З 3 верасня 1914 года — Галоўнакамандуючы арміямі Паўночна-Заходняга Фронту. Пад яго камандаваннем войскі фронту ваявалі ў Варшаўска-Івангарадскай, Лодзінскай (падчас якой, нягледзячы на дасягнуты поспех 1-й і 10-й армій Рузскі аддаў загад аб адступленні, з-за чаго патрапіўшая ў акружэнне група германскіх войскаў генерала Р.  Шэфер-Боядэля змагла выйсці з акружэння) і Аўгустоўскай аперацыях, (у апошняй менавіта яго дзеянні сталі прычынай катастрофы 10-й арміі). Як военачальнік меў звычку вінаваціць падначаленых у сваіх няўдачах, у прыватнасці дамогся адхілення камандуючых арміямі — П. К. Рэненкампфа і С. М. Шэйдэмана на Седлецкай нарадзе Стаўкі, тым самым апраўдваючы свой загад аб згортванні наступу войскаў яго фронту. Аднак дзейнасцю гэтых генералаў не беспадстаўна выказвала незадаволенасць ваеннае камандаванне Стаўкі і ваенны міністр. 13 сакавіка 1915 года Рузскі захварэў і пакінуў фронт, здаўшы камандаванне генералу М. В. Аляксееву.