Powstanie wybuchło natychmiast po wyparciu wojsk irackich z Kuwejtu podczas operacji Pustynna Burza. 5 marca 1991 doszło do wielotysięcznych demonstracji szyitów w Basrze i An-Nasirijji, które przerodziły się w wystąpienia zbrojne. Następnie walki wybuchły w świętych miastach szyizmu - Karbali i An-Nadżafie. W ciągu czterech dni powstańcy zajęli nie tylko wymienione miasta, ale również Al-Hillę, Al-Kut i Al-Amarę. Wówczas przeciwko rządowi wystąpili również Kurdowie, którzy 4 marca zajęli As-Sulajmanijję, do 14 marca - Kirkuk, a do 24 marca większość irackiego Kurdystanu. Oznaczało to opanowanie 60% terytorium kraju przez powstańców, chociaż działali oni głównie w miastach. Ludność na terenach wiejskich była bardziej niezdecydowana. Szyiccy powstańcy w An-Nadżafie zwrócili się do Amerykanów o pomoc, która, gdyby została udzielona, najprawdopodobniej oznaczałaby upadek rządów Saddama Husajna.