U progu niepodległości II RP walczył o Lwów (1919), w wojnie polsko-bolszewickiej (1920) i III powstaniu śląskim (1921). Od 1924 należał do Komunistycznej Partii Polski. Ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, pracował w zawodzie nauczyciela (w latach 1938–1945 w gimnazjum polskim w Rumunii). Po II wojnie światowej należał do PPR i PZPR. W 1950 uzyskał doktorat, a w 1954 tytuł profesora nadzwyczajnego. Był twórcą i dyrektorem Instytutu Polsko-Radzieckiego (1952–1957). W 1954 roku w 10. rocznicę Polski Ludowej odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski wśród pracowników i działaczy Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera C2-10-3).