Pochodził z chłopskiej, białoruskiej rodziny. W 1902 roku rozpoczął naukę w szkole podstawowej w Narewce. Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego w Świsłoczy, które ukształtowało go jako nauczyciela, podejmuje pracę w białoruskiej szkole we wsi Prykaleś (powiat wołkowyski) do 1919 roku, gdy zostaje przez władze niemieckie zamknięta. Z uwagi na narodowościową politykę II RP nie mógł dalej uczyć, do 1926 roku pracował na gospodarstwie, następnie w roli brakarza w Puszczy Białowieskiej. Do pracy nauczyciela powraca jesienią 1939 roku otrzymując mianowanie na kierownika Szkoły Podstawowej w Masiewie w której pracuje do wybuchu niemiecko-radzieckiej wojny w 1941 roku. W wyniku akcji tzw. "oczyszczania Puszczy Białowieskiej" inspirowanej przez Hermanna Göringa, hitlerowcy rodzina Wołkowyckiego została zmuszona do opuszczenia okolic Puszczy Białowieskiej. Okoliczne wsie zostały wówczas zrównane z ziemią w celu utworzenia wokół Puszczy strefy niezamieszkanej, aby utrudnić działalność partyzantom. Przez pewien czas zamieszkuje Koźliki, po czym wraca w rodzinne strony. W 1942 roku rozpoczyna pracę w fabryce przeróbki karpiny w Skupowie, po jej zniszczeniu powraca do Narewki. W latach 1941-44 był członkiem Komitetu białoruskiego - kolaboracyjnej organizacji niosącej pomoc ludności białoruskiej, której głównym zadaniem była działalność oświatowo-kulturalna oraz budzenie białoruskiej świadomości narodowej. Po wyzwoleniu miasteczka spod hitlerowskiej okupacji (lipiec 1944) rozpoczyna pracę nauczyciela w Publicznej Szkole Podstawowej w Narewce. 22 grudnia 1944 wstępuje w szeregi Polskiej Partii Robotniczej. Piastował funkcję sekretarza Koła PPR w Narewce. 17 kwietnia 1945 został zamordowany przez zbrojny poakowski oddział Armii Krajowej Obywateli pod dowództwem Zygmunta Szendzielarza. Według Instytutu Pamięci Narodowej Wołkowycki został stracony, wraz z trzema innymi komunistami z Narewki, na mocy wyroku Wojskowego Sądu Specjalnego Obwodu AKO Bielsk Podlaski.