Od 1933 do 1934 odbył służbę wojskową w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii, a w 1937 otrzymał awans na stopień podporucznika rezerwy artylerii. W obliczu zagrożenia wybuchem konflikt zbrojnego w sierpniu 1939 został zmobilizowany do 27 pułku artylerii lekkiej w składzie 27 Dywizji Piechoty w strukturze Armii „Pomorze”. Po wybuchu II wojny światowej na początku kampanii wrześniowej przejął obowiązki dowódcy I baterii swojego pułku, wraz z którą brał udział w walkach w Bydgoszczy, następnie w walkach nad Bzurą oraz w Puszczy Kampinoskiej. Pod Warszawą został wzięty do niewoli niemieckiej, po czym był osadzony w oflagach VII B Eichstätt, a od czerwca 1940 w VII A Murnau. W drugim z tym obozów jako działacz ludowy prowadził dla współosadzonych wykłady w zakresie socjologii wsi. U kresu wojny 29 kwietnia 1945 odzyskał wolność i wrześniu 1945 po sześciu latach powrócił do ojczyzny.