Ojciec Maxa Seifriza zaczął uczyć go gry na skrzypcach, zanim ten ukończył szósty rok życia. Wkrótce do tego dołączyły zajęcia ze śpiewu i gry na fortepianie. Kilkuletni Seifriz śpiewał w kościelnym chórze oraz solo. W roku 1838 magistrat miasta Rotweil podjął decyzję, by powierzyć naukę gry na skrzypcach mającego jedenaście lat Maxa Seifriza kapelmistrzowi książęcej orkiestry Hohenzollernów, Thomasowi Täglichsbeckowi. Magistrat postanowił pożyczyć Seifrizowi pieniądze na sześć lat nauki. Po roku Max był na tyle zaawansowany, że mógł grać w orkiestrze książęcej. W roku 1841 został solistą, a nieco później powierzono mu dyrygowanie mszą oraz symfonią. W roku 1844, po upływie sześciu lat nauki, książę Konstantyn zatrudnił go jako muzyka dworskiego i pierwszego skrzypka. W następnych latach Seifriz komponował utwory, które przyniosły mu uznanie księcia. W następstwie niepokojów 1848 roku muzycy orkiestry dworskiej dostali urlop na czas nieokreślony. Książę sprzedał Prusom księstwo Hohenzollern-Hechingen i przeniósł się do swoich dóbr na Dolnym Śląsku – Skały pod Lwówkiem Śląskim. Seifriz wyjechał do Zurychu, gdzie występował jako pierwszy skrzypek i solista, a także dyrygent. Kilka jego kompozycji zostało tam z powodzeniem wystawionych. W Zurychu Seifriz poznał Richarda Wagnera, który odkrył przed nim nowe ścieżki muzyczne.