Пасля пагромаў у «Крыштальную ноч» арыянізацыя істотна пашырылася. 12 лістапада 1938 яўрэям забаранілі займаць кіруемыя пасады, на якія былі пастаўлены «арыйскія» намеснікі. Гэтыя асобы, часта пры падтрымцы партыі, спярша ўзначальвалі офіс, а пасля прысабечвалі бізнес цалкам. «Падатлівым арыйцам» () пагражалі пакараннем згодна з Урэгуляваннем супраць суўдзелу ў прыкрыцці яўрэйскіх фірмаў (22 красавіка 1938). Паколькі яўрэі былі абкладзены цяжкімі выплатамі як «выкуп» за ўчыненую SA і антысеміцкімі бандамі шкоду падчас Крыштальнае ночы, продаж іх маёмасці стаў толькі справай часу. 3 снежня 1938 кошт нерухомасці, якая знаходзілася ва ўласнасці яўрэяў, быў замарожаны на найніжэйшым узроўні, каштоўнасці і каштоўныя камяні можна было прадаваць толькі дзяржаве. Спрычыненае арыянізацыяй збядненне яўрэйскага насельніцтва нават замінала адной з яе мэтаў — паскарэнню эміграцыі праз пераслед — паколькі ў прыгнечаных не ставала сродкаў на выезд. Яны сталі ахвярамі Канчатковага вырашэння. Арыянізацыя спалучала расавыя матывы нацыянал-сацыялізму з традыцыйным антысеміцкім раздражненнем у сярэдняй класе і экспансыянісцкімі тэндэнцыямі буйнога бізнесу. Страх спазніцца на падзел здабычы выклікаў неадхільнае злучэнне сквапнасці, таму арыянізацыі амаль ніхто не пярэчыў. Пасля вайны Федэратыўная Рэспубліка Германія сплаціла рэстытуцыю за матэрыяльныя страты.