Η βρετανική κυριαρχία οδήγησε σε εισροή εποίκων από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις βρετανικές αποικίες της Ανατολικής Καραϊβικής. Αγγλικές, Σκωτσέζικες, Ιρλανδικές, Γερμανικές και Ιταλικές οικογένειες έφτασαν στο νησί, καθώς και μερικοί ελεύθεροι μαύροι, γνωστοί ως «Μέρικινς», οι οποίοι είχαν πολεμήσει για τη Βρετανία στον πόλεμο του 1812 και τους δόθηκε γη στο νότιο Τρινιντάντ. Υπό τη βρετανική κυριαρχία, δημιουργήθηκαν νέες καταστάσεις και οι εισαγωγές σκλάβων αυξήθηκαν, ωστόσο μέχρι τότε η υποστήριξη για την κατάργηση της δουλείας είχε αυξηθεί πολύ και στην Αγγλία το εμπόριο σκλάβων δεχόταν επίθεση. Η δουλεία καταργήθηκε το 1833, από τότε οι πρώην σκλάβοι υπηρέτησαν μια περίοδο μαθητείας. Το 1837, ο Νταάγκα, ένας έμπορος σκλάβων της Δυτικής Αφρικής που είχε συλληφθεί από Πορτογάλους δουλέμπορους και αργότερα διασώθηκε από το βρετανικό ναυτικό, στρατολογήθηκε στον τοπικό στρατό. Ο Νταάγκα και μια ομάδα συμπατριωτών του στασίασαν στο στρατόπεδο του Αγίου Ιωσήφ και αναχώρησαν ανατολικά σε μια προσπάθεια να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Οι στασιαστές έπεσαν σε ενέδρα μιας μονάδας πολιτοφυλακής λίγο έξω από την πόλη Αρίμα. Η εξέγερση συντρίφθηκε με κόστος περίπου 40 νεκρούς, και ο Νταάγκα και οι συμπατριώτες του εκτελέστηκαν αργότερα στον Άγιο Ιωσήφ. Το σύστημα μαθητείας έληξε την 1η Αυγούστου του 1838 με πλήρη χειραφέτηση. Μια επισκόπηση των στατιστικών για τους πληθυσμούς το 1838, ωστόσο, αποκαλύπτει με σαφήνεια την αντίθεση μεταξύ του Τρινιντάντ και των γειτονικών νησιών. Κατά τη χειραφέτηση των σκλάβων το 1838, το Τρινιντάντ είχε μόνο 17.439 σκλάβους, με το 80% των ιδιοκτητών σκλάβων να έχουν υποδουλώσει λιγότερα από 10 άτομα το καθένα. Αντίθετα, με διπλάσιο μέγεθος πληθυσμού από το Τρινιντάντ, η Τζαμάικα είχε περίπου 360.000 σκλάβους.