W październiku oddział Dirlewangera rozbudowano do brygady w sile 4 tys. ludzi (tylko Niemcy) i wysłano do tłumienia powstania na Słowacji. W grudniu 1944 r. brygada nieskutecznie broniła atakowanego przez siły Frontu Ukraińskiego Budapesztu. Na odcinku bronionym przez Dirlewangera (m.in. za sprawą przejścia na stronę Rosjan całej kompanii złożonej z więźniów politycznych) doszło do przerwania linii obrony, a tym samym oblężenia Budapesztu. Bezskuteczny okazał się nawet kontratak siłami 5 dywizji. Pod koniec stycznia 1945 r. jednostka skierowana została w rejon Gubina (Oderfront). W lutym 1945 r. stacjonującą wtedy na Śląsku brygadę przekształcono w dywizję, ale nigdy nie osiągnęła ona właściwego stanu liczebnego. W toku dalszych walk na terenie Niemiec jednostka rozpadła się (nowy dowódca po odejściu Dirlewangera został nawet zlinczowany przez swoich własnych podkomendnych), a jej żołnierze się rozproszyli.