Działalność niepodległościową prowadził od 1869, współpracując m.in. z Wasylem Lewskim. W lutym 1872 został przewodniczącym komitetu powstańczego w Białej Czerkwi, podległego Bułgarskiemu Centralnemu Komitetowi Rewolucyjnemu, uczestniczył także w zebraniach rewolucjonistów w Bukareszcie, Stambule i Belgradzie. Wziął udział w przygotowaniach do powstań starozagorskiego oraz kwietniowego. Po wybuchu tego ostatniego wraz z popem Haritonem, Petyrem Parmakowem i Christem Karamnikowem zorganizował zbrojny oddział (tzw. czetę) liczący ponad 200 osób. Czeta dotarła do monasteru Drianowskiego, gdzie, po dziesięciu dniach oblężenia, została rozbita przez armię osmańską. Na skutek zdrady Baczo Kiro dostał się do niewoli i po osądzeniu w Wielkim Tyrnowie został powieszony.