Bitwa pod Smoleńskiem była kolejną z serii poważnych porażek Sowietów w początkowej fazie operacji „Barbarossa”. Jednakże Niemcom zwycięstwo to nie przyszło bez strategicznych konsekwencji. Po raz pierwszy w wojnie z III Rzeszą Sowieci spróbowali przeprowadzić zdeterminowany i skoncentrowany kontratak wzdłuż długiej linii frontu. Krzepnący radziecki opór pokazał, że Armia Czerwona nadal nie została pokonana i że blitzkrieg na Moskwę jest zagrożony. Doprowadziło to do podzielenia zdań w niemieckim naczelnym dowództwie na temat prowadzenia dalszych działań. Dowódcy Sztabu Generalnego, Franz Halder i Walther von Brauchitsch oraz dowódcy liniowi tacy jak Bock, Hoth i Guderian naciskali, aby nie rozciągać niemieckich jednostek pancernych i skupić się bezpośrednio na Moskwie. Hitler podkreślał jednak, że Moskwa nie ma żadnego większego znaczenia strategicznego, rozkazując skoncentrowanie wojsk na celach o dużym znaczeniu gospodarczym, takich jak Ukraina, Zagłębie Donieckie oraz Kaukaz i zamykanie sił wroga w kolejnych, lokalnych okrążeniach, by jeszcze bardziej osłabić Armię Czerwoną. W wyniku tego niemiecka ofensywa była w przyszłości jeszcze bardziej rozbita, co doprowadziło do bitew o Kijów i Humań. Bitwy te były ponownie zdecydowanymi zwycięstwami niemieckimi, ale także kosztowały ich sporo czasu w natarciu na Moskwę, co pozwoliło Sowietom przygotować obronę miasta i ściągnąć posiłki z Dalekiego Wschodu.