Po klęsce II Republiki uciekł na Antyle Holenderskie, uczestniczył w ekspedycji Los Cayos. Z powodu różnicy poglądów z Bolivarem, w listopadzie 1816 dołączył do oddziałów generała Santiago Mariño a później w randze dowódcy armii wschodniej walczył pod rozkazami Rafaela Urdaneta. 11 sierpnia 1818 w Barcelonie został pokonany przez pułkownika José Pereira. W 1821 roku pod rozkazami Bolivara prowadził działania militarne między Caracas a dolinami Aragua. Po Carabobo został awansowany do stopnia naczelnego generała (general en jefe) i wysłany do Cumaná z zadaniem wyzwolenia tego miasta od rojalistów. W 1823 roku przyjmował kapitulację Francisco Tomás Moralesa w Ríohacha i Maracaibo. W tym samym roku wraz generałem José Antonio Páezem brał udział w operacjach, które doprowadziły 10 listopada do zdobycia Puerto Cabello. Następnie powrócił do Cumana, gdzie pełnił funkcję burmistrza i komendanta departamentu Orinoko. W 1828 i 1830 zwalczał rojalistyczne reakcje, które zagrażały systemowi konstytucyjnemu po czym przeszedł na emeryturę. 12 grudnia 1831 roku zginął zamordowany w Cumaná. 24 października 1877 jego szczątki umieszczono w Narodowym Panteonie Wenezueli.