W lipcu 1801 roku na wodach w pobliżu Gibraltaru stoczono dwie bitwy morskie, znane jako bitwy pod Algeciras. W pierwszej bitwie zwycięstwo odniosły połączone floty francusko-hiszpańskie, w drugiej natomiast triumfowali brytyjczycy wspomagani przez statki portugalskie. W czasie kolejnych lat wojen napoleońskich, Gibraltar posłużył admirałowi Horatio Nelsonowi jako baza wypadowa przed bitwą pod Trafalgarem. 28 października 1805 roku, tydzień po bitwie, poważnie uszkodzony okręt HMS Victory wraz z ciałem poległego w czasie bitwy admirała Nelsona, dotarł do Gibraltaru. Wiceadmirał Cuthbert Collingwood przekazał informację o śmierci Nelsona gubernatorowi Gibraltaru Henry’emu Foxowi, a następnie informacja ta została wydrukowana na łamach Gibraltar Chronicle, która była pierwsza gazetą na świecie informującą o triumfie brytyjskiej floty w bitwie. Skutkiem brytyjskiej wiktorii pod Trafalgarem było umocnienie się pozycji Gibraltaru, jako głównej bazy marynarki wojennej koalicji antyfrancuskiej w czasie wojny na Półwyspie Iberyjskim. W 1808 roku pod pretekstem wzmocnienia francusko-hiszpańskiej armii okupacyjnej w Portugalii, armia napoleońska przeprowadziła inwazję na Hiszpanię, a wojska cesarskie zapuściły się aż pod miasto San Roque, bezpośrednio zagrażając brytyjskiej posiadłości. Gdy w 1810 roku francuski marszałek Nicolas Jean de Dieu Soult zagroził bezpieczeństwu Gibraltaru, brytyjskie dowództwo wojskowe Gibraltaru oraz hiszpański