Po upadku Republiki Cisalipińskiej Monti schronił się w Paryżu, gdzie wykładał w Collège de France. Do Włoch powrócił dopiero po zwycięstwie Francuzów pod Marengo (1801). Wtedy też napisał jeden ze swoich najpopularniejszych utworów, odę "Per la liberazione d'Italia" ("Na wyzwolenie Włoch"). Jako oficjalny poeta napoleoński, autor panegiryku z okazji zaślubin cesarza z Marią Luizą, objął katedrę literatury na uniwersytecie w Pawii. W roku 1804 zamienił to stanowisko na urząd asesora do spraw literatury i sztuk pięknych. Spośród utworów na cześć Napoleona największy rozgłos zdobyły "Bardo della Serva Nera" ("Bard ze Schwarzwaldu") i "Spada de Federico II" ("Szpada Fryderyka II"). Po upadku Bonapartego wychwalał w swojej twórczości nowych władców, Austriaków, i obrzucał zniewagami niedawnego protektora. Nie chciał jednak włączać się w bezpośrednie działania polityczne, dlatego też odrzucił propozycję redagowania pisma „Biblioteca Italiana”, za pomocą którego Austriacy zamierzali oddziaływać na włoskie życie kulturalne.