Po ataku Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku, epitet „faszysta” był używany w ZSRR do opisania praktycznie każdej antyradzieckiej działalności lub opinii. Według marksizmu-leninizmu, faszyzm był "ostatnią fazą kryzysu burżuazji", który "szukał schronienia" przed "nieodłącznymi sprzecznościami kapitalizmu". W rezultacie tego podejścia niemal każde zachodnie państwo kapitalistyczne było "faszystowskie", a III Rzesza była jedynie "najbardziej reakcyjna". Na przykład międzynarodowe śledztwo w sprawie masakry w Katyniu zostało opisane jako "zniesławienie faszystowskie", a powstanie warszawskie jako "nielegalne i zorganizowane przez faszystów". Służba Bezpieczeństwa określiła trockizm, titoizm i imperializm jako "warianty faszyzmu".