W latach 1898–1903 służył w elitarnym pułku Corps of Guides należącym do sił zbrojnych na niespokojnej („krwawej”) granicy północno-zachodniej. W 1903 r. został przeniesiony do pracy w oddziale politycznym kolonialnego rządu indyjskiego (Indian Political Department), gdzie pełnił służbę na następujących stanowiskach: wicekonsul w Arabii (1903–1909); agent polityczny (Political Agent, wysokie stanowisko rządowe) w Bahrajnie (1911–1912); konsul w Beludżystanie i asystent gubernatora (Political Resident, samodzielne stanowisko rządowe) obszaru Zatoki Perskiej (1912–1914); zastępca agenta politycznego (Assistant Political Agent) w Czitralu (1915); w służbie czynnej w siłach Indian Expeditionary Force D (IEFD) podczas kampanii mezopotamskiej i jako gubernator (Civil Governor) w Al-Amarze (1915–1916); konsul w Beludżystanie (1916–1917); agent polityczny w Beludżystanie (1920); agent polityczny w Gilgicie (Gilgit Agency) (1920–1924). Za zasługi w służbie Indian Expeditionary Force w Mezopotamii odznaczono go w 1917 r. Orderem Imperium Indyjskiego III klasy (CIE), przyznając równocześnie jego żonie Order Imperium Brytyjskiego IV klasy (OBE). W 1924 r. David i Emily Lorimerowie powrócili do Wlk. Brytanii i zamieszkali w Welwyn Garden City w hrabstwie Hertfordshire. Przechodząc na emeryturę w 1927 r. miał stopień podpułkownika (lieutenant colonel).