Tzw. mała epoka lodowcowa, która panowała od początku XIV wieku i hamowała rozwój gospodarczy, osiągnęła szczyt w drugiej połowie XVII wieku. Częstym zjawiskiem stały się klęski głodu, z których największe wybuchły w 1677 roku i w 1696, kiedy ludność Finlandii zmalała o jedną trzecią. Na początku XVIII wieku na skutek wojny północnej poziom życia spadł jeszcze bardziej, a gospodarka była w fatalnym stanie. Następowały też próby szwedyzacji – fińscy żołnierze służyli pod szwedzką komendą, a nawet usiłowano zakazać chodzenia do sauny. Morze Bałtyckie prawie całkowicie zamarzało, a częstym zjawiskiem były sierpniowe przymrozki, które niszczyły zbiory. Bywały lata, że w ogóle nie osiągano żadnych plonów. Sprzyjało to migracji do Szwecji, Ingrii, Estonii, a nawet za Ocean Atlantycki.