Już w 1201 Kuroińczycy rozpoczęli batalię przeciw krzyżowcom, nieustannie atakując Rygę w 1201 i1210 roku. Jednakże Biskup Albert uważał Kurlandię za lenno Waldemara II-go i nie rozpoczął kampanii na wielką skalę. Dopiero po jego śmierci krzyżowcy zawarli w 1230 roku traktat o pokojowym poddaniu Vanemane, księstwa o mieszanej ludności Liwończyków i Kurończyków w południowo-wschodniej części Kurlandii. W tym samym roku papieski wicelegat, Baldouin z Alnei anulował to porozumienie i zawarł porozumienie z władcą centralnej Kurlandii, Lamekinsem ("Lemechinus Rex"), ofiarującego jego królestwo w ręce papiestwa, z Baldouinem jako papieskim delegatem w Kurlandii i biskupem Zemgalii. Jednakże Niemcy poskarżyli się na niego do rzymskiej kurii i w 1234 roku papież Grzegorz IX usunął go jako swego delegata. Po fatalnej klęsce w bitwie bitwie pod Szawlami z rąk Żmudzinów i Zemgalów resztki zakonu rycerzy mieczowych zostały zreorganizowane w 1237 roku jako oddział zakonu krzyżackiego i stał się znany jako zakon kawalerów mieczowych (zakon liwoński). W 1242 po przewodem mistrza zakonu kawalerów mieczowych Dietricha von Grüningen krzyżowcy rozpoczęli podbój Kurlandii. Pobili Kurończyków na południu aż do Embūte, blisko tymczasowej granicy z Litwą i założyli główną twierdzę w Kuldīga. Papież Innocenty IV przydzielił zakonowi kawalerów mieczowych dwie trzecie podbitej Kurlandii a jedną trzecią Biskupstwu Kurlandii. W bitwie bitwie pod Durbe w 1260 roku siły Żmudzinów i Kurończyków przeważały nad zjednoczonymi siłami Liwończyków i zakonu krzyżackiego. W 1267 roku krzyżowcy ostatecznie podporządkowali sobie Kurończyków i zawarli traktat pokojowy, określający obowiązki i prawa pobitych rywali. Nie podbita południowa część ich terytoriów (Ceklis i Megava) została zjednoczona pod przewodem Wielkiego Księstwa Litewskiego.