Vicente del Bosque werd de nieuwe bondscoach, de ploeg plaatste zich soeverein voor het WK van 2010, de voorsprong was elf punten op Bosnië en Herzegovina. Meest imponerende overwinning was een 5-0 overwinning op België. Minder succesvol was het Spanje van de Confederations Cup, in de halve finale werd met 2-0 van de Verenigde Staten verloren, Spanje werd derde. Ondanks een overvloed aan kansen begon Spanje het WK in Zuid-Afrika met een nederlaag tegen Zwitserland (1-0). Via overwinningen op Honduras en Chili werd alsnog de achtste finales gehaald. In zowel de achtste finale tegen Portugal als in de kwartfinale tegen Paraguay scoorde David Villa het winnende doelpunt. In de wedstrijd tegen Paraguay misten beide teams een strafschop, Xabi Alonso scoorde in eerste instantie, maar de strafschop werd onterecht afgekeurd vanwege te vroeg inlopen. In de halve finale was Duitsland de tegenstander, dat twee andere favorieten Engeland en Argentinië met grote cijfers versloeg. Spanje had een groot overwicht in deze wedstrijd en een kwartier voor tijd kopte verdediger Carles Puyol het enige doelpunt van de wedstrijd. De finale tegen Nederland werd gedomineerd door hard spel van Nederland, dieptepunt was een charge van Nigel de Jong op de borstkas van Xabi Alonso en de vele charges van spelers als Mark Van Bommel. Een van de beste kansen die wedstrijd was voor Nederland, maar Iker Casillas redde met zijn teen op een uitbraak van Arjen Robben. Vier minuten voor het einde van de verlengingen scoorde Andrés Iniesta het winnende doelpunt. Opvallend was het gebrek aan productiviteit van de wereldkampioen, Spanje scoorde slechts acht doelpunten in zeven wedstrijden, maar het combinatievoetbal (tiki-takavoetbal) dwong respect af. Na het gewonnen WK werd ‘La Roja’ bekroond met grote sportprijzen. Zo won het team de Laureus World Sport Award in 2011 en de Prins van Asturië-sportprijs in 2010.