Houben był wszechstronnym sportowcem. Uprawiał między innymi lekkoatletykę, specjalizując się w sprintach. W 1920 roku wystartował w biegu na 200 m i sztafecie 4x100 m na igrzyskach olimpijskich w Antwerpii, jednak w obu konkurencjach nie wszedł do finału. Był też piłkarzem, grając między innymi w klubach RCS Verviétois i Royale Union Saint-Gilloise, z którym zdobył mistrzostwo ligi belgijskiej w &lt;a href="Eerste%20klasse%20%281932/1933%29"&gt;sezonie 1932/1933&lt;/a&gt;. Zajmował się także rajdami samochodowymi i tenisem, a od drugiej połowy lat 20' także bobslejami. W 1947 roku wystąpił na bobslejowych mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie w parze z Jacquesem Mouvetem zdobył brązowy medal w dwójkach, a razem z Mouvetem, swym synem Claude'em i Albertem Leratem wywalczył srebro w czwórkach. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Sankt Moritz reprezentacja Belgii w składzie: Max Houben, Alfred Mansveld, Louis-Georges Niels i Jacques Mouvet zdobyła srebro w czwórkach. Na tej samej imprezie był też czwarty w dwójkach; Belgowie przegrali walkę o podium z osadą USA (Frederick Fortune i Schuyler Carron) o 2,2 sekundy.