Początek epoki żelaza na Cyprze przypadł na czas rozdrobnienia na miasta-królestwa: Salamis, Kition (kolonia fenicka), Amathos, Pafos, Kurion, Soli, Marion, Thamassos, Idalion, Chytri. Pod koniec VIII w. p.n.e. Cypr pozostawał pod dominacją asyryjską. W VII w. prawdopodobnie był niezależny, ale już na początku VI w. podlegał Egiptowi. W 545 p.n.e. państwo dobrowolnie poddało się Persom i wspierało ich operacje militarne w Egipcie i na Bliskim Wschodzie. Po reorganizacji imperium perskiego przez Dariusza I Cypr znalazł się w piątej satrapii wraz z Fenicją i Syro-Palestyną. Miasta Cypru (z wyjątkiem Amathos) przystąpiły do powstania jońskiego (499-494 p.n.e.) przeciw Persom; dwie ważne bitwy lądowa i morska zostały stoczone pod Salaminą. Przegrana bitwa lądowa przesądziła o klęsce powstania. W latach 480-479 p.n.e. statki cypryjskie prowadziły walki wspólnie z flotą perską przeciw Grekom. W trakcie walk ateńsko-perskich wyspa bardzo ucierpiała, głównie podczas prowadzonej przez Kimona kampanii, która miała wyzwolić Cypr spod panowania perskiego. Po śmierci Kimona doszło w miastach do przewrotów; w ich wyniku władzę objęli przywódcy properscy (z wyjątkiem Salaminy, gdzie rządził progrecki Euagoras). W 331 p.n.e. królestwa cypryjskie opowiedziały się po stronie Aleksandra III Wielkiego podczas oblężenia Tyru. Spadkobiercy Aleksandra III Wielkiego pozbawili władzy niezależne cypryjskie miasta-królestwa, a wyspa przypadła w udziale Ptolemeuszom. W I w. p.n.e. wyspa stanowiła teren przetargowy w rozgrywkach między Ptolemeuszami a Rzymianami. Cypr został włączony do imperium rzymskiego 38 r. p.n.e.