W 1919 porzucił służę w tej formacji i przystąpił do powstańców wielkopolskich. Po zakończeniu powstania służył w XV batalionie saperów. W stopniu podporucznika dowodził plutonem w 3. kompanii. Wykazał się bohaterską postawą w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył na Wołyniu i dotarł pod Kijów. Był dowódcą czołówki inżynierskiej. Zginął w trakcie kontrofensywy bolszewickiej pod Kolnem, kiedy to zastrzelił go z rewolweru symulujący poddanie bolszewik. Pochowano go w Stawiskach, ale wkrótce został ekshumowany, przewieziony do Kostrzyna, i pochowany na Cmentarzu Parafii Rzymskokatolickiej, w grobowcu rodzinnym obok brata Zygfryda (kaprala sanitarnego 3 pułku Strzelców Wielkopolskich, który zmarł 25 sierpnia 1920 w Ostrowie Wlkp.). 19 stycznia 1921 roku został pośmiertnie zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w inżynierii i saperach, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej.