Urodzony w zubożałej rodzinie szlacheckiej, jako syn Wojciecha, wachmistrza żandarmerii wojskowej, i Magdaleny z Kotlińskich. Uczył się kolejno w Rawie Mazowieckiej, Kielcach i Radomiu, gdzie w ciężkich warunkach materialnych ukończył gimnazjum. Dzięki stypendium, w 1842-1847 studiował w Cesarskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej w Petersburgu. Następnie, do 1859, odsłużył stypendium rządowe w armii. Jeszcze w trakcie służby wojskowej objął stanowisko ordynatora Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, którego wykonywanie przerwał, skierowany do sztabu głównego wojsk rosyjskich w kampanii węgierskiej (1849). Później objął podobne stanowisko w Łowiczu. W 1852 Rada Lekarska Królestwa Polskiego przyznała mu stopień doktora medycyny po obronie (niedrukowanej) pracy "De abscessu fridigo seu lymphatico". Niedługo potem powołany do służby w wojnie tureckiej (1853-1856), gdzie objął stanowisko lekarza sztabu głównego; przebywał w Kiszyniowie, następnie w Księstwach Naddunajskich (1854 - lekarz naczelny szpitali wojennych w Krajowej, Bukareszcie i Bałcie).