Jako regimentarz chorągwi koronnych i oddziałów szlachty ukraińskiej (wystawionych własnym sumptem) wziął udział w konferdracji barskiej. Spiesząc na odsiecz oblężonym w Berdyczowie poniósł klęskę i ranny został wzięty do niewoli pod Koziatynem. Odmówił współpracy, więziony w Połonnym wywieziony został do Tobolska. Mimo amnestii dla konfederatów zwolniono go dopiero po osobistym wstawiennictwie króla. Powrócił na przełomie 1773 i 1774 roku. W 1774 wydał zbiór modlitw "Droga ubita do nieba przy rozpatrywaniu męki Jezusowej" oraz "Gościniec prosty do nieba życiem Syna Bożego utorowany" ojca Franciszka Dzielowskiego w obu pozycjach zamieścił swoje przemyślenia, rozważania i dzieje swojej niewoli. W Brahiłowie w ogrodzie trynitarzy ufundował stacje drogi krzyżowej. W czasie sejmu rozbiorowego został wybrany do trzech komisji mających rozsądzać sprawy sporne i majątkowe na Ukrainie. O jego życiu prywatnym wiadomo niewiele ożenił się z Katarzyną Wronowską, a jego córka Teresa była żoną Antoniego Wieczfińskiego (zm. 1803) podsędka kijowskiego. Ortyński pochowany został u trynitarzy w Brahiłowie.