Έπαιζε ως μέσος και είχε το προσωνύμιο "der Blonde Engel" (ο ξανθός άγγελος). Η εξαιρετική του ικανότητα στο μοίρασμα του παιχνιδιού τον οδήγησαν στην αναγνώριση: πανέξυπνος και με πολύ καλή τεχνική, έδινε τον ρυθμό που χρειαζόταν, είτε με κοντινές πάσες, είτε με μακρινές μπαλιές, είτε με πολύ επικίνδυνες κάθετες. Αυτό πάντως για το οποίο θαυμάστηκε περισσότερο, ήταν ο τρόπος με τον οποίο χτυπούσε τη μπάλα. Τα στημένα του, φάουλ, κόρνερ, πέναλτι, ήταν αψαιγάδιαστα. Στην Εθνική Δυτικής Γερμανίας αγωνίστηκε από το 1979, κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 και ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Ο ίδιος ψηφίστηκε 2ος καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας, ενώ δύο φορές ήταν τρίτος (1981, 1985). Ένας σοβαρός τραυματισμός του το 1981 τον κράτησε μακριά από τα γήπεδα για σημαντικό χρονικό διάστημα στερώντας τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Ο χαρακτήρας του επηρέασε την εξέλιξη της καριέρας του: παρά την επιτυχημένη πορεία του στην ομάδα της Βαρκελώνης και την κατάκτηση του Κυπέλλου από την πρώτη του χρονιά, οι σχέσεις του με τους προπονητές δεν ήταν οι καλύτερες, ενώ το ίδιο συνέβη και με την εθνική Δυτικής Γερμανίας που τον οδήγησαν στην οικοιοθελή αποχώρησή του το 1984 έχοντας 21 συμμετοχές. Σύμφωνα με το Σούστερ, οφειλόταν σε μεγάλη διαφωνία με τις διοικήσεις τόσο της Μπαρτσελόνα όσο και της Γερμανικής Εθνικής ομάδας για ένα φιλικό αγώνα με τη Βραζιλία. Ανέπτυξε ιδιαίτερη καλή συνεργασία με το Ντιέγκο Μαραντόνα που μεταγράφηκε στο σύλλογο το 1982, αλλά το επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος δεν ήρθε, παρά μόνο το 1985 μετά την αποχώρηση του Αργεντινού.