Był jednym z trzech czołowych polskich tyczkarzy lat 70. XX wieku obok Tadeusza Ślusarskiego i Władysława Kozakiewicza. W 1971 roku zadebiutował w mistrzostwach Europy, podczas których odpadł w eliminacjach. Już rok później wystartował w igrzyskach olimpijskich zajmując dziesiątą lokatę. Na czempionacie Starego Kontynentu w Rzymie (1974) uplasował się tuż za podium, na czwartym miejscu. Reprezentował Polskę na halowych mistrzostwach Europy w 1975 roku zdobywając na tej imprezie srebrny medal. Był uczestnikiem igrzysk olimpijskich w Montrealu (1976) – po zwycięstwie w eliminacjach konkurs finałowy ukończył na piątej lokacie. Uplasował się na drugim miejscu podczas pucharu narodów w 1978. Pięciokrotny rekordzista Polski, uczestnik pucharu Europy oraz dwudziestokrotny reprezentant kraju w meczach międzypaństwowych (w latach 1969–1978).