W 1520 roku królowi Zygmuntowi I udało się uzyskać jednorazową zgodę szlachty na zapłatę podatku pogłównego, jednak zawieszenie broni w wojnie pruskiej 10 kwietnia 1521 r. ostatecznie skonfliktowało Zygmunta I ze stronnictwem szlacheckim. Przedstawiciele średniej szlachty wystąpili przeciwko otaczającej króla oligarchii powiązanych wzajemnie osobistymi związkami magnatów oraz odmówili dalszych prac nad reformą skarbowo-wojskową. Podjęte przez króla próby przeprowadzenia reformy wojskowej pospolitego ruszenia zakończyła się niepowodzeniem. Pomimo że sejmik wielkopolski w Kole zgodził się zamienić obowiązek stawienia szlachty w ramach pospolitego ruszenie na obowiązek podatkowy pod rygorem konfiskaty majątku, to nie zgodził się uchwalić ponoszenia kosztów utrzymania wojsk do momentu utworzenia osobnego skarbu na ten cel. Król Zygmunt I nie był w stanie udzielić szlachcie gwarancji opłacania odpowiednich kwot przez magnatów. W tej sytuacji szlachta obawiająca się nadużywania sankcji konfiskaty majątku oraz tego, że w konsekwencji uchwalenia stałych podatków utraci narzędzie politycznego nacisku w postaci konieczności zabiegania przez króla o coroczne uchwały podatkowe, odmówiła dalszych prac nad reformą. Dodatkowo szlachtę oddalało od króla jego fachowe zaplecze mieszczańskie – szlachta obawiała się zdobycia przez patrycjat krakowski wpływów na kierowanie polityką.