De 18e eeuw bracht verzet tegen de Habsburgers, zonder succes. Frans II Rákóczi leidde van 1703 tot 1711 de Koeroetsen-opstand. Met keizerin Maria-Theresia van Oostenrijk begon de periode van de absolute monarchie. De adel en katholieke geestelijkheid verloor haar macht in het bestuur. De stad Fiume in Kroatië werd in 1779 bij Hongarije gevoegd. In 1781 vaardigde keizer Jozef II een edict uit waardoor orthodoxen en protestanten dezelfde rechten kregen als katholieken. Tijdens de oorlogen tussen Oostenrijk en Napoleon was de steun van Hongarije aan de keizer in Wenen belangrijk. Het leverde een kwart van de soldaten en hielp de financiële last van de oorlogen dragen. In 1849 werd de opstand onder Lajos Kossuth bloedig neergeslagen. Deze laatste opstand, die nog jaarlijks wordt herdacht op 15 maart, kon door de Oostenrijkers alleen met Russische hulp worden onderdrukt. Hierna ging een groot deel van de Hongaarse samenleving in passief verzet. Na de Oostenrijkse nederlaag tegen Pruisen in 1866, werd de keizer in Wenen in 1867 alsnog gedwongen tot de "Ausgleich", een compromis, waarbij Oostenrijk en Hongarije gelijkwaardige partners werden in een Dubbelmonarchie. De minderheden binnen het Hongaarse deel daarvan (Slowaken, Kroaten, Roemenen) hadden maar beperkte rechten en bestreden de magyarisering die hen vanuit Boedapest werd opgelegd.