Po pierwszych, ciężkich powojennych latach nastał okres rozwoju i odbudowy. W rejonie podkarpackim bogatym w gaz i ropę naftową pierwszych wierceń dokonano już w XIX wieku. Między innymi we wsi Rogi wywiercono pierwszy otwór w 1888 roku. W 1933 roku ułożono nowy rurociąg ropny na przestrzeni Równe-Krosno. W czasie II wojny światowej właścicielami wsi byli: Ewa, córka J. Dąbrowskiego i jej mąż Zenon Kumorkiewicz. W czasie wojny Ewa Kumorkiewicz współpracowała z oddziałami AK udzielając pomocy wielu mieszkańcom Lubatówki. Dnia 8 września 1939 roku Niemcy zajęli Krosno, a następnego dnia w rannych godzinach Duklę. Rozpoczął się krwawy i ciężki okres w historii ziemi krośnieńskiej. Wszelkim metodom terroru wprowadzonym przez okupanta przeciwstawiał się silny ruch oporu działający już od pierwszych dni okupacji. Początkowo były to drobne organizacje ruchu podziemnego. Od 1942 roku na szeroką skalę rozwija się działalność AK OP-15. Działalności tej przewodniczył Jan Kopcza (pseudonim „Waldemar”), który zginął od kuli faszystowskiej, zapewne w wyniku zdrady. W celu wzmocnienia sabotażu i dywersji zostało utworzone w początkach 1943 roku tzw. Kierownictwo Dywersji (popularnie „Kedyw”). W planach i działaniach w roku 1943 kładziono główny nacisk na akcje mające na celu niszczenie transportu kolejowego, drogowego, linii elektrycznych i telekomunikacyjnych, więzień, magazynów oraz likwidację konfidentów. Dokonywano także akcji sabotażowych skierowanych przeciw eksploatacji przez Niemców ropy naftowej i gazu ziemnego. I tak np. we wsi Rogi uszkodzono rurociąg i zniszczono około 80 ton ropy.