Spośród rzymskich historyków Celiusz Antypater jako pierwszy zwrócił dużą wagę na stronę formalną dzieła historycznego, ozdobny styl i płynność narracji. Jako retor był zwolennikiem stylu azjańskiego, w monografii posługiwał się silnie zrytmizowanym językiem, co wpływało na udziwnienie szyku wyrazów, a zdania rozbijał na krótkie człony. Dla ożywienia narracji posługiwał się czasem teraźniejszym (praesens historicum), od Enniusza zapożyczał różne poetyckie wyrażenia. Jego celem nie było jedynie przekazanie informacji historycznych; chciał ująć je w sposób retoryczny, tak dobierając i przedstawiając materiał, by zainteresować odbiorcę, co zgodne było z postulatami części historiografii hellenistycznej. Dlatego też zawarł w dziele liczne anegdoty i dygresje, opowieści o potworach i podania o początkach miast oraz inne wiadomości geograficzne. Zgodnie z tradycją antycznego dziejopisarstwa wprowadzał nieautentyczne mowy, które wygłaszały przedstawiane postacie historyczne, a ponadto urozmaicał swój tekst opisami snów, scenami patetycznymi i budzącymi grozę (np. zmyślona burza podczas przeprawy armii rzymskiej do Afryki), nie unikał retorycznej przesady, posługiwał się też moralnymi pouczeniami (klęskę nad Trazymenem miał spowodować brak pobożności Flamminiusa, który zlekceważył boskie znaki). W podobnym celu wprowadzał opisy interwencji bogów, choć nie można wykluczyć, że sam wierzył w taką formę ich wpływu na życie ludzi.