We wrześniu 1939 oficerowie sprzeciwili się żądaniom Wielkiej Brytanii, by Irak zerwał z Niemcami stosunki dyplomatyczne, na co zgodził się premier. Złoty czworobok zaakceptował jego postępowanie, uznając, że w razie potrzeby i tak będzie w stanie obalić rząd. W 1939 na zaproszenie oficerów do Bagdadu przybył Al-Hadżdż Muhammad Amin al-Husajni, wielki mufti Jerozolimy i przywódca nieudanego powstania arabskiego w Palestynie. W lutym 1940 doszło do kryzysu w stosunkach między wojskiem a Nurim as-Sa'idem, czego rezultatem była dymisja tego ostatniego ze stanowiska premiera. Doszło również do konfliktu w armii, gdyż przeciwko złotemu czworobokowi wystąpił jej głównodowodzący Husajn Fauzi. W tej sytuacji as-Sabbagh, Szabib, Salman i Sa'id ogłosili poparcie dla Nuriego as-Sa'ida i zaczęli szykować się do zbrojnej konfrontacji z Fauzim i jego zwolennikami. Groźba otwartej walki skłoniła regenta do powtórnego powierzenia as-Sa'idowi misji tworzenia rządu, jednak ten już w marcu zrezygnował ze stanowiska, poróżniony z niektórymi ministrami i niepewny poparcia wojska, jak również wiedząc, że jego probrytyjska polityka miała coraz więcej wrogów. W tej sytuacji regent powołał na nowego premiera Raszida Alego al-Kilaniego, panarabistę bliskiego złotemu czworobokowi, nakazując mu jednak utworzyć rząd jedności narodowej z udziałem także polityków o orientacji probrytyjskiej, z tym z Nurim as-Sa'idem jako ministrem spraw zagranicznych. Według A. Dawishy krok ten był skonsultowany ze złotym czworobokiem, zaś Ch. Tripp temu zaprzecza, sugerując, że utworzenie rządu w takim kształcie miało pozbawić panarabskich wojskowych niektórych wpływowych sojuszników wśród polityków cywilnych.