Po pierwszych klęskach Polaków w czasie powstania Chmielnickiego w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem, zaciągnięto w latach 1651-1652 około 8 chorągwi tatarskich (960 koni). Brały one udział w bitwie pod Beresteczkiem, a po rzezi pod Batohem ich liczba stopniowo wzrastała, w wyniku problemów z ponowną, pośpieszną rekrutacją do wzmacnianych wojsk suplementowych, które po połączeniu z resztkami kwarcianych, przemianowano na komputowe. Werbowano intensywnie wśród dawnych żołnierzy prywatnych wojsk, których wielcy magnaci ukraińscy jak książęta Wiśniowieccy, Zasławscy-Ostrogscy nie potrafili już opłacić, rekrutowano wśród osiadłych na Litwie i w Koronie Tatarów polskich, a nawet na Krymie, gdzie zatrudniano niektórych murzów przechodzących pod polskie dowództwo z całymi oddziałami. W 1654 roku liczba chorągwi tatarskich wynosiła 15 (ok. 1400 koni), w 1657 – 18 (ok. 2100), w 1658 – 24 (ok. 2900 koni), a w roku 1661 – 20 (2255 koni). W każdej z nich było po około 120 żołnierzy.