Pierwszymi chorągwiami używanymi przez chrześcijan były labarum cesarza Konstantyna I Wielkiego. W 312 r., w dzień poprzedzającym bitwę na moście Mulwijskim Konstantyn I ujrzał wizję krzyża Chrystusa na niebie, a pod nim słowa "„In hoc signo vinces”" "(Έν τούτω νίκα – pod tym znakiem zwyciężysz)". Nakazał więc umieszczenie krzyża na cesarskich sztandarach, a po zwycięstwie w bitwie zalegalizował praktyki chrześcijańskie, sam też został przed śmiercią ochrzczony. Chrześcijanie postrzegali zwycięstwo wojsk cesarskich nie jako triumf militarny, ale jako zwycięstwo Chrystusa nad prześladowcami ich wiary. Od tego czasu w sztuce chrześcijańskiej pojawiają się litery IC (Jezus) XC (Chrystus) NIKA (Zwycięstwo), które umieszczano w jednym polu z krzyżem. Oznacza to, że przez ukrzyżowanie Jezus Chrystus odniósł zwycięstwo nad grzechem i śmiercią. Obyczaj umieszczania symboliki zwycięstwa umocnił się po legalizacji chrześcijaństwa podczas budowy świątyń, w których go umieszczano. W epoce bizantyjskiej symbole chrześcijańskie zaczęto umieszczać na jedwabiu w formie ozdobnych haftów, często czerpano techniki i wzorce ze sztuki perskiej stosując perły, złote i srebrne nici. W krajach, gdzie dominowało prawosławie, metodą rękodzielniczą tworzono chorągwie często bogato zdobione i o ogromnej wartości. W czasach współczesnych są one połączeniem starożytnych motywów religijnych, bizantyjskiego stylu i świadectwem tradycji i religii.