Po wojnie wyroki śmierci nadal wykonywano w strefach okupacyjnych. Na terenach stref okupacyjnych aliantów zachodnich ostatnia egzekucja skazanego za przestępstwo pospolite miała miejsce 18 lutego 1949 o godz. 6 rano. Richard Schuh skazany za morderstwo i rozbój został ścięty na gilotynie na dziedzińcu więzienia w Tybindze, a jego ciało zostało przekazane Instytutowi Anatomii tamtejszego uniwersytetu. Ostatnia egzekucja na terenie Berlina Zachodniego miała miejsce 11 maja 1949, kiedy to Berthold Wehmeyer został zgilotynowany za morderstwo, gwałt i rozbój. 24 maja 1949 weszła w życie Konstytucja Niemiec znosząca karę śmierci na obszarze Republiki Federalnej Niemiec tworzonej z terenów brytyjskiej, amerykańskiej i francuskiej strefy okupacyjnej. Pomimo protestów rządu RFN, na terenie państwa nadal wykonywano wyroki śmierci na zbrodniarzach wojennych skazanych przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze i amerykański Trybunał Wojskowy w Dachau niepodlegające jurysdykcji tego państwa. Ostatnie z nich miały miejsce 7 czerwca 1951, kiedy to w więzieniu Landsberg (tym samym, w którym osadzony po puczu monachijskim Adolf Hitler napisał Mein Kampf) powieszono: Oswalda Pohla skazanego w procesie SS-WVHA, Otto Ohlendorfa, Ericha Naumanna, Paula Blobela i Wernera Braune skazanych w procesie Einsatzgruppen oraz Hansa Theodora Schmidta skazanego w procesie załogi Buchenwaldu i Georga Schallermaira skazanego w odrębnym procesie (000-50-2-121 US vs. Georg Schallermair) w ramach procesów załogi KZ-Außenkommando Mühldorf – podobozu KL Dachau.