Przedstawieni na wszystkich tych obrazach mężczyźni noszą stare niemieckie ubiory, które pojawiły się jako motyw na obrazach Friedricha po 1815 roku. Ubiór ten to szary lub czarny płaszcz, zapięty pod szyją, z szerokim kołnierzem i czarne nakrycie głowy, spod którego wystają (w większości przypadków) długie, sięgające ramion włosy. Ten styl ubierania się spopularyzował Ernst Moritz Arndt w okresie Wojny Wyzwoleńczej; styl ten został następnie przyjęty przez ochotników z Korpusu Lützowa, a w późniejszym okresie przez członków Burschenschaftów, stowarzyszeń studenckich, powstałych na niemieckich uniwersytetach. Noszenie tych ubiorów przez radykalnych studentów traktowane było przez nich jako wyraz sprzeciwu wobec ultrakonserwatywnych kierunków w polityce, jakie zapanowały w wyniku wojen napoleońskich. Niezmiennie patriotyczny Friedrich świadomie zignorował dekret królewski z 1819 roku, zakazujący noszenia tych strojów i do swojej śmierci przedstawiał na obrazach postacie ubrane w ten tradycyjny strój. W 1820 roku Friedrich lakonicznie skomentował postacie dwóch mężczyzn kontemplujących księżyc: „oni snują demagogiczne intrygi”. W przypadku Friedricha to spoglądanie w przeszłość nigdy nie było wyrazem czystej nostalgii, ale implikowało też patrzenie w przyszłość, w rewolucyjnym duchu wczesnego romantyzmu.