Κατά την Εξέγερση της Νάουσας το Φεβρουάριο του 1822, ο Δημήτριος Σούγκαρης μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο, καθώς και τους αδελφούς Λάζαρο και Θωμά Ραμαδάνη, τον Αργύριο Καραμπατάκη και Δημήτριο Καραμήτσο συμμετείχαν στις αλλεπάλληλες συσκέψεις υπό τον Ζαφειράκη Θεοδοσίου που έλαβαν χώρα κατά τις 16, 17 και 18 Φεβρουαρίου του 1822. Στην τελευταία σύσκεψη αποφασίστηκε η κατάληψη της Βέροιας. Στην εκστρατεία συμμετείχαν 1.000 άνδρες υπό τον ίδιο τον Ζαφειράκη Θεοδοσίου, τον Αγγελή Γάτσο ως γενικό διοικητή και τους οπλαρχηγούς Δημήτριο Σούγκαρη και Λάζαρο Ραμαδάνη. Ο Δημήτριος Σούγκαρης με τους άνδρες στρατοπέδευσαν βόρεια της Βέροιας, κοντά στη Μονή Παναγίας Δοβρά, ως οπισθοφυλακή. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης της Βέροιας, η συμβολή του Δημήτριου Σούγκαρη και των ανδρών του υπήρξε καθοριστική, ώστε να καταφύγουν οι επαναστάτες στη Νάουσα. Κατά τις μάχες που διεξήχθησαν στη Δοβρά, διακρίθηκε ιδιαίτερα ο Δημήτριος Σουγκάρας που κατάφερε όχι μόνο να αποκρούσει τους επιτιθέμενους Οθωμανούς υπό τον Κεχαγιά μπέη, αλλά και να τους καταδιώξει. Τελικά, και αφού οι επαναστάτες είχαν οχυρωθεί εντός της Μονής της παναγίας Δοβρά, κατάφεραν μετά από ηρωική έξοδο, να διαφύγουν και να καταφύγουν στη Νάουσα.