W 1960 ukończył Ryski Instytut Politechniczny, pracował jako inżynier w ryskim zakładzie inżynieryjnym, od 1961 sekretarz fabrycznego komitetu Komsomołu, następnie II i I sekretarz rejonowego komitetu Komsomołu w Rydze, organizator odpowiedzialny i kierownik wydziału KC Komsomołu. Od 1963 należał do KPZR, 1969-1970 był I sekretarzem KC Komsomołu Łotwy, a 1970-1974 sekretarzem KC Komsomołu i (1974) inspektorem KC KPZR. 1974-1975 kierownik Wydziału Pracy Organizacyjno-Partyjnej KC KPŁ, 1975-1976 I sekretarz Komitetu Miejskiego KPŁ w Rydze. Od 1976 funkcjonariusz KGB, 1977-1980 I zastępca przewodniczącego, a od 21 listopada 1980 do 14 kwietnia 1984 przewodniczący KGB Łotewskiej SRR, później ponownie funkcjonariusz partyjny. Od 1984 do 1988 I sekretarz KC KPŁ, w 1989 przewodniczący Komisji Kontroli Partyjnej przy KC KPZR. Od 1 grudnia 1990 był ministrem spraw wewnętrznych ZSRR. 19 sierpnia 1991 został członkiem 8-osobowego Komitetu Stanu Wyjątkowego, który dokonał zamachu stanu. 22 sierpnia - w obliczu klęski zamachowców - Pugo popełnił samobójstwo.