Jako uczeń gimnazjum wstąpił w połowie sierpnia 1914 roku do Związku Strzeleckiego. Następnie w Legionach Polskich, w których służył w 1 pułku piechoty (4 kompania w III batalionie) oraz 4 pułku piechoty (1 kompania karabinów maszynowych), awansując do stopnia sierżanta. Ranny w dniu 1 listopada 1914 roku. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917 roku) został wcielony do armii austro-węgierskiej. Od listopada 1918 r. w odrodzonym Wojsku Polskim, brał udział w obronie Lwowa (od 18 listopada 1918 r.). Mianowany na stopień podporucznika z dniem 1 czerwca 1919 roku. W szeregach 4 pułku piechoty Legionów uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Odznaczył się w walkach – zorganizował wypad na tyły nieprzyjaciela, w wyniku którego zdobył i przeprowadził na polską stronę trzy armaty wroga. Za ten czyn został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.11429 z 19 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z dnia 30 kwietnia 1922 roku). Ciężko ranny w dniu 20 września 1920 r. pod Hrubieszowem, dostał się do bolszewickiej niewoli, z której zbiegł. Uczestniczył w III powstaniu śląskim jako członek Grupy Destrukcyjnej Wawelberga. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim.