Wiosną 1917 roku, mimo oporów ze strony rosyjskiej, stany liczbowe pułków zaczęły szybko rosnąć, wkrótce przekraczając określone limity. W czerwcu 1917, po zakończeniu szkolenia w rejonie Płoskirowa dywizja została przerzucona na front galicyjski, pod Husiatyn, w ramach ofensywy Kiereńskiego. Walczyła pod Zbruczem i Czabarówką, Husiatyniem, Krechowicami, Stanisławowem. 4 lipca dywizja weszła w skład 7. Armii, po czym 6 lipca obsadziła okopy pod Brzeżanami. W dniach 7–10 lipca oddziały były silnie ostrzeliwane przez artylerię w okopach, w tym 3 Pułk pociskami gazowymi, przeciwko którym żołnierze nie mieli masek przeciwgazowych. Armia rosyjska była już w stanie daleko posuniętego rozkładu. W tej sytuacji, na skutek nasilonej agitacji bolszewickiej, doszło w kilku pododdziałach dywizji do odmowy wykonania rozkazów, dezercji do domów i przejść na stronę nieprzyjacielską, co zdarzało się również w jednostkach rosyjskich, ale zostało wykorzystane przez nieprzychylne Polakom dowództwo rosyjskie. M.in. pod Brzeżanami uciekło z pułków około 400 ludzi. Rozkazem z 18 lipca 1917 nakazano jej rozformowanie i przeniesienie lepszych żołnierzy do 169 i 171 rosyjskiej DP, pozostałych do pułków rezerwowych, a sprzęt nakazano przekazać czechosłowackiej 2 DP, do czego przystąpiono rozkazem z 20 lipca. Mimo to, na skutek przerwania frontu i panicznego odwrotu rosyjskiego, pułki dywizji faktycznie znalazły się w walkach odwrotowych, zbierając po drodze porzuconą broń.