W 1938 podczas tzw. kryzysu sudeckiego powstała na terytorium Czechosłowacji jednostka specjalna (nazwana Batalion "Ebbinghaus") wywodząca się spośród członków oddziałów dywersyjnych Sudetendeutsches Freikorps, utworzonych przez Niemców sudeckich. Pomimo oporów w Naczelnym Dowództwie Wehrmachtu (OKW) admirał W. Canaris przekonał Adolfa Hitlera do koncepcji rozbudowy tych oddziałów. Następnie brały one udział w wielu prowokacjach i dywersjach na polskim Śląsku i w innych przygranicznych rejonach. Dalszy ich rozwój miał za zadanie wsparcie operacji wojskowych w planowanej kampanii wojennej przeciw Polsce. W tym celu zostały one zgrupowane w koszarach w miejscowości Brandenburg nad rzeką Havel (kilkanaście kilometrów na zachód od Berlina). Na ich czele stał wówczas kpt. T. von Hippel. Jako pierwszy cel ich działalności podczas wojny polsko-niemieckiej 1939 r. miało być jak najszybsze opanowanie węzłów kolejowych i innych strategicznych obiektów (np. Dworzec Katowicki, Przełęcz Jabłonkowska itp.), niszczenie linii komunikacyjnych oraz ochrona śląskiego przemysłu. W tym czasie po raz pierwszy pojawiła się nazwa Brandenburg-Verband. Działania w Polsce nie przyniosły jednak większych sukcesów i nierzadko (głównie na Śląsku) powiązane były z niemałymi stratami — wynikało to z braków wyszkoleniowych i lekceważenia przeciwnika.