Lucjan Gąsiorowski miał czterech synów z małżeństwa z Anną Gąsiorowską z domu Ziółkowską: Czesława, Wojciecha, Eustachiusza (znanego też jako Staśka), a także Jana. Piąty syn zginął w wypadku. W drugiej połowie 1944 r. Lucjan Gąsiorowski razem z żoną Anną przygarnęli tułającą się od dwóch lat po okolicznych wsiach dziesięcioletnią Dobę Drezner z Serocka zbiegłą z warszawskiego i legionowskiego getta. Doba, zwana odtąd Danutą, pozostała w schronieniu u Gąsiorowskich do zakończenia działań wojennych. W obawie przed surowymi sankcjami za udzielanie pomocy Żydom, Gąsiorowscy ukrywali pochodzenie Doby w ukryciu nawet przed swoimi synami. Lucjan i Anna zapoznali dziewczynę z wiarą chrześcijańską i zabierali ją na nabożeństwa religijne w nasielskim kościele. Dziewczyna pomagała w pracach w gospodarstwie Gąsiorowskich. Gdy w październiku 1945 r. Nuna znalazła się w strefie frontowej, rodzina Gąsiorowskich znalazła się w strefie zagrożenia. W styczniu 1945 r. Gąsiorowscy ukrywali się przez dwa dni w Nunie przed ostrzałem w piwnicy na ziemniaki. W 1946 r. Doba "Danusia" opuściła Gąsiorowskich bez pożegnania i skierowała się do Legionowa, gdzie nie znalazłszy ojca skierowała się do Warszawy, a stamtąd została skierowana do żydowskiego sierocińca w Otwocku, później do Częstochowy i w 1948 r. do Krakowa, gdzie odnalazła ją mieszkająca w Nowym Jorku rodzina, która w 1949 r. przetransportowała Dobę do Stanów Zjednoczonych.