Sama ulica Joachima Lelewela powstała w 1870 r., a wytyczona została przez działki położone przy ówczesnej ulicy Ogrodowej (ulica Józefa Piłduskiego) należące go cieśli Karla Schlicka. Zabudowa ulicy powstała głównie w drugiej połowie XIX wieku, ale pewna część tej zabudowy powstała nieco później, tj. w pierwszej połowie XX wieku lub też w okresie tym istniejąca zabudowa uległa poważnym przekształceniom. Powstała tu gęsto zabudowana dzielnica o charakterze wielkomiejskim. Część tej zabudowy w wyniku działań wojennych prowadzonych podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r. uległa zniszczeniu. W tym czasie hitlerowcy spędzi w rejon tej ulicy resztki ludności pochodzenia żydowskiego pozostającej w mieście. Zniszczeniu uległa także znaczna część zabudowy w najbliżej okolicy. Po wojnie krótka ulica wybiegająca ze skrzyżowania ulicy Joachima Lelewela, Józefa Piłsudskiego i placu Legionów w kierunku północno-wschodnim, w przybliżeniu stanowiąca przedłużenie ulicy Joachima Lelewela do placu Muzealnego, podobnie jak przed wojną, nosiła nazwę ulicy Krótkiej. Została jednak zlikwidowana i włączona do placu PKWN, obecnie placu Legionów.