Er gebeurde al snel een complete verandering in de politieke situatie. Toen de Poolse koning Wladislaus III in november 1444 sneuvelde tijdens de Slag bij Varna, werden de disputen om de Poolse erfopvolging heropend. Grootvorst Casimir van Litouwen was als nauwste mannelijke verwante de belangrijkste erfopvolger van Wladislaus III, maar de lokale magnaten weigerden de unie tussen Polen en Litouwen te hernieuwen. De Krakause bisschop Zbigniew Oleśnicki besliste om enkel een kandidaat voor de Poolse troon te verkiezen als Casimir en definitief zou weigeren. De deadline voor Casimirs beslissing werd vastgelegd op 26 juni 1446. Op 30 maart van dat jaar werd een kroonraad samengeroepen waarbij Bolesław en keurvorst Frederik II van Brandenburg als de twee hoofdkandidaten werden beschouwd. Tijdens een vergadering in Piotrków Trybunalski werd de kandidatuur van Bolesław IV officieel gesteund met als beslissend argument dat hij tot het oude Piasten-dynastie behoorde. De verkiezing kon echter pas definitief zijn als Casimir de Poolse kroon zou weigeren. Bolesław besliste desondanks om de rechten van Casimir te steunen, om het gevaar te vermijden dat keurvorst Frederik II van Brandenburg verkozen zou worden als koning van Polen. Casimir besliste uiteindelijk de Poolse kroon te aanvaarden en in juni 1447 werd hij in Krakau tot koning van Polen gekroond. Bolesław IV, die zich volledig met Casimir had verzoend, nam deel aan de ceremonie en huldigde hem zelfs.