Wspólnota do lat 70. angażuje się także w rozwiązywanie konfliktu arabsko-izraelskiego. Pierwsze jej stanowisko w tej sprawie zostało wyrażone 6 listopada 1973 r. w deklaracji wzywającej Izrael do opuszczenia terytoriów zajętych w 1967 r. W kwestii spraw wewnętrznych Izraela dokument ten stwierdzał również, że "uzasadnione prawo Palestyńczyków musi być wzięte pod uwagę" podczas budowania pokoju na Bliskim Wschodzie. 13 czerwca 1980 r. w "Deklaracji weneckiej" wydano następne oświadczenie popierające prawo Palestyńczyków do własnego państwa i postulujące włączenie Organizacji Wyzwolenia Palestyny do rozmów pokojowych. Od 1982 r. kraje europejskie wzywały Izrael do opuszczenia zajętych przez niego ziem arabskich, a w 1987 opinia publiczna w Europie r. ostro skrytykowała zbrojną reakcję na intifadę. W marcu 1983 Parlament Europejski skrytykował ustalone przez Izrael warunki handlu Palestyny z EWG oraz odrzucił protokoły o stosunkach handlowych z Izraelem, które zostały przywrócone w 1988 r. 19 kwietnia 1994 r. Rada UE podjęła wspólne działanie na rzecz pokoju. Polegało ono na pomocy w ustanowieniu porozumienia, obserwacji izraelskiej akcji osiedleńczej na Terytoriach Okupowanych i podjęciu akcji na rzecz zaprzestania arabskiego bojkotu Izraela. W tym celu m.in. wsparto szkolenie palestyńskiej policji i organizację wyborów na Terytoriach Okupowanych. Unia ponadto zobowiązała się przekazać na rzecz tych terenów pomoc w wysokości 500 mln ECU; w rzeczywistości do 1998 r. przekazano czterokrotnie więcej. 25 marca w Berlinie przywódcy UE wydali deklarację uznającą prawo Palestyńczyków do posiadania własnego państwa. Gdy w 2000 r. doszło do konfliktu izraelsko-palestyńskiego, Unia próbowała w 2001 r. wezwać obie strony do zerwanych rozmów pokojowych, jednak rząd Izraela, będąc wspierany przez USA, odmawiał udziału UE w mediacjach. Podczas spotkania w Kopenhadze 12–13 grudnia 2002 r. Rada Europejska ogłosiła poparcie dla utworzenia w 2005 r. państwa palestyńskiego.