Gdy Liverpool wywalczył po raz drugi mistrzostwo ligi w 1906 roku, dyrekcja klubu w „nagrodę” dla kibiców wybudowała nową południową trybunę, którą od pobliskich ulic zaczęto nazywać „Oakfield Road Embankment” czy „Walton Breck Bank”. Wkrótce jednak lokalny dziennikarz, Ernest Edwards z Daily Post i Liverpool Echo ochrzcił tę trybunę mianem „The Spion Kop”, na cześć słynnego wzgórza w Południowej Afryce ("Spioenkop", z afr. „Wzgórze Szpiegów”), gdzie w 1900 r. zginęło wielu pochodzących z Liverpoolu żołnierzy. Zaprojektowana przez Leitcha trybuna mierzyła 120 m długości, 40 m szerokości i 15 m wysokości. Od strony ulicy wybudowano szeroką na ponad 3,5 metra betonową klatkę schodową. Prowadziła ona na szczyt liczącego 100 drewnianych stopni uformowanego z żużlu i gruzu nasypu. Mogąca pomieścić 25 tys. widzów trybuna – wraz z zabudową narożników boiska – zwiększyła pojemność stadionu do 60 tys. osób. W międzyczasie na przeciwną, wschodnią stronę boiska przeniesiono dotychczasową trybunę główną (przetrwała do 1963 roku), a w jej miejscu od podstaw wybudowano nową.