W latach 1939 - 1940, jako zastępca dowódcy wojsk Grupy Armijnej brał udział w wojnie z Finlandią. Pomiędzy majem a czerwcem 1940 r. dowódca Dywizji Strzeleckiej w Białoruskim i Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym. W dniu 4 czerwca 1940 r. mianowany generałem majorem. W latach 1940-1941 dowódca dywizji pancernej. Od maja 1941 r. dowódca 28 Korpusu Zmechanizowanego w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym. W okresie lipiec - wrzesień 1941 r. dowódca 47 Armii (Front Zakaukaski), brał udział w interwencji ZSRR w Iranie 1941. Od września 1941 r. dowódca wszystkich wojsk radzieckich znajdujących się na terytorium Iranu, grudzień 1941 - styczeń 1942 r. dowódca 45 Armii (Front Zakaukaski). W styczniu - lutym 1942 r. dowódca 44 Armii (Front Krymski), uczestnik obrony Półwyspu Kerczeńskiego, później z powodu choroby przebywał w moskiewskim szpitalu, od maja do listopada 1942 r. zastępca szefa Głównego Zarządu Drogowego i Służby Drogowej Armii Czerwonej. W okresie listopad 1942 - wrzesień 1943 zastępca szefa i potem szef sztabu Głównego Zarządu Samochodowego Armii Czerwonej. W okresie styczeń - czerwiec 1944 r. przedstawiciel Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa w 5 i 3 Gwardyjskiej Armii Pancernej. Pomiędzy majem 1944 a majem 1945 dowódca 6 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego, który walczył w składzie 1 i 2 Frontu Ukraińskiego. Brał udział w operacji kirowogradzkiej, korsuńskiej, lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. Szczególnie wyróżnił się podczas szturmu Berlina. Za umiejętne dowodzenie korpusem i przejawianie męstwa i bohaterstwa uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR w dniu 29 maja 1945 r. uhonorowało go tytułem Bohatera ZSRR.