Najdotkliwsza jednak dla węgierskiej stolicy była wojna, która wybuchła w 1683 r. W wyniku wojny z lat 1663-1664 Imperium Osmańskie nieco powiększyło swoje włości kosztem Habsburgów. W 1683 r. sułtan Mehmed IV, m.in. korzystając z niezadowolenia szlachty węgierskiej wobec absolutystycznych rządów cesarza Leopolda I, podjął wyprawę na Wiedeń. Wojska tureckie poniosły 12 września klęskę pod Wiedniem i wycofały się do Budy, a za nimi podążały wojska polsko-austriackie, które ponownie pokonały Turków pod Parkanami 9 października. Oddziały Karola Lotaryńskiego zajęły na krótko Peszt, ale wycofały się z powodu złej pogody. Podobnie było w następnym roku, gdy próbowano oblegać Budę. Ale po Europie rozeszła się plotka, że Turkom w obronie Budy pomagali Żydzi, co wywołało pogromy w wielu miastach Europy (np. w Padwie). Podejrzenia o współpracę nie musiały być zresztą bezpodstawne – Imperium Osmańskie było znane ze swojej tolerancji dla Żydów, zaś Habsburgowie byli postrzegani przez Żydów jako antysemici (do czego zresztą sami się przyczynili – np. Ferdynand I wydał w 1559 r. edykt o wygnaniu Żydów z ziem dziedzicznych Habsburgów, potwierdzony przez Rudolfa II 25 lat później). Zresztą sam Evliya Çelebi, kronikarz turecki z tamtych czasów, pisze, że atakujących ostrzeliwała z armaty m.in. pewna Żydówka, na pamiątkę czego postawiono przy Bramie Wiedeńskiej armatę udekorowaną kwiatami.