W 1939 roku Ernesto Maserati zaprojektował turbodoładowany półtoralitrowy silnik Maserati 4CL. Po II wojnie światowej Adolfi Orsi przeniósł Maserati do Modeny, bracia Maserati zostali konsultantami, a dyrektorem technicznym był Alberto Massimino. Arialdo Ruggeri i Arnaldo Mazzuchelli założyli także zespół Scuderia Milano, decydując się na użycie przedwojennych 4CL, które w 1948 roku udoskonalili i wyposażyli w doładowanie dwustopniowe. Sukcesy Alfy Romeo i zwiększająca się konkurencyjność Ferrari spowodowały zmniejszenie aktywności sportowej Maserati. W 1949 roku Scuderia Milano zatrudniła Mario Speluzziego, który rozwijał silniki Maserati do motorówek wyścigowych. Speluzzi został poproszony o rozwój starej czterocylindrowej jednostki. Nowy silnik nazwano Speluzzi. Został on wyposażony w dwa iskrowniki i według braci Ruggieri – właścicieli Scuderia Milano – osiągał maksymalną moc 290 KM. Napędzany tym silnikiem Milano 1 został wystawiony w Grand Prix Włoch 1950 – jego kierowcą był Felice Bonetto – ale mimo zakwalifikowania się do wyścigu nie pojawił się na jego starcie. Tydzień później w newliczanym do Mistrzostw Świata Grand Prix Bari Clemente Biondetti był szósty, ale z pięcioma okrążeniami straty do zwycięzcy. Samochodem z tym silnikiem rywalizował też bez sukcesów Gianfranco Comotti. Jednakże po tym, gdy okazało się jasne, że Speluzzi nie jest w stanie rywalizować z nowocześniejszymi silnikami, pod koniec 1950 roku program zarzucono.