Op maandag 11 november 1918, de dag van ondertekening van de wapenstilstand in Compiègne, werd het werk bijna overal hervat, met als belangrijkste uitzondering de streek van Zürich. De algemene staking ging de volgende dag in. De Zwitserse Federatie van Vakverenigingen telde circa 250.000 stakers. Het meest opmerkelijk was de deelname aan de staking van de spoorwegarbeiders, waardoor de beweging zich via hen ook verspreidde naar afgelegen landelijke gebieden. Op veel plaatsen in Romandië en Ticino werd de oproep tot staken met de nodige voorzichtigheid gevolgd. De staking verliep in het algemeen rustig, al hadden de vakbonden daartoe wel preventieve maatregelen genomen, zoals een verbod op alcohol. In Bazel, waar zelfs de liberaal-radicale krant "National-Zeitung" de stakingsoproep zonder commentaar publiceerde, werkten de kantonnale regering en de vakbondsleiders zelfs samen om de demonstraties soepel te laten verlopen. Slechts uitzonderlijk liep de situatie echt uit de hand, meestal na tussenkomsten en machtsvertoon door het leger. De meest ernstige ongeregeldheden vonden plaats in Grenchen in het kanton Solothurn, waar op 14 november 1918 drie stakers om het leven kwamen: Harmann Lanz (29 jaar), Marius Noirjean (17 jaar) en Fritz Scholl (21 jaar).