Od początku XVI wieku na sile zaczął zyskiwać ruch "marabutów" pod przywództwem arabskiego rodu Sadytów, którzy pochodzili z Tidzi w rejonie Tagmadert, położonym w dolinie rzeki Wadi Dara, gdzie sprawowali lokalną władzę. Sadyci uznawali się za potomków Mahometa i używali tytułu szarifa. Prowadzili świętą wojnę – w 1548 roku zdołali zająć Fez i obalić ostatniego wattasydzkiego sułtana Abu al-Abbasa Ahmada (zm. 1549). Wattasydzi odzyskali przejściowo tron w 1554 roku pod rządami Abu Hassuna (zm. 1554), jednak jeszcze w tym samym roku władzę w kraju przejął saadycki sułtan Muhammad asz-Szajch (zm. 1557). Po pokonaniu Wattasydów w 1557 roku Sadyci utworzyli państwo ze stolicą w Marrakeszu. Wypędzili chrześcijan – zlikwidowali większość enklaw portugalskich na wybrzeżu, m.in. w 1541 roku odbili z rąk portugalskich port w Agadirze i uczynili głównym portem dla handlu trans-saharyjskiego. Oparli się zbrojnie Turcji osmańskiej. W 1578 roku – w Bitwie Trzech Króli – pokonali armię portugalskiego króla Sebastiana. Zwycięstwo położyło kres europejskim atakom na trzy stulecia. Do 1591 roku Sadyci zajęli terytorium Songhaju z Timbuktu.