Po swych wirtuozerskich występach komicy pytają dzieci, czy widziały jakieś prawdziwe pożary; ochotnicy zgodnie wykrzykują, że widziały, zwłaszcza gdy Niemcy spalili warszawskie getto. Próbując zrozumieć liczne opowieści dzieci, komicy proponują konkurs, w którym każde z dzieci odtwarza swoje przeżycia, ale reżyserka ucina propozycję i odsyła dzieci do łóżek. W zbiorowej sypialni Szumacher śpiewa dzieciom przedwojenną piosenkę o gołębiach, która powoduje u dyrektorki przygnębienie wspomnieniem własnych dzieci zaginionych w czasie wojny; w tym czasie dwie kucharki, emocjonalnie dyskutują o Zagładzie żydowskich dzieci. Pod koniec nocy obaj komicy gubią się w wielkim sierocińcu. Nasłuchują przez drzwi pokoi dziecięcych, jak dzieci opowiadają sobie nawzajem swoje historie o utracie bliskich i przetrwaniu. Każde dziecko dzieli się swoją traumą w serii retrospekcji. Nazajutrz dzieci przedrzeźniają na placu zabaw zachowania komików, ośmieszając wszelkie próby zrozumienia przez przybyszy traumy wojennej.