Clark het die vyfde arbeidsregering gelei, wat verskeie belangrike ekonomiese inisiatiewe geïmplementeer het, waaronder Kiwibank, die Nieu-Seelandse Superannuation Fund, die New Zealand Emission Trading Scheme en KiwiSaver. Haar regering het ook die Foreshore and Seabed Act 2004 ingestel, wat groot kontroversie veroorsaak het. In buitelandse aangeleenthede het Clark troepe na die oorlog in Afghanistan gestuur, maar het geen gevegstroepe tot die oorlog in Irak bygedra nie. Sy pleit vir 'n aantal vryhandelsooreenkomste met groot handelsvennote, insluitend om die eerste ontwikkelde land te word om so 'n ooreenkoms met China te onderteken, en beveel 'n militêre ontplooiing na die Oos-Timorese-krisis in 2006 saam met internasionale vennote. Na drie opeenvolgende verkiesingsoorwinnings is haar regering in die 2008-verkiesing verslaan; Clark het op 19 November 2008 as premier en partyleier bedank. Sy is opgevolg as premier deur John Key van die Nasionale Party, en as leier van die Arbeidersparty deur Phil Goff.