Tijdens de Libanese Burgeroorlog kozen Chamoun, zijn familie en de Nationaal-Liberale Partij (NLP) de zijde van het rechtse, door de Falangistische Partij van Bashir Gemayel geleide, Libanees Front. Van 1976 tot 1978 was Chamoun voorzitter van het Libanees Front. Ondanks dit was Camille Chamoun aan het begin van de burgeroorlog nog tijdelijk minister van Buitenlandse Zaken (1976). De Tijgermilitie, de militaire tak van de NLP vocht met andere christelijke milities tegen de Palestijnen (PLO) en de (centrumlinkse), door moslims gesteunde Libanese Nationale Beweging. In 1980 werd de door Dany Chamoun (zoon van Camille Chamoun) geleide Tijgermilitie gedwongen onder het gezag van de door Bashir Gemayel geleide Forces Libanaises (Libanese Strijdkrachten) gebracht. Dany Chamoun week hierna uit naar het door moslims gedomineerde West-Beiroet en hield zich tijdelijk politiek afzijdig. Camille Chamouns politiek leek ook uitgespeeld, maar na de Israëlische aanval op Libanon (1982) ging hij een tactisch akkoord met Israël aan.