Syn Józefa i Julii. W latach 1939–1941 pracował jako nauczyciel w gimnazjach w Augustowie i Krasnymborze. Później pracował jako robotnik w kołchozie w głębi Związku Radzieckiego. W maju 1943 wstąpił do formowanej 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Był prymusem I promocji Szkoły Oficerskiej w Riazaniu. Uczestniczył w bitwie pod Lenino, w której dowodził plutonem ciężkich karabinów maszynowych. Następnie był adiutantem dowódcy 1 Armii Wojska Polskiego gen. Stanisława Popławskiego. Od sierpnia 1944 do końca wojny przeszedł szlak bojowy 1 Armii, biorąc udział w walkach pod Puławami, Warszawą, Bydgoszczą, na Wale Pomorskim i zdobyciu Berlina. W czerwcu 1945 był w grupie polskich oficerów uczestniczących w paradzie zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie. W stopniu majora został dowódcą 27 Pułku Piechoty. W 1946 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. W latach 1947–1948 był dowódcą 11 Dywizji Piechoty w Żarach. Od grudnia 1947 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP, w maju 1948 wyjechał na dalsze studia w Wyższej Akademii Wojskowej im. K.J. Woroszyłowa, którą ukończył w lipcu 1950 z wyróżnieniem i oceną bardzo dobrą. Szczyt jego kariery w Wojsku Polskim przypadł w okresie stalinizmu w Polsce, kiedy to z wojska masowo usuwano oficerów przedwojennych oraz wywodzących się z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Umożliwiło to szybki awans młodych oficerów, którzy nie posiadali odpowiedniego przygotowania wojskowego. W latach 1950–1952 dowódca 4 DP w Krośnie Odrzańskim. Był pierwszym polskim oficerem młodego pokolenia awansowanym po wojnie na stopień generalski (generał brygady z 1952). Od 1952 dowódca 2 Korpusu Armijnego w Poznaniu. W latach 1953–1956 był zastępcą dowódcy, a w latach 1956–1964 dowódcą Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, następnie zastępcą Głównego Inspektora Szkolenia MON (1964–1968) i dowódcą Warszawskiego Okręgu Wojskowego (1968–1972). Równolegle w latach 1965–1972 piastował funkcję prezesa CWKS Legia Warszawa.