De Collaert en zijn huzaren behoorden verder tot de legerafdeling die in 1805 eerst in het Kamp van Zeist was gelegerd en daarna te Texel werd ingescheept en de veldtocht aan de Donau meemaakte. Hij werd echter nog voor het einde daarvan in het bevel vervangen door kolonel Macpherson, omdat hij de 28ste juni 1805 was benoemd tot kolonel-commandant en chef van de garde van de raadpensionaris R.J. Schimmelpenninck. Op 6 april 1807 werd hij bevorderd tot generaal-majoor en kort daarop tot kolonel-generaal der garde grenadiers en kurassiers van koning Lodewijk. Op 8 mei 1807 werd hij grootofficier van de Kroon. Op 3 augustus 1808 werd De Collaert gepensioneerd met behoud van deze titel, maar op 7 augustus 1809 werd hij in actieve dienst hersteld. Tijdens de landing van de Engelsen in Zeeland was De Collaert nog enige tijd commandant van Breda. Omdat hij door een ongelukkige beenbreuk niet meer geschikt was voor de actieve dienst werd De Collaert vervangen door kolonel Donnat en op 21 augustus 1809 opnieuw gepensioneerd.