Voor de Sovjetperiode vormden de Armenen een grote minderheid, naast Koerden en Azerbeidzjanen die eveneens minderheden waren. Tijdens de Sovjetperiode leefden Armenen en Azerbeidzjanen relatief vreedzaam naast elkaar, hoewel het op spanningen wijst dat het aantal Armenen in die periode sterk daalde door emigratie naar de Armeense SSR; van 15% in 1926 naar 1,4% in 1979, terwijl het percentage Azerbeidzjanen in dezelfde periode door geboorte en immigratie steeg van 85% naar 96%, waarbij bedacht moet worden dat steeds de Koerden opgeteld worden bij de Azerbeidzjanen. Eind jaren 80 namen onder invloed van de spanningen in Nagorno-Karabach ook de spanningen in Nachitsjevan toe, hetgeen leidde tot het sluiten van de grenzen voor treinverkeer tussen de Nachitsjevaanse ASSR en de Armeense SSR, waardoor beide economieën schade opliepen. In december 1989 probeerden radicale nationale Azerbeidzjanen de grens met Iran open te breken, hetgeen tot boze reacties vanuit Moskou leidde dat hen beschuldigde van het "omarmen van islamitisch fundamentalisme". In januari dreigde de Nachitsjevaanse ASSR zich af te scheiden van de Sovjet-Unie in reactie op de zwarte januari in Bakoe, waarmee het de eerste afscheidingsbeweging in de Sovjet-Unie was. (Litouwen volgde een paar weken later).