Pomimo słabych własności żeglugowych w postaci prędkości i manewrowości, „New Ironsides” okazał się bardzo dobrą jednostką do ostrzeliwania brzegów, w roli zakotwiczonej baterii. Przez niektórych autorów uważany jest wręcz za najlepszy z amerykańskich wczesnych okrętów pancernych, aczkolwiek przyćmiony sławą monitorów. Na późniejszych typach monitorów stosowano wprawdzie cięższe działa 15-calowe, lecz z uwagi na liczbę dział „New Ironsides” oferował znacznie większą szybkostrzelność i gęstość ognia, przy tym zastosowane na nim działa były nadal jednymi z najcięższych używanych w tym okresie. Pomimo że prezentował sobą większy cel, niż monitory, odporność opancerzenia okazała się bardzo wysoka i jego kazamata nie została nigdy przebita w akcji. W przeciwieństwie do monitorów, trafienia nie powodowały także zranień przez wybijane wewnątrz nity. Krytykowano jedynie niższą odporność pancerza przeciwko ostrzałowi wzdłuż jednostki oraz przeciwko pociskom spadającym z góry, lecz w praktyce nie okazało się to mieć znaczenia. Podczas akcji pod Charlestonem kładziono dodatkowo na pokładzie worki z piaskiem, w celu zmniejszenia ryzyka ze strony padających stromo pocisków. Ujemną cechą w kontekście zastosowania jednostki okazało się spore zanurzenie (chociaż mieszczące się w pierwotnej specyfikacji), utrudniające podchodzenie blisko brzegu, szczególnie w połączeniu z niewielkim zakresem kątów podniesienia dział, ograniczającym ich donośność. Wynikało to z tego, że „New Ironsides” nie był okrętem ściśle przybrzeżnym i miałby przewagę nad monitorami w razie starć z okrętami wroga na otwartym morzu, do których mimo to nie dochodziło podczas wojny domowej. Ustępując znacznie europejskim pancernikom, jak „Gloire” i HMS „Warrior” w prędkości, miał od nich lepsze uzbrojenie, przy porównywalnym pancerzu. Na skutek wrażenia wywołanego bitwą na Hampton Roads, górę w marynarce Unii wzięli jednak zwolennicy monitorów i „New Ironsides” pozostał jedyną amerykańską fregatą pancerną.