W maju 1943 wstąpił jako ochotnik do 1 DP im. Tadeusza Kościuszki, w której szeregach walczył w bitwie pod Lenino. Został skierowany do szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu przeszedł z dywizją szlak bojowy. Walczył o wyzwolenie Warszawy, o przełamanie Wału Pomorskiego i w bitwie o Kołobrzeg. Uczestniczył także w operacji berlińskiej, gdzie był dwukrotnie ranny. W 1948 skończył Oficerską Szkołę Piechoty nr 1 w Krakowie ze stopniem podporucznika i stanowiskiem dowódcy plutonu podchorążych. Wykładał taktykę w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 2 w Jeleniej Górze. Od 1957 służył w 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej. W latach 1961–1963 w stopniu podpułkownika był dowódcą 16 batalionu powietrznodesantowego. W latach 1956–1959 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. Jako pułkownik dyplomowany studiował w moskiewskiej Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Był szefem sztabu dywizji, zastępcą dowódcy dywizji ds. liniowych, a od 20 sierpnia 1968 piastował stanowisko dowódcy 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej w Krakowie, uczestniczącej w Operacji „Dunaj”.