Po tej tragedii pisarz przyłączył się do Komisji Grobów Wojennych Imperium Brytyjskiego, organizacji założonej przez Fabiana Ware’a, która sprawowała pieczę nad brytyjskimi cmentarzami wszędzie tam, gdzie zginęli żołnierze Wspólnoty Narodów. To Kipling wybrał biblijny werset „Imię ich żyje w pokoleniach” ("Mądrość Syracha" 44, 14), który umieszczano na tablicach pamiątkowych przy grobach poległych. Również Kipling ułożył inskrypcję „Znany Bogu” na grobach nieznanych żołnierzy i wymyślił napis „Zmarli w chwale” na londyńskim cenotafie. By upamiętnić syna, napisał także dwutomową historię Gwardii Irlandzkiej (1923), zawierającą frontowe wspomnienia oraz wyimki z żołnierskich listów i dzienników. Żałoba Kiplinga łączona była niekiedy z wierszem "My Boy Jack" ("Mój syn Jack", 1916), chociaż utwór ten towarzyszył opisowi bitwy jutlandzkiej i wydaje się mówić o śmierci na morzu. Bezpośrednim nawiązaniem do osobistych przeżyć był również wiersz "The King’s Pilgrimage" ("Pielgrzymka króla", 1922), opisujący wędrówkę Jerzego V po miejscach pamięci stworzonych przez Komisję. Duże wrażenie na czytelnikach wywarło opowiadanie "The Gardener" ("Ogrodnik", 1925), w którym niezamężnej kobiecie przy grobie syna towarzyszy enigmatyczna postać przywodząca na myśl Chrystusa.