Artur nie został wymieniony w Kronice anglosaskiej, napisanej około 890 roku, ani przez pisarza Bedę Czcigodnego w jego "Historia ecclesiastica gentis Anglorum" ("Historia kościelna narodu angielskiego") z około 731. Po raz pierwszy Artur pojawił się w "Historia Brittonum", pracy zwykle przypisywanej Nenniuszowi, walijskiemu duchownemu i napisanej około 828 roku. Autor "Historii Brittonum" wymienia dwanaście bitew stoczonych przez Artura i daje mu tytuł "dux bellorum", co można przetłumaczyć jako "wódz wojenny". Napisano tam również, że Artur walczył "u boku królów brytyjskich", a nie, że sam był królem. Inne źródła łączące Artura z jedną z tych bitew (w tym także z bitwą pod Mons Badonicus) wywodzą się bezpośrednio lub pośrednio z "Historia Brittonum". W chronologii Artur znajduje się między śmiercią Hengesta, a panowaniem Idy z Bernicji, co sugeruje, iż kompilator "Historii Brittonum" umiejscawiał jego żywot na początku VI wieku. Ostatnio w środowisku naukowym podano w wątpliwość wiarygodność "Historia Brittonum".