Chruszczowowska odwilż odbiła się szerokim echem w radzieckim kinie. Filmowcy zaczęli śmielej eksplorować tematy jeszcze niedawno spychane na margines, jak losy i uczucia indywidualnych ludzi, wplątanych w historyczne zawirowania, jak było to w filmach "Lecą żurawie" (1957) Michaiła Kałatozowa (Złota Palma na 11. MFF w Cannes), "Ballada o żołnierzu" (1959) Grigorija Czuchraja czy "Los człowieka" (1959) Siergieja Bondarczuka. Poruszono też temat wypaczeń okresu stalinowskiego, m.in. "Czyste niebo" (1961) Czuchraja. Dano dojść do głosu młodemu powojennemu pokoleniu, jak w "Mam 20 lat" (1965) Marlena Chucyjewa.