Był synem Romualda i Heleny z domu Kowalewskiej repatriantów do Polski z 1920 roku. Po ukończeniu gimnazjum Jana Zamoyskiego (1929). Podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie uzyskał stopień magisterski z filologii polskiej (1934) i pedagogiki (1937). Podjął pracę jako asystent Katedry Pedagogiki KUL, a po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej. Po obronie Twierdzy Modlin trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Soldau (KL). Za udział w działaniach wojennych odznaczony Krzyżem Walecznych. W czasie wojny był działaczem tajnego nauczania, a już w 1945 roku uzyskał doktorat z filozofii. Habilitację uzyskał sześć lat później, a od 1957 roku mianowany został docentem Katedry Pedagogiki i Dydaktyki KUL. Pełnił też funkcję dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych (1956/1957), a od 1961 roku kierownika Katedry Psychologii Wychowawczej. W Towarzystwie Naukowym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego pełnił obowiązki sekretarza generalnego w latach 1964-1966, był także członkiem zarządu Towarzystwa Przyjaciół KUL. Wykładał w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego, był też członkiem papieskiej komisji Justitia et Pax. Mianowany został profesorem w 1977 roku. Był autorem licznych rozpraw i artykułów publikowanych m.in. na łamach „Katechety” i, a swoje poezje opublikował w „Nurtach”.