Po pozytywnej opinii komisji lekarskiej dostał przydział do 4 kompanii, 17 Pułku Piechoty wchodzącego w struktury 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Na miejsce formowania się dywizji obrano wieś Tockoje. Otrzymał zakwaterowanie w namiocie i mimo 40-stopniowego mrozu rozpoczął szkolenie wojskowe. W styczniu 1942 roku dostał rozkaz przeniesienia do Jakkabagu w Uzbekistanie, gdzie stacjonował do połowy roku. W lipcu opuścił ZSRR i przez Krasnowodzk dotarł do Pahlawi w Iranie, a następnie przez Kermanszah do Chanakin i dalej do Kizil-Ribat w Iraku. W trakcie pobytu w Iranie spotkał się z ojcem, przebywającym na terenie cywilnego obozu w Teheranie. W Kizil-Ribat, rozpoczął szkolenie wojskowe według systemu brytyjskiego. Dostał przydział do plutonu moździerzy 3-calowych, Kompanii Dowodzenia 17 Batalionu Strzelców. Po odbyciu szkolenia strzeleckiego i taktycznego skierowany został na szkolenie motorowe. Przeszedł kurs w zakresie jazdy i obsługi samochodów i wkrótce sam stał się też szkoleniowcem. Poza prowadzeniem szkoleń dla oficerów sprowadzał samochody dla armii. W 1943 roku po kolejnej reorganizacji rozwiązano 6 Lwowską Dywizję Piechoty, a batalion strzelców, w którym służył, został wcielony do 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Wraz z 5 Dywizją przeszedł cały szlak bojowy z Iraku przez Jordanię, Palestynę i Egipt do Włoch. Walczył nad rzeką Volturno i Rapido. Przeniczka w szeregach 5 Dywizji pokonywał biegnące wzdłuż rzeki Sangro umocnienia niemieckich Linii Gustawa i Linii Hitlera, walczył na Linii Gotów. Brał udział w walkach o Monte Cassino, w bitwach pod Ankoną nad Senio, pod Bolonią oraz w Lombardii.