W latach 1846 i 1847 doszło po słabych zbiorach do klęski głodu i licznej emigracji. Dotychczas relatywnie „szczęśliwy” nastrój ludności gwałtownie się zmienił. Liberalne i demokratyczne postulaty zaczęły być formułowane z większą siłą. W styczniu 1848 r. zgromadzenie protestujących przedłożyło ogólno-niemieckiemu parlamentowi żądania wolności prasy, wolności stowarzyszeń i zgromadzeń, wprowadzenia sądu przysięgłych i uzbrojenia ludu. W następstwie francuskiej rewolucji lutowej we wszystkich niemieckich państwach wybuchła rewolucja w marcu 1848 r. Wilhelm I próbował ją zatrzymać poprzez ustępstwa. Wznowił liberalne prawo prasowe z roku 1817 i tolerował liberalny rząd pod przewodnictwem Friedricha Römera.