Zmobilizowano go we wrześniu 1939 do 55 pułku piechoty z którym walczył w bitwie nad Bzurą oraz pod Kutnem. Przebywał w obozie jenieckim, z którego w styczniu 1940 został zwolniony i zamieszkał w Częstochowie z rodziną, gdzie do kwietnia 1942 był zatrudniony w drukarni „Kuriera Częstochowskiego”. Skontaktował się z Robotniczą Partią Polskich Socjalistów, a w Warszawie przeszkolono go z zakresu pracy konspiracyjnej oraz zaczął działać w podziemiu. W kwietniu 1941 utworzył oddział partyzancki Socjalistycznej Organizacji Bojowej, którego był dowódcą i prowadził z oddziałem działania w rejonie Złotolasów w powiecie częstochowskim. W kwietniu 1942 na rejon częstochowski zorganizował XXII Okręg Socjalistycznej Organizacji Bojowej i na którego terenie kierował akcjami sabotażowo–dywersyjnymi. Podpisał w lipcu 1944 umowę o współdziałaniu z batalionem Gwardii Ludowej im. Józefa Bema, otrzymał stopień podporucznika i został dowódcą kompanii. W styczniu 1945 w Częstochowie w odrodzonej PPS zasiadał w miejskich i powiatowych władzach. Uczestniczył w Warszawie w obradach Rady Naczelnej PPS będąc delegatem Częstochowy. Przyjechał do Poznania w marcu 1945 i do grudnia 1948 pełnił kolejno funkcje: I i II sekretarza oraz urzędującego przewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu PPS na Wielkopolskę. Był także w składzie Rady Naczelnej PPS. Od 26 marca 1945 do 20 marca 1950 był w Poznaniu członkiem rady i prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, a od 1945 do 1952 posłował do Krajowej Rady Narodowej i sejmu. Po zjednoczeniu PPR i PPS był działaczem w PZPR oraz w licznych organizacjach społecznych, a od 1948 do 1950 był przy Wojewódzkiej Radzie Narodowej członkiem KW PZPR oraz przewodniczącym klubu radnych PZPR. Pracował od 1953 do 1956 w resorcie gospodarki komunalnej i mieszkaniowej w Poznaniu na etacie urzędnika, a następnie został emerytem.