Po zajęciu Lwowa przez Wojsko Polskie pozostał w mieście. Krótko internowany przez władze polskie. Po uwolnieniu w grudniu 1918 zorganizował wraz z Mychajłem Hałuszczynskim Ukraiński Komitet Obywatelski we Lwowie, w celu opieki i pomocy ukraińskim jeńcom, internowanym i więźniom politycznym. Komitet działał do września 1921, kiedy to został zlikwidowany przez władze polskie. W tym czasie był współzałożycielem Ukraińskiego Towarzystwa Pomocy Inwalidom, Związku Ukraińskich Adwokatów, i nieoficjalnego Komitetu Pomocy Więźniom Politycznym. Działacz Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO), przewodniczący sądu partyjnego. W latach 1918–1927 radny Tymczasowej Rady Miejskiej Lwowa (w latach 1919–1923 nie uczestniczył w obradach Rady). Od 1923 prezes Związku Adwokatów Ukraińskich.