Po powrocie do Czechosłowacji Hübschmannová pracowała w Czechosłowackiej Akademii Nauk. Kontynuowała analizę i zbieranie informacji w Akademii, pracując z multidyscyplinarnym zespołem, aby rozwijać nie tylko badania etnograficzne i językowe Romów, ale także uwzględnić profile demograficzne, historyczne i socjologiczne społeczności. Jako językoznawczyni Hübschmannová była zaniepokojona utratą języka Romów, ponieważ społeczności były zmuszane do mówienia po czesku, węgiersku lub słowacku w codziennych interakcjach, acz w rozmowach z innymi Romami dominowało użycie dialektów języka romskiego. Wśród opublikowanych przez grupę prac znalazła się pierwsza literatura w języku romskim, jaka kiedykolwiek ukazała się w Czechosłowacji. W 1973 r. kolejna akcja rządowa zmusiła Związek do rozwiązania i zawieszenia publikacji ich czasopisma; jednak niektórzy pisarze, zainspirowani publikacją romskich akt kulturalnych, nadal publikowali w innych miejscach. W latach 1974-1975 Hübschmannová pracowała na Uniwersytecie Karola na Wydziale Pedagogicznym, ale jej sprzeciw wobec rządowej polityki asymilacyjnej wobec Romów doprowadził do jej zwolnienia. W tamtym czasie lekcje języka romskiego prowadzone przez Hübschmannovą były jedynymi formalnymi zajęciami oferowanymi Romom w ich ojczystym języku. W kursach uczestniczyli również nieromscy pracownicy socjalni, którzy chcieli ułatwić komunikację z Romami w trakcie swej pracy. W 1989 roku, wraz z aksamitną rewolucją i upadkiem komunizmu, kultura romska znów mogła rozkwitnąć, a Hübschmannová była orędowniczką zachowania romskiego dziedzictwa.