Po wojnie obiekt poddano remontowi. Pierwszą rozegraną imprezą był finisz wyścigu dookoła Belgii 12 sierpnia 1919 roku. W dniach 9–10 sierpnia 1920 roku na obiekcie rozegrano konkurencje kolarstwa torowego (sprint, tandemy, wyścig drużynowy na dochodzenie i wyścig na 50 km) w ramach Letnich Igrzysk Olimpijskich 1920. Z powodu wysokich cen biletów, a także udziału w wyścigach samych amatorów, zawody te nie cieszyły się dużą popularnością. Kilka dni przed zawodami olimpijskimi na torze odbyły się także 23. Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym. W ramach mistrzostw rozegrano trzy konkurencje: sprint indywidualny amatorów, sprint indywidualny zawodowców oraz wyścig ze startu zatrzymanego zawodowców. Zawodowcy nie mogli wówczas startować w igrzyskach olimpijskich, w związku z czym uczestnicy wyścigów z udziałem profesjonalistów nie brali udziału w rozgrywanych tuż po nich zawodach olimpijskich. Nie dotyczyło to jednak uczestników sprintu indywidualnego amatorów, a jego zwycięzca, Maurice Peeters, wygrał również wyścig sprinterski na zawodach olimpijskich. Kilka dni po zakończeniu zmagań na torze kolarskim, odbyły się również olimpijskie zawody szosowe (jazda indywidualna na czas, której wyniki zaliczono też do klasyfikacji drużynowej). Meta tych zawodów zlokalizowana była niedaleko welodromu, a po jej przekroczeniu kolarze wjeżdżali jeszcze na tor kolarski, gdzie ścigali się o dodatkowe nagrody.