Kazimierz Błociszewski kształcił się w Instytucie Wyższym Męskim Jana Biskupskiego w Zgierzu. W roku 1845 podjął studia na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu. Błociszewski uczestniczył w przygotowaniach powstania w Wielkim Księstwie Poznańskim. W roku 1846 został aresztowany za działalność spiskową i osadzony w Sonnenburgu, a później w Moabicie pod Berlinem. Skazany został wyrokiem sądowym na dożywotnie więzienie. Po dwóch latach został uwolniony, podobnie jak wielu innych więźniów politycznych, w wyniku nacisku społecznego (demonstracji i wystąpień mieszkańców Berlina i Wiednia zwanych rewolucją marcową). Po powrocie do Wielkopolski walczył w powstaniu 1848 roku. Uczestniczył w zwycięskiej bitwie pod Miłosławiem. Podczas walk został ciężko ranny w prawą nogę. Leczenie nie przyniosło efektów i zaistniała konieczność amputacji kończyny. Po upadku powstania osiadł w Iwnie, przyjąwszy zaproszenie starościny Franciszki Mielżyńskiej i oddał się badaniom historycznym. Owocem jego pracy był czterotomowy podręcznik szkolny pt. "Historia powszechna dla uczącej się młodzieży". W roku 1852 został wydalony z Wielkopolski przez władze pruskie i wyjechał do Paryża, gdzie brał aktywny udział w życiu emigracji. Spotkał tam wielu swoich towarzyszy broni, a wśród nich brata Tadeusza (również brał udział w powstaniu - stracił rękę w bitwie pod Książem). Kazimierz Błociszewski był członkiem zarządu Instytucji Czci i Chleba, powstałej w celu wspierania we Francji Polaków niezdolnych do pracy. Udzielał się także w pracach Towarzystwa Naukowej Pomocy. Zmarł 23 V 1878 r. w Paryżu. Pochowany został na cmentarzu polskim w Montmorency.