Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1823, ταξίδεψε στην Ισπανία, όπου πολέμησε εν συντομία στην φιλελεύθερη εξέγερση ενάντια στον απολυταρχικό κανόνα του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, προτού αιχμαλωτιστεί από τον γαλλικό στρατό. Το 1825, ήταν μεταξύ μιας ομάδας εθελοντών που στρατολογήθηκε από τον συνταγματάρχη Κάρολο Φαβιέρο στη Μασσαλία για να πολεμήσει στον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Έφτασε στο Ναύπλιο το 1825 και αρχικά υπηρέτησε ως έφιππος στατιώτης στο ιππικό του Συνταγματάρχη Ογκούστ Ρενιό ντε Σαιντ-Ζαν ντ΄Ανζελί. Ο Μίρμπεργκ έλαβε μέρος στη μάχη στην Εύβοια το 1826 και στη συνέχεια πολέμησε σε μια απόπειρα ενίσχυσης της Πολιορκίας της Ακρόπολης, όπου τραυματίστηκε. Το 1826, προήχθη σε Υπολοχαγό, αργότερα συμμετείχε στη Μάχη του Χαϊδαρίου, όπου τραυματίστηκε ξανά. Τραυματίστηκε σε δράση για τρίτη φορά στη Μάχη του Ακρωτηρίου Κολιάς και προήχθη στον Λοχαγό μετά το πέρας της. Τον Ιανουάριο του 1827, ο Μίρμπεργκ έγινε βοηθός στρατώνα του Φαβιέρου και στη συνέχεια υπηρέτησε στον ίδιο ρόλο για τον Στρατηγό Τόμας Γκόρντον και τον Συνταγματάρχη Κάρολο Γουλιέλμο φον Χάιντεκ. Ο Μίρμπεργκ έλαβε μέρος στη Μάχη του Αναλάτου και στην Εκστρατεία της Χίου, όπου διακρίθηκε. Το 1829, ο Μίρμπεργκ διορίστηκε Διοικητής του Φρουρίου του Παλαμηδίου από τον Ιωάννη Καποδίστρια. Ανησυχώντας για την αυξανόμενη επιρροή του Ρωσικού Κόμματος, ο Μίρμπεργκ εγκατέλειψε την Ελλάδα το 1831 για να συμμετάσχει στην Πολωνική Νοεμβριανή Εξέγερση. Λίγα είναι γνωστά για αυτήν την περίοδο της ζωής του και σύμφωνα με μία ανέκδοτη αναφορά του Άντερς Ράμσεϊ, ο Μίρμπεργκ πολέμησε στη Μάχη της Οστροουένκα. Συνελήφθη από τους Ρώσους κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει στην ουδέτερη Πρωσία και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Γαλλία.