Het PFDJ werd in 1994 opgericht en is voortgekomen uit het Eritrese Volksbevrijdingsfront (EPLF) dat vanaf 1970 streed voor een van Ethiopië onafhankelijk Eritrea. Het EPLF was tot 1990 een marxistisch-leninistische organisatie, maar rond 1990 werd afstand gedaan van deze ideologie ten gunste van het linksnationalisme. In 1991 versloeg het EPLF het Ethiopische leger en verkreeg Eritrea een grote mate van zelfstandigheid. Bij een referendum in 1993 sprak een overgrote meerderheid zich uit voor onafhankelijkheid. Op 14 mei 1993 werd de onafhankelijkheid uitgeroepen en kwam er een regering tot stand onder Isaias Afwerki. In februari 1994 werd tijdens een congres van de EPLF besloten om het bevrijdingsfront op te laten gaan in de nieuw op te richten politieke massabeweging Volksfront voor democratie en rechtvaardigheid (PFDJ). Een klein deel van een andere bevrijdingsorganisatie, het Eritrese Bevrijdingsfront (ELF) - de grote concurrent van het EPLF - besloot om zich aan te sluiten bij het PFDJ. Sindsdien is het PFDJ nog altijd aan de macht. Beloften om op den duur te komen tot de invoering van een meerpartijenstelsel, zoals voorzien in de grondwet van 1997, is de regering van Eritrea nog altijd niet nagekomen. Ook zijn er sinds de onafhankelijkheid geen landelijke verkiezingen gehouden. De regering wijst er op dat de gespannen situatie met buurland Ethiopië (waarmee Eritrea met regelmaat in een gewapend conflict verzeild is) het onmogelijk maakt om over te gaan tot democratisering. Tussen 1997 en 2002 vonden er zuiveringen plaats binnen de partij. Petros Solomon, die sinds 1995 aan de leiding van het PFDJ stond, moest in 1997 het veld ruimen. In 2001 zat hij enige tijd gevangen. Hij geldt als een tegenstander van president Afwerki en werd na zijn vrijlating min of meer onder huisarrest gesteld. Zijn lot is tot op heden (2020) niet duidelijk.