Był synem Jana i Julii z Dudzińskich. Po ukończeniu szkoły elementarnej podjął w 1902 dalszą naukę w rosyjskim gimnazjum klasycznym. Uczestnik strajku szkolnego z 1905. Jako czynny członek Ochotniczej Straży Pożarnej w Janowie Lubelskim brał udział w pracach konspiracyjnych. W 1909 wyjechał to Tifilisu, do przebywającego tam brata i podjął pracę zarobkową. Jako poddany rosyjski został powołany do wojska, gdzie ukończył szkołę podoficerską oraz oficerską, uzyskał stopień chorążego i służył jako dowódca kompanii w wojskach rosyjskich kwaterujących w Persji. Brał udział w I wojnie światowej, a po wybuchu rewolucji bolszewickiej, opuścił szeregi armii rosyjskiej i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Zaciągnął się do tworzących się oddziałów polskich na Kaukazie. Następnie trafił do I Korpusu Polskiego gen. Dowbor-Muśnickiego. Po rozwiązaniu Korpusu przedostał się do Lublina, gdzie brał udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich. Wstąpił do Wojska Polskiego i po zweryfikowaniu w stopniu podporucznika otrzymał przydział do 1 lubelskiego pułku piechoty (późniejszy 23 pp). Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 23 pułku piechoty. 23 lutego 1921 został zatwierdzony w stopniu porucznika z grupy „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”.