In december 1944 zou hij in aanmerking komen voor een bevordering naar "Generalleutnant", alleen werd hij gepasseerd. In januari 1945 kreeg de divisie door het "9. Armee" (9e Leger) een vloot aan oude voertuigen toegewezen, en verplaatste zich naar de Oder. Daar voegde de divisie zich samen het V SS Bergkorps onder het commando van de SS-Obergruppenführer Friedrich-Wilhelm Krüger, deze werd later door de SS-Obergruppenführer Friedrich Jeckeln vervangen. Op 16 april 1945 begon het laatste Russische offensief, met als doel het innemen van Berlijn. De linie hield stand tot 19 april 1945, waarna het "9. Armee" (9e Leger) in tweeën werd gespleten. De strijdmacht werd teruggedreven. Sieckenius en "Generalmajor" Emmo von Roden, commandant van de 286e Beveiligingsdivisie, verloren verbinding met het hoofdkwartier. Op 25 april 1945 was Berlijn omsingeld. De overgebleven manschappen van de 391e Beveiligingsdivisie werden opgenomen in de verdediging van Berlijn, en moesten posities langs het Landweer-kanaal verdedigen. Gedurende drie dagen, probeerde Sieckenius zijn posities te behouden. Op 28 april 1945 was hij compleet omsingeld, de Russen hadden hem richting de "Führerbunker" teruggedreven. Hij gaf het bevel aan de overgebleven manschappen om zichzelf te redden. Sieckenius en een handvol standvastige vrijwilligers zouden nog een keer een laatste zelfmoordaanval uitvoeren, om hun ontsnappende kameraden dekking te bieden. Sieckenius, met een Schmeisser gewapend, leidde hij de groep, die enkele minuten later door Russische mitrailleurs neergeschoten werden.