Henri werd na de dood van Karel X (1836) en Lodewijk Anton (1844) familiehoofd en enige Legitimistische pretendent. In deze hoedanigheid noemde hij zich "graaf van Chambord". Gedurende de Julimonarchie (1830-1848) en de Tweede Republiek (1848-1852) liet hij zich weinig gelden, maar onder Napoleon III trad hij weer op de voorgrond. Hij won in 1873 de rivaliserende orleanisten, aanhangers van de tak van Lodewijk Filips, voor zich door hun pretendent als opvolger te erkennen.