இந்த ஒப்பந்தத்தால் பாகிஸ்தான் மூன்று கிழக்கு நதிகளை இந்தியாவுக்காக இழந்ததால், செனாப் நதியை நம்பியிருப்பது அதிகரித்திருந்தது. இந்த திட்டத்தை பாகிஸ்தான் சலால் திட்டத்தை மிகுந்த அக்கறையுடன் பார்த்தது. ஒப்பீட்டளவில் ஆற்றின் மேற்புறத்தில் கட்டப்பட்ட தாழ்வான அணையின் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட சேமிப்பு கூட வெள்ள அபாயத்தை உருவாக்கக் கூடுமெனவும், அச்சுறுத்தலாகவும் கருதப்பட்டது. இதன் மூலம் இந்தியா திடீரென நீரை வெளியேற்றுவதன் மூலம் பாகிஸ்தானிய பண்ணை நிலங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கக்கூடும் என்பது அவர்களின் கவலையாக இருந்தது. அதேபோல், இந்தியா தனது நீர்த்தேக்கத்தில் தண்ணீரை தேக்கி வைத்துக் கொள்வதன் மூலம் பாகிஸ்தானிய நிலங்களை வறட்சியில் வீழ்த்தவும் முடியும் என்பது அவர்களின் மற்றொரு கவலையாக இருந்தது. பாக்கிஸ்தானின் எதிர்ப்பைத் தாழ்த்துவதற்கு அணையை மூலோபாயமாக யுத்தக் கருவியாகப் பயன்படுத்தக்கூடும் என்று வெளியுறவு அமைச்சரும் பிந்தைய நாளின் பிரதமருமான சுல்பிகர் அலி பூட்டோ வாதிட்டார். 1965 மற்றும் 1971 இரண்டு போர்களுக்குப் பிறகு, அத்தகைய கோட்பாடுகள் அனைத்தும் எளிதில் நம்பக்கூடியவையாயின.