Уласна будынак быў пабудаваны ў 1776-1793 гадах як частка раёна Гарадніцы архітэктарам І. Мёзерам. Падвальна паверх выкарыстоўваўся пад гаспадарчыя патрэбы, верхні трэці (18 пакояў) - пад пасольства. У хуткім часе палац быў перададзены каралём Станіславам Аўгустам Панятоўскім падскарбію А. Дзяконскаму. У 1797 годзе будынак апынуўся ва ўласнасці вядомага навукоўца, авантурыста і філантропа Міхала Валіцкага, а перад вайной 1812 года у палацы квартэраваў Данскі казачы корпус Мацвея Платава. Пасля акупацыі горада французамі тут знаходзіўся штаб французскай арміі. У 1849 годзе дом быў праданы Леапольдам Валіцкім праваслаўнаму ведамству, у чыёй уласнасці будынак знаходзіўся амаль сто гадоў. Тут знаходзіліся духоўная кансісторыя, жытло для святароў, архірэйская рэзідэнцыя. У Архірэйскім доме была царква Святога Іаана Прадцечы, у 1875 годзе яна была асвечана ў гонар Віленскіх пакутнікаў Антонія, Іаана ды Яўстафія. Таксама ў доме дзейнічалі Сафійскае брацтва і царкоўна-археалагічны камітэт, а пазней музей (у 1911 годзе яго старшынёй быў І. Глебаў, а загадчыкам "древнехранилища" - К. Міхалоўскі) і навуковы цэнтр. У 1901 годзе ў палацы працавала іконная школа Постнікава і Струпінскага. У 1919 годзе ў доме знаходзілася Беларуская вайсковая камендатура, а ў 1921 годзе - беларуская гімназія. У савецкі час у будынку знаходзіліся пераважна навучальныя ўстановы: у 1946 годзе - дом піянераў, з 1947 годзе, а з 1952 года пасля рэканструкцыі - медінстытуту. У 2009 годзе будынак быў вернуты царкоўным уладам, па сеняшні час працягваецца маштабная рэстаўрацыя.