Podczas konferencji jałtańskiej (4–11 lutego 1945 roku) Józef Stalin prosił, aby lotnictwo alianckie sparaliżowało Berlin i Lipsk, a także Drezno, uniemożliwiając w ten sposób ściąganie posiłków na front wschodni, zbliżający się do niemieckiej stolicy. Winston Churchill i Franklin Delano Roosevelt przystali na tę prośbę i zgodzili się także przeprowadzić uderzenia na inne ośrodki administracyjne i węzły komunikacyjne. Realizacja tego planu zaczęła się jednak de facto już wcześniej – 3 lutego. Do wyprawy bombowej na Berlin zebrano ponad 1000 Flying Fortressów, które wraz z pewną liczbą B-24 zrzuciły na centrum miasta 2267 ton bomb i zabiły około 25 tysięcy ludzi; Amerykanie stracili dwadzieścia jeden bombowców zestrzelonych i sześć, które lądowały awaryjnie na terenach zajętych przez Sowietów (jednym z utraconych B-17 był „Birmingham Jewel”, który odbył 128 lotów bojowych). Nalot na Berlin z 3 lutego 1945 roku oznaczał faktyczne porzucenie doktryny niezabijania bez rozróżnienia kombatantów i niekombatantów.