Albert de Dion wygrał wyścig Paryż–Rouen w 1894 na parowym ciągniku. Jednak został zdyskwalifikowany ponieważ uznano, że ciągnik z przyczepką nie jest pojazdem samobieżnym mogącym przewozić pasażerów. Okazało się wówczas, że pozostałe miejsca startowe zostały obsadzone przez napędzane silnikami benzynowymi pojazdy Panhard-Levassor. Wówczas baron przeniósł swoje zainteresowania z pojazdów parowych na benzynowe. Skonstruowany w jego przedsiębiorstwie silnik był jedną z najbardziej znanych i powszechnie stosowanych konstrukcji motoryzacyjnych tamtego czasu, zaś przedsiębiorstwo wytwarzające w 1900 roku ponad 3 tys. samochodów rocznie było największym ich producentem na świecie. Pojazdy De Dion-Bouton oraz wytwarzane na licencji można było spotkać na wszystkich kontynentach. Szczególnie lubiany był model typu "vis-a-vis" nazywany "Voiturette". Budowano także motocykle i lokomotywy, a nawet prawdopodobnie pierwsze w historii sanie motorowe (w latach 1907-1908, dla francuskiej wyprawy polarnej J.-B. Charcota i dla brytyjskiego badacza Antarktydy Roberta F. Scotta).