У кулінарыі вустрыцы вядомыя з антычнасці, у Рэчы Паспалітай з 17 ст., асабліва шырока распаўсюдзіліся ў магнацкім асяроддзі ў другой палове 18 ст. пад уплывам французскай моды, але ў кансерватыўнай («сармацкай») часткі грамадства сустрэлі надзвычай негатыўны прыём, як і смаўжы, жабіны лапкі і іншыя. Аднак не ўсе кансерватары грэбавалі вустрыцамі, асабліва вызначаўся прыхільнасцю да іх Караль Станіслаў Радзівіл Пане Каханку, які часам звяртаўся па медыцынскую дапамогу пасля празмернага спажывання вустрыц. На славутым абедзе 1789 года ў гадавіну каранацыі Станіслава Аўгуста Панятоўскага і Крэўскай уніі 1385 года паміж ВКЛ і Польшчай Радзівіл пачаставаў караля і гасцей некалькімі сотнямі паўміскаў вустрыц, хутка з’едзеных здзіўленай шляхтай, большасць якой датуль не мела магчымасці пакаштаваць дарагі імпартны прадукт. У 19 ст. вустрыцы, якіх масава вылоўлівалі па абодвух берагах Атлантыкі, паступова сталі адносна больш даступнымі для вышэйшых і сярэдніх класаў, у савецкія часы выйшлі з ужытку як атрыбут «эксплуататарскага» ладу жыцця і ў сувязі з рэзкім змяншэннем колькасці праз экстэнсіўную лоўлю. У наш час вустрыц усё больш разводзяць штучна (Японія, Францыя і іншых краінах).