Najbardziej reprezentatywnym dziełem Nowej Fali okazał się jednak nagrodzony na 10. MFF w Berlinie "Do utraty tchu" (1960). Film Jeana-Luca Godarda, nakręcony z udziałem aktorów Jeana-Paula Belmondo oraz Jean Seberg, był realizowany w warunkach improwizacji. Godard działał bez gotowego scenariusza, układając dialogi w trakcie zdjęć w plenerze; jego film zawierał ostentacyjne błędy montażowe; wreszcie zdjęcia pozbawione były statywu czy też sztucznego oświetlenia, a operator Raoul Coutard kręcił je kamerą z ręki. Dzięki swojemu dynamizmowi "Do utraty tchu" Godarda okazał się filmem przełomowym w skali francuskiej kinematografii, aczkolwiek wraz z upływem czasu odrzucała go część krytyków (którzy nazywali go „anarcho-faszystowskim”), jak również sam autor, który po latach zmienił radykalnie swoją orientację polityczną.