W okresie międzywojennym jego prace były wystawiane między innymi: w warszawskiej „Zachęcie” (1922, 1932), w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu (1924, 1932), w Pałacu Sztuki w Krakowie (1931), w Muzeum Historii Sztuki w Łodzi (1936), w Instytucie Propagandy Sztuki w Warszawie (1938 z Tadeuszem Piotrem Potworowskim), także w Paryżu w Salonie Niezależnych i w Nowym Jorku na Wystawie Światowej w 1939 . Łącznie jego prace prezentowane były na około 250 wystawach w Polsce i na całym świecie w omawianym okresie, jak i po II wojnie światowej. Określany jest mianem „jednego z najciekawszych malarzy kolorystów związanych z Poznaniem”.