Als vicaris-generaal van Sicilië nam hij deel aan de invasie van dat eiland tijdens de laatste fase van de Oorlog van de Siciliaanse Vespers. In 1299 werd zijn leger in de Slag bij La Falconara verslagen door koning Frederik III van Sicilië. Filips werd vervolgens gevangengezet tot aan de ondertekening van de Vrede van Caltabellotta in 1302. In 1306 bezochten de vorsten van Achaea, Filips I van Piëmont en Isabella van Villehardouin, het hof van Filips' vader koning Karel II van Napels. Filips werd beschuldigd van disloyaliteit en verantwoordelijk gehouden voor de mislukking van de militaire campagne tegen het despotaat Epirus. Omdat Isabella niet de toestemming van haar suzerein had gevraagd voor haar huwelijk, werden zij en Filips van Piëmont echter ontheven van het vorstendom Achaea. Op 5 mei 1306 kreeg Filips Achaea zelf toegewezen en kort nadien bracht hij zijn enige bezoek aan het vorstendom. In Glarentza aanvaardde hij de huldiging van zijn vazallen, waarna hij een onsuccesvolle militaire campagne ondernam tegen Epirus. Toen hij Achaea verliet, stelde hij hertog Gwijde II van La Roche van Athene aan als meier van het vorstendom. Op 11 mei 1307 stonden Isabella en Filips van Piëmont hun claims op Achaea af in ruil voor het graafschap Alba.