Na de revolutie van 1848 vertegenwoordigde Faucher het departement Marne in de Constitutionele Assemblée. In de Assemblée was hij een tegenstander van verscheidene republikeinse maatregelen, zoals het inkorten van de werkuren, de oprichting van een nationale bijstand in Parijs en de afschaffing van de doodstraf. Onder het presidentschap van Louis Napoleon Bonaparte was Faucher minister van Openbare Werken en vervolgens van Binnenlandse Zaken. Zijn actie om de verkiezingen te beïnvloeden door een brief gericht aan de prefecten viel niet in goede aarde en Faucher werd op de vingers getikt door de Constitutionele Assemblée. Op 14 mei 1849 trad hij af als minister. In 1851 werd hij opnieuw minister van Binnenlandse Zaken en ook eerste minister totdat president Bonaparte het algemeen kiesrecht wou afschaffen. Na de staatsgreep van december 1851 weigerde Faucher een zetel in de consultatieve commissie onder leiding van Napoleon. Intussen was hij in 1849 verkozen tot lid van de "Académie des Sciences Morales et Politiques" en zijn vertrek uit de politiek betekende dat hij terug economische werkstukken ging schrijven. Wegens gezondheidsredenen verbleef Faucher in 1854 in Italië. Toen hij voor zaken terugkeerde naar Parijs, werd Faucher in Marseille getroffen door tyfus en overleed er op 51-jarige leeftijd.