Syn majstra murarskiego Bolesława, powstańca styczniowego, zubożałego szlachcica. W 1901 brał udział w zjeździe założycielskim Związku Polskiej Młodzieży Socjalistycznej (ZPMS). Rok później był współzałożycielem Związku Młodzieży Socjalistycznej (ZMS), redagował jego pismo "Ruch" i był członkiem KC Związku. W 1903 wstąpił do PPS i był jej agitatorem na Woli. Od 1904 studiował na wydziale nauk przyrodniczych Uniwersytetu Warszawskiego. 13 listopada 1904 został ranny w głowę i aresztowany podczas demonstracji zbrojnej PPS na Placu Grzybowskim w Warszawie i na krótko osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej; ponownie trafił tam w 1905. W latach 1906–1911 studiował ekonomię w Monachium, po czym przeniósł się do Paryża, gdzie działał w PPS-Lewicy i organizacjach studenckich. Od 1913 do 1917 członek Komitetu Zagranicznego PPS-Lewicy. W latach 1916–1917 uczestniczył w pracach bolszewickiego klubu internacjonalistów w Paryżu; był współorganizatorem jego sekcji polskiej. Od lipca 1917 w Piotrogrodzie, gdzie był kierownikiem Wydziału Handlu i Przemysłu w Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego. Od września 1917 w Komitecie Piotrogrodzkim PPS-Lewicy. Zwolennik połączenia PPS-Lewicy z SDKPiL i zbliżenia organizacyjnego z bolszewikami. Podczas komunistycznego powstania w Piotrogrodzie w październiku 1917 organizował oddziały Czerwonej Gwardii i komitety fabryczne; w walkach ulicznych został ranny w głowę. W listopadzie 1917 brał udział w pracach nad utworzeniem Rady Polskich Organizacji Demokratyczno-Rewolucyjnych przy Komisariacie do Spraw Polskich. Po jej utworzeniu został jej członkiem. Od grudnia 1917 przewodniczący Komisji Likwidacyjnej. Od marca do sierpnia 1918 członek Komitetu Moskiewskiego PPS-Lewicy. Uczestniczył w przygotowaniach do Ogólnorosyjskiej Konferencji PPS-Lewicy, która odbyła się w sierpniu 1918 w Moskwie. Brodzki został wówczas sekretarzem generalnym PPS-Lewicy w Rosji.