Tak zwane „duże getto” mieściło się w dzielnicy Warpie. Niemcy umieścili w nim zagłębiowskich Żydów, a także Żydów z Bohumina, Kielc, Oświęcimia oraz Czechosłowacji. „Małe getto” znajdowało się na Kamionce. Mieszkańcy getta zmuszani byli do pracy fizycznej na rzecz okupanta w fabrykach i warsztatach rzemieślniczych w tym między innymi w szopie Braunego w Dąbrowie Górniczej (dowożeni byli pod eskortą), który zatrudniał ok. 200-250 osób, szopie A. Rossnera, gdzie pracowało ok. 8000 osób, Galanterie und Landerwahrenwarkstatte E. Nawrata (ul. Małachowskiego), zatrudniającej ok. 650 osób oraz w fabryce wyrobów ortopedycznych i fabryce walizek Frochzweiga. Getto nie było otoczone murem, gdzieniegdzie znajdowały się zasieki i tabliczki ostrzegawcze o zakazie opuszczania getta oraz wstępu dla Aryjczyków. Punkt kontrolny znajdował się na ul. "Marktstrasse" (Modrzejowska) 88. Na terenie getta od 15 czerwca 1942 r. działał szpital, którego dyrektorem był dr Salomon Weinzieher, były poseł na Sejm. Szpital początkowo znajdował się przy ul. Podzamcze 41 (w czasie okupacji "Burgstrasse"), w kwietniu 1943 r., został przeniesiony na ul. Krakowską 60 (w czasie okupacji ulica nosiła nazwę – "Robert-Koch-Strasse").