W lutym 1942 roku przybywa na front Wołchowski i trafia w skład grupy filmowej Aleksieja Aleksiejewicza Lebiediewa. Na początku 1943 roku, w trakcie operacji „Iskra”, której celem było przełamanie blokady Leningradu wykonuje dokumentację fotograficzną z walk 2 Armii Uderzeniowej oraz 67 armii. Wkrótce zostaje przeniesiony do grupy filmowej 4 Frontu Ukraińskiego, gdzie filmuje walki o Krym i sforsowanie Siwasza. W trakcie wykonywania tego zadania Władmimir Suszczinski zostaje ranny, ale podtrzymywany przez dwóch innych żołnierzy nie przestaje dokumentować przebiegu walk. Wchodząc w skład nacierających wojsk sowieckich wraz z nimi wkracza do wyzwolonego Sewastopola oraz bierze udział w forsowaniu rzeki Dniepr. Za wykazaną na polu walki odwagę, bohaterstwo i wytrwałość zostaje odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru i nagrodzony dwutygodniowym urlopem, w ramach którego przebywał w domu rodzinnym jedynie sześć dni. W ramach grupy filmowej 1 Frontu Ukraińskiego, kręci epizody z wyzwolenia Polski (Wyzwolenie Częstochowy, Krakowa i Katowice), a następnie zacięte walki pod miastem Breslau.