Λόγω της πολιτικής αστάθειας που επικρατούσε στις αρχές του 20ου αι. στην Κούβα, οι φεμινιστικές οργανώσεις βρήκαν την ευκαιρία να επιβάλλουν σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις τους και να μετατραπούν σε έναν από τους κυριότερους πολιτικούς εταίρους της εποχής. Η φεμινιστική δράση της εποχής δεν επιχείρησε να αμφισβητήσει και να κριτικάρει τους πατριαρχικούς θεσμούς ως πηγή ανισότητας και καταπίεσης των γυναικών αλλά, αντίθετα, επιχείρησε να χρησιμοποιήσει παραδοσιακούς ορισμούς της θηλυκότητας, όπως η μητρότητα, για να δημιουργήσει μια θέση για τις γυναίκες στην πολιτική και τις θέσεις επιρροής χωρίς απαραίτητα να θίξει τη θέση και τα προνόμια των αντρών. Οι φεμινίστριες τότε έβλεπαν τον εαυτό τους ως μητριάρχισσες του κουβανέζικου έθνους ισάξιες με τους άντρες πατριάρχες που διοικούσαν τη χώρα. Όμως, αν και τα φεμινιστικά κινήματα της εποχής προτιμούσαν την σταδιακή και ομαλή μεταρρύθμιση των θεσμών και της νομοθεσίας από τη βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης και την επιβολή μία δικτατορίας του προλεταριάτου, παρόλα αυτά αντλούσαν τη ρητορική τους και πολλά από τα επιχειρήματά τους από την ριζοσπαστική επαναστατική ιδεολογία. Η επιβολή της Κουβανικής Επανάστασης το 1959 στηρίχθηκε στα πρώιμα επιτεύγματα αυτών των φεμινιστριών και επέκτεινε σε όλες τις γυναίκες τα δικαιώματα που μέχρι τότε είχαν κερδηθεί μόνο για ορισμένες.