In de 18de eeuw werden kolen- en zinkmijnen ontdekt die pas een eeuw later modern geëxploiteerd konden worden en toen tienduizenden arbeiders aantrokken. De grootgrondbezitters, met name de Grafelijke families von Henckel-Donnersmarck, von Ballestrem en von Schaffgotsch kregen de positie van industriemagnaten en verbonden zich nauw aan het keizerlijke hof in Berlijn. Een moderne stad ontstond in een revolutionair tempo en dus met een maatschappelijk in veel opzichten ontwrichtend gevolg. De Rooms-Katholieke Kerk verleende sociale zorg; de overheid zorgde voor disciplinering in een Pruisisch en Duits staatsverband. Het Duitstalige staatsonderwijs was daartoe een belangrijk middel en iets meer dan de helft van de bevolking gaf zich bij de volkstelling van 1910 op als Duitstalig, waarna in 1921 meer dan 70% zich bij de volksstemming over de nieuwe grenzen met Polen uitsprak voor een verblijf van de stad bij Duitsland. Omdat het omringend platteland voornamelijk Pools gestemd had en zodoende bij Polen gevoegd werd, werd Hindenburg een geïsoleerde stad aan de nieuwe staatsgrens. Pas in 1922 kreeg de stad formeel stadsrechten: daarvoor stond het bekend als 'Europa's grootste dorp'. In 1927 slorpte Hindenburg nog omliggende gemeenten zoals Zaborze op. Tot 1945 behoorde de stad tot Duitsland onder de naam "Hindenburg O.S." (O.S. = "Oberschlesien", Opper-Silezië).