De Diadochische falanx was de zwaardere versie van de Macedonische falanx. De hoplieten werden hierbij uitgerust met maliënkolders of bronzen kurassen en scheenplaten. Dit deed men omdat de Macedonische falanx vrij kwetsbaar was voor projectielen. Dat kwam de mobiliteit niet ten goede, maar het leverde wel een bijna onkwetsbare muur van brons op. Toen ze in 190 v.Chr. in de Slag bij Magnesia te Magnesia ad Sipylum tegenover de Romeinen kwamen te staan werd de falanx echter volledig overrompeld door de veel mobielere legionairs. De legionairs gooiden hun werpsperen (pila) in de massa en sloegen toe op de flanken. Dit dwong de falangisten om hun lansen (die al verlengd waren tot 6 m) neer te leggen en hun zwaarden te trekken, waardoor ze de Romeinen als hun meerderen moesten herkennen, want hun kleine schild en korte zwaard waren niet opgewassen tegen de grote Romeinse "scuta".