Komtur ryński Rudolf von Tippelskirchen odnowił przywilej Andrzejowi i Bartkowi Wężowskim na młyn w Wężewie i 2,5 łana na prawie chełmińskim, lecz jak wynikało z przywileju, młyn istniał najprawdopodobniej już przed wojną trzynastoletnią - "hatten vergangenen Kriege", czyli przed 1454 rokiem. "Dan w Rynie r. 1496." Wcześniej, w 1483 roku lokowano dobra na pra­wie magdeburskim na 10 łanach nadanych Maciejowi Wężewskiemu ("Matthias Wansoffsky", "Wansofsky") przez komtura ryńskiego, Jerzego Ramunga von Rameg ("Georg Ramung von Ramegk"). Przywilej lokacyjny wymieniał, że Wężewski musiał wykonać jedną służbę kon­ną, ale otrzymywał 8 lat wolnizny. Młynarz w Wężewie zobowiązany był płacić czynsz w wysokości 6 grzywien i 6 tłustych gęsi. Młyn potwierdzono w spisie z 1517 roku. W 1506 roku kolejny komtur ryński, Rudolf von Tippelskirchen, nadał jeszcze jedno dobro, tym razem na 5 łanów. Otrzymali je Bartosz, To­masz, Grzegorz i Wojciech, na prawie magdeburskim, z obowiązkiem poło­wy służby; 5-letnią wolniznę mieli tylko do szarwarku. Otrzymali niższe sądownictwo w granicach swoich dóbr do czterech szelągów. Wężewo zobowiązano do oddawania płużnego. Wolni mogli zakładać barcie w swoich granicach, ale miód usieli zdać Krzyżakom za opłatą. Wkrótce musiały nastąpić jeszcze dal­sze nadania, gdyż w 1519 roku Wężewo posiadało już 40 łanów i według spisu służb pieszych "Fussknechte" było zobowiązane do 3 służb. Wymienione w spisie gospodar­czym Zakonu Krzyżackiego z począt­ków XVI w., które pełniły rolę wery­fikatora przemian osadniczych tego okresu oraz w popisie wojskowym z 1519 roku. Wężewo należało do parafii w Okartowie, administracyjnie podlegało rewi­rowi w Dąbrówce. Ze szlachty pochodził Wojciech Cholewa.