Pinto bezocht het "Convictorio Carolino" en studeerde daarna rechten aan de Koninklijke Universiteit van San Felipe. Vanaf 11 oktober 1808 mocht hij zich advocaat noemen. Hij sloot zich aan bij de lokale militie, "Regimiento del Rey". In 1810 sloot hij zich aan bij de onafhankelijkheidsbeweging en werd als diplomaat door de voorlopige regering naar Buenos Aires gezonden waar hij de leiding kreeg over de diplomatieke missie aldaar (1811). In 1813 zond de regering hem naar het Verenigd Koninkrijk om de Britse regering te bewegen de onafhankelijkheid van Chili te erkennen. Het lukte hem evenwel niet om de Britten tot dit besluit te bewegen. Ook bij andere Europese landen was Pinto niet succesvol. In Europa kwam hem ter ore dat de Chilenen bij Rancagua een nederlaag hadden geleden tegen de Spanjaarden en dat het koloniale gezag was hersteld (oktober 1814). Dit belette hem echter niet om naar Zuid-Amerika terug te keren en zich aan te sluiten bij her Leger van de Andes dat een verbeten strijd voerde tegen Spanje en vóór de onafhankelijkheid van de Spaanse koloniën in Latijns Amerika. In 1820 werd hij bevorderd tot kolonel en in 1824, nadat de onafhankelijkheidsstrijders de Spanjaarden hadden verslagen, werd hij brigadegeneraal.