W drugiej połowie XVIII wieku Narmojnie należały do pomorsko-kurlandzkiej rodziny Brunnowów herbu Trzy Belki. Kupił je prawdopodobnie w pierwszej połowie tego wieku Jan Mikołaj Brunnow, pułkownik wojsk królewskich i podstoli brasławski, ożeniwszy się Marianną Karpiówną. Ich syn Jan Jakub (lub Jakub Jan) (1736–~1770), starosta rymszyrski, kapitan wojsk królewskich i deputat na Trybunał Litewski w 1762 roku, od tegoż roku mąż Barbary Pióro, podzielił spory majątek składający się z kilku wsi, między ich dzieci w ten sposób, że Narmojnie otrzymał ich syn Karol, poseł na Sejm Czteroletni, pisarz grodzki upicki w 1785 roku, żonaty z Marcinkiewiczówną, natomiast jego brat Stanisław Brunow otrzymał inne dobra. Kolejnym właścicielem Narmojni był syn Karola Prosper Brunnow, deputat sądów powiatu wiłkomierskiego, ale zmarł on bezdzietnie. Wdowa po nim Julia Mackiewiczówna Brunnow (?–1912) wyszła ponownie za Jasiukiewicza. Zapisała ona Narmojnie Piotrowi Stanisławowi Mackiewiczowi (~1867–1926) herbu Jastrzębiec, żonatemu ze Stanisławą Pilchowską (1871–1946). Po jego śmierci majątek odziedziczyły ich dzieci: Wanda, Czesław, Halina i Karol. Wkrótce jednak został on okrojony w wyniku litewskiej reformy rolnej i jego resztki w latach 1933–1934 sprzedali oni litewskiej rodzinie Kierajtisów.