Po rewolucji lutowej 1917 r. stał się jednym z przywódców ruchu narodowego Górali północnokaukaskich. Nawiązał bliski kontakt z wielkim muftim Zakaukazia, którego przekonał do idei rewolucji lutowej. Od marca 1918 r. pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Republiki Górskiej Północnego Kaukazu. 11 maja 1918 r. był jednym z sygnatariuszy deklaracji niezależności Północnego Kaukazu. Uczestniczył w konferencjach w Trapezuncie i Batumi, próbując skłonić liderów kaukaskich do poparcia projektu utworzenia Federacji Kaukaskiej. Na pocz. 1919 r. przesłał na konferencję wersalską memorandum w sprawie niezależności Północnego Kaukazu. W maju tego roku brał udział w konferencji przedstawicieli Armenii, Gruzji, Azerbejdżanu i Republiki Górskiej w Tyflisie, na której udało mu się przekonać Gruzinów i Azerów do wsparcia militarnego Górali północnokaukaskich w walce z wojskami Białych gen. Antona I. Denikina.