Czastuszki tworzone są przede wszystkim przez wiejską młodzież, wykonywane są one całymi seriami w jednej melodii podczas spacerów przy akompaniamencie  harmonii, bałałajki lub też bez muzycznej asysty. Główny emocjonalny ton — majorowy. Główną tematyką jest tematyka  miłosno-życiowa, jednakże już w  okresie przewrotu październikowego w 1917 r. pojawiają się czastuszki o społecznej treści (częściej z ironicznym zabarwieniem); w okresie sowieckim znacząco zwiększa się ich ilość na tle wszystkich czastuszek a  ich zakres tematyczny ulega poszerzeniu. Będąc odpowiedzią na codzienne wydarzenia, czastuszka zwykle powstaje jako poetyczna improwizacja. Charakterystyczne dla niej są zwroty do określonej osoby lub słuchaczy, bezpośredniość wypowiedzi, realistyczność, ekspresja. Pod wpływem folklorystycznych czastuszek powstała czastuszka literacka (D. Biednyj, W. W. Majakowskij, A. A. Prokofiew  i in.).