Po najkrwawszej bitwie tej wojny stoczonej w dniach 7-8 lutego 1807 pod Pruską Iławą cesarz Napoleon Bonaparte postanowił, że leża Wielkiej Armii przebiegać będą wzdłuż rzeki Pasłęki do Zalewu Wiślanego. Ruch armii francuskiej został mylnie odczytany przez głównodowodzącego sił sojuszniczych generała Bennigsena jako odwrót i dlatego zlecił swoim siłom posuwanie się za Francuzami. Jedno ze zgrupowań dowodzone przez pruskiego generała von Plötza posuwało się wzdłuż wybrzeża Zalewu Wiślanego kierując się na Braniewo. W dniu 24.02.1807 miasto zostało zajęte przez brygadę straży przedniej pułkownika Maltzhana, a następnego dnia do Braniewa wkroczyły główne siły zgrupowania von Plötza, liczące ponad 2 tysiące żołnierzy pruskich i rosyjskich. Ten spodziewając się dalszego ruchu w kierunku Pasłęka lub Elbląga nie przygotował miasta do obrony. Wysłano tylko patrole, a miasto zabezpieczono linią posterunków forpocztowych w pobliskich wsiach, w Stępniu, Zawierzu i Garbinie. Tymczasem wiadomość o zajęciu Braniewa dotarła do marszałka Bernadotte, dowódcy I korpusu, a ponieważ spowodowało wyłom w zaplanowanej linii leż francuskiej armii, dlatego Braniewo musiało zostać odbite. Zadanie to otrzymał stacjonujący w Młynarach dowódca 1 dywizji generał Pierre Dupont. Do realizacji zadania oprócz jego dywizji liczącej 4 pułki piechoty przydzielono mu 3 pułki lekkiej kawalerii, brygadę dragonów (4 pułki) i pułk piechoty z 2 dywizji.