De Krimoorlog (1853-1854) was de eerste grote klap voor het congressysteem. Dit was namelijk de eerste grote oorlog waar Europese grootmachten sinds het Congres van Wenen weer direct met elkaar in oorlog waren. Na de Frans-Duitse Oorlog van 1870-71 raakte het Concert van Europa nog meer aan het wankelen, maar in essentie bleef het bestaan. Europa ging weer een vreedzame periode tegemoet waarin diplomatieke contacten hoogtij vierden. De Eerste Wereldoorlog maakte definitief een eind van het congresstelsel van het Concert van Europa. Weliswaar vonden de Vredesconferenties van Parijs (1919) plaats in 1919, maar voor het eerst werden landen over wiens grondgebied, status en onderdanen werd beslist, hiervan uitgesloten. Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Bulgarije en Turkije mochten niet aan de beraadslagingen deelnemen en mochten slechts achteraf de verdragsvoorwaarden vernemen, die vrijwel niet onderhandelbaar waren. Het Russische Rijk was niet present omdat het ineengestort was en diens rechtsopvolger (de communistische RSFSR) kon de goedkeuring van de deelnemers niet wegdragen. Dit was een breuk met de oude praktijk en was een van de redenen waarom veel Duitsers het verdrag als een 'dictaat' zagen. De Tweede Wereldoorlog kan derhalve gezien worden als een Duitse wraakneming, precies de reden waarom de deelnemers van het Congres van Wenen Frankrijk wél uitnodigden.