Pochodził z zamożnej zasymilowanej rodziny żydowskiej. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (doktorat 1910). Przed wybuchem II wojny światowej prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie i przewodniczył tamtejszym strukturom Bundu. Był obrońcą w procesach politycznych, działał w Zrzeszeniu Prawników Socjalistów. W 1939 zesłany na sześć tygodni do obozu w Berezie Kartuskiej. Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę w końcu września znalazł się na terenie okupacji sowieckiej. Aresztowany przez NKWD podczas próby przekroczenia granicy z Litwą, osadzony w więzieniu w Lidzie. Po ataku III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941 udało mu się zbiec z więzienia w czasie wycofywania się Sowietów z miasta. Przyjechał do Warszawy, gdzie zamieszkał poza gettem, po stronie "aryjskiej". Został wybrany do centralnych władz Bundu. Reprezentował Bund i ŻOB po aryjskiej stronie, gdzie używał nazwiska "Mikołaj Lasocki". Ukrywał się m.in. u Aleksandra Zelwerowicza. W sierpniu 1942 nawiązał kontakt z Henrykiem Wolińskim – szefem Referatu Żydowskiego w Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej z prośbą o wysłanie do Szmula Zygelbojma – przedstawiciela Bundu w Radzie Narodowej RP w Londynie depeszy informującej o sytuacji polskich Żydów. Została ona nadana 2 października 1942. Od tego czasu przekazywał raporty o sytuacji getta warszawskiego podpisane pseudonimem „Berezowski”, które trafiały do Rządu RP na uchodźstwie. W październiku 1942 spotkał się również z wyjeżdżającym do Londynu kurierem Janem Karskim, którego wraz z Menachemem Kirszenbaumem wprowadził na teren getta warszawskiego. Apelował wówczas do Karskiego: