Potencjał "Novo Cinema" wyczerpał się wraz z nastaniem rewolucji goździkówj w 1974 roku, kiedy zlikwidowano cenzurę i zaprowadzono demokratyczny system. W II połowie lat 70. XX wieku reżyserzy portugalscy skupili się na rozliczeniach dyktatury Salazara; uznanie rodzimej krytyki przyniosły m.in. "Łagodne obyczaje" (1975) Alberto Seixasa Santosa oraz "Trás-os-Montes" (1976) Antónia Reisy i Margaridy Cordeiry. Uwagę światowej krytyki zwrócił na nowo de Oliveira, rozwijając w latach 70. i 80. swoje kino autorskie w produkcjach pokroju "Zgubnej miłości" (1978), "Franciski" (1982), "Atłasowego trzewiczka" (1983), "Mojej sprawy" (1985) oraz "Kanibali" (1986). Za ich produkcję odpowiadał Paulo Branco, który wspierał finansowo także projekty innego utalentowanego reżysera, João Césara Monteiry. Monteira zasłynął takimi filmami, jak "Ścieżki" (1977), "Silvestre" (1981), "Kwiat morza" (1986), a przede wszystkim – "Wspomnienia z żółtego domu" (1988), nagrodzona Srebrnym Lwem w Wenecji groteskowa opowieść o konserwatywnej portugalskiej prowincji. Kino autorskie oparte na rodzimej tradycji kulturowej rozwijali również Reis i Cordeiro ("Ana", 1981), Rocha ("Upragniony. Domy księżycowe", 1987) oraz João Mário Grilo ("Proces króla", 1989).