2 мая ў Германіі былі забароненыя ўсе прафсаюзы, а 14 ліпеня былі забароненыя ўсе палітычныя партыі, за выключэннем НСДАП. Пасля ўвядзення гэтай забароны многія палітыкі былі вымушаныя альбо ісці на супрацоўніцтва з уладамі (так, былы рэйхсканцлер Франц фон Папен быў адпраўлены паслом у Аўстрыю, а пасля аншлюсу — у Турцыю), альбо адпраўляцца ў эміграцыю (Ота Вельс, лідар сацыял-дэмакратаў, эміграваў спачатку ў падкантрольны Лізе нацый раён Саар, а затым у Прагу і Парыж, дзе ўдзельнічаў у стварэнні замежнай арганізацыі СДПГ, Вілі Лявоў, адзін з кіраўнікоў Саюза чырвоных франтавікоў, эміграваў у СССР, дзе быў расстраляны ў 1937 годзе па абвінавачванні ва ўдзеле ў трацкісцка-фашысцкай тэрарыстычнай арганізацыі), альбо адпраўляцца ў першыя канцэнтрацыйныя лагеры, якія пачалі ствараць на тэрыторыі Германіі для палітычна нядобранадзейных немцаў (у лагеры Бухенвальд скончыў свае дні Эрнст Тэльман, арыштаваны ў дзень выбараў, 5 сакавіка, і які быў расстраляны толькі ў жніўні 1944 года).