Plac został wytyczony w 1882 roku, na podstawie planu regulacyjnego opracowanego przez Alexandra Kaumanna i A. Hofmanna. Początkowo był to teren zielony przecięty dwujezdniową arterią stanowiącą oś całego założenia i z ulicami wybiegającymi z naroży placu. W latach 90. XIX wieku i na początku XX. wieku wokół placu wybudowano kamienice czynszowe, z wyjątkiem pierzei wschodniej, gdzie powstał kompleks budynków obejmujących między innymi neomanierystyczny budynek Krajowego Zakładu Ubezpieczeniowego ("Landesversichernugsanstalt Schlesien") i Szpital Krajowego Zakładu Ubezpieczeniowego ("Krankenhaus Der Landesversichernugsanstalt"), z lat 1891‒1893 projektu Karla Grossera. Podczas oblężenia Wrocławia w 1945 roku większość zabudowy wokół placu uległa zniszczeniu. Zachowały się budynki szpitala i zakładu ubezpieczeń. Ulicą Tadeusza Zielińskiego ("Höfchenstrasse"), przez Plac Ludwika Hirszfelada ("Höfchenplatz") i dalej ulicą Zaporoską ("Hohenzollernstrasse") przebiegała linia tramwajowa, obecnie nie istnieje (pozostały resztki szyn w jezdni).