Po ataku Niemiec na ZSRR walczył pod Wyborgiem, 29 XII 1941 mianowany dowódcą 281 Dywizji Strzeleckiej. Od 10 XI 1942 generał major. 23 II - 13 III 1943 dowódca 198 Dywizji Strzeleckiej, następnie do 9 VI 1943 ponownie dowodził 281 Dywizją Strzelecką. Od VI 1943 słuchacz Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od 18 II 1944 dowódca 29 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego, brał udział w operacji nikopolsko-krzyworoskiej, biereznegowato-snigirewskiej i odeskiej, uczestnik zajęcia Mikołajowa i Odessy i sforsowania Dniestru przez Armię Czerwoną. Brał udział w uchwyceniu i utrzymaniu przyczółku k. Bender, od IV 1944 szef sztabu 8 Gwardyjskiej Armii, od 10 V 1944 dowódca 64 Korpusu Strzeleckiego, który brał udział w operacji jassko-kiszyniowskiej i belgradzkiej, walk podczas niemieckiej operacji Frühlingserwachen nad Balatonem oraz operacji wiedeńskiej. W nocy na 8 XI 1944 korpus sforsował Dunaj i przełamał obronę przeciwnika. 19 IV 1944 I. Krawcow został mianowany generałem porucznikiem, a 28 IV 1945 za wyróżnienie się w bojach, umiejętne dowodzenie korpusem przy przekraczaniu Dunaju, przełamanie silnie ufortyfikowanych pozycji obronnych przeciwnika oraz osobiste męstwo i odwagę został uhonorowany tytułem Bohatera ZSRR. Po wojnie nadal dowodził 64 Korpusem Strzeleckim, IV-X 1946 w dyspozycji Głównego Zarządu Kadr Armii Radzieckiej, od X 1946 dowódca 59 Korpusu Strzeleckiego, a od IV 1947 86 Korpusu Strzeleckiego. VII 1950 - VII 1951 na Wyższych Kursach Akademickich w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, które ukończył z wyróżnieniem. Od VIII 1951 dowódca 34 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego od IX 1956 generalny inspektor Inspekcji Wojsk Strzeleckich Głównej Inspekcji Ministerstwa Obrony ZSRR. Od V 1957 w rezerwie. Zginął w katastrofie samolotu Ił-18 jako członek delegacji wojskowej ZSRR na obchody 20 rocznicy wyzwolenia Belgradu. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.