Pierwsze sukcesy odnosił w biegach płaskich (Saloniki, 1991 wicemistrzostwo Europy juniorów w sztafecie 4 x 400 metrów), w tej samej konkurencji był czterokrotnym Mistrzem Polski (1993, 1994, 1995 oraz 2000). Koronną dyscypliną Januszewskiego stał się jednak bieg na 400 m przez płotki, w którym w latach 1994–2004 zdobył 10 medali mistrzostw Polski (6 złotych i 4 srebrne). Reprezentował Polskę na Igrzyskach w Atlancie w 1996 (odpadł w eliminacjach) i na mistrzostwach świata (Ateny 1997), już z większym powodzeniem (odpadł po biegu półfinałowym). Karierze Januszewskiego poważnie zagroził wypadek samochodowy jakiemu uległ w 1997, nie było nawet pewne, czy polski lekkoatleta będzie mógł chodzić, zaś dalsza kariera sportowa wydawała się niemożliwa. Jednak dzięki udanej i szybkiej rehabilitacji Januszewski wywalczył niespodziewanie rok później na Mistrzostwach Europy w Budapeszcie złoty medal, poprawiając jednocześnie rekord Polski (48,17 s.), co zaowocowało m.in. 4. miejscem w Plebiscycie Przeglądu Sportowego. Przynależność do czołówki światowej potwierdził w kolejnych latach, zajmując 5. miejsce na mistrzostwach świata w 1999 w Sewilli (w tym samym roku zdobył złoty medal na Uniwersjadzie) oraz 6. na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000 (startował na olimpiadzie także w eliminacjach sztafety 4 x 400 m, która zajęła ostatecznie 7. miejsce) i kolejnych mistrzostwach świata w Edmonton w 2001. Pozostawał w tych imprezach najlepszym Polakiem, mimo iż w reprezentacji wyrósł mu groźny rywal w osobie Marka Plawgo (który m.in. poprawił rekord Polski Januszewskiego).