Πήρε μέρος σε πολλές μάχες ("Αγράφων, Σοβουλακίου, Κρεμμυδίου,Βελίτσης,Διστόμου κτλ") και διακρίθηκε ιδιαίτερα στα χρόνια 1824-1826. Πολέμησε στο Μεσολόγγι με τον Ιωάννη Ράγκο, Ανδρέα Ίσκο, Γεώργιο Τσόγκα και τον θείο του Σπύρο Σκυλοδήμο, ο οποίος και έπεσε κατά την έξοδο, και έπειτα μετά την πτώση του, με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ως πενήνταρχος στις συγκρούσεις στο Χαϊδάρι στις 6 με 8 Αυγούστου 1826, στην Δόμβραινα στις 16 Οκτωβρίου 1826, στην Αράχοβα στις 18 με 24 Νοεμβρίου 1826 και στην Αττική το 1827 όπου ανδραγάθησε. Ήταν ένας απο τους ανδρειώτερους και πιο έμπιστους αξιωματικούς του Γ.Καραϊσκάκη, ο οποίος στη διαθήκη του τον όρισε προστάτη της οικογενείας του και του εμπιστεύτηκε τα ανήλικα παιδιά του, για την συντήρηση της οποίας πούλησε μέχρι και τα άρματά του . Κατά την συγκρότηση των χιλιαρχιών για την απελεύθερωση της Στερεάς Ελλάδος (επί κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια) έγινε, νεώτατος ων, εκατόνταρχος στην Γ΄ Χιλιαρχία του Γιαννάκη Στράτου παρά του στρατάρχου Δημητρίου Υψηλάντη λαμβάνοντας μέρος στίς μάχες της Τέρνοβας και της Πέτρας.Με την οργάνωση των Ελαφρών Ταγμάτων τον επόμενο χρόνο παίρνει τον βαθμό του Λοχαγού και τίθεται επικεφαλής του 1ου Λόχου του 4ου Τάγματος. Στα γεγονότα του 1832 υπηρετεί στην χιλιαρχία του Χριστόδουλου Χατζηπέτρου ως υποταγματάρχης με τον οποίο είχαν συμπολεμήσει σε πολλές μάχες και τους συνέδεε αμοιβαία εκτίμηση και αλληλοσεβασμός. .