Pierwsze czterdzieści lat życia Bolesława Szatańskiego były nierozerwalnie związane ze Lwowem. Tu uczęszczał do szkół, aktywnie uczestniczył w Obronie Lwowa w 1918/19, tu studiował i uzyskał w 1937 roku dyplom inżyniera na Wydziale Mechaniki Politechniki Lwowskiej. W latach 1937-39 pracował na stanowisku konstruktora w Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Mościcach. Do lipca 1944 pozostawał we Lwowie. W obliczu zbliżającej się ofensywy Armii Czerwonej przeniósł się wraz z żoną do Warszawy. Po upadku powstania trafił do Gliwic, gdzie w latach 1945-50 pracował jako kierownik biura konstrukcyjnego a następnie jako generalny projektant w Przedsiębiorstwie Konstrukcji Aparatury Chemicznej PEKACHEM. Pod kierunkiem dyrektora Biura, prof. Tadeusza Hoblera, zaprojektował m.in. linie technologiczne dla zakładów azotowych w Tarnowie-Mościcach, Chorzowie, Jaworznie, Dworach k/Oświęcimia i Kędzierzynie. Znajdujemy wśród nich m.in.: instalacje konwersji CO, centrale chłodnicze, instalacje do półspalania metanu, ekstrakcji olejków eterycznych, produkcji tetrylu i pentrytu, wykraplania tlenków azotu i rektyfikacji chlorobenzenu. Podczas czerwcowego referendum 1946, próba zapewnienia bezstronności prac komisji wyborczej, której był bezpartyjnym członkiem, zakończyła się krótkotrwałym uwięzieniem. Od 1950 roku był zatrudniony w Biurze Projektów Przemysłu Organicznego PROERG w Warszawie kolejno na stanowisku głównego projektanta, głównego specjalisty-mechanika, a następnie kierownika Działu Normalizacji. Pod koniec lat pięćdziesiątych, mimo namów ze strony prof. Stanisława Bretsznajdera, odrzucił propozycję profesury na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej, by poświęcić się bez reszty problematyce normalizacji aparatury chemicznej, stając się jednym z największych specjalistów w tej dziedzinie, nie tylko w skali krajowej ale i europejskiej.