W punkcie trzecim dekret „...o umocnieniu niemieckości” Hitler zalecał: „Utworzenie nowych niemieckich terenów osadniczych przez przesiedlenie tam, a zwłaszcza osiedlenie na stałe, reichs- i volksdeutschów powracających do kraju z zagranicy”. Byli to Niemcy mieszkający w Rosji, Rumunii oraz w krajach bałtyckich, którzy na mocy porozumień międzypaństwowych (z ZSRR był to Niemiecko-radziecki traktat o granicach i przyjaźni) poddani zostali repatriacji z tych terenów na tereny okupowanej II RP. Do wykonania akcji przesiedleńczych dokument wyznaczał szefów administracji Ober-Ost oraz podległych mu szefów administracji okupacyjnych okręgów wojskowych. W okręgu Gdańsk oraz Prusy Zachodnie był to Albert Forster, w okręgu Poznań Arthur Greiser, a w okręgu krakowskim Arthur Seyss-Inquart. Dekret Hitlera zwalniał przy tym wykonawców tych przesiedleń z odpowiedzialności karnej za ewentualne przestępstwa. „Osoby, które dla wykonania tych zadań mają zlecone zadania specjalne, nie podlegają w tym zakresie sądownictwu wojskowemu”. W praktyce przepis ten dawał całkowitą bezkarność w przypadku popełniania przestępstw oddziałom bądź jednostkom niemieckim, tym bardziej że przy okazji wysiedleń równolegle realizowano także czystki etniczne takie jak Operacja Tannenberg oraz regionalne akcje "Intelligenzaktion" mające na celu eliminację polskiej inteligencji oraz warstwy przywódczej narodu polskiego.