W jeszcze innym scenariuszu przewiduje się gromadzenie wodoru pod obudową bezpieczeństwa, która w końcu prowadzi do detonacji. Od lat 80. XX wieku obudowy wyposaża się w katalityczne rekombinatory wodoru, które mają zapobiegać takiemu zdarzeniu. W 1979 doszło do takiej eksplozji w trakcie awarii w Three Mile Island. W trakcie awarii wydzieliło się około 400 kilogramów wodoru, w tym około połowy w wyniku ponownego zalania rdzenia wodą, który uległ deflagracji około 10 godzin po nastąpieniu awarii. Wybuch spowodował powstanie fali ciśnienia o szczytowej wartości 190 kPa, co było poniżej połowy projektowej wytrzymałości obudowy bezpieczeństwa (414 kPa). Obudowa zniosła więc siłę eksplozji, zachowała szczelność i nie wydostały się przez nią produkty rozpadu promieniotwórczego. Stężenie wodoru oceniane było na 7,3–7,9%. Eksplozje takie miały też miejsce w czasie awarii EJ Fukushima I, ale tam doszło do nich poza zbiornikami reaktora – w hali roboczej na szczycie obudowy bezpieczeństwa.