Następnie powrócił do służby liniowej, dowodząc 15 Dywizją Piechoty Honvédów w Kecskemét, a potem 13 Dywizją Piechoty Honvédów w Pécsu. Na ich czele brał udział w 1941 w działaniach na obszarze południowej Baczki, a w styczniu 1942 w rajdzie po tym samym obszarze, w wyniku którego zostało zamordowanych ogółem ok. 3,8 tys. serbskich i żydowskich cywilów. 1 kwietnia 1942 awansowano go do stopnia generała brygady. Następnie wyruszył ze swoją dywizją na front wschodni, gdzie walczył z Armią Czerwoną nad rzeką Don. Od 16 października 1943 do 15 stycznia 1944 był ponownie ministrem Honvédów. Usunięty z urzędu z powodu zbrodni wojennych w Baczce wyjechał do Niemiec, gdzie 1 marca 1944 został przydzielony do 9 Dywizji Pancernej SS „Hohenstaufen” w stopniu SS-Gruppenführera. 2 września objął dowództwo 25 Dywizji Grenadierów SS „Hunyadi”, a 21 marca 1945 – 26 Dywizji Grenadierów SS „Hungaria”. 6 maja został ranny w wypadku samochodowym w rejonie miejscowości Traunstein i Bad Reichenhall w Niemczech, trafiając do szpitala polowego. Tam dostał się do niewoli amerykańskiej.