Wschodnia część Rzeszy była terenem, w którym nasiliły się ruchy robotnicze i komunistyczne. W 1919 przez Lębork przewinęła się fala strajków. Robotnicy domagali się głównie skrócenia czasu pracy. Działacze USPD domagali się wprowadzenia systemu komunistycznego wzorowanego na systemie radzieckim, a nawet bardziej radykalnego. Właściciele ziemscy zaczęli zatrudniać do ochrony weteranów wojennych, tworząc swoje prywatne armie. Działalność partii komunistycznych spowodowała wybuch 10 dniowej wojny domowej na terenie miasta. Stłumienie puczu spowodowało jednak wyraźne wzmocnienie Komunistycznej Partii Niemiec oraz przygotowania do kolejny uderzeń robotników. Według relacji policji robotnicy mieli zaatakować ratusz, pocztę oraz bank. Lęborski Landrat starał się nawet o zwiększenie ochrony policyjnej, a także wprowadzenia do miasta wojska. Jesienią 1920 sytuacja się uspokoiła. W społeczeństwie coraz większe poparcie mieli konserwatyści i narodowcy. Lata kryzysu spowodowały jednak zwiększenie popularności lewicy w tym komunistów. Aktywność ta trwała do czasu zdobycia władzy przez Hitlera. Lokalna komórka partii nazistowskiej została założona w Lęborku dopiero 1 czerwca 1928. W 1932 NSDAP zdobyła większość w wyborach do sejmiku powiatu. Przejęcie władzy przez nazistów w Niemczech spowodowało brutalizację życia społecznego i aktywną politykę antypolską. Ulice zostały opanowane przez narodowosocjalistycznych bojówkarzy. W Lęborku powstała szkoła dla oficerów SS. Podczas Nocy Kryształowej zdemolowano synagogę oraz kilka żydowskich sklepów. Pod koniec 1938 ogłoszono, że mieście nie ma już Żydów. Niepokoje społeczne oraz bieda spowodowały zmniejszenie liczby ludności zarówno w mieście, jak i w powiecie. Rządy nazistów, między innymi dzięki nakazowi pracy, spowodowały wzrost liczby mieszkańców. Sytuacja w przemyśle oraz rolnictwie nie poprawiła się w sposób znaczący do wybuchu wojny.