Od młodości służył w wojsku litewskim zawodowo na kolejnych stanowiskach dowódczych. W 1757 pułkownik gwardii litewskiej i szambelan Augusta III (do 1764). Generał z 1767 jako szef Regimentu Gwardii Konnej – poplecznik K. Branickiego i towarzysz jego walk z koliszczyną na Ukrainie i z Konfederacją Barską. W 1770 wraz z bratem Janem Jerzym dostał się koło Siedlec do niewoli barszczan. Został deportowany do Bardijewa. W l. 1771–1772 ponownie w polu, razem z Aleksandrem Suworowem szturmował Wawel i walczył pod Wieliczką. Sowicie wynagradzany przez Stanisława Augusta za wierność. W 1783 nagrodzony patentem generała lejtnanta.