Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę i nastaniu okupacji sowieckiej został usunięty z uniwersytetu lwowskiego, w związku z czym zatrudnił się wraz z synem w spółdzielni Kultigruszka produkującej drewniane zabawki. Po pewnym czasie jednak pozwolono mu wykładać, ale jedynie prawo o notariacie. Po ataku Niemiec na ZSRR i nastaniu we Lwowie 1 sierpnia 1941 roku okupacji niemieckiej został na krótko aresztowany i wyrzucony ze swojego mieszkania przy ul. Jagiellońskiej 20/22. Początkowo mieszkał u syna na ulicy Sobieskiego, ale w listopadzie 1941 cała rodzina znalazła się w getcie lwowskim. Odmówił przyjęcia stanowiska przewodniczącego Judenratu motywując decyzję podeszłym wiekiem i złym stanem zdrowia. Rękopis jego wspomnień z getta, pt. "Zapiski z tamtego świata", przechował w swych papierach prof. Stefan Stasiak. W dniu 10 sierpnia 1942 został wywieziony wraz z żoną i wnukiem do obozu janowskiego, gdzie zostali zamordowani przez rozstrzelanie. Córka z wnuczką zginęła w Treblince. Jego syn Joachim (1897–1970), synowa Zina (1908–1978) i wnuk Leszek (1931–2018) uciekli z getta i uratowali się z Holocaustu jako jedyni z 35-osobowego klanu lwowskich Allerhandów.