Podczas powstania listopadowego walczył w szeregach 2 pułku jazdy Mazurów w randze podporucznika. W marcu 1831 otrzymał Order Virtuti Militari za zasługi w bitwie pod Grochowem, w czerwcu zaś awansował na porucznika, pełniąc w jednostce także rolę adiutanta dowódcy. Po zakończeniu powstania, tymczasowo internowany w Golubiu, ponownie zajął się gospodarowaniem w swoim majątku. Aresztowany w 1833, pod zarzutem pomocy emisariuszom, został skazany przez sąd wojenny do rot aresztanckich na Syberii. W lecie 1834 dotarł do Orenburga. Pozostał w mieście, dzięki wstawiennictwu generała-gubernatora Orenburga Wasilija Perowskiego, gdzie prowadził lekcje dla dzieci wyższych urzędników. Zapoznał się tam również z Tomaszem Zanem i Adamem Suzinem. W 1837 powrócił do majątku Białe, po wyjednaniu mu wolności przez Perowskiego i ponownie włączył się do działalności publicznej, podejmując pracę radcy dyrekcji głównej warszawskiego Towarzystwa Kredytowego. W 1839 ożenił się z Rozalią z Ponińskich, owdowiałą po śmierci Juliana Dąbskiego i przeprowadził się do Kościelca koło Inowrocławia, który był własnością żony. Odtąd działał w zaborze pruskim oraz z sukcesami prowadził dobra kościeleckie.