Był synem prawnika. W młodości wstąpił do nowicjatu dominikanów, nie złożył jednak ślubów zakonnych. Pracował jako prywatny nauczyciel, następnie został kupcem w Lyonie i podróżował w celach handlowych po krajach śródziemnomorskich. W 1789 z entuzjazmem poparł wybuch rewolucji francuskiej – brał udział w zdobyciu Bastylii i działał jako radykalny publicysta. Następnie wrócił z Paryża do Lyonu i został tam jednym z przywódców sankiulotów. W 1790 wszedł do rewolucyjnej rady miasta. Zasiadał w komisji handlu i przemysłu, następnie był sędzią trybunału handlowego; w 1791 zawieszony w funkcji pod zarzutem jej nadużywania, udał się ponownie do Paryża w celu apelowania od tej decyzji. Po 10 sierpnia 1792, gdy do władzy w departamencie, do którego należał Lyon, doszli żyrondyści z kręgu Rolanda, Chalier stanął na czele sankiulockiej opozycji wobec umiarkowanych. Głosił hasła płacy minimalnej, zakazu prywatnego handlu zbożem oraz nacjonalizacji młynów. Do jesieni 1792 zwolennicy Chaliera, posługującego się w publicznych wystąpieniach retoryką naśladującą Marata, zdobyli w mieście znaczne poparcie. Chalier przegrał wybory na mera, lecz jego zwolennicy osiągnęli większość w radzie miejskiej.