Pod koniec lat 80. XX wieku awansował do ścisłej czołówki chilijskich szachistów. Czterokrotnie (1989, 1992, 2004, 2009) zdobył tytuły indywidualnego mistrza kraju, czterokrotnie (1990, 1998, 2004, 2010) wystąpił na szachowych olimpiadach, a 1991 r. – na drużynowych mistrzostwach państw panamerykańskich. Dwukrotnie wziął udział w mistrzostwach świata rozgrywanych systemem pucharowym: w 2000 roku przegrał w I rundzie z Alexandre Lesiege, a w 2004 - również w I rundzie z Francisco Vallejo Ponsem. Rok następnym roku wystartował w Pucharze Świata, odpadając w I rundzie (po porażce z Jewgienijem Bariejewem).