Pierwszą dużą imprezą w jego karierze były mistrzostwa świata w Trondheim w 1997 roku. Indywidualnie zajął tam dwudzieste miejsce, chociaż po skokach znajdował się dopiero na 33. pozycji. Na tych samych mistrzostwach wspólnie z kolegami był ósmy w sztafecie. Ze wszystkich imprez mistrzowskich indywidualnie najlepiej zaprezentował się podczas mistrzostw świata w Lahti w 2001 roku. Zajął tam 23. miejsce w sprincie, a w Gundersenie był czternasty. W sztafetach zajmował siódme miejsce zarówno na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 roku oraz dwa lata później, na mistrzostwach w Oberstdorfie. Startował ponadto na igrzyskach olimpijskich w Nagano w 1998 roku, gdzie wraz z Fabrice'em Guyem, Sylvainem Guillaume'em i Nicolasem Balem zdobył brązowy medal w sztafecie. Po konkursie skoków Francuzi znajdowali się na szóstym miejscu ze startą nieco ponad jednej minuty do prowadzących reprezentantów Finlandii. Na trasie biegu należeli do najszybszych i zdołali przesunąć się aż na trzecią pozycję, wyprzedzając Czechów i Austriaków. Mimo dobrej postawy biegowej na mecie do zwycięskich Norwegów stracili ponad półtorej minuty. W konkursie indywidualnym spadł z 27. pozycji po skokach na 31. miejsce na mecie biegu. Wziął także udział w igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku, gdzie był między innymi dziesiąty w sprincie, awansując w biegu aż o dziesięć pozycji. Cztery lata później w igrzyskach w Turynie indywidualnie spisywał się słabiej, ale w sztafecie był piąty.