Jako uczestnik kursu przysposobienia wojskowego dla uczniów, Walaszczyk został zmobilizowany i skierowany do Brześcia. Starał się wraz z kuzynem dotrzeć do Rumunii przez Polesie. 17 września 1939, kiedy byli w okolicy Równego, zdecydowali o powrocie do Rylska, chcąc uniknąć oddalonych o ledwie kilka kilometrów wojsk sowieckich. Dotarli tam pod koniec miesiąca. W grudniu 1939 Walaszczyk, z racji doświadczenia i znajomości niemieckiego, został wyznaczony przez Niemców na kierownika tamtejszej fabryki mąki ziemniaczanej oraz zarządcę majątku. Dawało to Walaszczykowi możliwość pomocy członkom rodziny i znajomym. Zatrudniał łącznie około 200 pracowników, dając nocleg i wyżywienie. Zatrudniał także Żydów. Najpewniej w 1941 Wengrow, jeden z jego żydowskich znajomych, poprosił o przyjęcie 40 osób z getta w Rawie Mazowieckiej. Walaszczyk miał wobec Wengrowa dług wdzięczności jeszcze sprzed 1939. Józef przekonawszy Millera – dyrektora Arbeitsamtu – wysoką łapówką, wynegocjował pozwolenie na zatrudnienie 30 Żydów. Co dwa tygodnie musiał płacić kolejną ratę łapówki. Po kilkunastu miesiącach Miller odmówił dalszego przedłużenia zgody na ich pracę. Walaszczyk polecił pracownikom, by się ukryli w razie pojawienia się Niemców. Sam zaś udał się do Millera. Istotnie w tym czasie do majątku przyjechały niemieckie ciężarówki i wywiozły kilku złapanych Żydów do łódzkiego getta. Pozostali ocaleli.