Sinds 1589 waren de Staatsen aan een opmars begonnen in de Nederlanden. Onder leiding van prins Maurits en Willem Lodewijk werden diverse steden heroverd op het Spaanse bewind, waaronder Breda (1590), Nijmegen (1591) en Coevorden (1592). De gevechten vonden met name plaats aan de randen van de provincies Holland en Zeeland, het hartland van de opstandige Staten-Generaal van de Nederlanden, die sinds 1581 naar onafhankelijkheid streefden en in 1588 de Republiek der Verenigde Nederlanden hadden uitgeroepen. De Staten-Generaal wilden de druk in de Noordelijke Nederlanden verlichten door de Spanjaarden zuidelijker aan te vallen. Luxemburg werd hiervoor gekozen. Een ander motief was Spanje economische schade doen en daarmee steun verlenen aan Hendrik van Navarra, de protestantse vorst die de Franse troon probeerde te bestijgen als koning Hendrik IV, wat de door protestanten gedomineerde Republiek een machtige en religieus eensgezinde bondgenoot zou geven. Hoewel Hendrik tijdens de Drie-Hendriken-oorlog (1587–1594) zijn rivalen al had uitgeschakeld, weigerde de Katholieke Liga (gesteund door Spanje) hem nog steeds te erkennen en hield hem gewapenderhand buiten de hoofdstad Parijs.