W XIX wieku Wielka Brytania i Imperium Rosyjskie rywalizowały o wpływy w Azji Środkowej, wykorzystując osłabienie dotychczasowych potęg: imperium osmańskiego, dynastii Kadżarów (Iran) i dynastii Qing (Chiny). Rywalizacja ta była określana jako „Wielka Gra”. Wielka Brytania włączyła się do tej rywalizacji, ponieważ porażki zadawane przez Rosję Persji i Turcji w latach 1826–1829 pokazywały jej imperialne ambicje i możliwości, budząc w Wielkiej Brytanii obawy przed ewentualną inwazją lądową na Indie. Aby temu zapobiec, w 1839 Wielka Brytania dokonała inwazji na Afganistan, lecz I wojna brytyjsko-afgańska zakończyła się dla niej katastrofą. Kiedy w 1853 Rosja najechała tureckie Bałkany, obawy przed rosyjską dominacją w rejonie Morza Śródziemnego i na Bliskim Wschodzie, skłoniły Wielką Brytanię i Francję do poparcia Turcji i przeprowadzenia desantu na Półwyspie Krymskim, w celu zniszczenia rosyjskiej Floty Czarnomorskiej. Wojna krymska (1854–56), w której wykorzystano nowe zdobycze techniki wojskowej, była jedyną wojną prowadzoną na kilku kontynentach przez Wielką Brytanię przeciwko innemu mocarstwu europejskiemu w okresie "Pax Britannica" i zakończyła się porażką Rosji. Przez dwie dekady sytuacja w Azji Środkowej była patowa, aż do podboju Beludżystanu przez Wielką Brytanię w 1876 i Turkiestanu przez Rosję. Wydawało się, że kolejna wojna będzie nieunikniona, lecz w 1878 oba państwa porozumiały się co do podziału stref wpływów, a rywalizację pomiędzy nimi zakończyło podpisanie w 1907 porozumienia regulującego wszystkie sporne kwestie. Straty zadane przez Japończyków rosyjskiej flocie wojennej w trakcie wojny rosyjsko-japońskiej (1904-05) również zmniejszyły zagrożenie dla Wielkiej Brytanii.