W Wojsku Polskim od lutego 1919 roku, oficer łącznikowy Naczelnego Dowództwa WP z Dowództwem Okręgu Generalnego „Łódź”. Dowódca 12 pułku strzelców polskich w Armii gen. J. Hallera. 28 maja 1919 roku został mianowany dowódcą XII Brygady Piechoty. Zweryfikowany jako pułkownik z 1 czerwca 1919. W 1921 roku ukończył kurs wyższych dowódców i do 1925 roku dowódca piechoty dywizyjnej 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu (od października 1922 roku, z powodu choroby, zastępował go płk SG Franciszek Kleeberg). 1 grudnia 1924 roku awansował na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 31. lokatą w korpusie generałów. Z dniem 3 grudnia 1924 roku został mianowany dowódcą 29 Dywizji Piechoty w Grodnie. Z dniem 31 maja 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze osiadł w Poznaniu. W 1935 roku wystąpił publicznie w obronie honoru munduru bezczeszczonego przez niektórych wojskowych w sprawie brzeskiej. Sądzony przez Oficerski Sąd Honorowy.