Polskie życie społeczne szerokim łukiem ominęła rewolucja zapoczątkowana nowojorskimi wydarzeniami 1969 r. Pierwsze symptomy zmian kulturowych zauważalne stały się z 20-letnim opóźnieniem. Począwszy od końca lat 80. XX w., zaczęły ukazywać się w Polsce pozycje książkowe odwołujące się wprost do homoseksualizmu, wyraźnie oddzielone od literatury głównego nurtu, często wydawane w lokalnej prasie lub w niszowych nakładach. Łączyła je tematyka jawnego podjęcia problemu odmienności przedstawianego w osobistym wymiarze, często w dość przygnębiającym tonie, przedstawiająca spatologizowaną homoseksualność PRL-u. Autorzy kreują postacie odsłaniające swoją trudną egzystencję, licząc na zrozumienie ze strony czytelnika. Twórczość ta nie ma jeszcze ambicji zaangażowanej literatury, przy czym razem z ukazywaniem się książek z tego okresu krystalizowało się w Polsce zupełnie nowe pojęcie: „geja”.