Po raz pierwszy erupcje błotne w Berce zostały opisane w 1881 roku. Są to największe wulkany błotne w Europie i od 1924 są objęte ochroną jako rezerwat przyrody. Największą erupcję zaobserwowano w 1976, gdy przez całą dobę błoto wyrzucane było na metr w górę; w ciągu miesięcznej wzmożonej aktywności, pięć tysięcy ton mułu zostało wyniesione na powierzchnię. Zwiększoną aktywność obserwowano też w 1975 i w 1977 (sześciogodzinny skok związany z silnym trzęsieniem ziemi). Średnią roczną ilość gazu wydzielanego do atmosfery szacuje się na 730 ton w Pâclele Mari, 380 ton Pâclele Mici i 37 ton w Fierbatori. Gaz składa się z metanu (95–98%), dwutlenku węga (1,5–2,3%), wyższych węglowodorów (0,1–1,2%) i helu (0,1–0,6%). Ten ostatni wykazuje typowy dla pochodzenia z rozkładu pierwiastków radioaktywnych w głębi ziemi stosunek zawartości izotopów 3He i 4He.