27 лютага 1919 года горад Вільня стаў сталіцай новаўтворанай Літоўска-Беларускай рабоча-сялянскай савецкай рэспублікі (Літбел ССР, у склад якой увайшлі амаль уся тэрыторыя сучаснай Літвы і заходняя частка Беларусі. Ідэя аб’яднання зыходзіла ад Леніна і Свярдлова. Хутчэй за ўсё, яны разлічвалі стварыць гэтакую буферную краіну паміж РСФСР і Польшчай. На новаўтвораную рэспубліку абрынуліся і польскія войскі, і ўзброеныя сілы Літоўскай рэспубліцы, і тыя, што засталіся па Компьенскай дамове ў Літве, нямецкія фармаванні. ЦВК, СНК, Савет абароны эвакуіраваліся ў Мінск. У траўні, з-за наступлення палякаў на Мінск, урад пераехаў у Бабруйск. У канцы лютага 1919 года ў Жамойць з Латвіі ўварвалася «жалезная дывізія» (рэзервовы корпус германскай арміі пад кіраўніцтвам Р. фон дэр Гольца), у сакавіку пачалі дзейнічаць іншыя нямецкія фармаванні — брыгада саксонскіх добраахвотнікаў генерала А. фон Амптэда, брыгада паўночнай Літвы пад камандаваннем генерала Ф. Гюндэля. З 8 красавіка па рашэнні Масквы ў Літве ўводзілася ваеннае становішча. Асноўнымі супернікамі былі нямецкія войскі. Яны былі добра ўзброеныя і шматлікія. У цяжкіх баях савецкія войскі пацярпелі некалькі паражэнняў. У красавіку 1919 года актывізавалася Польшча. 19 красавіка раніцай польская кавалерыя ўварвалася у Вільню. У пачатку мая 1919 года перайшлі ў наступ і германскія фармаванні разам з літоўскімі войскамі. З паветра іх падтрымала нямецкая авіяцыя — 5 самалётаў скінулі бомбы на [Укмярге]]. Увечары 3 траўня немцы занялі Укмярге.