De Unie tussen Zweden en Noorwegen werd in 1814, in de nasleep van de Zweeds-Noorse Oorlog, een feit, maar einde 19e eeuw kwam het steeds meer tot conflicten. Het Noorse parlement (het Storting) nam in 1905 een wet aan die het mogelijk moest maken om eigen consulaten in het buitenland te vestigen. Koning Oscar II van Zweden sprak zijn veto over deze wet uit. Hierop trad de Noorse deelregering, van minister-president Christian Michelsen, af. Oscar II aanvaardde dit ontslag niet, maar kon geen kandidaten voor een nieuwe Noorse regering vinden. Hierop verklaarde de Storting dat de koning zijn plichten niet nakwam en verkreeg de regering-Michelsen de volmacht van de Storting om verder te regeren.