Vanaf 1921 werden de vakbonden in een defensieve positie gedrongen. Het accent van de syndicale actie verschoof dan ook naar het behoud van de verworvenheden, met in het bijzonder de bescherming van de lonen. Aanvankelijk konden zowel de koopkracht als het welvaartspeil dankzij de collectieve arbeidsovereenkomsten (C.A.O.) en paritaire comités. De crash van Wall Street in 1929 lokt echter een golf van loonafbraak uit en de werkloosheidsgraad steeg opnieuw naar vooroorlogse proporties. Naar aanleiding hiervan breekt, onder invloed van de communistische vleugel, een bloedige algemene staking (1932) uit in de Waalse steenkoolbekkens die zich al snel over het ganse land verspreiden. Deze staking dwingt de regering tot eindelijk een einde te maken aan haar beleid van loonafbraak.