Ppłk Ludwik Sawicki dowodził 7 dak w trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku. Ranny w szyję 1 września, doprowadził dywizjon przez bitwę nad Bzurą, Puszczę Kampinoską przy stracie zaledwie jednej armaty i jaszcza, 20 września 1939 roku do Warszawy (ze wspomnień gen. bryg. Romana Abrahama: "Od pierwszych dni wojny w dowódcy 7 dywizjonu artylerii konnej i świetnie zgranym zespole tego oddziału miałem najsilniejsza podporę i gwaranta powodzenia w boju. Pełne wzajemne zrozumienie, pasja jak najszybszego starcia z nieprzyjacielem i otwarcie ognia bez względu na warunki były cechą wszystkich żołnierzy dywizjonu. Należą im się słowa gorącego uznania za Walewice, Psary – Polesie, Brochów i Zamość, za umiejętność scentralizowanego działania dywizjonu, za żywienie ognia; nigdy nie zabrakło nam amunicji"). 29 września 1939 roku wraz z obrońcami stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Za udział w kampanii wrześniowej ppłk Ludwik Sawicki został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W latach 1939–1945 przebywał w Oflagu VII A Murnau. Uwolniony z niewoli 29 kwietnia 1945 roku.