Od pierwszego Światowego Kongresu Syjonistycznego w 1897 roku w Bazylei wyraził swoje poparcie dla ruchu syjonistycznego i zaangażował się w jego działalność. Z czasem zaczął sympatyzować z syjonizmem rewizjonistycznym. Od początku swojej twórczości zastanawiał się jak połączyć ewolucyjny pogląd historyczny, który uznawał zmiany w duchu judaizmu, z metahistorią traktującą judaizm jako wyjątkowy byt. To znaczy, co było stałe i niezmienne w religii, a co podlegało zmianom. Dodatkowo rozważał rolę czynników jakie wpłynęły na judaizm przez wieki. Uznał, iż religia zmieniała się pod wpływem czynników zewnętrznych. Jednak nie uważał tego za coś negatywnego. Według niego, mimo że Żydzi rozwinęli religię, system etyczny i koncepcję narodu w pustynnym klimacie, to nie oznacza, iż nie mogą oni tworzyć sztuki wyższej, posiadać poczucia estetyki, rozwijać nauki oraz poczucia przynależności terytorialnej. Judaizm postrzegał jako element narodowej tożsamości, a nie religię. Wierzył, że Żydzi stali się jednym ciałem z wewnętrznym poczuciem wyjątkowości wobec innych. Przeciwnie do przeświadczenia ortodoksyjnego uważał, że Żydzi wytrwali jako naród dzięki jedności, a nie Torze. Judaizm był traktowany przez niego jako zbiór uniwersalistycznych idei, moralności i etyki. W jego myśli przejawiał się mesjanizm, który skutkował przekonaniem, iż do odnowy świata dojedzie wtedy, kiedy Żydzi powrócą do swojej ojczyzny. Zatem odrodzenie państwa żydowskiego było nie tylko politycznym, ale także boskim założeniem. Wobec tego misją syjonizmu było odrodzenie państwowości. Interpretował historię żydowską jako ciąg zdarzeń mających ustanowić niezależność narodu. Na jego retorykę silnie wpłynęło powstanie arabskie w latach 1936–1939. Uważał je nie tylko za konflikt, ale za wysiłek w obronie całego narodu i ojczyzny. To, co działo się w Jiszuwie w latach 30. XX wieku porównał do walki Żydów z Imperium Rzymskim.