Jedynym razem, kiedy "Väinämöinen" i "Ilmarinen" otworzyły ogień do oddziałów Armii Czerwonej, była ewakuacja radzieckich wojsk z półwyspu Hanko. "Väinämöinen" uczestniczył także w odciągającej uwagę operacji "Nordwind" w dniu 13 września 1941 roku, podczas której okręt siostrzany zatonął po wejściu na minę. Po wykonaniu tego zadania "Väinämöinen" służył dalej jako bateria artylerii przeciwlotniczej, chroniąc z sukcesem Turku przez dwa lata. W 1943 roku przesunięto "Grupę Väinämöinen", która składała się z "Väinämöinena", sześciu patrolowców typu "VMV" oraz sześciu trałowców, na wschód, żeby zajęła pozycje koło wybrzeża między Helsinkami a Kotką. Pancernik nie brał jednak zbyt aktywnego udziału w działaniach wojennych, ponieważ radzieckie ciężkie jednostki nawodne nigdy nie wypłynęły z Leningradu. Jego najważniejszym zadaniem było patrolowanie ze swoim zespołem Zatoki Fińskiej między polami minowymi "Seeigel" i "Nashorn", a także ochrona niemiecko-fińskiej sieci przeciwpodwodnej przecinającej zatokę.