Od początku okupacji w Sławkowie aktywnie działał polski ruch oporu. 26 listopada 1939 utworzono Stowarzyszenie Samopomocy Społecznej, skupiające oficerów i podoficerów rezerwy, którzy w liczbie 105 osób prowadzili prace wywiadowcze. W 1940 rozpoczęła działalność Organizacja Orła Białego, skupiająca głównie zagłębiowskich kolejarzy i zajmująca się przerzucaniem do Generalnego Gubernatorstwa zbiegów i jeńców wojennych. Dwóch jej uczestników, pracujący na sławkowskiej kolei Jan Łączyński i Aleksander Bieliński, zostało straconych przez Niemców w dniu 3 grudnia 1941 przy ul. Krzywda. Od początku okupacji w Sławkowie działała także Polska Organizacja Powstańcza, udzielająca pomocy byłym powstańcom śląskim, którzy znaleźli się na terenie gminy. W 1942 utworzono brygadę Gwardii Ludowej PPS-WRN, która liczyła około 400 członków i w 1943 włączona została w strukturę wojskową Armii Krajowej. Geograficzno-administracyjne położenie Sławkowa na obrzeżach okręgu przemysłowego i blisko granicy z Generalnym Gubernatorstwem prowadziło jednak do wytworzenia niezwykle trudnych warunków dla działalności ruchu oporu. Dlatego w Sławkowie i jego okolicach działały tylko dwie mniejsze grupy partyzanckie „Hardego” i „Ordona”, które przeprowadziły kilka mniej znaczących akcji. Z racji swego usytuowania był natomiast Sławków przede wszystkim ważnym ośrodkiem informacyjnym i punktem kontaktowym dla większości organizacji Polski podziemnej.