Do rywalizacji powrócił w &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20m%C4%99%C5%BCczyzn%202004/2005"&gt;sezonie 2004/2005&lt;/a&gt;, jednak prezentował słabszą formę niż w poprzednich latach. W klasyfikacji generalnej zajął dopiero 26. miejsce, co było najsłabszym wynikiem od sezonu 1989/1990. Ani razu nie stanął na podium, jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce wywalczone w trzech różnych konkurencjach. Znalazł się w kadrze Norwegii na mistrzostwa świata w Bormio w 2005 roku, jednak nie zdobył medalu. Najlepszy wynik uzyskał w slalomie, który ukończył na czternastej pozycji. &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20m%C4%99%C5%BCczyzn%202005/2006"&gt;Sezon 2005/2006&lt;/a&gt; rozpoczął od giganta w Sölden, w którym nie zakwalifikował się do drugiego przejazdu. Jednak już w swoim drugim występie tego sezonu, 26 listopada 2005 roku w Lake Louise był drugi w zjeździe. W kolejnych zawodach wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce i dwukrotnie stawał na podium: 13 stycznia w Wengen był drugi w superkombinacji, a 29 stycznia 2006 roku w Garmisch-Partenkirchen był trzeci w supergigancie. Podium w Ga-Pa było ostatnim w zawodach PŚ w jego karierze. W klasyfikacji generalnej był ostatecznie ósmy, w klasyfikacjach superkombinacji i supergiganta był piąty, a w klasyfikacji zjazdu zajął szóste miejsce. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, dla Aamodta był to piąty występ olimpijski z rzędu. Norweg zwyciężył tam w supergigancie, zostając pierwszym alpejczykiem w historii, który zdobył cztery złote medale olimpijskie i jedynym, który trzykrotnie wygrywał supergiganta na igrzyskach. Zajął tam również czwarte miejsce w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Bruno Kernenem o 0,06 sekundy.