Zajmował się sprawami Zakładów „Lilpop, Rau i Loewenstein”, pełniąc nadal funkcję prezesa Rady Nadzorczej i czyniąc bezskuteczne starania o reprywatyzację zakładów, które po rozpoczęciu okupacji niemieckiej zostały skonfiskowane na potrzeby gospodarki wojennej III Rzeszy, w styczniu 1940 włączone do koncernu Hermann Göring Werke, zaś po styczniu 1945 przejęte w zarząd przez władze komunistyczne. W kwietniu 1944 roku przedsiębiorstwo zatrudniało ok. 2 tys. pracowników. W sierpniu 1944 roku, w czasie powstania warszawskiego, Niemcy wywieźli do Rzeszy wszystkie maszyny, urządzenia, dokumenty firmy oraz pracowników. Po zakończeniu walk w Warszawie w październiku 1944 roku specjalne oddziały niemieckie ("Vernichtungskommando") zniszczyły hale fabryczne zakładów wysadzając je w powietrze (ocalało jedynie kilka budynków biurowych). Zabudowania fabryczne zostały zniszczone w 100%, wartość straconego mienia wyniosła 384,7 milionów złotych przedwojennych (według wartości z roku 1939).