Nieco dalej od monasteru położony jest Nowy Cmentarz Doński (ros. Новое Донское Кладбище), zwany również Cmentarzem Dońskim, który został założony na początku XX wieku. Na jego terenie znajdują się dwie cerkwie: św. Jana Klimaka oraz Serafina z Sarowa, w tej ostatniej po odebraniu przez władze sowieckie świątyni Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu i desakralizacji, 6 października 1927, w dziesiątą rocznicę przewrotu bolszewickiego (rewolucji październikowej) uruchomiono pierwsze w Moskwie i całym ZSRR krematorium. Od 1934 do końca stalinizmu (1953) kremowano w nim ciała ofiar egzekucji przeprowadzanych przez NKWD, z największym natężeniem w okresie "wielkiego terroru" lat 1934-1939. W latach stalinizmu ciała zamordowanych przywożono na cmentarz ciężarówkami z więzień NKWD (m.in. z Lefortowa i Łubianki), ciężarówki zajeżdżały bezpośrednio pod piec krematoryjny. Prochy umieszczano anonimowo w trzech dołach śmierci, położonych w północnej części cmentarza. Największy, określany obecnie jako "mogiła nr 1", zawiera prochy ofiar z lat 1930-1942, "mogiła nr 2" z lat 1943-1944, "mogiła nr 3" z lat 1945-1989. W "spisach rozstrzelanych" Cmentarza Dońskiego, opublikowanych przez Stowarzyszenie Memoriał w 2005 znajdują się krótkie notki biograficzne 5068 straconych. Przewodniczący Stowarzyszenia Memoriał Arsienij Roginski określił zbiorową mogiłę nr 1 jako największy grób roku 1937. Krematorium zostało zamknięte w 1992 roku, a jego budynek zwrócony Rosyjskiemu Kościołowi Prawoslawnemu. Po przebudowie w 1998 świątyni przywrócono sakralny charakter jako Cerkwi pod wezwaniem Serafina z Sarowa i Anny Kaszynskiej.