Binnen de Verenigde Staten was onenigheid over de behandeling en berechting van oorlogsmisdadigers na de Tweede Wereldoorlog. Henry Morgenthau jr., de minister van Financiën wilde dat oorlogsmisdadigers geïdentificeerd en snel geëxecuteerd werden. Stimson daarentegen was voorstander van een Internationaal Tribunaal. Aan de verdachten moest de aanklacht bekendgemaakt worden, ze hadden het recht om gehoord te worden en konden getuigen oproepen ter verdediging. Deze opzet was verenigbaar met Bill of Rights. Stimson kon deze eis neerleggen omdat het verzamelen van de bewijslast tegen de verdachten onder zijn ministerie viel. Deze eisen zijn uiteindelijk de opzet geworden voor het Proces van Neurenberg.