Od 23 stycznia 1793 roku Gdańsk znajdował się pod zaborem pruskim. W Berlinie z niepokojem obserwowano sukcesy polityczne i militarne Francji pod rządami Napoleona, który 16 lipca 1806 roku utworzył Konfederację Reńską i ogłosił się jej protektorem. Rząd pruski wystosował w sierpniu ultimatum wzywające Francję do wycofania się za Ren, a w październiku Fryderyk Wilhelm wypowiedział wojnę i ogłosił powstanie IV koalicji. Tymczasem świetna ongiś armia pruska nie była zdolna do walki. W bitwach pod Jeną i Auerstedt poniosła klęskę. W kilka dni później (27 października) padł Berlin, a Prusacy uciekali przed Francuzami pokonując 90 km w 32 godziny. Lecz po sforsowaniu Odry tempo natarcia spadło ze względu na wydłużenie się linii zaopatrzenia (brakowało chleba, furażu, medykamentów), a ponadto ku Wiśle zbliżały się armie rosyjskie idące na pomoc pobitemu sojusznikowi. Armie Bennigsena (62 tysiące żołnierzy) i Buxhoevedena (40 tysięcy) były poważnym problemem dla Napoleona, tym więcej, że Prusacy opanowali strach i wzmogli opór. Monarchia pruska przywiązywała ogromną wagę do obrony Gdańska, która miała być pokazem lojalności i przywiązania gdańszczan do dworu Hohenzollernów.