สนธิสัญญามีส่วนช่วยในเป้าหมายของนายกรัฐมนตรีเยอรมัน เลโอ วอน คาพรีฟี (Leo von Caprivi) ในการตกลงกับอังกฤษ หลังการประชุมเบอร์ลิน (Berlin Conference) ค.ศ. 1884 เยอรมนีได้สูญเสีย "การล่าอาณานิคมในแอฟริกา" บริษัทเยอรมันแอฟริกาตะวันออก (German East Africa Company) ภายใต้คาร์ล พีเตอร์ซ (Karl Peters) ได้ดินแดนฉนวน (strip) ของชายฝั่งแทนกันยีกา (นำไปสู่กบฏอาบูชีรี ค.ศ. 1888) แต่ไม่สามารถควบคุมหมู่เกาะของสุลต่านแห่งแซนซิบาร์ ดังนั้น เยอรมันยอมมอบให้แบบไม่ให้ความสำคัญ ในทางกลับกัน เยอรมันได้รับเฮลโกลันด์ สถานที่ยุทธศาสตร์สำคัญที่จะมีอำนาจควบคุมเหนือเยอรมันไบท์ (German Bight, โค้งชายฝั่งเยอรมัน) ซึ่งมีการก่อสร้างคลองคีลใน ค.ศ. 1887 ภายหลังได้เป็นองค์ประกอบสำคัญในแผนของพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ที่จะขยายขนาดของกองทัพเรือจักรวรรดิ กองทัพเรือของวิลเฮล์มมีนโยบายยกเลิกข้อตกลงกับอังกฤษและท้ายสุดได้นำไปสู่การฟื้นสัมพันธไมตรีระหว่างสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส จบลงด้วย "ความตกลงฉันทไมตรี" ใน ค.ศ. 1904