Urodził się w Przeworsku. Był synem Filipa (ur. 1816), miejscowego lekarza i Leokadii z Oleksiewiczów. W wieku dziecięcym brał udział w akcjach potajemnego przekazywania osadzonym powstańcom styczniowym przedmiotów, które miały doprowadzić do ich uwolnienia z więzienia. Odbył studia prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Wstąpił do służby sądowniczej Austro-Węgier w ramach zaboru austriackiego i autonomii galicyjskiej. Odbywał praktykę sądową we Lwowie od 1881, następnie w Przemyślu, gdzie był c. k. adiunktem sądowym i działał w Towarzystwie Prawniczym. Od 1897 był zastępcą prokuratora państwa w Złoczowie, a w tym samym roku został mianowany na urząd c. k. zastępcy nadprokuratora we Lwowie, który pełnił na przełomie XIX/XX wieku. W 1898 został c. k. radcą sądu krajowego. W grudniu 1903 został orzekającym w Sądzie Krajowym we Lwowie otrzymując tytuł c. k. radcy wyższego Sądu Krajowego. Od 1908 do 1910 został wiceprezydentem Sądu Krajowego. W 1910 został c. k. radcą dworu przy Najwyższym Trybunale Sprawiedliwości w Wiedniu. Od stycznia 1913 pełnił urząd nadprokuratora we Lwowie i został mianowany c. k. radcą dworu.