Po upadku Imperium Rosyjskiego na Zakaukaziu powstała próżnia polityczna, którą wykorzystały państwa trzecie, w pierwszej kolejności Turcja, jeszcze wtedy osmańska, która po rozkładzie armii rosyjskiej pozostała jedyną siłą militarną w regionie. Turcja dążyła do zjednoczenia narodów tureckich pod berłem sułtana (panturkizm), przy czym wykorzystała korzystne dla siebie postanowienia terytorialne traktatu brzeskiego. Już pod koniec 1917 Turcja przystąpiła do zaboru Zakaukazia i przy niewielkim oporze do połowy 1918 zajęła sporą część ziem dzisiejszej Armenii, pas ziem południowej Gruzji oraz większość Azerbejdżanu, zarówno eksrosyjskiego, jak i perskiego. Stan ten został potwierdzony przez traktat w Batumi z 4 czerwca 1918. W północnej części Gruzji zainstalowały się okupacyjne oddziały niemieckie, prowadzące rabunkową eksploatację gospodarczą. Wojska tureckie i niemieckie wycofały się z Zakaukazia między październikiem a grudniem 1918 wskutek klęski państw centralnych w I wojnie światowej, zobowiązane do tego przez postanowienia rozejmu w Mudros (30 października 1918 - Turcja) i rozejmu w Compiègne (11 listopada 1918 - Niemcy). Kolejnym okupantem stała się Wielka Brytania, której garnizony zainstalowały się w Azerbejdżanie i Gruzji pod koniec 1918, po zajęciu Konstantynopola przez Brytyjczyków i wpłynięciu okrętów Royal Navy na Morze Czarne w konsekwencji rozejmu z Mudros. Wojska brytyjskie doprowadziły do pewnej stabilizacji na Zakaukaziu, polegającej głównie na wzmocnieniu Azerbejdżanu. Po zajęciu Kaukazu Północnego przez Siły Zbrojne Południa Rosji gen. Antona Denikina, wojska brytyjskie opuściły Kaukaz Południowy w sierpniu 1919.