Po agresji III Rzeszy na Polskę na początku września 1939 gościł prezydenta Ignacego Mościckiego oraz arystokratów polskich w Ołyce. Po agresji ZSRR na Polskę został, wraz z synem Edmundem, aresztowany 20 września 1939 przez NKWD. Osadzono go na Łubiance, gdzie był przesłuchiwany m.in. przez Ławrientija Berię. Zwolniono go po trzech miesiącach, po interwencji włoskiej rodziny królewskiej. Przełom lat 1939–1940 spędził w Warszawie. Za wiedzą Rządu RP na uchodźstwie wyjechał na początku 1940 do Berlina, aby interweniować w sprawie zmniejszenia skali represji niemieckich w okupowanej Polsce. Przyjęty był przez Hermanna Göringa, jednak nawet osobista znajomość z marszałkiem Rzeszy (wspólnie polowali w Puszczy Rominckiej w latach międzywojennych) nie wpłynęła na zmianę polityki hitlerowskiej. Udzielał się w Stołecznym Komitecie Samopomocy Społecznej, współdziałał z Radą Główną Opiekuńczą i Delegaturą Rządu na Kraj (nie wstąpił w jej struktury dla większej skuteczności działania), interweniował w sprawie aresztowanych Polaków. Po wybuchu powstania warszawskiego aresztowany przez Niemców i uwięziony, wraz z żoną, w więzieniu w Moabicie. Niespodziewanie zwolniony już w październiku 1944, osiadł w Nieborowie.