Παρόλο που οι Μογγόλοι είχαν καταστρέψει την Χωρεσμιακή Αυτοκρατορία το 1220, πολλοί Χωρέσμιοι Τούρκοι επιβίωσαν εργαζόμενοι ως μισθοφόροι στο βόρειο Ιράκ. Οι ακόλουθοι του σουλτάνου Τζαλάν αντ-Ντιν Μινγκμπουρνού παρέμειναν πιστοί σε αυτόν ακόμα και μετά το θάνατό του το 1231, και επέδραμαν στα εδάφη των Σελτζούκων στην Τζαζίρα (Άνω Μεσοποταμία) και τη Συρία για τα επόμενα αρκετά χρόνια, αποκαλώντας τους εαυτούς τους "Οι Χβαρεσμίγια". Ο Αγιουβίδης σουλτάνος Αγιούμπ ας-Σάλιχ, στην Αίγυπτο, προσέλαβε αργότερα τις υπηρεσίες τους εναντίον του θείου του, Ισμαΐλ ας-Σάλιχ. Οι "Χβαραζμίγια" τότε κατευθύνθηκαν νότια, από το Ιράκ προς την Αίγυπτο, εισβάλλοντας στις 11 Ιουλίου 1244 στην Ιερουσαλήμ, που τότε την κατείχαν οι Σταυροφόροι. Η ακρόπολη της πόλης, ο "Πύργος του Δαβίδ", παραδόθηκε στις 23 Αυγούστου τις ίδιας χρονιάς και ο χριστιανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε από την πόλη. Αυτό προκάλεσε μια κίνηση στην Ευρώπη για την πραγματοποίηση της Ζ΄ Σταυροφορίας, αλλά οι Σταυροφόροι δεν θα κατάφερναν ποτέ ξανά ν΄ ανακτήσουν την Ιερουσαλήμ. Μετά την κατάληψή της από τις δυνάμεις των Χωρέσμιων μισθοφόρων, η πόλη παρέμεινε υπό μουσουλμανικό έλεγχο μέχρι το 1917, όταν οι Βρετανοί την ανέκτησαν από τους Οθωμανούς.