Το Κομμουνιστικό Κόμμα, όταν ανέλαβε ο Ιβάσκο το ρόλο του γενικού γραμματέα, είχε χάσει την πολιτική του επιρροή. Όταν έλαβε χώρα το 28ο συνέδριο τον Ιούλιο του 1990 το κόμμα θεωρούταν σε μεγάλο βαθμό ανίκανο να ηγηθεί της χώρας και στις δεκαπέντε δημοκρατίες είχε διασπαστεί σε ομάδες υπέρ της ανεξαρτησίας και υπέρ της παραμονής στη Σοβιετική Ένωση. Έχοντας χάσει τον ηγετικό του ρόλο στην κοινωνία, το κόμμα έχασε την δυνατότητα του να ηγηθεί του έθνους ή τη συνοχή που κράτησε το κόμμα ενωμένο. Η πραγματική πολιτική εξουσία βρισκόταν στις θέσεις του Προέδρου της Σοβιετικής Ένωσης (που κατείχε ο Γκορμπατσόφ) και του Προέδρου της Ρωσικής ΣΟΣΔ (που κατείχε ο Μπόρις Γέλτσιν). Κατά τη διάρκεια του Πραξικοπήματος του Αυγούστου δεν έκανε δημόσιες δηλώσεις αλλά για λογαριασμό της Γραμματείας του κόμματος διένειμε επιστολές σε τοπικές κομματικές οργανώσεις που τους καλούσε να υποστηρίξουν το ΚΚΣΕ.