Generacja szturowska zaktywizowała się politycznie, poczynając od roku 1840. Trzykrotne akcje masowego składania petycji nie przyniosły wymiernych korzyści, a w roku 1844 konspiracja oparta o liceum bratysławskie została częściowo rozbita. W ramach reperkusji Ľudovít Štúr utracił stanowisko sekretarza Instytutu Języka i Literatury Czechosłowackiej i odszedł do Lewoczy, dokąd podążyła za nim znaczna część jego studentów. Temu zdarzeniu historiografia słowacka przypisuje ogromne znaczenie symboliczne, poniekąd analogiczne do wpływu ucieczki Mahometa z Mekki do Medyny na rozwój islamu. Podczas Wiosny Ludów Ľudovít Štúr wraz ze swoimi współpracownikami politycznymi, Jozefem Miloslavem Hurbanem i Michalem Miloslavem Hodžą, stanął na czele Słowackiej Rady Narodowej przewodzącej powstaniu słowackiemu skierowanemu przeciw powstaniu węgierskiemu, ponieważ uważał Węgrów za bardziej bezpośrednie zagrożenie dla istnienia narodu słowackiego i liczył na korzyści polityczne płynące ze współpracy z Austrią, które – pomimo upadku powstania węgierskiego – nie ziściły się. Odtąd znaczenie polityczne szturowców słabło, aby zaniknąć całkowicie na początku lat sześćdziesiątych XIX wieku. Kres ruchu był po części skutkiem śmierci jego lidera, który 22 grudnia 1855 roku w niezupełnie zbadanych okolicznościach odniósł podczas polowania ciężką ranę uda i zmarł po trzech tygodniach.