Напачатку XIX стагоддзя сабор ізноў перабудоўваецца пад кіраўніцтвам архітэктара Міхая Полака ў духу класіцызму. У 1882—1891 гадах у гонар тысячагоддзя заваявання радзімы на Дунаі сабор упрыгожыўся класічным галоўным фасадам з завостранымі арачнымі формамі. Сур'ёзнай рэканструкцыі падвергся і інтэр'ер сабора — у ім з'явіліся фрэскі і пазалочаныя скульптуры. Рэалізацыя амбіцыйнага праекта венскага архітэктара Фрыдрыха фон Шміта фінансавалася, у прыватнасці, за кошт даходаў Печскай дыяцэзіі ад здабычы каменнага вуглю ў гарах Мечэк. Ужо ў сярэдзіне XX стагоддзя на паўднёвым франтоне сабора былі ўсталяваны скульптуры дванаццаці апосталаў працы Антала Карая.