Choć pierwsze stosunkowo niewielkie zdobycze terytorialne w wojnach z Litwą Moskwa uzyskała w latach 1480-tych, to jednak w rozejmie z roku 1503 Litwa po raz pierwszy godziła się z utratą ogromnych obszarów. Ugoda miała charakter tymczasowego rozejmu, jednak nowa wojna litewsko-moskiewska zakończyła się wieczystym pokojem z roku 1508, który już na stałe potwierdzał ustalenia terytorialne z roku 1503. Traktat przesuwał zachodnią granicę Księstwa Moskiewskiego ze 150 na ok. 300 km. od Kremla. W pierwszej połowie XVII wieku Litwa odzyskała północną Smoleńszczyznę, a zachodnia Siewierszczyzna i Czernichowszczyzna zostały odebrane Moskwie przez Koronę, jednak poza rejonem Homla sukces ten okazał się nietrwały. W ciągu kolejnych stuleci Moskwa będzie przesuwać swoje granice coraz bardziej na zachód, a rozejm z roku 1503 okaże się pierwszym traktatem, który w całej historii stosunków między Moskwą/Rosją/ZSRR a jej zachodnimi sąsiadami – Litwą/Rzeczpospolitą/Polską – sankcjonował tak wielkie zmiany terytorialne. Dla porównania, po rozejmie w Andruszowie (1667) Rosja przejęła około 200 tysięcy km., w ramach drugiego rozbioru (1793) ok. 250 tysięcy km. a trzeciego rozbioru (1795) ok. 120 tys. km., po Kongresie Wiedeńskim (1815) 125 tysięcy km., a ramach paktu Ribbentrop-Mołotow (1939) ZSRR przejął ok. 200 tysięcy km.