Pod pretekstem brytyjskich naruszeń neutralności Norwegii, Niemiecka III Rzesza 9 kwietnia 1940 roku dokonała inwazji na Norwegię, spotykając się ze słabo zorganizowanym oporem i zajmując szybko większość kraju. Premierem kolaboracyjnego rządu został Vidkun Quisling, natomiast król Norwegii Haakon VII odmówił złożenia broni i wraz z rządem udał się na emigrację do Wielkiej Brytanii. W Norwegii wylądowały sojusznicze siły brytyjskie, francuskie i polskie, odnosząc pewne sukcesy (bitwa o Narwik), lecz w związku z niekorzystnym przebiegiem kampanii francuskiej, do 10 czerwca oddziały te zostały ewakuowane i cała Norwegia znalazła się pod okupacją. Stanowiła następnie istotną bazę dla lotnictwa niemieckiego i marynarki, zagrażającym głównie konwojom do ZSRR. Stacjonowały tam też do końca wojny znaczne siły niemieckie, w obawie przed inwazją. W kraju działał ruch oporu – Front Krajowy i jego organizacja wojskowa Milorg. W Wielkiej Brytanii działał rząd na emigracji i siły zbrojne po stronie alianckiej (głównie marynarka wojenna i lotnictwo). Norwegia była też obszarem brytyjskich operacji sił specjalnych oraz rajdów komandosów na wybrzeże (np. operacja Anklet). Pod koniec 1944 Armia Czerwona wyzwoliła Finnmark, a 8 maja III Rzesza skapitulowała przed aliantami zachodnimi.