Urodzony w rodzinie oficera. W latach sześćdziesiątych XIX wieku oficer Grodzieńskiego Pułku Huzarów Lejb-Gwadii w Warszawie (pułk mieścił się w koszarach w Łazienkach przy ul. 29 Listopada, wtedy w granicach ulic: Czerniakowskiej, Agrykoli i Szwoleżerów). Na ochotnika zgłosił się do udziału w tłumieniu powstania styczniowego. W 1868 roku ukończył Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Uczestnik Ekspedycji Hiwińskiej w 1873. Brał udział w dławieniu Powstania Kokandskiego w Kirgizji 1873-1876. Od lutego 1876 pierwszy gubernator utworzonego wówczas obwodu fergańskiego. Prowadził politykę kolonialną. Brał udział w wojnie rosyjsko–tureckiej 1877–1878 jako dowódca Brygady Kozaków. Brał udział w drugim szturmie Plewny w lipcu 1877 i w opanowaniu Łowecza w sierpniu 1877. W czasie trzeciego szturmu Plewny w sierpniu 1877 dowodził lewoskrzydłowym oddziałem, który wdarł się do miasta, jednak nie otrzymawszy pomocy zmuszony był do wycofania. Dowodząc 16 Dywizją uczestniczył w blokadzie Plewny i w zimowym przejściu wojsk rosyjskich przez Bałkany, odgrywając decydującą rolę w bitwie pod Szejnową. W lutym 1878 zajął San-Stefano pod Stambułem. Waleczność w wojnie 1877-78 dało mu wielką popularność w Rosji i Bułgarii. W Bułgarii jego nazwiskiem nazwano place, ulice i parki w wielu miastach.