De Onafhankelijkheidsverklaring had de uitbraak van de Ierse Onafhankelijkheidsoorlog (1919–1921) tot gevolg. Na een militaire patstelling tussen het Ierse Republikeinse Leger en het Britse leger, kwamen onderhandelaars van de Britse regering en de Ierse Republiek het Anglo-Iers Verdrag overeen op 6 december 1921. Dit verdrag bepaalde de oprichting van de Ierse Vrijstaat, een constitutionele monarchie los van Groot-Brittannië, maar met de Britse monarch nog steeds als staatshoofd en een koninklijke gouverneur voor Ierland. Bovendien zouden de zes overwegend protestantse graafschappen in Ulster onder de naam Noord-Ierland onderdeel van het Verenigd Koninkrijk blijven. Een grote minderheid van de Ieren was sterk teleurgesteld en weigerde het verdrag te accepteren, waarop zij in burgeroorlog raakte met degenen die het compromis wel hadden aanvaard. Uiteindelijk wonnen de laatsten, waardoor de in de Onafhankelijkheidsverklaring gestelde doelen slechts deels verwezenlijkt konden worden: het land was nog steeds afhankelijk van het Britse Rijk, geen republiek en omvatte niet het hele eiland.