Vilar was nooit militant, politiek gezien, ook al benaderde hij een mogelijke link tussen het theater en de politiek in zijn tijd bij het TNP. Hij vond dat het bijwonen van grote drama's een goede ervaring was, waarvan iedereen zou mogen genieten. Naderhand wijzigde hij zijn doel in de wens om het theater een actieve rol te geven in eigentijdse kwesties. Om dit te bereiken zocht hij toneelstukken die een betere kennis en begrip van mens en wereld zouden stimuleren. Gezien het feit dat zijn ideaal als regisseur onpartijdigheid was, lag zijn manier van overtuigen in de repertoirekeuze. Hij koos dan ook de stukken gebaseerd op hoe ze bij de actuele zaken pasten. In 1961 schreef hij in "Bref", het tijdschrift van de Association du TNP, dat het weinig uitmaakte wanneer een drama was geschreven. Het belangrijke was of het de problemen van het heden goed weerspiegelde. Bijvoorbeeld werd de Cubacrisis goed weergegeven in Nicomède van Corneille, het probleem tussen generaal De Gaulle en de 'rebellerende' generaals wellicht in Cinna van Corneille en De Burgemeester van Zalamea van Alberto Calderon.