Od około 1266 roku dorastał na dworze księcia Górnej Bawarii Ludwika II razem z Konradynem, księciem Szwabii oraz pretendentem do tytułu króla Sycylii i Jerozolimy. Po śmierci regenta Sycylii Manfreda, stryja Konradyna w bitwie pod Benewentem w 1266, jego tereny zajął Karol I Andegaweński, mający poparcie papiestwa. Karol został także władcą Neapolu, który w imieniu Konradyna zdobył Manfred. W 1267 Konradyn i towarzyszący mu Fryderyk przekroczył Alpy i wkroczył do Włoch, aby upomnieć się o swoje dziedzictwo i gdzie był radośnie witany przez stronnictwo gibelinów. Udało mu się zająć Rzym i wzniecić powstanie na Sycylii wobec nieobecności Karola. W listopadzie 1267 został obłożony klątwą przez papieża Klemensa IV, który zwołał przeciwko niemu krucjatę. Konradyn 23 sierpnia 1268 roku przegrał bitwę pod Tagliacozzo z wojskami Karola Andegaweńskiego. Po bitwie młodzi władcy próbowali uciec do Niemiec. Po drodze zatrzymali się u włoskiego pirata i łupieżcy, który skuszony wysoką nagrodą za wydanie młodych książąt do Neapolu, sprzedał ich Karolowi Andegaweńskiemu 8 września. Ten nakazał uwięzienie młodzieńców w Castel dell'Ovo. 29 października 1268 roku nadszedł termin egzekucji Konradyna i Fryderyka, której dokonano za pomocą maszyny z opadającym ostrzem, podobnej do gilotyny. Podobno po ścięciu Fryderyka Konradyn miał podnieść jego głowę i ucałować ją przed własną śmiercią.