Około połowy XX wieku w historiografii chińskiej porzucono dynastyczny, konfucjański model opisywanie dziejów kraju. Zgodnie z leninowską tezą, że zachodni imperializm był najbardziej dominującą siłą w nowożytnej historii Chin, Chińska Akademia Nauk a później Chińska Akademia Nauk Społecznych, zorganizowały naukowców w dwa odrębne instytuty badawcze: Instytut Historii oraz Instytut Historii Współczesnej. Również na Tajwanie, władze republikańskie pod silnym wpływem tak zwanej teorii modernizacji, podzieliły historyków z Academia Sinica na Instytut Historii i Filologii oraz Instytut Historii Współczesnej. Zarówno historycy republikańscy, jak i komunistyczni, uznali że końcem okresu Chin starożytnych i początkiem Chin nowożytnych były I wojna opiumowa, a konkretnie kończący ją traktat nankiński z 1842 roku. W Stanach Zjednoczonych najwybitniejszy znawca historii Chin, John King Fairbank z Uniwersytetu Harvarda – który pisał podręczniki, szkolił naukowców dla uniwersytetów i opublikował szereg monografii o historii najnowszej Chin – mocno utrwalił w zachodniej nauce pogląd, zgodnie z którym historia nowożytnych Chin zaczęła się w 1842 roku. Wcześniejsze dzieje były dla Fairbanka i jego uczniów historią "tradycyjnych Chin", podczas gdy "nowoczesne Chiny" powstały wskutek "szoku wojny opiumowej". Utarła się wówczas teza, że rządy dynastii mandżurskiej był to okres stagnacji, a nawet regresu. Wprowadzenie zmian miało rozpocząć się dopiero wraz z reakcją Chin na Zachód. Podręczniki historii Chin zawierały krótkie, krytyczne opisy pierwszych dwóch wieków Qing, ale większą ich część zajmowała epoka po 1842 roku, czyli okres tak zwanej "modernizacji Chin".