Μετά την καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης οι Σοβιετικοί, αντί να διορίσουν ένα σκληροπυρηνικό Ούγγρο ή ένα Σοβιετικό στρατηγό, έδωσαν μια ευκαιρία στο Γιάνος Κάνταρ, έναν πρώην απαχθέντα υπουργό της επανάστασης. Αυτός κατέστειλε τις απομένουσες δυνάμεις των εξεγερθέντων και επιδόθηκε σε προσεκτικές μεταρρυθμίσεις για τη δημιουργία ενός «Κομμουνισμού του Γκούλας», που διαφοροποίησε την Ουγγαρία από τους γείτονές της του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Λόγω των προσπαθειών συνεργασίας του Κάνταρ και των τεράστιων δανείων που έλαβε από τη Δύση για να αντισταθμίσει την αποτυχημένη οικονομία, η Ουγγαρία έγινε το αγαπημένο κομμουνιστικό κράτος της Δύσης στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Μια δεκαετία αργότερα η πόλη ήταν το κέντρο αντιπολιτευτικής δράσης, συγκεντρώσεων, εκτύπωσης και πώλησης μη εγκεκριμένου υλικού και παρακολούθησης των μυστικών υπηρεσιών. Επιπλέον εδώ γίνονταν οι συνομιλίες μεταξύ αντιπολίτευσης και κυβερνητικών εκπροσώπων (που ονομάστηκαν "Διαβουλεύσεις στρογγυλής τραπέζης"). Τέλος η πλειοψηφία του πολυμερούς καθεστώτος αποφάσισε να αποστεί από τη γραμμή Γκορμπατσώφ και να ανοίξει τα σύνορα (η πρώτη επίσημη ρωγμή του Σιδηρού Παραπετάσματος), κήρυξε την Ουγγαρία Δημοκρατία στις 23 Οκτωβρίου 1989 και στη συνέχεια προκήρυξε ελεύθερες εκλογές. Ενώ ο κομμουνισμός ανατράπηκε στο Βερολίνο και την Πράγα, στην Ουγγαρία το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα απλώς καταψηφίστηκε, ξεκινώντας μια ειρηνική μετάβαση από το ένα πολιτικό σύστημα στο άλλο. Οι Ούγγροι απλώς αναφέρονται σε όλα όσα έχουν συμβεί έκτοτε ως "μετά την αλλαγή του συστήματος"