Z wybuchem I wojny światowej został powołany do wojska i skierowany do szkoły chorążych. Po jej ukończeniu walczył na froncie. W 1917, po przewrocie bolszewickimi i rozkładzie armii rosyjskiej, powrócił na rodzinną Ukrainę w stopniu porucznika i związał się ze skrajnie prawicowym skrzydłem Rady Centralnej. W lecie 1918 wstąpił w szeregi Ukraińskiego Kozactwa Czernihowszczyzny, stając na czele oddziałów formowanych z ochotników rodzinnego powiatu iczniańskiego. Podobnie jak Nestor Machno, zbierał w swoich szeregach wszystkich niezadowolonych z polityki hetmana Skoropadskiego, zwłaszcza chłopów rozczarowanych reformą rolną i nacjonalistów przeciwnych federacji z Rosją. W przeciwieństwie jednak do Machno, nie zadeklarował się jako anarchista, tylko tworzył swoją własną nacjonalistyczno-populistyczną partię.