Уласнапольскія словы пранікалі ў старабеларускую мову, асабліва пасля Крэўскай уніі (1385), калі ўзмацніўся палітычны і ваенны саюз Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы. Найбольш інтэнсіўна гэты працэс адбываўся пасля Люблінскай уніі (1569) і ў XVII ст., калі паланізмы становяцца ўласцівымі для ўсіх жанрава-стылявых разнавіднасцей старабеларускага пісьменства: "владца" (уладар), "завядовца" (загадчык), "пелкгрымацыя" (падарожжа), "звытяжца" (пераможца), "влость" (буйны маентак), "волати" (крычаць), "латвый" (лёгкі), "піл(ь)новати" (сачыць), 'прытрымлівацца', липець (ліпень, ліпавы мёд), "каштелянъ" (камендант замка), "мандат" (каралеўскі ўказ, выклік у суд), "щекгульный" (асаблівы), "ялмужна" (міласціна) і шмат іншых. Некаторыя словы запазычваліся цэлымі гнёэдамі: "нендза, нендзне, нендзный, нендзница, нендзникъ, знендзненый". Многія з іх бытуюць у сучаснай беларускай мове, іншыя сталі гістарызмамі або змянілі сваё аблічча і значэнне. Асобныя словы былі запазычаны другі раз у XIX—XX ст., праўда, у значна меншай колькасці, часам праз рускую мову: "апарат".