Podczas I wojny światowej został powołany do szeregów C. K. Armii w stopniu chorążego rezerwy piechoty z dniem 1 sierpnia 1915. Około 1916-1918 był żołnierzem 45 pułku piechoty, przed wojną stacjonującego w Sanoku. Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1916 i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany komendantem 2 kompanii przy dowództwie 3 batalionu Strzelców Sanockich od 1 listopada 1918. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty. Po wojnie, w stopniu porucznika był jednym z referentów Referatu A-1 (Techniczno-Wywiadowczy) Oddziału II Sztabu Generalnego, kierowanego przez kpt. Tadeusza Puszczyńskiego. W 1923, 1924 był oficerem 67 pułku piechoty w garnizonie Brodnica (w którym był dowódcą kompanii), w tym w 1923 jako oficer nadetatowy służył w Oddziale II SG, gdzie był kierownikiem Referatu B.5, później B.5/6. W 1928 był oficerem 51 pułku piechoty w garnizonie Brzeżany, pełniąc stanowiska dowódcy kompanii, komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego. W 1934, jako kapitan piechoty przeniesiony w stan spoczynku był w oficerskiej kadrze okręgowej nr X jako oficer "przewidziany do użycia w czasie wojny" i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Przemyśl.