W całym XIV wieku królowie Francji starali się rozszerzyć granice domeny królewskiej kosztem swoich wasali. Próba konfiskaty posiadłości angielskich na południu Francji, z których król Anglii był lennikiem króla Francji, doprowadziła w 1337 do wybuchu wojny stuletniej, która zakończyła się w 1453. W początkowej fazie wojny Anglicy dowodzeni przez króla Edwarda III (1327–77) i jego syna Edwarda, Czarnego Księcia (zm. 1376) zwyciężyli w bitwach pod Crécy (1346) i pod Poitiers (1356), zdobyli miasto Calais (1347) i uzyskali kontrolę nad znaczną częścią Francji. Calais pozostało w posiadaniu Anglii do 1558. W następstwie tych klęsk niemal doszło do rozpadu królestwa Francji. Na początku XV wieku królestwu Francji ponownie zagroził upadek, lecz zwycięstwa odnoszone przez Joannę d’Arc (zm. 1431) pod koniec lat 20. XV wieku doprowadziły do uzyskania przewagi przez Francuzów, aż do zdobycia ostatnich posiadłości angielskich na południu Francji w 1453. Wojna spowodowała ogromne zniszczenia we Francji. Po zakończeniu konfliktu liczba mieszkańców Francji była o połowę mniejsza niż na jego początku. Z kolei wojna przyczyniła się do umocnienia angielskiej tożsamości narodowej. Mieszkańcy Anglii zaczęli postrzegać siebie bardziej jako Anglików, niż mieszkańców poszczególnych jej rejonów. Wojna z Francją przyczyniła się także do rozwoju narodowej kultury angielskiej, oddzielnej od francuskiej, która dominowała w Anglii przed wybuchem wojny. Na początku wojny stuletniej o przewadze Anglików decydowali łucznicy używający długiego łuku angielskiego. W bitwie pod Crécy w 1346 na polu bitwy pojawiły się też armaty.