Biała rewolucja miała w zamyśle szacha zapobiec rewolucji "czerwonej". Mohammad Reza Pahlawi wychodził z założenia, że to socjaliści są głównym zagrożeniem dla jego władzy, a nierówności społeczne w Iranie mogą pomóc im pozyskiwać zwolenników. Dlatego wdrażał reformy, które miały temu przeciwdziałać. Ze strony duchowieństwa, mimo jego roli w protestach w 1963, szach nie spodziewał się większego zagrożenia. Zakładał, że w toku modernizacji w Iranie zaniknie tradycyjna kultura szyicka, a kraj upodobni się do zlaicyzowanych państw Europy zachodniej. Tymczasem biała rewolucja, kreując nową strukturę społeczną, wytworzyła również problemy i napięcia, na które szach nie był przygotowany. Powstałe wskutek przemian klasy bezrolnych robotników oraz niezależnych drobnych rolników bynajmniej nie stały się filarami monarchii. Również wśród inteligencji, duchowieństwa szyickiego i klasy średniej zmiany społeczne sprzyjały recepcji nowych radykalnych idei religijnych, przede wszystkim haseł Ruhollaha Chomejniego i filozofii Alego Szari'atiego. Jak stwierdził Erwand Abrahamian, biała rewolucja "utorowała drogę do rewolucji islamskiej".