Z chwilą wybuchu I wojny światowej Ernest II został dowódcą Ósmego Turyńskiego Regimentu Piechoty nr 153 wchodzącego w skład IV Korpusu Armii Niemieckiej. W dniu 19 sierpnia 1914 roku został mianowany generałem, a po bitwie nad Marną odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy. Po przebyciu choroby w sierpniu 1916 wrócił do aktywnej walki. W październiku 1918 roku w obliczu zbliżającej się klęski, gdy istnienie monarchii było coraz bardziej zagrożone, zwlekał z wprowadzeniem choćby częściowych reform, w tym z wprowadzeniem nowego prawa wyborczego. 7 listopada 1918 roku wybuchły w księstwie zamieszki. Książę próbował jeszcze ratować sytuację uzupełniając skład rządu o grupę socjaldemokratów. Bezskutecznie. Dnia 13 listopada został zmuszony do abdykacji.