Historycznie Partia Baas promowała w kraju ideologię baasizmu, łącząc nurty socjalizmu arabskiego, sekularyzacji i panarabizmu. Jednak kilka lat po przejęciu władzy przez Saddama Husajna kurs ten zmodyfikowano z uwagi na szereg czynników. Wpływ na zmianę polityki miał wybuch rewolucji islamskiej w Iranie, przebieg wojny iracko-irańskiej, a także coraz większy opór ludności, głównie muzułmanów szyickich i Kurdów, wobec rządzącej dyktatorsko arabskiej mniejszości sunnickiej, na który władze odpowiadały, przeprowadzając krwawe kampanie pacyfikacyjne (Operacja Al-Anfal, stłumienie powstań szyitów i Kurdów w 1991 roku). Pod wpływem sankcji gospodarczych nakładanych na kraj pogarszała się jego sytuacja gospodarcza. Wówczas Saddam Husajn postanowił porzucić "zjednoczeniową ideę" dalszej sekularyzacji kraju na rzecz stopniowej jego islamizacji-sunnifikacji. Życie nocne w większych miastach zepchnięto do podziemia, do publicznego systemu oświaty wprowadzono obowiązkową naukę o Koranie i islamie, w 1991 roku dodano "takbir" do irackiej flagi, w 1994 roku wprowadzono zakaz sprzedaży i spożywania alkoholu w miejscach publicznych, wprowadzono kary wynikające z prawa szariatu, m.in. złodziejstwo zaczęto karać amputacją kończyn. Fedaini Saddama ścięli ponad dwieście kobiet oskarżonych o (uprzednio legalną) prostytucję. Szukając dalszej legitymizacji dla swojej kampanii, Saddam nawet utrzymywał że jeden z twórców partii Baas, prawosławny chrześcijanin Michel Aflak, przed śmiercią przeszedł na islam, jednak konwersja ta jest kwestionowana.