Godard po sporym sukcesie "Do utraty tchu" dążył dalej ku dekonstrukcji kina gatunkowego. W 1960 nakręcił "Żołnierzyka", osadzoną w realiach wojny algierskiej opowieść o cherlawym młodzieńcu zwerbowanym przez Organizację Tajnej Armii w celu dokonania zamachu na zwolennika Frontu Wyzwolenia Narodowego. W tym filmie w rolę kochanki głównego bohatera wcieliła się Anna Karina, z której Godard uczynił swoją muzę. "Żołnierzyk" otrzymał trzyletni zakaz rozpowszechniania za samo wspomnienie o wojnie algierskiej, choć w istocie sam Godard opowiadał się wówczas przeciwko niepodległości Algierii. W filmie to algierscy bojownicy, nie zaś członkowie OAS, poddają torturom bohatera i jego kochankę. Kolejne dzieła Godarda miały wymiar mniej polityczny. "Kobieta jest kobietą" (1961) parodiowała hollywoodzki musical, a "Karabinierzy" (1963) – kino wojenne. Równocześnie reżyser "Do utraty tchu" kręcił filmy będące peanami na cześć kina. "Żyć własnym życiem" (1962) z udziałem Kariny nawiązywał do "Męczeństwa Joanny d’Arc" (1928) Carla Theodora Dreyera, podczas gdy w "Pogardzie" (1963) Fritz Lang wystąpił gościnnie jako twórca wysokobudżetowego supergiganta historycznego z Brigitte Bardot w roli głównej, zmagając się z fochami nastawionego na zysk producenta. Porażka finansowa tego ostatniego filmu, który sam był wysokobudżetową produkcją w kolorze, „nauczyła Godarda, że nie może robić dalej kolejnych filmów tego typu”.