25 stycznia 1919 rozpoczął służbę w , jednak już 29 stycznia został poważnie ranny w bitwie pod Skrundą. W lutym powrócił do służby jako dowódca ośrodka uzupełnień w Lipawie, później pełnił tę samą funkcję w Rydze. Ostatecznie wrócił do służby liniowej jako dowódca 2 Batalionu Kieskiego w składzie . Po bitwie pod Kiesiem w sierpniu 1919 jego batalion wszedł w skład . We wrześniu tego samego roku awansował do stopnia kapitana i objął stanowisko dowódcy batalionu w . W czasie tzw. Bermontiady, czyli operacji przeciwko wojskom Białych operującym na Łotwie, uczestniczył w walkach na wydmach wokół Bolderai, przedmieścia Rygi. Za męstwo w walce został później odznaczony orderem Lāčplēsisa. W styczniu 1920 brał udział w walkach o wyzwolenie Łatgalii, m.in. w bitwie pod Dyneburgiem. W listopadzie otrzymał awans do stopnia podpułkownika ("pulkvežleitnants").