Στην πλειονότητά τους οι κάτοικοί του είναι απόγονοι προσφύγων από την Ανατολική Θράκη (κυρίως από το χωριό Κρυόνερο), τον Καλφά της Κωνσταντινουπόλεως (γνωστοί και ως Καλφακιώτες) και τη Μικρά Ασία (κυρίως από τα Λιμνά, το Χασάκιοϊ και την Αξό της Καππαδοκίας) που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης. Οι Θρακιώτες πρώτοι κάτοικοι έζησαν στην περιοχή της Δράμας ως το φθινόπωρο του 1919, οπότε, με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία και πάλι στην Ανατολική Θράκη, για να ξαναγυρίσουν οριστικά το φθινόπωρο του 1922, ακολουθώντας τη πορεία του μικρασιατικού ελληνισμού. Τον Αύγουστο του 1941, κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής, ορισμένοι κάτοικοι του Καλαμπακίου εκτοπίστηκαν στη γερμανοκρατούμενη ζώνη ως επικίνδυνοι, ενώ το φθινόπωρο του ίδιου έτους εκτελέστηκε ένας κάτοικος στο πλαίσιο της καταστολής της εξέγερσης της Δράμας.