W listopadzie 1942 został zastępcą dowódcy 2 Gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego, biorąc udział w bitwie pod Stalingradem, w tym w okrążeniu armii Paulusa, 2 marca 1943 objął dowództwo 29 Korpusu Pancernego, latem 1943 w składzie 5 Gwardyjskiej Armii Pancernej walczył w bitwie pod Kurskiem, później w bitwach Frontu Stepowego/2 Frontu Ukraińskiego, m.in. w wyzwalaniu Znamjanki i operacji kirowohradzkiej (styczeń 1944). 7 czerwca 1943 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, a 18 lutego 1944 generała porucznika wojsk pancernych. W lutym 1944 uczestniczył w operacji korsuń-szewczenkowskiej, a w marcu-kwietniu 1944 operacji humańsko-botoszańskiej, opanowując m.in. Humań i Soroki, w czerwcu 1944 został zastępcą dowódcy 5 Gwardyjskiej Armii Pancernej na 1 Froncie Nadbałtyckim, biorąc udział w operacji białoruskiej i nadbałtyckiej, w styczniu 1945 został dowódcą 9 Korpusu Pancernego 33 Armii na 1 Froncie Białoruskim. Dowodził tym korpusem podczas operacji wiślańsko-odrzańskiej, pomorskiej i berlińskiej, w tym w operacji warszawsko-poznańskiej, podczas których dowodzony przez niego korpus brał udział w wyzwalaniu Radomia, Łodzi, Kalisza, Sulechowa i forsowaniu Odry. W 1948 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa i został dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce, a w maju 1950 dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od stycznia 1954 do grudnia 1956 był pomocnikiem dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. W grudniu 1956 został komenderowany służbowo do Chin jako starszy doradca wojskowy dowódcy wojsk pancernych i zmechanizowanych Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, od marca do grudnia 1959 był starszym grupy specjalistów ds. techniki pancernej w Chinach, następnie zakończył służbę wojskową. Został pochowany na Cmentarzu Wwiedieńskim.