Urżin Gamajew zbiegł do Mongolii Wewnętrznej, po czym przedostał się na rosyjską stronę granicy do swoich rodzinnych stron. W czerwcu 1920 wraz z rodziną zbiegł do Mandżurii, gdzie zajął się hodowlą krów. W 1928 na polecenie chińskich władz sformował oddział zbrojny, złożony z buriackich imigrantów, który współdziałał z wojskami rządowymi w zwalczaniu powstania ludności Mongolii Wewnętrznej. Od 1932 stał na czele całej buriackiej emigracji w Chinach. Podczas wojny japońsko-chińskiej ukrył u siebie 7 Japończyków, czym zdobył zaufanie władz japońskich. Po utworzeniu przez Japończyków marionetkowego państwa Mandżukuo na początku 1933, Gamajew został w stopniu pułkownika dowódcą oddziałów ochronnych, złożonych z buriackich i mongolskich imigrantów. W ich skład wchodziły dwa pułki kawalerii i pułk ochrony kolejowej. Uczestniczyły one w walkach z chińskimi partyzantami. W kwietniu 1934 został awansowany do stopnia generała-majora, zaś w 1938 generała-lejtnanta. W czerwcu 1939 oddziały, dowodzone przez niego, połączono w Chingański Północny Oddział Ochronny. Wziął on udział w walkach nad Chałchin-Goł, podczas których 1. Pułk Kawalerii został prawie całkowicie rozbity.