Μια κύρια γραμμή της αφήγησης των τεσσάρων καβαλάρηδων είναι πως ο κόσμος είναι διπολικός με την πολιτισμένη, κοσμική Δύση στον ένα πόλο και την βάρβαρη, μονολιθική και αντιδραστική Ανατολή στο άλλο. Σε αυτό το πλαίσιο υποστήριξαν τους πολέμους κατά της τρομοκρατίας από τη Δύση στη Μέση Ανατολή. Ο Χάρις υποστήριξε επίσης και τη χρήση μεθόδων βασανισμού, ενώ ο Χίτσενς, την δοκίμασε ο ίδιος στον εαυτό του και την απέρριψε. Ο Χάρις επίσης, υπερασπίστηκε την πιθανότητα να βομβαρδίσουν με πυρηνικά, προληπτικά, χώρες της Μέσης Ανατολής σε περίπτωση που έχουν πυρηνικά όπλα, ενώ πρόσθεσε πως κάποιου είδους καλοήθους τυραννίας ίσως να είναι απαραίτητη για τους Άραβες. Ξεκαθάρισε πως η τυραννία πρέπει να έρχεται απ' έξω. Ο Χίτσενς υπερασπίστηκε τους πολέμους στον Κόλπο και στο Αφγανιστάν καθώς και τη χρήση των απαγορευμένων βομβών διασποράς (cluster bombs), οι οποίες τραυματίζουν αδιακρίτως μάχιμους και αμάχους, επειδή «τα σφαιρίδια θα σκοτώνουν κόσμο δεξιά και αριστερά και, αν αυτοί έχουν το Κοράνι στην καρδιά τους, θα σκίσει και το Κοράνι».