W listopadzie 1918 roku został mianowany sekretarzem Sekcji Ekonomicznej Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu, a dwa miesiące później szefem Biura Ekonomicznego tegoż Komitetu, organizowanego w związku ze zbliżającą się Konferencją pokojową organizowaną w Paryżu. W styczniu 1919 roku jako sekretarz Konstantego Skirmunta wyjechał z nim do Warszawy celem przeprowadzenia rozmów z Józefem Piłsudskim. Po powrocie do Paryża przyjął stanowisko osobistego sekretarza Romana Dmowskiego, ale już na początku kwietnia 1919 roku został wysłany na stanowisko drugiego sekretarza Poselstwa Polskiego w Rzymie. Sytuacja militarna podczas wojny polsko-bolszewickiej spowodowała, że Skowroński w maju 1920 roku przyjechał do Warszawy i jako ochotnik wstąpił do 203 pułku ułanów. Brał udział w walkach pod Ciechanowem, Pułtuskiem, Modlinem, przy forsowaniu Bugu pod Wołczkiem, a następnie pod Hrubieszowem, Dubnem, Równem, Kostopolem i Zwiahlem, gdzie zastało go zawieszenie broni. Skowroński wrócił więc w listopadzie 1920 roku do Rzymu, a po przyjęciu przez Skirmunta teki Ministra Spraw Zagranicznych w czerwcu 1921 roku, udał z nim do Warszawy w charakterze pierwszego sekretarza Gabinetu Ministra. W towarzystwie Skirmunta, najpierw posła w Rzymie a później ministra, brał udział w licznych misjach dyplomatycznych: na konferencję w San Remo, w sprawie Wileńszczyzny w Brukseli, w Pradze w sprawie układu granicznego, w Belgradzie na posiedzeniu ekspertów ekonomicznych Małej Ententy, oraz w Londynie i Paryżu. Uczestniczył także w Pierwszej Międzynarodowej Konferencji Ekonomicznej, odbywającej się w Genui w kwietniu i maju 1922 roku.