Η ιδέα ότι «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» λειτούργησε με διάφορες μορφές ως εξωτερική πολιτική από τους Συμμάχους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ευρώπη, η ένταση ήταν κοινή μεταξύ των Δυτικών Συμμάχων και της Σοβιετικής Ένωσης. Παρά τις εγγενείς διαφορές τους, αναγνώρισαν την ανάγκη να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν την απειλή της ναζιστικής επιθετικότητας υπό την ηγεσία του Αδόλφου Χίτλερ. Τόσο ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ όσο και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν επιφυλακτικοί για τη Σοβιετική Ένωση υπό την ηγεσία του Ιωσήφ Στάλιν. Ωστόσο, και οι δύο ανέπτυξαν πολιτικές με την κατανόηση ότι η σοβιετική συνεργασία ήταν απαραίτητη για την επιτυχία της νίκης των Συμμάχων. Υπάρχει μια φράση από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ προς τον προσωπικό του γραμματέα Τζον Κολβίλ την παραμονή της εισβολής της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Είπε ότι, «εάν ο Χίτλερ εισέβαλε στην Κόλαση, θα έκανα τουλάχιστον μια ευνοϊκή αναφορά στον Διάβολο στη Βουλή των Κοινοτήτων». Ο σοβιετικός ηγέτης αντέδρασε με αυτά τα συναισθήματα από τους δυτικούς του συμμάχους. Ήταν δύσπιστος και φοβόταν ότι θα διαπραγματευόταν μια ξεχωριστή ειρήνη με τη Ναζιστική Γερμανία. Ωστόσο, θεώρησε επίσης τη βοήθειά τους ως κρίσιμη για να αντισταθεί στην εισβολή των Ναζί.