Te Brussel maakte ze in de gehuurde residentie van Bournonville grote sier. In haar salons ontving ze hooggeplaatsten als Villeroy en ze had een verhouding met landvoogd Farnese. De agenten van oorlogsminister Louvois probeerden haar een kwalijke reputatie te bezorgen, bijvoorbeeld door zwarte katten los te laten wanneer ze knielde in de mis. Bij het kopen van kant in het Begijnhof werd ze zodanig beschimpt en belaagd dat ze in bescherming moest worden genomen. Ze reisde naar Spanje en Engeland, op zoek naar huwelijkspartners voor haar zonen. Een verblijf aan het Spaanse hof werd in 1690 gedwongen afgebroken te midden van geruchten over een nieuw gifaffaire met als slachtoffer de overleden koningin Marie Louise van Orléans, een nicht van Lodewijk XIV. Ook aan het Brusselse hof veroorzaakte ze schandaal. Het kasteel van Tervuren woonde ze zodanig uit dat landvoogd Maximiliaan van Beieren haar een gedwongen verblijf toewees in de Roos van Jericho. Snel maakte ze zich uit de voeten. Bij haar terugkeer in Brussel werd ze een belangrijke beschermvrouwe van de componisten Pietro Antonio Fiocco en Henry Desmarest. Ze overleed er in 1708 en werd begraven in de Miniemenkerk. Drie maanden voordien, op haar zeventigste verjaardag, had haar zoon Eugenius in de Slag bij Oudenaarde een vernietigende nederlaag toegebracht aan de troepen van de Lodewijk XIV. Haar voormalige minnaar vond in Eugenius zijn nemesis in de Spaanse Successieoorlog.