Begin januari 1945 werd het korps verplaatst naar het Saarland en nam hier een frontlijn over tussen Saarbrücken en Merzig langs de Saar. Op 1 maart beschikte het korps over de 347e en 719e Infanteriedivisies en de 559e Volksgrenadierdivisie. Bij het begin van het geallieerde offensief in de Saar-Pfalz driehoek, vanaf 12 maart, verdedigde het korps deze frontlijn nog steeds. Het korps werd aangevallen door eenheden van zowel het US 3e Leger als het US 7e Leger. Al snel moest het korps terugtrekken, eerst richting Zweibrücken en vervolgens naar de Rijn. Tot aan 24 maart stak het korps de Rijn over. Maar dit was eigenlijk geen korps meer, maar restanten. Het US 7e Leger schatte in dat de twee betrokken Duitse legers in deze korte veldtocht 75 tot 80% van hun infanteriesterkte verloren. Vervolgens werd het korps meer noordelijk ingezet. Rond 28 maart was het korps teruggedrongen tot net noordelijk van Frankfurt. Tijdens de uitbraak vanuit het Remagen bruggenhoofd werd het korps opzij geschoven. De opmars van het US 3e Leger schoof het korps verder voor zich uit naar het oosten. Begin april stond het korps bij Eisenach en vanaf daar verder naar het oosten. Oostelijk van Gotha kon het korps, met als kern de 11e Pantserdivisie, nog een paar dagen standhouden. Maar de Duitsers konden niet meer doen dan alleen vertragen. Uiteindelijk werd het korps teruggedrongen, Tsjechië in.