Przed przystąpieniem Japonii do II wojny światowej, we wrześniu 1941 został dowódcą 3. Dywizjonu Pancerników, w skład którego wchodziły 4 szybkie pancerniki typu "Kongo". Wraz z nimi brał udział w akcjach lotniskowców wiceadmirała Nagumo, jako ich osłona, m.in. w ataku na Pearl Harbor i rajdzie na Ocean Indyjski. 14 lipca 1942, po bitwie o Midway, objął dowództwo nowo utworzonej 8. Floty, która brała następnie udział m.in. w walkach na wodach Guadalcanal i bitwie na Morzu Bismarcka. Ponadto dowodził zespołem krążowników w nocnej bitwie koło wyspy Savo 9 sierpnia 1942, zakończonej błyskotliwym zatopieniem czterech alianckich krążowników bez strat własnych. W kwietniu 1943 po stracie konwoju z wojskiem zmierzającego do Lae na Nowej Gwinei został wycofany na mało istotne stanowisko komendanta Szkoły Nawigacji Morskiej, lecz we wrześniu 1943 powrócił do służby bojowej na stanowisku dowódcy 2. Floty Południowej, a od czerwca 1944 – Floty Obszaru Południowo-Zachodniego na Filipinach i 13. Floty Lotniczej. Po bitwie o Leyte, 1 listopada 1944 został odwołany do Japonii i odsunięty od czynnej służby. 21 maja 1945 skierowano go do rezerwy.