Po rozpoczęciu działań wojennych między Rosją a Imperium Osmańskim (29 października 1914 roku), operacje morskie na Morzu Czarnym obejmowały przede wszystkim ostrzał celów nadmorskich oraz stawianie min. Trzon floty rosyjskiej na tym akwenie tworzyło pięć przestarzałych pancerników generacji przeddrednotów, których główne uzbrojenie stanowiły po 4 działa kalibru 305 mm, z wyjątkiem słabszego „Rostisława” z działami kalibru 254 mm. Głównym przeciwnikiem rosyjskiej Floty Czarnomorskiej był niemiecki krążownik liniowy „Goeben”, który po przedarciu się do Konstantynopola, wraz z krążownikiem „Breslau”, został formalnie wcielony do marynarki osmańskiej jako „Yavuz Sultan Selim”, aczkolwiek nadal był znany w praktyce pod oryginalną nazwą. Przewyższał on znacząco każdy z rosyjskich okrętów istniejących na początku wojny, zarówno prędkością, jak i opancerzeniem oraz artylerią, obejmującą 10 dział kalibru 28 cm, o większej szybkostrzelności od ciężkich dział rosyjskich. Wymuszało to na Rosjanach konieczność operowania zespołami liczącymi przynajmniej trzy pancerniki, w celu wyrównania szans w walce artyleryjskiej. Przy tym, na skutek starszej budowy rosyjskich pancerników, każde trafienie mogło mieć dla nich poważne konsekwencje, zwłaszcza przy pojedynku z dużej odległości, kiedy padające stromo pociski mogły przebić pokład. Do pierwszego nierozstrzygniętego starcia Floty Czarnomorskiej z „Goebenem” doszło 18 listopada 1914 roku koło przylądka Sarycz, w którym okręty obu stron odniosły uszkodzenia.