De laatste fase van de Nationale Conventie, in de geschiedschrijving de "Convention thermidorienne" ('Thermidoriaanse Conventie') genoemd, nam een aanvang. De harde revolutionairen werden nu vervolgd. Het Comité de salut public verloor aanzienlijk aan betekenis en werd in oktober 1795 opgeheven. Op 1 augustus werd de Wet van de 22ste Prairial weer afgeschaft. In september begon de rechtszaak tegen de "représentant en mission" Jean-Baptiste Carrier, die verantwoordelijk werd gehouden voor massamoord op burgers door de Verdrinkingen van Nantes tijdens de Opstand in de Vendée; hij werd schuldig bevonden en op 16 december geëxecuteerd. Mede door het openbaar gevoerde strafproces tegen Carrier versterkte de publieke afkeer tegen de jakobijnen in het algemeen en na een reeks incidenten werd de Club der Jakobijnen op 12 november 1794 door de Conventie gesloten. Met de tijd sloeg de publieke opinie echter door in royalistische richting. Gevoed door een economische crisis ontstond er in 1795 een Witte Terreur van gewelddadige koningsgezinden die met name jakobijnen en montagnards viseerde en daarbij de Revolutie als geheel in gevaar bracht. Na de royalistische Opstand van 13 Vendémiaire (5 oktober 1795), nipt verijdeld door generaal Napoleon Bonaparte en Paul Barras, nam de Conventie weer gas terug. Zij kondigde op haar laatste zitting, 26 oktober, een algemene amnestie af voor feiten in nauw verband met de revolutie. De op 22 augustus 1795 aangenomen Grondwet van 1795 trad op 27 oktober in werking. Op 2 november begon het Directoire met zijn werk.