Styczeń 1945 roku, koniec II wojny światowej. Trwa niemiecka kontrofensywa w Ardenach, a radzieckie armie stoją na Wiśle. Dwaj amerykańscy dyplomaci – senator Allan i przedstawiciel amerykańskich służb wywiadowczych Garvey – przybywają do Berlina z misją uzyskania jednostronnej kapitulacji wojsk niemieckich na zachodzie Europy i zwiększenia niemieckiego zaangażowania na froncie wschodnim. Wspierani przez cynicznego Churchilla i niemieckich przemysłowców za plecami Hitlera, osiągają sukces – Niemcy zaprzestają oporu na froncie zachodnim i większość swoich sił przerzucają na wschód, przeciwko Rosjanom. Gdy rusza radziecka ofensywa styczniowa i dla niemal wszystkich w ścisłym kierownictwie nazistowskim jest jasne, że wojna jest przegrana, Amerykanie są w stanie uzyskać niemal wszystko, kupują od nazistów nawet listy niemieckich agentów w Jugosławii (które, "nota bene", Niemcy sprzedają również Anglikom). Wszystkie te knowania nie uchodzą uwadze radzieckiego wywiadu. Jego agenci, głównie w osobie żeńskiego kierowcy SS, dzięki poświęceniu, nawet za cenę własnego życia, są doskonale poinformowani o wszystkim. Wojna się kończy, amerykańscy dyplomaci i Churchill myślą o nowym konflikcie, a zwyczajni ludzie w Moskwie, Londynie i Nowym Jorku w euforii świętują zwycięstwo nad faszyzmem.