Μία νομισματική ένωση σημαίνει ότι οι χώρες χάνουν τον κύριο μηχανισμό ανάκαμψης της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς τους υποτιμώντας το νόμισμα τους (υποτίμηση). Όταν οι μισθοί είναι πολύ υψηλοί σε σύγκριση με την παραγωγικότητα στον τομέα των εξαγωγών, τότε αυτές οι εξαγωγές καθίστανται ακριβότερες και είναι γεμάτες από την αγορά σε μια χώρα και στο εξωτερικό. Αυτό οδηγεί σε πτώση της απασχόλησης και της παραγωγής στον τομέα των εξαγωγών και στη μείωση του εμπορικού ισοζυγίου και των ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών. Η πτώση της παραγωγής και της απασχόλησης στον τομέα των εμπορεύσιμων αγαθών μπορεί να αντισταθμιστεί από την αύξηση των τομέων των μη εξαγωγών, ιδίως στις κατασκευές και στις υπηρεσίες. Οι αυξημένες αγορές στο εξωτερικό και το αρνητικό υπόλοιπο του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μπορούν να χρηματοδοτηθούν χωρίς πρόβλημα, εφόσον η πίστωση είναι φθηνή. Η ανάγκη χρηματοδότησης του εμπορικού ελλείμματος υποτιμάει το νόμισμα καθιστώντας αυτόματα τις εξαγωγές πιο ελκυστικές σε μια χώρα και στο εξωτερικό. Μια χώρα σε μια νομισματική ένωση δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την υποτίμηση του νομίσματος για να ανακτήσει τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της. Για να επιτευχθεί αυτό, μια χώρα πρέπει να μειώσει τις τιμές, συμπεριλαμβανομένων των μισθών (αποπληθωρισμός). Αυτό σημαίνει χρόνια υψηλής ανεργίας και χαμηλότερα εισοδήματα όπως ήταν κατά τη διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης.