Bitwa pod Połtawą (1709) jest punktem zwrotnym w historii mocarstwowości szwedzkiej. Postanowienia traktatu w Traventhal (1700) zostały zerwane przez Danię, która jesienią 1709 przystąpiła do nowej wojny z mocno osłabioną Szwecją. Duńczycy podjęli jedną z ostatnich prób odzyskania utraconych prowincji i swej pozycji w Skandynawii. W listopadzie 1709 w Råå w Skanii ponownie wylądowało 15 000 żołnierzy duńskich. Cała Skania, poza Landskroną i Malmö, szybko znalazło się w rękach duńskich. Duńczycy planowali atak w kierunku głównej bazy floty szwedzkiej, Karlskrony. Szwedzki generalny gubernator Skanii, Magnus Stenbock, wycofał się z nielicznymi oddziałami do Smalandii, gdzie powoli zbierała się nowa armia szwedzka. W lutym 1710 zdołał on zebrać ok. 16 000 niedoświadczonych żołnierzy, z którymi ponownie wkroczył do Skanii. Decydująca bitwa rozegrała się pod Helsingborgiem 28 lutego (10 marca) 1710. Szwedzi odnieśli decydujące zwycięstwo. W marcu 1710 resztki wojsk duńskich zostały ewakuowane do Helsingør na Zelandii.