Urodził się w Saint Peter Port na wyspie Guernsey, jako ósmy syn średnio zamożnej rodziny. Rozpoczął karierę w armii brytyjskiej w 1785 jako chorąży (ang. "ensign"), w wieku lat 15. W 1791 otrzymał stopień kapitana i został przeniesiony do 49 pułku piechoty ("49th Regiment of Foot"). W 1797 otrzymał stopień podpułkownika ("lieutenant colonel") i objął dowództwo nad pułkiem. W 1799 jego pułk brał udział w walkach w Holandii. W 1801 pułk Brocka miał wziąć udział w szturmie Kopenhagi, do którego jednak nie doszło gdyż bitwa o miasto została rozstrzygnięta na morzu. W 1802 Brock wraz ze swoim pułkiem został wysłany do Kanady. W 1807 awansował na generała brygady ("brigadier general"), a w 1811 na generała-majora ("major general"), po czym został wyznaczony tymczasowym gubernatorem-porucznikiem prowincji Górna Kanada. Podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej dowodził siłami brytyjskimi broniącymi prowincję i dzięki serii śmiałych operacji zdołał powstrzymać amerykańskie próby inwazji w pierwszym roku wojny. Zginął w zwycięskiej bitwie pod Queenston Heights.