W okresie powojennym należała do ścisłej czołówki polskich, a od roku 1965 – jugosłowiańskich szachistek. W 1953 r. zadebiutowała w finale mistrzostw Polski kobiet. Do 1964 r. wystąpiła we wszystkich finałach, zdobywając 6 medali: 2 złote (1958, 1964), 2 srebrne (1961, 1962) i 2 brązowe (1956, 1959). W latach 1960 i 1963 zwyciężyła również w turniejach kadry, które były eliminacjami do turniejów strefowych (eliminacji mistrzostw świata) oraz do drużyny olimpijskiej (w latach tych nie rozegrano oficjalnych turniejów o tytuł mistrzyni Polski). W roku 1963 reprezentowała Polskę na olimpiadzie w Splicie (na I szachownicy uzyskała 5½ pkt w 10 partiach). Dwukrotnie (w latach 1961 i 1964) awansowała do turniejów pretendentek, życiowy sukces osiągając w 1964 r. w Suchumi, gdzie podzieliła VII-VIII miejsce (co wówczas odpowiadało miejscu w pierwszej dziesiątce na świecie).