Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Ιουνίου του 1924 υποστήριξε τον Αχμέτ Ζόγου, ο οποίος τον χρειαζόταν λόγω των καλών του σχέσεων με τους Ιταλούς. Μετά την άνοδο του Ζόγου στην εξουσία, ο Αλιζότι έλαβε μέρος σε διάφορες διαπραγματεύσεις μεταξύ Αλβανίας και Ιταλίας, παίρνοντας πάντα το μέρος της Ιταλίας εις βάρος των αλβανικών συμφερόντων. Από τον Φεβρουάριο έως τον Οκτώβριο του 1927 ήταν υπουργός οικονομικών και για σύντομο διάστημα αντικατέστησε τον σύμμαχο και φίλο του Ιλίαζ Βριόνι. Είχε σημαντικό ρόλο στην διακήρυξη της αλβανικής μοναρχίας το 1928. Ο Αλιζότι πρότεινε ο Ζογ να καλείται όχι μόνο «βασιλιάς της Αλβανίας» αλλά και «βασιλιάς των Αλβανών», ώστε να συμπεριλαμβάνονται και οι Αλβανοί εκτός συνόρων. Κατά την ιταλική κατοχή, υπηρέτησε και πάλι ως υπουργός οικονομικών στη δοσιλογική κυβέρνηση του Σεφτσέτ Βερλάτσι από τις 12 Απριλίου 1939 έως το 1940. Επιπλέον, ήταν μέλος του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος και υπεύθυνος για την έκδοση του περιοδικού του κόμματος. Αργότερα, διετέλεσε πολιτικός επίτροπος στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου, η οποία είχε παραχωρηθεί στην Αλβανία από τις δυνάμεις του Άξονα.