Choć Breżniew zastąpił Chruszczowa na urzędzie sekretarza generalnego partii komunistycznej, nie przejął pełni władzy należącej do polityka. Władza była sprawowana kolektywnie a silnymi elementami tego systemu był przewodniczący Rady Najwyższej państwa Nikołaj Podgorny i premier Aleksiej Kosygin. Aby nie dopuścić żadnego polityka do tak dużej konsolidacji władzy jak to miało miejsce w przypadku Chruszczowa, jeszcze w 1964 plenum KC zakazało jednoczesnego pełnienia funkcji sekretarza generalnego i premiera przez jedną osobę. Breżniew w odróżnieniu od Chruszczowa nigdy nie podejmował decyzji pochopnie czy szybko a wszystkie decyzje konsultował z najważniejszymi oficjelami. W czasach kolektywnych rządów Breżniew popadł jeszcze w latach 60. w spór z Kosyginem. Breżniew i bardziej twardogłowi członkowie partii nie zgadzali się z forsowanymi przez premiera wolnorynkowymi reformami oraz jego łagodnym podejściem do reform praskiej wiosny. Większą władzę zdobył dopiero w połowie lat 70. co umożliwiła emerytura Podgornego w 1977 roku i śmierć Kosygina w 1980 (Kosygina na stanowisku premiera zastąpił bliski współpracownik Breżniewa, Nikołaj Tichonow).