Choć czajki kojarzą się z Morzem Czarnym i Siczą, to już hetman Koniecpolski myślał o sprowadzeniu ich do Zatoki Gdańskiej. Proponował sprowadzić 2000 kozaków z czajkami przez Dniepr, Prypecią aż za Pińsk, a następnie przetransportować do Bugu i Wisły. W czasie wojny polsko-szwedzkiej 1626–1629, w czasach panowania Zygmunta III Wazy pomysłu nie udało się zrealizować, ale plan ten powrócił podczas przygotowań Władysława IV Wazy do wojny przeciwko Szwecji. W 1635 roku król polecił wprowadzić plan Koniecpolskiego w życie. Pierwotnie planowano sprowadzić 500 kozaków, ale ostatecznie liczbę tę podwyższono do 1500. Dlatego zamiast 15 czajek, jak wstępnie planowano, trzeba było przygotować 30. Wiosną 1635 roku Władysław IV nakazał pułkownikowi zaporoskiemu Konstantemu Wołkowi (Костянтин Вовк), sprowadzić 1500 kozaków rejestrowych nad dolny Niemen, do Prus, gdzie miały już na nich czekać łodzie. 15 czajek przygotowano na Niemnie rękami doświadczonych w tym fachu kozaków, a w Królewcu wyposażono je w niezbędny sprzęt wojskowy. Pozostałe 15 wykonano adaptując zarekwirowane jednomasztowe baty. Bazą flotylli czajek był Królewiec, który został odpowiednio uzbrojony i ufortyfikowany. Był on silną bazą morską w pobliżu zajętej przez Szwedów Piławy. Pomimo drobnych sukcesów w walce ze Szwedami, rozejm w Sztumskiej Wsi ze Szwecją sprawił, że flotylla czajek stała się zbędna na Zalewie Wiślanym i kozacy zostali zawróceni na Zaporoże.