Statystyki z 2012 roku wskazywały, że na obszarze jekaterynburskiego rejonu żeleznodorożnyjego było oficjalnie zarejestrowanych 141 237 mieszkańców, co czyniło go jednym z najsłabiej zaludnionych rejonów w Jekaterynburgu. Dzielnica zajmuje tereny na których od drugiej połowy XVI wieku istniała wieś Pałkino. Na przełomie XVIII i XIX wieku znajdujące się na tym obszarze mniejsze wsie i osiedla zostają włączone w granice Jekaterynburga i stopniowo rośnie liczba ich mieszkańców. Dynamiczny rozwój przychodzi wraz z wytyczeniem właśnie przez te tereny linii kolejowej, która stanie się słynną Koleją Transsyberyjską, w tym miejscu zostaje ulokowany Jekaterynburski Dworzec Pasażerski, a sam obszar staje się przez to ścisłym centrum miasta. Po bolszewickim przewrocie i zakończeniu wojny domowej obszar ten nadal rozwijał się dynamicznie, a związany był głównie z kolejnictwem i przemysłem kolejowym. Nie posiadał on jednak własnej podmiotowości administracyjnej w granicach miasta. Dostrzegając znaczenie tego terenu sowieckie władze postanowiły zmienić ten stan rzeczy. Rejon został oficjalnie utworzony wiosną 1938 roku, a jego patronem wybrano bolszewickiego działacza, Łazara Kaganowicza. Wybór miał znaczenie ideologiczne: Kaganowicz jako ludowy komisarz transportu odpowiedzialny był za koleje w Związku Radzieckim, władze miasta uznały więc, że dzielnica tak związana z kolejnictwem powinna otrzymać go za patrona. Agresja III Rzeszy na Związek Radziecki pobudziła rozwój rejonu, do którego ewakuowano wiele fabryk z zachodu oraz do którego napłynęli robotnicy, specjaliści oraz ludność cywilna. W czasie wojny na obszarze rejonu lokalizowano szpitale dla rannych żołnierzy, a jako dzielnica blisko związana z kolejnictwem, służyła za ważny punkt przeładunkowo-towarowy na trasie ze Wschodu na Zachód. Na front wyruszyło natomiast 18 300 mieszkańców rejonu, większość zginęła, a 1517 jego mieszkańców otrzymało Medal za Ofiarną Pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945.