Jego ojciec Ignacy był działaczem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Poznaniu. W listopadzie 1939 niemieccy okupanci wysiedlili jego sześcioosobową rodzinę do obozu przesiedleńczego na Głównej. Oddzielono go od rodziny i wywieziono na roboty przymusowe do Niemiec, jako szklarza. W 1945 powrócił do Poznania (ranny). Był absolwentem Gimnazjum i Liceum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, w którym w 1946 zdał maturę oraz Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Poznaniu (1952). Od 1962 do 1964 odbywał studia uzupełniające w zakresie pedagogiki. Miał specjalizację z epidemiologii (I stopień) oraz pediatrii i higieny szkolnej (II stopień). Od 1951 do 1971 był kierownikiem Oddziału Higieny Szkolnej Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Poznaniu. W 1965 był stypendystą WHO w zakresie higieny i medycyny szkolnej (Holandia, RFN, Szwecja). Od 1972 do 1974 był inspektorem do spraw pediatrii w Zespole Miejskich Przychodni Specjalistycznych w Poznaniu. Od 1974 do 1989 był adiunktem Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1989 przeszedł na emeryturę.