Ukończył sześcioklasową szkołę wydziałową prowadzoną przez bernardynów w Traszkunach (pow. wiłkomierski), a następnie Wydział Prawa Szkoły Głównej Wielkiego Księstwa Litewskiego. Od 1795 był adwokatem w sądach wiłkomierskich, a od 1798 w litewskim Trybunale Głównym. W czasie kampanii Napoleona I na Moskwę od lipca 1812 był członkiem Rządu Tymczasowego w Wilnie. W latach 1801–1825 był wybranym sekretarzem Izby Szlacheckiej gub. wileńskiej. Od 1811 członek wileńskiej masonerii, od 1816 członek loży "Gorliwy Litwin", następnie loży "Szkoła Sokratesa" i "Wielbiciele Cnoty" w Wilnie. Po wprowadzeniu w 1822 zakazu działalności tajnych organizacji oficjalnie zrezygnował z funkcji i działalności w masonerii. W tym czasie związał się jednak z wileńską gminą podziemnego Towarzystwa Patriotycznego pod przewodnictwem Jana Woyniłłowicza, w której przygotowywano plany zbrojnego powstania w Wilnie. Za tę działalność został w 1826 aresztowany i następnie więziony w Warszawie i Petersburgu, m.in. w Twierdzy Pietropawłowskiej, gdzie nabawił się gruźlicy. Po zwolnieniu wiosną 1829 powrócił do Wilna, gdzie wycofał się z wszelkiej działalności politycznej. Był znanym filantropem wileńskim.