Został wyznaczony do reprezentowania Nowej Organizacji Syjonistycznej w Polsce oraz do nadzorowania jej relacji z polskim rządem. Laurence Weinbaum pisze, iż dziwnym było wyznaczenie Schechtmana do takiej roli, ponieważ nie znał on języka polskiego w mowie i piśmie, jedynie rozumiał, co do niego mówiono. Skutkowało to w tym, że ciężko mu było nawiązywać ważne i kluczowe relacje w Polsce. Argumentem przemawiającym za tą nominacją były bliskie relacje z Żabotyńskim. 4 lipca 1937 roku, jako przedstawiciel Nowej Organizacji Syjonistycznej, brał udział w konferencji syjonistów rewizjonistów w Czechosłowacji, w Użhorodzie oraz odbył szereg spotkań z reprezentantami rządu czechosłowackiego. W tym samym roku podjął starania na rzecz rozwoju stosunków handlowych pomiędzy państwami europejskimi, między innymi Łotwą i Estonią, a Palestyną. W 1938 roku poparł akcje odwetowe Irgunu w odpowiedzi na powstanie arabskie w Palestynie. Uznał, że nie należy obarczać odpowiedzialnością za ataki na ludność arabską rewizjonistów, ponieważ rewanż w przypadku zbrojnej agresji był uzasadniony. Skrytykował tym samym popieraną przez władze Jiszuwu hawlagę – postawę nawołującą do samopowstrzymywania i braku zbrojnych akcji odwetowych na Arabach. 9 września 1938 przed światowym zjazdem Betaru uhonorował pamięć Szlomo Ben Josefa, który został powieszony przez Brytyjczyków za przeprowadzenia ataku na arabski autobus. Schechtman pisał, że młodzieżowa organizacja rewizjonistów musi stać się godna takiego bojownika jakim był Ben Josef, nie może poprzestać na masowości ruchu.