W tym czasie rozpoczęła się wojna francusko-niemiecka. W stopniu chorążego, a następnie podporucznika Feldt brał udział w bitwach pod Borny, Noisseville i Amiens, został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. Skutkiem odniesionych sukcesów Feldt zdecydował się zostać żołnierzem zawodowym. W 1898 został awansowany na stopień pułkownika i odznaczony Orderem Orła Czerwonego III klasy ze wstęgą. W 1901 przeszedł na emeryturę. Zachował prawo noszenia munduru, wkrótce potem został odznaczony Orderem Królewskiej Korony II kasy. Będąc na emeryturze, w 1913 został mianowany na stopień generała majora ("generalmajor"). Leo Feldt ożenił się w 1878 roku i miał sześcioro dzieci. Dwóch jego synów zginęło podczas I wojny światowej, w której sam już nie brał udziału.