Kolejny sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, gdzie zwyciężył w kombinacji. Zarówno w zjeździe do kombinacji, jak i slalomie uzyskał drugie czasy, wystarczyło to jednak do zwycięstwa o 0,26 sekundy przed Bruno Kernenem ze Szwajcarii i o 1,29 sekundy przed Austriakiem Mario Reiterem. Norweg był tam też szósty w gigancie, ósmy w supergigancie i dziewiąty w zjeździe. Wysokie miejsca zajmował także zawodach PŚ. Tylko w jednym starcie nie zdobył żadnych punktów, a na podium stanął sześć razy. Zwyciężył tylko raz: 14 stycznia 1997 rok uw Adelboden był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to drugie miejsce za Francuzem Lukiem Alphandem. Drugi był także w klasyfikacji giganta (wygrał Szwajcar Michael von Grünigen), a w klasyfikacji kombinacji zwyciężył. &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20m%C4%99%C5%BCczyzn%201997/1998"&gt;Sezon 1997/1998&lt;/a&gt; rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w slalomie równoległym 24 października 1997 roku w Tignes, jednak w kolejnych startach tylko dwukrotnie zmieścił się w najlepszej trójce: 20 listopada w Park City był drugi w gigancie, a 25 stycznia 1998 roku w Kitzbühel był najlepszy w kombinacji. W klasyfikacji końcowej był tym razem czwarty, a w klasyfikacji kombinacji zajął drugie miejsce za Wernerem Franzem z Austrii. W lutym 1998 roku startował na igrzyskach olimpijskich w Nagano, lecz nie zdobył żadnego medalu. Była to pierwsza duża międzynarodowa impreza, na której Aamodt nie stanął na podium w żadnej z konkurencji. Najlepszy wynik uzyskał w supergigancie, który zakończył na piątej pozycji. Był także trzynasty w zjeździe, a rywalizacji w kombinacji i slalomie gigancie nie ukończył.