Pod koniec 1862 r. kierował pracami zebrania, które wysłało do Warszawy dwóch przedstawicieli (Aleksander Guttry i Adolf Koczorowski) na tzw. zjazd grudniowy. Po powrocie posłańców i złożeniu przez nich sprawozdania 8 stycznia 1863 powstał Komitet Łączyńskiego, który za główny cel postawił sobie zniechęcenie polskich mieszkańców zaboru pruskiego do jakiejkolwiek pomocy powstańcom styczniowym. Komitet wyrażał zdanie części konserwatywnej szlachty, ziemiaństwa, wyższego duchowieństwa oraz Hotelu Lambert. Duży wpływ na Komitet miał ksiądz Koźmian, który dążył do zgaszenia powstania w zarodku, a po jego wybuchu nie starał się udzielić jakiejkolwiek pomocy. 16 lutego organ wydał odezwę potępiającą zryw w Królestwie Polskim. Nawoływała ona do niesolidaryzowania się z powstańcami, ponieważ powstanie było źle zorganizowane, przeciwnik miał znaczącą przewagę, a ostatecznym rezultatem będzie przelanie krwi polskiej. Odezwa spotkała się z niechęcią i dezaprobatą ze strony niedawnych zwolenników, czego przykładem jest zdanie Pauliny Wilkońskiej: „Głos ten ogólne nieomal oburzenie wywołał – pisała do Józefa Kraszewskiego Paulina Wilkońska – krzyczano na Komitet, «Nadwiślanin» umieścił piorunujący artykuł, w którym dokładnie wszystkie wymienił nazwiska, a w Poznaniu przybito ich fotografie na pręgierzu...”. 9 kwietnia władze powstańcze rozwiązały Komitet Łączyńskiego, a jego agendy podporządkowano istniejącemu już Komitetowi Działyńskiego.