Od końca lat 80. należy do ścisłej czołówki estońskich szachistów. W 1989 r. zdobył pierwszy medal indywidualnych mistrzostw kraju (brązowy), kolejne w latach: 1992 (brązowy), 1994, 1995 i 1997 (srebrne) oraz 2000 (złoty). Pomiędzy 1992 a 2002 rokiem sześciokrotnie wystąpił na szachowych olimpiadach oraz dwukrotnie (1992, 1997) – w drużynowych mistrzostwach Europy. W 2000 osiągnął największy sukces na arenie międzynarodowej, zdobywając awans do rozegranych systemem pucharowym w New Delhi mistrzostw świata (w turnieju tym wyeliminowany został w I rundzie przez Etienne Bacrota).