Амерыканскія і в’етнамскія крыніцы сыходзяцца ў тым, што сцежка Хо Шы Міна адыграла ключавую ролю ў перамозе Паўночнага В’етнама ў вайне. На думку многіх амерыканскіх даследчыкаў, пасля 1968 года баяздольнасць мясцовых партызанскіх сіл НФВПВ падтрымлівалася практычна цалкам за кошт Паўночнага В’етнама. З гэтага ж часу прыбылі на поўдзень па «сцежцы» паўночнав’етнамскія падраздзялення неслі на сабе асноўны цяжар ваенных дзеянняў. У прыватнасці, Велікоднае наступленне 1972 года і пераможнае Вясновае наступленне 1975 года праводзіліся амаль выключна сіламі В’етнамская народнай арміі. Адзіная за ўсю вайну спроба перарэзаць маршрут наземным надыходам была прадпрынятая ў 1971 годзе ў ходзе ўварвання ў Лаос, але пацярпела няўдачу з-за таго, што праводзілася сіламі паўднёвав’етнамскай арміі, чыё ваеннае кіраўніцтва характарызавалася непрафесіяналізмам і неадпаведнасцю займаемым пасадам. Высокапастаўлены в’етнамскў афіцэр Буй Цін, якў ўцёк на Захад, у інтэрв’ю «Уол-Стрыт Джорнэл» ў 1995 годзе заявіў, што: