Od drugiej połowy lat 90. Jalabert stał się jednym z najbardziej wszechstronnych i niezawodnych kolarzy. Między 1995 a 2000 rokiem, z krótkimi przerwami był na 1. miejscu w rankingu UCI. Było to spowodowane jego zwycięstwami w klasykach, jak i wygranymi w krótszych wyścigach kilkuetapowych. W 1995 roku wygrał ponadto ciężki wyścig Vuelta a España. Na Tour de France nosił wielokrotnie żółtą koszulkę, nigdy jednak nie wyszedł powyżej czwartego miejsca w końcowej klasyfikacji generalnej. W 1997 roku wygrał jazdę indywidualną na czas na mistrzostwach świata w San Sebastián. Na rozgrywanych pięć lat wcześniej mistrzostwach świata w Benidorm był drugi za Włochem Giannim Bugno w wyścigu ze startu wspólnego. W 1996 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, zajmując 21. miejsce ze startu wspólnego oraz trzynaste miejsce w indywidualnej jeździe na czas. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Sydney w obu konkurencjach był piąty. Ponadto w sezonie 1991 był drugi w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.