Krytykę rządzących i ironiczny stosunek do niektórych władców widać już w pierwszym rozdziale, gdzie Voltaire pisze: „Państwa niektórych mocarzów Niemiec lub Włoch, które można obejść w pół godziny, w porównaniu z cesarstwem tureckim, moskiewskim lub chińskim są jedynie małą próbką zdumiewających różnic, jakie natura uczyniła między istotami”. W rozmowie z francuskimi uczonymi Mikromegas dowiaduje się z kolei przerażających i niezrozumiałych dla niego rzeczy o dwóch z wyżej wspomnianych mocarstw – Rosji i Turcja: „W chwili, gdy mówię do ciebie, sto tysięcy szaleńców z naszego gatunku, ubranych w kapelusze, morduje sto tysięcy innych żyjątek ubranych w turbany albo ginie z ich ręki”, a chodzi przy tym „o jakąś kupkę błota, tak wielką jak twoja pięta” (mowa jest tu o wojnie rosyjsko-tureckiej w latach 1735–1739, w której stawką było między innymi zajęcie Krymu). Na oburzenie Mikromegasa, który woła, aby „zmiażdżyć całe mrowisko tych pociesznych zbrodniarzy”, jeden z uczonych odpowiada: „Nie ich trzeba karać, ale owych wysiadujących fotele barbarzyńców, którzy ze swojego gabinetu, trawiąc smaczny obiadek, nakazują rzeź miliona ludzi, a później każą za to składać uroczyste dzięki Bogu”.