در اواخر ۱۹۴۲، نیروهای آلمانی در نبرد دوم العلمین شکست خوردند که نقشه هیتلر برای تسخیر کانال سوئز و خاورمیانه را ناکام گذاشت. هیتلر که پیروزی‌های اولیه باعث شده بود پیش از حد به تخصص نظامی خود اعتماد کند، به مرور نسبت به فرماندهان عالی ارتش بی‌اعتماد شد و نتیجتاً، در برنامه‌ریزی‌های نظامی و تاکتیکی دخالت می‌کرد که پیامدهای منفی برای نیروهای نظامی آلمان به همراه آورد. مخالفت‌های چندباره او در دسامبر ۱۹۴۲ و ژانویه ۱۹۴۳ با عقب‌نشینی بعد از شکست در نبرد استالینگراد منجر به نابودی تقریباً کامل ارتش ششم شد. قدرت‌های محور بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ کشته دادند و ۲۳۵٬۰۰۰ نفر از نیروهایشان هم به اسارت گرفته شدند. بعد از آن یک شکست استراتژیک سرنوشت‌ساز در نبرد کورسک اتفاق افتاد. ضمن رو به زوال رفتن وضعیت نظامی و اقتصادی آلمان و همچنین وضعیت سلامتی خود هیتلر، از این زمان به بعد دمدمی‌مزاجی در تصمیم‌گیری‌های نظامی او مشهود است.