Па сваім геаграфічным становішчы прыморская частка Нейстрыі больш іншых частак Францыі падвяргалася спусташальным нападам нарманаў. Вусце Сены доўга служыла нарманам надзейным прытулкам, адкуль яны здзяйснялі набегі на французскія гарады. У канцы IX стагоддзя на чале нарманаў, якія ўварваліся ў паўночную Францыю, стаў выгнаны з Нарвегіі конунгам Харальдам Цудоўнавалосым Ралон, ці Рольф (Hrolf), сын Рогнвальда. На беразе мора ён пакляўся «што ён памрэ ці стане валадаром любой зямлі, якую зможа заваяваць». Пасля некалькіх уварванняў Ралон трывала замацаваўся ў паўночнай Нейстрыі, якая і атрымала імя «Нармандыя» (гэта значыць краіна нарманаў — "terra Northmannorum"). Паводле Сен-Клер-сюр-Эпцкага дагавора (911 год) французскі кароль Карл Прастак саступіў яму частку Нейстрыі, паміж ракой Эпт і морам, пры ўмове, што Ралон прызнае сябе васалам караля і звернецца ў хрысціянства. Ралон хрысціўся, ажаніўся з дачкой Карла, Гізелай, але падтрымліваў адносіны са сваёй не венчанай жонкай Поўпай, дачкой караля Эда, і стаў родапачынальнікам нармандскіх герцагаў. Ён раздаў землі сваім паплечнікам, колькасць якіх павялічвалася дзякуючы нарманскім атрадам, якія прыбывалі з поўначы. Пасля смерці Гізелы Ралон ажаніўся з Поўпай. Па прыкладзе Ралона, многія нарманы прынялі хрысціянства. Даволі хутка нарманы сталі засвойваць французскую мову; свой родны яны захоўвалі даўжэй толькі ў Ніжняй Нармандыі. Зрэшты, і зараз у нармандскай гаворцы ёсць словы, якія паказваюць на ўплыў скандынаўскага элемента. Нармандскі ўплыў даволі доўга адбіваўся на ваяўнічасці жыхароў Нармандыі і ў іх страсці да далёкіх экспедыцый (заваяванне Англіі, крыжовыя паходы).