Урад Расійскай імперыі спрыяў русіфікацыі не-расійскіх рэгіёнаў краіны і прыцісканню мясцовых кульутураў, што адбілася таксама на ўкраінскай мове. Асцерагаючыся росту ўкраінскага сепаратызму, які, на думку расійскіх чыноўнікаў, мог быць падтрыманым ростам украінскамоўных матэрыялаў у адукацыі, расійскі міністр унутраных спраў Пётр Валуеў у 1863 годзе выдаў указ, згодна з якім публікацыя рэлігійных і навучальных тэкстаў па-ўкраінску забаранялася. Гэтая забарона была дапоўнена Эмскім указам, зацверджаным Аляксандрам II у 1876 годзе. Усе кнігі па-ўкраінску, тэксты песень і іх увоз трапілі пад забарону, акрамя гэтага, былі забаронены публічныя выступы, спектаклі і лекцыі па-ўкраінску. У 1881 годзе палажэнні ўказу былі зменены, у выніку чаго паводле яго была знятая забарона на выданне тэкстаў і слоўнікаў па-ўкраінску, а таксама былі дазволены ўкраінскія тэатральныя пастановы ў выпадку ўхвалення мясцовых уладаў. Тым не менш, выключна ўкраінскамоўныя трупы засталіся забароненымі.