Film zdominowało kilka motywów. Patriotyzm indyjski. 62 lata niepodległości to tak niewiele, że ideę miłości do matki Indii buduje niejeden film. Czasem w oparciu o wrogość do sąsiada. 1947, 1965, 1971 – trzy wojny z Pakistanem. Plus walki o Kargil. W tym filmie grany przez Ajaya Devgana główny bohater żałuje, że Indie nie poszły na całego w walce o Kaszmir, że dziś terroryści przenoszą Kaszmir na ulice indyjskich miast atakując parlament, świątynię, hotele. Kolejny motyw obok relacji z Pakistanem, który wspiera terrorystów w Indiach to problem muzułmanów. To oni są większością w Kaszmirze walcząc o wyzwolenie go spod okupacji indyjskiej, to oni stoją za zamachami terrorystycznymi, oni też są ofiarami pogromów faszyzujących hindusów. Aby nie zaostrzać tej wrogości film optuje za jednością wszystkich wyznań. Film rozpoczyna się patetyczną piosenką wychwalającą matkę Indie, tak uświęconą "jak Biblia, Gita i Koran". Postaciom złych muzułmańskich porywaczy przeciwstawiono dobrego muzułmańskiego kapitana porwanego samolotu. To on jest bity za oskarżanie terrorystów, że nie żyją w zgodzie z Koranem, który za hańbę uważa uderzenie kobiety. Broni go sikh. Mimo różnicy wyznań jedność w patriotycznych uczuciach do Indii.