Z mistrzostw świata w Sankt Moritz w 1974 roku wróciła bez medalu. Wystąpiła tam tylko w slalomie, jednak nie ukończyła rywalizacji. Następne zwycięstwa w zawodach pucharowych odniosła w &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20kobiet%201975/1976"&gt;sezonie 1975/1976&lt;/a&gt;: 14 stycznia w Les Gets wygrała slalom, a 18 stycznia 1976 roku w Berchtesgaden była najlepsza w gigancie. W tym samym sezonie jeszcze cztery razy stawała na podium i w efekcie zajęła piąte miejsce w klasyfikacji generalnej, trzecie w slalomie i czwarte w klasyfikacji giganta. W lutym 1976 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, zdobywając brązowy medal w gigancie. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie Kanadyjka Kathy Kreiner oraz Rosi Mittermaier z RFN. Dwa dni wcześniej Debernard była czwarta w slalomie, przegrywając walkę o podium z Hanni Wenzel z Liechtensteinu o 0,04 sekundy. Igrzyska w Innsbrucku były równocześnie mistrzostwami świata, jednak kombinację rozegrano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej Francuzka zdobyła srebrny medal, rozdzielając na podium Mittermaier i Wenzel. Startowała w zawodach do 1979 roku, z przerwą w &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20kobiet%201977/1978"&gt;sezonie 1977/1978&lt;/a&gt;, jednak osiągała słabsze wyniki. W 1979 roku zakończyła karierę.