Nadat hun eerste oorlogsdoelen behaald waren, twijfelden de Japanners over de verdere strategie. Vliegkampschepen waren de beslissende factor geworden in de oorlogsvoering op zee. Voordat hun bouwprogramma de Amerikanen daarin een overwicht zou geven, wilden de Japanners zoveel mogelijk gebieden veroveren. Eerst deden ze een uitval naar het westen. Op 5 april 1942 vielen vijf vliegkampschepen Colombo aan. De Britse vloot trok zich terug uit Ceylon maar op 9 april werd het vliegkampschip "HMS Hermes" tot zinken gebracht. Japan zag echter af van een poging contact te leggen met de Asmogendheden in het Midden-Oosten. De aandacht werd naar het zuiden verlegd. De verovering van Australië en Nieuw-Zeeland zou het Britse imperium verzwakken, de geallieerden beroven van een basis voor een tegenaanval en hun oost-west-verbindingen verbreken. De Japanse marine besefte echter niet dat de Amerikanen haar codes hadden gebroken. Bij het steunen van een inleidende amfibische aanval op Port Moresby, in het oosten van Nieuw-Guinea, viel men in mei 1942 gedurende de Slag in de Koraalzee in een hinderlaag gelegd door twee Amerikaanse vliegkampschepen, de eerste keer in de geschiedenis dat "carrier fleets" een slag uitvochten. Weliswaar zonk de "USS Lexington (CV-2)" maar de Japanners verloren de "Shoho". Erger was dat bijna al de piloten omkwamen van de "Zuikaku" en de "Shokaku", hun twee modernste vliegkampschepen. De invasie van Port Moresby werd afgeblazen.