De legitimiteit van geweld komt hiermee onder druk te staan: werden geweld en oorlog gedurende de moderniteit gerechtvaardigd door een beroep op wetten, verdragen en de staatsmacht om deze dwingend op te leggen, in het postmoderne tijdperk wordt legitimiteit "a posteriori" ontleend aan de effectiviteit van het geweld om de bestaande orde te handhaven of herscheppen. Het geweld van sterke actoren als staten is daarmee vrijwel per definitie legitiem, terwijl het geweld van zwakke actoren onmiddellijk als terrorisme wordt bestempeld. Een overgang van de ene vorm van legitimiteit naar de andere zien Hardt en Negri in de verschillende oorlogen tegen Irak: de Golfoorlog van 1991 werd gesanctioneerd door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, terwijl de oorlog van 2003 werd gevoerd zonder deze toestemming, als een preventieve maatregel tegen een potentiële bedreiging van de VS.