Op 1 juni 1944 had het korps 3 divisies in de kustverdediging. Van de Frans-Belgische grens tot Marck de 18e Luftwaffenfelddivisie, van Marck tot Équihen-Plage de 47e Infanteriedivisie en van Equihen-Plage tot Merlimont-Plage de 49e Infanteriedivisie. Verder stonden meer naar het binnenland nog drie divisies in reserve: de 326e en 331e Infanteriedivisies en de 182e Reservedivisie. Tot het moment dat de geallieerden in Normandië landden op 6 juni, had het korps meer dan 2 jaar het kustgebied verdedigd dat het meest waarschijnlijk was geweest als landingsplaats. Nadat de Duitsers de Slag om Normandië verloren hadden en de algemene terugtocht ingezet werd, verliet ook het korps zijn posities en verplaatste zich naar het gebied Champagne en kwam daar onder het 1e Leger vanaf 20 augustus 1944. Op 5 september bevond het korps zich tussen noordelijk van Thionville en Metz. Aangezien er zich redelijk wat SS-troepen rond Metz bevonden, nam het 13e SS-Korps op 7 september dit gebied over en schoof het 82e Legerkorps iets naar het noorden. Op 16 september 1944 beschikte het korps over de 19e, 36e en 559e Infanteriedivisies. Begin oktober bevond de frontlijn van het korps zich tussen Saarlouis en Luxemburg. Langzaam maar zeker werd het korps teruggedrongen door het US 3e Leger richting de Duitse grens. Uiteindelijk, in de nacht van 1 op 2 december trokken de resten van het korps zich, in goede orde, bij Rehlingen over de Saar terug en verschansten zich in de Westwall. De nu volgende anderhalve maand waren relatief rustig. Het Ardennen-offensief speelde zich af ten noorden en Operatie Nordwind ten zuiden van het korps-gebied.