Hij begeleidde in 1808-1809 Scharnhorst naar Sint-Petersburg. Terug in Koningsbergen nam hij deel aan de besprekingen over de vraag of Pruisen zou moeten deelnemen aan de Vijfde Coalitieoorlog en adviseerde hij te wachten. De Bevrijdingsoorlogen maakte hij mee in het hoofdkwartier van Blücher. Hij streed in de Slag bij Großgörschen (2 mei 1813), waar zijn paard onder hem vandaan werd geschoten, en in de Volkerenslag bij Leipzig (16-19 oktober 1813). Eind oktober verving hij Karel van Mecklenburg als commandant van de tweede brigade van het korps van generaal Johann David Ludwig Graf Yorck von Wartenburg. Hij streed in de Slag bij Montmirail (11 februari 1814) en de Slag om Parijs (30 maart 1814) en werd kort na het laatstgenoemde gevecht bevorderd tot generaal der cavalerie. In de veldtocht van 1815 raakte hij gebrouilleerd met August Neidhardt von Gneisenau, wiens bevelen hij meermaals slechts met tegenzin uitvoerde. Op 8 juni 1815 benoemde koning Willem I der Nederlanden Willem tot Grootkruis in de Militaire Willems-Orde.