Zijn vader stuurde hem in 1801 naar Parijs met een nieuwe opdracht: een compensatie bekomen voor de familiebezittingen in de Lage Landen die de Fransen geconfisqueerd hadden. Frederik verwierf enkele Duitse heerlijkheden voor het vorstendom van zijn vader (zie verder: vorstendom Hohenzollern-Hechingen). In 1806 trad zijn vader toe, samen met andere Duitse vorsten, tot de Rijnbond, in bondgenootschap met de Franse keizer Napoleon Bonaparte. Frederik werd officier in de legers van Napoleon, tot in Rusland. In deze Russische campagne werd Frederik verminkt doch hij overleefde het (1812). Tussenin volgde hij zijn vader na diens dood (1810) op als soevereine vorst van Hohenzollern-Hechingen. Na de Slag bij Leipzig (1813) wisselde Frederik van kant en zat als een van de overwinnaars aan tafel bij het Congres van Wenen (1815).