Het korps maakte deel uit van de Duitse aanvalsmacht voor het Ardennen-offensief op 16 december. Het korps was het meest zuidelijke van alle Duitse troepen en de opdracht was flankbescherming tegen het US 3e Leger. Voor deze taak had het korps de beschikking over twee Volksgrenadiersdivisies. De noordelijkste was de net pas gevormde 276e Volksgrenadiersdivisie. Met krap 9.000 man, was dit een van de zwakste divisies in het offensief en de training was door de chef-staf van het 7e Leger als onvoldoende beoordeeld. Sterker was de zuidelijke 212e Volksgrenadiersdivisie, met 11.000 man, meest heel jong, maar met een goede moraal en al wat gevechtservaring. De tegenstander van het korps was o.a. de Combat Command A van de US 9th Armored Division. In de eerste 2 dagen van het offensief slaagde het korps erin een klein stuk op te rukken, maar met name de 276e Volksgrenadiersdivisie kwam niet echt vooruit. Al op 19 december ging het korps tot het defensief over. Totaal was het korps niet verder dan 5 – 10 km opgerukt. Gedurende de rest van het offensief gebeurde er weinig. Pas midden januari 1945 vielen de Amerikanen weer aan in de sector van het korps en dreven het terug naar de uitgangsposities.