De Stuers woonde, gedurend de jaren 1810-1815 de voorname veldtochten in Rusland en Duitsland bij, en onderscheidde zich daarbij bij menige aangelegenheid, zodat hij in het begin van 1813 benoemd werd tot Ridder in het Legioen van Eer en tot escadronschef werd bevorderd. Toen bij de verdere loop der gebeurtenissen het Franse leger op Franse bodem was teruggedrongen, handhaafde hij zich ook daar zo lang mogelijk, zelfs tegen overmacht. In 1815 bevond hij zich in het Franse leger en woonde de grote slagen in juni van dat jaar bij; bij de Slag bij Waterloo kreeg hij verschillende kogels door zijn mantel. Na de ontbinding van het keizerlijk leger aan de andere kant van de Loire verkreeg hij op zijn verzoek eervol ontslag uit de Franse dienst, met de rang van majoor der cavalerie van de garde, gelijkstaande met de rang van luitenant-kolonel. De Stuers was toen pas 27 jaar oud en had het jaar tevoren het officierskruis van het Legioen van Eer verkregen.