پس از بحران موشکی کوبا در ۱۹۶۲ رهبران آمریکا و شوروی متوجه شدند که ارتباط آنها با یکدیگر با تأخیر زیادی برقرار می‌شود. پس از بحران، کمیته هجده نفره خلع سلاح، برنامه کاری را با نام «کارهایی برای کاهش ریسک جنگ تصادفی، اشتباه محاسباتی، یا شکست در گفتگوها» منتشر کرد. در این برنامه، آمریکا پیشنهاد برقراری خط ارتباطی مستقیم بین واشینگتن، دی.سی. و مسکو را داد. اگرچه شوروی، پیشتر برقراری چنین خطی را بیرون از چارچوب توافق خلع سلاح بزرگ‌تری رد کرده بود اما در آوریل ۱۹۶۳ (میلادی) هر دو سو موافقت خود را اعلام کردند. این توافق با نام «توافق خط مستقیم» (خط مستقیم واشینگتن-مسکو) در ۲۰ ژوئن ۱۹۶۳ امضا شد. اگرچه کمیته هجده نفره خلع سلاح، توافق خط مستقیم را تصویب کرد، اما گفتگوهای پیاده‌سازی آن فراتر از چارچوب محدودیت‌های تصویب‌شده کمیته هجده نفره خلع سلاح رفت.