Polska szkoła filmowa wyróżniała się stylem artystycznym wywiedzionym z estetyki niemieckiego ekspresjonizmu filmowego, włoskiego neorealizmu oraz filmu "noir". Wielką inspirację dla twórców formacji stał się przede wszystkim "Obywatel Kane" (1941) Orsona Wellesa. Na poziomie opowiadania bezpośrednio do dzieła Wellesa nawiązał Munk, w "Człowieku na torze" proponując narrację subiektywną, wytwarzaną przez wielość retrospektywnych wspomnień dających tło dla tragicznego zdarzenia. César Ballester zauważył, że sposób filmowania "Człowieka na torze" przez ekipę filmową wytwarza klimat charakteryzujący kino "noir", a końcowa fraza padająca w dziele Munka: „duszno tu”, odzwierciedla napięcie wynikające z wydarzeń epoki stalinowskiej. Natomiast "Eroica" Munka oraz "Popiół i diament" Wajdy w warstwie estetycznej odwoływały się do "Obywatela Kane’a" w dużej mierze za sprawą innowacji, jaką stała się głębia ostrości. Umożliwiała ona realizację akcji na kilku planach jednocześnie oraz rozbudowanej przestrzeni dźwięku.