Na de Eerste Wereldoorlog eiste het nieuwe Koninkrijk Zuid-Slavië (Joegoslavië) het zuidelijk deel van Karinthië op omdat meer dan de helft van de bevolking daar Sloveenstalig was. De vredesconferentie wilde het gebied om economische en strategische redenen niet verdelen en stelde een volksstemming voor die moest beslissen of Karinthië bij Oostenrijk zou blijven dan wel naar Joegoslavië zou overgaan. Omdat de regering in Belgrado bang was dat dit een ongunstige uitslag zou opleveren, liet ze haar troepen zuidelijk Karinthië bezetten tot aan Klagenfurt toe. Inmiddels organiseerden Karinthiërs hun eigen 'Volkswehr' en brak een gewapende strijd uit. Uiteindelijk werd het beslissende Volksabstimmung toch georganiseerd, maar alleen in het Sloveense meerderheidstaalgebied. Daar stemden de Sloveenstaligen echter voor 40% toch voor Oostenrijk en samen met de Duitstaligen leverde dat een Oostenrijkse meerderheid op. Karinthië bleef Oostenrijks maar om verkeersgeografische redenen werden enkele dorpen in het zuidoosten (in het Miestal) aan Joegoslavië, en enkele dorpen in het zuidwesten (in het Kanaltal) aan Italië toegewezen.