&lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20kobiet%201990/1991"&gt;Sezon 1990/1991&lt;/a&gt; zaczęła od zajęcia czwartego miejsca w zjeździe 21 grudnia 1990 roku w Morzine. W kolejnych startach wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, jednak nie udało się jej stanąć na podium. W klasyfikacji generalnej była piętnasta, a w klasyfikacji supergiganta zajęła czwarte miejsce. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku brała udział w mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, zajmując między innymi piąte miejsce w zjeździe i kombinacji. Pierwszy medal wśród seniorek wywalczyła podczas odbywających się rok później igrzysk olimpijskich w Albertville, gdzie zajęła trzecie miejsce w supergigancie. Przegrała tam tylko z Włoszką Deborą Compagnoni i Carole Merle. Na tej samej imprezie Seizinger zajęła także czwarte miejsce w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Austriaczką Veroniką Wallinger o 0,03 sekundy. Po zjeździe do kombinacji Niemka zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Petry Kronberger o 0,58 sekundy. Nie ukończyła jednak slalomu i ostatecznie nie była klasyfikowana. W zawodach pucharowych sześciokrotnie plasowała się na podium, przy czym odniosła cztery zwycięstwa: 7 grudnia w Santa Caterina wygrała supergiganta, a 11 stycznia w Schruns, 25 stycznia w Morzine i 7 marca 1992 roku w Vail wygrywała zjazdy. Dzięki temu &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20kobiet%201991/1992"&gt;sezon 1991/1992&lt;/a&gt; ukończyła na trzecim miejscu, za Kronberger i Merle. Trzecia była także w klasyfikacji supergiganta, a w zjeździe wywalczyła Małą Kryształową Kulę. Od tego czasu w każdym kolejnym sezonie stawała na podium klasyfikacji generalnej.