Syn Zygmunta. Podczas rewolucji październikowej pracował jako czyściciel wagonów kolejowych, gimnazjum w Kijowie ukończył w 1919. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a w 1922 rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów prowadził prace badawcze nad embriologią doświadczalną i procesem powstawania potworności w zarodkach ptaków pod kierunkiem profesora Jana Tura. Po ukończeniu nauki pozostał na uczelni i pracował jako asystent prof. Wacława Baehra w Katedrze Anatomii Porównawczej, gdzie doktoryzował się w 1928 z embriologii. Prowadził prace nad mitozami różnicującymi. We wrześniu 1939 został zmobilizowany i w stopniu porucznika uczestniczył w kampanii wrześniowej, po przedostaniu się do Rumunii został internowany, a następnie więziony w obozach jenieckich Dorsten i Oflag VI B Dössel. W 1945 przedostał się do Belgii, gdzie należał do grupy organizatorów Polskiego Ośrodka Studiów Wyższych w Brukseli, a następnie pracował tam jako wykładowca. Rok później powrócił do Polski i od 1 października 1946 stanął na czele Katedry Cytologii jako docent Wydziału Przyrodniczego, w 1948 został członkiem korespondentem odrodzonego Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, rok później został członkiem rzeczywistym. Po zmianach organizacyjnych w 1952 został pracownikiem Zakładu Cytologii w Instytucie Zoologii, którym kierował prof. Zdzisław Raabe. Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi (1954). Od 1956 przez dziewięć lat był prorektorem Uniwersytetu Warszawskiego. W 1957 uzyskał tytuł profesora, a rok później w uznaniu dorobku naukowego został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1970 został zmuszony do przejścia w stan spoczynku. Zmarł rok później, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim, kwatera C, rząd 10, miejsce 5.