Пачаў прафесійную кар'еру ў 1995 годзе ва ўзросце 19 гадоў, а ў 1998 годзе перамог на трэцім этапе тура Вялікабрытаніі і ўпершыню патрапіў у асноўную стадыю рэйтынгавага турніру, якім стаў чэмпіянат свету, дзе ён саступіў Стыву Дэвісу ў першым матчы з лікам 6:10. У 1999 годзе дайшоў да фіналу Benson and Hedges Championship, пераможца якога атрмліваў права выступаць на Мастэрс (найбуйнейшым запрашальным снукерным турніры), аднак у вырашальным матчы прайграў Алістэру Картэру з лікам 4:9. У 2000 годзе атрымаў другую перамогу на турніры тура Вялікабрытаніі, а ў 2004 годзе ў другі раз патрапіў у 1/16 фіналу рэйтынгавага спаборніцтва на адкрытым чэмпіянаце Еўропы, дзе саступіў Квінтэну Хану з лікам 0:5. У сезоне 2005/2006 упершыню патрапіў у топ-64 сусветнага рэйтынгу, дзе пратрымаўся толькі адзін сезон, пакінуўшы мэйн-тур пасля яго, аднак у 2007 годзе перамог на адным з этапаў Міжнароднай адкрытай серыі і ў 2008 годзе вярнуў сабе прафесійны статус і ў трэці раз дайшоў да 1/16 фіналу рэйтынгавага турніру на Гран-пры, дзе быў пераможаны Пітэрам Эбданам з лікам 5:1. У 2011 годзе ўпершыню патрапіў у 1/8 фіналу нізкарэйтынгавага спаборніцтва на адным з этапаў серыі PTC. На адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі 2013 года ў матчы супраць Бары Пінчэса, які доўжыўся 449 хвілін і 46 секунд, усталяваў рэкорд самага доўгага матча да пяці перамог у снукернай гісторыі. У 2014 годзе пакінуў мэйн-тур, скончыўшы сезон на 99-й пазіцыі.