Krój Caslona szybko zaczął cieszyć się opinią solidnie wykonanego i estetycznego. W r. 1733 Henry Newman pisał o nim: „to dzieło Artysty, który zdaje się dążyć do wyniesienia swojego fachu nad wszystkich europejskich rzemieślników i prowadzi nasze drukarnie do zaprzestania posyłania do Holandii po Elzewira i nowe kroje drukarskie, tak do tej pory przez nich cenione”. Mosley opisuje pierwszy wzornik Caslona jako zawierający krój „o dużych proporcjach, składany z niezbyt dużym światłem międzyliterowym, co zwykle jest konieczne przy tekstach drukowanych małym stopniem pisma. Mimo to jest tak solidnie wykonany, że słowa, które są nim złożone, zachowują swój kształt i są dobrze czytelne. Jest to krój, który najlepiej sprawdzi się w publikacjach o wąskich, dwuszpaltowych kolumnach lub przy składaniu niewielkich rozmiarów oktaw. Caslon sprzedał także wzornik z glifami dla języka francuskiego, którego nie wykonał sam, a który prawdopodobnie był zmodyfikowanym pod pewnymi względami dziełem Josepha Moxona. W porównaniu z bardziej subtelnymi, stylizowanymi i eksperymentalnymi projektami, jakie powstawały w Europie za życia Caslona (w szczególności z krojem Romain du roi i dziełami Fleischmanna w Amsterdamie oraz krojem "Baskerville "Johna Baskerville'a z Birmingham, który pojawił się pod koniec kariery Caslona), "Caslon" był dość konserwatywny. Johnston zauważa, że jego projekt z r. 1764 „równie dobrze mógłby powstać nawet sto lat wcześniej”. Stanley Morison z kolei opisuje krój Caslona jako „szczęśliwie archaiczny”.Chociaż kroje Caslona nie były szeroko rozpowszechnione w Europie, dystrybuowano je na terenie całego Imperium Brytyjskiego, w tym także w brytyjskich koloniach w Ameryce Północnej, gdzie zostały wykorzystane przy druku amerykańskiej Deklaracji Niepodległości. Po śmierci Williama Caslona I jego krój stracił na popularności. Swój renesans przeżył w latach 40. XIX w. za sprawą brytyjskiego ruchu artystycznego Arts and Crafts.