Toen de Arabische lente losbarstte in Noord-Afrika en het Midden-Oosten in 2011, begon Chávez met het openlijk bekritiseren van leiders die werden gesteund door de VS, zoals in Egypte Hosni Mubarak, maar tegelijkertijd verdedigde hij degenen die hadden gehandeld op grond van de Arabische socialistische idealen, zoals in Syrië de dictatoriale Bashar al-Assad, die hij "een humanist en een broeder" noemde. Na het uitbreken van de Eerste Libische Burgeroorlog in 2011, waarin mensen demonstreerden tegen de socialistische regering van de dictatoriale leider Qadhafi – Chávez, die altijd al goede betrekkingen had met Libië, beschreef de ceremoniële leider Qadhafi als "een vriend van mij" – had Chávez aangeboden om op te treden als intermediair tussen de overheid en de door de rebellen beheerste Nationale Overgangsraad (NTC), maar de laatste weigerde het aanbod. Tijdens de daaropvolgende militaire interventie in Libië, uitte Chávez kritiek op de "willekeurige bombardementen" van de NAVO en de VS, hij beschuldigde de Verenigde Staten ervan dat ze proberen om "de hand te leggen op de olie van Libië". Na het doden van Moammar al-Qadhafi door NTC-strijders in oktober 2011, verkondigde Chávez: "We zullen Qadhafi ons hele leven herinneren als een geweldige vechter, een revolutionair en een martelaar. Ze hebben hem vermoord. Het is een schande."