Shibata moest door ernstige rugklachten op haar 92e jaar stoppen met klassieke Japanse dans. Zij had deze hobby decennialang beoefend maar haar hoge leeftijd maakte haar dit onmogelijk. Uiteindelijk heeft haar zoon Kenichi (Japans: 氏) haar aangeraden om gedichten te gaan schrijven. De gedichten die Shibata schreef stuurde ze in naar een lokale krant, die ze plaatste. De publicatie van haar gedichten in de krant spoorde Shibata aan te blijven schrijven. In 2009 gaf zij op 98-jarige leeftijd haar eerste bundel uit in eigen beheer. De bundel bevat 42 haiku-achtige verzen genaamd: "Kujikenaide" (Japans: くじけないで) wat in het Nederlands wordt vertaald als: "Wees niet ontmoedigd". Uitgeverij Asukashinsha uit Tokio zag potentie in de bundel en gaf in 2010 een geïllustreerde versie van de bundel uit. Shibata's bundel werd een bestseller in Japan: er werden ruim 1,5 miljoen exemplaren van verkocht, wat een unicum is voor Japan. De bundel werd later vertaald en is onder andere uitgegeven in Zuid-Korea, Taiwan en Nederland. In de Nederlandse vertaling werden er 10.000 exemplaren van verkocht: buitengewoon voor vertaalde poëzie. In 2011 - Shibata was toen 100 - gaf ze haar tweede bundel uit, genaamd "Momotose" (Japans: 百歳), wat "Honderd jaar" betekent. In deze bundel besteedt Shibata ook aandacht aan de slachtoffers en nabestaanden van de tsunami die zich voordeed als gevolg van de zeebeving bij Sendai op 11 maart van dat jaar.