Na pocz. lat 30. nowo wybrane kierownictwo Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) postanowiło zintensyfikować działania terrorystyczne o charakterze antysowieckim. Na konferencji OUN w Berlinie 3 czerwca 1933 przyjęto rezolucję o zorganizowaniu zabójstwa sowieckiego konsula generalnego ZSRR we Lwowie jako aktu protestu przeciwko wielkiemu głodowi na Ukrainie. Realizacją rezolucji zajął się krajowy prowidnyk OUN Stepan Bandera. Za techniczną stronę planowanego zamachu odpowiadał referent bojowy Egzekutywy Krajowej OUN Roman Szuchewycz. Do bojowców OUN we Lwowie skierowano polecenie organizacyjne w celu wybrania ochotnika dla dokonania zabójstwa. Zwrócono w nim szczególną uwagę na fakt, że zamachowiec może zginąć lub zostać schwytany i otrzymać karę śmierci. Spośród ochotników wybrano 18-letniego absolwenta gimnazjum ukraińskiego we Lwowie, który studiował na wydziale matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu Lwowskiego, Mykołę Łemyka. W poł. października na tajnym kilkugodzinnym spotkaniu w jednym z parków Lwowa otrzymał on od S. Bandery odpowiednie instrukcje, plan konsulatu generalnego i rewolwer z nabojami.