Als niet de Tweede Wereldoorlog tussenbeide was gekomen, waardoor de Olympische Spelen van 1940 en 1944 niet doorgingen, zou hij volgens sommigen net zo bekend zijn geworden als Jesse Owens. Nu duurde het tot 1948 alvorens hij zijn olympisch debuut kon maken, op dertigjarige leeftijd pas. In de oorlogsjaren, waarin hij van 1941 tot 1945 zijn militaire dienstplicht vervulde, had hij weinig anders kunnen doen dan zoveel mogelijk gouden medailles veroveren bij zowel de Amerikaanse als de verschillende studentenkampioenschappen – voor de oorlog was hij aan een studie aan de Pennsylvania State University begonnen – op de verschillende sprintnummers en bij het verspringen.