Połączone siły I i III armii bułgarskiej, dowodzone przez gen. Radko Dimitrijewa, po sukcesach w bitwach pod Kirkilise i pod Lüleburgaz dążyły do przełamania ostatniej linii obrony armii osmańskiej na drodze do Stambułu – fortyfikacji w rejonie Czatałdży. Położone między Morzem Marmara, a Morzem Czarnym fortyfikacje były osłonięte przez dwa jeziora Terkos i Büyük Çekmece. Umocnienia, znajdujące się na wzgórzach, dominujące nad równiną, skąd mogło rozpocząć się natarcie, zostały w 1912 wypełnione stanowiskami karabinów maszynowych i lekkiej artylerii. Liczebność jednostek tureckich na pozycjach wokół Czatałdży sięgała 190 tysięcy żołnierzy, przy czym miejsce niedoświadczonych rekrutów w początkach listopada zajęli żołnierze frontowi, którzy mieli już za sobą walki na froncie bułgarskim. Dodatkowe wsparcie dla jednostek lądowych zapewniały tureckie monitory. Jednostki bułgarskie po opanowaniu 7 listopada Çorlu zwolniły tempo marszu dając czas dowództwu armii osmańskiej na wzmocnienie linii obrony.