Lata 90. XX wieku zdominowała jednak osobowość ekscentrycznego reżysera Larsa von Triera, znanego z radykalnych rozwiązań warsztatowych oraz drastycznej tematyki, który po niekoniecznie zauważalnym debiucie "Element zbrodni" (1984) tudzież "Europie" (1990) zdobył pozycję "enfant terrible" duńskiej kinematografii makabrycznym serialem telewizyjnym "Królestwo" (1994). W 1995 odczytał na 48. MFF w Cannes manifest nurtu Dogma 95, nawołującego do tworzenia filmów ascetycznych, bliskich autentyzmowi, niepoddanych wtórnej obróbce oraz nieprzestrzegających reguł kina gatunkowego. Po sukcesie melodramatu "Przełamując fale" (1994) von Trier przystąpił do realizacji jedynego w swojej twórczości filmu zgodnego z postulatem Dogmy, skandalizujących "Idiotów" (1998). Największy sukces von Triera, uhonorowany Złotą Palmą "Tańcząc w ciemnościach" (2001), czerpał jednak inspirację z konwencji musicalu i łamał autorskie „śluby czystości”. Po skrajnie teatralnym, antyamerykańskim dyptyku "Dogville" (2003) oraz "Manderlay" (2005) popularność von Triera stopniowo zaczęła spadać, zwłaszcza gdy ten brnął w mizoginistyczną retorykę i ujawnił swe pronazistowskie sympatie.