Od sierpnia 1944 do stycznia 1945 Kielce znajdowały się w strefie przyfrontowej, w obszarze tyłowym niemieckiej 4. Armii Pancernej. Zarządzono ewakuację urzędników i volksdeutschów. Miasto było bombardowane przez lotnictwo Armii Czerwonej, co powodowało duże straty także wśród ludności cywilnej. Mieszkańców Kielc Niemcy zapędzili do prac fortyfikacyjnych przy wznoszeniu bunkrów i stanowisk dla dział szturmowych. W nocy z 11 na 12 stycznia 1945 rozpoczęła się z przyczółka baranowsko-sandomierskiego zwycięska ofensywa żołnierzy radzieckich 3 Armii Gwardii gen. Wasilija Gordowa i 13 Armii gen. Nikołaja Puchowa z 1 Frontu Ukraińskiego, wspieranych przez 2 Korpus Lotnictwa Szturmowego. 15 stycznia sforsowali oni Wzgórza Daleszyckie i Dymińskie, a następnie wkroczyli do miasta, którego obroną dowodził gen. Nehring. Podczas bitwy poległo 129 kielczan, 248 czerwonoarmistów i około 6000 Niemców. Ci ostatni stracili 224 czołgi i samobieżne działa pancerne, 179 transporterów opancerzonych, 300 dział, 5 samolotów oraz 1500 samochodów i motocykli. Powojenną historię Kielce rozpoczęły z liczbą tylko 48 tys. mieszkańców.