Ο Μακεδονικός αγώνας θεωρείται πως άρχισε το 1903 και ολοκληρώθηκε το 1908. Ουσιαστικά όμως ξεκίνησε το 1872 και τελείωσε το 1912-13, με τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων. Ξεκίνησε ως θρησκευτική αντιδικία μεταξύ των Βουλγάρων Εξαρχικών και των Ελλήνων Πατριαρχικών της Μακεδονίας. Ο πραγματικός σκοπός όμως ήταν ο προσεταιρισμός των πληθυσμών από τα νεοϊδρυθέντα χριστιανικά κράτη, ιδίως μετά την ίδρυση του βουλγαρικού κράτους. Οι δύο πλευτές προσπάθησαν αρχικά να κυριαρχήσουν στη Μακεδονία με ίδρυση σχολείων και εκκλησιών και τελικά με έντονη προπαγάνδα και χρήση βίας από τους κομιτατζήδες. Από το 1903 έγιναν προσπάθειες να συγκροτηθούν στην περιοχή Σερρών αντάρτικες ομάδες Ελλήνων κατά των Βούλγαρων κομιτατζήδων. Μετά το θάνατο του Παύλου Μελά (1904) τονώθηκε η εθνική συνείδηση των Ελλήνων και ο αγώνας έγινε αποτελεσματικότερος. Κέντρο των επιχειρήσεων υπήρξε το ελληνικό προξενείο των Σερρών. Με τη συνεργασία του Προξένου, του Μητροπολίτη και του Συλλόγου «Ορφεύς», που είχε λόγο ύπαρξης τη διοργάνωση καλλιτεχνικών και αθλητικών δραστηριοτήτων, οι αντάρτικες ομάδες έδιωξαν τους κομιτατζήδες από το Παγγαίο μέχρι το Μπέλες. Στο Μακεδονικό αγώνα πήραν μέρος και κάτοικοι των Δαρνακοχωρίων και του Νέου Σουλίου όπως: ο Μιχαήλ (Μιχαλούσης) Βενέτης του Βασιλείου (1877-1961), ο Γεώργιος Μπεντούλης («Κώττας»), ο Χρυσάφης Μπομπότης ή Μπιμπίτσιος («Πατραμάνης») και Σωτήριος Σιώσιος («Γιόρτσιος») του Κωνσταντίνου (1857-1937).