W 1969 r. jedyny raz w karierze zdobył tytuł indywidualnego mistrza Szwecji. W 1972 r. otrzymał (jako drugi Szwed w historii, po Gideonie Ståhlbergu) tytuł arcymistrza. Osiągnął wiele sukcesów w turniejach międzynarodowych, zwyciężając bądź dzieląc I miejsca m.in. w Cienfuegos (1974, 1975, memoriały Jose Raula Capablanki), Belgradzie (1977), Hastings (trzykrotnie z rzędu w latach 1978, 1979 i 1980), Londynie (1980, 1982), Turynie (1982), Rzymie (1985, 1986), Reggio Emilii (1986) oraz w Pampelunie (1997/98). W 1983 roku zremisował sześciopartiowy mecz z Michaiłem Talem, natomiast w 1984 grając na I szachownicy reprezentacji reszty świata przeciwko drużynie ZSRR przegrał z Anatolijem Karpowem 1½ - 2½. W latach 80. sześciokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce listy rankingowej FIDE (najwyższy uzyskany ranking 2640). Był stałym uczestnikiem rozgrywek o mistrzostwo świata, czterokrotnie wystąpił w turniejach międzystrefowych, uzyskując następujące wyniki: Biel (1976) - VIII m., Moskwa (1982)- IV m., Biel (1985) - IX m. oraz Szirak (1987) - VI m.. Dwukrotnie brał również udział w mistrzostwach świata rozegranych systemem pucharowym, w obu przypadkach odpadając w II rundzie: w 1997 r. w Groningen przegrał z Wadimem Miłowem, natomiast w 1999 w Las Vegas - z Wadimem Zwiagincewem.