У канцы XIV—XV стст. у беларускай скульптуры ўзмацняецца ўплыў заходнееўрапенскага мастацтва, што было выклікана складанай унутранай і знешняй палітыкай Вялікага Княства Літоўскага, шматлікімі войнамі, прапікненнем каталіцтва, якое стала асабліва адчувацца пасля заключэння Крэўскай уніі 1385 года. У беларускіх землях пачынае пашырацца каталіцкае землеўладанне, будуюцца касцёлы і кляштары: у Гайне (1387), Мінску, Брэсце (каля 1390), у 1409 г. каталіцкай царкве аддаецца Бездзеж і г. д. У касцёлах з'яўляецца паліхромная драўляная і каменная скульптура. Яна характарызуецца цеснай узаемасувяззю з архітэктурай, яе мастацкімі стылямі і вызначае новы этап у развіцці беларускай пластыкі.