W czasie wojny domowej w Rosji był członkiem rewolucyjnej rady wojennej (ros. "riewwojensowiet") 11 Armii Armii Czerwonej oraz kierownikiem wydziału politycznego 10 Armii. W 1920 wszedł do Biura Kaukaskiego Komitetu Centralnego partii bolszewickiej, które przygotowywało rosyjski podbój niepodległych republik zakaukaskich (Azerbejdżanu, Armenii i Gruzji). W latach 1921–1923 stał na czele komitetu rewolucyjnego w Tbilisi i przewodniczył radzie związkowej Zakaukazia. Od 1923 do 1924 był członkiem komitetu koncesji w Moskwie. Od 1922 zasiadał w prezydium Komunistycznej Partii (bolszewików) Gruzji i był jej pierwszym sekretarzem. Opowiadał się za integracją Gruzji z Rosją Radziecką przy zachowaniu miejscowej odrębności i tradycji, sprzeciwiał się rusyfikacji (poglądy te reprezentowała grupa tzw. narodowych bolszewików gruzińskich).