Od 1740 w służbie króla Prus, Fryderyka II, najpierw jako paź, a chorąży w wojnie o sukcesję austriacką. Odznaczył się w wojnie siedmioletniej, najpierw jako kapitan w bitwie pod Lutynią (5 grudnia 1757) i oblężeniu Wrocławia, mianowany majorem, w bitwach pod Hochkirch i pod Torgau. Po kolejnym sukcesie w bitwie pod Burkatowem w 1762, otrzymał awans na generała-majora. Od 1774 był generałem lejtnantem, dowodził korpusem wojsk pruskich w wojnie o sukcesję bawarską. W 1782 został gubernatorem wojskowym Berlina. W 1787 mianowany generałem piechoty.