Azad Kasjmir, een deel van Jammu en Kasjmir, was van 1848 tot 1947 onderdeel van het Dograrijk, een prinselijke staat met een moslimmeerderheid die door een Hindoe Maharadja (koning) werd geregeerd. Toen de Maharadja Hari Singh weigerde om tot India of Pakistan toe te treden en in plaats daarvan verkoos onafhankelijk te blijven (in afwachting van een voor hem zo gunstig mogelijk aanbod van India), vielen Pakistaanse troepen het gebied binnen. De maharadja sloot zich bij India aan, wat het gevolg was van de Eerste Kasjmiroorlog, die duurde van 1947 tot 1949 en die uiteindelijk resulteerde in een bestandslijn in het gebied van de voormalige prinselijke Dograstaat "Jammu en Kasjmir". De gebieden kwamen deels onder Pakistaans gezag (Azad Kasjmir en de Noordelijke Gebieden) en onder Indiaas gezag, die de naam Jammu en Kasjmir behielden. De regio werd "Vrij Kasjmir" genoemd om hiermee vanuit Pakistaans perspectief het zelfbeschikkingsrecht van de bevolking aan te geven tegenover het "onvrije" Indiase Jammu en Kasjmir, dat door hen "Indiaas bezet gebied" wordt genoemd. India noemt op haar beurt de Noordelijke gebieden en Azad Kasjmir "Pakistaans bezet gebied". In 1963 werd Shaksgam, een noordelijke onherbergzame strook land in het noorden van de noordelijke gebieden, afgestaan aan China om daarmee een vriendschapsverdrag tussen beide landen af te sluiten. Tijdens de Indo-Pakistaanse Oorlog van 1971 verloor Azad Kasjmir gedeelten aan India, om ze in 1972 weer terug te krijgen bij het Verdrag van Shimla.