Wśród badaczy kina zdania są podzielone, co do kwestii, czy "Gabinet" jest pierwszym, czy jednym z pierwszych filmów ekspresjonistycznych (zależy to m.in. od przyjętej przez badacza definicji ekspresjonizmu). Film Wiene określa się jako „oficjalny” początek niemieckiego ekspresjonizmu filmowego. Wśród innych filmów w tej estetyce, niewiele przykłada tak dużą wagę do scenografii jak "Gabinet doktora Caligari". Film Wiene był próbą nobilitacji sztuki filmowej, jest niekiedy określany mianem „kina scenografów”, których znaczenie dla kształtu dzieła było w nim kluczowe (scenografię tworzyli Hermann Warm, Walter Reimann i Walter Röhrig). Wszystkie sceny zostały nagrane w studio filmowym. Twórcy nie nakręcili ani jednego ujęcia w plenerze (choć w 1920 roku była to powszechnie stosowana metoda). Każdy kadr bardzo dokładnie przygotowano wraz ze wszystkimi detalami, kamera pozostawała nieruchoma. Dekoracje są nierealistyczne, dominują w nich linie krzywe, często ograniczają trajektorię ruchu aktorów w przestrzeni kadru (np. ucieczka Cezara z porwaną Jane), przedstawione przedmioty są niefunkcjonalne (np.: groteskowo wysokie stołki urzędników, krzywe kształty drzwi i okien). Scenografia zrywa z iluzją perspektywy, jest oświetlona sztucznym światłem, niektóre cienie są po prostu namalowane na podłodze i ścianach. Wszystko to sprawia, że świat przedstawiony filmu wydaje się sztuczny. Gabinet doktora Caligari kopiuje ekspresjonistyczną konwencję teatralnej scenografii, popularną na przełomie drugiej i trzeciej dekady XX wieku.