Bizans imparatoru I. Justinianus'un ( 527–565) saltanatı sırasında, modern Lazların ataları olan Sanniler veya Makronlar adlı iç Pontus'un savaşçı kabileleri bastırıldı, Hristiyanlaştırıldı ve merkezi yönetime dahil edildi. Yerel halk, Yunanlarla daha yakın iletişim kurmaya başladı ve kısmen dil de dahil olmak üzere çeşitli Helenik kültürel özellikler edindi. 1204'te Konstantinopolis'in Latin Haçlıları tarafından yağmalanmasından sonra Bizans halefi devlet olan Trabzon İmparatorluğu Karadeniz'in güneybatı sahilinde kuruldu. Bu ülkenin nüfusunu büyük ölçüde Lazca konuşan topluluk oluşturuyordu. Yüksek kültürü Yunanların oluşturmasına rağmen, İmparatorluğun kırsal bölgelerinde ağırlıklı olarak Lazlar yaşamaktaydı. Laz aile isimlerinin Helenleştirilmesi, Trabzon Orta Çağ İmparatorluğu'nun kayıtlarında dikkat çekmektedir. Şehirdeki nüfus ile köydeki nüfus arasında bir düşmanlık olduğunu iddia etmek çok iddialı olmaz. Bu düşmanlık, “İmparatorluk” siyasetinde var olan, Lazların Rumlara karşı duyduğu bir düşmanlıktır. Osmanlı'nın 1461'de Trabzon'u fethetmesinden sonra, Laz halkı Trabzon Eyaleti'nin yerli nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturuyordu. Lazlar, Osmanlı'nın İslamlaşma politikasının hedefi oldular ve giderek İslam dinine dönüştürüldüler. Ancak Ortodoks kalan Lazların bir kısmı Rum Kilisesi'ne bağlı kaldı. Rum Kilisesi'ne bağlı kalan topluluk yavaş yavaş Rumlaştırılmaya maruz kaldı: Hristiyan Lazların Rumca adları vardı ve Bizans Riti'ni çalışmak ve uygulamak zorundaydılar. Dinsiz insanların ve ailelerin bile Lazca konuşması yasaklandı. Ermeni dilbilimci Hıraçya Acaryan'a göre: "İstanbul'da Rum Patrikliği'nin kontrolünde olan Ortodoks Lazlar var. Kendilerini Rum olarak görüyorlar ve Rumca konuşuyorlar." Konstantinopolis'in kontrolü altındaki Lazlar, kısa bir sürede Rumlaştılar ve Rumca (özellikle Pontus lehçesi) öğrenirken dillerini ve öz kimliklerini yitirdiler.