Voor de asmogendheden was het zaak de oorlog snel te winnen, aangezien zij op lange termijn geen partij waren voor de geallieerde economieën en weinig toegang hadden tot grondstoffen en vooral olie. Toen er in 1941 een olie-embargo werd afgekondigd tegen Japan, werd dat door hen beschouwd als een verkapte oorlogsverklaring. Zonder deze olie kon Japan zijn Aziatische plannen niet uitvoeren, zodat de oliegebieden van Nederlands-Indië een doel werden. Om dit mogelijk te maken, werd besloten om eerst de Amerikaanse vloot in de Grote Oceaan uit te schakelen. Dit lukte grotendeels met de aanval op Pearl Harbor, maar het betrok wel de Verenigde Staten bij de oorlog. Dit land bouwde in 1942 een militair-industrieel complex dat tweemaal meer produceerde dan de asmogendheden bij elkaar. Ford alleen produceerde al meer dan geheel Italië. Voor elk Japans oorlogsschip werden er in de Verenigde Staten zestien gebouwd. De Sovjet-Unie had veel ervaring met planeconomie en was gewend om te improviseren. Ze was in staat om vanuit het niets in een week een fabriek op te zetten en produceerde elk jaar meer dan Duitsland, waarbij vrouwen een belangrijk aandeel hadden. Hoewel de Duitsers en Japanners enkele jaren voorsprong hadden met de opbouw van hun legers, konden zij hier niet tegenop, ook omdat zij vast bleven houden aan hun voorkeur voor hoge kwaliteit boven massaproductie. Nadat de geallieerden de eerste klappen te boven waren gekomen, werden hun kansen dan ook met de dag beter. De overwinning kwam in Europa met de verovering van Berlijn in mei 1945 en in Azië drie maanden later met de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.