Op vraag van de republiek Genua ondernam Lodewijk als aanvoerder van een Frans ridderleger van 1389 tot 1390 een veldtocht tegen de Moren in Tunis, die door de pauselijke curie in Avignon tot kruistocht werd uitgeroepen (Kruistocht tegen Mahdia). Met 100 Genuese galeien brak hij vanuit Marseille op en landde zonder slag of stoot op het strand van Mahdia, dat zowel vanop land als zee werd belegerd. Hoewel het de Kruisvaarders gelukte elke uitval van de belegerden en ontzettingspoging van de Moren af te weren, lukte het hen niet de stad in te nemen en dit vooral wegens een ontoereikende voorbereiding voor een lange belegering. Nadat het leger door gebrek aan bevoorrading en ziekte in toenemende mate was verzwakt, stemde Lodewijk met tegenzin ermee in vrede te sluiten met de verdedigers van de stad. Er werd een wapenstilstand van tien jaar, tribuutbetalingen van Mahdia aan Genua, alsook een onkostenvergoeding voor Lodewijk overeengekomen. Na enige schermutselingen tegen Sardinische steden bereikte het Kruisvaartleger in oktober 1390 Genua. Een weinig later keerde Lodewijk naar Frankrijk terug, waar hij ondanks het feit dat hij deel uitmaakte van de regentschapsraad de anarchie, die zich op grond van de geestelijk instabiele toestand van de koning in het land uitbreidde, niet kon verhinderen. Hij zou hertog Lodewijk van Orléans actief ondersteunen tegen hertog Jan zonder Vrees van Bourgondië, maar werd door deze laatste na de moord op de hertog van Orléans in 1407 in verregaande mate van het politieke toneel verdrongen.