การต่อต้านของชาวเยอรมันนั้นไม่ได้ถูกยอมรับว่าเป็นขบวนการต่อต้านแบบรวมกลุ่มในช่วงที่นาซีเรืองอำนาจ ซึ่งแตกต่างกับขบวนการต่อต้านชาวอิตาลี พลพรรคชาวโซเวียต รัฐใต้ดินโปแลนด์ ขบวนการต่อต้านชาวกรีก พลพรรคชาวยูโกสลาเวีย ขบวนการต่อต้านชาวฝรั่งเศส ขบวนการต่อต้านชาวดัตซ์ และขบวนการต่อต้านชาวนอร์เวย์ที่คอยประสานงานกันมากขึ้น การต่อต้านของชาวเยอรมันนั้นประกอบไปด้วยกลุ่มเล็ก ๆ ที่โดดเดี่ยวเพียงลำพัง ซึ่งไม่สามารถระดมกำลังคนในการต่อต้านทางการเมืองได้อย่างกว้างขวาง แต่ละบุคคลจะโจมตีผู้มีอำนาจนาซี ก่อวินาศกรรม และการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับโรงงานผลิตยุทธภัณฑ์ของนาซีแก่ฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งประสบความสำเร็จ ในขณะที่กลุ่มต่อต้านชาวออสเตรียที่นำโดยไฮน์ริช ไมเออร์ ซึ่งมีจำนวนมากที่ควบคู่ไปด้วยเช่นกัน หนึ่งกลยุทธ์คือชักชวนให้ผู้นำกองทัพแวร์มัคท์ทำการก่อรัฐประหารต่อระบอบการปกครอง ความพยายามลอบสังหารต่อฮิตเลอร์ในปี ค.ศ. 1944 ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อก่อให้เกิดการรัฐประหารดังกล่าว