Pochodził z inteligenckiej rodziny, ukończył gimnazjum we Wrocławiu oraz studia prawnicze we Wrocławiu i Berlinie, uzyskując tytuł doktora. W latach 1912–1933 był członkiem Niemieckiej Partii Centrum. Do 1916 roku pracował w ministerstwie sprawiedliwości, a 10 maja 1916 roku został burmistrzem Rybnika. Na stanowisku tym pozostał do roku 1918. 9 listopada 1918 roku mianowano go tymczasowym landratem powiatu rybnickiego, zaś 3 lutego 1919 roku oficjalnie objął tę funkcję, którą piastował do 25 marca 1920 roku. W latach 1918–1922 był jednym z kierowników niemieckiego frontu propagandowego we Wrocławiu i na Górnym Śląsku, a w latach 1919–1920 również ekspertem w niemieckiej delegacji na konferencję pokojową w Paryżu. Był także współtwórcą niemieckiego Wolnego Stowarzyszenia dla Obrony Górnego Śląska ("Freie Vereinigung zum Schutze Oberschlesiens") i Związku Wiernych Ojczyźnie Górnoślązaków ("Verband Heimattreuer Oberschlesier") oraz przywódcą Wydziału Międzyfrakcyjnego ("Interfraktioneller Ausschuss"), a następnie Wydziału Śląskiego ("Schlesischer Ausschuss"). Współpracował z Niemieckim Komisariatem Plebiscytowym ("Plebiszitkomissariat für Deutschland").