Podczas powstania listopadowego walczył między innymi pod Wawrem (omal nie został zabity; przed śmiercią uratował go porucznik Wodnicki) czy Ostrołęką (odznaczył się przy rozbiórce mostu na Narwi pod ogniem rosyjskiej artylerii). 26 maja 1831 roku został tymczasowym kwatermistrzem generalnym wojska czynnego. Był bliskim współpracownikiem generała Ignacego Prądzyńskiego. 19 sierpnia 1831 roku został awansowany na pułkownika. 5 października 1831 roku wraz z główną armią pod dowództwem generała Macieja Rybińskiego został internowany na terytorium Prus (internowany w Elblągu). Nie udał się na emigrację. Powrócił do kraju (9 lutego 1832 roku).