Termin „Dolna Birma” zaczął być używany w czasach kolonialnych i odnosił się do części Birmy anektowanej przez Imperium brytyjskie po zakończeniu II wojny brytyjsko-birmańskiej w roku 1852 wraz z terenami dawnego królestwa Arakanu i prowincji Tenasserim, nad którymi Brytyjczycy przejęli kontrolę już w roku 1826 (po I wojnie brytyjsko-birmańskiej). W centrum Dolnej Birmy znajdował się Rangun, a składało się na nią całe wybrzeże współczesnej Mjanmy oraz dolna część dorzecza rzeki Irawadi wraz z Prome. Aż do wczesnych lat XIX w. Dolna Birma zamieszkana była w większości przez Monów i szczepy Karenów stanowiąc historyczną ostoję Monów. Od Górnej Birmy odróżniał Birmę Dolną nie tylko skład etniczny, ale też klimat sprzyjający uprawom rolnym bez konieczności nawadniania pól.