Do upadku Wolnego Państwa Oranii i Transwalu przyczyniło się odkrycie złóż złota i diamentów w latach 60., 70. i 80. XIX wieku zaczęto odkrywać w różnych miejscach (przede wszystkim w paśmie górskim Witwatersrand) w obu państwach pokłady złota i diamentów. Doprowadziło to do napływu zarówno zorganizowanego kapitału brytyjskiego, jak i indywidualnych kopaczy (nazwanych "uitlanderami"). Byli oni traktowani z niechęcią przez rodowitych mieszkańców, ciągle trudniących się przede wszystkim uprawą i hodowlą bydła. Wielka Brytania dążyła do pozbawienia suwerenności państw burskich, a tym samym do uzyskania kontroli nad ich bogactwami naturalnymi. Doprowadziło to do dwóch wojen pomiędzy Wlk. Brytanią a Transwalem i Wolnym Państwem Oranii, tzw. wojen burskich. II wojna burska, rozgrywająca się w latach 1899-1902, doprowadziła do aneksji Transwalu i Wolnego Państwa Oranii. Oznaczało to konieczność podporządkowania się konserwatywnych Burów imperium, z którego wyemigrowali siedemdziesiąt lat wcześniej. Zaczęli więc umacniać swoją świadomość narodową, zbudowaną na wspólnej historii, kulturze, języku i wyznaniu. Oznaczało to radykalizację ich światopoglądu i eksponowanie krzywdy, doznanej ze strony Brytyjczyków. Rozpoczęto również na nowo starania, aby odbudować niepodległy kraj Afrykanerów.