Με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχαν ακόμα διαθέσιμα περίπου 80 πυροβόλα. Στην πραγματικότητα ήταν το μόνο είδος βαρέος πυροβολικού που διέθετε ο Βρετανικός Στρατός και χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στις πρώτες μάχες στη Γαλλία και τη Φλάνδρα. Τροποποιήθηκε προκειμένου να χρησιμοποιεί το τυπικό βλήμα των 100 λιβρών, με μία μικρή μεγέθυνση της θαλάμης (λαμβάνοντας έτσι το χαρακτηρισμό Mk I), ώστε να επιτρέπονται ελαφρώς μεγαλύτερα προωθητικά γεμίσματα. Χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα θέατρα επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένου και του Δυτικού Μετώπου, μέχρι την αντικατάσταση του στα τέλη του 1915, από το σύγχρονο Οβιδοβόλο 6 δακτύλων (26 cwt). Ωστόσο, λόγω της μικρής προτεραιότητας χορήγησης σύγχρονου πυροβολικού κατά την Εκστρατεία της Καλλίπολης, το Οβιδοβόλο 6 ιντσών (30 cwt) χρησιμοποιήθηκε από την 14η Πυροβολαρχία Πολιορκίας του Βασιλικού Φρουριακού Πυροβολικού (4 πυροβόλα), η οποία ήταν προσκολλημένη στην 29η Μεραρχία στην Έλλη και από την 1η Αυστραλιανή Πυροβολαρχία Βαρέος Πυροβολικού (2 πυροβόλα από το Βασιλικό Πυροβολικό της Μάλτας με υπηρέτες από το Πυροβολικό των Βασιλικών Πεζοναυτών, που έφτασαν τον Μάιο) στον όρμο ANZAC.