Koncept apsolutističke države je bio osporavan u periodu Renesanse. Kao reakcija na prirodnu posledicu Renesanse, Humanizam i naučnu revoluciju, renesansni mislioci su postavili fundamentalna pitanja kao što su “Koju legitimnost pruža naslednost?”, “Zašto su vlade institucionalizovane?”, “Zašto pojedina ljudska bića moraju da imaju više osnovnih ljudskih prava od drugih?”, itd. Ova pitanja su ih navela da naprave pojedine pretpostavke o prirodi ljudskog uma, zatim o izvorima političkog i moralnog autoriteta, razlozima koji održavaju apsolutizam, i kako prevazići apsolutizam. Renesansni mislioci su verovali u inherentnu dobrotu ljudskog uma. Bili su protivnica savezništva i povezanosti između države i crkve, i smatrali su da je ta povezanost neprijatelj ljudskog napretka i dobrobiti zato što je aparat prinude koji je uživala vlada tlačio individualne slobode, a crkva je monarha legitimizovala u vidu bića božanskog porekla. Shodno tome, i apsolutistička država i crkva  smatrani su suprotnostima volje građana.