W maju i czerwcu 1936 czynny w walce strajkowej, zdobył popularność jako okręgowy działacz polskiej sekcji górników przy CGT w de. Nord. Prowadził tam skuteczną akcję na rzecz założenia komunistycznego „Dziennika Ludowego”, pozyskując przyszłych abonentów i zbierając środki na uruchomienie pisma (ukazywało się od grudnia 1936 do października 1938. Z kolei centralne kierownictwo polskich grup skierowało go jako instruktora do departamentów Meurthe i Mozela w północno-wschodniej Francji, w celu utworzenia tam organizacji lewicowych i przeciwdziałania wpływom polskich stowarzyszeń „klerykalno-sanacyjnych” (m.in. w Hayange). We wrześniu 1936 powołany do Komitetu Okręgowego Polskich Grup FPK w dep. Nord, odpowiadał za organizowanie wśród górników komitetów solidarności z hiszpańskimi republikanami i mobilizację ochotników. W kwietniu 1938 uzyskał zgodę na wyjazd do Hiszpanii. Członek Komunistycznej Partii Hiszpanii. Przydzielony do Kompanii Ciężkich Karabinów Maszynowych w Batalionie im. Adama Mickiewicza, w nocy z 24 na 25 lipca 1938 osłaniał jego przeprawę na drugi brzeg Ebro. W następnych walkach był już komisarzem politycznym plutonu CKM (zastępcą dowódcy plutonu do spraw polityczno-wychowawczych). Ranny i umieszczony w szpitalu, 24 września został wycofany z frontu nad Ebro. W styczniu 1939 objął funkcję komisarza politycznego batalionu w zreorganizowanej XIII Brygadzie Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego. Wraz z Brygadą 24 stycznia wyruszył w kierunku Barcelony, ale 26 stycznia upadł Madryt, co spowodowało odwrót Brygady. Z ostatnimi jednostkami ochotników 9 lutego przekroczył granicę hiszpańską. Internowany we Francji, początkowo przebywał w różnych obozach internowania, następnie, uznany przez władze francuskie za bardzo niebezpiecznego, w obozie karnym, a od 1941 na przymusowych robotach w Niemczech.