W 1974 został międzynarodowym mistrzem Szkocji oraz odpadł w eliminacjach podczas mistrzostw Europy, a dwa lata później także na eliminacjach zakończył występ w igrzyskach olimpijskich. Największy sukces w karierze odniósł w 1977 kiedy został halowym mistrzem Europy. Uplasował się na siódmym miejscu czempionatu Starego Kontynentu w Pradze (1978) oraz na dziesiątej lokacie igrzysk olimpijskich w Moskwie (1980). Medalista mistrzostw Islandii, były rekordzista kraju oraz reprezentant Islandii w pucharze Europy.