Książka składa się z pięciu rozdziałów. W pierwszym z nich Grzegorz Pac analizuje przekaz kroniki Galla Anonima dotyczący kobiet w piastowskiej dynastii. Pomijając Rzepkę, skupia się w pierwszej kolejności na Dobrawie. Gall przedstawia Czeszkę jako odpowiedzialną za przyjęcie chrztu przez Mieszka I, miała ona odmawiać mu do tego czasu pożycia małżeńskiego. Badacz zwraca uwagę na odmienny obraz stosunków między małżonkami w przekazie Thietmara. Według kroniki tego biskupa Dobrawa miała dopuszczać się łamania postu (domyślnie również seksualnego), w celu nawrócenia swojego męża. Pac wskazuje na występowanie w średniowiecznej literaturze motywu wędrownego "mulier suadens" – kobiety nawracającej męskich władców. Wśród licznych przykładów wymienia między innymi Annę Porfirogenetkę i Olgę z "Powieści minionych lat", Klotyldę i Ingundę z "Historii Franków", Etelburgę i innych z "Historia ecclesiastica gentis Anglorum", Teodolindę z "Historii Longobardów", Ludmiłę – zwłaszcza z homilii "Factum est", Gizelę z "Chronicon sive Chronographia" lub "Vita Henrici II. Imperatoris" czy Adelajdę z "Kroniki polsko-węgierskiej". Na tej podstawie badacz przekonuje, że w średniowiecznej mentalności kobieta była szeroko powiązana z funkcją chrystianizacyjną, nie zawsze też musiała – jak sugerował Jacek Banaszkiewicz – działać w tym celu długo i uporczywie. Stąd też ciężko wywnioskować, jaką rzeczywistą rolę mogła mieć Dobrawa na chrzest Mieszka, choć historyk podkreśla, iż rola ta została Czeszce dość wcześnie przypisana przez tradycję.