Το 1687 οι Ενετοί πολιορκούν ξανά την Πάτρα και την διατηρούν, μαζί με όλη σχεδόν την Πελοπόννησο μέχρι το 1715. Η πόλη γνώρισε καταστροφές από τους Τουρκαλβανούς κατά την Ορλωφική Επανάσταση το 1770. Ο Παλαιών Πατρών Παρθένιος Ε' το 1770 συμμετείχε ενεργά στις επαναστατικές ενέργειες στη Βοστίτσα, στην Πάτρα και τα Καλάβρυτα. Συνεργάστηκε με άλλους πρόκριτους και κληρικούς, όπως τον επίσκοπο Μεθώνης Άνθιμο, τον επίσκοπο Κορώνης Μακάριο, τον επίσκοπο Κορίνθου Μακάριο (Νοταρά) και τον προεστό της Πάτρας Ιωάννη Πούλο. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης ο Παλαιών Πατρών Παρθένιος Ε' κατέφυγε αρχικά στη Ζάκυνθο και μετά αυτοεξόριστος στη Ρωσία, επειδή ήταν επικηρυγμένος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στις 25 Μαρτίου του 1821 στην Πάτρα κηρύσσεται η Ελληνική Επανάσταση από τον Δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό (Γ΄) και τους προκρίτους της Αχαΐας οι οποίοι ξεκινούν να πολιορκούν το κάστρο της πόλης (βλέπε λεπτομέρειες στο άρθρο Ξεσηκωμός της Πάτρας). Η πόλη γνώρισε πολλές πολιορκίες από τα ελληνικά επαναστατικά στρατεύματα αλλά το κάστρο της ήταν δύσκολο να καταληφθεί. Το 1828 ο Γάλλος στρατάρχης Νικόλαος - Ιωσήφ Μαιζών καταλαμβάνει με Γαλλικά στρατεύματα την πόλη εκδιώκοντας την Τουρκο-Αυγυπτιακή φρουρά του Ιμπραήμ και παραδίδει την πόλη στη νεοσύστατη Ελληνική Κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Η σύγχρονη πόλη κτίσθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια στο χώρο της αρχαίας.