Η ιστορία των σλαβοφώνων της ελληνικής Μακεδονίας εξαρτήθηκε άμεσα από την ιστορία των ελληνο-βουλγαρικών σχέσεων από τα τέλη του 19ου και στο μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα. Η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας ξεκίνησε επίσημα με την απόσχιση της βουλγαρικής Εξαρχίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1870 και κορυφώθηκε το 1906 με τον ανθελληνικό διωγμό και την de facto κατάλυση των ελληνικών κοινοτήτων στη Βουλγαρία. Συνεχίστηκε με τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο όταν η Βουλγαρία απέτυχε να διατηρήσει ένα λιμάνι στο Αιγαίο ενώ η Ελλάδα και η Σερβία προσάρτησαν το μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας. Επιδιώκοντας να ανακτήσει τα εδάφη που διεκδικούσε, η Βουλγαρία συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στη συμμαχία των Κεντρικών Δυνάμεων, και βρέθηκε πάλι στο στρατόπεδο των ηττημένων. Με τη συνθήκη του Neuilly παραχώρησε μεγάλο μέρος των εδαφών της στη Σερβία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα. Μετά τον πόλεμο επεδίωξε και πάλι να ασκήσει πολιτική στην περιοχή της Μακεδονίας χρησιμοποιώντας τη σλαβόφωνη ή βουλγαρίζουσα μειονότητα στην Ελλάδα, αμφισβητώντας το εδαφικό καθεστώς των Συνθηκών. Επειδή κρίθηκε πολύ δύσκολο να συμβιώσουν ειρηνικά Έλληνες και Βούλγαροι, προτιμήθηκε η λύση της αμοιβαίας εθελοντικής μετανάστευσης, πρόταση που εισηγήθηκε ο Ελ. Βενιζέλος τον Αύγουστο του 1919. Οι δύο χώρες υπέγραψαν σχετική συμφωνία, η οποία εφαρμόστηκε το 1920. Η ένταση μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων συνεχίστηκε, με μείζονα επεισόδια όπως η δολοφονία 17 σλαβόφωνων στο Τερλίζ (σημ. Βαθύτοπος Ν. Δράμας) της ελληνικής Μακεδονίας από Έλληνες πρόσφυγες της Μ. Ασίας (Ιούλιος 1924) και η δολοφονία Ελλήνων στρατιωτών στο Πετρίτσι από Βουλγάρους και η εισβολή ελληνικού στρατού στο βουλγαρικό έδαφος τον Οκτώβριο του 1925.