W młodym wieku wstąpił do wojska w służbie bawarskiej. Kolejne stopnie kariery wojskowej pokonywał w czasie wojny trzydziestoletniej. Przez długi czas służył w regimencie Lothara Dietricha von Bönninghausena. W 1620 r. walczył po stronie Ligi Katolickiej w szeregach wojsk bawarskich w bitwie na Białej Górze. Książę Maksymilian I Bawarski awansował go do stopnia pułkownika. Wyróżnił się w walkach w latach 1638 i 1641 pod Brenburgiem oraz w bitwie pod Dutling (1643). Po bitwie pod Jankowem (1645), w której został ranny, uzyskał awans do stopnia generała-majora. W 1647 r. współdziałał z Johannem von Werthem, który próbował przekonać wojska wojewody do przejścia do Czech i wstąpienia w służbę cesarzowi. Ze względu na brak zgody wśród żołnierzy zamiaru nie udało się zrealizować. Spork uciekł i za to został okrzyknięty przez von Wertha zdrajcą. Jego karierę, a może i życie uratowało to, że zaraz wstąpił w służby cesarza Ferdynanda II, który mianował go radcą wojskowym i dowódcą cesarskiej lekkiej jazdy ze stopniem generała-porucznika (Feldmarschalleutnant). W tym samym 1647 r. uzyskał tytuł barona ("Freiherr" – wolny pan Rzeszy) i czeski indygenat.