Słownik geograficzny Królestwa Polskiego (tom 5., wydany w 1884 roku) ujmuje historię tego majątku tak: były to "dobra królewskie l.[itweskie] nadane r. 1600 Zynkowi po Krogulickiej, 1622 od Zynki przeszły do Adama Judyckiego. 1627 przywilejem króla Zygmunta III nadane Janowi Judyckiemu. R. 1663 Jan Kazimierz nadaje Denisewiczowi; po śmierci ojca jego dożywotnio nadane r. 1664 Salmonowiczowi. R. 1711 August II nadaje Chmielnickiemu, 1713 Mikołajowi Kopciowi, 1735 po śmierci Kopcia August III nadaje Gujskiemu; potem znów przechodzi do Kopciów, aż nareszcie cesarz Aleksander I w r. 1817 nadał na lat 50 Józefowi Kopciowi; później przeszło na syna jego Józefa, a po wyjściu lat 50 dostało się skarbowi. Dziś nadane starowiercom". Majątek był w rękach rodziny Kopciów do 1867 roku. Został odebrany w ramach represji popowstaniowych.