Στις αρχές της δεκαετίας του 1720, ο βασιλιάς της Γεωργίας Βαχτάνγκ VI ενέτεινε τις προσπάθειές του για την αντιμετώπιση του Νταγκεστάν . Το 1722, αποφάσισε να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Ρώσο τσάρο Πέτρο Α΄ και κινητοποίησε έναν μεγάλο στρατό, για να κάνει εκστρατεία ενάντια στο Νταγκεστάν και τον κύριο σύμμαχό τους, την Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Περσικού Πολέμου (1722-1723) . Ωστόσο, ο Πέτρος σύντομα έκανε ειρήνη με τους Πέρσες, που ανάγκασαν τον Βαχτάνγκ να ανακαλέσει τα στρατεύματά του. Η ανεξαρτησία της Γεωργίας κατέρρευσε τελικά και πάλι υπό την οθωμανική και περσική επίθεση κατά τις δύο επόμενες δεκαετίες, δίνοντας στις φυλές του Νταγκεστάν περισσότερες πιθανότητες να επιτεθούν. Το 1744, ο Τέιμουραζ II και ο γιος του Ηράκλειος II αναβίωσαν τα βασίλεια των Κάρτλι και Καχετίας από τον άρχοντά τους, τον Ναντίρ Σαχ, και ενώθηκαν με τις δυνάμεις τους για να ελέγξουν τις επιθέσεις του Νταγκεστάν. Από το 1750 έως το 1755, τρεις φορές απέρριψαν με επιτυχία έναν μεγάλο συνασπισμό των φυλών του Νταγκεστάν με επικεφαλής τον Αβάρο χαν Νουρσάλ Μπεκ. Το 1774, ο Ηράκλειος II δημιούργησε μια ειδική στρατιωτική δύναμη, η οποία αρχικά, υπό τη διοίκηση του γιου του Ηράκλειου, Λέβαν, χρησίμευσε ένα αποτελεσματικό όργανο ενάντια στις επιθέσεις του Νταγκεστάν. Ωστόσο, αντιμετωπίζοντας μια εσωτερική κρίση στο βασίλειό του, ο Ηράκλειος II δεν μπόρεσε τελικά να εξαλείψει τις απειλές από τους ορειβάτες του Καυκάσου. Το 1785 και το 1787, ο Αβάρ χαν Ομάρ επιτέθηκε δύο φορές στην Καχετία, μετατρέποντας πολλά παραμεθόρια χωριά σε ερείπια. Ξεκινώντας το 1801, με την προσάρτηση της Γεωργίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο δρόμος του Νταγκεστάν εξασθένησε σημαντικά.  Κατά τη διάρκεια των πολέμων του Καυκάσου, ο Ιμάμ Σαμίλ εισέβαλε στα σύνορα της Καχετίας το 1854, μια επίθεση που θεωρείται σε μεγάλο βαθμό το τελευταίο συμβάν της "Λεκιανόμπα".