Van de Arabische troepen die tijdens de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 opereerden was het Arabisch Legioen het meest succesvol. Het wist voor Transjordanië namelijk zijn doel, het veiligstellen van de Westelijke Jordaanoever (in het Verdelingsplan bedoeld voor een Palestijns-Arabische staat) en Jeruzalem (bedoeld als internationale zone) te halen. Van januari 1948 tot het einde van het Britse mandaat over Palestina op 15 mei 1948 greep het niet in toen zionistische milities reeds een kwart miljoen Palestijnen hadden doen vluchten, maar direct na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël trok het Arabisch Legioen, nog altijd onder leiding van Britse officieren, het Mandaatgebied Palestina binnen. Bij Latrun blokkeerde het legioen de toegangsweg tot Jeruzalem. Het was in mei 1948 betrokken bij de gevechten om de Joodse nederzetting Kfar Etzion die leidden tot een bloedbad onder de bewoners. Op 28 mei 1948 werden de bewoners van de Joodse wijk van de Oude Stad Jeruzalem verdreven en de synagogen verwoest. Gedurende deze oorlog bezette Transjordanië de Westelijke Jordaanoever, waarover emir Abdoellah I van Jordanië en de Joodse leiding in het geheim een overeenkomst hadden gesloten. Op 3 april 1949 werd een wapenstilstand gesloten, met als grens de Groene Lijn. De Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem werden in 1950 door Transjordanië geannexeerd. Transjordanië werd toen "Jordanië".