Ενώ ο Βάιξ βρισκόταν ανενεργός στην εφεδρεία, μια σειρά σημαντικών γεγονότων έμελλε να επηρεάσει σημαντικά τις εξελίξεις στον νότιο τομέα του μετώπου, αλλά και την σταδιοδρομία του Βάιξ. Εν όψει της επικείμενης συμμαχικής απόβασης στη Σικελία, το καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι κατέρρευσε στις 25 Ιουλίου 1943. Παρά τις διαβεβαιώσεις του διαδόχου του Μουσολίνι, Στρατάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο πως η Ιταλία θα συνέχιζε να μάχεται στο πλευρό του Άξονα, οι Γερμανοί ήταν πεπεισμένοι πως η αποσκίρτηση των Ιταλών από την πλευρά τους ήταν θέμα χρόνου. Η εν λόγω απόβαση έκανε τη γερμανική ηγεσία να φοβάται πως οι Σύμμαχοι σχεδίαζαν μια ακόμη απόβαση στα Βαλκάνια – στην Πελοπόννησο ή την Αδριατική. Για την αντιμετώπιση του ενδεχόμενου κινδύνου, στις 26 Ιουλίου αποφασίστηκε με ειδική οδηγία η συγκέντωση της διοικητικής ισχύος στα χέρια του Μαξιμίλιαν φον Βάιξ. Ανακλήθηκε από την Εφεδρεία του Φύρερ και ανέλαβε καθήκοντα Ανώτατου Διοικητή της Ομάδας Στρατιών «F» με έδρα το Βελιγράδι και από τις 25 Αυγούστου 1943 παράλληλα Ανώτατου Διοικητή Νοτιοανατολικής Ευρώπης ("Oberbefehlshaber Südost"), αντικαθιστώντας στη θέση του Διοικητή Νοτιοανατολικής Ευρώπης τον Πτέραρχο Λερ, η δικαιοδοσία του οποίου περιορίστηκε στην Ελλάδα. Η Ομάδα Στρατιών «Ε» που διοικούσε, υπήχθη παραδόξως στην Ομάδα Στρατιών «F». Εκτός από την Ομάδα Στρατιών «E», στην Ομάδα Στρατιών «F» υπαγόταν επίσης η 2η Στρατιά Πάντσερ του Στρατηγού Λόταρ Ρέντουλιτς στην Κροατία.