Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі рэдактар Язэп Лёсік пісаў: «"Хто дбае аб культуры, хто стаіць за грамадскі лад, за дэмакратызм і еднасць дзяржавы Расійскай, той мусіць адказацца ад надзеі завядзення парадку з цэнтру і рашуча стаць на грунт федэралізму"» (8 лістапада 1917). Неадназначна ацэньваў Лёсік ролю бальшавікоў, якія, на яго думку, садзейнічалі дэмакратызацыі краіны, але іх палітыка цэнтралізму нежыццёвая. Таму аднаўленне грамадскага і дзяржаўнага ладу неабходна пачаць на Беларусі, Украіне, у велікарускіх губернях Сібіры і іншых рэгіёнах, якія пасля гэтага «"патрапяць устанавіць і агульнадзяржаўны парадак праз сваіх прадстаўнікоў у Маскве і Петраградзе"» (тамсама). На старонках газеты абмяркоўваліся тэарэтычныя і практычныя праблемы федэрацыі і канфедэрацыі дзяржаў. Лёсік і іншыя аўтары Вольнай Беларусі крытыкавалі класавую палітыку бальшавікоў і савецкага ўрада, якая, на іх думку, прывяла да анархіі, разбурэння эканомікі і грамадзянскіх сувязей, да «"вялікай трагедыі"» Расійскай дзяржавы.