У XVIII стагоддзі, Славакія, спустошаная векавой вайной дваран з імператарам, пачала адбудоўвацца. З'явіліся першыя мануфактуры — у Шашціне і Голічы, ізноў пачалася здабыча карысных выкапняў. Пазітыўна на эканоміку паўплывалі рэформы Марыі Тэрэзіі і яе сына Іосіфа II. У гэты ж час пачынаецца і славацкае адраджэнне — у 1783 годзе з'яўляецца першая кніга, напісаная на славацкай мове святаром Ігнацам Байзам. У 1790 Берналак склаў першую граматыку славацкай мовы. Першыя будзіцелі (галоўным чынам лютэране) прытрымліваліся пункту гледжання, што чэхі і славакі з'яўляюцца адзіным народам. У 1847 Штур кадыфікаваў версію славацкай мовы, блізкую да сучаснай, якая была ўхвалена двума лагерамі — як каталікамі, так і лютэранамі. Падчас Венгерскай рэвалюцыі 1848-49 Славацкая народная рада заклікала славакаў выступіць са зброяй у руках супраць венграў і падтрымаць аўстрыйцаў. У 1867 года Аўстрыйская імперыя была ператворана ў Аўстра-Венгрыю і славацкія землі ўвайшлі ў склад венгерскай Транслейтаніі, у выніку чаго ціск венгерскіх улад на славакаў узмацніўся. У 1875 годзе была распушчана Маціца славацкая, а пазней і іншыя нацыянальныя арганізацыі. У 1890-я гады ўзнікла канцэпцыя чэхаславакізму і славакі пачалі атрымліваць дапамогу ад чэхаў. У 1906 годзе ўзнікла першая славацкая партыя — умерана-нацыяналістычная Глінкава Славацкая Народная Партыя. З'яўленне славацкіх арганізацый узмацніў ціск з боку венграў і выклікала спробы ўзмоцненай венгерызацыі славакаў, якія працягваліся аж да распаду Аўстра-Венгрыі ў лістападзе 1918 года.