W czasie I wojny światowej walczył jako strzelec w okresie od 1 sierpnia do 1 grudnia 1914 roku. Od 1 grudnia 1914 do 1 kwietnia 1915 r. w szkole podchorążych rezerwy, a następnie przez miesiąc w batalionie zapasowym, od 1 maja 1915 do 18 sierpnia 1916 jako dowódca plutonu na froncie wschodnim w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 15. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Od 18 sierpnia 1916 do 6 listopada 1918 roku jako dowódca kompanii na froncie włoskim z roczną przerwą na pobyt w szpitalu i batalionie zapasowym. Od 6 listopada do 20 grudnia 1918 w niewoli włoskiej. Od 20 grudnia 1918 do 10 lipca 1919 roku dowódca kompanii w 20 pułku strzelców polskich. W czasie od 10 lipca do 20 grudnia 1919 roku walczył na froncie ukraińskim w 144 pułku strzelców kresowych. W czasie wojny z bolszewikami w okresie od 20 grudnia 1919 do 15 sierpnia 1920 roku walczył jako dowódca batalionu 144 psk. W kwietniu 1920, w czasie wyprawy kijowskiej, dowodzony przez niego III batalion wyróżnił się zajęciem stacji kolejowej Oratów, na której zdobył samochód pancerny i 16 karabinów maszynowych. Kolejny raz wyróżnił się 9 lipca w boju pod Obhowem. 2 sierpnia 1920 awansowany na stopień kapitana. Ranny 15 sierpnia w Bitwie Warszawskiej, w szpitalu do 10 października 1920 r. Po zakończeniu wojny nadal 144 psk przemianowanym w lutym 1921 na 71 pułk piechoty.