Рух за рабочы кантроль узнік пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. на буйных прадпрыемствах Масквы, Петраграда, Урала, іншых прамысловых цэнтраў. Пад кіраўніцтвам фабрычна-заводскіх камітэтаў (фабзаўкомаў) пралетарыят браў у свае рукі кантроль за наймам і звальненнем прадпрымальнікамі рабочых і служачых, выкарыстаннем сыравіны і паліва, паступленнем заказаў, выпускам і размеркаваннем прадукцыі. Гэта быў сродак барацьбы з сабатажам і дэзарганізацыяй вытворчасці з боку буржуазіі. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г. рабочы кантроль уведзены як абавязковая мера на прадпрыемствах з наёмнымі рабочымі. 14(27) лістапада УЦВК і СНК РСФСР прынялі «Палажэнне аб рабочым кантролі», які распаўсюджваўся на вытворчасць, куплю, продаж, захоўванне прадуктаў і матэрыялаў, на фінансавую сферу дзейнасці прамысловых, гандлёвых, банкаўскіх, сельскагаспадарчых, транспартных і іншых прадпрыемстваў. На ўсіх прадпрыемствах іх уладальнікі і выбраныя для ажыццяўлення рабочага кантролю прадстаўнікі рабочых і служачых аб'яўляліся адказнымі перад дзяржавай за парадак, дысцыпліну і ахову маёмасці. Вінаватыя ў нядбайнасці, утойванні запасаў, справаздач і іншым, караліся канфіскацыяй маёмасці і турэмным зняволеннем на 5 гадоў. Рабочы кантроль ажыццяўлялі ўсе рабочыя прадпрыемстваў праз фабзаўкомы і іншыя выбарныя арганізацыі.