Drummondowi przez całą karierę sportową brakowało w kolekcji indywidualnego tytułu zdobytego na ważnej imprezie typu mistrzostwa świata czy igrzyska olimpijskie. Szczególnie już jako weteran bieżni podkreślał, iż jego jedynym celem i marzeniem jest zdobycie indywidualnego medalu. Zapowiadał, że dokona tego na mistrzostwach świata w 2003 w Paryżu, po których miał rozstać się z profesjonalnym uprawianiem sportu. Tak się jednak nie stało. W ćwierćfinale biegu na 100 m Drummond – w bardzo kontrowersyjnych okolicznościach – został zdyskwalifikowany za falstart (jak się okazało – tuż przed startem delikatnie zadrgała mu stopa na bloku startowym, co aparatura uznała jako falstart, choć w rzeczywistości reakcja startowa Drummonda była jak najbardziej prawidłowa). Nie mogąc pogodzić się z werdyktem sędziów, Drummond przez kilkanaście minut okupował bieżnię stadionu w Paryżu. W końcu, ze łzami w oczach i pod presją organizatorów, zszedł do szatni (feralny ćwierćfinał nie mógł jednak być jeszcze przez kolejne kilkadziesiąt minut rozegrany, ponieważ za każdym razem, gdy pozostali zawodnicy podchodzili do bloków startowych, z widowni paryskiego stadionu rozlegała się potężna fala gwizdów niezadowolonej z decyzji sędziów publiczności, która uniemożliwiała normalny start). Drummond miał jeszcze wystartować w sztafecie 4 × 100 m., ale rozbity psychicznie wydarzeniami z ćwierćfinału, ostatecznie zrezygnował z tego zamiaru.