Χτισμένο μεταξύ 1375 και 1377, ο Ραβάνιτσα είναι το διάσημο κληροδότημα του πρίγκιπα Λάζαρ, όπου θάφτηκε μετά το θάνατό του στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389. Από τότε, η Ραβάνιτσα είναι προορισμός προσκυνητών και σημαντικό κέντρο πολιτιστικών δραστηριοτήτων και των συναθρίσεων του σερβικού λαού. Το μοναστήρι δέχθηκε επίθεση και ζημιές από τους Οθωμανούς Τούρκους αρκετές φορές, το 1386, το 1398 και το 1436. Στον μεγάλο πόλεμο μετά τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης σκοτώθηκαν αρκετοί μοναχοί. Οι υπόλοιποι μοναχοί, που έφυγαν από την τουρκική επίθεση το 1690, πήραν τα λείψανα του πρίγκιπα Λάζαρ. Ένας αριθμός μοναχών σκοτώθηκε και οι υπόλοιποι πήραν τα λείψανα του αγιοποιημένου πρίγκιπα Λάζαρ και αποσύρθηκαν ενάντια στην επίθεση των Οθωμανών το 1690. Ο μοναδικός επιζών μεταξύ των μοναχών, ο ιερομόναχος Στέφαν, επέστρεψε το 1717 στη Ραβάνιτσα και βρήκε το μοναστήρι λεηλατημένο και ερημικό. Ο νάρθηκας ήταν ερειπωμένος και δέντρα και βλάστηση είχαν αναπτυχθεί σε διάφορα σημεία της εκκλησίας. Με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής αποκατέστησε το μοναστήρι και έχτισε έναν νέο νάρθηκα. Όταν πέθανε ο Στέφαν το 1729 οι εργασίες ανακατασκευής του μοναστηριού δεν είχαν ολοκληρωθεί. Είχαν κατασκευαστεί ξανά τα κελιά και η τραπεζαρία του μοναστηριού καθώς και ο νέος νάρθηκας πάνω στα θεμέλια του παλιού νάρθηκα. Το μοναστήρι υπέστη επανειλημμένες επιθέσεις κατά τη διάρκεια της Σερβικής επανάστασης, στις αρχές του 19ου αιώνα. Η νέα αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί παραβίασαν και προκάλεσαν ζημιές στο μοναστήρι για άλλη μια φορά και συνέλαβαν, βασανίσαν και σκότωσαν τον αρχιμανδρίτη του Μακαρίε στις 24 Φεβρουαρίου 1943.