Od 24 grudnia 1918 żołnierz 7 kompanii II batalionu 27 pułku piechoty, późniejszy żołnierz zawodowy. Uczestnik wojny polsko–bolszewickiej na froncie wołyńskim. Późniejszy dowódca 3 kompanii w I batalionie 27 pułku piechoty. Ranny w walce 29 lipca 1920 nad Stochodem. Awans do stopnia kapitana otrzymał 1 stycznia 1928. Z 27 pp został przeniesiony do KOP 25 marca 1931. W KOP zajmował stanowiska m.in. oficera wyszkolenia w Pułk KOP „Sarny”, dowódcy kompanii ckm w Batalion KOP „Krasne” i dowódcy batalionu KOP „Dawidgródek”. Mianowany majorem 19 marca 1939. Ranny 29 września w bitwie pod Szackiem, po której dostaje się do niewoli. W tym samym dniu zamordowany przez żołnierzy rosyjskich. Pochowany na cmentarzu w Szacku.