Ukończył Technikum Politechniczne im. Lenina, od listopada 1932 służył w Armii Czerwonej, 1937–1938 był szefem sztabu batalionu, w lipcu 1938 zwolniono go do rezerwy. W maju 1939 ponownie powołany do służby i został szefem sztabu pułku 136 Dywizji Piechoty, uczył się w Akademii Wojskowej im. Frunzego, 1939–1940 brał udział w wojnie z Finlandią, w której został ranny. Od 1940 należał do WKP(b), od sierpnia 1941 dowodził pułkiem na Froncie Zachodnim, w walkach został ciężko ranny, później w listopadzie 1941 objął dowództwo batalionu w szkole piechoty w Omsku. W styczniu 1942 wrócił na front jako dowódca 157 Brygady Piechoty 11 Armii Frontu Północno-Zachodniego, walczył m.in. pod Starą Russą, w czerwcu 1942 został dowódcą 299 DS w składzie 66 Armii Frontu Stalingradzkiego/Dońskiego, na czele której wziął udział w bitwie pod Stalingradem. Od maja 1943 do sierpnia 1944 dowodził 13 GwDS Frontu Woroneskiego/2 Frontu Ukraińskiego, z którą uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, zajęciu Połtawy (23 września 1943), Krzemieńczuka (29 września 1943) i forsowaniu Dniepru. Pod koniec 1943 brał udział w operacji niżniednieprowskiej, w styczniu 1944 w operacji kirowohradzkiej, w marcu 1944 humańsko-botoszańskiej (22 marca 1944 dywizja zajęła Pierwomajsk), a latem 1944 w składzie 1 Frontu Ukraińskiego w operacji lwowsko-sandomierskiej.