Według źródeł, po arabskim podboju Lewantu, Mardaici zamieszkujący góry Libanu zachowali kontrolę nad swoimi osadami położonymi w najwyższych partiach gór. Kalifowie od około 660 roku próbowali ich wykorzystywać do obserwowania granicy z Bizancjum ale Mardaici jako chrześcijanie byli temu raczej niechętni zwłaszcza że Arabowie zaczęli osiedlać na ich ziemiach obcych. W 671 roku Arabowie zdobyli Kyzikos a od 674 roku oblegali Konstantynopol. Bizantyjczycy wpadli wówczas na pomysł wykorzystania animozji między Mardaitami a Arabami i wysłali w góry Amanus swoich oficerów wraz z bronią i zaopatrzeniem. Mardaici chętnie przyjęli propozycje Bizancjum i rozpoczęli działania wojenne na tyłach muzułmańskiej armii. Udało im się zdobyć kontrolę nad terenami od gór Amanus aż po Jerozolimę (do której dotarli w 677 roku). Oczywiście nie sprawowali władzy nad całym tym terenem ale regularnie go najeżdżali totalnie dezorganizując arabską administrację, zaopatrzenie dla wojska w Azji Mniejszej i siły lokalne. Przyłączało się do nich również wielu niewolników i lokalnych chrześcijan którzy wówczas stanowili jeszcze większość na terenach Syrii. Mu’awija nie był w stanie bronić podlegających mu terenów w wyniku czego zgodził się na proponowany przez Konstantyna pokój i zawarł go w 678 roku. Jednym z warunków traktatu było powstrzymanie Mardaitów przez Bizancjum.