Ένα καίριο σημείο στο πώς οι δύο πλευρές έβλεπαν η μία την άλλη ήταν πιθανόν η Σφαγή των Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη το 1182. Η σφαγή ακολούθησε την εκθρόνιση της Μαρίας της Αντιοχείας, μιας Νορμανδό-Φραγκικής (και κατά συνέπεια «Λατινικής») πριγκίπισσας που βασίλευε ως αντιβασιλέας του ανήλικου γιου της Αυτοκράτορα Αλεξίου Β΄ Κομνηνού. Η Μαρία ήταν ιδιαίτερα μη δημοφιλής εξαιτίας της πλουσιοπάροχης εύνοιας που είχε δείξει προς τους Ιταλούς εμπόρους κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, και η δημόσιοι πανηγυρισμοί για την πτώση της από τους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης μετατράπηκαν γρήγορα σε ταραχές και σφαγή. Το συμβάν και οι ανατριχιαστικές περιγραφές των επιζώντων πυροδότησαν της θρησκευτικές εντάσεις στη Δύση, οδηγώντας στα αντίποινα της λεηλάτησης της Θεσσαλονίκης του 1185, τη δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της αυτοκρατορίας, από το Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας. Ένα παράδειγμα της Δυτικής γνώμης τότε είναι τα γραπτά του Γουλιέλμου της Τύρου, ο οποίος περιέγραψε το «Ελληνικό έθνος» ως «γέννημα εχιδνών, όπως ένα φίδι στο κόρφο, ή ένα ποντίκι στην γκαρνταρόμπα, που ανταποδίδει κακό στους φιλοξενούμενούς του».