W wyniku ataków terrorystycznych z 11.09.2001 r. w USA do polskiego prawa lotniczego dodano przepis umożliwiający zniszczenie cywilnego statku powietrznego "ze względów bezpieczeństwa" oraz w sytuacji, gdy został on użyty "do działań sprzecznych z prawem" (art. 122a ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze [Dz. U. Nr 78, poz. 461, z późn. zm.]). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 września 2008 r., K 44/07, Trybunał uznał ten przepis za niezgodny z art. 2, art. 30 i art. 38 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, ponieważ życie ludzkie nie może być wartościowane ze względu na wiek, stan zdrowia lub przewidywany czas jego dalszego trwania. Stąd każdy człowiek przebywający na pokładzie samolotu RENEGADE, w tym załoga czy pasażerowie, mają prawo do ochrony ich życia. W przypadku zaś normy wynikającej ze wspomnianego przepisu, służby państwa dostawały kompetencję do użycia osób niebędących terrorystami do przeprowadzenia akcji ratunkowej, co skutkowałoby depersonifikacją tych osób i godziłoby w ich nietykalność osobistą. Co więcej, w tym konkretnym przepisie wartość ratowana była chroniona konstytucyjnie z mniejszą intensywnościà niż poświęcana (bezpieczeństwo, ochrona prawa vs. życie). Skutkiem wyroku są obecne uregulowania umożliwiające zestrzelenie samolotu RENEGADE tylko w sytuacji, gdy nie ma nikogo na pokładzie lub są na nim wyłącznie zamachowcy (art. 18b ustawy z 12.10.1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz.U.2019.1776 t.j. z dnia 2019.09.18).