Pochodził z niemieckiej rodziny hrabiowskiej Ludwigsburgów. W służbie wojskowej od 1781. Uczestnik wojen z Polską 1794–1795 (brał udział w dławieniu powstania kościuszkowskiego), Francją 1805–1807. W czasie wojny Rosji z Napoleonem w 1812 dowodził I Korpusem Piechoty rosyjskiej, broniącym kierunku petersburskiego. W czasie odwrotu armii Napoleona zajął Połock i rozbił oddziały francuskie pod Czasznikowem. W walkach nad Berezyną działał mało zdecydowanie. Na przełomie lat 1812/1813 dowodził wojskami rosyjskimi w Prusach Wschodnich. Po śmierci Michaiła Kutuzowa, w kwietniu 1813 wyznaczony najwyższym naczelnym dowódcą, ale po niepowodzeniach pod Bautzen (Budziszyn) i Lützen został zdjęty i zamienił go gen. Michaił Barclay de Tolly. W kampanii 1813–1814 dowodził VI korpusem rosyjskim wchodzącym w skład Armii Bohemii. Od 1820 dowódca Armii. Mianowany generałem-feldmarszałkiem w 1826. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej 1828–1829 najwyższy dowódca armii rosyjskiej – do lutego 1829. Wyniesiony przez króla Prus do stanu książęcego Sayn-Wittgenstein-Ludwigsburg.