Wysokie zwycięstwo nad Czarnogórą sprawiło, że Bułgarzy z większym optymizmem przygotowywali się do konfrontacji z mistrzami świata z 2006 roku. Był on tym bardziej uzasadniony, że po pierwsze, w pierwszym spotkaniu obu drużyn padł bezbramkowy remis, a po drugie, Włosi od dłuższego czasu grali nieefektownie i nieskutecznie: przed meczem w Turynie podopieczni Marcella Lippiego przegrali towarzyskie spotkanie z Brazylią (0:3), już po fazie grupowej pożegnali się z Pucharem Konfederacji, gdzie w decydującym spotkaniu ulegli Egiptowi, a ostatni mecz w eliminacjach do mundialu, z Gruzją, wygrali tylko dzięki dwóm samobójczym golom Kachabera Kaladze. Ówczesną formę reprezentantów Italii podsumował Waleri Bożinow, który stwierdził, że „szanujemy Włochów, ale to nie jest drużyna, która gra na miarę mistrzów świata”. Tym, co mogło niepokoić selekcjonera Stanimira Stoiłowa, był brak z powodu kontuzji Żiwka Milanowa oraz Dimityra Telkijskiego, strzelca bramki w meczu z Czarnogórą. Z ekipy gospodarzy uraz wyeliminował jedynie napastnika Bayernu Monachium Lukę Toniego.