In die Angolese teater was die belangrikste fokus van die Portugese vlootpoging die beskerming van die Kongorivier, om die infiltrasie van UPA/FNLA- en MPLA-guerrilla's oor die grens van Republiek Zaïre te vermy. Hierdie missie is gedoen deur die patrollie- en landingsbote van die Zaire Flotielje, af en toe ondersteun deur fregatte, en deur eenhede van mariniers wat rubberbote gebruik het. Die beskerming van die Kongorivier was so suksesvol dat dit die infiltrasie van die guerrillas kon stop, wat die Portugese magte in staat gestel het om hulle te verslaan en bykans die geheel uit Noord-Angola te elimineer, wat die oorlog in die streek feitlik beëindig het in die vroeë 1970's. Die nederlaag en uitskakeling van die guerrilla's in Noord-Angola het daartoe gelei dat die onafhanklikheidsbewegings hul aktiwiteite in die laat-sestigerjare weer in die uitgestrekte, afgeleë en byna woestyngebiede van Oos-Angola gerig het, wat voordeel getrek het uit steun en basisse in die naburige Zambië. Om op hierdie stap te reageer, het die vloot ook in Oos-Angola begin fokus en die vloot- en mariene-eenhede op meer as 100 km van die kus af. Dit het in die Zambezi-, Kwando-, Cuanza- en ander plaaslike riviere opgetree teen die guerrilla's van die MPLA en UNITA wat in die omgewing aktief was. Aan die einde van 1968 is die bevel van die vlootmagte in die Ooste gestig in 'n basis in 'n streek bekend as die Terras do Fim do Mundo (die lande van die einde van die wêreld).