W 1928 dostał się do Senatu (z listy państwowej, okręg nr 24 – Lwów), w którym zasiadał do 1935. Był przewodniczącym senackiego klubu Stronnictwa Narodowego. Podczas procesu brzeskiego zeznawał jako świadek. Około 1932 zakończył pracę zawodową, odchodząc z Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie – według syna prof. Głąbińskiego, został wysłany na emeryturę przez ówczesnego ministra oświaty z naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów.