Wielu Koreańczyków nie chciało przyjmować elementów zagranicznych kultur, gardzili także tymi z urzędników, którzy popierali otwarcie kraju – niejednokrotnie zachęcani pieniędzmi od obcych państw. W 1894 roku na południu Korei wybuchło powstanie Donghak, które – będąc z początku konfliktem lokalnym – przerodziło się w masowy bunt przeciwko władzy. Gdy w maju 1894 powstańcza armia chłopska dotarła do miasta Jeonju, dwór Joseon wezwał na pomoc armię Qingów. Chińczycy wysłali do Korei trzytysięczną armię, której działania skłoniły rozbitych chłopskich powstańców do poddania się i podpisania zawieszenia broni. Sytuację postanowili wykorzystać Japończycy – w odpowiedzi na wysłanie wojsk do Korei przez Chińczyków, sami zorganizowali – przy silnym sprzeciwie Chin – liczącą 8 tysięcy żołnierzy armię, której udało się zainstalować na dworze królewskim w Seulu rząd złożony z projapońskich urzędników. Konflikt szybko przerodził się w pierwszą wojnę japońsko-chińską, której najważniejsze wydarzenia rozegrały się na Półwyspie Koreańskim.