Po rewolucji październikowej i dojściu bolszewików do władzy, na czele Armenii stanął Stepan Szaumian. Jeszcze we wrześniu 1917 r. na zjeździe w Tbilisi wybrano Ormiańską Radę Narodową – pierwszy organ władzy najwyższej od 1375 r., kiedy padła Mała Armenia. W tym samym czasie tureccy nacjonaliści na czele z Mustafą Kemalem Paszą (Atatürkiem), korzystając z przyjaznych stosunków z bolszewikami, usiłowali wykorzystać ich poparcie do budowy nowoczesnego państwa narodowego. Sojusz rosyjsko-turecki był z natury bardzo niebezpieczny dla ruchu ormiańskiego, dążącego do odzyskania niepodległości. Podpisanie układu o przyjaźni między Turcją a Rosją Sowiecką umożliwiło wojskom tureckim przeprowadzenie ataku na nowo powstałe państwo ormiańskie. Pod naporem sił tureckich i sprzymierzonych z nimi nieregularnych oddziałów kurdyjskch, wojska ormiańskie wycofały się – najpierw władze kraju przeniosły się z Erzincanu do Erzurum, a następnie opuściły i to miasto. W tym czasie na południowym wschodzie, w rejonie Wanu, Ormianie do kwietnia 1918 r. kontynuowali opór, lecz ostatecznie zostali wyparci do Persji. Sytuacja wojsk ormiańskich pogorszyła się, gdy azerbejdżańscy Tatarzy odcięli ich linie zaopatrzeniowe. Zerwało to łączność pomiędzy Ormiańską Radą Narodową w gruzińskim Tbilisi a jej odpowiednikiem w Erywaniu. Mimo to 28 maja 1918 r. proklamowano powstanie Demokratycznej Republiki Armenii. Młode państwo uwikłane było w spory terytorialne ze wszystkimi sąsiadami (oprócz Turcji – z Azerbejdżanem i Gruzją), co spowodowało wojnę armeńsko-gruzińską i azersko-armeńską. Wojna z Turcją została na krótko zakończona korzystnym dla Armenii traktatem z Sèvres (10 sierpnia 1920 r.), przyjętym przez Turcję pod naciskiem Ententy, przyznającym Armenii dość duże korzyści terytorialne.