Po zakończeniu działań II wojny światowej organizował Katedrę Gleboznawstwa w Poznaniu (zrujnowaną przez okupanta niemieckiego). Habilitował się w 1951, a w 1952 został kierownikiem Katedry Gleboznawstwa. Zaangażował się w prace kartograficzne nad mapą gleb Polski. Realizował idee prof. Feliksa Terlikowskiego na temat pojmowania gleby jako złożonego układu abiotycznego i biotycznego, zmieniającego się nieustannie wskutek działania czynników glebotwórczych. Podkreślał dominującą rolę roślinności w tworzeniu gleb. Od 1955 rozwinął szerokie badania w kierunku opracowania klasyfikacji gleb hydromorficznych. Podjął też wszechstronne badania nad próchnicą. W 1954 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1959 na profesora zwyczajnego. Od tego czasu stał na czele formującej się poznańskiej przyrodniczej szkoły gleboznawczej. We wrześniu 1960 przeszedł na emeryturę i zamieszkał na stałe w Szczecinie, pozostając jednak w kontakcie z poznańskim środowiskiem gleboznawczym i kontynuując rozpoczęte badania.