Najwcześniejszą formą dziejopisarstwa u Arabów były hadisy – relikt etapu przekazywania wiedzy drogą ustną. Pewną wartość historyczną mają również opowiadania epickie, powstałe w okresie przed islamem na dworach i w środowisku beduinów, tzw. „ajjam al-arab”; przy czym „ajjam” w tym wypadku można tłumaczyć jako „bitwy”, „walki”, a nie „dni”. Np. u Al-Balazuriego w „Kitab futuh al-buldan” jest mowa o „jawm al-adżnadajn”, czy „jawm al-jarmuk” i na pewno chodzi tu o odpowiednio bitwy pod Adżnadajn i nad Jarmukiem (por. Al-Balazuri: Futuh al-buldan, Bajrut, b.d. pass.). Pokaźna część z nich została zebrana w “Ajjam al-Arab” przez filologa Abu Ubajdę (VIII w.). Niektóre z nich zachowały się w antologii Ibn Abd Rabbihi „Al-ikd al-farid” (Jedyny naszyjnik).