W 2001 roku wystartował na mistrzostwach świata w St. Anton, gdzie był szósty w slalomie i czwarty w kombinacji, przegrywając walkę o medal ze Szwajcarem Paulem Accolą o 0,36 sekundy. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City nie ukończył rywalizacji w slalomie, a w kombinacji ponownie był czwarty. Tym razem w walce o podium zwyciężył jego rodak, Benjamin Raich, który był lepszy o 0,46 sekundy. Pierwsze medale wywalczył podczas mistrzostw świata w Bormio w 2005 roku. Najpierw zajął drugie miejsce w slalomie, rozdzielając na podium Raicha oraz Włocha Giorgio Roccę. Następnie razem z Renate Götschl, Benjaminem Raichem, Kathrin Zettel, Michaelem Walchhoferem i Nicole Hosp drugie miejsce zajął także w zawodach drużynowych. Kolejne sukcesy osiągał na igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, skąd wrócił z dwoma medalami. W swoim pierwszym stracie, kombinacji alpejskiej, osiągnął dziewiąty czas zjazdu i trzynasty w slalomie, co dało mu trzeci łączny wynik i brązowy medal. Wyprzedzili go tylko Ted Ligety z USA i Chorwat Ivica Kostelić. Następnie był ósmy w gigancie, a kolejne pięć dni później zdobył brązowy medal w slalomie. W zawodach tych lepsi okazali się dwaj inni Austriacy: Benjamin Raich, który był szybszy o 1,01 sekundy oraz Reinfried Herbst, który wyprzedził Schönfeldera o 0,18 sekundy. Był to piąty przypadek w historii narciarstwa alpejskiego na igrzyskach olimpijskich, w którym całe podium zajęli reprezentanci jednego kraju. Brał także udział w mistrzostwach świata w Åre w 2007 roku, jednak plasował się poza najlepszą dziesiątką.