Pierwszą dużą seniorską imprezą w jego karierze były mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 2003 roku. Norwegowie z Tande w składzie zajęli tam czwarte miejsce w sztafecie, przegrywając walkę o brązowy medal z Finami. W startach indywidualnych zajął 25. miejsce w sprincie, a w Gundersenie był dwudziesty. Dwa lata później, podczas mistrzostw świata w Oberstdorfie osiągnął swój największy sukces na imprezie tej rangi, wspólnie z Håvardem Klemetsenem, Magnusem Moanem i Kristianem Hammerem zdobywając złoty medal w sztafecie. Indywidualnie także był blisko podium, zajmując siódme miejsce w Gundersenie, a w sprincie plasując się dwie pozycje niżej. Rok później brał udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie, gdzie wystąpił tylko w konkurencjach indywidualnych, bowiem w związku z chorobą kilku zawodników Norwegowie nie wystawili drużyny. W Gundersenie był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal ze swym rodakiem Magnusem Moanem, a rywalizację w sprincie ukończył na szóstej pozycji. mistrzostwa świata w Sapporo w 2007 roku przyniosły mu kolejny medal. Razem z Klemetsenem, Moanem i Espenem Rianem zajął trzecie miejsce w sztafecie. W zawodach indywidualny lepiej spisał się w sprincie, w którym był szósty. Startował także na mistrzostwach świata w Libercu w 2009 roku, gdzie zdobył kolejny brązowy medal w sztafecie. Indywidualnie najwyższe miejsce zajął w starcie masowym, w którym był siódmy. Rok później wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Vancouver, jednak medalu nie zdobył. Jego najlepszym wynikiem na kanadyjskich igrzyskach było piąte miejsce w sztafecie.