Podczas wojny hiszpańsko-chilijskiej w 1810 roku przebywał w Santiago gdzie przyłączył się do rewolucji. W 1812 został wybrany do kongresu. W 1813 roku powstrzymał marsz hiszpańskiego oficera kolonialnego Antonio Pareja. Po powołaniu przez senat rządu został wybrany członkiem Komitetu Junta de Gobierno. Był jednym z założycieli akademii, fundatorem wielu szkół oraz orędownikiem wolności prasy. Po bitwie pod Rancagua, w październiku 1814 roku został uwięziony na wyspie Juan Fernandez. Jego majątek został skonfiskowany. Ponowne dowództwo objął podczas bitwy pod Chacabuco 12 lutego 1817 I przywrócił zesłańców ich rodzinom. Podczas prezydentury Bernardo O’Higginsa wycofał się z życia politycznego i poświęcił się interesom handlowym. 28 stycznia 1823 został ponownie członkiem rządzącej junty. Po rezygnacji Bernardo O’Higginsa został naczelnym dyrektorem. Funkcję tę sprawował do 4 kwietnia 1823. Po wybraniu Manuela Blanco Encalady został wiceprezydentem. Po jego rezygnacji 11 września tego samego roku został prezydentem Chile.