Μέχρι το 1886 ο Σουλτάνος της Ζανζιβάρης έλεγχε ένα σημαντικό τμήμα της ανατολικής αφρικανικής ακτής, γνωστής ως Ζαντζ, καθώς και εμπορικές διαδρομές που εκτείνονταν παραπέρα κατα μήκος της ηπείρου, μέχρι το Κίντου στον ποταμό Κονγκό. Εκείνη την χρονιά η Βρετανοί και οι Γερμανοί σε μυστική συνάντηση επιβεβαίωσαν την κυριαρχία του σουλτάνου στην περιοχή. Στα επόμενα χρόνια το μεγαλύτερο μέρος από τις ηπειρωτικές κτίσεις του σουλτανάτου κατακτήθηκαν από ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις. Με την υπογραφή της Συνθήκης Χέλιγκολαντ-Ζανζιβάρης το 1890 κατά την βασιλεία του Αλί ιμπν Σαΐντ, η Ζανζιβάρη έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Τον Αύγουστο του 1896, η Βρετανία και η Ζανζιβάρη πολέμησαν ένα πόλεμο 38 λεπτών, τον συντομότερο της καταγεγραμμένης ιστορίας, αφού ο Χαλίντ ιμπν Μπαργκάς κατέλαβε την εξουσία μετά τον θάνατο του Χαμίντ ιμν Θουγουαΐνι. Οι Βρετανοί απαίτησαν να γίνει σουλτάνος ο Χαμούντ μπιν Μοχάμεντ, πιστεύοντας ότι θα ήταν ευκολότερη η συνεργασία μαζί του. Οι Βρετανοί έδωσαν περιθώριο μίας ώρας στον Χαλίντ για να εκκενώσει το παλάτι στην Λίθινη Πόλη ("Stone Town"). Ο Χαλίντ δεν υπάκουσε αλλά αντιθέτως συγκέντρωσε 2.800 άνδρες για να πολεμήσει τους Βρετανούς. Οι Βρετανοί βομβάρδισαν το παλάτι και επιτέθηκαν. Ο Χαλίντ υποχώρησε και διέφυγε στο εξωτερικό ενώ ανέβηκε στον θρόνο ο Χαμούντ.