Op 27 februari 1933 kregen de nazi’s een zoals Hitler het noemde “geschenk uit de hemel”. Op deze dag vond na negen uur ’s avonds de Rijksdagbrand plaats. Göring haastte zich in allerijl naar de brand toe. Hij bevond zich op het moment van uitbreken op het Pruisische ministerie van binnenlandse zaken. Bij aankomst van Göring bleek zijn kantoor al volledig te zijn verwoest, incluis zijn vele herinneringen aan Carin en enkele erfstukken. Terwijl de brand nog woedde, werd de vierentwintigjarige Nederlander, Marinus van der Lubbe, gearresteerd. Hij bekende meteen de brand te hebben aangestoken. Hij bleek bij een trotskistische groep te horen. De nazi’s dachten direct aan een samenzwering van de communisten en een aanval op de nieuwe regering. Ze waren ervan overtuigd dat Van der Lubbe niet alleen had gehandeld. Opvallend was dat Göring direct na aankomst van Hitler de opdracht kreeg de communisten te arresteren en hij had de namenlijsten daarvoor al klaar liggen. Er werden naast Van der Lubbe nog drie anderen gearresteerd, te weten: Georgi Dimitrov, Blagoi Popov, Wassil Tanev (allen Bulgaars). Een vierde, Ernst Torgler, de Duitse partijleider van de communisten, gaf zichzelf aan nadat hij het bericht hoorde dat hij werd gezocht omdat hij als laatste het gebouw had verlaten. Hun proces zou in september 1933 plaatsvinden en Göring wilde daarvan een voorstelling maken, waarbij hij de naam van de communisten in Duitsland de genadeslag zou geven. Het werd echter zijn eerste grote politieke blunder in zijn carrière. Göring riep en tierde op het proces tegen de beklaagden, maar Dimitrov diende hem van repliek. Daarna bleef Göring weg van het proces. Tijdens dit proces werd alleen Van der Lubbe schuldig bevonden, omdat de anderen simpel konden aantonen dat ze ten tijde van de brand op een andere plaats waren. Van der Lubbe kreeg de doodstraf en werd op 10 januari 1934 onthoofd.