Josef Stalin dönemindeki politikaları 1920'lerde Rus olmayan halkların yerel dillerini ve kültürlerini destekleyerek yola çıkmıştı. Bu politikaların hedefinin oluşturulmakta olan Sovyet halkının çimentosu olacağı propagandası yapılıyordu. Ancak 1930'larda durum değişti ve politika hedefi aynı kalırken, Rusça ve Rus kültürü Sovyet halkının çimentosu yapılmaya çalışıldı. Bu ikinci dönemde örneğin Ukrayna'da Rusça resmi kurumlarda tek geçerli dil haline gelmişti. Hatta bu politika ile, "insanların yeni bir tarihsel, sosyal ve uluslararası halk birliği" olarak değerlendirilmiş ve farklılıkların yok edilmesi amacı güdülmüştür. Sürekli aynı sertlikte sürmese de 1961 yılında Nikita Kruşçev'in kongre konuşmasında millî ayrılıkların silinmesi konusunu anlattıktan sonra, "Millî kalıntıların en ufak belirtisinin bile kökü, tam bir Bolşevik uzlaşması ile kurutulmalıdır." ifadesiyle konuyu sonlandırması politikaların hâlen net olarak sürdüğünü göstermektedir. Leonid Brejnev döneminde de Kruşçev dönemindeki politikalar aynı sıkılıkla sürdürüldü. Ancak Sovyet devletinin olanca ağırlığıyla asimilasyon politikalarını uygulamasına rağmen yine de asimilasyon belli bir ölçüde kaldı. Halkların büyük çoğunluğu millî kültürlerini, siyasi ayrılıklarını sürdürebilmiş, bunu da 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılması ile bağımsız kültürlerini ortaya koyarak gösterebilmişlerdi.