Od 30 marca 1949 roku w Syrii niemal rządziła junta Husniego az-Za'ima, który przejął władzę w wyniku marcowego zamachu stanu. Zamach udał się dzięki wsparciu USA, jednak poparcie Az-Za'ima w samej Syrii było słabe. Az-Za'im miał tendencje do wywyższania się (przyjął tytuł marszałka, co nie spodobało się wielu oficerom) i podjął niepopularne decyzje (zgoda na budowę rurociągu amerykańskiej firmy ARAMCO z Arabii Saudyjskiej, zacieśnienie stosunków z Francją i Turcją). Aresztował również wielu działaczy lewicowych i komunistycznych – rozwiązał Partię Komunistyczną. Premier powołany przez Az-Za'ima – Muhsin al-Barazi – skonfliktowany był z wpływową rodziną Al-Haurani i Asadem Talasem – przyszłym współorganizatorem sierpniowego zamachu. Az-Za'im miał przeciwników w tradycyjnej syryjskiej elicie – sprzeciwiającej się reformom podatkowym, w kręgach muzułmańskich – negatywnie nastawionych do sekularyzacji, i w członkach Syryjskiej Partii Socjal-Nacjonalistycznej (SPSN). W tej ostatniej szczególnie po tym, gdy latem 1949 roku najpierw udzielił azylu Antunowi Sa'adzie, liderowi SPSN, a potem wydał władzom Libanu, które 8 lipca rozstrzelały go. Wydarzenie to zjednoczyło syryjskich przeciwników Az-Za'ima, w tym Talasa, którego Sa'ada był przyjacielem. Szalę przeważyła decyzja dyktatora o wysłaniu wojska do Dżabal ad-Duruz, naruszając autonomię plemion druzyckich.