Motywem wzniesienia pomnika Włodzimierza Lenina w Ułan Ude była chęć uczczenia, przypadającej w 1970 roku, setnej rocznicy urodzin wodza przewrotu październikowego. Wcześniej na głównych ulicach miasta znajdowały się już trzy mniejsze monumenty tego typu, ale postanowiono je usunąć i zastąpić jednym większym, gdyż uznawane one były za mało satysfakcjonujące. Władze Ułan Ude chciały uniknąć wzniesienia banalnego pomnika, jakich mnóstwo zobaczyć można było w większości radzieckich miast, dlatego też postanowiono postarać się o oryginalną i kreatywną formę upamiętnienia Włodzimierza Iljicza. Projekt monumentu wykonali Aleksiej Nikołajewicz Duszkin (Алексей Николаевич Душкин) i Pawieł G. Zilberman (Павел Г. Зильберман). Ten drugi był szefem wydziału planowania i architektury miasta w latach 1966–2001. Samą rzeźbę, przedstawiającą głowę założyciela radzieckiego państwa, stworzyli Gieorgij Wasiljewicz Nieroda (Георгий Васильевич Нерода) i Jurij Wasiljewicz Nieroda (Юрий Васильевич Нерода). Rzeźba była prezentowana na wystawach m.in. w Montrealu i w Paryżu. Natomiast na specjalnej wystawie w Moskwie, poświęconej przedstawianiu postaci Lenina w sztukach pięknych i architekturze, autorzy za ten projekt zostali nagrodzeni nagrodą państwową. Budowa rozpoczęła się jeszcze w 1970 roku, a całość wykonana została w zakładach w Mytiszczi. Rzeźba, z uwagi na swą wielkość, została rozdzielona na dwie części i koleją przetransportowana do Ułan Ude, gdzie została złożona w całość. Przy produkcji zastosowano specjalną technikę chroniącą brąz przed trudnymi warunkami atmosferycznymi, w ówczesnym Związku Radzieckim znajdował się tylko jeden specjalista mogący zapewnić tego typu usługę. Władze miasta sprowadziły go specjalnie do stolicy Buriacji. Pomnik Włodzimierza Lenina w Ułan Ude został uroczyście odsłonięty 5 listopada 1971 roku.