Пасля Паўстання 1830—1831 гг. Камітэту заходніх губерняў між іншым даручалася разабрацца з праблемамі шляхецкага стану. Паводле закона ад 19 кастрычніка 1831 г. «Аб разборы шляхты ў заходніх губернях і аб уладкаванні гэтага роду людзей», дзе зазначалася, што многія шляхцічы «па недахопу аселасці і ўласнасці, і па ладу жыцця … найбольш схільны былі да паўстання і злачынных дзеянняў супраць законнай улады», шляхецкі стан былога ВКЛ быў падзелены на дваранаў і адмыслова створаныя станы аднадворцаў Заходніх губерняў і грамадзян Заходніх губерняў (адпаведна месца жыхарства ў сельскай мясцовасці або ў гарадах і мястэчках). Дваранамі прызнаваліся толькі асобы, зацверджаныя ў адпаведнай годнасці Герольдыяй. На аднадворцаў распаўсюджвалася рэкруцкая павіннасць, грамадзянам дазвалялася пазбегнуць яе, заплаціўшы 1 000 рублёў. Абодва новыя станы мусілі сплочваць асабістыя падаткі і несці службы.