Po plebiscycie na Górnym Śląsku, który odbył się 20 marca 1921 r., Racibórz pozostał w Niemczech. Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy sytuacja Żydów systematycznie się pogarszała. 1 kwietnia 1933 r. w Raciborzu, podobnie, jak w całych Niemczech przeprowadzono bojkot Żydów i przed żydowskimi sklepami, kancelariami żydowskich adwokatów, czy lekarzy wystawiono posterunki umundurowanych funkcjonariuszy bojówek SA, żeby odstraszać klientów, który odwołano na skutek interwencji międzynarodowej. 14 lutego 1934 r. w Raciborzu powstała żydowska organizacja Stowarzyszenie Młodzieży Niemiecko-Żydowskiej. W nocy z 9 na 10.11.1938 r. doszło do wydarzeń, które przeszły do historii jako Noc Kryształowa ("Kristallnacht"), czyli pierwszy pogrom Żydów zainicjowany przez niemieckie władze państwowe, podczas którego naziści nadali antysemickim prześladowaniom wyraźnie zorganizowany charakter. Po tych wydarzeniach wielu Żydów opuściło Racibórz wyjeżdżając do Europy zachodniej. Spis ludności z 17 maja 1939 r. odnotował obecność w Raciborzu 309 Żydów. Po wybuchu II wojny światowej Żydów z Raciborza wywieziono do gett w Zagłębiu Dąbrowskim, a następnie do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie większość z nich została zamordowana w komorach gazowych. "The Encyclopedia of Jewish Life before and during Holocaust" podaje, że wywózki z Raciborza do Generalnego Gubernatorstwa rozpoczęły się w lipcu 1942 r.