Po zajęciu wysp Marshalla i Salomona, stacjonujące tam odtąd B-24 Liberatory dokonały ponad 30 nalotów na Truk, jednak Japończycy zdołali wzmocnić swój bastion na atolu. Tymczasem dowódca Floty Pacyfiku adm. Chester Nimitz postanowił ostatecznie wyłączyć tę bazę z gry. Amerykańskie postępy na Pacyfiku, zdobycie Kwajalein, Majuro i Enewetak na wyspach Marshalla, stworzyło wyłom w japońskim systemie obrony, przesunęło jednocześnie amerykańskie siły 2200 mil na zachód od Hawajów. Sieć nowych lotnisk i nowa baza okrętów podwodnych na Majuro stworzyły doskonały punkt wyjścia do dalszego marszu w kierunku Marianów i samej Japonii. Sukces na wyspach Marshalla pozbawił znaczenia japońską bazę w Truk – główny dotąd punkt oparcia japońskiej floty poza rdzenną Japonią – „Gibraltar Pacyfiku”. W efekcie dowództwo japońskie postanowiło wyprowadzić największe jednostki z Truk i przesunąć je do Palau na zachodnich Karolinach, 500 mil na południowy wschód od Filipin. W odpowiedzi na to 30 marca Amerykanie zaplanowali operację Desecrate – uderzenie lotnictwa pokładowego na Palau. Planiści wojenni uważali, że w przeciwieństwie do operacji na Morzu Koralowym, bitwy pod Midway czy walk o Guadalcanal, Japończycy nie zaryzykują otwartego starcia na morzu, zamiast tego wydadzą flocie i statkom handlowym rozkaz opuszczenia tego portu. Na te właśnie jednostki oczekiwać miały amerykańskie okręty podwodne USS „Tang”, „Tullibee” (SS-284), „Blackfish” (SS-221), „Bashaw” (SS-241) i „Archerfish” (SS-311). Tymczasem „Tunny” (SS-282), „Gar” (SS-206), „Pampanito” (SS-383) i „Harder” (SS-257) czekać miały w pogotowiu, w gotowości do podjęcia ewentualnie zestrzelonych pilotów.