Po zamachu stanu Hafiza al-Asada w 1970 w ramach reform określanych mianem Ruchu Korygującego wprowadzono ściśle kontrolowany i ograniczony pluralizm polityczny. Nie zezwolono jednak na tworzenie partii religijnych. Tymczasem na fali ożywienia religijnego w świecie arabskim po przegranej wojnie sześciodniowej także w Syrii w podziemiu zaczęły rozwijać się sunnickie organizacje dążące do ustanowienia państwa wyznaniowego. Obok najsilniejszej, krajowego oddziału Stowarzyszenia Braci Muzułmanów, duże znaczenie zyskali Żołnierze Boga na czele z Marwanem al-Hadidim, Młodzież Mahometa, Islamska Partia Wyzwolenia, Islamski Ruch Wyzwolenia z centrum w Aleppo. Organizacje te uzyskiwały wsparcie finansowe z Arabii Saudyjskiej, a ich społecznym zapleczem było mieszczaństwo, zwłaszcza młodzi potomkowie sunnicki rodzin kupieckich i rzemieślniczych, przekonani o krzywdzeniu swojej warstwy społecznej przez alawicki i socjalistyczny rząd. Zamożne wiejskie rodziny, które zachowały część majątku mimo wprowadzonych w poprzednich latach reform, również były gotowe wspierać Braci finansowo.