De immigratie van grote carnivoren tijdens de Great American Biotic Interchange werd lang beschouwd als de oorzaak van het uitsterven van de sparassodonten. Nader onderzoek heeft echter laten zien dat competitie met de noordelijke carnivoren niet de reden van het uitsterven van de sparassodonten was. Tussen het uitsterven van de verschillende groepen sparassodonten en het verschijnen van hun noordelijke equivalenten in Zuid-Amerika zit één tot vijf miljoen jaar. "Borhyaena" overleefde tot in het Huayquerian (9,0-6,8 miljoen jaar geleden), terwijl de hondachtigen pas vanaf het Marplatan, circa vier miljoen jaar later, bekend zijn uit Zuid-Amerika. De laatste soorten uit de Hathliacynidae, "Notocynus" en "Borhyaenidium", leefden in het Montehermosan (6,8-4,0 miljoen jaar geleden). Hun noordelijke tegenhangers, de marterachtigen, bereikten Zuid-Amerika een miljoen jaar later in het Marplatan. Tussen het uitsterven van "Thylacosmilus" in het Chapadmalalan en de eerste Zuid-Amerikaanse sabeltandkatten in het Ensenadan zit anderhalf miljoen jaar. Alleen de kleine beren leefden al vanaf het Huayquerian in Zuid-Amerika en kunnen concurrentie hebben gevormd voor de Prothylacyninae. Mogelijk hebben klimaatveranderingen in aanloop naar de ijstijden een rol gespeeld in het uitsterven van de sparassodonten.