W 1990 Husni Mubarak nawiązał bliższe kontakty z Syrią. Złożył oficjalną wizytę jej prezydentowi Hafizowi al-Asadowi, a następnie podejmował go w Kairze. W sierpniu tego samego roku był gospodarzem obrad przywódców krajów arabskich, w czasie którego postanowiono stworzyć wspólny front przeciwko ekspansywnej polityce Iraku. W październiku tego samego roku Liga Państw Arabskich ponownie przeniosła swoją siedzibę do Kairu. Mubarak opowiadał się początkowo za dyplomatycznym rozwiązaniem problemu irackiego (sam próbował prowadzić mediację), ostatecznie jednak potępił agresję Iraku na Kuwejt, a następnie udostępnił egipską przestrzeń powietrzną i Kanał Sueski wojsku amerykańskiemu, jak również skierował do sił interweniujących w Iraku 27 tys. żołnierzy. Oznaczało to, że Egipt był trzecią – po USA i Arabii Saudyjskiej – siłą w operacji Pustynna Burza w 1991. Udział w interwencji oznaczał załamanie się bardzo dobrych relacji egipsko-irackich. Równocześnie jednak USA, państwa Europy Zachodniej oraz arabskie kraje naftowe umorzyły 14 mld egipskiego długu, zaś jego pozostała część została rozłożona na korzystne raty.