در مواردی مانند سونامی اقیانوس هند ۲۰۰۴ یا جنبش‌های بهار عربی ۲۰۱۱، روزنامه نگاران شهروندی منابع قابل توجهی از حقایق و اطلاعات در رابطه با وقایع بوده‌اند. اینها توسط رسانه‌های خبری باز پخش شده و مهمتر از همه، توسط کاربران اینترنت و سایر کاربران نیز پخش می‌شود. همان‌طور که جی دیوید بولتر و ریچارد گروسین در کتاب خود اصلاح می‌کنند: درک رسانه‌های جدید (۱۹۹۹): «زنده بودن وب یک نسخه اصلاح شده از زنده بودن تلویزیون پخش شده‌است» با این حال، این معمولاً رویدادهای سیاسی است (مانند جنبش‌های «اشغال» یا انتخابات ایران در سال ۲۰۰۹) که به ایجاد سوالات و نگرانی‌های اخلاقی منجر می‌شود. در مثال اخیر، تلاش‌های دولت ایران در سانسور و ممنوعیت انتشار رویدادهای داخلی به خارج توسط شهروندان روزنامه‌نگار خود انجام شده‌است. این رخداد اهمیت گسترش اطلاعات مهم در مورد این مسئله و منبعی که از آن ناشی شده‌است (روزنامه نگاران شهروندی، مقامات دولتی و غیره) را زیر سؤال برده‌است. این نشان می‌دهد که چگونه اینترنت «اشکال جدیدی از عمل و بیان انسان را امکان پذیر می‌کند [اما] در عین حال [آن را] غیرفعال می‌کند» فناوری اطلاعات و ارتباطات همچنین روش‌هایی را برای ایجاد چارچوب‌های اخلاقی ساختارهای تحقیقاتی برای گرفتن جوهره فناوری نو.