Η "Έξοδος" των Σλαβομακεδόνων από την Ελλάδα (, "Egzodus na Makedonci od Grcija") αναφέρεται στους χιλιάδες Σλαβομακεδόνες που εκκενώθηκαν, διέφυγαν ή απελάθηκαν κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου κατά τα έτη 1945 έως 1949, πολλοί από τους οποίους διέφυγαν για να αποφύγουν τη δίωξη. Αν και αυτοί οι πρόσφυγες έχουν χαρακτηριστεί ως πολιτικοί πρόσφυγες, υπάρχουν ισχυρισμοί ότι στοχεύθηκαν επίσης λόγω των εθνικών και πολιτισμικών τους ταυτοτήτων. Πολλοί Σλαβομακεδόνες είχαν διαφωνήσει με το ΚΚΕ το οποίο το 1934 είχε εκφράσει την πρόθεσή του να «πολεμήσει για την εθνική αυτοδιάθεση των καταπιεσμένων Σλαβομακεδόνων (εθνοτική ομάδα)» και αφού το ΚΚΕ ψήφισε ψήφισμα στην Πέμπτη Ολομέλεια του στις 31 Ιανουαρίου 1949, κατά το οποίο «μετά τη νίκη του ΚΚΕ, οι Σλαβομακεδόνες θα βρουν την εθνική τους αποκατάσταση σε ένα ενωμένο ελληνικό κράτος». Οι εθνικοί Σλαβομακεδόνες πολέμησαν παράλληλα με το ΔΣΕ υπό τη δική τους στρατιωτική πτέρυγα, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Μακεδονία) (ΕΑΠ). Από την ίδρυσή του μέχρι τη συγχώνευση με το ΔΣΕ, το ΕΑΠ είχε πολεμήσει παράλληλα με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Μέχρι το 1946, χιλιάδες Σλαβομακεδόνες είχαν ενταχθεί στον αγώνα με το ΕΑΠ, μαζί με τους Βλάχους από την περιοχή της Καστοριάς, οι οποίοι ήταν επίσης εξέχοντες στις τάξεις του ΕΑΠ. Σύμφωνα με το ΕΑΠ, ο σλαβομακεδονικός πολιτισμός αφέθηκε να ανθίσει στην Ελλάδα. Πάνω από 10.000 παιδιά πήγαν σε 87 σχολεία, εκδόθηκαν σλαβομακεδονικές εφημερίδες και άνοιξαν θέατρα. Καθώς πλησίαζαν οι κυβερνητικές δυνάμεις αυτές οι εγκαταστάσεις είτε έκλεισαν είτε καταστράφηκαν. Πολλοί άνθρωποι φοβόταν την καταπίεση και την απώλεια των δικαιωμάτων τους υπό την κυριαρχία της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία με τη σειρά της προκάλεσε πολλούς ανθρώπους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Μέχρι το 1948, ο ΔΣΕ και η Προσωρινή Κυβέρνηση, ουσιαστικά έλεγξαν μόνο περιοχές της Βόρειας Ελλάδας που συμπεριλάμβαναν επίσης στα σλαβομακεδονικά χωριά.