Zijn gelijknamige vader was met de Publius Cornelius Scipio Africanus maior bevriend. De zoon ging om met schrijvers (zoals Publius Terentius Afer, tegen het einde van zijn leven ook Gaius Lucilius) en filosofen, wat hem de bijnaam ("cognomen") "Sapiens" ("de Wijze") opleverde (deze vriendenkring wordt meestal de Scipionenkring genoemd). In 147 en 146 v.Chr. was hij tijdens de Derde Punische Oorlog een "legatus" van zijn vriend Scipio Aemilianus en hielp hem aanmerkelijk met de verovering van Carthago. In 145 v.Chr. was hij "praetor" en nam in het volgende jaar als "propraetor" in Hispania deel aan de strijd tegen Viriathus. In 140 v.Chr. werd Laelius "consul" en bleef in Rome, terwijl zijn collega Quintus Servilius Caepio de oorlog in Hispania overnam. Laelius zou, waarschijnlijk met de goedkeuring van Scipio, tijdens zijn consulaat - of mogelijk reeds tijdens zijn praetuur - hebben geprobeerd het lot van de Italiaanse boeren te verbeteren, maar ontmoette veel weerstand van zijn senatoriale standgenoten, die hem van zijn plannen deden afzien (enkele jaren later werden deze plannen door de volkstribuun Tiberius Sempronius Gracchus terug opgenomen).