Podczas I wojny światowej linia kolejowa zyskała znaczenie strategiczne i służyła do przerzucania wojsk oraz zaopatrzenia. W wyniku wojny w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1922 roku formalnie utworzyli na tym obszarze Mandat Palestyny. Stworzyło to warunki do rozwoju osadnictwa żydowskiego w Palestynie. W latach 20. XX wieku organizacje syjonistyczne wykupiły znaczne grunty w Dolinie Jezreel, a w 1927 roku przy stacji kolejowej powstał żydowski moszaw Kefar Jehoszua. Zmieniono wtedy nazwę stacji. Brytyjczycy nadal wykorzystywali linię kolejową Doliny, która ułatwiała im komunikację z Emiratem Transjordanii i Brytyjskiego Mandatu Mezopotamii. Gdy w 1935 roku wybudowano ropociąg łączący pola naftowe w Królestwie Iraku z Portem Hajfa, znaczenie linii kolejowej jeszcze bardziej wzrosło. Ułatwiła ona serwisowanie ropociągu oraz utrzymywanie jego bezpieczeństwa, co stało się niezwykle istotne w związku z wybuchem arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939). Poszukując skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że linia kolejowa Doliny miała znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły okoliczne wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. Zniszczenie w marcu 1948 roku mostów na rzece Jordan przerwało działanie linii kolejowej. Podjęte podczas I wojny izraelsko-arabskiej działania zabezpieczyły całą Dolinę Jezreel, umożliwiając przywrócenie eksploatacji części linii kolejowej. Pomimo to, w listopadzie 1951 roku ostatni pociąg wjechał na stację kolejową Kefar Jehoszua.