Nadat de Sovjets in hun winteroffensief bij Barvenkovo een diepe doorbraak hadden gemaakt in het Duitse front, werd het korps in januari 1942 daarheen gedirigeerd om de zuidflank van de saillant te verdedigen. In deze positie bleef het korps gedurende enkele maanden. Toen ontbrandde op 12 mei de Tweede Slag om Charkov. Nadat de eerste aanval van de Sovjets doodgelopen was, startte het korps aan de zuidzijde van de saillant het tegenoffensief, en met de 14e en 16e Pantserdivisies de 60e Gemotoriseerde Divisie trok het noordwaarts vanuit Barvenkovo. Op 23 mei kon het korps contact maken met de 3e en 23e Pantserdivisies, die vanuit het noorden kwamen. Meerdere Sovjetlegers waren ingesloten en ondanks verwoede pogingen uit te breken tot het eind van de maand, gingen rond 240.000 Sovjetsoldaten in krijgsgevangenschap. Van 10 tot 15 juni vormde het korps de kern van Operatie Wilhelm, waarin het korps aanviel naar het noordoosten langs de Burluk rivier, als zuidelijk tang-arm van de geplande omsingeling van het 28e Sovjetleger in wat over was van de Voltsjansk-saillant. Daarmee gaf deze beweging zuidelijke dekking aan de geplande opmars van het 6e Duitse Leger in fase 1 van Fall Blau. Dit lukte, maar de “vangst” aan gevangenen was laag.