Η απογραφή πληθυσμού του 1910 του Λίγκνιτς έδωσε τα εξής απότελέσματα: 95,86% Γερμανοί, 0,15% Γερμανοί και Πολωνοί, 1,27% Πολωνοί, 2,26% Βένδες και 0,19% Τσέχοι. Την 1η Απριλίου 1937, τμήματα των κοινοτήτων "Landkreis" του Λίγκνιτς Alt Beckern (Πιεκάρι), Groß Beckern (Πιεκάρι Βιέλκιε), Hummel, Liegnitzer Vorwerke, Pfaffendorf (Πιατνίτσα) und Prinkendorf (Πσίμπκουφ) ενσωματώθηκαν στα όρια της πόλης. Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών ύστερα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Λίγκνιτς έγινε μέρος της νεοσύστατης Επαρχίας της Κάτω Σιλεσίας από το 1919 έως το 1938, στη συνέχεια της Επαρχίας της Σιλεσίας από το 1938 έως το 1941 και πάλι της Επαρχίας της Κάτω Σιλεσίας από το 1941 έως το 1945. Μετά την άνοδο στην εξουσία του Ναζιστικού Κόμματος στη Γερμανία, ήδη από το 1933, διατάχθηκε μποϊκοτάζ τοπικών εβραϊκών εγκαταστάσεων, κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Κρυστάλλων το 1938 η συναγωγή κάηκε και το 1939 ο ντόπιος πολωνικός πληθυσμός τρομοκρατήθηκε και διώχθηκε. Μια ναζιστική δικαστική φυλακή λειτουργούσε στην πόλη με υποστρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί ίδρυσαν δύο στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη, καθώς και δύο υποστρατόπεδα εργασίας αιχμαλώτων πολέμου στο Ζάγκαν (τότε "Σάγκαν)," και ένα υποστρατόπεδο εργασίας Stalag VIII-A στο Ζγκοζέλετς (τότε Γκέρλιτς).