W 1351 roku Ludwik Węgierski, po zatwierdzeniu swych praw sukcesyjnych do polskiego tronu, ruszył sam na czele wojsk polskich i węgierskich przeciw Litwinom. Skierował się na ziemie Kiejstuta, chcąc wymusić na nim porzucenie sprawy ruskiej. Przebiegły książę litewski, jak już to parokrotnie czynił, zjawił się osobiście w obozie Ludwika i zawarł z nim umowę, na mocy której Kiejstut wraz z braćmi i ludem mieli przyjąć chrzest, w zamian za co Ludwik wystara się dla niego o koronę królewską. Za ofiarowaną Ludwikowi pomoc Kiejstut żądał poparcia Polski i Węgier w odzyskaniu ziem litewskich podbitych przez Krzyżaków oraz obrony przeciw nim i Tatarom. Polska i Węgry miały zorganizować na Litwie hierarchię kościelną. Węgry, Polska i Litwa miały również pozostawać w trwałym przymierzu. Sam Kiejstut zaś miał niezwłocznie udać się do stolicy Węgier, by przyjąć chrzest. Układ został uroczyście zaprzysiężony 15 sierpnia 1351 roku, dzięki czemu zwolniono uwięzionego Lubarta. Nadzieje związane z zawartym układem bardzo szybko się rozwiały. Kiejstut przy pierwszej sposobności uciekł z obozu królewskiego, zrywając cały układ. Ludwik i jego najbliżsi doradcy, którzy nie znali stosunków i taktyki litewskiej, potraktowali umowę z całą powagą, mimo że nie regulowała ona spraw ruskich, o które głównie chodziło, i zawarta była bez zgody Olgierda, co odejmowało jej wszelką wartość praktyczną.