Urodził się w Kluczborku (wówczas Kreuzburg). Karierę literacką rozpoczął romantyczną komedią "Die Brautfahrt" (1844). Napisał dramaty "Die Valentine" (1847), "Graf Waldemar" (1850) i komedię "Die Journalisten", ciekawy obraz ówczesnego społeczeństwa niemieckiego. W roku 1855 wydał swą pierwszą powieść, zaliczaną swego czasu do arcydzieł literatury niemieckiej "Soll und Haben" (3 tomy), przesyconą wątkami antypolskimi i antyżydowską apologią pruskiego kapitalizmu. Przedstawił w niej powstańców krakowskich z 1846 i wielkopolskich z 1848 jako zbójeckie bandy. Ukazał też rzekomą opozycję pomiędzy niemieckim zamiłowaniem do pracowitości, a "polnische Wirtschaft". Owocem jego studiów historycznych były "Bilder aus der deutschen Vergangenheit" (5 t., 1859-1867) oraz cykl powieści historycznych pod ogólnym tytułem "Die Ahnen", zawierający dzieje jednego rodu niemieckiego od czasów przedhistorycznych do czasów współczesnych. W latach 1867–1870 był redaktorem czasopisma „Die Grenzboten”, organu propagującego zjednoczenie Niemiec pod berłem pruskim. Na łamach tej gazety wielokrotnie atakował Polaków.