W 1561 roku Krystyna planowała wydać swoją córkę Renatę za Fryderyka II, króla Danii. Jednakże wybuch pierwszej wojny północnej pomiędzy Danią a Szwecją w 1563 roku, przeszkodził jej planom. Do jej doradców należał, oprócz Pedera Oxe, awanturnik Wilhelm von Grumbach i jego sprzymierzeńcy, który próbował zrzucić z tronu jej kuzyna Fryderyka II na jej korzyść i doradzał jej zebrać armię by zaatakować Jutlandię, gdzie zostałaby przywitana przez duńską szlachtę, stanowiącą wówczas opozycję wobec rządów duńskiego króla. Od 1565 do 1567 roku Krystyna negocjowała z królem Szwecji Erykiem XIV, z którym zamierzała stworzyć sojusz pomiędzy Szwecją a Danią, który przypieczętować miało małżeństwo pomiędzy Renatą a Erykiem XIV. Planowała podbój Danii przy wsparciu Szwecji, na co ten ostatni zgodził się, ale pod warunkiem wsparcia ze strony cesarza i Niderlandów. W 1566 roku Krystyna nakazała wybicie medalu ogłaszającego ją królową Danii, z mottem "Me sine cuncta ruunt" (Beze mnie wszystko zginie). Jednakże cesarz Ferdynand był przeciwny temu planowi, ze względu na szkodliwy wpływ jaki odcisnąłby się na równowadze sił w Niemczech, a zwłaszcza na kontaktach ze sprzymierzoną z Danią Saksonią, której władca nie uznawał roszczeń Krystyny. Żadnego odzewu nie wywołały również próby zdobycia wsparcia u króla Hiszpanii Filipa II. Małżeństwo, które miało przypieczętować sojusz pomiędzy Lotaryngią a Szwecją nie doszło do skutku, kiedy w 1567 roku Eryk XIV poślubił swoją nisko urodzoną kochankę Karin Månsdotter. W 1569 roku Krystyna wciąż żywiła nadzieje na przeforsowanie swoich praw do duńskiego tronu, ale jej zamiary pokrzyżowała odpowiedź kardynała Granvelle, który stwierdził, że Niderlandy nigdy nie zwrócą się przeciwko Danii, cesarz jest temu przeciwny, a Hiszpania jest zbyt zajęta utrzymaniem swoich posiadłości w Nowym Świecie. Po zakończeniu pierwszej wojny północnej w 1570 roku, Krystyna nie zajmowała się już sprawą swoich roszczeń.