Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w rozpoczętej w listopadzie 1918 obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. W stopniu porucznika pełnił stanowisko adiutanta, zastępcy i szefa sztabu Odcinka IV załogi szkoły im. Henryka Sienkiewicza. W stopniu kapitana był drugim rangą oficerem po mjr. Zdzisławie Trześniowskim ps. „Tatar” w załodze szkoły im. Henryka Sienkiewicza. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 34 pułku piechoty w garnizonie Biała Podlaska: w 1923 był dowódcą batalionu sztabowego, a w 1924 pełnił funkcję kwatermistrza. W maju 1925 został przeniesiony do 55 Pułku Piechoty w Lesznie na stanowisko dowódcy II batalionu. W lipcu tego roku został przeniesiony do 82 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy III batalionu. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W marcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Rawa Ruska na stanowisko pełniacego obowiązki komendanta. W sierpniu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI. Z dniem 31 grudnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.