W 1970 roku inżynier Surteesa, Peter Connew, zdecydował się zbudować własny samochód Formuły 1. Model PC1 był budowany przez 18 miesięcy w małym warsztacie we wschodnim Londynie przez Connew i jego dwóch przyjaciół. W samochodzie zastosowano standardowy ówcześnie zestaw, tj. silnik Cosworth DFV i skrzynię biegów Hewland. Pojazd był gotowy na Grand Prix Wielkiej Brytanii 1972. Kierowcą został dysponujący wsparciem sponsorów François Migault. Nietypowe tylne zawieszenie zawodziło, a samochód był powolny, i po treningach zespół wycofał się z Grand Prix. Samochód został zmodyfikowany i wystawiony do Grand Prix Austrii. Migault wycofał się jednak z wyścigu po 22 okrążeniach wskutek wypadku. Samochód został zgłoszony do niewliczanego do Mistrzostw Świata wyścigu Victory Race na torze Brands Hatch z Davidem Purleyem za kierownicą, jednakże nie wystartował wskutek problemów z układem elektrycznym. Zimą nadwozie zostało zmodyfikowane i w 1973 roku PC1 z silnikiem Chevrolet za sprawą Pierre'a Soukry'ego i Tony'ego Trimmera bez sukcesów wziął udział w kilku eliminacjach Formuły 5000.