Για την αντιμετώπιση του ρωμαιοκαθολικού προσηλυτισμού, ο Παρθένιος προσπάθησε να βασιστεί στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Το φθινόπωρο του 1739, στο τέλος του ρωσοτουρκικού πολέμου, η ρωσική διπλωματική αποστολή επανέλαβε το έργο της στην Κωνσταντινούπολη με επικεφαλής τον Alexei Veshnyakov. Προφανώς, ο Πατριάρχης Παρθένιος ήλθε πολύ γρήγορα σε επικοινωνία μαζί του και μέσω αυτού διοχέτευε χρήσιμες για τα ρωσικά συμφέροντα πληροφορίες, καθώς γνώριζε τις ίντριγκες και τις φήμες που κυκλοφορούσαν στους Οθωμανικούς πολιτικούς κύκλους, την εξωτερική πολιτική της Υψηλής Πύλης, τις προσπάθειες της οθωμανικής διπλωματίας για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων ή τους φόβους των Οθωμανών σε σχέση με την υποτιθέμενη συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων κοντά στα σύνορα της Μολδαβίας.