W kwietniu 1814 roku spłonął stary drewniany kościół pod wezwaniem św. Wojciecha. Trzy lata później wzniesiono nowy, co było okazją do założenia osobnej parafii w Bulowicach i odłączenia Bulowic od parafii kęckiej. Z powodu włączenia okolic Kęt do monarchii austro-węgierskiej droga biegnąca przez Bulowice stała się jednym z głównych traktów komunikacyjnych Galicji, tzw. Drogą Cesarską. Z tego powodu wieś była świadkiem licznych przemarszów wojsk w czasie wojen napoleońskich. Tędy maszerowała armia rosyjska w roku 1805 na pomoc Austrii, po czym wracała, pobita pod Austerlitz. Rozpoczęło to okres niepokoju i klęsk dla tej okolicy, gdyż armie wracające z wojen przyczyniały się do roznoszenia chorób, w tym cholery i tyfus, na które w 1 połowie XIX wieku zmarło w Bulowicach kilkaset osób. Na te epidemie nałożyła się klęska nieurodzaju i zaraza ziemniaczana w latach 1844-1846. Wszystko to spowodowało zmniejszenie liczby mieszkańców wsi o 20%. Dla uniknięcia dalszej epidemii zmarłych grzebano poza terenem wsi, na Kwaśniakowej Górce. Wielu mieszkańców Bulowic zmuszonych było do wyjazdów przez Słowację na Węgry, niekiedy na całe miesiące, w poszukiwaniu żywności, jak również do emigracji.