Felipe González jako premier prowadził liberalną politykę ekonomiczną, łącząc ją z reformami społecznymi. W okresie jego rządów prowadzono działania na rzecz modernizacji i upowszechnienia m.in. edukacji, opieki zdrowotnej oraz ubezpieczeń społecznych, unowocześniono infrastrukturę (w konsekwencji znacznie zwiększając dług publiczny). Rząd przeprowadził modernizację sił zbrojnych, nie likwidując powszechnej służby wojskowej. Premier opowiadał się za otwarciem kraju na zagranicę, promował bliskie kontakty z Europą, USA i Ameryką Łacińską. Przed referendum z 1986 zadeklarował poparcie dla pozostania Hiszpanii w strukturach NATO, chociaż podczas rządów swojego poprzednika Leopolda Calvo-Sotelo sprzeciwiał się dołączeniu do paktu. Za jego rządów Hiszpania przystąpiła do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Lider PSOE poparł interwencję aliantów podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 – wysłał tam hiszpańskie wojska i zapewnił wsparcie logistyczne (możliwość korzystania z hiszpańskich portów i lotnisk). W 1992 w kraju odbyły się Letnie Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie oraz wystawa światowa w Sewilli. Jednocześnie jego rządy spotykały się z wewnętrznymi niepokojami społecznymi – doszło do pierwszych po przemianach politycznych strajków generalnych, a w rezultacie do konfliktu PSOE z centralą związków zawodowych UGT i jej liderem Nicolasem Redondo.