Ondertussen was Karel van Lotharingen druk bezig geweest zijn veldleger op te bouwen. Habsburgse versterkingen marcheerden inderhaast uit het westen naar de Donau. Men nam terecht aan dat Lodewijk XIV zich niet zou blameren door onder dit soort omstandigheden een offensief tegen de Rijnposities te beginnen; wel viel de Franse koning Kortrijk aan wat leidde tot de Frans-Spaanse Oorlog (1683-1684). Als keizer van het Heilige Roomse Rijk kon Leopold een beroep doen op alle andere Duitse vorsten om een "Reichsheer" te vormen. Dat leidde echter niet tot een algehele Duitse mobilisatie. De meeste heersers hielden hun troepen thuis, in het geval van Brandenburg ondanks toezeggingen van steun, omdat ze de Fransen vreesden of erdoor omgekocht waren. Kleinere contingenten verschenen echter onder aanvoering van Johan George III van Saksen (keurvorstendom Saksen), Maximiliaan II Emanuel van Beieren (keurvorstendom Beieren) die een strijdmacht commandeerde met rijksmaarschalk George Frederik van Waldeck-Eisenberg, en Julius Frans van Saksen-Lauenburg. Verder waren er troepen uit het koninkrijk Hannover en uit Zwaben en Frankenland. Ook werden er zoveel mogelijk soldaten plaatselijk geronseld en was er een kleine instroom van vrijwilligers.