Po zdobyciu władzy w Iraku partia Baas stopniowo stawała się partią masową, przyciągając w kolejnych latach coraz więcej członków. Część z nich była przekonana o słuszności panarabskiego programu, jednak z czasem do organizacji wstępowali głównie ludzie liczący na awans społeczny, tym bardziej że bez protekcji członków partii był on niemożliwy. W 1973 partia, tworząc pozory pluralizmu politycznego, utworzyła Front Narodowy – koalicję lewicowych partii, w tym także komunistów, którzy jednak byli nieustannie atakowani przez baasistowską prasę. W latach 1972–1975 program partii uległ znaczącej radykalizacji: w odróżnieniu od lat poprzednich eksponowano hasła socjalistyczne i przyjaźń ze Związkiem Radzieckim, a rząd wzmacniał kontrolę nad gospodarką, w tym dokonał nacjonalizacji sektora naftowego. Poważnie rozbudowano iracki przemysł, rząd dokonywał również inwestycji w infrastrukturę (drogi, szpitale, szkoły). Politykę taką kontynuowano w kolejnych latach, do porażek w wojnie z Iranem w latach 1982–1983, dzięki wysokim dochodom państwa z ropy naftowej. W tym samym czasie ograniczano bliską współpracę z ZSRR; od 1976 Irak starał się równocześnie podtrzymywać współpracę gospodarczą z państwami zachodnimi, by odnieść maksymalne korzyści dla siebie. W 1978 Saddam Husajn publicznie dystansował się od komunizmu i ZSRR.