W 1941 roku rumuńskie siły morskie stojące po stronie Państw Osi składały się z czterech niszczycieli (dwóch przestarzałych typu "Mărăști" i dwóch typu "Regele Ferdinand", sześciu torpedowców floty, trzech okrętów podwodnych („Delfinul”, „Rechinul” i „Marsuinul”), pięciu miniaturowych okrętów podwodnych (typu "CB"), dwóch stawiaczy min oraz siedmiu motorowych patrolowców i 20 wodnosamolotów, w czasie gdy radziecka Flota Czarnomorska liczyła 100 okrętów, w tym pięć krążowników. Dominacja Sowietów sprawiła, że w kampanii na Morzu Czarnym marynarka wojenna ograniczyła się do zadań minowania szlaków po których pływały radzieckie okręty podwodne. Od 12 kwietnia do 14 maja 1944 roku, w rezultacie porażki na froncie wschodnim w bitwie o Krym okręty rumuńskie dowodzone przez kontradmirała Horię Macellariu przeprowadziły największą w swojej historii operację wojskową ewakuowania ok. 130 tys. żołnierzy rumuńskich z Odessy i Sewastopola do Rumunii. Po obaleniu dyktatury Iona Antonescu w 1944 przez króla Michała I Rumunia przeszła na stronę aliantów, a okręty które nie zostały jeszcze zniszczone przez radzieckie lotnictwo zostały zarekwirowane przez ZSRR (dwa niszczyciele "Regele Ferdinand" i okręt podwodny "Marsuinul" zwrócono w 1951).