Po wojnie wrócił do Poznania owładnięty jednym pragnieniem - odnalezieniem córki. Dowiedział się, że Lucyna zginęła w nalocie, ale Gosia przeżyła. Odnalazł ją na terenie Niemiec już jako całkowicie zgermanizowaną dziewczynkę, pozbawioną pamięci o polskich korzeniach (w 1939 miała trzy lata). W dramatycznych okolicznościach i wbrew jej woli zabrał ją na powrót do Poznania z silnym postanowieniem repolonizacji. Lata powojenne to opis heroicznych zmagań ojca z córką, która stopniowo wracała do polskości, ale przede wszystkim odzyskiwała ufność i odbudowywała miłość do ojca. Okres szkolny i studencki (w tym pobyt w Szczecinku), to czas, w którym Gosia nie tylko utwierdzała się w swoim przywiązaniu do Polski i do ojca, ale także okres głębokich analiz swojego nietypowego losu i wynikających z niego komplikacji życiowych - zawieszenia między Polską i Niemcami, między ojcem a matką (którą Lucjan znienawidził), między dwoma językami i systemami wartości a w końcu między pokoleniem ojca a pokoleniem Gosi, która zarzucała ojcu "letniość" i brak prawdziwego zaangażowania w losy kraju, czy w politykę. Wstąpiła do ZMP, który jednak okazał się organizacją koniunkturalną i całkowicie ją zawiódł. Podczas powstania w czerwcu 1956 angażuje się po stronie protestujących poznaniaków. Silne zaangażowanie w sprawy kraju jest wyrazem jej potrzeby odnalezienia korzeni i tożsamości. Studiowała początkowo polonistykę, a potem germanistykę.