Davičo jako członek Komunistycznej Partii Jugosławii (KPJ) aktywnie włączał się do krajowej i międzynarodowej polityki. W 1932 r. został sekretarzem KPJ w Bihaciu, gdzie za komunistyczne poglądy został aresztowany i przez Sąd ochrony państwa, skazany na pięć lat więzienia. Od 1938 do 1941 mieszkał kolejno w Belgradzie i Zagrzebiu. W 1940 r. został wykluczony z szeregów KPJ. II wojna światowa zastała Davičo w Splicie gdzie założył nielegalną rozgłośnię radiową, po czym został złapany i internowany do Włoch, Borgo Val di Taro w Lombardii. Davičo zbiegł stamtąd już po trzech miesiącach i ukrył się w Dalmacji. Wstąpił do Pierwszej dywizji proletariackiej z którą przeszedł Bośnię, Czarnogórę, Sandżak, Tarę i Durmitor. Następnie przez Valjevo i Aranđelovac w paź. 1944 trafił do Belgradu gdzie ze swoją jednostką brał udział w obronie miasta. Po wyzwoleniu stolicy znajdował się w grupie osób, które założyły TANJUG, następnie przeszedł do czasopisma "Borba" i "Galas". Udał się do Bułgarii z delegacją pisarzy, udział w niej brali m.in. Ivo Andrić oraz Anica Savić Rebac. W 1944 został wybrany na pierwszego sekretarza Związku literatów Serbii. Po wojnie był korespondentem procesu norymberskiego, relacjonował także poczynania partyzantów gen. Markosa Wafiadisa podczas greckiej wojny domowej. Po tych wydarzeniach porzucił dziennikarstwo i skoncentrował się wyłącznie na literaturze. Swoje przeżycia z konfliktu w Grecji opisał w 1947 książce "Među Markosovim partizanima". Na podstawie książki poswatał także film do którego scenariusz napisał sam Davičo, jednak chłodna polityka Jugosławii wobec Grecji stała się powodem blokowania przez partię zarówno książki, jak i filmu.