Późniejszy standard literacki, pochodzący z końca X wieku, powstał pod wpływem biskupa Winchesteru Etelwold I i był potem używany przez takich pisarzy jak Ælfric (zwany Grammaticusem). Ta forma języka znana jest jako „standard winchesterski” () lub powszechniej standardem późnozachodniosaskim (). Powszechnie twierdzi się, że standard ten reprezentuje „klasyczną” formę języka staroangielskiego. Zachował on swoją prestiżową pozycję do czasów inwazji Normanów, kiedy to język angielskie przestał na jakiś czas być językiem literackim.