Syn Jana i Marii Lekarskiej. Od 1794 towarzysz Brygady Kawalerii Narodowej. Walczył w powstaniu kościuszkowskim, gdzie otrzymał stopień chorążego. Od 1797 w Legionach Polskich uczestniczył we wszystkich kampaniach. Kapitan od 1799 r. Po rozwiązaniu Legionów służył w armii francuskiej. Był adiutantem gen. J.H. Dąbrowskiego. Walczył pod Fiorentino i Civita Castellana. Uczestnik obrony Mantui. Po ciężkiej ranie i jej wyleczeniu powrócił do służby i wziął udział w bitwach nad Trebbią i pod Novi. W kampaniach napoleońskich 1805, 1807, 1809 i 1813 walczył pod Sandomierzem, Langonecją, Tudelą, Yevenes, Wachau i pod Lipskiem. W 1808 major w pułku lansjerów nadwiślańskich, podpułkownik pułku jazdy z 1811. W 1813 dowódca francuskiego pułku strzelców konnych, na jego czele walczył w kampaniach saskiej 1813 i francuskiej 1814.