Urodził się w rodzinie Piotra i Wiktorii z Gaborskich. W czasie wybuchu II wojny światowej pracował jako funkcjonariusz Straży Granicznej na północnym wschodzie Polski (Druja). Pod koniec września 1939 razem z innymi strażnikami przekroczył granicę z Łotwą, gdzie został internowany przez wojska radzieckie. Stamtąd polscy pogranicznicy zostali zabrani do obozu w Kozielsku, gdzie przebywali do momentu wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej w czerwcu 1941. 24 godziny przed atakiem Niemców, wraz z innymi żołnierzami z obozu, został wywieziony do innego obozu jenieckiego na północy Rosji. Stamtąd trafił do Tockoje-Buzułuk-Kujbyszew (obecnie Samara), gdzie tworzył się 2 Korpus Polski pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Tadeusz Boroń został przydzielony do 6 Dywizji Piechoty „Lwów” (ograniczonej w 1942 do 6 Lwowskiej Brygady Piechoty i włączonej w skład 5 Kresowej Dywizji Piechoty) dowodzonej przez gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza.