Zwycięska koalicja antyfrancuska pozytywnie odniosła się do koncepcji restauracji Burbonów (w osobie Ludwika, brata zgilotynowanego w 1793 Ludwika XVI), jednak nie życzyła sobie powrotu do zasad ustrojowych sprzed 1789, wskazywano raczej na model angielski oraz krótkie tradycje francuskiej monarchii konstytucyjnej 1791-1792. Ostatecznie podstawowe zasady nowego porządku miała wyznaczać opracowana przez króla i Senat Karta, łącząca pewne akcenty liberalne z wyraźnie monarchistycznym nastawieniem. Ludwik XVIII otwarcie deklarował, że nie ma zamiaru być "królem Rewolucji", odrzucił również większość legislacyjnego dorobku Cesarstwa. Dokument zawierał jednak liczne sformułowania przepisane lub sparafrazowane z Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Decydującą rolę ustrojową pozostawiono królowi, który miał samodzielnie prowadzić politykę zagraniczną, dowodzić armią oraz mógł rozwiązywać Izbę Deputowanych pod warunkiem zwołania nowych wyborów w ciągu trzech miesięcy. Otrzymał także prawo wydawania tzw. ordonansów - nadzwyczajnych dekretów, które jednak ograniczono do "przypadków szczególnego zagrożenia państwa". Ważnym szczegółem było też podanie roku 1814 jako dziewiętnastego roku panowania Ludwika XVIII (tj. uznanie go za króla od momentu domniemanej śmierci syna Ludwika XVI). 4 czerwca 1814 senatorowie złożyli przysięgę na Kartę.