Ponownie zwyciężył na europejskich igrzyskach halowych w 1969 w Belgradzie, wyprzedzając reprezentantów NRD Hartmuta Briesenicka i Heinza-Joachima Rothenburga. Zakwalifikował się do finału na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach, ale w nim nie wystąpił wskutek kontuzji. Zajął 7. miejsce w finale igrzysk olimpijskich w 1972 w Monachium, ustanawiając swój rekord życiowy rezultatem 20,37 m.