Wiesława Myczkowska była córką Julii i Bronisława Myczkowskich, a także wnuczką Ludwika Ludwińskiego, uczestnika Powstania Styczniowego. Podczas okupacji niemieckiej Wiesława Myczkowska była gospodynią szpitala w Opolu Lubelskim, co odpowiada dzisiejszemu stanowisku dyrektorki administracyjnej. Tamże dzięki pomocy organizacji charytatywnej Caritas pracowała była więźniarka obozu koncentracyjnego w Majdanku Helena Stesłowicz, która ze względu na żydowskie pochodzenie była narażona na groźby ze strony otoczenia. Myczkowska skrytykowała personel szpitala i zabroniła dręczenia Stesłowicz. Ponadto Myczkowska zorganizowała dla prześladowanej fałszywe dokumenty. na czas kontroli szpitala przeprowadzanej przez Niemców, Myczkowska ukryła Stesłowicz w swoim domu. Tam kobieta została w ukryciu do lipca 1944 r., tj. do wyzwolenia Opola Lubelskiego przez Armię Czerwoną. Oprócz tego Myczkowska udzielała pomocy narażonej na prześladowanie ze względu na żydowskie pochodzenie kobietom z rodziny Geszychterów, aptekarzowi i jego żonie lekarce Żeni, a także ich córkom Dorze i Romie. W swoim mieszkaniu ukrywała technika dentystycznego, Andrzeja Rajchmana, dla którego też zorganizowała fałszywe dokumenty i transport do Warszawy.