Na miejscu starego, zniszczonego Be’erot Jicchak, w dniu 25 lipca 1951 powstał nowy kibuc Nachal Oz. Został on założony z inicjatywy członków paramilitarnej organizacji Nachal (hebr. נח"ל, pol. "Strumień"), jako pierwsza osada utworzona przez Nahal. Nosiła ona początkowo nazwę Nahlayim Mul Aza (hebr. נחלאים מול עזה, pol. "Żołnierze Nahal naprzeciw Gazy"). W październiku 1953 została przekształcony w cywilny kibuc. Nachal Oz był położony przy samej granicy ze Strefą Gazy, i z tego powodu był narażony na częste ataki palestyńskich "fedainów" oraz ostrzał artyleryjski. W rejonie tym dochodziło do wielu incydentów zbrojnych. Między innymi 3 kwietnia 1955 doszło do bezpośredniego ataku na kibuc. Zwrócił on na siebie publiczną uwagę, gdy 29 kwietnia 1956 został zaatakowany przez egipskich żołnierzy, którzy zabili jego mieszkańca - Ro’i Rutenberga. Egipcjanie torturowali ciało Rutenberga pomimo jego śmierci. W pogrzebie wziął udział Mosze Dajan, późniejszy Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Od tego momentu wieś stała się symbolem walki o przetrwanie i wolność. Po Kryzysie sueskim, w 1957 Żydowski Fundusz Narodowy sfinansował akcję zasadzenia drzew, które ukryły domy i mieszkańców kibucu przed ciekawskimi oczami ze Strefy Gazy. Specjalnie użyto takie gatunki drzew, które najszybciej rosły. Utrudniło to Egipcjanom prowadzenie celnego ostrzału kibucu. Po zawarciu w 1979 Traktatu pokojowego izraelsko-egipskiego, artylerię egipską zastąpiły palestyńskie moździerze, i ostrzał był nadal kontynuowany.