W następnym roku mekkańczycy działający pod przywództwem Abu Sufjana z rodu Umajjadów zapewnili sobie pomoc zaprzyjaźnionych plemion i zaatakowali pierwsi, zadając muzułmanom klęskę w bitwie pod Uhudem, w której sam Mahomet został ranny. Mekkańczycy nie wykorzystali jednak w pełni swego zwycięstwa i nie zajęli Medyny. W trudnej sytuacji nie mogąc uzyskać pomocy finansowej od żydowskiego plemienia An-Nadir Mahomet wypędził je, oskarżając o próbę zamachu na swoje życie, i rozdzielił jego posiadłości pomiędzy muhadżirów, ponownie zatrzymując dla siebie piątą część. Od tej pory muhadżirowie stali się niezależni materialnie od ansarów. W roku 627 mekkańczycy sprzymierzyli się z wygnanymi An-Nadir, którzy osiedlili się wśród innych Żydów w oazie Chajbar, oraz pozyskali wsparcie kilku wielkich plemion koczowniczych, w tym m.in. Ghatafan, po czym wyruszyli z wielką armią na Medynę, pragnąc ostatecznie położyć kres działalności Mahometa. Zgodnie z tradycją ten uratował Medynę przed upadkiem jedynie dzięki wykopaniu za radą Persa Salmana głębokiego rowu („chandak”), którego nie byli w stanie pokonać beduińscy jeźdźcy. Po tej tzw. „Bitwie Rowu” Mahomet oskarżył Kurajza, ostatnie pozostałe w Medynie żydowskie plemię, o sprzyjanie mekkańczykom, i pomimo że po pierwszych walkach złożyło ono broń, pochwalił i wykonał wyrok wyznaczonego przez siebie arbitra, który oznaczał stracenie około 600 do 900 mężczyzn, a sprzedaż kobiet i dzieci w niewolę.