Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε την ύπαρξη των μυστικών πρωτοκόλλων στο Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, παρόλο που δημοσιεύθηκαν ευρέως από τους δυτικούς μελετητές μετά την εμφάνισή τους κατά τη διάρκεια των δοκιμών της Νυρεμβέργης. Η σοβιετική προπαγάνδα υποστήριξε επίσης ότι δεν υπήρχε κατοχή και ότι και τα τρία κράτη της Βαλτικής εντάχθηκαν οικειοθελώς στην Ένωση - τα Λαϊκά Κοινοβούλια εξέφρασαν τη λαϊκή βούληση όταν υπέβαλαν αίτηση στο Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης να εισαχθεί στην Ένωση. Τα κράτη της Βαλτικής ισχυρίστηκαν ότι ενσωματώθηκαν έντονα και παράνομα στη Σοβιετική Ένωση. Η λαϊκή άποψη ήταν ότι τα μυστικά πρωτόκολλα απέδειξαν ότι η κατοχή ήταν παράνομη. Μια τέτοια ερμηνεία του Συμφώνου είχε σημαντικές επιπτώσεις στη δημόσια πολιτική της Βαλτικής. Εάν οι διπλωμάτες της Βαλτικής μπορούσαν να συνδέσουν το Σύμφωνο και την κατοχή, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ο σοβιετικός κανόνας στις δημοκρατίες δεν είχε νομική βάση και επομένως όλοι οι σοβιετικοί νόμοι ήταν άκυροι από το 1940. Αυτό θα ανοίξει τη δυνατότητα αποκατάστασης της νομικής συνέχειας των ανεξάρτητων κρατών που υπήρχαν στη μεσοπολεμική περίοδο. Ο ισχυρισμός ότι όλοι οι σοβιετικοί νόμοι δεν είχαν νόμιμη εξουσία στη Βαλτική θα ακυρώνουν επίσης την ανάγκη να ακολουθήσουν το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης και άλλες επίσημες διαδικασίες απόσχισης.