Urodził się 18 lipca 1878 w Bochni, w rodzinie Franciszka, nauczyciela i dyrektora gimnazjum, i Olgi z Hawranków. Jego bratem był Zygmunt, inżynier architekt. W Bochni ukończył szkołę realną i rozpoczął naukę w niższych klasach gimnazjalnych. W 1896 ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie i złożył egzaminy maturalne. Studia medyczne odbył w Uniwersytecie Jagiellońskim zakończone uzyskaniem w 1902 stopnia doktora wszech nauk lekarskich. W tym samym roku przeprowadził się do Lwowa i rozpoczął pracę w tamtejszym uniwersytecie w Katedrze Anatomii Patologicznej. W 1908 uzyskał stopień docenta anatomii patologicznej (praca: "O przewlekłych odmach pęcherzykowych tkanek (Pneumatosis cystoides)", w 1913 tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1919 profesora zwyczajnego. Podczas I wojny światowej był kierownikiem laboratorium analityczno-bakteryjnego obozów jenieckich w Górnej Austrii, w latach 1918–1920 ochotniczo służył w Wojsku Polskim, w stopniu podpułkownika lekarza brał udział w walkach polsko-ukraińskich i wojnie polsko-radzieckiej. Później do 1939 pełnił funkcję kierownika Katedry Anatomii Patologicznej, a w latach 1923–1924 i 1939 dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1930 członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności. Jako przedstawiciel Lwowskiej Izby Lekarskiej został wybrany do składu Naczelnej Izby Lekarskiej V kadencji 1935–1939.