Pierwszy sukces odniósł na przełomie 1975 i 1976 roku, dzieląc I miejsce w mistrzostwach Nowej Zelandii. Na początku lat 80. przeniósł się do Anglii. W roku 1984 w Londynie wystąpił w drużynie reszty świata w meczu przeciwko Związkowi Radzieckiemu, w którym zdobył 1 pkt w 2 partiach. Odniósł szereg znaczących sukcesów w międzynarodowych turniejach, m.in. w Londynie (1979, "Lloyds open", I), Brighton (1981, I), Dortmundzie (1983, II-III), Amsterdamie (1983, I-II), Londynie (1984, II oraz 1986, I), Hastings (1986/87, I-IV wraz z Jonathanem Speelmanem, Bentem Larsenem i Symbatem Lyputianem), Amsterdamie (1987, I), Wellington (1988, I-III wraz z Wasilijem Smysłowem i Eduardem Gufeldem), Blackpool (1990, turniej strefowy), Santo António (2001, I-II wraz z Jurijem Jakowiczem) oraz w Queenstown (2006, międzynarodowe mistrzostwa Nowej Zelandii, I). W 2008 triumfował w mistrzostwach Nowe Zelandii rozegranych w Auckland.