W okresie reform New Deal Asimov stał się zagorzałym zwolennikiem Partii Demokratycznej i odtąd pozostał liberałem. Głośno wyrażał sprzeciw wobec wojny w Wietnamie w latach 60., a w wywiadzie udzielanym telewizji we wczesnych 70. publicznie poparł George’a McGoverna. Był niezadowolony z „irracjonalistycznej” – jak uważał – postawy przyjmowanej przez wielu polityków liberalnych w późnych latach 60. i później. W swojej autobiografii "In Joy Still Felt," wspomina spotkanie z przedstawicielem kontrkultury, Abbie Hoffmannem; Asimov odniósł wrażenie, że bohaterowie kontrkultury lat 60. płynęli na emocjonalnej fali, która w końcu wyrzuciła ich w „bezludnej krainie duszy”, z której wątpił, czy kiedykolwiek powrócą. (Taką postawę można znaleźć w „monologu o fali” z "Lęku i odrazy w Las Vegas" Huntera S. Thompsona.) Jego poparcie dla cywilnych zastosowań energii atomowej po wypadku w elektrowni Three Mile Island spowodowało pogorszenie stosunków z niektórymi z pozostałych liberałów. W liście przedrukowanym później w "Yours, Isaac Asimov," stwierdzał, że choć wolałby żyć „w całkowitym bezpieczeństwie”, to jednak lepiej jest mieszkać w pobliżu elektrowni jądrowej, niż w slumsach Love Canal czy obok „fabryki "Union Carbide" produkującej izocyjanian metylu” (w nawiązaniu do katastrofy w Bhopalu). Wystosował wiele apeli w kwestii kontroli urodzeń, odzwierciedlających poglądy prezentowane od Thomasa Malthusa po Paula R. Ehrlicha. Asimov uważał się za feministę jeszcze zanim Ruch Wyzwolenia Kobiet „Women’s Liberation” stał się popularny; argumentował, że kwestia wyzwolenia kobiet jest ściśle powiązana z kontrolą urodzeń. Ponadto wierzył, iż homoseksualizm powinien być uważany za „prawo moralne” z punktu widzenia populacji, tak samo jak inne nie prowadzące do reprodukcji rodzaje aktywności seksualnej między dorosłymi, którzy wyrażają na to zgodę ("Yours, Isaac Asimov").