در سال ۱۹۰۱ که کوبا در اشغال آمریکا بود به وسیله یک فرمان نظامی رئیس کتابخانه ملی کوبا تعیین شد. در ۱۹۳۶دیک مورخ و نویسنده کوبایی leuchsenring Emilio de وضعیت اسفناک کتابخانه ملی را در مفاله‌ای که در مجله carteles منتشر شد بیان کرد. بر مبنای آن «انجمن دوستداران کتابخانه ملی» تشکیل شد و emilio ریاست آن را برعهده داشت. ساختمان بسیار مخروبه بود و کتابها یکباره بسته‌بندی شد و به محلی که به زندان تعلق داشت انتقال یافت. اما پس از چندی بازگردانده شد ولی هنوز باز نشده بود که در یک آتش سوزی اغلب آن‌ها از بین رفت. در سال ۱۹۳۸ دولت تصمیم گرفت کتابخانه را به محل دیگری ببرد و ساختمان را برای مقر پلیس از نو بسازد. فقدان کتابدار متخصص و منابع مالی آن چنان حاد بود که دولت ناچار شد یک نویسنده و دیپلمات کوبایی Antonio Ramos jose را به عنوان مشاور خدمات ملی ان منسوب کند. او سیستم دهدهی جهان (udc) را متناسب با نیازهای کشور گسترش داد و به کار گرفت. پس از تلاش بسیار رامو در سال ۱۹۴۶ کمی قبل از فوت استعفا داد. در سال ۱۹۴۱ دولت برای ساختن کتابخانه ملی نیم سنت مالیات روی هر ۳۲۵ پوند شکر اضافه کرد. در سال ۱۹۵۲ ساختمان آغاز شد و به نام خوزه مارتی، 1853ـ 1895 (jose mart) سمبل آزادی ملی کوبا، نامگذاری شد. در سال ۱۹۵۹ پس از انقلاب کوبا تغییرات شگرفی در کتابخانه صورت گربفت. خانم فریره دو آندراد کتابدار متخصصی که مدت‌ها برای بهبود کتابخانه تلاش کرده بود به ریاست کتابخانه منسوب شد با کوشش او کتابخانه به سوی اهداف واقعی هدایت شد و نیز با تلاش‌های او آموزش کتابداری تغییر خاصی کرد. دولت کلیه کتابهای باقی‌مانده از باتیستا و افرادی که کشور را ترک کرده بودند به کتابخانه ملی داد.