Polska jest odległa od Irlandii, jednakże żołnierze z tego kraju trafiali do Rzeczypospolitej poprzez służbę w innych armiach, rzadziej przez bezpośredni zaciąg. Niezbadany jeszcze dokładnie z polskiej strony epizod z początku XVII we wskazuje na moment, kiedy duża grupa Irlandczyków znalazła się w I Rzeczypospolitej po raz pierwszy. Po zakończeniu irlandzkiej Wojny Dziewięcioletniej (zwanej też Powstaniem Tyrone’a) i emigracji jej przywódców, w Irlandii wciąż pozostały tysiące żołnierzy bez zajęcia. Anglicy obawiali się ich, zwłaszcza z uwagi na rozpoczynającą się intensywną kolonizację północnej części wyspy zwaną Plantacją Ulsteru. Około 1609 podjęto decyzję o pozbyciu się nadmiaru mężczyzn zdolnych do walki, co miało zapobiec nawrotowi walk i uniemożliwić opór przeciw kolonizacji. W tym celu Jakub I zawarł porozumienie z królem Szwecji Karolem IX w sprawie pozyskania żołnierzy irlandzkich dla cara Wasyla Szujskiego na wojnę z Rzecząpospolitą; Szwedzi zapewniali transport morski.