Cezar znalazł się teraz w trudnym położeniu. Wieści o jego klęsce dotarły do Rzymu. Na jego przyjaciół i stronników padł blady strach, obawiano się niechybnej kary Pompejusza, i zemsty innych pompejańczyków. Tym bardziej że wieści o układaniu nowych list proskrypcyjnych, równie szybko dotarły do stolicy. W Grecji Cezar wygłosił mowę do swoich żołnierzy, przypominał im ciężkie chwile które razem z nim przeszli, przypominał klęskę pod Gergowią i jednocześnie następujące po nim zwycięstwo pod Alezją. Mowa ta wywarła na żołnierzach wielkie wrażenie, byli gotowi ruszyć choćby zaraz, by zmazać hańbę klęski, Cezar jednak odwiódł ich od tego. Postanowił wycofać się na wschód do Tesalii, celem zniszczenia armii Metellusa Scypiona, która miała połączyć się z siłami Pompejusza. Udało mu się też zgubić pościg Pompejusza, który też zdążał do Tesalii.