6 lipca Pompejusz zaatakował armię Cezara pod Dyrrachium, rozpoczęła się krwawa bitwa, pierwsze od kilkunastu miesięcy, starcie dwóch „tytanów”. Pompejusz dwukrotnie w tym dniu rozbił siły Cezara na różnych odcinkach frontu, w niewielkiej odległości od Dyrrachium. Doszło do paniki w oddziałach Cezara, jego starzy oficerowie, którzy swą odwagą zachwycali podczas wojny z galami, teraz uciekali z pola bitwy w popłochu, niczym niedoświadczeni młokosi, wielu krzyczało, że to koniec, bitwa przegrana. I rzeczywiście bitwa była przegrana, Cezar nigdy wcześniej nie doznał takiej klęski, nawet pod Gergowią. Zginęło 940 żołnierzy i 32 oficerów, 32 sztandary legionowe dostały się w ręce Pompejusza, do niewoli dostało się też kilkudziesięciu żołnierzy i oficerów Cezara. Cezar został pobity, jednak jeszcze nie rozbity co niewątpliwie było winą Pompejusza. Uznał on bowiem, że starzy, doświadczeni żołnierze Cezara, nie mogli tak po prostu wpaść w panikę, obawiał się pułapki i zakazał armii dalszego pościgu. Gdyby kontynuował atak, armia Cezara przestałaby istnieć. Cezar przyznał to później publicznie.