Το 1810 εκλέχθηκε απροσδόκητα υποψήφιος διάδοχος του άτεκνου Βασιλιά Κάρολου ΙΓ΄ της Σουηδίας, χάρη στην υποστήριξη του Βαρόνου Καρλ Οττο Μέρνερ, Σουηδού δικαστή και σκιώδους μέλους της Συνέλευσης των Τάξεων. Πήρε το όνομα Κάρολος Ιωάννης και έγινε ο "de facto" αντιβασιλέας και αρχηγός του κράτους. Το 1813, μετά την ξαφνική απρόβλεπτη γαλλική εισβολή στη Σουηδική Πομερανία, ο Πρίγκιπας Κάρολος Ιωάννης ευθυγράμμισε τη Σουηδία με τους εχθρούς του Ναπολέοντα στον Έκτο Συνασπισμό, όπου κατέστρωσε το πολεμικό σχέδιο των Συμμάχων και διεύθυνε το Συμμαχικό Στρατό του Βορρά που έκανε την αποφασιστική επίθεση την τελευταία ημέρα της καταστροφικής ήττας της Γαλλίας στη Λειψία. Υποχρέωσε το βασιλιά της Δανίας να παραχωρήσει τη Νορβηγία στη Σουηδία μετά τον πόλεμο του Έκτου Συνασπισμού, οδηγώντας στο Σουηδονορβηγικό πόλεμο του 1814, όπου η Νορβηγία ηττήθηκε μετά από τη σύγκρουση του καλοκαιριού. Ετσι η Νορβηγία υπήχθη σε ένωση με τη Σουηδία, που διήρκεσε σχεδόν έναν αιώνα προτού διαλυθεί ειρηνικά το 1905. Ο Σουηδονορβηγικός πόλεμος του 1814 θεωρείται ως ο τελευταίος πόλεμος της Σουηδίας.