Z opublikowanej dokumentacji NKWD wynika, że w 1941 roku w obozie w Spassku (tzw. łagrze spasozawodskim) umieszczono kilkuset (prawdopodobnie ok. 260) polskich jeńców wojennych wziętych do niewoli we wrześniu 1939 roku, po agresji ZSRR na Polskę. Jeńcy ci zostali zaklasyfikowani jako „osoby narodowości niemieckiej” i w 1941 roku nie zwolniono ich z obozów NKWD do armii polskiej w ZSRR tworzonej przez gen. Władysława Andersa. Po ok. 2 latach liczba polskich jeńców wojennych przetrzymywanych w Spassku spadła do 197, prawdopodobnie wskutek śmierci części z nich. 23 czerwca 1943 roku NKWD przygotowało listę i krótkie charakterystyki 67 polskich jeńców więzionych w Spassku, na których radzieckie służby specjalne miały materiały kompromitujące (listę tę opublikowano w 2001 roku w zbiorze dokumentów związanych ze zbrodnią katyńską). Według sprawozdania NKWD z dnia 5 grudnia 1943 roku w Spassku przebywało 174 polskich jeńców wojennych z 1939 roku, w tym 6 oficerów. Jeńcy ci przebywali w obozie w Spassku również po zakończeniu II wojny światowej; według sprawozdania NKWD z 1 listopada 1945 roku w tym dniu liczba polskich jeńców wojennych z 1939 roku więzionych w Spassku („obozie spasozawodskim”) wynosiła 167 osób. Dalszy los tej grupy jeńców nie jest znany; wysunięto hipotezę, że część tych jeńców nie została nigdy zwolniona i mogła przebywać na terytorium ZSRR nawet w latach 90. XX wieku.