W opracowaniach na temat sposobu pozyskiwania tych żołnierzy pojawiają się różne metody: podczas gdy byli ochotnicy, choć stopień ich dobrowolności trudno ocenić, dla wielu istniał tylko wybór między więzieniem lub deportacją. Trudno jest ocenić ich liczbę we wszystkich transportach, zwłaszcza że wielu zbiegło po drodze pomiędzy Anglią a Szwecją; w cytowanym niżej artykule podawane są ilości od około 2000 w górę. Irlandczycy uciekali na różnych etapach; nie chcąc służyć przeciwko innym katolikom, jedni zbiegli w okolicach Flandrii aby dołączyć do swoich rodaków w armii hiszpańskiej, inni zaś przeszli później na stronę polską, wspomagając wydatnie Zygmunta III w bitwie pod Kłuszynem. Nie przeprowadzono dotąd polskich badań na temat ich dalszych losów – część z nich mogła szukać zajęcia w innych armiach Europy a część zostać w Rzeczypospolitej.