Był synem Jerzego Tyszkiewicza rotmistrza petryhorskiego i jego żony Łucji Franciszki Lubomirskiej. 25 maja 1811 w wyniku nieszczęśliwego wypadku postrzelił śmiertelnie swoją matkę. Wraz ze starszymi braćmi wstąpił do 2 pułku ułanów Księstwa Warszawskiego dowodzonego przez stryja generała Tadeusza Tyszkiewicza. W wieku 17 lat został podpułkownikiem. Brał udział w wyprawie Napoleona na Moskwę w 1812 oraz w bitwie narodów pod Lipskiem. Za zasługi został odznaczony Legią Honorową. Po upadku Napoleona w 1815 znalazł się w szeregach Wojska Polskiego Królestwa Polskiego w stopniu pułkownika. Zaangażował się w działalność konspiracyjną Towarzystwa Patriotycznego, po aresztowaniach wśród członków schronił się w rodzinnych posiadłościach w Galicji. Aresztowany w 1826 osądzony w procesie we Lwowie w więzieniu przesiedział 8 miesięcy. Po odzyskaniu wolności udał się na teren Wołynia. Tutaj poznał i poślubił w 1827 swoją żonę Febronię z Szołayskich. Z jej siostrą Eufrozyną ożenił się starszy brat Wincentego Henryk Jerzy. W czasie powstania listopadowego zaangażował się w działania najpierw na terenie Wołynia, a później w prace sejmu w 1831 jako poseł okręgu skwirskiego. Brał udział w bitwie pod Ostrołęką. 20 września 1831 został odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari