Οι επί ιδεολογικού εδάφους αισθητικές κοσμοθεωρίες δεν εμπόδισαν ποτέ τον Παπαντόπουλο στην επιλογή μη μουσικών θεμάτων για τα δικά του έργα: πάντα βρήκε, στο καθένα τους, γενικές ιδέες, βαθιές πανανθρώπινες αξίες. Στην αρχή βρήκε μη μουσικά ερεθίσματα σε θέματα που σχετίζονται με τα παλαιότερα στρώματα της λαϊκής παραδόσεως - σε «θρύλους, εθιμικές τελετές και μύθους», π.χ. στα έργα του "Svatovske", "Dodolice" Op. 2, "Zlato" και "Utva zlatokrila". Αργότερα, μετά το 1950, αντλεί περιέργως έμπνευση από φαινομενικά αντίθετες κοσμοθεωρίες: Ταυτοχρόνως έγραφε συνθέσεις θρησκευτικών θεμάτων - από την "Κροατική Θεία Λειτουργία" με ίχνη και στοιχεία του γλαγολιτικού μέλους, το "Osorski rekvijem" και την "Pučka poljička misa", μέχρι την καντάτα "Jubilate" και μια σειρά από μικρότερα θρησκευτικά έργα, και από την άλλη συνέθετε μνημειώδη έργα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, εμπνευσμένα από την ιδεολογία και την ποιητική του μεταπολεμικού σοσιαλιστικού καθεστώτος και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Πολέμου, όπως το μουσικο-ποιητικό έργο "Pasija po srcu" (= «Πάθος κατά την καρδιά»), το ποιητικό-μουσικό «όραμα» "Credo", το "1943" (κύκλος τραγουδιών σε στίχους του Ιβάν Γκόραν Κόβατσιτς), καθώς και συνθέσεις που εμπνέονται από την ιστορία της Κροατίας (τις καντάτες "Libertas", "Pohvala Dubrovniku", "Non bene pro toto libertas venditur auro", "Mile Gojslavica" και το «τρίπτυχο» για μικτή χορωδία και μεγάλη συμφωνική ορχήστρα "Istarske freske").