Urodził się 9 kwietnia 1888 w Żyrardowie, w rodzinie Adama i Józefy z Adamiaków. Ukończył szkołę realną w Warszawie. Służbę wojskową rozpoczął w armii Imperium Rosyjskiego. Od 1916 roku służył w Brygadzie Strzelców Polskich. W czasie wojny z bolszewikami pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego. Na mocy dekretu Naczelnego Wodza z dnia 25 listopada 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika w piechocie. Następnie przydzielono go do 6 Dywizji Piechoty. Rozkazem ministra spraw wojskowych gen. por. Kazimierza Sosnkowskiego L. 1716 z dnia 6 czerwca 1921 roku porucznik adj. szt. Leon Bączkiewicz z Dowództwa 6 Dywizji Piechoty został przeniesiony do Oddziału Va (obsady personalnej wyższych dowództw) Biura Ścisłej Rady Wojennej. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 roku (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu kapitana Adiutanta Sztabowego, ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 976. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 23 pułk piechoty z Włodzimierza Wołyńskiego. W roku 1923 zajmował już 882. lokatę wśród kapitanów korpusu piechoty i jako nadetatowy oficer 23 pp przydzielony był do Sztabu Generalnego (Ministerstwo Spraw Wojskowych). Służbę pełnił wówczas w Oddziale I Sztabu Generalnego. W tym czasie kpt. Bączkiewicz był już odznaczony Krzyżem Walecznych.