Pierwszą dużą międzynarodową imprezą w jego karierze były mistrzostwa świata w Sankt Moritz w 1934 roku. Francuz wystartował tam we wszystkich trzech konkurencjach, najlepszy wynik uzyskując w kombinacji, którą ukończył na 25. pozycji. Pierwsze sukcesy osiągnął na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Mürren, skąd wrócił z dwoma medalami. Najpierw był drugi w zjeździe, przegrywając tylko z Austriakiem Franzem Zingerle o 0,04 sekundy. Następnie był siódmy w slalomie oraz drugi w kombinacji, w której lepszy był kolejny Austriak, Anton Seelos. W 1936 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen. Po zjeździe do kombinacji zajmował czwarte miejsce, tracąc do prowadzącego Birgera Ruuda z Norwegii 11,4 sekundy. W slalomie okazał uzyskał trzeci wynik, co dało mu brązowy medal. Ostatecznie wyprzedzili go tylko dwaj reprezentanci III Rzeszy: Franz Pfnür oraz Gustav Lantschner. Był to pierwszy w historii medal olimpijski dla Francji w narciarstwie alpejskim. Największe sukcesy osiągnął jednak podczas mistrzostw świata w Chamonix w 1937 roku, gdzie zwyciężył we wszystkich trzech konkurencjach. Został tym samym pierwszym w historii alpejczykiem, który zdobył trzy złote medale na jednych mistrzostwach świata. Kolejne medale zdobył na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Engelbergu. Najpierw zajął drugie miejsce w zjeździe, przegrywając tylko ze swym rodakiem, Jamesem Couttetem. Dzień później był drugi w slalomie, rozdzielając na podium Szwajcara Rudolfa Romingera i Hellmuta Lantschnera z III Rzeszy. Na koniec zdobył czwarty w karierze złoty medal, zwyciężając w kombinacji.