De specifieke vormen van biodiversiteitsgebruik door inheemse volken werden al eerder officieel erkend in het internationale Biodiversiteitsverdrag (Convention on Biological Diversity, 1992). Dit verdrag benadrukt het belang van de inheemse kennis voor behoud en beheer van biodiversiteit. De aandacht voor de diversiteit in lokale vormen van beleving van de natuur nam verder toe door het UNESCO-Overeenkomst voor het Werelderfgoed (1972), dat uniek cultureel en natuurlijk erfgoed in de wereld beschermt. In 2005 werd het onder dit verdrag mogelijk om naast natuur- en cultuurerfgoederen ook gemengde erfgoederen te beschermen onder de noemer van cultuurlandschappen. Deze landschappen weerspiegelen hoe door menselijke activiteiten specifieke vormen van biodiversiteit met cultuurhistorische waarde tot stand kwamen. In Europa komen veel van dergelijke cultuurlandschappen voor. Het begrip bioculturele diversiteit verwijst daarom in Europa met name naar de relaties tussen cultuur- en natuurerfgoederen. Daarnaast is er aandacht voor de invloed van culturele dynamiek op de ontwikkeling van nieuwe vormen van bioculturele diversiteit. In deze zienswijze hoeft modernisering geen bedreiging voor biodiversiteit te zijn, maar kan het ook nieuwe vormen van samenleven met biodiversiteit met zich mee brengen (Wiersum, 2013; Wiersum en Eland, 2016).