Studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ) ukończył w 1926 roku uzyskując tytuł doktora wszech nauk lekarskich. W 1936 roku, również na UJ, kończył prawo otrzymując dyplom magistra praw. Od 1926 roku pracuje jako lekarz Spółek Brackich (w Katowicach, Rudzie Śląskiej, Rydułtowach i Królewskiej Hucie – obecnie Chorzów). Następnie przenosi się na Śląsk Cieszyński. Podczas okupacji, w czasie akcji skierowanej przeciwko polskiej inteligencji (Akcja AB) został aresztowany i otrzymał nakaz wysiedlenia do Generalnego Gubernatorstwa. Wobec braku lekarzy na Zaolziu i biegłej znajomości przez Niebroja języków: niemieckiego, czeskiego i polskiego, pozwolono mu jednak dalej praktykować na Zaolziu. Po wojnie (od 1947) roku pracuje w Katowicach w Instytucie Naukowo-Badawczym Przemysłu Węglowego – obecnie Główny Instytut Górnictwa. Pełni tu najpierw funkcję kierownika Działu Medycyny Pracy, następnie Kierownika Oddziału Inspekcji Ochrony i Higieny Pracy. Jest autorem ok. 30 artykułów naukowych i pozycji książkowej (pt. Rażenia elektryczne, Katowice 1951).