De ploeg vertrok naar Peking met als doel het Nederlands record te verbeteren, dat sinds 30 augustus 2003 op 38,63 stond, gelopen door het team dat op de WK in Parijs de bronzen medaille veroverde. Zover kwam het niet. De Nederlandse equipe moest in zijn serie aantreden tegen ploegen als de Verenigde Staten, Trinidad &amp; Tobago, Japan en Polen. De Nederlanders overleefden deze slag, omdat vier teams, waaronder dat van de Verenigde Staten, hun race verknoeiden door foute wissels. Het Nederlandse viertal bleef overeind en kwam met 38,87, de snelste tijd van het jaar, als derde binnen.Een dag later kwam in de finale, waarin Jamaica met een wereldrecord van 37,10 uit de bus kwam, aan alle euforie een eind. Nu was het de beurt aan Nederland om de wissel te verknallen; die tussen Guus Hoogmoed en Patrick van Luijk mislukte. Na afloop aarzelde Van Luijk niet om de schuld op zich te nemen. In de halve finale was hij wat te langzaam weggegaan, nu ging hij te vroeg. Hoogmoed wilde hem dat niet te zwaar aanrekenen. 'Ik riep nog, maar dat was uiteraard niet te horen in deze heksenketel. Boos worden heeft geen zin, want we moeten toch met elkaar verder. Dit kan gebeuren in een estafette.' Waar op het scherp van de snede moet worden gewisseld, heeft een fout nu eenmaal al gauw fatale gevolgen. Gezien de voorgeschiedenis van het team was het halen van de finale op zichzelf echter al boven verwachting.