2 stycznia 1920 rozpoczął studia w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego. W połowie kwietnia 1920 skierowany został na front celem odbycia praktyki sztabowej. W czasie bitwy warszawskiej w sierpniu 1920 kierował Oddziałem Operacyjnym Wojskowego Gubernatorstwa Warszawy. W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę w Wyższej Szkole Wojennej. Po ukończeniu nauki otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach. Z dniem 15 października 1923 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. W tym czasie pozostawał nadetatowym oficerem 18 pułku piechoty w Skierniewicach. Z dniem 15 listopada 1924 roku powierzono mu kierownictwo Ekspozytury Oddziału II SG WP Nr 1. 1 grudnia tego roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1925 przeniesiony został do dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko szefa sztabu. W styczniu 1926 został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr 2 w Warszawie na stanowisko II referenta. W czasie przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie Józefa Piłsudskiego. W maju 1927 został przesunięty w 1 pułku czołgów w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W lipcu 1928 został mianowany dowódcą 1 pułku czołgów. 24 grudnia 1929 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 20 lutego do 11 kwietnia 1930 roku pełnił obowiązki szefa Broni Pancernej MSWojsk. Z dniem 16 lipca 1930 został przeniesiony z dyspozycji II wiceministra spraw wojskowych i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy broni pancernych. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy broni pancernych MSWojsk. W lipcu 1935 został przeniesiony do 67 pułku piechoty w Brodnicy na stanowisko dowódcy pułku.