15 sierpnia 1944 rozpoczęła się amerykańsko-francuska operacja lądowo-morska na południowo-wschodnim wybrzeżu mająca na celu wspomożenie jednostek walczących na północy. Spowodowała ona jeszcze większy napływ ochotników do FFI, które w tym czasie osiągnęły maksymalną liczbę 400-500 tys. bojowników (dostawy drogą lotniczą pozwoliły dozbroić zdecydowaną większość partyzantów). Francuskie Siły Wewnętrzne samodzielnie wyzwoliły połowę kraju, m.in. takie miasta jak Tuluza, Limoges, Nicea, Tulle czy Dax. W Prowansji wspólnie z rodakami z regularnej Francuskiej Armii Wyzwolenia oraz U.S. Army wyzwolono m.in. Marsylię i Tulon a także Dijon w środkowo-wschodniej Francji. W strefie sabotażu, ze względu na nasycenie wojsk niemieckich oraz warunki naturalne, FFI działały tylko małymi grupami prowadząc dywersję oraz atakując hitlerowców wspólnie z wojskami alianckimi (zdecydowana większość miejscowości na północy, m.in. Caen, Reims, Verdun i Calais, została wyzwolona w koordynacji Aliantów i FFI, jedynie większość Bretanii północnofrancuski Ruch Oporu opanował samodzielnie).