W 1936 zainaugrowano pierwszą w tym miejscu skocznię narciarską. Premierowy skok na odległość 86 metrów oddał Reidar Andersen. W latach 1964–1965 trwało powiększenie jej do statusu skoczni mamuciej, a pierwsze zawody po przebudowie odbyły się w marcu 1966. Podczas tych zawodów dwukrotnie rekord świata w długości lotu ustanawiał Bjørn Wirkola, uzyskując kolejno 145 i 146 metrów. Rok później najlepszy na świecie wynik wyśrubował do 154 metrów Reinhold Bachler. Wśród rekordzistów skoczni był m.in. Piotr Fijas – w 1986 wylądował na 163. metrze, a jego rekord przetrwał do mistrzostw świata w lotach w 1990, kiedy to Matti Nykänen oraz mistrz świata z tego obiektu Dieter Thoma uzyskali po 171 metrów. Przed światowym czempionatem w 2000 obiekt został ponownie powiększony i wyprofilowany na skocznię o punkcie konstrukcyjnym umiejscowionym na 185. metrze. Pierwszy ponad 200-metrowy lot na tej skoczni oddał Tom Aage Aarnes, który podczas testów skoczni przed mistrzostwami uzyskał 204 metry. Mistrzem świata w lotach został Sven Hannawald, który w odwołanej serii konkursowej uzyskał 214 metrów (podparł ten skok), natomiast jego najdłuższy skok w trzyseryjnym konkursie rozegranym 14 lutego wyniósł 196,5 metra. Podczas zawodów Pucharu Kontynentalnego w 2004 na tej skoczni Roland Müller ustał skok na odległość 219 metrów. W 2009 podczas drużynowych zawodów Pucharu Świata Harri Olli wyrównał ten wynik, zostając jednocześnie samodzielnym oficjalnym rekordzistą tego obiektu. Podczas tego samego konkursu Gregor Schlierenzauer uzyskał 224 metry z upadkiem przy lądowaniu.