Ferdinand was de jongste zoon van Frederik Willem I en Sophia Dorothea van Hannover, dochter van George I van Groot-Brittannië. Reeds op 5-jarige leeftijd werd hij bij het infanterieregiment "Kronprinz" ingedeeld. Zijn broer Frederik de Grote nam na Frederik Willems dood in 1740 Ferdinands opvoeding op zich. Hij stelde hem in datzelfde jaar aan het hoofd van een nieuw infanterieregiment en benoemde hem zestien jaar later tot majoor-generaal. In de Zevenjarige Oorlog begeleidde Ferdinand zijn broer in oktober 1756 naar Saksen en Bohemen. Hij nam in 1757 deel aan de veldtocht naar Bohemen en Silezië; kort voor de Slag bij Leuthen werd hij luitenant-generaal. Verschillende andere veldtochten kon hij door een zwakke gezondheid niet meemaken. Als generaal der infanterie verliet hij in 1758 om gezondheidsredenen - borstvliesontsteking, eerder had hij al pokken gehad - dan ook de krijgsdienst.