9 lutego 1920 w Sanoku poślubił Jadwigę Helenę Prochaska (1895–1980, siostra Franciszka Prochaski, a świadkami na ich ślubie byli Franciszek Moszoro i Franciszek Stok. W okresie międzywojennym II Rzeczypospolitej był lekarzem w Sanoku. Specjalizował się w chorobach wewnętrznych. Pracował w Szpitalu Powiatowym w Sanoku, (położonym przy ulicy Konarskiego) od 1920 był zastępcą jego dyrektora, Stanisława Domańskiego, a później jego następcą na tym stanowisku. Ponadto pracował jako nauczyciel kontraktowy uczył higieny w macierzystym Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku w pierwszym półroczu roku szkolnego 1927/1928, następnie był mianowany lekarzem szkolnym od 25 października 1930, od 10 października 1931), kolejowy, w Kasie Chorych. W październiku 1928 został wybrany do Rady Powiatowej Kasy Chorych w Sanoku. Był członkiem wspierającym Katolicki Związek Młodzieży Rękodzielniczej i Przemysłowej w Sanoku. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej. Jako medyk działał także społecznie, udzielając pomocy lekarskiej ubogim i finansując ich leczenie, udzielał pomocy lekarskiej wychowankom Towarzystwa Polskiej Ochronki Dzieci Chrześcijańskich, działał społecznie po wybuchu II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej 1939–1945, w tym wspierając polskie podziemie Armii Krajowej. Po zakończeniu działań wojennych był współorganizatorem służby zdrowia w rejonie Sanoka. Podczas pierwszego posiedzenia Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku 2 października 1944 był zaproszonym kierownikiem referatu starostwa powiatu sanockiego.