W 1948 rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, pracę magisterską obronił w 1952. Po ukończeniu studiów otrzymał stypendium na studia podyplomowe na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1955 doktoryzował się na podstawie pracy na temat rewolucji 1905 roku w Królestwie Polskim. W 1956 rozpoczął pracę w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, gdzie był także członkiem Rady Naukowej Instytutu. W 1968 na fali antysemickiej nagonki, będącej efektem wydarzeń marcowych, został zwolniony z pracy. Od 1970 r. profesor nadzwyczajny, a od 1982 profesor zwyczajny, w latach 1971–1987 pracował w Centralnym Archiwum Komitetu Centralnego PZPR, skąd został usunięty z przyczyn politycznych. Od 1990 wykładał kolejno na uniwersytetach w Getyndze, Darmstadt, Fryburgu, Zentrum für Antisemitismusforschung Uniwersytetu Technicznego w Berlinie i Franz-Rosenzweig-Gastprofessur Uniwersytetu w Kassel. W 1990 został laureatem Austriackiej Nagrody Państwowej im. Victora Adlera.