Dnia 30 listopada 1830 roku wybuchło w Kongresówce powstanie przeciw zaborcom rosyjskim. Budzyński zaciągnął się jako prosty żołnierz dnia 3 stycznia 1831 roku do 1. pułku ułanów, ochotników województwa kaliskiego. Dnia 8 lutego tego roku udał się z pułkiem z Warszawy na linię bojową pod miasto Siennice i Cegłów. Brał udział w bitwach pod Wawrem, Grochowem, Kawenczynem, gdzie 19 lutego był ranny. Walczył też pod Wielkim Dębrem, Iganiami, Kałuszynem, Czerniejewem i Szczepankowem, pod Tykocinem i Rajgrodem. Przepłynął z małym oddziałem, w okolicy wsi Giełgudyszek, rzekę Niemen maskując przeprawę dywizji generała Giełguda. Dalej brał udział w bitwach pod Wilnem, gdzie został na mocy upoważnienia Rządu Narodowego mianowany przez generała Giełguda podporucznikiem, następnie jako już jako porucznik- pod Darnowem i pod Szawlami. Dnia 10 lipca Budzyńskiego wcielono do korpusu Chłapowskiego, z którym dnia 14 lipca wkroczył w granicę pruskie. Na samym początku był internowany w którymś z miast pruskich, następnie zaś skazany na jeden rok więzienia fortecznego. Karę odsiedział w Szczecinie. Potem był Budzyński wzięty do wojska pruskiego na trzy lata. Początkowo służył jako prosty żołnierz, później jako podoficer.