Thomas Pips bleef na 1952 ietwat op de achtergrond, maar kende eind de jaren 50 en begin jaren 60 een periode van heropleving, aanvankelijk als gagplaat, nadien opnieuw als vervolgverhaal. Kenmerkend voor die periode was dat Pips - mede onder invloed van de Wereldexpo in 1958 - qua tekenstijl (Atomisme) in een nieuw kleedje gestoken werd.