Podczas I wojny światowej służył w C. K. Armii jako oficer. Wstąpił do założonych w 1918 Polskich Kadr Wojskowych. W listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej walcząc w stopniu podporucznika. Początkowo służył w lotnych patrolach „Sokoła”. 2 listopada odpierał ataki wroga na szkołę Sienkiewicza, po czym ścigał ich ulicą Sapiehy, gdzie ustalił się front i siły polskie połączyły się z Kopytkowe. Był komendantem odcinka ulicy Leona Sapiehy. Dokonał zajęcia placu św. Jura. Utworzył tam swoją komendę w szkole im. Konarskiego i przejściowo był tam komendantem. 5 listopada wzmocnił swoimi siłami obronę Wulki, a po odparciu ataków ruszył w pościg za Ukraińcami aż do Szkoły Kadeckiej. Dowodził oddziałem "batiarów", formując z nich doskonałą jednostkę. Dowodził kompanią karabinów maszynowych (jego adiutantem był Władysław Żymirski). 14 listopada został przerzucony z Wulki na odsiecz III dzielnicy oraz gminy Zamarstynów, który zajął wieczorem tego dnia, a także Hołosko. Wówczas objął ogólne dowództwo pododcinka nad wszystkimi oddziałami Zamarstynów-Podzamcze. Po zajęciu Gabrielówki, w nocy 17 listopada ppor. Starck dokonał zajęcia rzeźni miejskiej przy ul. Nowej Rzeźni w VI odcinku. Walki trwały do zawieszenia broni 18 listopada. Zasłynął w podstępnych sposobach walki (określane jako "fortele Kmicicowe"), np. pojawiał się na tyłach wroga skąd trąbką wydawał rozkazy zmiany pozycji. W komunikatach Naczelnej Komendy pisano, że ppor. Starck "odznaczał się duchem ofensywy".