Пасля паспяховага фарміравання і далучэння да групы армій “Поўнач” у лістападзе 1943 года дывізія ўступіла ў бой каля горада Новасакольнікі Пскоўскай вобласці, каб спыніць савецкі зімні наступ. Нягледзячы на жорсткі супраціў, латышы не здолелі спыніць рух савецкай арміі. У чэрвені 1944 года савецкія войскі ўступілі на тэрыторыю Латвіі і 13 кастрычніка ўступілі ў Рыгу. Пры прарыве фронта групы армій “Цэнтр” летам 1944 года дывізія была амаль знішчана, а рэшткі былі пераведзены ў Германію для папаўнення. Пасля даўкамплектавання дывізіі латышскімі работнікамі Працоўнай службы Рэйха дывізія была перададзена групе армій “Вісла” зімою 1945 года і выкарыстоўвалася ў Заходняй Прусіі і Памераніі. У маі 1945 года здалася войскам Саюзнікаў у Шверыне. У 1946 годзе пры амерыканскай і англійскай арміях былі створаны так званыя “вартавыя роты” (першай была названа рота Віестурса). Чатыры роты (каля 1000 чалавек), у тым ліку і рота Віестурса, увесну 1947 года перанялі ахову Нюрнбергскага палаца правасуддзя і турмы. Ну рукавах і пазней на касках у іх былі чырвона-бела-чырвоныя колеры Латвійскага сцяга.