Ariarates IV wstąpił na tron jako dziecko. Poślubiając córkę Antiocha III Wielkiego, króla państwa Seleucydów, znalazł się w jego obozie politycznym. Tytus Liwiusz, historyk rzymski, w dziele, pt. "Dzieje Rzymu od założenia miasta" podał, że Antioch wysłał ludzi do Kapadocji po pomoc wojskową (ks. XXXVII, rozdz. 31). W wyniku przymierza z teściem, Ariarates pomagał mu w jego wojnie przeciw Rzymowi (tzw. wojna syryjska). Wysłał mu dwa tysiące żołnierzy. Dołączyli oni do falangitów i tysiąc pięciuset osobowej piechoty gallogreckiej na lewe skrzydło armii (XXXVII 40). W r. 190 p.n.e. doszło do bitwy pod Magnezją, w której przegrał Antioch. Ariarates postanowił wysłać posłów do Rzymu z prośbą o pokój w 188 r. Posłowie prosili o łaskę oraz możność zapłaty odszkodowania za wyrządzone szkody w wyniku udzielenia pomocy królowi Antiochowi. W odpowiedzi Rzymianie kazali zapłacić sześćset talentów (XXXVIII 37). Po pewnym czasie postanowili obniżyć do połowy kwotę Ariaratesowi, z powodu króla Pergamonu Eumenesa II Filadelfa, który zaręczył się z jego córką Stratoniką. Przyjęto go również w poczet przyjaciół Rzymian (XXXVIII 39). W latach 182–179 p.n.e. Ariarates pomagał zięciowi i królowi Pergamonu Eumenesowi II Filadelfowi w wojnie przeciw Farnakesowi I, królowi Pontu.