W latach 50. XX wieku izraelska armia zaczęła szukać czołgów, które zastąpiłyby przestarzałe jak na tamte czasy i zbyt lekko opancerzone amerykańskieShermany czy francuskie AMX-y. Kryzys sueski w 1956 roku oraz doświadczenia z niego wyciągnięte zwiększyły zainteresowanie Izraelczyków mobilnymi formacjami pancernymi na szczeblu dywizyjnym. Dostrzegli oni wówczas, na przykładzie francuskim i brytyjskim, potencjał kooperacji jednostek pancernych z piechotą zmechanizowaną. Do tej pory izraelscy wojskowi stawiali na samodzielne wykorzystywanie dużych formacji pancernych bez wsparcia jednostek piechoty zmotoryzowanej. Chłodne w tamtych czasach relacje Izraela ze Stanami Zjednoczonymi sprawiły, że armia izraelska pod koniec lat 50. XX wieku zwróciła się do Wielkiej Brytanii z prośbą o sprzedaż używanych czołgów Centurion Mk.3 i Mk.5.