Po dawnym zespole pałacowo-parkowym pozostał barokowy kościół Świętej Trójcy, wybudowany w latach 1729–1731 z fundacji kasztelana krakowskiego Stanisława Poniatowskiego wg projektu Johanna Sigmunda Deybla (lub Carla Friedricha Pöppelmanna). Prace wykończeniowe prowadzono w latach 1732-1733. Figury ewangelistów są autorstwa Johanna Chrisostoma Redlera i Michaela Dollingera, a sztukaterie warszawskiego rzeźbiarza Johanna Georga Plerscha. Chór muzyczny zbudowano w latach 1738-1743. Kościół został konsekrowany 21 lipca 1743 przez biskupa Franciszka Antoniego Kobielskiego. Cmentarz przykościelny otaczał otynkowany mur. W 1753 roku w krypcie pod ołtarzem pochowano 11-letniego Antoniego Czartoryskiego, a w 1754 roku podkomorzego wileńskiego Józefa Horaina. Przy kościele znajdował się cmentarz. W ramach represji po Powstaniu styczniowym, władze rosyjskie w 1866 roku odebrały kościół katolikom i dokonały przeróbek wyrywając marmurową podłogę, rozbierając kruchtę, ołtarz i chór, wywożąc trzy dzwony, ławki i zmieniając miejsce wejścia na od zachodu zamiast południowego. Zbudowano też nową odmienną stylistycznie kruchtę. Katolicy odzyskali zrujnowany kościół dopiero w 1918 roku. W 1924 roku wybudowano neobarokową plebanię. Kościół został zniszczony po 1945 roku w czasach ZSRR i odbudowany częściowo po 2009 roku.