Powstanie organizacji CWF zostało ogłoszone we wrześniu 1920 i formalnie miała się ona zajmować propagowaniem zdrowego stylu życia i upowszechnianiem sportu. De facto CWF była instytucją przykrycia działań na terytorium powersalskiej Rzeszy Niemieckiej żołnierzy i agentów wywiadu z Sekcji Plebiscytowej Oddziału II Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, kierowanej przez kpt. Tadeusza Puszczyńskiego. Jej siedziba mieściła się w Hotelu Lomnitz w Bytomiu. W rzeczywistości organizacja zajmowała się ochroną polskich wieców i placówek plebiscytowych, chroniąc osoby przygotowujące plebiscyt przed niemieckimi bojówkarzami z Kampforganisation Oberschlesien (Organizacji Bojowej Górnego Śląska). Na najwyższym szczeblu CWF powstał organ o nazwie Centrala, który był podporządkowany Polskiemu Komisariatowi Plebiscytowemu z Wojciechem Korfantym na czele. Na czele CWF stał kpt. Mieczysław Paluch, a potem ppor. Mieczysław Chmielewski. Szefem sztabu CWF był kpt. Alfons Zgrzebniok (dowódca I i II powstania śląskiego), a jego zastępcą kpt. Michał Grażyński (późniejszy wojewoda śląski). Szefem sztabu technicznego był Józef Jędrośka, szefem referatu wywiadowczego – Józef Witczak. Przedstawicielstwem CWF w Polsce był Związek Przyjaciół Górnego Śląska. Po II powstaniu śląskim CWF zmieniła struktury partyzanckie na wzór przyjęty w wojsku regularnym. Pod koniec 1920 CWF miała 16 tys. zaprzysiężonych członków i tyle samo współpracowników, jednak dużym problemem tej organizacji był fakt, że rząd polski nie doceniał determinacji Ślązaków i nie wykazywał dostatecznego zainteresowania wsparciem CWF w środki do dalszej działalności, co stało się podstawą do wystosowania dramatycznego memoriału przez dowództwo CWF w dniu 20 grudnia 1920. Dnia 15 stycznia 1921 CWF została rozwiązana i włączona do nowej tajnej organizacji wojskowej pod nazwą Dowództwo Obrony Plebiscytu.