Κατά την Πρώτη σερβική Εξέγερση (1804-15), οι Σέρβοι επαναστάτες ενώθηκαν με Έλληνες και Βλάχους, με αξιοσημείωτα παραδείγματα το μαχητή Γεωργάκη Ολύμπιο, το διπλωμάτη Πέτρο Ίτσκο, το γραμματέα Ναούμ Καρνάρα, το μαχητή Κόντα Μπίμπα και άλλοι. Ο γνωστός "αρματολός" Νικοτσάρας (1774-1807) σχεδίαζε να διασχίσει τον Όλυμπο για να ενταχθεί στους Σέρβους αντάρτες. Η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο εθνών ήταν σφυρηλατημένη στις ημιαυτόνομες Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, οι οποίες κυβερνιόταν ως επί το πλείστον από Φαναριώτες βοϊβόδες. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η επικοινωνία και η συνεργασία μεταξύ των Σέρβων και των Ελλήνων από την ηπειρωτική Ελλάδα είχε ήδη καθιερωθεί από νωρίς. Για παράδειγμα, το 1806 ο Γάλλος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, ανέφερε ότι "οι Τούρκοι είναι έξαλλοι με τους Έλληνες λόγω της επικοινωνίας με τους Σέρβους". Έχει αναφερθεί ότι πολλοί Σλάβοι και Έλληνες αγρότες συνελήφθησαν με την κατηγορία ότι στήριζαν τους Σέρβους αντάρτες. ΟΙ κλέφτες και αρματολοί ενθαρρύνονταν από τους Σέρβους αντάρτες και τις ρωσικές ενέργειες. Οι Σέρβοι αντάρτες ήταν σημαντικοί σύμμαχοι των Ελλήνων, μετά την κατάπνιξη της Πρώτης Εξέγερσης, ο Kαραγιώργης Πέτροβιτς κατέφυγε στη Βεσσαραβία, όπου εντάχθηκε στο ελληνικό εθνικό απελευθερωτικό κίνημα "Φιλική Εταιρεία" ως ενεργό μέλος. Οι Έλληνες ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τα σερβικά εδάφη για να ξεκινήσουν την εξέγερση από εκεί. Ο Μίλος Ομπρένοβιτς, ο ηγέτης της Δεύτερης Σερβική Εξέγερσης (1815-1817) ήταν πλήρως συνεργάσιμος. Ο πρώτος ιστορικός της Σερβικής Επανάστασης ήταν Έλληνας, ο Τριαντάφυλλος Δούκας. Πολλοί Σέρβοι εντάχθηκαν στην Ελληνική Επανάσταση (1821-1829), όπως ο Χαντζί-Προντάν και Βάσος Μαυροβουνιώτης.