Kansuh próbował podnieść efektywność mameluckiej armii m.in. wznawiając tradycyjne ćwiczenia kawalerii, chociaż na początku XVI w. były już one prawdopodobnie anachronizmem. W 1508 sułtan utworzył korpus artylerii, a w 1511 korpus arkebuzerów, przy czym mamelucy nie chcieli mieć z nim nic wspólnego i żołnierzy rekrutowano spośród Turkmenów, cudzoziemców, synów ludu, czarnych niewolników i rzemieślników. W 1514 Kansuh był jednak zmuszony rozwiązać oddziały arkebuzerów w obliczu buntu mameluków, którzy oskarżali go o utrzymywanie nowych żołnierzy ich kosztem. Podczas gdy Osmanowie i Safawidzi prowadzili ekspansjonistyczną politykę, opartą na ideologii uniwersalnej muzułmańskiej hegemonii, Mamelucy postrzegali wzbierający konflikt w starych kategoriach równowagi sił. Tymczasem w 1514 Selim (1512–1520) pokonał Safawidów w bitwie na równinie Czałdyran i nie wahał się wyrażać swojego niezadowolenia z neutralności Mameluków i ich wasali, Dulkadir. W 1515 Selim zaanektował Dulkadir i tym samym zmusił Kansuha do udania się wraz z armią do Syrii. W decydującej bitwie pod Mardż Dabik, jaka rozegrała się 24 sierpnia 1516, po stronie mameluckiej nie było żadnych oddziałów wyposażonych w broń palną. Zdrada emira Chajr Beja przesądziła o klęsce mameluków, przy czym rażony apopleksją Kansuh zmarł na polu bitwy. Władzę w Egipcie przejął po nim jego bratanek, Al-Aszraf Tumanbaj (1516–1517), 23 stycznia 1517 został jednak pokonany przez armię Selima w bitwie pod Ar-Rajdanijją w pobliżu Kairu. Stolica Mameluków wpadła w ręce Osmanów i w kwietniu tego samego roku ostatecznie pojmali oni nadal walczącego Tumanbaja i dokonali na nim egzekucji. W ten sposób zakończyła się historia sułtanatu mameluków.