Het Duitse Kommandant der Seeverteidigung Norddalmatien (Kapitän zur See Konrad Weygold) beschikte over zo'n 3000 man en 2000 ton materiaal dat geëvacueerd moest worden. De marine was van mening dat de havens van Zadar en Šibenik niet geëvacueerd zouden moeten worden maar als bolwerken zouden worden gehouden, in plaats daarvan gaf het leger opdracht om zich zo snel mogelijk terug te trekken naar de Grüne Linie om divisies vrij te maken voor het Syrmische front. Om de verwarring nog groter te maken, kreeg de marine het bevel om de belangrijkste havens tot de laatste man te verdedigen terwijl het leger niemand achterliet. Zelfs artilleriestukken voor kustbatterijen arriveerden nog steeds van Rijeka naar Dalmatië op basis van eerdere plannen. Uiteindelijk gingen er drie weken verloren voordat de marine zich begon terug te trekken.