W trakcie II wojny światowej w 1940 w stopniu sierżanta brał udział w kampanii francuskiej. Został ranny i wzięty do niewoli. Przewieziony do obozu jenieckiego w Niemczech, podjął trzy próby ucieczki, z których ostatnia z grudnia 1941 okazała się udana. Przedostał się do strefy nieokupowanej, podejmując pracę w strukturach powiązanych z uzależnioną od III Rzeszy Francją Vichy. Pracował w organizacji weteranów "Légion française des combattants", następnie dołączył do komisariatu odpowiedzialnego za sprawy jeńców wojennych, gdzie faktycznie kierował służbami informacyjnymi. Uchodził za zwolennika Pierre’a Lavala. W 1943 otrzymał odznaczenie Francji Vichy – "Ordre de la Francisque"; sam François Mitterrand twierdził później, że stanowiło to przykrywkę dla działalności w ruchu oporu. Jako prezydent Francji w rocznice rozejmu w Compiègne z 1918 składał kwiaty na grobie marszałka Philippe’a Pétaina, co stało się później przedmiotem krytyki.