Autor nie ukrywa swojej niechęci do Niemców i ich polityki na Warmii i Mazurach ("Niemiec umie być przymilny, gdy dostanie w łeb", "Co Niemiec myśli, wiadomo, ale nigdy nie wiadomo, co Niemiec zrobi"), jak również do postępowania władz polskich przed 1939, nacechowanego brakiem zainteresowania tą ziemią i zbyt dogmatycznego przestrzegania deklaracji o niestosowaniu przemocy z 1934, nagminnie jego zdaniem łamanej przez Niemców - "myśmy za tę "przyjaźń" płacili Warmią i Mazurami", a w innym miejscu: "Podejrzane się mogły wydać owe szwabskie zaloty i te łatwowierne oficjalnej Polski umizgi do Berlina". Wielokrotnie sięga do historii, starając się dostrzec genezę utraty wpływów polskich na Mazurach - "Na Rynku Krakowskim ciepłą ręką podarowano Niemcom ziemię mazurską. Już na Rynku Krakowskim gad hitleryzmu się rodził. Hołd Pruski był Polski robaczywym tryumfem, klęską Mazurów, a po latach Rzeczypospolitej katastrofą. Hołd Pruski to jedna z największych klęsk Polski przy pozorach sukcesu. Albrecht oszwabił Rzeczpospolitą udanym hołdem, tak jak Hitler uśpił jej czujność udanym paktem przyjaźni. Taka tego hołdu wymowa". Sobociński był przekonany, że kilkanaście dodatkowych lat germanizacji całkowicie zaprzepaściłoby Mazury dla Polski ("Druga wojna światowa uratowała dla Polski Warmię i Mazury").