W kolejnych latach odniósł szereg sukcesów, m.in. zwyciężył w Biel (1987 i 1988, wspólnie z Ivanem Sokolovem) oraz León (1992). W 1993 r. w Groningen zajął VI miejsce i awansował do meczów pretendentów organizacji PCA, ulegając jednak 5½ – 6½ Nigelowi Shortowi w I rundzie w spotkaniu rozegranym w roku 1994 w Nowym Jorku. W latach 1994 i 1999 był mistrzem Stanów Zjednoczonych. W 1996 zwyciężył w Las Palmas, a w 1998 w Konie (wspólnie z Judit Polgár). Na mistrzostwach świata FIDE systemem pucharowym w 2000 w New Delhi dotarł do IV rundy, w której przegrał z Jewgienijem Bariejewem. W 2000 r. podzielił I miejsce (wspólnie z Larsem Bo Hansenem i Jonnym Hectorem) w turnieju "Politiken Cup" w Kopenhadze, w 2001 zwyciężył (wspólnie z Janem Timmanem) w Malmö (turniej "Sigeman &amp; Co"), natomiast w 2003 podzielił I miejsce w otwartym turnieju w Willemstad (sukces ten powtórzył również w 2005 roku).