Η μοναρχία της Τραπεζούντας υπήρξε το μακροβιότερο από τα βυζαντινά διάδοχα κράτη. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου σταδιακά υποβαθμίστηκε και καταλήφθηκε για λίγο από την αποκατασταθείσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία γύρω στα 1340, στη συνέχεια έγινε Σερβική κτήση και αργότερα κληρονομήθηκε από τους Ιταλούς, καταλήγοντας τελικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1479, έχοντας προ πολλού πάψει να διεκδικεί τον Βυζαντινό θρόνο. Ενώ η Αυτοκρατορία της Νίκαιας είχε γίνει η αναστημένη βυζαντινή αυτοκρατορία, έπαψε να υπάρχει το 1453 με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας επέζησε μέχρι το 1461 όταν ο Οθωμανός Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ την κατέλυσε μετά από πολιορκία ενός μηνός και αιχμαλώτισε τον ηγεμόνα της και την οικογένειά του. Το Κριμαϊκό Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς, παρακλάδι της Τραπεζούντας, επέζησε άλλα 14 χρόνια και υποτάχθηκε στους Οθωμανούς το 1475.