Dalam banyak kes, China secara efektif terpaksa membayar sejumlah besar pemulihan kewangan, membuka pelabuhan untuk perdagangan, menyerahkan atau menyewakan wilayah (seperti Manchuria Luar dan Barat Laut China Luar (termasuk Zhetysu ) kepada Kerajaan Rusia, Hong Kong dan Weihaiwei kepada United Kingdom, Guangzhouwan kepada Perancis, Wilayah Pajakan Kwantung dan Taiwan kepada Empayar Jepun, konsesi Teluk Jiaozhou kepada Empayar Jerman dan wilayah konsesi di Tientsin, Shamian, Hankou, Shanghai dll.), dan membuat berbagai konsesi kedaulatan lain kepada "sfera pengaruh" asing, berikutan ancaman ketenteraan. Perjanjian terawal yang kemudian disebut sebagai "berat sebelah" ialah Konvensyen Chuenpi pada 1841 semasa Perang Candu Pertama. Perjanjian pertama antara China dan Inggeris yang disebut "berat sebelah" ialah Perjanjian Nanjing pada tahun 1842. Berikutan kekalahan Qing China, perjanjian dengan Britain membuka lima pelabuhan perdagangan luar negeri, sementara membenarkan para mubaligh asing, paling tidak secara teori, tinggal di China. Sebagai tambahan, penduduk asing di bandar-bandar pelabuhan diadili oleh pihak berkuasa konsular mereka sendiri dan bukannya sistem perundangan China, sebuah konsep yang disebut keluarwilayahan. Di bawah perjanjian tersebut, UK dan AS menubuhkan Mahkamah Agung Britain untuk China dan Jepun dan Mahkamah Amerika Syarikat untuk China di Shanghai.