Zubajr wziął udział w pierwszej hidżrze i powrócił do Mekki z pierwszą grupą muzułmanów kiedy rozprzestrzeniły się pogłoski że Mekkańczycy pogodzili się z Mahometem gdyż ten był gotów uznać ich trzy bóstwa, Al-Lat, Al-Uzza i Manat. Później wraz ze swoją matką udał się do Medyny. Podczas rytuału braterstwa ("al-mu'achat") został prawdopodobnie sparowany z Awsim Salamą lub poetą Chazradżytów Kabą ibn Malikiem. Wcześniej, w Mekce, został on w ten sposób bratem Ibn Masuda. Zubajr wziął udział w większości bitew pierwszych muzułmanów. Pod Badrem był jednym z dwóch jeźdźców w muzułmańskich szeregach. Zubajryci relacjonowali później że Archanioł Gabriel i inni aniołowie wzięli udział w tej bitwie mając na sobie żółte turbany takie same jak Zubajr. Pod Uhudem Mahomet miał wyrazić uznanie dla waleczności Zubajra. W trakcie Bitwy Rowu w roku 627 Prorok miał wysłać Zubajra by ten szpiegował Banu Kurajza. To przy tej okazji Mahomet miał powiedzieć że: „Każdy Prorok ma swojego prawdziwego ucznia, a Zubajr jest moim”. W muzułmańskiej tradycji Zubajr jest powszechnie znany pod imieniem „Hawari Rasul Allah” („Uczeń (Apostoł) Wysłannika Boga”). Miał on także należeć do dziesięciu osób, którym Prorok obiecał Raj, tzw. „Al-Aszara al-Mubaszszara”. Zaraz po Bitwie Rowu Zubajr i Ali zgodnie z wola Mahometa zorganizowali masakrę Banu Kurajza. Zubajr miał ponownie wyróżnić się podczas kampanii przeciwko Chajbarowi w roku 628. Podczas zajęcia Mekki w roku 630 dowodził lewym skrzydłem armii muzułmanów. W tym samym roku podczas wyprawy na Tabuk Zubajr dzierżył wielki sztandar Proroka. Po śmierci Mahometa Zubajr wziął udział w bitwie nad rzeką Jarmuk a później Umar (634 - 644) miał go wysłać z 4 tys. ludzi jako wsparcie dla Amr ibn al-Asa w jego podboju Egiptu. Ze względu na taką historię udziału w walkach nie powinno dziwić że Zubajr był opisywany jako „najodważniejszy z Kurajszytów” (At-Tabari, II, 805) lub po prostu „najodważniejszy z ludzi” („Kitab al-Aghani”, XI, 125).