W okresie rządów Imperium Osmańskiego (1516–1922) duże kurdyjskie grupy plemienne osiedliły się, a także zostały przesiedlone z Anatolii na obszary północnej Syrii. Demografia tego regionu przeszła ogromną zmianę na początku XX wieku. Niektóre plemiona czerkieskie, kurdyjskie i czeczeńskie współpracowały z władzami osmańskimi (tureckimi) w masakrach ormiańskich i asyryjskich chrześcijan w Górnej Mezopotamii, w latach 1914–1920, razem atakami na nieuzbrojonych uciekających cywilów prowadzonych przez lokalne milicje arabskie. Wówczas wielu Asyryjczyków uciekło do Syrii i osiedliło się głównie w dzisiejszym rejonie Al-Hasaka. Począwszy od 1926 w regionie nastąpiła kolejna imigracja Kurdów po niepowodzeniu buntu Szejka Saida przeciwko władzom tureckim. Podczas gdy wielu Kurdów w Syrii mieszkało tam od wieków, kolejne fale ich rodaków uciekały z domów w Turcji i osiedlały się w Syrii, gdzie otrzymywaly obywatelstwo francuskich władz mandatowych. W latach trzydziestych i czterdziestych XX w. W regionie odnotowano kilka nieudanych ruchów autonomicznych.