Kołobrzeg uzyskał nowe możliwości rozwoju po zniesieniu statusu twierdzy w 1872. Miasto zaczęło wykorzystywać walory lecznicze i wypoczynkowe, powstały pierwsze tężnie, pensjonaty, hotele, sanatoria, zakłady przyrodolecznicze. W 1899 oddane zostało do użytku sanatorium Strandschloß (Zamek Plażowy, Pałac Nadbrzeżny), pełniące rolę domu zdrojowego. Obiekt ten wybudowano w stylu renesansu niemieckiego. O jego wielkości świadczy fakt, że posiadał m.in. salę na 1000 miejsc. I wojna światowa spowodowała zahamowanie rozwoju miasta – zawieszono w tym czasie charakter uzdrowiskowy miasta, a na czas wojny sanatoria przekształcono w szpitale wojskowe. Po zakończeniu wojny w 1919, Kołobrzeg pełnił funkcje wojskowej stolicy Niemiec – w sanatoriach rozlokował się sztab feldmarszałka Paula von Hindenburga. Pod koniec II wojny światowej, w trakcie bitwy o Kołobrzeg, część uzdrowiskowa miasta, w tym sanatoria, została zniszczona w około 85%. W latach 60. XX wieku decyzją Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów PRL przystąpiono do przywrócenia miastu funkcji uzdrowiskowej. W tym okresie powstało wiele sanatoriów, nowo powstające obiekty były jednak projektowane i budowane w oderwaniu od starej przedwojennej zabudowy niemieckiej.