Podczas wojny w obronie Konstytucji 3 maja dostał się do rosyjskiej niewoli. Po wyjściu z niej złożył dymisję, odmawiając przyjęcia od targowiczan stopnia pułkownika. Po wybuchu insurekcji kościuszkowskiej natychmiast przystąpił do powstania. 20 kwietnia 1794 z rąk Tadeusza Kościuszki otrzymał awans na pułkownika z zadaniem formowania oddziału wolontariuszy. Miał również ze swoim oddziałem śledzić ruchy wojsk rosyjsko-pruskich i nie dopuścić, aby przeprawiły się przez Narew. 10 lipca 1794 pod Kolnem stoczył bitwę z siłami generała Günthera. Pokazał wówczas swoje niezwykłe umiejętności kawaleryjskie i odwagę. Później wycofał się na południe i walczył z armią rosyjską na Lubelszczyźnie. Pod koniec powstania brał udział w obronie Warszawy. Udało mu się przeżyć rzeź Pragi. Po upadku insurekcji kościuszkowskiej przedostał się do Francji, skąd niedługo później wyemigrował do Włoch.