Początek XIX wieku odznaczał się w Europie narastającym napięciem między formującymi się siłami liberalno-demokratycznymi i narodowowyzwoleńczymi z jednej strony, oraz rządami państw – w większości o ustroju monarchii absolutystycznej – z drugiej. W końcu doszło do szeregu zrywów przeciwko panującym: wojna o niepodległość Grecji, rewolucja lipcowa we Francji (1830), rewolucja belgijska w sierpniu i powstanie listopadowe w Królestwie Polskim w 1830. Niemieckie grupy liberalno-demokratyczne, które działały w niezależnych od siebie i połączonych jedynie luźną konfederacją – w ramach Związku Niemieckiego – księstwach i królestwach, widziały w tych zrywach przykłady dla własnej walki o zjednoczenie narodowe i stworzenie jednej parlamentarnej republiki.