W tym okresie kluczową kwestią w polityce zagranicznej Kostaryki był stosunek do Nikaragui. W 1979 roku doszło w tym kraju do rewolucji, która obaliła reżim Somozy i doprowadziła do przejęcia władzy przez radykalnie lewicowych Sandinistów. Rodrigo Rodrigo Carazo Odio początkowo wspierał antysomozowską opozycję, a po zwycięstwie rewolucji opowiadał się za frakcją Edena Pastory – "terceristas". Gdy Nikaragua zbaczała coraz bardziej w stronę socjalizmu, Carazo przeszedł na pozycje neutralności wobec zachodniego sąsiada. O ile za jego rządów Kostaryka stale odmawiała Stanom Zjednoczonym prawa do zakładania baz dla contras, to jego następca nie miał już podobnych zastrzeżeń. Minister spraw zagranicznych Fernando Volio Jiménez opowiedział się zdecydowanie po stronie północnoamerykańskiej demokracji. Wsparcie udzielane przez rząd dla partyzantów nie przypadło do gustu społeczeństwu, obawiającemu się reperkusji. Mimo dymisji gorliwego ministra (w lipcu 1983 roku) i ogłoszenia wieczystej neutralności państwa (17 listopada 1983 roku) stosunki między sąsiadami pozostawały napięte. Do ważniejszych incydentów doszło w grudniu 1984 roku (naruszenie nietykalności kostarykańskiej ambasady w Nikaragui w celu porwania uchodźcy) i w maju 1985 roku (zastrzelenie dwóch kostarykańskich członków straży granicznej). Kostaryka nie wykazała entuzjazmu wobec planu pokojowego grupy z Contadory. Sytuacja zmieniła się po kolejnych wyborach. Óscar Arias Sánchez, mimo negatywnego stosunku do nikaraguańskiego reżimu, nie zgadzał się na bazy contras w Kostaryce. W trzecim miesiącu jego prezydentury (maj 1986 roku) stosunki między oboma państwami uległy normalizacji. Największym sukcesem prezydenta był plan pokojowy, który łączył zakończenie działań zbrojnych w regionie z demokratyzacją. Plan został przedstawiony 15 lutego 1987 roku, zaś 7 sierpnia głowy centralnoamerykańskich państw podpisały porozumienie „Esquipulas II”. Jeszcze w tym samym roku Arias otrzymał pokojową Nagrodę Nobla.