Syn Ludwika Alexandrowicza i Heleny ze Szpakowskich, uczył się w II Gimnazjum Wileńskim, a w czasie I wojny światowej ukończył Mińskie Gimnazjum Męskie (13 sierpnia 1915). W 1915 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Moskiewskiego, gdzie studiował do wybuchu rewolucji lutowej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. był przydzielony do służby przy sądzie wojskowym. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Po studiach pracował jako urzędnik państwowy. Pracował m.in. w Wilnie w Starostwie Grodzkim; jako Zastępca Komisarza Rządu na miasto Wilno; jako referent spraw narodowościowych w urzędzie wojewódzkim oraz w Krakowie. Po konflikcie z wojewodą wileńskim Ludwikiem Bociańskim w sprawie likwidacji gimnazjum Ojców Marianów im. Stefana Batorego w Drui, od sierpnia 1938 pracował w Łucku w Urzędzie Wojewódzkim, jako kierownik oddziału polityczno-narodowościowego, a przed wybuchem II wojny światowej, jako zastępca naczelnika wydziału administracji i spraw wewnętrznych. Znaczna część jego pracy urzędniczej była poświęcona złożonej problematyce narodowościowej, tak w Wilnie, jak i w województwie wołyńskim.