Met zijn bataljon nam hij aan de Slag om Frankrijk deel. Sieckenius deed het goed in Frankrijk, op een gegeven moment was zijn bataljon de enige nog in achtervolging op de hard aanstormende 7e Pantserdivisie van Rommel, en kon deze bijhouden. Tijdens de Slag om Frankrijk, raakte Sieckenius gewond en moest voor een korte periode zijn commando afgegeven. Na zijn genezing, werd hij tot commandant van de 3e bataljon van het "Panzer-Regiments" 25 (25e Pantserregiment) benoemd. Vanaf 1 mei 1941 commandeerde hij het "Panzer-Regiment 2" (2e Pantserregiment), dat hij ook vanaf juni 1941 in de Rusland zou aanvoeren. Het regiment behield hun posities, en sloeg elke aanval van de Russen af. Toen de Russen eindelijk zich terugtrokken, lieten ze 243 tanks op het slagveld achter. Op 17 september 1941 werd Sieckenius door Hube persoonlijk voor zijn successen met zijn regiment met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis onderscheiden. Op 1 februari 1942 werd hij tot "Oberst" bevorderd. In december 1942 werd Sieckenius in het "Führerreserve" ("OKH") geplaatst. Sieckenius raakte midden januari 1943, ernstig gewond en werd naar Duitsland teruggebracht om te herstellen.