Brał udział w walkach z Niemcami, w październiku 1941 został zastępcą generalnego inspektora Głównego Zarządu Samochodowo-Pancernego Armii Czerwonej, uczestniczył w obronie Moskwy, od listopada 1942 do kwietnia 1943 dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi 2 Gwardyjskiej Armii Frontu Stalingradzkiego, na tym stanowisku brał udział w bitwie pod Stalingradem, później został dowódcą 1 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego na Froncie Briańskim, Białoruskim, 1 i 2 Białoruskim, uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, operacji homelsko-rzeczyckiej i rogaczewsko-żłobińskiej, 7 czerwca 1943 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych. Wyróżnił się podczas operacji białoruskiej, m.in. w walkach w rejonie Parycz i Mińska, a później podczas operacji pomorskiej – okrążenia Sopotu i zdobywania Oliwy. Podczas operacji berlińskiej wraz z korpusem zajął Strasburg, Frydland, Demmin, Ribnitz-Damgarten i Marlowa. Od lipca 1945 do czerwca 1946 dowodził 1 Dywizją Piechoty, od czerwca 1946 do marca 1949 4 Gwardyjską Dywizją Pancerną, a od marca 1949 do września 1951 5 Gwardyjską Armią Zmechanizowaną, 1952 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. Od stycznia do grudnia 1953 dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, od grudnia 1953 do października 1954 50 Gwardyjskim Korpusem Piechoty, a od października 1954 do maja 1958 7 Armią Zmechanizowaną/7 Armią Pancerną, później był I zastępcą dowódcy wojsk Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego i wykładowcą Akademii Wojsk Pancernych, w lutym 1967 zakończył służbę wojskową.