Dwaj wnukowie Briana, synowie oficera francuskiego Owena O’Rourke of Cloncorrick i Mary z O’Beirne’ów, John i Cornelius, przeszli do służby rosyjskiej: John był najpierw rosyjskim oficerem kawalerii, potem, po osiedleniu się w Nancy, szambelanem króla Stanislawa Leszczynskiego, teścia króla Francji Ludwika XV. Na starość powrócił do Anglii i zmarł bezdzietnie w Londynie w r. 1786. Cornelius (ur. 1736, żonaty z hr. Martą Stuart ur. 1741) pozostał w służbie rosyjskiej, brał udział w walkach przeciwko konfederatom barskim, w wojnie siedmioletniej i walkach na Kaukazie w latach 80. XVIII wieku. Mianowany hrabią, zakończył karierę jako komendant Dorpatu i generał-major. Zmarł w r. 1800. Od Corneliusa wywodzą się dwie linie O’Rourków: ewangelicka, zniemczona, później (poprzez małżeństwa z Rosjankami) zrusyfikowana linia Jerzego Maurycego (zm. 1818), osiadła w Inflantach, która uzyskała w r. 1818 indygenat inflancki, i katolicka, litewska i spolonizowana linia rosyjskiego generała kawalerii Józefa Korneliusza O’Rourke (1779–1849), właściciela Wsieluba koło Nowogródka, żonatego z Amelią Piławską, córką Felicjana, ostatniego starosty Łucka. Karol Marian O’Rourke był wnukiem Józefa po najstarszym synu Aleksandrze Patryku, biskup gdański Edward O’Rourke kuzynem Karola, wnukiem po najmłodszym synu Michale Łazarzu.