Antiklerilizam tokom Francuske revolucije u početku je počeo napadima na crkvenu korupciju i bogatstvo višeg klera, akcijom s kojom su se mogli složiti čak i mnogi hrišćani, budući da je rimokatolička crkva imala dominantnu ulogu u predrevolucionarnoj Francuskoj. Tokom dvogodišnjeg perioda poznatog kao Vladavina terora, epizode antiklerikalizma postale su nasilnije od bilo kojeg u modernoj evropskoj istoriji. Nova revolucionarna vlast potisnula je crkvu; ukinuta je katolička monarhija; nacionalizovana je crkvena imovina; prognano 30.000 sveštenika, a stotine njih je ubijeno. Mnoge crkve su pretvorene u „hramove razuma”, u kojima su se održavale službe. Vođeno je mnogo naučnih rasprava o tome da li je pokret bio široko motivisan. Kao deo kampanje za dehristijanizaciju Francuske, u oktobru 1793. godine hrišćanski kalendar je zamenjen onim u kome se računa od datuma revolucije, a planirani su i festivali slobode, razuma i vrhovnog bića. Pojavili su se novi oblici moralne religije, uključujući deistički kult Vrhovnog bića i prvi uspostavljeni francuski državno sponzirani ateistički Kult razuma. Sve crkve koje nisu bile posvećene tome su zatvorene. U aprilu i maju 1794. vlada je odobrila poštovanje festivala kulta Vrhovnog bića. Kada je antiklerikalizam postao jasan cilj francuskih revolucionara, kontrarevolucionari, koji su želeli da povrate tradiciju i drevni režim su uzeli oružje u ruke, posebno tokom pobune u Vandeji (1793 do 1796). Lokalno stanovništvo se često opiralo dehristijanizaciji i zahtevalo od sveštenstva da ponovo otpočnu sa službama. Na kraju su Maksimilijan Robespjer i Komitet javnog spasa osudili kampanju dehristijanizacije i pokušali da uspostave svoju sopstvenu religiju, bez sujeverja katoličanstva.