Za pionierów bałkańskiej kinematografii, w tym także albańskiej, uznawani są bracia Janaki Manaki oraz Milton Manaki. Podróżujący po Bałkanach fotograficy w 1907 zdobyli swoją pierwszą kamerę Bioskop 300. Za jej pomocą dokumentowali gwałtowne wydarzenia polityczne w swoim regionie, między innymi rewolucję młodoturecką w Turcji w 1908 oraz wojny bałkańskie w latach 1912–1913. Albańska kinematografia nie została jednak ukonstytuowana jako przemysł filmowy mimo ogłoszenia niepodległości przez Albanię w 1913. Pierwsze albańskie kino w Szkodrze zostało założone dopiero w 1912, na dodatek upadło dwa lata później w wyniku wybuchu I wojny światowej. Po niszczycielskiej dla kraju wojnie, w 1920 otwarto w mieście portowym Vlore kino pod nazwą „Perparimi”, a kolejne obiekty tego typu powstały wkrótce potem w Tiranie, Szkodrze oraz Beracie. Do albańskich kin przybywała głównie widownia niepiśmienna, gdyż dla niej filmy stanowiły jedną z nieliczną form kultury, na którą mogła sobie pozwolić. Widzowie odbierali seanse filmowe w sposób emocjonalny; jeden z przekazów poświęconych recepcji kina w Albanii opisywał, jak widz pragnący udzielić pomocy znajdującemu się w opresji bohaterowi rzucił w ekran bronią.