W 1981 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Lahti, gdzie wspólnie z Mathiasem Jungiem, Frankiem Ullrichem i Eberhardem Röschem zwyciężył w sztafecie. Zajął tam również siódme miejsce w biegu indywidualnym oraz piąte w sprincie. W sztafecie zdobył jeszcze pięć medali: srebrne podczas mistrzostw świata w Anterselvie w 1983 roku, mistrzostw świata w Ruhpolding w 1985 roku i rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Oslo oraz brązowy na mistrzostwach świata w Lake Placid w 1987 roku. W 1987 roku zdobył też jedyny indywidualny medal mistrzostw świata, kończąc rywalizację w sprincie na drugiej pozycji. Rozdzielił tam na podium Franka-Petera Roetscha i André Sehmischa. Był też między innymi czwarty w biegu indywidualnym na mistrzostwach świata w Mińsku w 1982 roku oraz mistrzostwach świata w Oslo cztery lata później. Walkę o medal przegrał odpowiednio z Norwegiem Terje Krokstadem i Austriakiem Alfredem Ederem. Ponadto wywalczył brązowy medal w tej konkurencji podczas igrzysk olimpijskich w Sarajewie w 1984 roku, plasując się za Norwegiem Eirikiem Kvalfossem i Peterem Angererem z RFN. Na tej samej imprezie wraz z kolegami z reprezentacji zajął czwarte miejsce w sztafecie. Brał też udział w igrzyskach w Calgary cztery lata później, zajmując dziewiąte miejsce w biegu indywidualnym i piąte w sztafecie.