6 sierpnia 1944 odbyły się w Moskwie rozmowy między premierem Rządu RP na uchodźstwie Stanisławem Mikołajczykiem a przedstawicielami PKWN (m.in. Bierut, Osóbka-Morawski, Żymierski), które zakończyły się fiaskiem. Przedstawiciele PKWN zaproponowali Mikołajczykowi stanowisko premiera w przyszłym rządzie jedności narodowej za cenę odrzucenia konstytucji kwietniowej i oferowali przedstawicielom rządu na uchodźstwie 4 teki w nowym gabinecie. Zgodnie z propozycją Mikołajczyka przedstawioną 18 sierpnia na posiedzeniu Rady Ministrów miał on się udać do Warszawy natychmiast po uwolnieniu jej od Niemców, aby tam dokonać przebudowy rządu w porozumieniu z Radą Jedności Narodowej i kierowaną przez komunistów Krajową Radą Narodową. W skład rządu obok przedstawicieli czterech stronnictw emigracyjnych wejść mieli także reprezentanci PPR. Zasadniczym zadaniem nowego rządu byłoby przygotowanie wyborów do sejmu który miał uchwalić nową konstytucję i wybrać prezydenta. 30 sierpnia przewodniczący Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej Stanisław Grabski spotkał się z ambasadorem ZSRR przy rządach uchodźczych w Londynie Wiktorem Lebiediewem i przekazał mu ustne wyjaśnienia Mikołajczyka, który swój program rekonstrukcji rządu traktował jako ofertę przetargową i oferował gotowość dania PKWN więcej niż 20% miejsc w zrekonstruowanym rządzie, ustanowienie baz Armii Czerwonej w Polsce dla łączności z określoną na konferencji teherańskiej sowiecką strefą okupacyjną Niemiec i uzgodnienia przyszłej konstytucji Polski z ZSRR i PKWN. Memorandum rządowe zostało zignorowane przez Stalina i przekazane PKWN.