Polskie władze nie znały treści tajnego protokołu do niemiecko-sowieckiego paktu Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939. Po agresji Niemiec na Polskę i wypowiedzeniu wojny III Rzeszy przez Wielką Brytanię i Francję 3 września 1939, 4 września zgodę na transporty broni dla walczącej Polski przez swoje terytorium wyraziła Rumunia, 5 września Jugosławia i następnie Grecja. Do portu w Konstancy wyruszyły z Anglii drogą przez Morze Śródziemne statki wiozące zamówione wcześniej przez Polskę samoloty, a w Marsylii trwał załadunek czołgów, samochodów, dział i amunicji, również uprzednio zamówionych przez Polskę. 12 września podczas konferencji w Abbeville Edouard Daladier i Neville Chamberlain wraz z pozostałymi przedstawicielami Najwyższej Rady Wojennej podjęli decyzję o nieudzielaniu pomocy Rzeczypospolitej i rozlokowaniu sił militarnych w pobliżu Salonik i Stambułu, skąd miała być przeprowadzona ofensywa w kierunku Niemiec i ZSRR oraz z uwagi na dużą odległość od Włoch, aby nie prowokować Mussoliniego, lecz też o niepodejmowaniu generalnej ofensywy lądowej na froncie zachodnim oraz działań powietrznych RAF nad Niemcami. Dyslokacja jakichkolwiek sił anglo-francuskich na terytorium Grecji i Turcji nie doszła do skutku. Ewentualne działania militarne na froncie zachodnim miały ograniczać się wyłącznie do lokalnych działań rozpoznawczych, mających mieć walor propagandowego alibi. Przyjęcie takiej linii politycznej wynikało zarówno z defensywnej strategii gen. Maurice’a Gamelina (głównodowodzącego sił sprzymierzonych na Zachodzie). Prawdziwa wojna rozpoczęła się jedynie na morzu (→Bitwa o Atlantyk).