Zgłosił się do służby w kraju. Wraz z grupą ochotników przybył do Aleksandrii w Egipcie. Stamtąd drogą lądową poprzez Tripolitanię dotarł do Algierii. Z Oranu na pokładzie okrętu "Ville de France" przypłynął do Tarentu we Włoszech, by wreszcie zawitać w okolice Ostuni, gdzie organizowano kursy spadochronowo-dywersyjne dla cichociemnych. 14 lutego złożył przysięgę na rotę Armii Krajowej. Powołany też został na adiutanta generała Leopolda Okulickiego. Używał pseudonimu „Góral 2” (cyfra dwa wskazywała na „pochodzenie” cichociemnego z obszaru włoskiego). W nocy z 21 na 22 maja 1944 w ramach operacji „Weller 29” (wraz z m.in. Leopoldem Okulickim) został zrzucony na północny wschód od Krakowa w okolicach Miechowa. Następnie dostał rozkaz by dołączyć do powstającej Poleskiej 30 Dywizji Piechoty AK. Tam objął funkcję szefa służby medycznej w Okręgu Brzeskim. W sierpniu 1944 w ramach Akcji Burza Poleska Dywizja Piechoty na rozkaz swojego dowódcy Henryka Krajewskiego rozpoczęła marsz na odsiecz walczącej Warszawie, lecz dotarcie do stolicy nie powiodło się. Teleszyński został aresztowany przez komunistów. Był przesłuchiwany i torturowany m.in. przez pułkownika Józefa Światło. Został skazany na długoletnie więzienie, lecz po dwóch latach rodzina przekupiła straże i w marcu 1946 Teleszyński potajemnie wyszedł na wolność.