W okresie przed wybuchem wojen bałkańskich, tajne służby Turcji i Bułgarii inspirowały i podsycały krwawe waśnie. W 1904 spróbowała tej taktyki także Grecja, w tajemnicy wspierając organizację greckich oddziałów samoobrony. W wyniku przewrotu młodotureckiego w Salonikach, od roku 1908 Grecja i Turcja zaniechały tej taktyki. Probułgarska ludność słowiańskojęzyczna odegrała kluczową rolę w wybuchu bardzo krwawej II wojny bałkańskiej. Toteż po I wojnie światowej, społeczność międzynarodowa postanowiła wymianę ludności pomiędzy Grecją, Turcją i Bułgarią. Głównie w latach 1923 – 1930, grecką część Macedonii opuściła islamska ludność tureckojęzyczna i 146 tysięcy Słowian, głównie podających się jako Bułgarzy. Przesiedlano ich przede wszystkim do Bułgarii. 35 tysięcy Greków przybyło z Bułgarii do Grecji. W granicach Grecji, dobrowolnie pozostało około 70 tysięcy ludności słowiańskojęzycznej, uznanej za dobrosąsiedzką i nie sprawiającą problemów. Operując argumentami historycznymi, Grecy oficjalnie uważali te rodziny i także całe miejscowości za przymusowo zeslawizowanych w przeszłości Greków, toteż dokonano obligatoryjnej hellenizacji ich nazwisk. W wielu przypadkach rzeczywiście następowało przywrócenie wcześniejszych, greckich nazwisk danego rodu, jednak akcja zmiany nazwisk objęła niemal wszystkich mieszkańców greckiej części regionu. Jednocześnie w greckiej Macedonii osiedlono ponad 500 tysięcy Greków, głównie ekspatriowanych z Azji Mniejszej.