Wojna iracko-irańska sprawiła, że tworzenie jakichkolwiek organizacji politycznych adresujących swój program do szyitów stało się faktycznie niemożliwe. Ideę formowania wyłącznie szyickich organizacji zaczęto bowiem postrzegać w irackim społeczeństwie jako zdradę stanu. W latach 1983-85 miały miejsce kolejne egzekucje osób aresztowanych wcześniej z powodu członkostwa w Zewie Islamu. Stracono m.in. 17 synów i wnuków Muhsina al-Hakima, ajatollaha i jednego z przywódców organizacji. Rozprawę z Zewem Islamu prawdopodobnie doradził Saddamowi Husajnowi jeden z twórców baasizmu, Michel Aflak. W drugiej połowie lat 80. działalność organizacji faktycznie zamarła. Pewne struktury przetrwały na emigracji, nie włączając się we wspólne inicjatywy zagranicznej opozycji przeciwko rządom Saddama Husajna. Zew Islamu był nadal współfinansowany przez Iran. Podczas powstania szyitów irackich w 1991 niektórzy lokalni przywódcy wywodzili się ze struktur Zewu Islamu. W kolejnych latach partia posiadała komórki w południowoirackich miastach, w których dominowali szyici, a także w licznie zamieszkiwanej przez nich dzielnicy Bagdadu Madinat Saddam.