Zły czas dla Deidesheim rozpoczął się 20 kwietnia 1792 r. wraz z początkiem pierwszej wojny koalicyjnej, podczas której losy wojenne w rejonie dzisiejszego Palatynatu zmieniały się bardzo często. 18 lutego 1793 r. po raz pierwszy do Deidesheim wkroczyły francuskie oddziały rewolucyjne, które zażądały od Deidesheimerów przysięgi, której niechętnie przestrzegali. 2 kwietnia tego samego roku wojska pruskie odzyskały Deidesheim. Po klęsce wojsk koalicyjnych w bitwie pod Weissenburgiem 26 grudnia 1793 r. wojska francuskie zdobyły miasto i cały lewy brzeg Renu; Deidesheim został masowo splądrowany przez pobłażliwie kierowane wojska francuskie, co doprowadziło do ciężkiej sytuacji ludności (w Palatynacie była mowa o „zimie szabrownicy”). W dniu 23 grudnia 1793 r. Deidesheim został ciężko splądrowany przez wojska francuskie. W maju 1794 r. w pobliżu Deidesheim doszło w końcu do bitwy, podczas której oddziały pruskie pod wodzą Wicharda von Möllendorffa, Friedricha Ludwika Fürsta zu Hohenlohe-Ingelfingena i Gebharda Leberechta von Blüchera oraz oddziały francuskie stanęły naprzeciwko siebie, w wyniku czego Francuzi zostali wydaleni; niektóre części Deidesheim zostały zniszczone podczas wycofywania armii francuskiej. Po kolejnym poważnym ataku Francuzów w lipcu 1794 r. wojska koalicji zostały zmuszone do wycofania się przez Ren, a Deidesheim znów znalazł się w rękach Francji. W 1795 r. miasto zostało po raz ostatni zdobyte przez wojska cesarskie, które wkrótce powróciły na prawy brzeg Renu. Pokój w Campo Formio (1797 r.) formalnie regulował ostatecznie rządy francuskie między Bingen a Landau. Deidesheim należał od tego czasu do 1814 r. do departamentu Mont-Tonnerre. Na początku XIX w. miasto odbudowało się gospodarczo po zniszczeniach spowodowanych pierwszą wojną koalicyjną, jednak jego rola jako centrum administracji, którą posiadał przed rewolucją, została przeniesiona do Dürkheim, stolicy nowo utworzonego kantonu Dürkheim, do którego należał obecnie Deidesheim.