Zwitserland werd meegesleept in de territoriale expansie van Frankrijk na de Franse Revolutie en ten tijde de Eerste Franse Republiek en later het Eerste Franse Keizerrijk onder Napoleon Bonaparte. In 1798 vielen Franse troepen Zwitserland binnen, dat afstand diende te doen van zijn neutraliteit. De Fransen installeerden de Helvetische Republiek, die werd bestuurd naar de instructies uit Parijs. In 1803 legde Napoleon de Mediationsakte op, die als Zwitserse grondwet zou gelden tot 1813. Tevens werden Zwitserse troepen ingelijfd in het Franse leger en ingezet in de Veldtocht van Napoleon naar Rusland in 1812. Na de Franse nederlaag in de Slag bij Leipzig in 1813 kondigde de Confederatie van de XXII kantons opnieuw haar neutraliteit af, al werd die echter geschonden door de coalitie tegen Napoleon. Eveneens rond 1813 bepleitte de Zwitserse gouvernante Jeanne Huc-Mazelet de Zwitserse neutraliteit bij de Russische tsaar. In het Verdrag van Parijs van 1815 zag Zwitserland opnieuw zijn neutraliteit worden gegarandeerd door de overwinnaars, namelijk door het Keizerrijk Oostenrijk, het Keizerrijk Rusland, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland en het Koninkrijk Pruisen. In dit verdrag werd Zwitserland tevens een gebiedsuitbreiding toegekend, met name de kantons Genève en Wallis en delen van het kanton Jura.