Po wydaniu listów gończych, po raz pierwszy publicznie ukazał się wizerunek Tity. Posunięcie to nie okazało się dla hitlerowców korzystne, społeczeństwo po raz pierwszy zobaczyło bowiem twarz Tity i rozwiało to plotki negujące istnienie komunistycznego partyzanta. Znana jest wypowiedź pisarza i poety Ivo Andrića, który w rozmowie z profesorem Vasą Ćubrilovicią stwierdził: „Jak szlachetną twarz rewolucjonisty ma ten człowiek! Niemcy uczynili mu wielką przysługę, publikując jego wizerunek”. Tito stał się celem sił Osi w okupowanej Jugosławii. Niemcy mieli trzy okazje, by go zabić. W 1943 roku w operacji „Wariant Biały” (Fall Weiss), następnie w operacji „Wariant Czarny” (Fall Schwarz), podczas której Tito został ranny 9 czerwca (ocalenie zawdzięczał swojemu psu) oraz 25 maja 1944 roku podczas akcji „Skok konika szachowego” (Unternehmen Rösselsprung) – desantu powietrznego w pobliżu sztabu dowodzenia partyzantów w Drvarze. Zamachy na niego i ofensywa osi związana była z możliwością inwazji alianckiej na Bałkany.