W 1848 król Fryderyk VII mianował go członkiem Zgromadzenia Konstytucyjnego. W tym samym roku został powołany na stanowisko ministra finansów, które piastował w pięciu kolejnych gabinetach i "na tem stanowisku ważne krajowi oddał usługi, lubo większość narodu upatrywała w jego postępowaniu dążności reakcyjne", jak czytamy w XIX-wiecznej Encyklopedii Orgelbranda. Odegrał znaczną rolę polityczną w wojnie szlezwicko-holsztyńskiej, konflikcie w południowej Danii, którego przedmiotem była przynależność państwowa księstw Szlezwiku i Holsztynu, położonych u nasady Jutlandii.