Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Καρύταινας. Ήταν από τους ελάχιστους κλέφτες της Πελοποννήσου που διασώθηκαν όταν οι άλλοι έπεσαν θύματα κατατρεγμού, τον καιρό που οι Τούρκοι εξολόθρευαν τους κλέφτες (δεκαετία 1810). Όπως διηγείται ο Φωτάκος, την 25 Μαρτίου του 1821, ημέρα της επανάστασης, έκανε το σταυρό του, πήρε το τουφέκι του και είπε: «"δόξα σοι ο Θεός! Τώρα έχω συντρόφους όλον μου το Έθνος, και να με βοηθήσει ο Θεός να πάρω το αίμα των συντρόφων μου και των συγγενών μου. Να ίδη ο ήλιος όλον μου το κορμί, όπου το έκρυβα από τρύπαν εις τρύπαν"». Έλαβε μέρος στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, στην οποία έμεινε μέχρι τέλους κάνοντας πολλές ανδραγαθίες. Προκαλούσε τους πολιορκημένους Τούρκους να βγαίνουν έξω και τους σκότωνε με ενέδρες ("χωσιές"). Κατά την διάρκεια της πολιορκίας εστάλη μαζί με άλλους στα Μεγάλα Δερβένια και πιο πέρα, στη Ρούμελη για να εμποδίσουν τους Τούρκους να μην έλθουν στην Πελοπόννησο. Κατά την εισβολή του Δράμαλη ήταν στο Αγιώργι της Κορίνθου και από εκεί διατάχτηκε από τον στρατηγό Κολοκοτρώνη να πάει να οχυρωθεί και αυτός στο περίφημο ταμπούρι του Αγριλοβουνού. Κατά την μεγάλη μάχη του Δερβενακιου κατά του Δράμαλη, μετά τον πρώτο τουφεκισμό εμπόδισε στον ζυγό του βουνού Πανάγου τους Τούρκους να μην περάσουν στην αριστερή μεριά και πιάσουν τον δημόσιο δρόμο που οδηγούσε για την Κουρτέσα και την Κόρινθο. Στην θέση αυτή ο Αντώνιος Κολοκοτρώνης έκανε μάχη εναντίον των Τούρκων και σκότωσε πολλούς πριν ακόμα έρθει ο Νικήτας Σταματελόπουλος με τους υπόλοιπους. Με την ενίσχυση του Σταματελόπουλου οι απώλειες των Τούρκων γίναν ακόμα μεγαλύτερες. Η σύγχυση των Τούρκων ήταν μάλιστα τόσο μεγάλη, που την νύχτα κατά λάθος αλληλοσκοτώθηκαν από μόνοι τους.