W obliczu popularności kaset wideo i telewizji, a co za tym idzie gwałtownego odpływu widzów z norweskich kin, w 1987 roku parlament norweski uchwalił nowe prawo regulujące i opodatkowującego rynek wideo. Regulacje nie zahamowały jednak spadku popularności filmów kinowych. Coraz częściej na plan pierwszy wysuwało się kino gatunków. Jednym z nielicznych rodzimych sukcesów frekwencyjnych był polityczny thriller "Pas Oriona" (1987) Oli Soluma na podstawie powieści Jona Micheleta, a także nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego western "Tropiciel" (1987) Nilsa Gaupa. W kontrze do tego zjawiska ustanowiły się adaptacje prozy Knuta Hamsuna: "Włóczęgi" (1990) Soluma, "Telegrafista" (1993) Erika Gustavsona oraz "Pan" (1995) i "Głód" (1996) Henninga Carlsena. Szczególnie zauważalny był sukces artystyczny "Telegrafisty", który został zakwalifikowany do konkursu głównego na 43. MFF w Berlinie. Największy rozgłos towarzyszył jednak adaptacji powieści Sigrid Undset "Krystyna, córka Lawransa" (1995), nakręconej przez Liv Ullmann.