Od czasów studiów związany z polską konspiracją niepodległościową. Najpierw był członkiem Związku Bezimiennego, od 1834 Węglarstwa a od sierpnia 1835 – Stowarzyszenia Ludu Polskiego. W tym ostatnim należał do kierującego organizacją lwowską Zboru Obwodowego, z ramienia którego kierował akcją agitacyjną wśród kleryków lwowskich seminariów duchownych. Od 1836 członek lwowskiego Zboru Ziemskiego. Aresztowany przez policję 17 września 1841 i trzymany w śledztwie do 1845 kiedy sąd skazał go za zdradę stanu na karę śmierci. Ułaskawiony przez cesarza który zamienił mu karę na 12 a następnie na 5 lat więzienia. Karę odbywał w twierdzy Špilberk w Brnie na Morawach. Wkrótce jednak wyszedł na wolność. W 1846 czasowo aresztowany za udział w powstaniu galicyjskim. Aktywny politycznie w okresie Wiosny Ludów. Poseł do Sejmu Konstytucyjnego w Wiedniu i Kromieryżu (10 lipca 1848 – 7 marca 1849), wybrany 19 czerwca 1848 w galicyjskim okręgu wyborczym Dynów. W parlamencie należał do „Stowarzyszenia” skupiającego demokratycznych posłów polskich. Należał wówczas do współpracowników Franciszka Smolki, m.in. wypowiedział się za wnioskiem. by uchwały ustawodawcze sejmu nie wymagały sankcji cesarskiej.