Το 1834, του απονεμήθηκε ο Ασημένιος Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος από τον Βασιλιά Όθωνα Α΄ της Ελλάδας. Το 1836, επισκέφτηκε τον Τόμας Γκόρντον στη Σκωτία. Το 1840, ταξίδεψε στο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας, όπου επισκέφθηκε φίλους και συγγενείς. Το 1842, αποφάσισε να επιστρέψει στη Σουηδία όπου θεωρήθηκε ότι ήταν ριζοσπαστικός επαναστάτης. Μετά από μία ακρόαση από τον Βασιλιά Κάρολο ΙΔ΄ Ιωάννη της Σουηδίας, του επιτράπηκε να εγκατασταθεί στη χώρα. Ο βασιλιάς εντυπωσιάστηκε από τη στρατιωτική σταδιοδρομία του Μίρμπεργκ και του απένειμε τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος του Ξίφους και τον βαθμό του Ταγματάρχη. Συνέχισε να υπηρετεί στην πολιτοφυλακή προστατεύοντας τη σουηδική αποικία του Αγίου Βαρθολομαίου μέχρι το 1848, όταν επέστρεψε στη Σουηδία. Υπηρέτησε ως σύμβουλος του Βασιλιά Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας για θέματα που αφορούσαν τη Φινλανδία, όπου τον προειδοποίησε να μην παρεμβαίνει στον Κριμαϊκό Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης, ο Μίρμπεργκ μετακόμισε στο Παρίσι όπου κοινωνικοποιήθηκε με Πολωνούς πολιτικούς μετανάστες. Πέρασε τα τελευταία του χρόνια στη Στοκχόλμη, όπου πέθανε στις 31 Μαρτίου 1867 και του δόθηκε μια κρατική κηδεία, με πλήρεις στρατιωτικές τιμές στο νεκροταφείο της Εκκλησίας Γιοχάνες, παρά το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ κρατική θέση στη Σουηδία.