Gdy w kwietniu 1936 wybuchło arabskie powstanie w Palestynie, Durra natychmiast przyłączył się do powstańców, zaciągając się do oddziału szejka Ahmeda Awada. Ich oddział prowadził działania w rejonie Dżaninu w Samarii. Celem ataków były linie komunikacyjne i posterunki brytyjskiej policji mandatowej. Czasami wypuszczano się także do Galilei, gdzie atakowano żydowskie osady rolnicze. Jesienią 1937 Durra został jednym z pięciu najwyższych dowódców powstania. Objął on kontrolę nad obszarem Dżaninu, jednak jego działania sięgały do Nazaretu i Hajfy. Zasłynął on z okrucieństwa i licznych rabunków. Brytyjczycy i Żydzi bardzo się go obawiali. Wielokrotnie wymykał się z urządzanych na niego obław, sprawiając, że wokół jego osoby powstały liczne mity i legendy.