Produkcję filmu rozpoczęto u kresu II Rzeczypospolitej na początku lutego 1939 w Warszawie. Był kręcony w Dolinie Szwajcarskiej w Warszawie. W sierpniu 1939 film był anonsowany pod tymczasowym tytułem "Serca Batiarów" (w 1988 Henryk Vogelfänger wspominał o tym filmie, podając jego tytuł "Serce batiarów"). Film został ukończony przed wybuchem II wojny światowej, lecz gotowy negatyw spłonął podczas bombardowania Warszawy we wrześniu 1939, ocalały jedynie cztery ujęcia i ścieżka dźwiękowa.