„Choć potomkowie An-Nasira Muhammada panowali przez ponad czterdzieści lat po jego śmierci, to żaden z późniejszych Kalawunidów nie zdołał utrzymać rządów absolutnych zapoczątkowanych przez ich przodka. Już sam fakt, że w ciągu niespełna półwiecza panowało kolejno dwunastu sułtanów, świadczy o oczywistej słabości dynastii. Tron obejmowali przeważnie młodociani i niedoświadczeni władcy, a czasami nawet dzieci. [...] Ostatni władcy z dynastii Kalawunidów byli w większości figurantami, a rządy sprawowali potężni emirowie, walczący między sobą o władzę i kontrolę nad królewskim skarbcem”. Wśród ostatnich Kalawunidów wyróżniającą się postacią był jedynie syn An-Nasira Muhammada, An-Nasir Hasan (1347–1351, 1354–1361), który chcąc wzmocnić swoją pozycję zaczął powoływać na wysokie stanowiska tzw. „synów ludu” ("aulad an-nasa"), tj. wolnych potomków mameluków. Ten eksperyment szybko wzbudził jednak poczucie zagrożenia wśród mameluków i ostatecznie An-Nasir Hasan został zabity przez swojego dawnego mameluka, Jalbughę al-Umariego, co „było zbrodnią nie mającą sobie równej w dziejach sułtanatu mameluków”. Jalbugha działał jako regent aż do swojego upadku i śmierci w grudniu 1366. Koniec regencji Jalbughi oznaczał samodzielne rządy Al-Aszrafa Szabana (1363–1377), drugiego po An-Nasirze Hasanie sułtanie z tego okresu o pewnym znaczeniu. Ostatecznie jednak także jego rządy zakończyły się śmiercią z rąk mameluków w 1377. Najważniejsze wydarzenia polityczne tego okresu to złupienie Aleksandrii przez krzyżowców w 1365 oraz ostateczny podbój przez Mameluków Armenii Mniejszej w roku 1375. Lata po upadku Al-Aszrafa to okres stałego wzrostu wpływów czerkieskiego emira Barkuka (1382–1389, 1390–1399), będącego niegdyś mamelukiem Jalbughi, który w listopadzie 1382 obalił ostatniego Kalawunidę i przejął sułtanat, kończąc tym samym rządy kipczackich Bahrytów.