Po agresji Iraku na Kuwejt w sierpniu 1990 Jordania opowiedziała się po stronie Iraku i nie przystąpiła do antyirackiej koalicji pod przewodnictwem USA. Decyzję tę król Husajn podjął pod naciskiem opinii publicznej. Ponadto król Husajn występował publicznie z krytyką polityki Izraela i postępowania amerykańskiej administracji, czego rezultatem było zawieszenie amerykańskiej pomocy dla Jordanii w kwietniu 1991. Natychmiast po zakończeniu wojny w Zatoce Perskiej Jordania podjęła próbę poprawy stosunków z USA i zdystansowała się od działalności Saddama Husajna. Państwa zachodnie uznały, że postawa Jordanii podczas konfliktu była uwarunkowana skomplikowaną wewnętrzną sytuacją kraju; relacje jordańsko-amerykańskie szybko uległy poprawie. Wpłynęło na to zaangażowanie Jordanii w proces pokojowy na Bliskim Wschodzie. Dzięki wysiłkom jordańskiej dyplomacji na konferencji pokojowej w Madrycie w 1991 Palestyńczycy nie wystawili osobnej delegacji (czemu sprzeciwiał się Izrael), a wystąpili wspólnie z delegacją Jordanii. Konferencja madrycka zapoczątkowała dialog pokojowy, którego efektem były porozumienia z Oslo.