W 1976 roku, Renault rozpoczęło produkcję silników w fabryce w Viry-Châtillon, po wchłonięciu przez Renault sekcji sportowej Alpine. Pierwszym silnikiem Formuły 1 było sześciocylindrowane turbodoładowane Renault-Gordini EF1 o pojemności 1,5 litra. Początkowo silnik był produkowany wyłącznie dla fabrycznego zespolu, natomiast od 1983 roku zaczęli dostarczać swoje jednostki innym zespołom. Ich pierwszym klientem był Lotus, natomiast produkcji silników dla innych ekip podjęła się firma Mecachrome. Początkowo silniki nie były konkurencyjne, jednak dzięki dołączeniu Gérarda Ducarouge'a, marka zyskiwała konkurencyjność w sezonach 1983-1984, natomiast Nigel Mansell i Elio de Angelis regularnie zdobywali miejsca na podium. W sezonie 1984, Renault dostarczało silniki także zespołowi Ligier. Ayrton Senna dołączył do Lotusa w 1985 i wraz z de Angelisem byli w stanie zdobyć osiem razy pole position i trzy zwycięstwa. Od Grand Prix Francji 1985 jednostki napędowe Renault używane były w samochodach Tyrrella, natomiast Ligier zdobył jedno drugie i trzy razy trzecie miejsce. Po zakończeniu sezonu 1985, Renault wycofało się jako konstruktor, kontynuując dostarczanie jednostek dla zespołów Ligier, Tyrrell i Lotus w sezonie 1986. Pod koniec roku, producent postanowił wycofać się z Formuły 1.