Z Warszawy nadchodziły tymczasem coraz bardziej dramatyczne apele o pomoc. 5 sierpnia Delegat Rządu na Kraj wraz z przewodniczącym podziemnej Rady Jedności Narodowej wysłali depeszę do Londynu, w której informowali, że od chwili rozpoczęcia powstania Armia Czerwona zaprzestała wszelkich działań bojowych na przedpolu Warszawy. Zwracali przy tym uwagę, że „to niezrozumiałe i demonstracyjnie bierne zachowanie się wojsk rosyjskich stojących o kilkanaście kilometrów od Warszawy ma swoją wymowę polityczną, którą rząd winien poruszyć u czynników alianckich, łącznie z premierem przebywającym w Moskwie”. Następnego dnia generał „Bór” wystosował depeszę do Naczelnego Wodza, w której porównał postawę Sprzymierzonych wobec powstania z ich biernością we wrześniu 1939 roku. Stwierdził także, iż „Bilans dotychczasowego przymierza z Wielką Brytanią dał jedynie im naszą pomoc w roku 1940 przy odpieraniu ataku niemieckiego na Wyspy, w walkach, w Norwegii, Afryce, we Włoszech i na froncie zachodnim. Żądamy, abyście w sposób wyraźny stwierdzili ten fakt wobec Brytyjczyków”. Z kolei 12 sierpnia Rada Jedności Narodowej wystosowała z Warszawy apel do narodów sprzymierzonych, w którym stwierdzono, że powstanie nie otrzymało dotąd istotnego wsparcia ze Zachodu, a także żadnej pomocy ze strony ZSRR. Przypominając zasady zapisane w Karcie Atlantyckiej przedstawiciele cywilnych władz Polski Podziemnej zwrócili się do rządów USA i Wielkiej Brytanii o udzielenie natychmiastowej pomocy Warszawie.