Po wybuchu II wojny światowej zaistniało niebezpieczeństwo zburzenia pomnika przez okupanta niemieckiego, lecz mieszkający tuż obok ceniony sanocki lekarz, dr Karol Zaleski (ur. 1856) wymógł wskutek swojej interwencji u kreishauptmanna Alberta Schaara pozostawienie go i otrzymał obietnicę, iż nie zostanie naruszony. Lekarz zmarł 20 lutego 1941 roku i już dwa miesiące po tym fakcie, w kwietniu 1941 roku pomnik został zburzony przy użyciu dynamitu przez niemieckiego okupanta, a jego szczątki wyrzucono nieopodal do fosy przy sanockim zamku (wówczas było tam wysypisko śmieci). Niszczeniu próbowała bezskutecznie przeszkodzić córka doktora, Jadwiga Zaleska, przypominając o obietnicy nienaruszalności obiektu złożonej jej ojcu. Jednak Stadtkommisar Josef Märkl zignorował jej prośby argumentując ponadto, iż pomnik "przeszkadza Rosjanom". W związku z protestem Zaleskiej, została zwolniona ze stanowiska nauczycielki w Szkole Handlowej i musiała czasowo opuścić miasto, zaś jej młodociany siostrzeniec Julian Hanus został wywieziony do Auschwitz-Birkenau, gdzie zmarł.