Robert zmarł w 1322 roku i władzę w hrabstwie objął jego wnuk, Ludwik I, hrabia Nevers, który pozostawał w dobrych stosunkach z królem. Jego rządy wywołały niezadowolenie ludności i już w 1323 roku wybuchło nowe powstanie. Buntownicy opanowali większość miast i pojmali nawet samego hrabiego, po czym zaatakowali francuską część Flandrii. Interwencja króla Karola IV przywróciła w hrabstwie ład. Monarcha doprowadził też do uwolnienia Ludwika. Pokój nie trwał długo i w 1326 roku rebelia wybuchła na nowo. Hrabia zbiegł na dwór królewski, gdzie starał się uzyskać pomoc. Wysłuchał go dopiero kolejny król, Filip VI, który wkroczył z wojskiem do Flandrii i pokonał buntowników w bitwie pod Cassel w 1328 roku. Ludwik odzyskał swoje hrabstwo, ale został poddany ścisłej kontroli królewskiej. Zginął w bitwie pod Crécy podczas wojny stuletniej, walcząc po stronie Francji. Tytuł hrabiego przejął w 1346 roku jego syn, Ludwik II, który odziedziczył po matce hrabstwa Burgundii i Artois. Za jego rządów nawiedziła Flandrię epidemia czarnej śmierci. Podobnie jak jego ojciec, Ludwik II musiał nieustannie walczyć z rebeliami miast flamandzkich, niejednokrotnie pozyskując pomoc z zewnątrz.