W roku następnym, ze względu na zagrożenie ze strony Cymbrów i Teutonów został namiestnikiem prowincji "Gallia Narbonensis" w randze prokonsula. Strabon i Kasjusz Dion twierdzą, że wykorzystał rebelię miejscowych Tektosagów do złupienia ich pełnej bogactw świątyni w Tolosie. Złoto miało pochodzić z Delf okradzionych w trakcie najazdu Celtów na Grecję w 279 p.n.e. ("Geografia" IV.1.14, "Historia rzymska" XXVII.90-91). W wyniku spodziewanego ataku Germanów, do prowincji przybyła kolejna armia pod dowództwem ekwickiego konsula Gnejusza Maliusza Maksymusa. Obaj politycy nie mogli dojść do porozumienia. Cepion nie chciał podporządkować się wyższemu rangą, ale niższemu stanem Maliuszowi. Nawet w obliczu realnego zagrożenia, po utracie armii Marka Aureliusza Skaurusa odmówił połączenia sił, ale obawiając się zwycięstwa konkurenta i tego, że cała chwała pokonania Cymbrów spadnie na niego, przybył na pole bitwy. W wyniku braku komunikacji, o co zabiegali nawet zwykli żołnierze, bitwa pod Arausio została przegrana, a dwie armie konsularne całkowicie rozbite. Liwiusz pisze ("Ab Urbe Condita – fragmenty utraconych dzieł" LXVII), że życie straciło 120 tys. żołnierzy (80 tys. legionistów i 40 tys. służby obozowej), chociaż dzisiejsze szacunki to ok. 20 tys. poległych. Bez wątpienia była to jedna z największych klęsk armii rzymskiej zadana przez Germanów, porównywalna z tą z Lasu Teutoburskiego w 9 n.e. (Tacyt "Germania" XXXVII).