24 lipca 1822 r. Stawropol stał się stolicą obwodu kaukaskiego. 23 października 1828 r. imperator Mikołaj I Romanow zatwierdził herb dla obwodu. Tarcza francuska podzielona była na dwa pola. W górnym barwy złotej znajdował się dwugłowy rosyjski orzeł barwy srebrnej siedzący na srebrnym wzgórzu Kaukazu. W swych szponach dzierżący zielony wieniec laurowy, a na wzgórzu widnieje zerwany łańcuch, będący nawiązaniem do mitologicznego Prometeusza. W dolnym polu na błękitnym tle brązowy koń pędzący w heraldyczną prawą stronę (lewą z punktu widzenia obserwatora), na jego grzebiecie srebrny jeździec o rysach twarzy nawiązujących do autochtonicznych ludów kaukaskich. W ręku dzierży on naciągnięty łuk ze strzałą gotową do wystrzału. Jeździec pędzi po zielonym stepie, w tle srebrne góry Kaukazu. W 1847 r. obwód kaukaski został przekształcony w gubernię stawropolską, ale dotychczasowy herb pozostawał w użyciu. W 1859 r. pojawiła się propozycja jego zmiany. Miał on zostać przekształcony w złotą tarczę herbową, z czerwonym zarysowaniem twierdzy w nią wpisanym, a pośrodku czarnym krzyżem. Całość wieńczyć miała Wielka Imperialna Korona Rosji, a tarczę oplatać miał złoty wieniec liści dębowych, przeplatanych błękitną wstęgą Orderu św. Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania. Propozycja ta nie została zrealizowana, ale nowy herb pojawia się 5 lipca 1878 r., za panowania imperatora Aleksandra II Romanowa. Była to teraz zielona tarcza z widniejącym na niej czarnym wzgórzem, na którego szczycie znajdowała się złota forteca, a nad nią srebrna gwiazda. Całość wieńczyła Wielka Korona Imperialna Rosji oraz złoty dębowy wieniec przepleciony wstęgą orderową św. Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania. W tej formie obowiązywał on do 1917 r., gdy przewrót bolszewicki doprowadził do odrzucenia starego porządku wraz z prawami heraldyki. Zostały one zastąpione przez symbolikę związaną z władzą sowiecką.