Urodził się w Wersalu, rozpoczął studia w paryskiej Akademii Sztuk Pięknych, lecz w 1802 roku zgłosił się na ochotnika do wojska. Służył w oficerskim korpusie inżynierów, w latach 1800–1812 był adiutantem marszałka Berthiera. Brał udział w wielu kampaniach, m.in. pod Marengo i Wagram; po bitwie pod Borodino awansował na stopień generała brygady. W 1810 roku dostał się do hiszpańskiej niewoli, w pamiętnikach twierdził, że przeżył próbę rozstrzelania. Przekazany Anglikom Lejeune uciekł z Anglii do Francji (nie dotrzymał oficerskiego słowa honoru, którym gwarantował, że nie będzie próbował opuszczać Anglii), i w lipcu 1811 roku powrócił do służby. Był szefem sztabu I korpusu Davouta, gdy samowolnie opuścił armię, został aresztowany i oskarżony o dezercję. Wkrótce uwolniony od zarzutów, pełnił funkcję szefa sztabu XII korpusu Oudinota. Po odniesieniu ciężkich obrażeń w bitwie pod Hanau podał się do dymisji. W stanie spoczynku został dyrektorem École des Beaux-Arts w Paryżu i kustoszem muzeum w Tuluzie. Był kawalerem Legii Honorowej i orderu św. Ludwika.