Na terenie wsi zachowały się resztki grodziska z VIII-IX w., którego najintensywniejszy rozwój występował w XI wieku. Według Długosza miał to być legendarny "Wołyń" (jeden z najważniejszych grodów plemienia Bużan), który dał nazwę całej krainie na prawym brzegu górnego Bugu. W 1018 miała tu miejsce bitwa pod Wołyniem pomiędzy wojskami Bolesława Chrobrego a wojskami Jarosława Mądrego. Prawdopodobnie został on zrównany z ziemią przez najazd mongolski w 1241. Wieś po raz pierwszy wymieniona w akcie fundacyjnym króla Władysława Jagiełły z 1400, który wystawiony został dla nowo-założonego kościoła (p.w. Wniebowzięcia NMP) i parafii w Hrubieszowie. W II połowie XVI wieku posiadaczami wsi byli Łysakowscy, a w XVIII w. Ciechowscy. Według rejestru z 1578 wieś posiadała zaledwie 2,5 łana (42 ha) gruntów uprawnych, w 1847 miejscowość miała należeć do Joanny Gródeckiej. Według spisu z 1827 liczyła 52 domy i 353 mieszkańców, a w 1921 – 79 domów oraz 486 mieszkańców, w tym 30 Żydów i 398 Ukraińców. We wsi najpóźniej na początku XVIII w. powstał klasztor bazylianów, który był czynny do 1787. Po jego likwidacji cerkiew monasterska pozostała czynna jako parafialna. Na początku XIX w. zastąpiono ją nowa świątynią, która działała jako unicka do kasaty eparchii chełmskiej w 1875, następnie do 1914 była parafialną cerkwią prawosławną. W II Rzeczypospolitej władze nie wyraziły zgody na jej otwarcie, a w 1938 budynek rozebrano w toku akcji rewindykacyjno-polonizacyjnej. Z cerkwią związany jest cmentarz prawosławny, użytkowany do końca II wojny światowej, a następnie porzucony w związku z wywiezieniem ludności tego wyznania.