Bununla birlikte, eyaletlerin hakları ve sınırlı bir federal hükümet lehine güçlü bir duyarlılık olmaya devam etti. Bu, Federalistlere muhalefet rolünü üstlenen yeni bir partinin, Cumhuriyetçi veya Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'nin platformu oldu. Jefferson ve Madison, kurucuları ve liderleriydi. Demokratik Cumhuriyetçiler, Hamilton'un Birleşik Devletler Birinci Bankasına şiddetle karşı çıktılar. Amerikan dış politikasına, Birleşik Krallık ile Fransa arasındaki Fransız Devrim Savaşlarının patlak vermesi hakimdi. Cumhuriyetçiler Fransa'yı destekleyerek Fransız Devrimi'ni demokrasi için bir güç olarak teşvik ederken, Washington yönetimi İngiltere ile devam eden barış ve ticareti tercih ederken, Hamilton ve Federalistleri aristokrasiyi ve Federalistleri desteklemekle suçlayan Demokratik Cumhuriyetçilerin tiksintisine Jay Antlaşması'nı imzaladı. John Adams, 1797'de Washington'u Başkan olarak başardı ve yönetiminin politikalarını sürdürdü. Jeffersonian Cumhuriyetçiler 1801'de Federal hükümetin kontrolünü ele geçirdiler ve Federalistler asla iktidara geri dönmediler. -- Kurucu Meclis toplantıları sona ermişti; temsilciler"Kent Meyhanesi'ne gittiler, birlikte yemek yediler ve dostça vedalaştılar." Buna karşın, daha mükemmel bir birlik kurma yolundaki çabaların çok önemli bir aşaması henüz başlamamıştı. Belgenin yürürlüğe girebilmesi için her eyalette toplanacak halk meclislerinin onayı gerekliydi.