Door de bezetting van Denemarken door Duitsland op 9 april 1940 werd de communicatie met het Deense bestuur verbroken. Het IJslandse parlement nam de touwtjes zelf in handen en koos een tijdelijke gouverneur, Sveinn Björnsson, die later de eerste president van IJsland werd. In eerste instantie bleef IJsland neutraal, maar op 10 mei 1940 vielen de Britten IJsland binnen en eisten het op als geallieerd terrein. De voornaamste redenen waren de Duitsers het bezit van het strategisch gelegen eiland te ontzeggen, en het feit dat de Duitse schepen misbruik maakten van de IJslandse neutraliteit door IJslandse territoriale wateren binnen te varen om aan geallieerde achtervolgers te ontkomen. Het bestuur van IJsland protesteerde wel, maar van een verdediging is nooit sprake geweest (er viel welgeteld 1 dode; een Britse soldaat die zelfmoord pleegde). Veel IJslanders waren opgelucht dat het Britten waren en geen Duitsers. Hierna diende het eiland als vliegbasis voor geallieerde troepen. Met het toetreden van de Verenigde Staten tot de oorlog, namen de Amerikanen de bezetting van de Britten over.