Po wybuchu II wojny światowej w trakcie obrony Warszawy osobiście czuwał nad bezpieczeństwem gmachu Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej przy ul. Koszykowej 55, na podwórzu którego w dniu 24 września 1939 podczas bombardowania stolicy został trafiony odłamkiem, wskutek czego utracił obie nogi, po czym zmarł 4 października 1939. Według A. Kunerta zmarł na zakażenie krwi po zmiażdżeniu nogi podczas ratowania zbiorów zbombardowanego gmachu WA PW. Prowizorycznie został pochowany na dziedzińcu Wydziału Architektury PW. W późniejszym czasie jego szczątki zostały pochowane w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 88-6-20/21) w Warszawie, gdzie inskrypcja podała, iż "poległ 24 września 1939". Według innego źródła zmarł 28 września 1939.