Заснаваны 16 верасня 1873 г., калі быў уведзены ў эксплуатацыю ўчастак Лібава-Роменскай чыгункі Мінск — Бабруйск. Чыгуначная станцыя атрымала сваю назву ад суседняй вёскі Міханавічы. У вёсцы на беразе Свіслачы знаходзілася вадакачка, з дапамогай якой на станцыі вадой запраўляліся паравозы. Вадакачка в. Міханавічы згадваецца ў гістарычнай літаратуры як месца правядзення II з'езда партызан Мінскага павета (5 красавіка 1920 года) падчас савецка-польскай вайны. У 1924 годзе пачынае дзейнічаць торфапрадпрыемства «Міханавічы» (спыніла дзейнасць у 1964 годзе). У даваенны час для рабочых торфапрадпрыемства былі пабудаваны 7 жылых баракаў, сталовая, магазін. У час Вялікай Айчыннай вайны ў адным з гэтых баракаў нацысты ўтрымлівалі каля 100 ваеннапалонных савецкіх салдат, працу якіх выкарыстоўвалі для здабычы торфу. У час Вялікай Айчыннай вайны мясцовыя жыхары актыўна ўдзельнічалі ў партызанскім руху. Недалёка ад станцыі знаходзіцца брацкая магіла партызан і воінаў Чырвонай Арміі, якія загінулі ў 1941-1944 гг. (З 111 пахаваных вядомыя прозвішчы 43 чалавек). У 1974 годзе недалёка ад Міханавічаў быў пабудаваны першы кампрэсарны цэх абслугоўвання магістральнага газаправода, з гэтага часу значная частка насельніцтва пасёлка працуе ў Мінскім УМГ. У 1989 годзе да пасёлку Міханавічы была далучана суседняя вёска Островы.