W 1968 Syria, w sojuszu z Egiptem i Jordanią, stoczyła z Izraelem wojnę, która zakończyła się całkowitą klęską arabskiej koalicji. 5 czerwca 1967 lotnictwo izraelskie odniosło całkowite zwycięstwo nad zaskoczonymi syryjskimi siłami powietrznymi. 8 czerwca Syria zaakceptowała rozejm, odpowiadając na wezwanie Rady Bezpieczeństwa ONZ. Mimo to 9 czerwca minister obrony Izraela Mosze Dajan nakazał zajęcie wzgórz Golan. Źle wyszkolona i zorganizowana armia syryjska została pokonana w ciągu dwóch dni. Wymusiło to korektę polityki wewnętrznej i zagranicznej Syrii. W partii Baas ponownie doszło do sporu, czy dotychczasowy kurs polityczny powinien być kontynuowany, czy też powinna nastąpić jego korekta. Frakcja bardziej umiarkowana kierowana była przez Hafiza al-Asada, który odstąpił od głoszonych wcześniej radykalnych poglądów, uznając ich realizację za niemożliwą. Jesienią 1968 kongres partyjny postanowił zachować socjalistyczny kurs w gospodarce, ale ograniczyć interwencję partii w sprawy armii. Na spór ideowy nakładała się rywalizacja osobista Salaha Dżadida z Hafizem al-Asadem. Jej efektem było faktyczne powstanie dwóch ośrodków władzy w kraju - partyjnego i wojskowego. Przywództwo partii Baas zdominowane było przez zwolenników Dżadida, podczas gdy al-Asad, minister obrony, zdołał obsadzić na kluczowych stanowiskach w wojsku własnych sympatyków. Po tym, gdy wewnętrzny konflikt w Syrii doprowadził do fiaska interwencji w walkach palestyńsko-jordańskich w 1970, w Damaszku odbył się nadzwyczajny X Kongres Narodowy partii Baas. Ogłosił on, że Hafiz al-Asad jako minister obrony był winien klęski w wojnie sześciodniowej i pozbawił go wszystkich stanowisk. W odpowiedzi al-Asad przeprowadził zamach stanu i sam objął władzę dyktatorską w kraju.