W pierwszej części sezonu 1988, zważywszy na niewielki budżet zespołu i zapewnienia, że będzie to dla zespołu sezon "testowy", samochód wydawał się być dosyć konkurencyjny. Larrauri zawsze się prekwalifikował, a jedynie dwukrotnie nie zakwalifikował się do wyścigu. Modena natomiast we wszystkich ośmiu wyścigach się zakwalifikował, ale dwukrotnie został zdyskwalifikowany (w Monako za zbyt lekki bolid, a w Meksyku za zbyt wysoki tylny spoiler). Samochód był jednak dosyć awaryjny, a wiele problemów sprawiał silnik Forda. Później jednakże nastąpiły spięcia w zespole: nie udało się zatrudnić w charakterze kierowcy Christiana Dannera, a grupa Euroracing wykazywała coraz mniejsze zainteresowanie Formułą 1. Z powodu braku pieniędzy nie rozwijano samochodu, co spowodowało, że wyniki pogorszyły się: w Grand Prix Belgii, Włoch, Portugalii i Japonii żaden z EuroBrunów nie zdołał się zakwalifikować do wyścigu. Ostatnim wyścigiem, w którym wystartowały dwa samochody EuroBrun, było Grand Prix Australii. Tak więc po względnie udanej pierwszej połowie sezonu, druga była bardzo nieudana.