Έως το 1913, όταν περιήλθε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, υπήρξε σημαντικό κέντρο του Ελληνισμού (ιδιαίτερα κατά το 19ο αιώνα) με άνω των 2.000 Ελλήνων. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Βογδάντσας. Στη Βογδάντσα λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο, ήδη από το 1800. Οι Βογδαντσιώτες επαναστάτησαν το 1821 εναντίον των Οθωμανών και συμμετείχαν στην τριμελή "Επιτροπή Βορειομακεδόνων" της πρώτης "Προσωρινής Ελληνικής Κυβέρνησης" του 1822, με ένα μέλος. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, στην περιοχή υπήρχε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ Βουλγάρων, Ελλήνων και δευτερευόντως Σέρβων. Από τη Βογδάντσα καταγόταν επίσης ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο οποίος υπήρξε σημαντικός υπερασπιστής των ελληνικών κοινοτήτων της περιοχής, ενώ από την πόλη κατάγονταν και η νεαρή Στεφάνα της οποίας ο εξισλαμισμός υπήρξε αφορμή για την σφαγή των προξένων στην Θεσσαλονίκη το 1876. Μετά το 1913, και παρά τις εκκλήσεις της Ελληνικής κοινότητας Βογδάντσας, στον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, να παραμείνει η κώμη εντός Ελληνικής επικράτειας, η περιοχή πέρασε σε Σερβικό έλεγχο και πολλοί Έλληνες διέφυγαν στο Κιλκίς, τους Ευζώνους και τη Θεσσαλονίκη.