Pierwszy sukces osiągnęła w 1986 roku, podczas mistrzostw świata w Falun. Wspólnie z Sanną Grønlid i Siv Lunde zdobyła tam brązowy medal w sztafecie. Wynik ten Norweżki w tym samym składzie powtórzyły na mistrzostwach świata w Lahti rok później. Na tej samej imprezie Elvebakk była też trzecia w sprincie, za dwiema reprezentantkami ZSRR: Jeleną Gołowiną i Wienierą Czernyszową. Podczas mistrzostw świata w Chamonix w 1988 roku zdobyła medale we wszystkich trzech konkurencjach. Najpierw zajęła trzecie miejsce w sprincie, plasując się za Petrą Schaaf z RFN i Szwedką Evą Korpelą. Dzień później razem z Elin Kristiansen i Moną Bollerud zdobyła srebro w sztafecie. Następnie zwyciężyła w biegu indywidualnym, wyprzedzając Kristiansen i Czernyszową. Kolejne trzy medale wywalczyła na mistrzostwach świata w Feistritz w 1989 roku. W biegu indywidualnym zajęła drugie miejsce za Petrą Schaaf. Dwa dni później, wspólnie z Synnøve Thoresen, Elin Kristiansen i Moną Bollerud była też druga w biegu drużynowym. Zwyciężyła ponadto w sprincie, przed Cwetaną Krystewą z Bułgarii i Natalją Prikazczikową z ZSRR. W 1990 roku wystąpiła na &lt;a href="Mistrzostwa%20%C5%9Awiata%20w%20Biathlonie%201990"&gt;mistrzostwach świata w Oslo/Mińsku/Kontiolahti&lt;/a&gt;, zdobywając złoty medal w sprincie i srebrny w sztafecie. Ostatni medal zdobyła podczas mistrzostwach świata w Lahti rok później, razem z Grete Ingeborg Nykkelmo i Elin Kristiansen zdobywając srebro w sztafecie.