Roberts se analise van die Tweede Wêreldoorlog het hom oortuig dat die Duitse regering van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty vroeg in die oorlog reeds beduidende voordele gehad het wat betref militêre organisasie en ekonomiese mag. Het het geargumenteer dat indien iemand anders as Adolf Hitler beheer gehad het oor die nasie se militêre strategie, Duitsland in alle waarskynlikheid nie sou voortgaan met 'n direkte, duur en verswarende konfrontasie met die Sowjetunie nie, (welke konfrontasie teweeggebring is deur Operasie Barbarossa) maar in stede daarvan deur die Mediterreense gebied sou "vee" voordat hulle sou probeer om die areas van die Brits-beheerde Midde-Ooste af te sonder. Derhalwe glo Roberts dat die morele hupstoot wat oorwinnings oor die komparatief swakkere magte aan die suid-ooste sou meebring, Hitler sou toelaat om essensieel die oorlog te "wen". Die ander belangrike strategiese fout was volgens Roberts die Duitse oorlogsverklaring teen die Verenigde State, wat slegs vier dae na die Pearl Harbor aanvalle plaasgevind het en wat Duitsland nie verplig was om te maak nie. Roberts argumenteer dat Duitsland na die oorlogsverklaring nie die VSA se oorlogmakende ekonomiese masjien kon keer nie. In 'n neutedop, glo Roberts dat die foute, dwalings en oordrewe selfvertroue komplekse wat die fascistiese diktatorskap help kweek het sy eie grootste vyand was.