Pochodził z województwa krakowskiego z patriotycznej rodziny ziemiańskiej. Jego dziadek był majorem w armii Księstwa Warszawskiego, a ojciec walczył w powstaniu listopadowym. Nowacki-Kopaczyński ukończył Wyższą Szkołę Realną w Kielcach. Po wybuchu powstania styczniowego dołączył do oddziału żandarmów narodowych kpt. Kazimierza Wiśniewskiego, który dowodził kawalerią w Radomskiem. W oddziale tym zaczynał od stopnia szeregowca, by potem awansować na podoficera, a później podporucznika i adiutanta Wiśniewskiego. W czerwcu po rozbiciu oddziału Wiśniewskiego (którego ujęto i stracono) zebrał pozostałych kilkudziesięciu jeźdźców i udał się do pułkownika Dionizego Czachowskiego, który mianował go za to porucznikiem. Czachowski odesłał go do Krakowa, gdzie został mianowany dowódcą 40 żandarmów konnych w powiecie miechowskim i stopnickim. Jesienią 1863 objął dowództwo żandarmerii województwa krakowskiego. Dowodził oddziałem żandarmerii swojego imienia. Dowodził w potyczce pod Stawami 9 października 1863, potyczce pod Motkowicami 12 grudnia 1863, bitwie w Bebelnie 28 kwietnia 1864, bitwie pod Żeleźnicą 30 kwietnia 1864, potyczce pod Pińczowem 5 maja 1864. Walczył do maja 1864. W chwili rozpuszczania oddziału 8 maja 1864 był to jedyny oddział powstańczy na terenie województwa krakowskiego.