In 1807 stond De Stuers bij het observatie-corps, dat aan de oevers van de Elbe en de Wezer onder bevel van de prins van Pontecorvo gelegerd was; hij werd benoemd tot adjudant van generaal-majoor Carteret en ging weldra in die hoedanigheid over bij de algemene staf van diezelfde generaal, toen divisie-generaal, aan wiens zijde hij, bij het Beleg van Stralsund (in 1809) streed en met deze onder de eersten behoorden die de stad binnendrongen, toen de generaal door een kogel werd neergeveld; ook het paard van De Stuers werd toen onder hem gedood. Door zijn moedige gedrag werd hij benoemd tot eerste luitenant en tot adjudant van generaal Gratien, maar De Stuers vertrok al spoedig met generaal Dumonceau naar Zeeland, om de Engelsen terug te drijven, die Vlissingen hadden veroverd en Antwerpen bedreigden. Kort daarop ging De Stuers over in het regiment kurassiers van de garde van koning Lodewijk; bij dit regiment, dat eerst in een regiment huzaren, en later, bij de inlijving van Holland in het Keizerrijk in het tweede regiment lanciers van de garde werd veranderd, werd hij benoemd tot kapitein-onderadjudant-majoor, en bleef erbij tot 1815, toen het corps werd afgedankt en hij zijn ontslag ontving.