Lamartine speelde een belangrijke rol tijdens de Februarirevolutie in 1848 en was een van de eersten om een voorlopige regering uit te roepen. In die regering kreeg hij de post van minister van Buitenlandse Zaken (die hij uitoefende van 24 februari tot 11 mei) en keerde hij zich tegen Louis-Eugène Cavaignac. Daarna werd hij verkozen als een van de vijf leden van het Uitvoerend Comité en werd zo gedurende enkele weken een van de belangrijkste politici in Europa. Lamartine had nog succesvol het oproer in mei 1848 weten te onderdrukken, maar de onlusten in juni werden hem op politiek vlak fataal en hij verloor veel van zijn prestige. Cavaignac, die de onlusten gewapenderhand had onderdrukt, nam op 28 juni de leiding over het Uitvoerend Comité over. In december 1848 deed Lamartine een gooi naar het presidentschap, maar het draaide uit op een grote nederlaag. Lamartine haalt slechts 17.910 stemmen tegen ongeveer een miljoen voor Cavaignac en vijf en een half miljoen voor de winnaar, de latere Napoleon III. Dit povere resultaat had onder andere te maken met het feit dat Lamartine had gebroken met de adel, de klasse waaruit hij afkomstig was, door als volksvertegenwoordiger te protesteren tegen de coalitie van het kapitaal en onrechtmatige rijkdom. De staatsgreep die Napoleon III in 1851 zou plegen, betekende het definitieve einde van Lamartines politieke loopbaan.