1971 ஆம் ஆண்டு இந்திய-பாகிஸ்தானியப் போருக்குப் பிறகு, இரு அண்டை நாடுகளின் இராணுவப் படைகள் சம்பந்தமாக ஒப்பீட்டளவில் சில நேரடி ஆயுத மோதல்களுடன் நீடித்தது. சுற்றியுள்ள மலைகள் முகடுகளில் இராணுவ புறக்காவல் நிலையங்களை நிறுவுவதன் மூலம் சியாச்சின் பனிப்பாறையை கட்டுப்படுத்த இரு நாடுகள் முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வந்தபோதிலும். 1980 களில்இராணுவ மோதல்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வந்தன.எவ்வாறாயினும், 1990 களில், காஷ்மீரில் பிரிவினைவாத நடவடிக்கைகள் காரணமாக பதட்டங்கள் மற்றும் மோதல்கள் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தன. அவற்றுள் சில பாகிஸ்தானின் ஆதரவினால் நடத்தப்பட்டனவாகும். அத்துடன் 1998 இல் இரு நாடுகளும் அணுசக்தி சோதனைகளை நடத்தின. அந்தச் சோதனைகள் போர்க்குணமிக்க சூழலுக்கு அடிகோலியது. நிலைமையைத் தணிக்கும் முயற்சியை மேற்கொண்டு, இரு நாடுகளும் பிப்ரவரி 1999 இல் லாகூர் பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்டன, காஷ்மீர்ப் பிரச்சனைக்கு ஒரு அமைதியான மற்றும் இரு தரப்பு நிலையில் அமைந்த வழங்குவதாக உறுதியளித்து ஒத்துககொண்டன. 1998-1999 குளிர்காலத்தில், பாக்கிஸ்தானிய ஆயுதப் படைகளின் சில பிரிவுகள் இரகசியமாக இந்தியக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டின் (எல்.ஓ.சி) இந்தியப் பகுதிக்கு பாகிஸ்தானிய துருப்புக்களையும் துணை ராணுவப் படைகளையும் அனுப்பின. அவற்றுள் சிலமுஜாஹிதீன்களின் போர்வையில் அனுப்பப்பட்டன. இந்த ஊடுருவல் "ஆபரேஷன் பத்ர்" என்று அழைக்கப்பட்டது. காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் இடையேயான தொடர்பைத் துண்டித்து இந்தியப் படைகள் சியாச்சின் பனிப்பாறையிலிருந்து விலக வேண்டும் என்பதே பாகிஸ்தானிய ஊடுருவலின் நோக்கமாக இருந்தது. இதனால் பரந்த காஷ்மீர் சர்ச்சைக்கு தீர்வு காண பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் சூழலுக்கு இந்தியா உள்ளாகிய. பிராந்தியத்தில் காணப்படுகின்ற எந்தவொரு பதற்றமும் காஷ்மீர் பிரச்சினையை உலக அளவிற்கு எடுத்துச் சென்றுவிடும் என்று பாகிஸ்தான் நம்பியது. அதன் காரணமாக விரைவான ஒரு தீர்மானத்தைப் பெறலாம் என்றும் அது நம்பியது. அதன் மற்றொரு முக்கியமான குறிக்கோள், இவ்வகையான நடவடிக்கைகள் மூலமாக இந்தியாவின் காஷ்மீர் மாநிலத்தில் ஒரு தசாப்த கால கிளர்ச்சியை அதிகரிப்பது என்பதே ஆகும்.