ร่องลึกบาดาลญี่ปุ่น (, "นิฮงไคโก"; ) คือร่องลึกก้นสมุทรที่อยู่ในแนววงแหวนไฟทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศญี่ปุ่น ร่องลึกนี้ทอดตัวตั้งแต่หมู่เกาะคูริลยาวลงมาถึงหมู่เกาะอิซุ จุดที่ลึกที่สุดลึกถึง 8,046 เมตร ร่องลึกบาดาลญี่ปุ่นเป็นร่องลึกที่อยู่ระหว่างกลางร่องลึกก้นสมุทรคูริล–คัมชัตคาที่อยู่ทางเหนือ กับร่องลึกก้นสมุทรอิซุ–โองาซาวาระที่อยู่ทางใต้ แนวร่องลึกมีความยาวประมาณ 800 กม. ร่องลึกบาดาลญี่ปุ่นเกิดจากการที่แผ่นแปซิฟิกมุดตัวลงไปใต้แผ่นโอค็อตสค์ (แผ่นธรณีแปรสัณฐานขนาดเล็กที่แต่เดิมถูกพิจารณาว่าส่วนหนึ่งของแผ่นอเมริกาเหนือ) กระบวนการมุดตัวของเปลือกโลกทำให้เกิดร่องลึกขึ้น กิจกรรมการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาคที่มีอยู่อย่างต่อเนื่องในเขตมุดตัวบริเวณร่องลึกนี้เป็นสาเหตุหลักของแผ่นดินไหวและสึนามิในภาคเหนือของประเทศญี่ปุ่น เช่น แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุเมื่อปี 2554 อัตราการมุดตัวของร่องลึกบาดาลญี่ปุ่นอยู่ที่ 7.9–9.2 เซนติเมตรต่อปี