Tymczasem, 7 i 8 kwietnia siły Armii Świętej Wojny zintensyfikowały ataki na wieś al-Kastal. Podczas tych walk, rankiem 8 kwietnia zginął Abd al-Kadir al-Husajni. Początkowo Arabowie nie byli zorientowani w sytuacji, i nie wiedzieli czy ich dowódca zginął, czy też został ranny. Z tego powodu przepuścili generalny szturm, odzyskując wieś al-Kastal. Żydowskie niedobitki zdołały się wycofać do pobliskiego kibucu, a Arabowie odnaleźli wśród ruin ciało zabitego al-Husajniego. Jego pogrzeb odbył się następnego dnia na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie. W pogrzebie wzięło udział około 30 tys. osób. Był to bardzo poważny cios dla społeczności arabskiej w Palestynie. Sama wieś al-Kastal została opuszczona, i 9 kwietnia ponownie zajęły ją siły Palmach. Tego samego dnia, siły żydowskich organizacji paramilitarnych Irgun i Lechi zaatakowały arabską wieś Dajr Jasin. Doszło wówczas do masakry w Dajr Jasin, w której zginęło 107 Arabów. Oficjalnie władze żydowskie odcięły się od tego zdarzenia, a Dawid Ben Gurion publicznie obarczył Menachema Begina odpowiedzialnością za masakrę. Nazwał go „"Menachemem Hitlerem"”, a Agencja Żydowska wysłała telegram kondolencyjny do króla Transjordanii Abdullaha I. Zdarzenie nazwano w nim jako „"brutalne i barbarzyńskie, które jest niezgodne z duchem narodu żydowskiego, jego tradycją i dziedzictwem kulturowym"”. Pomimo to, Żydzi świadomie wykorzystali psychologiczne efekty masakry, rozpuszczając plotki na jej temat. Zastraszały one i demoralizowały społeczność arabską, która coraz bardziej bała się kolejnych masakr i pogromów. Takie przesadzone pogłoski przyczyniły się do wybuchu paniki wśród palestyńskich Arabów, a w konsekwencji ucieczki znacznej ich części z Palestyny.