W wyniku Rewolucji Chwalebnej, nowy król musiał w 1689 r. zaprzysiąc tzw. Deklarację Praw, która przekształciła Anglię w monarchię konstytucyjną. Rządy przejął parlament, wyłaniany przez najzamożniejszą część społeczeństwa, objętą cenzusem majątkowym. Rywalizujące z Anglią monarchie absolutne mogły się wydawać sprawniejsze, jednak dzięki stabilniejszemu poparciu klas posiadających, udało się Anglikom stworzyć sprawny system fiskalny, gdy tymczasem skostniały reżim francuski zwalniał warstwy uprzywilejowane z podatków. W połączeniu z zaciąganiem na wysoki procent pożyczek narodowych, dawało to Anglii większe możliwości finansowania podbojów, niż miała 4-krotnie ludniejsza Francja. Po 1713 r. Brytyjczycy zyskali znaczącą przewagę na morzu nad pozostałymi imperiami, a znacznie większa presja migracyjna z Wysp Brytyjskich, umacniała ich siły za Wielką Wodą. W połowie XVIII wieku w północnoamerykańskich posiadłościach 25 milionowej Francji mieszkało ledwie 60 tysięcy osadników, zaś w koloniach Wielkiej Brytanii – 2 miliony. W wyniku wojny 7-letniej (pierwsza w historii wojna o zasięgu światowym) Brytyjczycy przejęli francuską Kanadę i część Luizjany (na wschód od Missisipi), kilka jej wysp na Antylach oraz wyeliminowali ich z podboju Indii.