Juš Kozak urodził się w rodzinie bogatego masarza i oberżysty na przedmieściach Lublany. Dzieciństwo spędził z młodszym bratem, Ferdo Kozakiem. Skończył szkołę i zdał maturę w rodzinnych stronach i rozpoczął studia w Wiedniu. W latach 1911–1914 studiował geografię i historię. Był przywódcą słoweńskich studentów w Wiedniu i brał udział w zakazanym ruchu preporodovców, który żądał utworzenia niezależnego państwa jugosłowiańskiego. Z tego powodu po zamachu w Sarajewie prawie pół roku przebywał w areszcie, a po procesie w Lublanie w roku 1914 został skazany na miesiąc więzienia. Podczas pierwszej wojny światowej, w latach 1914–1917 walczył na rosyjskim froncie i nad Sočą. W roku 1920 ukończył studia na Uniwersytecie w Lublanie, a już dwa lata wcześniej parał się nauczaniem w szkołach. W latach 1918–1941 uczył w lublańskich gimnazjach, a w latach 1935–1941 był dodatkowo redaktorem czasopisma "Ljubljanski zvon" i zbioru "Slovenske poti" (1932–1934). Podczas drugiej wojny światowej współpracował z Frontem Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego, za co Włosi w roku 1942 go aresztowali i internowali. Po kapitulacji Włoch w roku 1944 przyłączył się do partyzantów. Po zakończeniu wojny był redaktorem pism "Slovenski zborniki" (1945), "Novi svet" (1946–1947) i dyrektorem teatru Drama SNG w Lublanie (od 1948 do emerytury w 1955). Został członkiem SAZU w roku 1961. W 1963 roku otrzymał Nagrodę Prešerna za zasługi dla słoweńskiej literatury.