Po agresji III Rzeszy na Polskę znalazł się w Wilnie, które po agresji ZSRR na Polskę i ponad miesięcznej okupacji przez Armię Czerwoną zostało 28 października 1939 przekazane przez ZSRR Litwie. Pracował w Kownie jako spawacz. Po ataku Niemiec na ZSRR przedostał się jesienią 1941 na teren okupacji niemieckiej, do Generalnego Gubernatorstwa. Początkowo zamieszkał pod fałszywym nazwiskiem w rejonie Białej Podlaskiej, gdzie utrzymywał kontakty z komunistyczną konspiracją, m.in. z Franciszkiem Jóźwiakiem. Bogusław Henryk Buczyński „Stefan” skontaktował go z Marianem Spychalskim „Markiem”, szefem Sztabu Głównego Gwardii Ludowej. Od jesieni 1942 działacz podziemnego Stronnictwa Demokratycznego. Nawiązał kontakty z działaczami byłego Związku Walki Wyzwoleńczej, który współtworzył Polską Partię Robotniczą. W listopadzie 1942 w ramach GL powołano Wywiad Gwardii Ludowej, którego pierwszym kierownikiem był Zygmunt Mołojec „Anton”. Później zastąpił go Bogusław Buczyński, a jego w styczniu 1943 – Marian Spychalski. Do końca 1943 roku wydzielono w ramach WGL cztery wydziały zajmujące się wywiadem wojskowym, gospodarczym, politycznym i kontrwywiadowczym (ochrony ogólnej). Kierownikiem wydziału gospodarczego został Alfred Jaroszewicz, a kierownikiem kontrwywiadu Wywiadu Gwardii Ludowej Włodzimierz Lechowicz, już we wrześniu 1943 mianowany na „kapitana GL” o pseudonimie „Zych”. W oparciu o ten wydział zorganizowano w 1944 kontrwywiadowczy „VI Oddział Sztabu Głównego Armii Ludowej”. Całość służb informacyjnych GL-AL pracowała pod ścisłym nadzorem wywiadu sowieckiego.