Po powrocie do Polski Błękitnej Armii, został instruktorem w szkołach w Modlinie i Rembertowie. Od 16 września 1920 był adiutantem II batalionu 65 pułku piechoty i walczył na froncie polsko-bolszewickim. 18 września został ranny pod Kobryniem. 15 października "na czele niedużego patrolu utorował odwrót swojej jednostce pod wsią Werkały". Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i mianowany na stopień podporucznika. W 1921 został zdemobilizowany i podjął pracę w administracji państwowej. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 72. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.