Georg Friedrich Händel zauważył, że Anglicy pragną słuchać dzieł wokalnych śpiewanych po angielsku. Dlatego już w 1732 roku wystawił w Londynie swoje pierwsze angielskie oratorium "Esther", które skomponował w czasie pobytu w Cannons, a później znacząco przekształcił, dodając między innymi hymn koronacyjny "Zadok the Priest". W 1733 roku w Oksfordzie wystawił trzecie (po "Esther" i "Deborze") angielskie oratorium, "Athalia". W następnych latach również komponował oratoria (np. "Saula"), a od lat czterdziestych całkowicie zaniechał komponowania oper na rzecz oratoriów. Jego ostatnią operą była "Deidamia," wystawiona w 1741 roku; wystawiona była tylko trzy razy. Händel porzucił pisanie oper ze względu na spadek popularności opery włoskiej. Kompozytor zauważył bowiem, że oratoria w języku angielskim są bardziej cenione przez londyńską publiczność niż włoska opera seria. Najsławniejszym z jego oratoriów jest "Mesjasz", najpierw wystawiony w Irlandii w 1742 roku, a następnie w 1743 roku w Londynie. Najbardziej znanym fragmentem kompozycji jest chór "Hallelujah", a według tradycyjnego przekazu król Jerzy II wstał z miejsca podczas jego wykonywania. Pomimo zalet artystycznych "Mesjasz" został przyjęty przez londyńską publiczność chłodniej niż w Dublinie. Pozostałe Händlowskie oratoria przedstawiają również wysoki poziom artystyczny, zarówno w ariach, jak i w partiach chóralnych. W 1743 roku w Londynie odbyła się premiera kolejnego oratorium Händla, "Samson", które odniosło duży sukces ze względu na wyrazistą warstwę muzyczną i dramatyczną akcję. Zarówno entuzjastyczne przyjęcie jego dzieł w Irlandii, jak i powodzenie "Samsona" w Anglii zachęciło kompozytora do dalszego pisania oratoriów. Również w 1743 roku Händel skomponował podniosłe "Dettingen Te Deum" z okazji zwycięstwa angielskiej armii pod Dettingen.