Na początku XX wieku tutejszą ziemię wykupiły od arabskich właścicieli żydowskie organizacje syjonistyczne. Grupa założycielska kibucu zawiązała się w 1930 roku. W jej skład wchodzili członkowie młodzieżowej organizacji syjonistycznej Ha-Szomer Ha-Cair z Galicji. Zamieszkali w obozie namiotowym w osiedlu Bat Gallim w Hajfie, i pracowali w Porcie Hajfy. Podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939) postanowiono wzmocnić żydowską obecność w rejonie miasta Akka. Dlatego do grupy założycielskiej dołączyli nowi imigranci z Polski i Niemiec, i w dniu 25 sierpnia 1938 roku założono kibuc En ha-Mifrac. Była to typowa osada obronna, z wieżą obserwacyjną i obronną palisadą. Kibuc został kilkakrotnie zaatakowany przez arabskie milicje. Mieszkańcy byli nastawieni na rozwój rybołówstwa i rolnictwa, napotkano jednak na poważne trudności z powodu piaszczystego ujścia rzeki Naaman oraz okolicznych słonych mokradeł. Dopóki nie osuszono bagien wielu mieszkańców cierpiało chorując na malarię. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała ten obszar państwu żydowskiemu. Gdy kilka dni później wybuchła wojna domowa w Mandacie Palestyny, siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej rozpoczęły atakowanie żydowskich linii komunikacyjnych w całej Galilei. Kibuc En ha-Mifrac znalazł się wówczas na linii frontu, broniąc drogi dojazdowej do miasta Akka. Stacjonował tu oddział szturmowy Palmach. Sytuacja ustabilizowała się, gdy w pierwszych dniach I wojny izraelsko-arabskiej Izraelczycy przejęli kontrolę nad całą okolicą. Pod koniec lat 90. XX wieku kibuc znalazł się w głębokim kryzysie gospodarczym. Wymusiło to przeprowadzenie w 2004 roku częściowej prywatyzacji.