Nazwiska z tym formantem upowszechniły się z czasem także w niższych stanach. W jednym z dokumentów spisujących nazwiska pątników jasnogórskich z początku XVIII w. nazwiska bez wtórnych formantów (np. Jarzyna, Stanisz) stanowiły 18,45%, nazwiska z patronimicznymi formantami "-ic", "-ik", "-ka" itp. (np. Dudkiewicz, Glinka) – 17,47%, a nazwiska z formantem posesywnym "-ski" i podobnymi aż 64,08% (w tym: "-cki" i "-dzki" 15,53%, "-ski" 14,56%, "-owski" 12,62%, "-i/yński" 7,77%, "-eński" 3,88%, "-ewski" 3,88%). Stosunkowo najpóźniej nazwiska z końcówką "-ski" oraz "-cki" upowszechniły się wśród chłopów, o czym świadczyć może fakt, że jeszcze w 1794 roku podczas insurekcji kościuszkowskiej naczelnik Tadeusz Kościuszko, w formie wyróżnienia oraz rodzaju promocji, nadał nazwisko "Głowacki" walecznemu kosynierowi Wojciechowi Bartosowi, który jako pierwszy zdobył rosyjskie armaty w Bitwie pod Racławicami.