Αν και μετά το τέλος του Μακεδονικού Αγώνα τέθηκε σε τιμητική διαθεσιμότητα λόγω της κλονισμένης από τις κακουχίες υγείας του, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους επανήλθε εθελοντικά στο στράτευμα ως ανθυπολοχαγός. Ανέλαβε αρχηγός των προσκόπων στην Πιερία, μαζί με τον Αλέξανδρο Ζάννα και υποχρέωσε τον αρχηγό της 7ης Μεραρχίας Κλεομένη Κλεομένους να επισπεύσει την απελευθέρωση της Κατερίνης, η οποία συντελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1912. Σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 1913 κατά τη διάρκεια της μάχης του Λαχανά.