На пачатковым этапе вайны паміж ваенна-палітычным кіраўніцтвам В‚етнама, Кітая і Савецкага Саюза складваліся вельмі няпростыя адносіны. Разыходжанне пазіцый бакоў выразна выявілася ў ходзе візітаў у СССР у студзені—лютым 1964 года дэлегацыі Партыі працоўных В’етнама на чале з яе першым сакратаром Ле Зуанам і дэлегацыі НФВПВ, якая наведала Савецкі Саюз летам таго ж года. Просьбы в’етнамскага боку аб павелічэнні дапамогі зброяй і боепрыпасамі, а таксама аб адкрыцці пастаяннага прадстаўніцтва В’етконга ў Маскве былі сустрэтыя савецкім кіраўніцтвам больш чым стрымана: пасля нашумелага Карыбскага крызісу 1962 года М. С. Хрушчоў прытрымліваўся лініі на паляпшэнне адносін з Вашынгтонам і відавочна не жадаў новага прамога сутыкнення Савецкага Саюза і ЗША зараз ужо ў Паўднёва-Усходняй Азіі. Адхіленне ў кастрычніку 1964 года Хрушчова ад улады прывяло да пэўнага павароту ў савецка-в’етнамскіх адносінах. У пачатку лютага 1965 года ў В’етнам з візітам прыбыла партыйна-ўрадавая дэлегацыя на чале са старшынёй Савета Міністраў СССР А. М. Касыгіным. Падпісаныя па выніках візіту двухбаковыя пагадненні, — у прыватнасці, міжурадавае пагадненне аб аказанні ДРВ усебаковай дапамогі ў адлюстраванні паветранай агрэсіі ЗША, — стварылі неабходныя перадумовы для шырокага савецка-в’етнамскага эканамічнага і ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва.