De stijging van de olieprijzen in de jaren 1970 had zowel een stijging van inflatie als verminderde economische groei tot gevolg, zogenaamde stagflatie. Dit deed het vertrouwen in het keynesianisme afnemen. In plaats van een fiscaal beleid kwam de nadruk nu te liggen op een monetair beleid. De economie werd niet langer gestuurd door belastingmaatregelen en overheidsuitgaven, maar vooral door ingrijpen in de geldhoeveelheid, vaak indirect met de discontorente. Het overheidsingrijpen zou echter terughoudend moeten plaatsvinden. De kredietcrisis die ten slotte in 2008 uitbrak — en een jaar later werd gevolgd door de eurocrisis — maakte echter dat de overheid weer een grotere rol op zich nam.