Η Σχολή του Παρισιού είναι όρος ο οποίος αναφέρεται στον σημαντικό αριθμό εικονογράφων χειρογράφων, των οποίων η ταυτότητα είναι, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, άγνωστη, οι οποίοι κατέστησαν το Παρίσι ως σημαντικό διεθνές κέντρο εικονογράφησης κατά την διάρκεια της Ρομανικής και Γοτθικής περιόδου του Μεσαίωνα, καθώς και για ορισμένο διάστημα της περιόδου της Αναγέννησης. Οι σημαντικότεροι εκ των συγκεκριμένων καλλιτεχνών ήσαν ο Δάσκαλος Ονορέ, ο Ζαν Πυσέλ και ο Ζαν Φουκέ.