Το 1822, η Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος, αποφάσισε την εγκατάσταση, στη Μονή Λουκούς, 70 Αγιορειτών μοναχών από τη Μονή Εσφιγμένου. Τότε, οι ντόπιοι μοναχοί εγκατέλειψαν τη Λουκού και ο Κωνστάντιος εγκαταστάθηκε στη Μονή Θεολόγου, κοντά στον Άγιο Ιωάννη. Εκεί, οι μοναχοί τον ανακήρυξαν ηγούμενο της Μονής. Το ίδιο έτος, συνέβη η Μάχη των Δερβενακίων, στην οποία είχε πάρει μέρος ο αδερφός του, Ιωσήφ, πολεμώντας κάτω από τις διαταγές του συγχωριανού του, Πάνου Ζαφειρόπουλου (Άκουρου). Μετά την μάχη αυτή, ο Ιωσήφ αντί να επιστρέψει στη Μονή Θεολόγου, εγκαταστάθηκε στο Μετόχι της Λουκούς, Άγιος Δημήτριος, κοντά στον Άγιο Ιωάννη. Στο μετόχι, ζούσε ο ηγούμενος Νεόφυτος Τζαφέρης και σύντομα αποφάσισαν την εκδίωξη των 70 Αγιορειτών μοναχών, όπου και πραγματοποιήθηκε υπό την αρχηγία του Ιωσήφ Κοράλλη. Αμέσως μετά, οι μοναχοί «"εὐρόντες συμφώνους καί τούς προύχοντας τῆς κοινότητος τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου"», προσκάλεσαν τον Κωνστάντιο να γίνει ηγούμενος, αφού ο γέροντας Νεόφυτος παραιτήθηκε. Ο Κωνστάντιος δέχτηκε και παρέδωσε την ηγουμενία της Μονής Θεολόγου στον Νικόδημο Ντρίκο.