Ludwik przez całe życie był wodzem w służbie Cesarstwa. W latach 1674–1677 walczył przeciwko Francuzom pod rozkazami Montecuccolego. Walczył pod Wiedniem i pod Parkanami. W 1685 został feldmarszałkiem-lejtnantem. W 1689 został głównym dowódcą cesarskiej armii na Węgrzech, gdzie odniósł znakomite zwycięstwo nad armią Imperium osmańskiego pod Slankamenem w 1691. Wkrótce po tym wysłany został nad Ren, gdzie dowodził armią cesarską walczącą w wojnie palatynackiej. Później prowadził cesarską armię w hiszpańskiej wojnie sukcesyjnej, w której w sierpniu 1702 zdobył Landau in der Pfalz, lecz wkrótce został zmuszony do odwrotu za Ren. Zaraz po tym pobity został pod Friedlingen przez armię francuską de Villarsa. Po tej klęsce zrzekł się dowództwa. Kilka miesięcy później umarł w swoim niedokończonym pałacu w Rastatt. Oprócz praktyki, zajmował się także teorią wojenną. Jest autorem pracy: "Verhandlungen vor, während und nach der Schlacht".