Napoleon Bonaparte toonde tijdens zijn veldtocht in Italië in 1800 zijn bewondering voor Alexander, die, volgens hem, beter was dan Julius Caesar in het oorlogvoeren. Hij onderstreepte het strategische belang van het Beleg van Tyrus en het feit dat Alexander gewild had dat het volledige leger van Darius III naar hem toe kwam bij Gaugamela, zodat hij het in een keer kon verslaan. Toen Napoleon op veldtocht was in Egypte, spoorde hij zijn soldaten aan door hen aan Alexander te herinneren. Toch was de figuur van Alexander niet zo aanwezig in de officiële rapporten, want Napoleon had niet de intentie om een "nieuwe Alexander" te zijn, maar wilde geëerd worden om wie hij zelf was. In zijn "Mémoires", die geschreven werden in 1816 tijdens zijn ballingschap op Sint-Helena, toont hij zijn bewondering voor Alexander, wiens veroveringen volgens hem bereikt werden dankzij zijn politieke berekeningen. Hij schrijft dat Alexander een "groot strijder, groots politicus en een groots wetgever" was; hij schrijft echter wel dat eenmaal Alexander het hoogtepunt van zijn macht bereikt had, zijn gedrag veranderde; hierbij zegt hij dat hij "begonnen was met de ziel van Trajanus en eindigde met het hart van Nero en de zeden van Heliogabalus."