Σύμφωνα με τον Ρ. Έλσι, οι Ιταλοί τον συνέλαβαν κατά τη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου στη Λιβύη και τον κράτησαν σε στρατόπεδο στην Ιταλία. Εκεί έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ιταλόφιλους της αλβανικής ιστορίας, και έγινε πιστός υποστηρικτής των ιταλικών συμφερόντων. Σύμφωνα με αλβανικές πηγές, ανακλήθηκε από τις οθωμανικές αρχές και απεστάλη ως διοικητής στα Δωδεκάνησα. Μετά από αυτό, με την έναρξη της αλβανικής εξέγερσης του 1912, οι οθωμανικές αρχές τον έστειλαν μαζί με τον Αμπντύλ Ούπι ως «διαμεσολαβητή» για να καταστείλουν τους Αλβανούς αντάρτες της περιοχής Λαμπίρια που είχαν ήδη συγκεντρωθεί σε Συνέλευση στο Τσέπο του Αργυροκάστρου, και ευθυγράμμισαν τις απαιτήσεις τους με τους αντάρτες του βορρά. Οι απόπειρες ήταν ανεπιτυχείς, ακόμη και αν οι Ούπι και Αλιζότι κατάφεραν να οργανώσουν συνάντηση με τους ηγέτες των ανταρτών στο Τεπελένι στις 18 Αυγούστου. Ο Ισμαήλ Κεμάλ έστειλε επιστολή στον Αλιζότι και του ζήτησε να συμμαχήσουν στον Αυλώνα, μετά την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.