Był synem Mohammada Tapara (1105 - 1118). Otrzymał od swojego ojca jako nadanie ikta Sawe, Awadż i Zandżan i został oddany pod opiekę atabega Szirgira. Kiedy Mohammad Tapar zmarł w roku 1118 Szirgir został wtrącony do więzienia i jego miejsce zajął Kün-Toghdi, który pozostawał w złych stosunkach z nowym sułtanem i starszym bratem Toghrila, Mahmudem (1118 - 1131). Mahmud na początku swojego panowania musiał walczyć z najazdem swojego wuja Sandżara (1118 - 1157). Toghril wraz ze swoim atabegiem wykorzystali trudną sytuację Mahmuda i podnieśli bunt, zajmując Gilan i Dajlam oraz Kazwin. Rządząc w tym regionie Toghril nie uznawał nad sobą władzy Mahmuda w zasadzie przez całe jego panowanie. Po tym jak Mahmud ułożył się z Sandżarem w roku 1121 Toghril wraz z Kün-Toghdim, Ilghazim (1091 - 1122) i Dubajsem (1118 - 1135) z arabskiej dynastii Mazjadydów wziął udział w kampanii przeciwko królowi Gruzji Dawidowi Budowniczemu (1089 - 1125), która zakończyła się całkowitą klęską Seldżuków pod Didgori. W tym samym roku zmarł Kün-Toghdi i relacje Toghrila ze swoim sułtańskim bratem stały się jeszcze gorsze. W tej sytuacji dał się on łatwo przekonać panującemu w Al-Hilli Dubajsowi że wspólnie będą w stanie pokonać mających siedzibę w Iraku kalifa i sułtana. W roku 1125 nowi sprzymierzeńcy połączyli siły i zaatakowali Irak, nie byli jednak w stanie utrzymać się w regionie i Mahmud ścigał ich przez Irak Perski aż do Chorasanu. Ostatecznie Toghril wraz z Dubajsem znaleźli schronienie u Sandżara, któremu naopowiadali o niezadowoleniu Mahmuda z niego i jego bliskości z kalifem. W rezultacie Sandżar w roku 1128 przybył do Reju, jednak negocjując w imieniu zbiegów porozumiał się z Mahmudem.