Głównym obszarem jego zainteresowania było wczesne Średniowiecze. Był zwolennikiem tezy o autochtonizmie Słowian. Do najważniejszych osiągnięć należało m.in. wykazanie rodzimego pochodzenia ozdób srebrnych z X i XI wieku, znajdowanych na obszarze Polski, Łużyc i Połabia, a dotąd uznawanych z importowane ze wschodu. Badał także garncarstwo i wyjaśnił wiele wątpliwości z zakresu technologii garncarskiej wczesnego Średniowiecza. Interesowało go również zagadnienie wczesnej ekspansji mazowieckiej na tereny Jaćwingów i na Ruś północną. W pracy "Szlak wyprawy kijowskiej Bolesława Chrobrego w świetle archeologii" śledził polskie wpływy na Rusi południowej. Cenne jest jego syntetyczne opracowanie okresu wczesnośredniowiecznego na obszarze Polski międzywojennej. Badał in situ grodziska w Lubomi i Dawidgródku (przed wojną) oraz w Kruszwicy (po wojnie). Rozkopał także cmentarzyska w Prudziszkach, Żwirblach (koło Wilna) i Końskich. Interesował się też numizmatyką od czasów rzymskich do XVI wieku (bardzo cenny był jego referat "O skarbach monet rzymskich w Polsce i ich datowaniu", wygłoszony na VI Międzynarodowym Kongresie Archeologicznym w Berlinie w 1939). Pozostawił po sobie około 120 prac naukowych. Był także popularyzatorem wiedzy archeologicznej - zorganizował m.in. pierwszą w Polsce objazdową wystawę archeologiczną. Jego praca "Kultura Śląska w zaraniu dziejów" była ważnym przyczynkiem do unaocznienia szerokiemu odbiorcy historii polskiej kultury na tych terenach.