Początki powietrznych operacji włoskiej armii sięgają XIX wieku. W listopadzie 1884 roku utworzono Służbę Lotniczą ("Servizio Aeronautico"), na wyposażeniu której znalazły się balony. W styczniu 1885 roku, jednostka została przemianowana na Sekcję Balonów ("Sezione Aerostatica"). Pierwszy samolot pojawił się już w 1909 roku a w trakcie trwania wojny włosko-tureckiej w latach 1911 – 1912 w Libia, samoloty zostały po raz pierwszy przez Włochy użyte w działaniach bojowych. W październiku 1912 roku, własną, niezależną od armii jednostkę lotniczą utworzyła włoska marynarka. W maju 1913 roku jednostka została przekształcona w Sekcję Lotnictwa Marynarki Wojennej ("Sezione Aeronautica della Marina"). 18 czerwca 1913 roku utworzono Korpus Lotniczy ("Corpo Aeronautico"). Korpus był niezależną od armii jednostką, znajdującą się w strukturze Ministerstwa Wojny ("Ministero della Guerra"). 7 stycznia 1915 roku, na mocy królewskiego dekretu, Korpus został przemianowany na Korpus Lotnictwa Wojskowego ("Corpo Aeronautico Militare"), nadal niezależny od armii i podlegający bezpośrednio Ministerstwu Wojny. Stan taki trwał do 28 marca 1923, kiedy to kolejnym dekretem króla Wiktora Emanuela III, utworzone zostały samodzielne Królewskie Siły Powietrzne – "Regia Aeronautica". Po wojnie w referendum zrealizowanym w wyniku proklamacji Włoskiej Republiki 18 czerwca 1946 r. Regia Aeronautica straciła swoją królewską nazwę i jej nazwa została zmieniona na "Aeronautica Militare Italiana" (AMI). W latach 30. lotnictwo włoskie było praktycznie w całości wyposażone w samoloty własnej konstrukcji.