İyi Duygular Çağı , Amerika Birleşik Devletleri'nin siyasi tarihinde, 1812 Savaşı'nın ardından bir ulusal amaç duygusunu ve Amerikalılar arasında birlik arzusunu yansıtan bir döneme damgasını vurdu. Dönem, Federalist Parti'nin çöküşünü ve Birinci Parti Sistemi sırasında onunla baskın Demokratik-Cumhuriyetçi Parti arasındaki şiddetli partizan anlaşmazlıklarının sona erdiğini gördü. Başkan James Monroe , nihai hedefi ulusal birlik ve siyasi partileri ulusal politikadan tamamen ortadan kaldırmak olan adaylarını belirlerken partizan bağlılığını küçümsemeye çalıştı. Dönem, Monroe'nun başkanlığı (1817-1825) ve idari hedefleri ile o kadar yakından ilişkilidir ki, adı ve dönemi neredeyse eş anlamlıdır. * Monroe’nun başkanlık yılları (1817-1825) ülke içindeki “iyi duygular dönemi” olarak tanımlandı. Bir bakıma, anılan deyim, hareketli bir hizipler ve bölgeler arası  çatışmalar dönemini gizliyordu; diğer yandan da, Cumhuriyetçi Parti’nin, çöküp ulusal bir güç olmaktan çıkmış bulunan Federalist Parti karşısındaki siyasal zaferinin kabulü anlamına geliyordu.