در سال ۱۹۲۹، استالین طرح خود را تغییر داد تا سیستم‌های کشاورزی جمعی «کلخز» را هم در آن بگنجاند. این سیستم‌ها شامل بیش از هزاران جریب زمین و صدها هزار نفر دهقان که مشغول کار بر روی این‌زمین‌ها بودند می‌شد. ایجاد مزارع جمعی اساساً کولاکها را به عنوان یک طبقه از بین برد (کولاک‌زدایی). پیامد دیگر این مسئله این بود که دهقانان برای مقاومت در مقابل اشتراکی‌شدن مزارع به جای اینکه حیوانات مزارع خود را به دولت تحویل دهند آنها را می‌کشتند. مقاومت در برابر سیاستهای اشتراکی‌سازی استالین باعث قحطی در اوکراین، روسیه، قزاقستان و همچنین مناطقی از قفقاز شمالی شد. ایستگاه‌های ماشین آلات و تراکتورهای عمومی در سرتاسر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به راه افتاد و دهقانان اجازه داشتند از این تراکتورهای عمومی برای کشاورزی زمین استفاده کنند و بدین ترتیب تولید مواد غذایی را به ازای هر دهقان افزایش دهند. دهقانان مجاز به فروش هرگونه محصول اضافی از زمین بودند. با این حال، برنامه‌ریزان دولت امکان کسب خبر از وضعیت نقاط مختلف را نمی‌یافتند. در سال ۱۹۳۲، تولید غلات ۳۲٪ کمتر از متوسط بود. تولیدات کشاورزی چنان مختل شده بود که قحطی در چندین منطقه آغاز شد.