Po ukończeniu praktyki w Berlinie i powrocie do Ditzingen, podjął poszukiwania stałego zatrudnienia - początkowo bez sukcesu. Dopiero po rekomendacji przedsiębiorcy z Hamburga został zatrudniony w przedsiębiorstwie prochowym Köln-Rottweil AG. W 1904 r. wysłano go jako głównego chemika do tureckiej fabryki kwasu siarkowego i azotowego w Makriköi pod Konstantynopolem, założonej przez kapitał angielski w 1894 r., a następnie odkupionej przez Köln-Rottweil AG. Jego zadaniem była wznowienie produkcji zakładu. Lata jego pobytu w Turcji były burzliwym okresem. W 1908 r. po wybuchu powstania młodoturków poznał specyfikę zarządzania zakładem produkcyjnym w realiach wojennych. Poza tym bez zgromadzonych tu materiałów wybuchowych niemożliwa byłaby obrona Dardaneli, kiedy w marcu 1915 roku wojska francuskie i brytyjskie podjęły atak na cieśninę. W 1910 r. powrócił do Niemiec wraz z nowo poślubioną żoną – Szwajcarką Mariką Belart, po czym podjął prace badawcze nad możliwościami technicznego wykorzystania wysokowybuchowego materiału: azydku ołowiu, co zakończył sukcesem.