Lata 60. i 70. zapisały się jako złota epoka kina tureckiego, zwana Jeszilczam od miejsca seryjnej produkcji melodramatów w gwiazdorskiej obsadzie, w studiach położonych na stambulskiej uliczce Yeșilçam. Rocznie produkowano wówczas około 300 filmów. Najważniejszymi twórcami tego okresu byli Ömer Lütﬁ Akad, Zeki Öktan i Atif Yilmaz, aktorami zaś – Türkan Șoray i „brzydki król” Yilmaz Güney. Ten ostatni aktor kurdyjskiego pochodzenia rychło zadebiutował jako reżyser realistycznych dramatów "Nadzieja" (1970) i "Stado" (1978); gdy został skazany na więzienie za zabójstwo, napisał scenariusz do uhonorowanej Złotą Palmą na 35. MFF w Cannes "Drogi" (1982) Șerifa Görena. Yilmaz zasłynął już w latach 80. przełomowymi w świecie islamskim filmami o wyzwolonych postaciach kobiecych, "Mine" (1983) i "Vasﬁye" (1985), a w dziele "Spacer po północy" (1992) ukazał równie przełomowy związek lesbijski. Wtórowała owym przemianom pierwsza turecka reżyserka Bilge Olgaç, krytykując patriarchat w filmach "Wróg chochli" (1984) oraz "Gülüşan" (1985). Reakcją na ów progresywny nurt w latach 90. XX wieku było "beyaz sinema", którego głównym przedstawicielem był Mesut Uçakan i jego film "Nie jesteś sama" (1990). Osobnym fenomenem w obrębie kina popularnego były filmy określane pejoratywnym mianem "Turksploitation", oparte na amatorskich efektach specjalnych i plagiacie całych scen z amerykańskich i europejskich kasowych przebojów.