6 lutego 1831 r. awansowany został na majora. W wojnie polsko-rosyjskiej 1831 roku odznaczył się w bitwach pod Dobrem, Grochowem i Ostrołęką. Był dwukrotnie honorowany orderem Virtuti Militari za męstwo (10 III - krzyżem żelaznym, 15 IX - krzyżem kawalerskim). W schyłkowej fazie powstania listopadowego (wrzesień 1831 r.) należał do grupy oficerów opowiadających się za kontynuacją walk – wbrew grupie ugodowców skłonnych do rokowań z rosyjskim najeźdźcą. Kierował obroną lunety nr 59 obok szańca wolskiego, którego bronił i gdzie poległ gen. Sowiński. Po upadku stolicy Borzęcki, już jako podpułkownik, został ostatnim (przed internowaniem) dowódcą słynnego pułku „czwartaków”. Przeprowadził ich przez granicę pruską, gdzie następnie zostali rozbrojeni i internowani.