Praworęczny Holender zaliczał się do europejskiej czołówki tenisowej w latach 20. i 30. XX w. i jest uważany za najlepszego gracza swojego kraju do czasu sukcesów Toma Okkera. W 1934 Harry Hopman określił Timmera jako jednego z najlepiej grających na twardych kortach, a William Tilden uznał Holendra za wszechstronnego zawodnika. Zdobył 23 tytuły mistrza Holandii, z czego 9 w grze pojedynczej. W 1927 i 1929 dochodził do ćwierćfinału Wimbledonu. W parze z rodaczką Keą Bouman zdobył brązowy medal olimpijski na igrzyskach w Paryżu w 1924 w konkurencji gry mieszanej. W grze pojedynczej na tych igrzyskach doszedł do trzeciej rundy.