Na het vertrek van de Fransen in 1813 werden het noorden en zuiden in 1815 verenigd. Belangrijk voor het (gebrek aan) gevoel van nationale eenheid is dat het noorden nog anderhalf jaar het Soeverein Vorstendom der Verenigde Nederlanden vormde onder Willem I, terwijl het zuiden bezet bleef door troepen van de Zesde Coalitie totdat het Congres van Wenen bepaalde dat Willem I het zuiden 'erbij' kreeg en hij zichzelf op 16 maart 1815 uitriep tot koning der Nederlanden. De naam van het nieuwe land werd het "Koningrijk der Nederlanden", in het Frans "Royaume des Belgiques" of "Royaume des Pays-Bas"; in de latere Nederlandstalige geschiedschrijving "Verenigd Koninkrijk der Nederlanden" genoemd, in de Franstalige "Royaume uni des Pays-Bas". Er bestond op dat moment echter al het begrip "Belgische Provincien" tegenover de noordelijke provincies, waar de "Hollanders" woonden, zoals Willem I op 28 maart 1815 in Brussel liet afkondigden: