Sinds in 1830 de onafhankelijkheid uitgeroepen was, gaf de politiek dominante Franstalige bourgeoisie voor de uitbouw van de nationale eerste en tweede industriële revolutie de voorkeur aan Wallonië, waar overheidsinvesteringen het zwaartepunt van de Belgische economie legden. Vooral tijdens het Interbellum kwam de Vlaamse Beweging op voor de erkenning van het Nederlands en de sociaaleconomische ontwikkeling van het meer agrarisch gebleven Vlaanderen en ze zou zich blijven verzetten tegen een algemene verfransing en het geleidelijk noordwaarts uitdijen van overwegend Franssprekend gebied. Dankzij naoorlogse investeringen voor verdere industrialisering werd Vlaanderen sinds de jaren 1960 welvarender dan Wallonië en groeide het uit tot een van de meest welvarende, verstedelijkte en dichtstbevolkte regio's in de Europese Unie. Dit ging gepaard met het vastleggen van de taalgrens en de federalisering van het land.