Borel volgde de H.B.S. in Den Haag, Goes en Roermond, deed examen voor de opleiding voor tolk in de Chinese taal en ging vervolgens die taal studeren aan de Universiteit van Leiden; dat was onder meer bij professor Schlegel. Hij vertrok in 1892 naar China, waar hij eerst op het eiland Ku Lang Su verder studeerde; in deze tijd brak de Chinees-Japanse oorlog uit (1894) en Borel schreef toen als correspondent brieven naar de Nieuwe Rotterdamse Courant, die de situatie in China weergaven. Hij werd hierna als tolk voor Chinese zaken te Makassar, Soerabaja, Semarang en Pontianak aangesteld en werd later benoemd tot ambtenaar voor Chinese zaken te Tandjong Pinang. Hij berichtte in zijn rapporten veelal over wantoestanden, corruptie en onrecht, wat hem het ongenoegen van de resident opleverde. In 1896 werd hij in zijn functie overgeplaatst naar Makassar, waar de toestand zich herhaalde. Borel besloot, in 1898, hierop definitief naar Nederland te repatriëren. Intussen was hij begonnen met zijn literaire werk "Wu Wei", een filosofische fantasie, geschreven naar aanleiding van de filosofie van Lao Tzé. Deze studie werd later opgenomen in de bundel "Wijsheid en schoonheid in China". Het boek werd vertaald in het Duits (drie drukken), in het Frans en in het Engels (4 drukken); Borel beschouwde het later als zijn beste werk en zei: "Het is mijn lievelingswerk in zoo hooge mate, dat het mij niet zou kunnen schelen wanneer al mijn andere publicaties werden verbrand mits "Wu Wei" bleef behouden."