Po utracie większości floty po przegranej bitwie pod Kopenhagą w 1801, Duńczycy wielkim wysiłkiem odbudowali swoją flotę liniową. Flota duńska liczyła 127 okrętów (20 okrętów liniowych, 17 fregat, 12 brygów, 35 kanonierek wiosłowych i 43 mniejsze okręty). Wielka Brytania obawiała się, że Napoleon zmusi Danię do zamknięcia dla brytyjskiej żeglugi Morza Bałtyckiego. Przechwycone dokumenty sugerowały, że tajne klauzule zawarte w traktacie z Tylży (7 lipca 1807) doprowadzą do rozbicia IV koalicji i przystąpienia Danii do systemu kontynentalnego. Przejęcie duńskiej floty umożliwiłoby Napoleonowi inwazję na Anglię. Decyzję o wysadzeniu desantów na Zelandii podjęto w dniach 19–21 lipca 1807. Działania zamierzano podjąć jak najszybciej, aby w ten sposób zaskoczyć Duńczyków i zapobiec ewentualnej interwencji armii francuskiej. Jednocześnie dyplomaci brytyjscy w Danii zapewniali władze duńskie o przyjaźni, zaś w portach południowo-wschodniej Anglii szykowano siły interwencyjne.