Vanaf die tijd behoorde hij tot de gematigde oppositie en hij aanvaardde het resultaat van de Revolutie van 1830 zonder veel enthousiasme. Hij werd wel minister van Buitenlandse Zaken in de eerste regering onder Louis-Philippe. Als minister werd hij geconfronteerd met de taak om de Europese machten te verzoenen omwille van de regeringswissel. De echte macht van Buitenlandse Zaken lag echter bij de oude Charles-Maurice de Talleyrand, de Franse ambassadeur in Londen.