W tym samym miesiącu wraz z innymi instruktorkami zorganizowała pomoc dla walczącego Lwowa. Dwa lata później pełniła służbę jako komendantka jednej z dwóch sanitarnych czołówek „Czujki” w wojnie polsko-bolszewickiej. Otrzymała za to Krzyż Walecznych. W 1921, roku zjazdu we Lwowie dla uczczenia dziesięciolecia harcerstwa, Helena, już jako Śliwowska, otrzymała odznakę „Za zasługę” i weszła na stałe do Głównej Kwatery Żeńskiej, w której kierowała Wydziałem Organizacyjnym. Została również członkinią Zarządu Oddziału Warszawskiego ZHP. Nawiązywała kontakty z ludnością na peryferiach Polski, m.in. przygotowała paczki z prezentami od ZHP dla dzieci polskich w Gdańsku. W 1927 została mianowana Harcmistrzynią Rzeczypospolitej. W latach 1922–1924 była komendantką Warszawskiej Chorągwi Żeńskiej; 1926–1928 i 1929–1936 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej ZHP, a 1918–1923 i 1926–1939 była członkinią Naczelnej Rady Harcerskiej. W lipcu 1935, podczas Jubileuszowego Zlotu Harcerstwa Polskiego w Spale była komendantka Zlotu Harcerek. W 1939 wojna zmusiła Helenę, wówczas już żonę Michała Grażyńskiego, do opuszczenia kraju. Nawiązała tam kontakt z harcerstwem na emigracji i współpracowała z jego komendą.