Początki kolekcji sięgają 1940 roku, gdy jedna z moskiewskich fabryk zaczęła gromadzić zagraniczne modele motocykli w celu ich badania, a następnie ewentualnego przeszczepiania na grunt sowiecki. Po agresji Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku, zimą tego samego roku zostały one ewakuowane na wschód do Irbitu, gdzie już pozostały. Przez dziesięciolecia rosła liczba motocykli nie tylko wytwarzanych w irbickich zakładach motocyklowych, ale także sprowadzanych z zagranicy. Nie były one jednak stale eksponowane, lecz przechowywane w magazynach fabryki. Rozpad Związku Radzieckiego i przemiany gospodarcze, jakie następowały w Federacji Rosyjskiej w latach 90. XX wieku sprawiły, że fabryka pozbawiona wsparcia finansowego władz centralnych zaczęła podupadać. Po serii przekształceń własnościowych, nowe władze zakładów zaczęły rozważać sprzedaż kolekcji motocyklów, co spotkało się z reakcją lokalnej społeczności. Doprowadziło to do sporu pomiędzy zarządem fabryki a pracownikami i miłośnikami motocykli i motoryzacji, którzy chcieli nie dopuścić do rozbicia kolekcji i sprzedaży najcenniejszych egzemplarzy. W ratowanie zbiorów zaangażowali się także przedstawiciele władz samorządowych, naukowcy z wyższych uczelni regionu oraz lokalni biznesmeni. Sprawa otarła się o prokuraturę federalną. Batalia nie dotyczyła tylko walki o prawo do własności zabytkowych motocykli, które ostatecznie zostały uznane za dobro o znaczeniu narodowym, ale także do ustanowienia pełnoprawnej placówki muzealnej, w której mogłyby one być stale prezentowane. Ostatecznie znalazły one miejsce w dawnym przyfabrycznym budynku muzeum poświęconym pracy socjalistycznej.