Urodziła się w patriotycznie nastawionej, polskiej rodzinie Stefana i Stanisławy ze Smoligów. W 1916 r., w wieku 4 lat straciła matkę, a ojciec przeniósł się do Winnicy na Podolu, gdzie zorganizował i został kierownikiem Drukarni Polskiej. Ojciec ożenił się powtórnie z Władysławą z Horoszkiewiczów. Podczas przewrotu rewolucyjnego w Rosji Zofia była świadkiem prześladowania Polaków w Winnicy, rozstrzeliwań i nocnych rewizji w domu rodzinnym. Przeżycia z dzieciństwa na trwałe wpoiły jej silne przywiązanie do polskości i antykomunistyczną postawę. W 1920 roku, wraz z rodzicami wyjechała z Winnicy ostatnim transportem wiozącym żołnierzy polskich wycofujących się spod Kijowa. W czerwcu 1920 r. zamieszkali w Warszawie. Tutaj Zofia Florczak uczęszczała najpierw do prywatnego Gimnazjum p. Sierpiskiej, a następnie ukończyła Państwowe Gimnazjum im. Emilii Plater przy ul. Mazowieckiej (1929). Po maturze rozpoczęła studia polonistyczne (magisterium z filologii polskiej) i studium pedagogiczne (uzyskała dyplom nauczyciela gimnazjów i liceów) na Uniwersytecie Warszawskim(1934). Jeszcze w szkole była redaktorką pisma klasowego „Nasza Klasa” oraz redaktorką pisemka ogólnoszkolnego „Nasza Szkoła”. W klasie maturalnej wybrano ją na przewodniczącą zarządu szkolnego.