Od 1 kwietnia 1897 odbywał pół- lub jednoroczną służbę wojskową w 13 pułku piechoty c. i k. armii, w której w 1905 został mianowany chorążym rezerwy lekarzem. Przed 1914 był członkiem konnego „Sokoła” w Krakowie. Po wybuchu I wojny światowej 1 sierpnia 1914 został powołany do armii austriackiej, w szeregach której służył jako lekarz w kampanii wojennej (wyprawa na Lublin i Dęblin, ofensywa majowa w 1915 na odcinku od Nidy do Dubna). Został awansowany do stopnia podporucznika pospolitego ruszenia lekarza, następnie 1 lutego 1915 do stopnia porucznika pospolitego ruszenia lekarza. Pod koniec 1915 został odkomenderowany do służby w Legionach Polskich. Od 13 grudnia 1915 do 1 marca 1916 był komendantem zakładu sanitarnego III Brygady. Został awansowany do stopnia kapitana lekarza 30 stycznia 1916. Później kierował Dywizyjnym Zakładem Sanitarnym tj. głównym szpitalem polowym Komendy Legionów Polskich, był zastępcą szefa sanitarnego Legionów Polskich płk. lek. Wojciecha Rogalskiego. Po kryzysie przysięgowym z 1917 był zastępcą szefa sanitarnego Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po próbie przejścia frontu w bitwie pod Rarańczą został zatrzymany przez Austriaków i od 15 lutego do 27 maja 1918 był internowany w Talaborfalva i Huszt, gdzie pełnił funkcję lekarza obozowego. Po odzyskaniu wolności był szefem oddziału w I szpitalu garnizonowym w Krakowie.