Kiedy Wercyngetoryks otrzymał żądane posiłki ruszył w ślad za Cezarem, który chcąc nieść pomoc zagrożonej przez powstańców Prowincji rozkazał legionom marsz ku ziemiom Sekwanów. Po doścignięciu maszerujących Rzymian wódz galijski rozłożył swą armię trzema obozami w odległości ok. dziesięciu tysięcy kroków (15 km) od obozu Rzymian. Na zwołanej naradzie ujawnił naczelnikom plemiennym swój plan. Upojony zwycięstwem pod Gergowią Wercyngetoryks uważał, że należy uderzyć na Rzymian w trakcie marszu, gdyż w przeciwnym razie kiedy dotrą oni do Prowincji, to po uzupełnieniu swych sił powrócą do Galii i w ten sposób wojna się nie zakończy. Według niego należało zaatakować legiony w trakcie marszu, kiedy zaskoczone nieoczekiwanym atakiem nie będą mogły sformować szyku bitewnego. To pozwoliłoby na zdobycie i zniszczenie taborów. W żadnym wypadku Wercyngetoryks nie przewidywał wciągnięcia swych oddziałów w regularną bitwę z Rzymianami. Plan został przyjęty jednogłośnie i już następnego dnia Galowie w trzech kolumnach złożonych z samej jazdy ruszyli w kierunku rzymskiego obozu, zaś oddziały piechoty zostały rozmieszczone przed obozem jako jego ubezpieczenie. Wódz galijski umieściwszy dwa oddziały na skrzydłach, nakazał, by oddział jazdy znajdujący się w centrum powstrzymał gwałtownym atakiem marsz rzymskiej kolumny od czoła. Widząc zbliżających się Galów Gajusz Juliusz Cezar również podzielił swe siły na trzy części i rozkazał uderzyć na nieprzyjaciela.