Красамоўным прыкладам непазбыўнай усюдыіснасці сімулякраў стала для Бадрыяра Вайна ў Персідскім заліве. У зборніку эсэ 1991 года («"Вайны ў Заліве насамрэч не было"») філосаф адмаўляў дэнататыўную рэальнасць далёкіх падзей, сцвярджаючы, што тая выява вайны, якую людзі мелі магчымасць аглядаць з дапамогай мас-медый, не адпавядае рэчаіснасці. У выніку атрымалася так, што ўвесь заходні свет патрапіў у пастку медыйнай сімуляцыі ваенных дзеянняў, пра сапраўдны характар якіх ён так нічога і не дазнаўся.