او در فصل ۲۰۰۸ هدایت باشگاه زنیت کازان را بر عهده گرفت. الکنو در این سه سال سبک تازه‌ای از تمرینات مدرن بر پایه بدنسازی و شیوه بازی تاکتیک قدرتی را به تیم ملی و بعد به باشگاه زنیت کازان تزریق نمود. الکنو تا سال ۲۰۱۹ هفت قهرمانی سوپر لیگ روسیه را به دست آورد و در سال ۲۰۱۰ برای هدایت تیم ملی روسیه به سمت خود بازگشت، در حالی که به عنوان سرمربی تیم زنیت کازان در سمت خود باقی ماند. الکنو با این دست‌آوردهای خود جام‌های متعددی را به تالار افتخارات زنیت کازان اضافه نمود و تیم زنیت تحت هدایت وی از سال ۲۰۱۱ به عنوان یکی از قدرتمندترین و باثبات‌ترین تیم‌های والیبال اروپا و جهان سر زبان‌ها افتاد. مدال طلا جام جهانی و لیگ جهانی ۲۰۱۱ از اولین دست‌آوردهای او برای روس‌ها بعد از بازگشت بود. الکنو در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ پس از آنکه روسیه را به فینال رسانید در دیدار فینال مقابل برزیل قرارگرفت. الکنو پس از عقب افتادن ۲ ست، دست به بازآرایی ترکیب و تغییر تاکتیک تیم خود زد و با این رویه روند بازی را تغییر داد و روسیه را در یک مسابقه فوق دراماتیک به پیروزی رسانید و مدال طلا المپیک را برای روسیه به ارمغان آورد. این قهرمانی روسیه یکی از خاطره انگیزترین رویدادهای ورزشی المپیک محسوب شد. الکنو در سال ۲۰۱۲ از هدایت تیم ملی روسیه انصراف داد. وی برای بار سوم در سال ۲۰۱۵ پس از استعفای آندری ورنکوف به عنوان سرمربی تیم ملی روسیه انتخاب شد و تا سال ۲۰۱۶ در این سمت باقی ماند. الکنو از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ پنج جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را برای زنیت کازان به ارمغان آورد. الکنو در ۲۳ نوامبر سال ۲۰۲۰ با توافق با فدراسیون والیبال ایران با قراردادی ۳ ساله به عنوان سرمربی، رسماً هدایت تیم ملی ایران را بر عهده گرفت اما نهایتا پس از المپیک ۲۰۲۰ از تیم ملی ایران جدا شد.