W czasie swojej drugiej kadencji Roosevelt skupił się głównie na sytuacji międzynarodowej, widząc napięcia dyplomatyczne i przygotowania do wojny w Europie i na Dalekim Wschodzie. Mimo że prezydent był świadomy tej sytuacji, ograniczał się do apeli, sądząc że powstrzyma lub chociaż spowolni proces zbrojenia Państw Osi. Sytuacji tej sprzyjały nastroje izolacjonistyczne w Stanach Zjednoczonych. Kilka dni po inwazji Włoch na Albanię, 15 kwietnia 1935, prezydent wysłał listy do Benita Mussoliniego i Adolfa Hitlera z prośbami o poszanowanie współżycia międzynarodowego i udzielenia gwarancji o nienaruszanie granic europejskich na 10 lat. Duce nie odpowiedział wcale, natomiast führer stwierdził, że żadne państwo europejskie nie czuje się zagrożone ze strony III Rzeszy, więc nie ma konieczności składać takich deklaracji. Dwa lata później, gdy Japonia napadła na Chiny, Roosevelt potępił atak w przemówieniu w Chicago 5 października 1937. Obawiano się, że rząd nałoży na Japonię sankcje, co jednak nie nastąpiło. Stany Zjednoczone uznały jedynie, że japońska agresja narusza waszyngtońskie postanowienia pięciu mocarstw z 1922 i Pakt Brianda-Kellogga. Roosevelt potępił także aneksję Czechosłowacji i kryształową noc w 1938. Mimo to Stany Zjednoczone utrzymywały stosunki dyplomatyczne z III Rzeszą na poziomie chargé d’affaires do 1941 roku.