„Pégase” został przyjęty do służby w Marine nationale 19 czerwca 1932 roku. Jednostka otrzymała numer burtowy Q156. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 5. dywizjonu 3. eskadry 1. Flotylli okrętów podwodnych w Tulonie (wraz z siostrzanymi jednostkami „Monge” i „L’Espoir”). Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. H.M.E.J. Baudet. W czerwcu 1940 roku okręt znajdował się w Bizercie w składzie 5. dywizjonu okrętów podwodnych, a jego dowódcą był kpt. mar. J.A.G. Mottez. 10 czerwca, po wypowiedzeniu wojny przez Włochy jednostka opuściła bazę, udając się na patrol. 22 czerwca, w dniu zawarcia zawieszenia broni między Francją a Niemcami, okręt znajdował się w morzu. 11 października 1940 roku „Pégase” i „Monge” wypłynęły z Bizerty i w towarzystwie „Vengeur” i „L’Espoir” (które tego samego dnia opuściły Tulon), w eskorcie awiza „La Batailleuse”, pokonały 17 października Cieśninę Gibraltarską i dotarły do Casablanki. W marcu 1941 roku „Pégase” dopłynął do Sajgonu, dołączając do siostrzanych jednostek „Monge”, „Vengeur” i „L’Espoir”. We wrześniu 1941 roku okręt został rozbrojony i stopniowo rozbierany na części zamienne do pozostałych jednostek. „Pégase” został sprzedany w celu złomowania 10 czerwca 1950 roku.