W wieku zaledwie 14 lat wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Sapporo w 1972 roku, gdzie jej najlepszym wynikiem było czternaste miejsce w slalomie. Dwa lata później była siódma w zjeździe i piętnasta w slalomie podczas mistrzostw świata w Sankt Moritz. Największy sukces osiągnęła na igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku w 1976 roku, gdzie wywalczyła złoty medal w gigancie. Pokonała tam Rosi Mittermaier RFN o 0,12 sekundy, a o 0,82 sekundy wyprzedziła Francuzkę Daniele Debernard. W chwili zwycięstwa była najmłodszą mistrzynią olimpijską w historii zimowych igrzysk. Blisko kolejnego medalu była na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen, gdzie kombinację ukończyła na czwartej pozycji. Walkę o podium przegrała tam z Francuzką Fabienne Serrat. Brała także udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku, zajmując między innymi piąte miejsce w zjeździe i dziewiąte w gigancie. Igrzyska w Lake Placid były także mistrzostwami świata, jednak kombinację rozegrano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej Kreiner była czwarta, tym razem w walce o medal ulegając Austriaczce Ingrid Eberle. Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Kanady, w tym dwanaście złotych: w zjeździe w latach 1975 i 1978, gigancie w latach 1974, 1976, 1977 i 1978, slalomie w latach 1975, 1977 i 1979 oraz kombinacji w latach 1974, 1976 i 1978. W 1981 roku zakończyła karierę.