła na nich rzymska cywilizacja. Ze względu na depopulację terenów północnej Holandii w późnej starożytności brak jest ciągłości, w tym osadniczej, między starożytnymi "Frisii" a znanym od wczesnego średniowiecza ludem Fryzów, natomiast istnieje pewien związek między bydłem Fryzów wzmiankowanym przez Tacyta a popularną (ukształtowaną jednak w XVIII wieku) rasą holsztyno-fryzyjską, odnaleziono bowiem podobne do czaszek bydła holsztyno-fryzyjskiego czaszki bydła fryzyjskiego z czasów rzymskich. Odpowiada rzeczywistości informacja Tacyta o małych rozmiarach bydła germańskiego (ok. 110 cm wysokości), natomiast bydło rzymskie było znacznie większe (do 140 cm). Istotność hodowli bydła dla gospodarki ludów germańskich zgodnie poświadczają Tacyt i Cezar.