Υπάρχουν έγγραφα για πολωνούς αξιωματικούς που συμμετείχαν στην Πρώτη Σερβική Εξέγερση (1804-1813). Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ειδικά μετά την καταστολή της Ιανουαριανής Εξέγερσης στην Πολωνία (1864), περίπου 20 Πολωνοί ιατροί έφτασαν στη Σερβία, οι περισσότεροι από τους οποίους εγκαταστάθηκαν και έδωσαν μεγάλη συμβολή στην ανάπτυξη της ιατρικής κουλτούρας στο ανανεωμένο σερβικό κράτος. Η Ένωση Γιουγκοσλαβίας-Πολωνίας ("Liga Jugoslavija-Poljska") δραστηριοποιήθηκε κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, με στόχο την οικονομική και πολιτιστική συνεργασία με την Πολωνία. Η Ένωση δεν ήταν οργανισμός της διασποράς, αν και συγκέντρωσε επίσης μικρό αριθμό Γιουγκοσλάβων Πολωνών στην έδρα του στην οδό Ούζουν-Μίρκο 5 στο Βελιγράδι, ειδικά κατά τη διάρκεια εθνικών και καθολικών εορτών. Μέλη της Ένωσης βοήθησαν Πολωνούς στρατιώτες και πολίτες που το φθινόπωρο του 1939 έφυγαν από τη Ρουμανία μέσω της Γιουγκοσλαβίας στη Δύση. Αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικές δεκάδες Πολωνές γυναίκες με τους Σέρβους συζύγους τους έφτασαν στη Σερβία, οι οποίοι είχαν συναντηθεί σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και συγκέντρωσης στη Γερμανία. Το μεγαλύτερο μέρος της "Polonia" (πολωνική διασπορά) στη Σερβία αποτελείται από γυναίκες που παντρεύτηκαν στη Γιουγκοσλαβία στις δεκαετίες του 1960 και του 70. Κατά τη διάρκεια των Γιουγκοσλαβικών πολέμων, όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, πολλοί Πολωνοί και οι οικογένειές τους είτε επέστρεψαν στην Πολωνία είτε μετανάστευσαν στη Δύση. Σύμφωνα με την Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Πολωνίας στη Σερβία, υπάρχουν περίπου 1.000 Πολωνοί πολίτες που ζουν στη Σερβία. Πρόκειται για άτομα που γεννήθηκαν στην Πολωνία, καθώς είναι απόγονοι από μικτούς γάμους. Εκτός από το Βελιγράδι, υπάρχουν μεγαλύτεροι αριθμοί στις Νις, Νόβι Σαντ, Κράλιεβο, Βρνιάτσκα Μπάνια και Σουμπότιτσα. Η μόνη κοινότητα που θεωρείται "starosedeoci" («ιθαγενείς»), είναι αυτή που κατοικεί στο Οστογίτσεβο στη βόρεια Σερβία, που εγκαταστάθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από το Βιστούλα.