Wiek XVII był okresem ciągłych wojen dla Rzeczypospolitej, i w 1621 kiedy rozpoczął się konflikt z Turcją, Zygmunt III wysłał do Londynu Jerzego Ossolińskiego by ten uzyskał pozwolenie Jakuba I na rekrutację poddanych brytyjskich do walki z Imperium Ottomańskim. Jakub II tym razem nie widział problemu z wysłaniem Irlandczyków i innych żołnierzy do Polski pod warunkiem że nie będą walczyć przeciwko protestantom. Ossoliński uważał że Irlandczycy są najlepsi a jako katolicy najbardziej godni zaufania; rekrutacją dla niego zajmował się katolik angielski, Arthur Aston. Z powodu sprzeciwu króla Danii nie udało się w porę dowieść wszystkich najemników, lecz i tak wiemy, że pod Chocimiem walczyli również Irlandczycy. Później Aston walczył przeciwko Szwedom w Inflantach razem z irlandzkim oficerem Jamesem Butlerem który już wcześniej brał udział w wojnie z Moskwą. Butler wiele lat służył w wojsku polskim, w wojnach tureckich, rosyjskich i szwedzkich, osiągając rangę pułkownika oraz indygenat, który otrzymał w 1627. W Rzeczypospolitej służyło jednak więcej Butlerów. Niektórzy byli Szkotami, i w ogóle źródła historyczne z tego okresu często mylą Irlandczyków i Szkotów, zatem trudno ocenić ich liczby.