Począwszy od pierwszego amerykańskiego filmu pełnometrażowego "Życia Mojżesza" (1909), można dostrzec tendencję znaczącego zwiększenia długości filmów. We Włoszech okresu I wojny światowej powstawały operowe włoskie monumenty takie jak "Cabiria" (1913) Giovanniego Pastrone, natomiast w Stanach Zjednoczonych – pozbawionych tradycji teatralnej i operowej – wykształcił się styl klasyczny niezależny od innych sztuk. Tradycja narracji melodramatycznej w kinie amerykańskim utrwaliła się za sprawą takich filmów, jak "Narodziny narodu" (1915) oraz "Nietolerancja" (1916) Davida Warka Griffitha, w których reżyser stopniował napięcie, prowadził narrację równoległą oraz stosował strategię „ocalenia w ostatniej chwili”. Lata 20. XX wieku przyniosły w Stanach Zjednoczonych konwencjonalizację gatunków filmowych, kręconych odtąd seryjnie i przyciągających widzów przede wszystkim aktorstwem. Zwartą strukturę narracji, opartą na montażu, zaadaptowała również w latach 20. radziecka szkoła montażu, której teoretykami i praktykami byli tacy reżyserzy, jak Siergiej Eisenstein ("Pancernik Potiomkin", 1925), Wsiewołod Pudowkin ("Matka", 1926) oraz Ołeksandr Dowżenko ("Ziemia", 1930). Narracja melodramatyczna cechowała także inspirowane malarstwem i teatrem niemieckie kino ekspresjonistyczne, stanowione między innymi przez Fritza Langa ("Metropolis", 1926) oraz Friedricha Wilhelma Murnaua ("Nosferatu – symfonia grozy", 1922)