Sztandar krwi () – nazwa nazistowskiego sztandaru (czerwone tło, białe koło, a w nim swastyka obrócona o 45 stopni), który niesiono podczas nieudanego puczu monachijskiego 9 listopada 1923. Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy stał się jednym z najbardziej szanowanych przedmiotów w Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników. Sztandar należał do jednej z grup SA, a podczas puczu został splamiony krwią jego uczestników, kiedy policja monachijska zaczęła strzelać do demonstrantów. Jednak większość krwi na sztandarze pochodziła od Andreasa Bauriedla, członka partii, który upadł na niego, gdy rozległy się strzały.