Reprezentacja Związku Radzieckiego zdominowała pozostałe turnieje dekady. Po 1963 przez cztery lata była niepokonana na turniejach olimpijskich i mistrzostw świata. Radziecka seria zwycięstw została przerwana przez Czechosłowaków na igrzyskach olimpijskich w 1968. Mimo tej porażki i tak zdobyli złoto. Igrzyska w 1968 były ostatnimi, na których turniej w hokeju na lodzie był jednoznaczny z mistrzostwami świata. W 1969 roku doszło do dwóch „najbardziej emocjonujących meczów w historii międzynarodowego hokeja” pomiędzy Związkiem Radzieckim a Czechosłowacją. Prawo do zorganizowania turnieju pierwotnie otrzymała Czechosłowacja, ale została ona zmuszona do rezygnacji w wyniku tzw. operacji „Dunaj”, czyli inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację w sierpniu 1968 roku. Turniej odbył się w Sztokholmie, a przy istniejących napięciach w międzynarodowych stosunkach między oboma krajami, Czechosłowacy byli zdeterminowani, by pokonać radzieckich hokeistów. Świadczyło o tym zdanie wypowiedziane w wywiadzie wiele lat później przez ówczesnego kapitana Jozefa Golonki: „powiedzieliśmy sobie, że jeśli mielibyśmy nawet umrzeć na lodowisku, musimy ich pokonać”. Oba spotkania zakończyły się zwycięstwem Czechosłowacji 2–0 i 4–3. Mimo to przegrali oba mecze ze Szwecją i ostatecznie zdobyli brązowy medal.