Het meer is oorspronkelijk een laagveengebied, dat verveend is vanaf de Middeleeuwen. De vervening was ongereglementeerd waardoor er brede trekgaten waren, gescheiden door smalle stroken land. In 1775, 1776 en 1825 sloegen stormvloeden de stroken land weg en ontstond de Belter. De Veneweg die nu als een smalle strook land tussen de Beulaker- en Belterwijde doorloopt dateert van voor die tijd en heeft dus altijd de beide meren gescheiden. Dat geldt niet voor de Blauwehandseweg die wel naderhand in de twintigste eeuw door het meer heen is aangelegd. In 1921 kwam ingenieursbureau Van Hasselt en Koning met een plan om vrijwel alle moerasgebieden van de Kop van Overijssel in te polderen. Ook de drooglegging van de Belterwijde maakt deel uit van dit plan. Een commissie onder leiding van dijkgraaf A.F. Stroink wijzigde dit plan sterk en liet onder meer de drooglegging van de Belterwijde vallen. De reden was dat men uitging van sterke kwel en de slechte kwaliteit van de bodem van het meer. Na de aankoop van de Bakkerskooi heeft Natuurmonumenten grote delen van het oostelijke deel van het meer en de om het meer heen liggende gebieden weten te verwerven. Het waterbeheer van het meer is in handen van waterschap Drents Overijsselse Delta.