La Poype zaciągnął się do armii Królestwa Francji ("Ancien Régime") w młodym wieku. Przed wybuchem rewolucji francuskiej w roku 1789 dosłużył się stopnia brygadiera. 15 maja 1793 awansowano go do stopnia generała-majora. Był zwolennikiem rewolucji; poślubił córkę znanego posła do Konwentu, Stanislasa Frérona. Wyróżnił się podczas oblężenia zbuntowanego Tulonu przez armię republikańską. W znacznym stopniu przyczynił się do odbicia przez stronę republikańską ufortyfikowanego miasta. Kierował atakiem na Fort Faron. Później Komitet Ocalenia Publicznego wyznaczył mu zadanie wprowadzania wytycznych tzw. "Wielkiego Terroru" w Marsylii oraz w innych miastach południowej Francji, w których stłumiono bunty antyrewolucyjne. La Loype nie uczestniczył w przewrocie termidoriańskim w przeciwieństwie do swojego szwagra, który był jednym z agitatorów strony „termidoriańskiej”, która obaliła rządy jakobinów. W okresie rządów Dyrektoriatu La Poype miał przerwę w służbie wojskowej. Po zamachu stanu z 18 brumaire'a autorstwa Napoleona Bonaparte, La Poype wrócił do armii, obejmując dowództwo nad francuskimi oddziałami we Włoszech.