W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił obowiązki dowódcy plutonu w 8 pułku artylerii ciężkiej. W bitwie nad Bzurą został ranny i wzięty do niewoli, ale zbiegł z transportu do obozu jenieckiego i powrócił do Warszawy. Mieszkał podczas okupacji niemieckiej przy ul. gen. Józefa Zajączka. Od listopada 1939 roku brał czynny udział w konspiracji. W początkowym okresie swojej działalności należał do organizacji „Orzeł Biały”, którą założył E. Konieczny-Kowalewski i wyruszył na Lubelszczyznę z grupą partyzancką. Zdołał się wydostać razem z Tadeuszem Towarnickim z zasadzki przygotowanej przez Koniecznego i powrócili do Warszawy. Wstąpił tam do Związku Walki Zbrojnej i został zastępcą Romana Rozmiłowskiego, który był dowódcą baterii artylerii 7 pułku piechoty „Madagaskar” – „Garłuch”. Zastępca Bohdana Rogolińskiego, który był dowódcą grupy likwidacyjnej Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ i występował pod pseudonimami „Czarny” i „Leszek”. Uczestniczył z Romanem Rozmiłowskim 7 marca 1941 m.in. w głośnej akcji likwidacyjnej Igo Syma, a po wyjeździe Rogolińskiego do Lwowa dowodził przez pewien czas grupą. Od listopada 1941 był organizatorem i dowódcą grupy likwidacyjnej pod kryptonimem „Wapiennik”, a później &lt;a href="Referat%20993"&gt;„993/W”&lt;/a&gt; kontrwywiadu Oddziału II KG ZWZ-AK, występował pod pseudonimem „Tomasz Twardy”. Rozkazem L.65/BP z 11 listopada 1942 został mianowany na stopień porucznika rezerwy. Dowodził kilkudziesięcioma akcjami „Wapiennika” oraz uczestniczył w akcjach grupy likwidacyjnej Okręgu Warszawa. W późniejszym okresie podporządkowanej Obszarowi Warszawa AK, a dowodzonej przez R. Rozmiłowskiego.