Tuż po wybuchu wojny, Wielka Brytania odmówiła wydania Turcji kupionych i zapłaconych przez nią dwóch pancerników „Sultan Osman” i „Reşadiye”. Wojsko brytyjskie bez jakichkolwiek negocjacji i rekompensaty zajęło obydwa okręty, a przybyłe już w celu doprowadzenia jednostek do Turcji załogi internowano. Stanowiło to akt zniewagi dla państwa tureckiego, dodatkowo zaś po wybuchu wojny sojusznikiem Wielkiej Brytanii została Rosja, która była „odwiecznym” wrogiem Turcji. Sytuację te postanowiły wykorzystać Niemcy, które w celu wciągnięcia Turcji do wojny zaoferowały temu krajowi przebywające na Morzu Śródziemnym „Goeben” i „Breslau”. Wkrótce też Turcja przystąpiła do wojny po stronie Państw Centralnych. Będąca skutkiem tego kampania wojenna o Gallipoli i Dardanele, kosztowała Wielką Brytanię i Francję życie tysięcy żołnierzy i utratę wielu okrętów, czego można było uniknąć gdyby Turcja pozostała neutralna. Istnieje duże prawdopodobieństwo, iż w przypadku podjęcia przez Zjednoczone Królestwo próby bardziej dyplomatycznego rozwiązania problemu zamówionych okrętów tureckich, Turcja mogła pozostać stroną niewalczącą, a być może wręcz sojusznikiem Wielkiej Brytanii. Prawdopodobnie też dwa brytyjskie pancerniki w rękach tureckich stanowiłyby mniejsze zagrożenie niż „Goeben” i „Breslau”. Zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt służby na tych ostatnich doświadczonych niemieckich załóg. Tymczasem dwa zbudowane w Wielkiej Brytanii pancerniki nie byłyby prawdopodobnie zbyt efektywne w tureckiej służbie bez brytyjskiej pomocy, zaopatrzenia w amunicję i wsparcia technicznego.