W 1793 r. nastał czas kryzysu dla rewolucji, odnieśli znaczące klęski na frontach wojennych, oraz wybuchło powstanie chłopów w Wandei. Z racji tych wydarzeń góra podjęła radykalną walkę z przeciwnikami rewolucji. W tym samym czasie żyrondyści dążyli do przejęcia władzy poprzez obniżenie znaczenia Sankiulotów. Próba ta zakończyła się porażką i zaważyła ostatecznie na losach Żyrondy. W maju 1793 r. Robespierre nawoływał masy paryskie i wystosował do Konwentu Narodowego żądanie o aresztowanie przywódców partii Brisotta. Pod naciskiem tłumu dwudziestu dwóch deputowanych żyrondystów zostało wykluczonych z Konwentu. Na skutek wydalenia żyronda odwołała się oni do prowincjonalnej ludności francuskiej, co zostało odebrane za działania kontrrewolucyjne i doprowadziło do uznania ich za zdrajców. Część partii złapano podczas próby ucieczki i skazano na śmierć, część popełniła lub usiłowała popełnić samobójstwo. Sam Brissot próbował zbiec, jednak zatrzymano go w Moulins jako podejrzanego i pomimo fałszywych papierów przyznał się do swojej tożsamości. Odesłano go do Paryskiego więzienia gdzie znajdowało się już wielu jego przyjaciół. Został postawiony przed Trybunałem i oskarżony o zdradę rewolucji oraz szpiegostwo na rzecz Anglii. Jedynym dowodem na postawione mu zarzuty było publiczne głoszenie prawdziwości jego przewinień przez masy paryskie i przeciwnych mu polityków.