Po wybuchu II wojny światowej niemieccy okupanci wprowadzili nazewnictwo niemieckojęzyczne – ulica Bednarska stała się początkowo Kopernikusstraße (dla upamiętnienia astronoma Mikołaja Kopernika). Pierwsze wypędzenia z ulicy Bednarskiej miały miejsce 13 grudnia 1939 roku. Wówczas to w pół godziny wyrzucono z mieszkania dr. Feliksa Iwickiego wraz z żoną i synem, byłego członka POW, lekarza kasy chorych. . W lutym 1940 roku, w ciągu kilku godzin, Niemcy przeprowadzili masowe wysiedlenia mieszkańców całego osiedla ZUS, by do zwolnionych mieszkań wprowadzić wskazanych przez siebie lokatorów. Wysiedlonych przewieźli do centralnego obozu przesiedleńczego (), mieszczącego się w budynkach dawnej fabryki wełnianych tkanin wzorzystych Barucha A. Gliksmana przy "Wiesenstraße 4" (późn. "Flottwellstraße", ob. ul. Łąkowa), a stamtąd do Końskich. Opuszczone mieszkania, zaplombowane paskami papieru, pozostawały początkowo puste, ponieważ Niemcy chcieli sprowadzić do nich osadników z Estonii i Kurlandii. Ostatecznie udostępnili je głównie rodzinom żołnierzy i oficerów Wehrmachtu. W bloku przy ul. Bednarskiej 24 ulokowali ponadto posterunek niemieckiej żandarmerii. Z willi Schweikertów, jeszcze w 1939 roku, usunęli rodzinę Usielskich. Z kolei willę Girbardta pod numerem 15a zajmował od jesieni 1941 do 23 lipca 1943 roku nadburmistrz () "Litzmannstadt" Werner Ventzki, wraz z rodziną, która mieszkała tam do września 1944 roku.