McManus od początku swojej kariery uważany był za solidnego gracza, o czym świadczyć może to, że przez 16 sezonów z rzędu klasyfikowany był w pierwszej 16 rankingu światowego. Początkowe sukcesy w mistrzostwach świata, a przede wszystkim w turnieju Masters pozwoliły wielu ludziom widzieć w nim następcę Stephena Hedry'ego na piedestale szkockiego snookera. Mimo jednak sukcesów na początku kariery, nigdy nie udało mu się zostać mistrzem świata, czy nawet osiągnąć podobnych rezultatów do tych odniesionych przez takich zawodników jak John Higgins, Ken Doherty, czy Ronnie O’Sullivan. Po wielu sukcesach i dobrych wynikach w latach 90., dwudziesty pierwszy wiek przyniósł słabszą grę McManusa. Co prawda, warto zwrócić uwagę na ponowne zwycięstwo szkockiej drużyny (Stephen Hendry, John Higgins, Alan McManus) w finale Pucharze Narodów w 2001 roku (powtórka sukcesu z 1996), a także finał LG Cup z 2002 roku, gdzie przegrał z Chrisem Smallem. McManus nie odniósł już jednak zwycięstwa w żadnym turnieju rankingowym. Szkot dotarł jeszcze do ćwierćfinału Mistrzostw Świata w 2005 roku oraz półfinału Masters w 2006, mimo to, ponieważ spisywał się słabo w pozostałych turniejach, na koniec sezonu 2005/2006 wypadł z czołowej szesnastki rankingu.