Lokalna ludność została eksmitowana z ziem parku pod pretekstem jej ochrony przez muchą tse-tse. Pięć lat po utworzeniu parku eksmitowana ludność zaczęła wysuwać roszczenia do ziemi. Wskutek nieudanych negocjacji, na początku lat 50. XX w. północne i zachodnie tereny parku zostały zajęte przez powracających mieszkańców. Rozwinęło się kłusownictwo, co doprowadziło do wyginięcia nosorożca czarnego. W 1957 roku konflikt został załagodzony poprzez częściowy zwrot ziemi. W 1960 roku, po secesji Katangi sytuacja uległa pogorszeniu. Obszar parku skurczył się do 3000 km2, przy czy jedynie 120 km2 było objęte nadzorem i ochroną strażników parku.