Mając to na uwadze, Wright postanowił we współpracy z Alekiem Osbornem zbudować modelu w skali 1:4, który miał być poddany testom w tunelu aerodynamicznym. W projekcie tym skrzydła stanowiły integralną część monocoque'u. Kształt samochodu miał na celu generować docisk, zaś zintegrowane skrzydła – korygować jego siłę. Innowacją były wloty powietrza na kształt tych projektowanych przez NACA, co miało na celu zmniejszyć straty mocy poniesione przez zassane powietrze, zakłócenie przepływu powietrza oraz opór. Makieta została zbudowana w 1969 roku i testowana w tunelu Imperial College w Londynie. Wyniki testów nie zawsze były w pełni zrozumiałe, przez co Rudd nie chciał zaryzykować (problem BRM został w Lotusie 78 rozwiązany poprzez zastosowanie przesuwnych fartuchów). Drugi zestaw testów był lepszy i Rudd planował wystawić samochód w 1970 roku, a później chciał nawet zadebiutować modelem podczas Grand Prix Włoch 1969, odwołując przy tym budowę jednego z modeli P139. Rudd planował budowę samochodu w tajemnicy i przy udziale niewielu inżynierów, by uniknąć "wycieku informacji", i poinformował o tym pomyśle jednego ze współudziałowców, sir Alfreda Owena, który się nie sprzeciwił. Kierowca zespołu, John Surtees, nie był jednak entuzjastycznie nastawiony do projektu. Na zorganizowanym później spotkaniu inni udziałowcy zespołu – państwo Stanleyowie – zainspirowani zachętami Surteesa do rozwoju modelu P138, nakazali Ruddowi zaprzestanie jakichkolwiek prac nad P142. W 1983 roku Rudd przyznał, że jego zespół wytworzył około 65–75% części potrzebnych do montażu pojazdu.