Rządzący Pizą i Genuą doszli do wniosku, że aby poradzić sobie z zagrożeniem ze strony Saracenów, nie wystarczy ograniczyć się do działań defensywnych. W XI wieku obydwa miasta przeszły do ofensywy. Wiele z tych inicjatyw, mających zapewnić bezpieczną żeglugę na morzu Tyrreńskim, podejmowały wspólnie. W 1004 roku Pizańczycy zorganizowali wyprawę odwetową i zaatakowali Reggio, niszcząc jego okolice. W tym samym roku, w sojuszu z Genueńczykami, zaatakowali arabskie bazy wypadowe na Sardynii. Papież Benedykt VIII zachęcał obydwa miasta do odbicia wyspy i w 1015 i 1016 roku doszło do kilku wypraw, w wyniku których Pizańczycy zajęli Sardynię. W 1034 roku Piza wspierana przez Genueńczyków i Prowansalczyków zaatakowała, leżącą w północnej Afryce, Annabę. Miasto to było jedną z najważniejszych baz wypadowych piratów. W 1062 lub w 1063 roku Pizańczycy najechali Palermo. Udało im się opanować port, gdzie zniszczyli wiele statków i miejscowy arsenał. W 1087 roku połączone siły miast włoskich wyprawiły się na Mahdijję leżącą w północnej Afryce. Mahdija, należąca do Tamina z Zirydów, była bardzo ważnym portem. To właśnie stąd wyruszało wielu saraceńskich piratów oraz wyprawy łupieżcze nękające wybrzeża Włoch. Wyprawa była przedsięwzięciem Amalfitańczyków, Pizańczyków oraz Genueńczyków i cieszyła się poparciem papieża, który wysłał na nią swojego legata. Włochom, którzy dysponowali 400 statkami i 30 000 żołnierzy, udało się pokonać siły Tamina. Zajęli przedmieścia i znaczną część samego miasta, co zmusiło władcę z dynastii Zirydów do kapitulacji. Musiał zapłacić olbrzymi okup, źródła różnią się między sobą ale było to od 30 000 do 100 000 złotych dinarów. Oprócz tego musiał zagwarantować genueńskim i pizańskim kupcom swobodny dostęp do portów i miast na terenie swojego władztwa, uwolnić wszystkich chrześcijańskich jeńców i uniemożliwić swoim poddanym działalność piracką i łupieżczą.