Urodził się w Krakowie 31 lipca 1903 roku. Był synem rzeźbiarza Zygmunta Langmana. Jako gimnazjalista brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Ukończył krakowskie Gimnazjum Realne w 1922 roku. Następnie pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej na Górnym Śląsku, uczestnicząc aktywnie w akcji plebiscytowej. Od 1927 był pracownikiem działu etnograficznego powstającego w Katowicach Muzeum Śląskiego. Zajmował się gromadzeniem zbiorów i dokumentacją fotograficzną. Prezentował śląską kulturę ludową i sztukę kościelną na falach katowickiego Polskiego Radia. W latach 1928-1932 studiował etnografię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Prowadził pracownię rzeźbiarską, gdzie wraz z bratem Bogusławem Langmanem zajmowali się konserwacją. Popularyzował śląską sztukę licznymi artykułami prasowymi. Od 1936 był kierownikiem działu programowego katowickiego oddziału Polskiego Radia. W 1938 awansowany do Warszawy, realizował programy katolickie, m.in. sprawozdawał proces kanonizacyjny św. Andrzeja Boboli z Rzymu, pogrzeb papieża Piusa XI, i konklawe przed wyborem Piusa XII.