Το 1898 εγκρίνεται η περιτοίχιση τμήματος του νεκροταφείου με σκοπό την ταφή των στρατιωτικών και το 1899 με απαίτηση της βασίλισσας Όλγας η περιτοίχιση μεγαλώνει με χρήματα του δήμου. Όπως σημειώνει η Παρασκευοπούλου, "επιχειρείται η απόκρυψη της ήττας". Το 1905 επί Μερκούρη αφαιρούνται τα κιγκλιδώματα και τοποθετούνται στη γέφυρα του Ιλισού. Το 1914 επί Μπενάκη, λίγο μετά του Βαλκανικούς, αγοράζεται αντί 1.280 δραχμών ένας μικρός χώρος μπροστά στο νεκροταφείο για να διαμορφωθεί σε πλατεία. Το 1917 επί Τσόχα έχουμε νέα περιτοίχιση κόστους 15.000 δραχμών. Το 1944 επί Γεωργάτου το περιτοίχισμα είναι αναγκαίο για το στρατιωτικό τμήμα του νεκροταφείου. Το κόστος είναι 800.000.000 πληθωριστικές δραχμές. Το 1998 επί Αβραμόπουλου γίνεται νέα περιτοίχιση και συμπληρώνεται με μεταλλική κατασκευή ο πέτρινος τοίχος, κόστους 30.420.688 δραχμών για την ασφάλεια των ταφικών μνημείων. Το 1938 επί Πλυτά εργολαβικώς ανατίθεται η συντήρηση του πρασίνου από ένστολο ημερομίσθιο προσωπικό αντί του ποσού του 1.120.000 δραχμών. Το 1946 εγκρίνεται για πρώτη και τελευταία φορά η κατεδάφιση ταφικού μνημείου. Πρόκειται για το μαυσωλείο της οικογένειας Αλβανόπουλου. Αν και εγκρίθηκε η κατεδάφιση, του μνημείο ουδέποτε γκρεμίστηκε. Το 1951 πεθαίνει αιφνιδίως ο δήμαρχος Κοτζιάς. Ο Κοτζιάς θάφτηκε όχι στο ενδεδειγμένο χώρο τριετών ταφών επιφανών ανδρών, αλλά δωρεάν τιμής ένεκεν στην κεντρική πλατεία του Α' Νεκροταφείου Αθηνών, στη ζώνη πολυτελείας. Το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε χορήγηση 8.000.000 δραχμών για τον προσωρινό καλλωπισμό του τάφου του και άλλα 5.000.000 για την πλήρη και μόνιμη ταρίχευση της σορού του. Το 1950 επί Πιτσίκα προβλέπεται ειδικό τμήμα ταφής δημάρχων, συμβούλων, κρατικών λειτουργών. Επί Χούντας με τον αναγκαστικό νόμο του 1968 διαμορφώνεται σε τοπίου πράσινου.