W 1813 r. rozegrała się pod Płakowicami jedna z decydujących bitew wojen napoleońskich znana jako bitwa nad Bobrem. 23 maja w płakowickim zamku kwaterował wielki książę Konstanty. Następnego dnia Rosjanie i Prusacy wycofali się przed nadciągającymi Francuzami. 19 i 20 sierpnia wojska Langerona i Yorcka wyparły Francuzów z prawego brzegu Bobru zajmując Płakowice. 21 sierpnia cesarz Napoleon z korpusem marszałka Macdonalda spróbował odbić Płakowice uderzając z Wiatracznej i Skałki. Atak został odparty a cesarz zmuszony do wycofania się. 29 sierpnia po przegranej bitwie nad Kaczawą wycofujące się wojska francuskie dotarły do Płakowic chcąc przeprawić się do Lwówka. Tymczasem wezbrany Bóbr zerwał mosty. Naciskani przez oddziały Langerona Francuzi próbowali przeprawy wpław, co zakończyło się klęską. Utonęło ok. 2000 żołnierzy, a ok. 6000 (według niektórych źródeł 3 000) dostało się do niewoli. W ręce koalicji dostał się głównodowodzący generał Jacques-Pierre-Louis Puthod, 13 dowódców batalionów i 100 innych oficerów. Francuzi stracili 24 działa. Przez rzekę udało się przeprawić jedynie 40 żołnierzom. Płakowice bardzo ucierpiały podczas działań wojennych. Zamek został ogołocony z wartościowych przedmiotów. W szczególności biblioteka zawierająca wiele cennych woluminów i przyrządów naukowych została rozszabrowana i zniszczona.