Η εικονογραφία πολλών δειγμάτων, με μία επιγραφή που περιβάλλει έναν μεγάλο σταυρό ή μια προτομή της Παναγίας, ακολουθεί τα δυτικά ευρωπαϊκά μοντέλα, παρά εκείνα των παραδοσιακών Βυζαντινών νομισμάτων και τα περισσότερα από αυτά δεν προσδιορίζουν τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα υπό τον οποίο κόπηκαν. Συμμορφώνονται με τον γενικό τύπο των ευρέως διαδεδομένων "τορνεζίων" νομισμάτων, με βάρος 0,6-0,8 γραμμ., διάμετρο 17 χλστ. και περιεκτικότητα σε άργυρο 0,20-0,25. Αρχικά ήταν κοίλα, αλλά σε μετέπειτα κοπές ήταν επίπεδα. Προφανώς αποτελούν τη συνέχεια των Βυζαντινών κοπών "τουρνεζίων" (που είχαν πρότυπα τα δυτικοευρωπαϊκά "τουρνουά") του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου (β. 1282–1328) και ως τέτοια θα είχαν ισοτιμία το 1/96 των χρυσών "υπερπύρων". Κάποια φέρουν το όνομα τού Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (β. 1328–1341) και μπορούν επομένως να χρονολογηθούν στη δεκαετία του 1330· η ανώνυμη σειρά θα μπορούσε να χρονολογείται στη δεκαετία του 1340, που επικρατεί ο καταστροφικός Β΄ Εμφύλιος πόλεμος· και οι τελευταίες κοπές, που χαρακτηρίζονται με τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγος (β. 1341–76 και 1379–91) χρονολογούνται στη δεκαετία του 1350, περίοδο μετά την οποία ο τύπος διακόπηκε. Υπάρχουν ωστόσο μερικές εξαιρέσεις. Ένα "πολιτικόν", που βρίσκεται επί του παρόντος στο "Δωμάτιο των Μεταλλίων" στο Παρίσι, ζυγίζει 1,4 γραμμ. και έχει περιεκτικότητα σε άργυρο 0,785, πολύ υψηλότερο από το συνηθισμένο "τουρνέζιο", αλλά ακόμη κάτω από το κύριο Βυζαντινό αργυρό νόμισμα, το βασιλικόν. Μερικά άλλα συμμορφώνονται με δύο από τους τύπους πολιτικών "εκ κράματος" (billon), αλλά είναι μεγάλα, παχιά και βαριά (περίπου 2 γραμμαρίων) χάλκινα νομίσματα, των οποίων η χρήση είναι ασαφής.