Słownik geograficzny Królestwa Polskiego podaje, że w 1558 właścicielem tych dóbr był kniaź Bohdan Sołomerecki. Majątek wielokrotnie zmieniał właścicieli do XIX wieku, gdy w 1856 roku od M. Sołtana dobra te (7207 dziesięcin ziemi) kupił Cezary Antoni Olesza (1820–1892), rotmistrz w gwardii rosyjskiej, właściciel pobliskiego Bereźnego. Antoni Olesza kilka lat przed powstaniem styczniowym odszedł z wojska i zajął się własną gospodarką. Mimo że był przeciwnikiem powstania, gorliwie opiekował się powstańcami po jego upadku, ukrywając ich, udzielając im zapomóg, ułatwiając wyjazd zagranicę, ratując ich majątki przed konfiskatą. Miał 11 dzieci, w tym 6 synów. Po jego śmierci Terebieżów przypadł jego synowi, również Cezaremu (zm. 1911), prawnikowi. Cezary wydał ogromne sumy na budowę nowego pałacu. Zagrożony bankructwem popełnił w pobliskim lesie samobójstwo. Został tamże pochowany. Wdowa po nim sprzedała należące do rodziny majątki. Terebieżów kupił Jerzy Uznański (1884–1955) z Szaflar, który był ostatnim właścicielem majątku.