We wczesnym średniowieczu przebywali tu mnisi, w późniejszych wiekach największą z tych niegościnnych, ubogich wysp zamieszkiwała grupa rybaków i rolników. W 1840 było ich ok. 150, w czasie wielkiego głodu populacja spadła do ok. 100 osób, by osiągnąć maksimum w 1916 (176 mieszkańców). Od tego czasu liczba mieszkańców ciągle spadała, aż do roku 1953/54, kiedy to 22 ostatnich mieszkańców opuściło wyspę. Podstawę utrzymania i wyżywienia stanowiło rybactwo, uprawa ziemniaków, hodowla niewielkich stad owiec czy pojedynczych sztuk bydła.