Martin pochodził z rodziny o silnej tradycji marynistycznej, jego macierzystym dziadkiem był admirał sir William Rowley, a stryjecznym dziadkiem admirał sir William Martin. Pierwsze lata swej kariery spędził na okrętach dowodzonych przez swego wuja, komandora, później admirała floty, sir Joshuę Rowleya. Służył w Indiach Zachodnich, a następnie, pod koniec wojny ze zbuntowanymi koloniami w Ameryce, powierzono mu dowodzenie własnym okrętem. Lata pokoju czasowo uczyniły go bezrobotnym, lecz wybuch wojny z rewolucyjną Francją w roku 1793 przyniósł okazję pokazania swoich umiejętności. Dowodząc kilkoma okrętami, walczył u boku sir Johna Jervisa w bitwie koło Przylądka Św. Wincentego, a następnie brał udział w akcji, która doprowadziła do opanowania hiszpańskiej fregaty i zniszczenia drugiej. Był aktywny na Morzu Śródziemnym, najpierw przy blokadzie Malty, następnie w Egipcie, zanim zszedł na ląd podczas niedługiego okresu pokoju. Wznowienie działań wojennych sprawiło, że powrócił do służby. W roku 1805 wziął udział w kontrowersyjnej bitwie u przylądka Finisterre pod dowództwem Roberta Caldera. Krótko po tym awansowany na wiceadmirała, złożył zeznania w sprawie Caldera przed sądem wojennym, a po krótkim pobycie na lądzie, powrócił na morze. Wziął udział w blokadzie Kadyksu oraz w operacji wspomagającej armię we Włoszech, zanim znów zszedł na ląd, w związku z zakończeniem wojny. Wielokrotnie awansowany i wyróżniany, dowodził przez kilka lat portem w Portsmouth, przedstawiany był do kilku rycerskich medali. Pod koniec życia otrzymał tytuł "Vice-Admiral of the United Kingdom", zmarł w roku 1847.