Tijdens de Chileense Burgeroorlog (1891) nam hij dienst in het rebellenleger als kapitein der artillerie. Aan het einde van het jaar bereikte hij de rang van luitenant-kolonel. Na de burgeroorlog trad hij uit de militaire, om vervolgens in 1897 zijn militaire carrière te hervatten. Een jaar later werd hij commandant van de derde regiment der artillerie. In 1908 werd hij tot kolonel gepromoveerd en werd hij benoemd tot plaatsvervangend chef van de generale staf. Hij bezocht als lid van een militaire missie Europa en werd in 1911 militair attaché in Berlijn. In 1912 werd hij bevorderd tot brigadegeneraal, inspecteur-generaal van de artillerie en chef van de generale staf. In 1919 werd hij divisiegeneraal en commandant van de IIe Divisie van het leger. Drie jaar later werd hij benoemd tot inspecteur-generaal van het leger, de hoogst mogelijk post. In die functie stond hij aan het hoofd van een delegatie die aanwezig was bij de inauguratie van de Argentijnse president. Dat jaar benoemde president Arturo Alessandri Palma generaal Altamirano tot minister van Oorlog en Marine.