W listopadzie tego samego roku, wobec kontuzji Jamesa Hooka, Biggar otrzymał szansę debiutu w pierwszej reprezentacji. W wygranym 34:13 meczu z Kanadą pojawił się na boisku już po 18 minutach, zaliczając poprawny, choć nie pozbawiony błędów występ. Kolejną okazją do pokazania swoich umiejętności były letnie sparingu w roku 2009, kiedy zarówno Hook jak i Stephen Jones byli niedostępni do gry z uwagi na spotkania British and Irish Lions. Zagrał w meczach z Kanadą – raz jeszcze – i ze Stanami Zjednoczonymi. Za spotkanie z ekipą spod znaku klonowego liścia, kiedy to po raz pierwszy wyszedł w podstawowym ustawieniu reprezentacji, Biggar zebrał pochlebne opinie. W kolejnych latach nie potrafił na stałe zadomowić się w składzie pierwszej drużyny. W 2011 roku zaliczył tylko jeden występ, z Australią, a wobec spadku formy jego miejsce w drużynie na puchar świata zajął Rhys Priestland. Dodatkowo w roku 2012 kontuzja uniemożliwiła mu wzięcie udziału w Pucharze Sześciu Narodów, który zakończył się zdobyciem przez Walię Wielkiego Szlema.