Η νίκη των ισπανών εθνικιστών και η δικτατορία του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο (1939-1974) εξαφάνισε από το προσκήνιο οποιαδήποτε έκφραση του καταλανισμού. Οι καταλανιστές ηγέτες διατήρησαν την υψηλή καταλανική κουλτούρα στην εξορία, μαζί με την ιδεολογία και τους σκοπούς γύρω από μια μελλοντική ελεύθερη Καταλονία. Στο εσωτερικό, τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας και οι καθάρσεις των καταλανιστών έφερε ένα ισχυρό πλήγμα στο κίνημα. Εντούτοις, από τη δεκαετία του 1960 κι έπειτα, ο καταλανισμός αναζωπυρώθηκε κυρίως λόγω της καταπίεσης της καταλανικής ταυτότητας από το καθεστώς, οδηγώντας πολλούς Καταλανούς σε ανοικτή, αν και περιορισμένη, αντίσταση εναντίον του κράτους. Το Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών αναδιοργανώθηκε το 1942 από τον Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ και λειτούργησε παράνομα μέχρι το 1975. Η σταδιακή φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος επέτρεψε την ύπαρξη καταλανιστικών πολιτικών και πολιτισμικών οργανισμών (Ómnium Cultural από το 1964). Στον πολιτικό τομέα, η Συνέλευση της Καταλονίας (Assemblea de Catalunya, μεταξύ 1971 και 1977) αναδείχθηκε σε πρωταρχικό σώμα για την έκφραση του πολιτικού καταλανισμού μέσω της υποστήριξης της επαναφοράς του Καθεστώτος Αυτονομίας του 1932. Προηγουμένως, ο βαλενθιανός διανοούμενος Ζοάν Φουστέρ είχε εκδόσει το πρώτο κείμενο που συνδύαζε τον καταλανικό εθνικισμό με την έννοια της ενοποίησης και αυτονόμησης των Καταλανικών Χωρών, δημιουργώντας τον πανκαταλανισμό, μια τάση που υιοθετήθηκε από αρκετούς καταλανούς εθνικιστές. Στο πανεπιστήμιο λειτούργησαν τα συνδικάτα Εθνικό Μέτωπο της Καταλονίας ("Front Nacional de Catalunya") και Εθνική Ομοσπονδία Φοιτητών της Καταλονίας ("Federació Nacional d'Estudiants de Catalunya") που συνδύαζαν την εναντίωσή τους στον έλεγχο του πανεπιστημίου από τη δικτατορία με καταλανιστικά αιτήματα όπως την ίδρυση τμημάτων καταλανικού πολιτισμού και γλώσσας. Τα εθνικιστικά φοιτητικά κινήματα ωστόσο εξοβελίστηκαν μετά τον Μάη του '68 κάτω από την κατηγορία του «αστικού».