Αρχικά, κάθε αερόστατο ήταν ένα ελεύθερο αερόστατο, ενώ ο όρος αερόπλοιο χρησιμοποιούνταν για μεγαλύτερα, μηχανοκίνητα αεροσκάφη, συνήθως, σταθερών πτερύγων. Το 1919, ο Φρέντερικ Χάντλει Πέιτζ, σε δημοσίευση του, αναφέρθηκε στα «πλοία του αέρα» ("ships of the air") με μικρότερους επιβατικούς τύπους ως «θαλαμηγοί του αέρα» ("Air yachts"). Τη δεκαετία του 1930, τα μεγάλα διηπειρωτικά αερόπλοια αναφερόταν, ορισμένες φορές, ως «πλοία του αέρα» ή «ιπτάμενα πλοία» – αν και δεν είχε κατασκευαστεί, ακόμη, κάτι παρόμοιο. Η έλευση των μηχανοκίνητων αεροστάτων-μπαλονιών, των επονομαζόμενων πηδαλιουχούμενων αεροστάτων-μπαλονιών, και αργότερα, η χρήση των άκαμπτων κελυφών, τα οποία επέτρεπαν την αύξηση της χωρητικότητας, άρχισαν να αλλάζουν τον τρόπο που χρησιμοποιούνταν αυτοί οι όροι. Κατασκευάστηκαν τεράστια μηχανοκίνητα αερόστατα, που χαρακτηριζόταν από το άκαμπτο εξωτερικό πλαίσιο και την ξεχωριστή αεροδυναμική επιφάνεια που περιέβαλε το κουβούκλιο, με τα Ζέπελιν να είναι τα μεγαλύτερα και πιο διαδεδομένα. Ακόμη δεν υπήρχαν αεροσκάφη σταθερών πτερύγων ή αρκετά μεγάλα μη-άκαμπτα αερόστατα-μπαλόνια, ώστε να ονομαστούν αερόπλοια, έτσι, ο όρος αυτός έγινε συνώνυμος με αυτά τα αεροσκάφη. Στη συνέχεια, συνέβησαν αρκετά ατυχήματα, μεταξύ αυτών η Καταστροφή του Χίντενμπουργκ το 1937, που οδήγησε τα αερόπλοια σε παρακμή. Πλέον, η έννοια «αερόστατο-μπαλόνι» χαρακτηρίζει τα μη μηχανοκίνητα αερόστατα, ενώ το «αερόπλοιο» χαρακτηρίζει τα μηχανοκίνητα.