Την πρώτη δεκαετία του 13ου αιώνα το πριγκηπάτο του Γιέρσικα, γνωστό και ως Λέττια, συμμάχησε με το Πριγκιπάτο του Πολότσκ και με τους Λιθουανούς Δούκες ενάντια στην Επισκοπή της Λιβονίας, αλλά ηττήθηκε το 1209. Μέρος αυτού χωρίστηκε μεταξύ της Επισκοπής της Λιβονίας και του Τάγματος των Αδελφών του Ξίφους ενώ το υπόλοιπο έγινε υποτελής χώρα. Το 1239, μετά το θάνατο του Βασιλιά Βισβάλντις, το τελευταίο ενσωματώθηκε στα εδάφη του Λιβονικού Τάγματος. Το 1242, μετά την ήττα στη Μάχη των Πάγων, η Ανατολική Λατγαλία πέρασε προσωρινά στη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ. Το 1263 οι Λιβόνιοι ιππότες άρχισαν να κατασκευάζουν το κάστρο Φόλκενμπεργκ κοντά στη λίμνη Ράζνα (σήμερα στο Εθνικό Πάρκο Ράζνα). Το 1277 ο Μεγάλος Δούκας Τραϊντένις του Δουκάτου της Λιθουανίας πολιορκεί ανεπιτυχώς το νεόκτιστο κάστρο του Ντάουγκαβπιλς. Το 1481-1493 ο Μεγάλος Πρίγκιπας Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας κατέλαβε προσωρινά τη Λατγαλία. Κατά τη διάρκεια του Λιβονικού πολέμου, η Λατγαλία προσαρτήθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας (1559-1562), το οποίο το 1569 ενσωματώθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Ο Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας προσάρτησε τη Λατγαλία το 1577, αλλά παραιτήθηκε από τους ισχυρισμούς του προς τη Λιβόνια στην εκεχειρία του Γιαμ Ζάπολσκι το 1582. Το 1621 το μεγαλύτερο μέρος του Δουκάτου της Λιβονίας παραχωρήθηκε στη Σουηδική Αυτοκρατορία, αλλά μέρος του δουκάτου, συμπεριλαμβανομένου της Λατγαλίας, παρέμεινε κάτω από Πολωνο-Λιθουανικό έλεγχο με την ονομασία Βοϊβοδάτο του Ινφλάντι. Το πολωνικό Ινφλάντι είναι η περιοχή που γνωρίζουμε σήμερα ως Λατγαλία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Λατγαλική διάλεκτος επηρεάστηκε από την πολωνική γλώσσα και αναπτύχθηκε ξεχωριστά από τα λετονικά που μιλούσαν σε άλλες περιοχές της Λετονίας.