W obliczu rewolucji francuskiej Hiszpania pozbawiona stałego sojusznika przyłączyła się do I koalicji antyfrancuskiej razem z Królestwem Prus i Austrią. Wojska hiszpańskie zaatakowały Francję na granicy Pirenejów. Początkowo odnosiły sukcesy pod dowództwem generała Ricardosa, ale po jego śmierci w 1794 roku nastąpiła seria niepowodzeń. Prusy wycofały się z sojuszu i zawarły z Francją pierwszy pokój w Bazylei 5 kwietnia 1795. Osłabienie koalicji kontrrewolucyjnej przez odejście Prus i dalsze niepowodzenia militarne skłoniły także Hiszpanię do zawarcia pokoju 22 lipca 1795 w tym samym mieście. Na jego mocy Francji odstąpiono hiszpańską część wyspy Santo Domingo, a granice na Pirenejach pozostały bez zmian. Pomimo mało korzystnego dla Hiszpanii rozwiązania, odpowiedzialny za zawarcie pokoju pierwszy sekretarz stanu Manuel Godoy otrzymał w nagrodę tytuł „księcia Pokoju”.