W II Rzeczypospolitej istniały formacje łączące idee narodowe z myślą marksistowską. Wśród nich można wyróżnić m.in. PPS-Opozycję, która deklarowała członkostwo w Kominternie, ale głosiła hasło niepodległej Polskiej Republiki Socjalistycznej. W szeregach Komunistycznej Partii Robotniczej Polski narodową tendencję przejawiała frakcja tzw. „większości” skupiona wokół Adolfa Warskiego, Marii Koszutskiej i Maksymiliana Horwitza. „Większość” doprowadziła na II zjeździe KPRP w 1923 do zaakceptowania postulatu niepodległości Polski, jednak na skutek poparcia przez nią w 1926 przewrotu majowego została odsunięta od kierownictwa partii. "Narodowo-komunistyczne" poglądy wyraził również Julian Brun w książce „Stefana Żeromskiego tragedia pomyłek”. W latach 30. tendencje narodowo-komunistyczne przejawiała Opozycja Robotnicza KPP oraz wydawane przez Józefa Łobodowskiego w 1934 r. pismo „Dźwigary”.