Jako pośledni syn księcia brunszwickiego Albrecht nie mając większych szans na sukcesję rodzinnych włości jeszcze jako nastolatek rozpoczął karierę wojskową. Jego wyśmienite powiązania rodzinne ułatwiły mu awansy oraz błyskotliwą choć krótką karierę. W roku 1738 objął stanowisko kapitana w regimencie grenadierów gwardii brunszwickiej dowodzonym wówczas przez jego starszego brata Ferdynanda. U jego boku wziął udział w walkach przeciw Turkom na Bałkanach. W październiku 1743 roku został mianowany kapitanem konnej gwardii królewskiej w Danii, a w 1744 uzyskał zezwolenie, by przyłączyć się na ochotnika do angielskiej armii generała Wade’a walczącej w Niderlandach. Tam awansował szybko do rangi podpułkownika. W styczniu 1745 opuścił służbę duńską, by przejść oficjalnie do armii pruskiej. Tutaj objął dowództwo 39 regimentu fizylierów w randze generała-majora idąc w ślad za swoim starszym bracie Ferdynandzie. Pułk ten stacjonowany był wówczas w Chojnie. 4 czerwca 1745 na czele tegoż regimentu wziął udział w zwycięskiej bitwie pod Hohenfriedebergiem, a następnie pod Soor, gdzie poległ trafiony trzema kulami 30 września 1745.