Najlepsze wyniki osiągała w &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20kobiet%201996/1997"&gt;1996/1997&lt;/a&gt; i &lt;a href="Puchar%20%C5%9Awiata%20w%20narciarstwie%20alpejskim%20kobiet%201997/1998"&gt;1997/1998&lt;/a&gt;, które kończyła na czwartej pozycji klasyfikacji generalnej. W tym czasie osiemnaście razy stanęła na podium, przy czym dziewięć razy wygrywała: slalom 29 grudnia 1996 roku w Semmering oraz giganta 17 i 18 stycznia 1997 roku w Zwiesel, 26 stycznia w Cortina d'Ampezzo, 15 marca w Vail, 25 października w Tignes, 21 listopada w Park City, 19 grudnia 1997 roku w Val d'Isère i 6 stycznia 1998 roku w Bormio. W sezonie 1996/1997 zdobyła Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji giganta, a w slalomie była trzecia. Rok później w gigancie była druga za Martiną Ertl, natomiast w slalomie zajęła szóste miejsce. Na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku zwyciężyła zarówno w gigancie, jak i w slalomie. Dwa medale przywiozła także z rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Nagano. W gigancie wygrała oba przejazdy, zdobywając swój trzeci złoty medal olimpijski. Dzięki temu została jednocześnie pierwszą w historii alpejką, która obroniła tytuł mistrzyni olimpijskiej w gigancie oraz pierwszą w historii alpejką, która zdobywała złoty medal olimpijski na trzech kolejnych igrzyskach. Parę dni później Włoszka prowadziła także po pierwszym przejeździe slalomu, z przewagą 0,60 sekundy nad Niemką Hilde Gerg. W drugim przejeździe uzyskała jednak szósty wynik, co dało jej drugi łączny czas i srebrny medal. Ostatecznie na podium rozdzieliła Gerg (do której straciła 0,06 sekundy) oraz Australijkę Zali Steggall.