„Monge” został przyjęty do służby w Marine nationale 19 czerwca 1932 roku. Jednostka otrzymała numer burtowy Q144. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 5. dywizjonu 3. eskadry 1. Flotylli okrętów podwodnych w Tulonie. Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. L.A. Laroze. W czerwcu 1940 roku okręt znajdował się w Bizercie w składzie 5. dywizjonu okrętów podwodnych, a jego dowódcą był nadal kpt. mar. L.A. Laroze. 10 czerwca, po wypowiedzeniu wojny przez Włochy jednostka opuściła bazę, udając się na patrol. 22 czerwca, w dniu zawarcia zawieszenia broni między Francją a Niemcami, okręt przebywał w Bizercie. 24 czerwca dowództwo jednostki objął kpt. mar. M.G.R. Douenel. 11 października 1940 roku „Monge” i „Pégase” wypłynęły z Bizerty i w towarzystwie „Vengeur” i „L’Espoir” (które tego samego dnia opuściły Tulon), w eskorcie awiza „La Batailleuse”, pokonały 17 października Cieśninę Gibraltarską i dotarły do Casablanki. W listopadzie 1940 roku „Monge” stacjonował w Diégo Suarez na Madagaskarze. 17 stycznia 1942 roku „Monge” opuścił Diégo Suarez i razem z bliźniaczymi jednostkami „Vengeur” i „L’Espoir” i „Pégase” udał się do Sajgonu. W momencie desantu Aliantów na Madagaskar okręt (pod dowództwem por. mar. Marcela Derlota) eskortował jeden z konwojów, a w rejonie walk pojawił się 8 maja 1942 roku. Jednostka przeprowadziła w pobliżu Diégo Suarez atak torpedowy na brytyjski lotniskowiec HMS „Indomitable”, jednak salwa torped okazała się niecelna. Eskortujące lotniskowiec niszczyciele HMS „Active” i HMS „Panther” zaatakowały „Monge” bombami głębinowymi, zatapiając francuski okręt.