Antonosze były znane w XVI wieku, gdy procesowali się o te dobra w latach 1566–1581 Joachim i Zofia z Giedroyciów Pawłowicze. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego przypisuje ich własność w XVIII wieku rodzinie Billewiczów. W 1781 roku Helena Billewiczówna ciwunianka ejragolska, wychodząc za Ignacego Morykoniego (~1760–1823) starostę wiłkomierskiego, wniosła te dobra w dom Morykonich. W 1794 roku należały do Morykonich, później przeszły na własność Platerów. Antonosze od końca XVIII wieku, a co najmniej od 1807 roku należały do rodziny Römerów. Pierwszym ich właścicielem był Michał Józef Römer (1778–1853) marszałek szlachty guberni litewsko-wileńskiej, członek Wolnomularstwa Narodowego i Narodowego Towarzystwa Patriotycznego, mąż (od 1799 roku) Racheli de Raes (1783–1855) podczaszanki trockiej. Po Michale Antonosze odziedziczył ich syn Edward Jan (1806–1878), za uczestnictwo w spisku Szymona Konarskiego około 1838 roku skazany na śmierć, następnie ułaskawiony, zesłany do guberni wołogodzkiej, ponownie więziony w 1863 roku. Po jego śmierci Antonosze przeszły na jego najmłodszego syna z małżeństwa z Zofią Białozorówną (1817–1893), Bronisława Antoniego (1856–1899) żonatego z Marią Dunin-Jundziłł (1869–1902). Ostatnimi właścicielami majątku byli ich dwaj synowie: Maciej Stefan Romer (1890–1955) ożeniony z Marią Teresą Daszkiewiczówną (1889–1953) oraz Bronisław (1891–1918), oficer I Korpusu Polskiego rozstrzelany przez Rosjan w Powieńcach. Na przełomie XIX i XX wieku majątek liczył 3270 dziesiecin ziemi.