Za pierwszy norweski film modernistyczny uchodzi "Polowanie" (1959) Erika Løchena, poświęcone rywalizacji dwóch mężczyzn o kobietę podczas polowania na kuropatwy. W "Polowaniu" zastosowana została skomplikowana narracja – film rozpoczyna się od sceny finałowej, obfitując w retrospekcje oraz komentarze postaci, nade wszystko zaś jest skonstruowany z zastosowaniem Brechtowskiego efektu obcości. "Polowanie" zostało zaprezentowane w konkursie głównym na 13. MFF w Cannes, dyskusja nad nim została zmarginalizowana na rzecz "Przygody" Antonioniego i "Słodkiego życia" Felliniego. Jednakże film ten jest uznawany w Norwegii za najważniejsze arcydzieło tamtejszej kinematografii. Inny wyrafinowany formalnie film Løchena", Protest" (1972), nabiera do tego stopnia charakteru autorefleksyjnego, że splata ze sobą jednocześnie trzy płaszczyzny narracyjne. Bezpośrednia inspiracja kinem francuskiej Nowej Fali uwidaczniała się natomiast w filmach "Liv" (1967) i "Wyjście" (1970) Påla Lokkeberga, stylizowanych na filmy Jeana-Luca Godarda. Jednakże owe eksperymenty narracyjne nie miały szans w obliczu rosnącego zainteresowania widzów kinem komercyjnym oraz telewizją. Istnym fenomenem była niebywała popularność animacji lalkowej "Grand Prix Doliny Głazów" (1975) Ivo Caprino.