W latach 1806–1807 Titow brał udział w kampanii przeciwko francuzom w Prusach Wschodnich. W bitwie pod Iławą Pruską dowodził 3 Dywizją Piechoty i został ranny. 8 kwietnia 1807 roku został odznaczony Orderem św. Jerzego III klasy (nr 147 na liście kawalerów). Mimo ran, Titow powrócił do służby i w bitwie pod Heilsbergiem ponownie dowodził 3 Dywizją. Po zakończeniu wojny, w 1809 powrócił w stan spoczynku, jednak po rozpoczęciu napoleońskiej inwazji Rosji powrócił do służby jako organizator i dowódca korpusu pospolitego ruszenia z guberni penzeńskiej i symbirskiej. Titow nie brał udziału w walkach, dopiero w maju 1813 jego korpus wszedł w skład Armii Polskiej von Benningsena i podporządkowany korpusowi Piotra hr. Tołstoja. We wrześniu Titow stoczył swoją pierwszą walkę tej wojny i wziął udział w bitwie pod Dreznem. Następnie brał udział w walkach przeciwko wojskom francuskim oblegającym Magdeburg oraz w oblężeniu Hamburga.