W literaturze przedmiotu od dawna podejmowane są próby naukowego opracowania postaw Żydów wobec działań niemieckich oraz wpływu tych postaw na możliwość ocalenia z Holocaustu. Podnosi się przy tym, iż postawy te oscylowały od oporu (w tym kontekście zwłaszcza powstania w gettach warszawskim, białostockim, będzińskim i sosnowieckim, częstochowskim czy łachwieńskim oraz walka w oddziałach partyzanckich), przez współpracę z Niemcami (zarówno w łagodniejszej formie – przez Judenraty w celu chronienia ludności żydowskiej, czy przez robotników przymusowych liczących, że uczciwą pracą zasłużą na życie, jak i w formie kolaboracji), unikanie zagrożeń (czyli ukrywanie się i ucieczka), paraliż (to jest przy świadomości istniejących zagrożeń niemożność podjęcia jakichkolwiek działań), aż po uległość (czyli pogodzenie się ze swoim losem, jakikolwiek by on nie miał być). W zależności od przyjętych postaw różne były szanse i zagrożenia, a co za tym idzie także szanse przetrwania. Trzeba przy tym zauważyć, że nie na wszystkie szanse i zagrożenia poszczególni próbujący się ratować ludzie mieli wpływ. W dalszej części artykułu zostaną przedstawione potencjalne strategie, które mogli obierać Żydzi, a także szanse i zagrożenia z nimi związane.