Акт быў прыняты ў часы кіравання караля-пратэстанта Вільгельма III Аранскага, непасрэднай пераемніцай якога была яго швагерка Ганна. Усе дзеці Ганны памерлі ў маленстве ці ў дзяцінстве, апошні, 11-гадовы герцаг Глостэрскі, сканаў у 1700 годзе. Гэта смерць ставіла непазбежнае пытанне аб далейшым пераходзе прастола ў спадчыну, паколькі ўсе найбліжэйшыя сваякі дому Сцюартаў былі каталікамі. Грамадская думка ў Англіі і Шатландыі была катэгарычна супраць заняцця прастола каталікамі: гэта магло прывесці да ліквідацыі заваяванняў Славутыя рэвалюцыі 1688 года, тым больш што найбліжэйшым прэтэндэнтам быў адзінакроўны брат Ганны — сын выгнанага ў Францыю Славутай рэвалюцыяй Якава II. Ва ўмовах Вайны за іспанскую спадчыну прэтэндэнт «Якаў III», які жыў у Францыі, знаходзіўся ў лагеры ворагаў Англіі і карыстаўся падтрымкай Людовіка XIV.