Był członkiem VIII Polskiej Drużyny Strzeleckiej we Lwowie. 10 grudnia 1912 roku awansował na podchorążego PDS. 8 sierpnia 1914 roku w Miechowie objął dowództwo I plutonu Pierwszej Kompanii Kadrowej. Następnie pełnił służbę w 4 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty. 29 września 1914 roku został awansowany na chorążego. Ciężko ranny pod Brzechowem na początku listopada 1914 roku wysłany został na leczenie do szpitala związkowego w Meranie we włoskim Tyrolu, a po wyleczeniu przydzielony do batalionu uzupełniającego nr 1 w Radomsku, który opuścił 15 czerwca 1915 roku powracając do swojej jednostki. Ponownie został ranny w bitwie pod Jastkowem (31 lipca – 3 sierpnia 1915). 1 stycznia 1917 roku mianowany na podporucznika choć tego stopnia używano wobec niego już znacznie wcześniej. W 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, pozostał w Polskim Korpusie Posiłkowym. W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Niemców w Radomsku i Częstochowie, a następnie z uformowanym oddziałem udał się do Przemyśla walcząc w jego obronie. 23 listopada 1918 r. awansowany został na porucznika, a 1 maja 1920 roku awansowany na kapitana pełniąc służbę w Sądzie Wojskowym Okręgu Generalnego „Łódź”, a jego oddziałem macierzystym był wówczas Oddział VI Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. 1 maja 1922 roku jako kapitan rezerwy posiadał przydział macierzysty do Departamentu IX Ministerstwa Spraw Wojskowych. Później został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych sądowych (od 1 stycznia 1937 roku – korpus oficerów audytorów). W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Jak sam podaje w życiorysie z 1933 roku oraz w „Wykazie Stanu Służby” sporządzonym przez Sąd Okręgowy w Łodzi z 15 lutego 1934 roku (znajdującym się w Archiwum Ministerstwa Sprawiedliwości), służbę w Wojsku Polskim zakończył na własną prośbę 15 lipca 1921 roku ze stopniem majora.