Po upadku Austro-Węgier w 1918 roku, Austriacy chcieli przekazać swoje okręty nowo utworzonemu Państwu Słoweńców, Chorwatów i Serbów (później część Jugosławii), aby nie trafiły one w ręce Włochów. 5 listopada Włosi zajęli Pulę, i mimo że nie weszli na pokłady okrętów, to były one już właściwie w ich rękach. Bojąc się, że jeśli Włosi będą okupować port, to będą chcieli przejąć też pancerniki, 10 listopada 1918 roku, dzień przed rozejmem z Niemcami i sześć dni po rozejmie z Villa Giusti, jugosłowiańscy oficerowie wraz ze skompletowanymi na szybko załogami wypłynęli z Puli na pokładach pancerników „Radetzky” i „Zrínyi”. Kiedy okręty wypłynęły za falochron, zobaczyły zbliżającą się włoską flotę. Oba pancerniki podniosły amerykańską banderę i popłynęły na południe wzdłuż wybrzeża Adriatyku do zatoki Castelli w pobliżu Spolato. Jugosłowiańskie załogi poprosiły amerykańskie siły morskie, by te spotkały się z nimi i uznały ich poddanie się, co zostało wykonane przez grupę amerykańskich ścigaczy okrętów podwodnych. 22 listopada 1919 roku w Spalato (Split) w Dalmacji, chorwacki oficer "Korvettenkapitän" Marijan Polić przekazał okręt reprezentantom Stanów Zjednoczonych jako pryz wojenny. Tego samego dnia o godzinie 13:00 okręt został wprowadzony do służby jako USS „Zrínyi”, a dowództwo objął Lt. E.E. Hazlett z US Navy. Pierwsza amerykańska załoga składała się z czterech oficerów i 150 podoficerów i marynarzy, a następnie liczba ta zwiększyła się do łącznie 174 osób, poza dowódcą wyłącznie z United States Naval Reserve Force. Pancernik w chwili przekazania był w dobrym stanie, zmagazynowane wyżywienie było wystarczające, ale produkty były niskiej jakości. Brakowało jednak farb i części zamiennych. Okręt pozostał zacumowany w Spolato przez prawie rok, w czasie gdy negocjacje mające ustalić jego ostateczny los wciąż się przedłużały. Tylko raz silniki okrętu zostały uruchomione i stało się to, kiedy 9 lutego 1920 roku nad Spolato zerwała się gwałtowna wichura.