W 1984 r. zwyciężył w mistrzostwach Ukrainy. Wkrótce awansował do światowej czołówki. W roku 1985 zwyciężył (wraz z Aleksandrem Czerninem i Wiktorem Gawrikowem) w mistrzostwach Związku Radzieckiego w Rydze. Tytuł arcymistrza otrzymał w roku 1986. Na przełomie 1987 i 1988 r. zwyciężył (wspólnie z Ivanem Sokolovem) w turnieju "Rilton Cup" w Sztokholmie, natomiast na przełomie lat 1988 i 1989 zajął I miejsce w Reggio Emilii. Bardzo blisko awansu do meczów pretendentów był w roku 1990, ale w turnieju międzystrefowym w Manili przegrał dwie ostatnie partie i zajął XII miejsce. W roku 1999 zajął drugie miejsce (za Loekiem van Wely) w Memoriale Akiby Rubinsteina w Polanicy-Zdroju oraz zwyciężył (wspólnie z Simenem Agdesteinem i Pawłem Tregubowem) w Cappelle-la-Grande, natomiast w 2000 triumfował (wspólnie z Piotrem Swidlerem) w turnieju "The North Sea Cup" w Esbjergu. W roku 2001 zwyciężył w mistrzostwach Belgii, osiągając 100% rezultat (9 pkt w 9 partiach). W następnym roku zajął II miejsce w mistrzostwach Europy, rozegranych w Batumi. W 2005 r. osiągnął duży sukces w Pucharze Świata w Chanty-Mansijsku, gdzie zajął VIII miejsce, zdobywając awans do rozegranych w 2007 r. w Eliście meczach pretendentów (w I rundzie przegrał z Peterem Leko i nie wywalczył awansu do turnieju o mistrzostwo świata w Meksyku). W 2006 r. zdobył złoty medal indywidualnych mistrzostw Turcji. W 2007 r. drugi raz w karierze wystąpił w turnieju o Puchar Świata, w I rundzie zwyciężając Grigorija Kajdanowa, ale w drugiej przegrywając z Michaelem Adamsem.