W 1910 roku na części terenów znajdujących się za Zakładem założono park o powierzchni 6,6 ha. Wytyczono ciąg alejek, z których główna, lipowa, łączyła szpital z budynkami gospodarczymi. Zaprojektowano zgrupowania drzew takich jak buki i graby, sosny wejmutki oraz świerki i poprzeplatano je kasztanowcami, klonami, jesionami, robiniami i brzozami. Pozostały po działającym w XIX wieku dolomitołomie system zagłębień terenu został zaadaptowany na ścieżki, w jednej z odkrywek skalnych w latach 20. XX wieku urządzono grotę maryjną (nazwaną Grotą Lourdzką), a u wejścia prowadzącej do niej powyrobiskowej kotliny zbudowano kamienną fontannę, poświęconą patronowi Zakładu, św. Janowi Chrzcicielowi rozdającemu „wodę żywą” zamiast „martwej wody” (alkoholu) prześladującej leczonych tu alkoholików. Obok krzyża upamiętniającego dawną szubienicę założono niewielki cmentarz dla zakonników, zaś nad zagłębieniami poprzerzucano malownicze mostki, a ścieżki wysypano tłuczniem dolomitowym. Dopełnieniem całości była zielona brama wejściowa (pergola), ławeczki i latarnie, drewniana samotnia, altana oraz kręgielnia. Park był ogrodzony i pieczołowicie pielęgnowany, służąc przede wszystkim powrotowi do zdrowia osób leczonych w zakładzie, zaś wierni mieli do niego wstęp jedynie w niedziele i święta po nabożeństwach.