Na het gymnasium aan het Henric van Veldekecollege in zijn geboorteplaats studeerde Niël piano bij Louis Closson en orgel bij Charles Hens aan het Koninklijk Conservatorium Luik. Hij ging ook naar Amsterdam om lessen te volgen bij de beroemde Russische pianist Alexander Borovski en compositielessen te nemen bij Henk Badings. Al in 1939 won hij de Borovsky-Prijs voor pianospel. Via geestverwant Henri Hermans leerde hij partituren van Arnold Schönberg kennen. Hij toog dan naar Wenen om er in de jaren 1941-1943 de twaalftoonsmuziek grondig te leren kennen bij Anton Webern. Deze ervaring was van beslissende betekenis in Niëls leven. Hij en Fré Focke waren de enige Nederlandse pupillen van Webern. In 1944 ging hij naar Parijs, waar hij de bevrijding meemaakte, om er kort te studeren bij Olivier Messiaen en Daniel-Lesur. Daarna vestigde hij zich als beroepsmusicus in Limburg.