Gdy pierwsza kadencja urzędującego prezydenta dobiegała końca, republikanie zastanawiali się, czy wystawić go w kolejnych wyborach, z uwagi na stan zdrowia. Eisenhower chciał ubiegać się o reelekcję i na konwencji Partii Republikańskiej, odbywającej się w sierpniu 1956 w San Francisco, otrzymał nominację poprzez aklamację w pierwszym głosowaniu. Kandydatem na wiceprezydenta został ponownie Richard Nixon. Głównym kontrkandydatem Eisenhowera został Adlai Stevenson, który ponownie uzyskał nominację Partii Demokratycznej. W kampanii wyborczej Stevenson postanowił nie eksponować swojej wiedzy i umiejętności oratorskich, by pozyskać głosy wyborców z klasy średniej. Olbrzymia popularność republikańskiego prezydenta, połączona z wybuchem kryzysu sueskiego i powstania na Węgrzech, przyczyniły się do zwycięstwa Eisenhowera.