Na początku maja zbrojne oddziały Hryhorjewa faktycznie opanowały obszar między Mikołajowem, Jekaterynosławiem, Krzemieńczukiem i Czerkasami. Jekaterynosław został przy tym oddany atamanowi przez Pułk Czarnomorski marynarza Orłowa, dotąd walczący po stronie czerwonych. Marynarze przyłączyli się do Hryhorjewa również w Mikołajowie i Oczakowie, pewne poparcie Hryhorjew znalazł także na Podolu. W szczytowym momencie dowództwo atamana uznawało od 15 do 23 tys. ludzi. Na terenach wiejskich zapanowała anarchia. 10 maja rada obrony USRR ogłosiła go, wraz z najbliższymi współpracownikami, osobą wyjętą spod prawa. 15 maja 1919 r. oddziały pod dowództwem Aleksandra Parchomienki odbiły Jekaterynosław, potem jednak znów zostały z niego wypędzone. Niemniej po pierwszych starciach z Armią Czerwoną oddziały Hryhorjewa zaczęły poddawać się lub ponownie wracać pod komendę czerwonych. Główne zgrupowanie sił Hryhorjewa poniosło klęskę w bitwie pod Kamianką. Do końca maja 1919 r. bunt Hryhorjewa został stłumiony przez grupy wojsk P. Jegorowa, P. Dybienki i A. Parchomienki, zajmowany przez niego obszar ponownie znalazł się pod kontrolą bolszewików, a siły dowodzone przez atamana skurczyły się do 3 tys. walczących (kolejne 2 tys. przeszło do mniejszych oddziałów innych atamanów, uznających zwierzchność Hryhorjewa). Jego wystąpienie doprowadziło jednak do załamania się Frontu Ukraińskiego Armii Czerwonej, przyczyniło się do klęski czerwonych w bitwie z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji o Donbas, a także uniemożliwiło dalszy marsz w kierunku Besarabii i wsparcie przez radzieckie wojsko rewolucji na Węgrzech.