Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Ukończył gimnazjum realne w Łowiczu i Szkołę Junkrów Piechoty w Czuhujiwie. W armii carskiej od 9 września 1877 roku. 27 kwietnia 1881 roku w stopniu praporszczika przydzielony do 42 Odeskiego Pułku Piechoty. Od 29 września 1897 do 10 czerwca 1903 roku pełni funkcję komendanta wojskowego miasta Zaqatala na Kaukazie. 10 czerwca 1903 roku przeniesiony do 82 Dagestańskiego Pułku Piechoty. Na początku wojny rosyjsko-japońskiej przeniesiony do 36 Wschodniosyberyjskiego Pułku Strzelców, gdzie dowodził batalionem. W czasie trwania bitwy pod Liaoyang 18 sierpnia 1904 roku ranny w głowę. W grudniu 1904 roku wyznaczony dowódcą 10 Wschodniosyberyjskiego Pułku Strzelców. Podczas walk pod wsią Tau ranny w biodro. Po zakończeniu wojny z powrotem przeniesiony do 82 Dagestańskiego Pułku Piechoty. Od 12 lipca 1907 do 27 października 1908 roku dowódca 264 Lorijskiego Rezerwowego Pułku Piechoty. 27 października 1908 roku awansowany na generała majora i jednocześnie z powodu stanu zdrowia zwolniony ze służby. Po rozpoczęciu I wojny światowej powołany do służby w oddziałach pospolitego ruszenia. Dowodził 89 Brygadą Pospolitego Ruszenia.