W wyniku głodu w latach 1921–1922 zginęło 2 miliony Tatarów (połowa ogólnej populacji Tatarów nadwołżańskich) w Tatarskiej ASRR i w całym regionie Idel-Ural. Po klęsce głodu na tych terenach osiedleni zostali Rosjanie, co spowodowało spadek liczby Tatarów w populacji do mniej niż 50%. Tatarscy nacjonaliści zwracali się do ONZ z prośbą o potępienie tej klęski głodu jako ludobójstwa Tatarów. Głód z lat 1921-1922 w Tatarstanie jest porównywany z wielkim głodem na Ukrainie.