W drugiej połowie XVII w. i w XVIII w. opactwo ponownie rozkwitło. Stało się dominującym ośrodkiem cystersów w północnych Niemczech. Zdołało nawet rozwijać zakon cystersów na terenach luterańskiej Dolnej Saksonii. W końcu XVIII w. nastąpił jednak upadek klasztoru. Opat Franz Cramer (1779–1796) za sprawą rozwiązłego trybu życia roztrwonił rezerwy finansowe klasztoru, a w 1801 na mocy pokoju w Lunéville klasztor utracił wszystkie dobra położone na lewym brzegu Renu, zniszczone już wcześniej w toku wojny z Francją. Na fali znoszenia klasztorów zsekularyzowano także klasztor w Altenbergu: 30 listopada 1803 mnisi opuścili klasztor, dzień później podążył za nimi opat.