Aszat wziął udział w wojnach w Syrii i stracił wzrok w jednym oku w bitwie nad rzeką Jarmuk. On i jego współplemieńcy zostali potem wysłani przez Abu Ubajdę jako wsparcie dla Sa'da Ibn Abi Wakkasa i wzięli udział w bitwie pod al-Kadisijją. Następnie al-Aszat dowodził częścią oddziałów okupujących północny Irak. Osiedlił się w Kufie jako szef sektora zajmowanego przez Kinda i wydaje się że wziął udział w wyprawie do Azerbejdżanu w roku 646/647. Usman zapewnił sobie jego poparcie mianując go namiestnikiem tej prowincji. Ali zdymisjonował go jednak po bitwie wielbłądziej oraz pozbawił przywództwa nad Kinda i Rabi'a. Walcząc po stronie Alego w bitwie pod Siffinem al-Aszat zmusił go do przyjęcia propozycji arbitrażu, powtarzając kilkakrotnie, że ani jeden człowiek z jego obozu nie będzie walczył dla Alego, jeśli ten nie zaakceptuje idei negocjacji. Następnie naciskał on także na wybór Abu Musy al-Aszariego na arbitra. Tradycja proszyicka przedstawia jego i całą jego rodzinę jako nałogowych zdrajców. Przypisuje mu się nawet wiedzę o planowanym przez Abd ar-Rahmana Ibn Muldżama zamachu na życie Alego, lub wręcz zachęcanie do niego i pomoc w przygotowaniach, chociaż niektórzy autorzy twierdzą, że próbował on ostrzec kalifa. Al-Aszat zmarł w roku 661 w Kufie, już podczas rządów Hasana, za którego wyszła jedna z jego córek. Przywództwo nad plemieniem przejął po nim jego syn, Muhammad Ibn al-Aszat.