16 lutego przybył Suffren z dwunastoma liniowcami. Mimo przewagi 12:9 uznał brytyjską pozycję za zbyt mocną, więc odpłynął na południe. Hughes ruszył za nim i następnego dnia przechwycił kilka transportowców z francuskiego konwoju wiozącego zaopatrzenie dla wojska. Suffren pospieszył z pomocą, Hughes przygotował się do obrony zdobyczy, ale nierównomierny wiatr utrudnił manewry. Plan francuskiego admirała, by oskrzydlić tylną straż brytyjską powiódł się tylko częściowo i bitwa pod Sadras skończyła się bez rozstrzygnięcia. Francuzi wycofali się do Pondicherry, a eskadra brytyjska do Trincomalee. Po dokonaniu napraw, Hughes popłynął do Madrasu i gdy wracał z zapasami i posiłkami do Trincomalee, napotkał 9 kwietnia ponownie flotę francuską. Ponieważ Suffren miał minimalną tylko przewagę, Hughes nie spodziewał się ataku, a i sam do niego nie dążył ponieważ zależało mu na ochronie konwoju. Umożliwiło to Francuzom zajęcie lepszej, nawietrznej pozycji. Suffren zaatakował 12 kwietnia, wbrew zasadom taktyki liniowej koncentrując swój atak na centrum brytyjskiego szyku. W zażartej walce, szczególnie między flagowcami, obie strony poniosły poważne straty, a Brytyjczycy o mało nie stracili liniowca „Monmouth” (kmdr. James Alms). Ostatecznie Brytyjczykom udało się uporządkować szyk i osłonić uszkodzony okręt. Gwałtowny szkwał rozdzielił walczące strony, które zakotwiczyły na noc. Hughes nie podjął walki następnego dnia, koncentrując się na naprawach swoich jednostek. Nie przyjął też oferty Suffrena wymiany jeńców, zasłaniając się brakiem uprawnień; w rzeczywistości jako głównodowodzący na danym teatrze operacji miał takie prawo, ale najprawdopodobniej uznał, że wymiana przyniesie więcej korzyści Francuzom, operującym dalej od swoich baz.