Zygmunt August wybił ćwierćkopki, podobnie jak półkopki, w związku z potrzebami finansowymi spowodowanymi prowadzoną wówczas I wojną północną. Wartość urzędowa ćwierćkopka (15 groszy litewskich, czyli 18,75 groszy polskich) została zawyżona wobec będących w obiegu talarów zagranicznych, za które płacono 33 grosze polskie, czyli 16,5 grosza polskiego za pół talara, co za tym idzie 13,2 grosza litewskiego za monetę o zawartości kruszcu taką, jaką miał ćwierćkopek. Moneta o przymusowej, zawyżonej wartości, nie mogła zdobyć popularności w systemie pieniądza kruszcowego. Przyjmowana była niechętnie i w urzędowej wartości jedynie jako zapłata za zobowiązania skarbu. W handlowym obiegu wartość kształtowała się zgodnie z relacjami kruszcowymi, czyli niżej.