Na de slag bij Almonacid was er een pauze in de gevechtshandelingen die de Hollandse Brigade zeer welkom was. De brigade had negen officieren en 815 soldaten verloren, zo meldde Chassé aan de legerleiding in Den Haag in oktober 1809. Na de versterkingen begin 1809 was er geen uitzicht op verdere versterkingen. Integendeel, het koninkrijk lag nu zelf onder vuur. De Britten waren in 1809 Zeeland binnengevallen (zie Walcherenexpeditie) en koning Lodewijk eiste de terugkeer van de Hollandse Brigade om het vaderland te helpen verdedigen. De Franse opperbevelhebbers weigerden echter de Hollanders te laten vertrekken uit Spanje. De Hollandse legerleiding, op basis van informatie verkregen uit privébrieven van kritische officieren in de brigade, was ontevreden geworden over Chassé en zijn, in hun ogen, zwakke optreden dat niet had kunnen voorkomen dat de verschillende eenheden van de brigade door de Fransen uiteen waren gehaald. Volgens de minister van Oorlog, Krayenhoff, was Chassé's gebrek aan stevigheid in het omgaan met de Franse legerleiding voor een groot deel verantwoordelijk voor de slechte staat van zijn brigade, met veel zieken en gewonden. Chassé verdedigde zichzelf door erop te wijzen dat koning Lodewijk hem opdracht had gegeven om de Franse bevelen op te volgen. Hij vroeg om begrip voor de moeilijke omstandigheden, met een gebrek aan voedsel en nauwelijks voorhanden voorraden als kleding, schoenen en medicijnen. Ook wees hij erop dat de Duitse eenheden van de divisie-Leval er nog slechter op voorstonden dan de Hollanders.