Zarówno brytyjscy monarchowie, jak i rząd, nie byli skłonni wycofać swojej jurysdykcji z obszaru całej wyspy. Przykładowo, aby służyć jako polityk (Teachta Dála) w Wolnym Państwie Irlandzkim, każdy wybrany urzędnik, zgodnie z postanowieniami traktatu był zobowiązany do złożenia przysięgi wierności wobec brytyjskiego monarchy. Od 1949 roku Brytyjczycy zmienili strategię i odtąd byli gotowi na wyrażenie zgody na zjednoczenie Irlandii, ale jedynie na drodze ewentualnego referendum, gdzie większość obywateli Irlandii Północnej opowie się za tą opcją. Poszczególne rządy niepodległej części Irlandii (zwłaszcza za czasów prezydenta Éamona de Valery), stawiały sobie za cel zjednoczenie wyspy, jednak perspektywa zrealizowania tego pomysłu zyskała szczególną wagę po wybuchu konfliktu w północnej części (ang. "The Troubles") pod koniec lat 60. XX wieku.