Het Nationaal Congres was het hoogste orgaan van de partij, maar de werkelijke macht lag echter bij het Uitvoerende Comité met president Gamal Abdel Nasser als voorzitter en eerste secretaris-generaal. Tegen de wens van de gematigden binnen het partijbestuur werd er een geheime organisatie "(Voorhoede Organisatie)" binnen de ASU opgericht met als doel de partij verder naar links te stuwen. Na het overlijden van Nasser in 1970 werd Anwar al-Sadat president van Egypte en secretaris-generaal van de ASU. Hij verbood de Voorhoede Organisatie en begon de zogenaamde "Corrigerende Revolutie" met als doel de invloed van linkse krachten binnen de ASU en de regering te breken. In 1974 begon Sadat aan zijn "open deur beleid" waarbij buitenlandse investeerders werden aangetrokken en een vrije markteconomie werd doorgevoerd. In 1976 moedigde de president de vorming van ideologische platformen binnen de ASU aan, waarna er linker-, rechter- en centrumvleugels ontstonden. Deze vleugels werden in 1978 zelfstandige politieke partijen: de Liberaal-Socialistische Partij (centrum-rechts, economisch liberaal), de Nationale Progressieve Unionistische Partij (links, nasseristisch) en de Nationaal-Democratische Partij (centrum, pragmatisch). Tot deze laatste partij trad president Sadat toe en deze partij bleef tot aan de Egyptische Revolutie (2011) het partijenlandschap domineren. De ASU werd na de oprichting van de opvolgingspartijen ontbonden.