„Glauco” i „Otaria” weszły do służby w Regia Marina w drugiej połowie 1935 roku. Obie jednostki wzięły udział w wojnie domowej w Hiszpanii, a następnie służyły na Morzu Czerwonym. W 1939 roku „Otaria” i „Benedetto Brin” odbyły rejs na Ocean Indyjski. 10 czerwca 1940 roku, w momencie ataku Włoch na Francję, okręty pełniły służbę na Morzu Śródziemnym wchodząc w skład 12. eskadry (wł. "Squadriglia") 1. Flotylli okrętów podwodnych (wł. "Gruppo sommergibili") stacjonującej w La Spezia i Neapolu (w skład której wchodziły ponadto „Comandante Cappellini”, „Comandante Faà di Bruno”, „Mocenigo” i „Veniero”). Po rozpoczęciu działań wojennych „Glauco” odbył trzy wojenne patrole, podczas jednego z nich atakując bez powodzenia ogniem artyleryjskim brytyjski parowiec „Baron Erskine” o pojemności 3657 BRT (26 czerwca).