Ukończył szkołę rolniczą po czym zdobywał praktykę w majątkach ziemskich. W latach 1914–1918 służył w armii niemieckiej, w której został mianowany na stopień podporucznika (w roku 1916). Po zdemobilizowaniu działał, od dnia 10 listopada 1918 r., w Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego na terenie Poznania. Uczestnik powstania wielkopolskiego. Pod koniec grudnia 1918 roku zorganizował kompanię powstańczą w Środzie Wielkopolskiej (1 kompania średzka), którą dowodził między innymi w walkach pod Zbąszyniem. W marcu 1919 roku został wyznaczony przez Inspektora Artylerii do utworzenia II baterii artylerii dla dywizjonu artylerii konnej Wielkopolskiej. Na jej czele wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżniał się odwagą i inicjatywą, czego dobitny przykład dał w dniu 8 sierpnia 1920 roku pod wsią Krabryszcze koło Mińska. Wtedy to, kierując osobiście ogniem dział swej baterii, umożliwił 15 pułkowi ułanów poznańskich przebicie się przez front bolszewicki. Za ten czyn porucznik Alfred Milewski z 7 dak-u odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.11434 z dnia 3 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 2 z dnia 18 lutego 1922 r.).