W 1646 roku wyruszył z pocztem zbrojnym, wspólnie z hetmanem polnym koronnym Mikołajem Potockim, przeciw Tatarom. Blisko związany z obozem królewskim popierał plany wojenne przeciw Turcji. Dnia 5 lutego 1648 roku został starostą lwowskim, a wiosną 1648 roku wyruszył pod komendą hetmanów Mikołaja Potockiego (wielkiego koronnego) i Marcina Kalinowskiego (polnego koronnego) przeciw powstańcom Bohdana Chmielnickiego (kozackiego hetmana). Jego dragoni i nadworni Kozacy wraz z Kozakami rejestrowymi przyłączyli się do Chmielnickiego, co przyczyniło się 17 maja 1648 roku do klęski nad Żółtymi Wodami. Podczas odwrotu z Korsunia do Bohusławia dostał się do niewoli, ale został zwolniony za obietnicę okupu. Powrócił do Lwowa i prowadził dalsze przygotowania do wojny z Kozakami; 23 września 1648 roku walczył w bitwie pod Piławcami. Następnie brał udział w sejmie elekcyjnym. Podpisał "pacta conventa" Jana II Kazimierza Wazy w 1648 roku. W lipcu 1649 roku uczestniczył w obronie Zbaraża. Na sejmie 1649/1650 roku wyznaczony z koła poselskiego na komisarza komisji wojskowej lubelskiej, która zająć się miała wypłatą zaległych pieniędzy wojsku.