Pochodził ze szlachty i był synem generała. W roku 1766 zaczął służbę w pułku karabinierów. W roku 1788 został pułkownikiem, w 1789 był deputowanym szlachty do Stanów Generalnych, zaś w 1790 przewodniczącym Konstytuanty. W 1791 powrócił do armii – w roku 1793 awansował na generała brygady, a w 1793 na generała dywizji. W tym samym roku został ranny w walce z powstańcami wandejskimi i wycofał się ze służby. W roku 1795 powrócił jednak do armii i został dowódcą Armii Wewnętrznej. W trakcie zamachu stanu 13 Vendémiaire załamał się po pierwszym starciu i zaczął prowadzić rokowania z rojalistami. Ostatecznie sytuację uratował jednak generał Bonaparte, sprowadzony przez Barrasa. W związku ze swoim zachowaniem Menou został postawiony przed sądem, w trakcie postępowania uwolniono go jednak od zarzutów.