Усходнеславянская каланізацыя зямель паўднёва-усходняга берага Белага мора пачалася амаль тысячу гадоў таму. Мяркуецца, што выхадцы з Вялікага Ноўгарада выйшлі да беламорскага ўзбярэжжа праз даліны Паўночнай Дзвіны і Анегі ўжо ў канцы X ст. Асноўны этап міграцыі старажытнарускага насельніцтва на поўнач прыпаў на XII - XV стст., што з аднаго боку тлумачыцца небяспекай з боку мангола-татарскай пагрозы, а з іншага — высокімі коштамі на футра і маржовы клык, якімі гандлявала Наўгародская рэспубліка. Міграцыі на поўнач працягваліся і пасля далучэння Вялікага Ноўгарада да Маскоўскай дзяржавы ў 1478 г. Паўночная частка Усходняй Еўропы доўгі час з'яўляўся адным з найбольш населеных рэгіёнаў Расіі.