Η μάχη του Αλή Βεράν (17 Αυγούστου 1922) είναι στρατιωτική σύγκρουση που έλαβε χώρα στην Μικρά Ασία κατά την τελευταία φάση της Μικρασιατικής εκστρατείας και πιο συγκεκριμένα σε ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στους δίδυμους λόφους ""Κιουτσούκ" και "Μπουγιούκ Αντά" και παρά τους πρόποδες των ορέων "Μουράτ", "Χασάν Ντεντέ" και "Αντά Τεπέ"". Αντίπαλοι ήταν, από τη μία μονάδες των "Α΄ και Β΄ Σωμάτων" του ελληνικού στρατού με διοικητή τον αρχιστράτηγο Νικόλαο Τρικούπη και από την άλλη, πολυπληθέστερα τμήματα υπό την ηγεσία του ίδιου του Μουσταφά Κεμάλ, που αποτελούσαν τον κύριο όγκο της συνολικής δύναμης του τουρκικού στρατού. Έπειτα από ολοήμερη σύγκρουση των 16 ελληνικών ταγμάτων με 60 τουρκικά, οι ελληνικές μονάδες παρέμειναν κυρίαρχες στο πεδίο της μάχης και επωφελήθηκαν της νύχτας γιά να αποχωρήσουν ανενόχλητες. Σε αυτό βοήθησε η σθεναρή τους αντίσταση στις τουρκικές επιθέσεις που αποθάρρυνε τον εχθρό και η κόπωση όλων(Ελλήνων και Τούρκων) που πολεμοῦσαν αδιάκοπα γιά πέντε ημέρες ήδη. Οι Έλληνες τραυματίες που δεν μπορούσαν να βαδίσουν αφέθηκαν στην κοιλάδα του Αλή Βεράν και, κατά πληροφορίες, σφαγιάσθηκαν .