In 1947 werd hij medewerker van Eduard Amter (1898-1969), de toenmalig secretaris-generaal van het Davidsfonds. In 1957 werd hij diens secretaris. In 1964 volgde hij hem op in de functie van secretaris-generaal. Rond 1973 nam hij ontslag genomen uit het Davidsfonds, hiermee protesterend tegen de progressistische en linkse invloeden, in de nasleep van de Mei 68-mentaliteit, die indruisten tegen zijn christelijke en Vlaamse basisprincipes. Hij werd directeur van het Contact- en Cultuurcentrum Brussel en oefende dit ambt uit tot aan zijn pensionering in 1980. In 1977, nadat de contestatiestorm geluwd was, werd hij verkozen tot voorzitter van het Davidsfonds, wat hij bleef tot in 1986.