Αμέσως μετά, εμπνευόμενοι από το σοβιετικό παράδειγμα για την απόσπαση ρουμανικών εδαφών, οι Βούλγαροι ζήτησαν την επιστροφή της Δοβρουτσάς, μιας περιοχής που έχασαν στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, ενώ οι Ούγγροι απαίτησαν την επιστροφή της Τρανσυλβανίας, που είχαν χάσει από τη Ρουμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία ξεκίνησαν συνομιλίες που κατέληξαν στη Συνθήκη της Κραϊόβα, που προέβλεπε την προσχώρηση της νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία. Από την άλλη πλευρά ο Κάρολος αποδείχτηκε απρόθυμος να παραχωρήσει την Τρανσυλβανία και αν δεν υπήρχε η διπλωματική παρέμβαση της Γερμανίας και της Ιταλίας, η Ρουμανία και η Ουγγαρία θα κατέληγαν σε πόλεμο μεταξύ τους το καλοκαίρι του 1940. Ο Χίτλερ ανησυχούσε για την πιθανότητα ενός Ουγγρορουμανικού πολέμου, που φοβόταν ότι θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή των πετρελαιοπηγών της Ρουμανίας ή σε σοβιετική κατοχή όλης της Ρουμανίας. Τότε ο Χίτλερ είχε ήδη εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο εισβολής στη Σοβιετική Ένωση το 1941 και αν επρόκειτο να κάνει κάτι τέτοιο, θα χρειαζόταν ρουμανικό πετρέλαιο για το στρατό του.