W roku 1857 ukazał się pierwszy autorski tom Carducciego "Rime", znany również jako "Rime di San Miniato" ("Wiersze z San Miniato"), w którym zdecydowanie wystąpił przeciwko romantyzmowi. "Rime" weszły później w skład tomu "Juvenilia", w którym poeta zaprezentował całą swoją twórczość z lat 1850-1860. Zbiór ten w zakresie słownictwa i składni był naśladownictwem pisarzy antycznych, a także powrotem do nieco zapomnianych form włoskiej poezji neoklasycznej przełomu XVIII i XIX wieku: sonetu, canzony i ody. Zapewne dlatego wczesną twórczość Carducciego porównuje się niekiedy z francuskim parnasizmem, choć u włoskiego poety cechą szczególną było nasycenie tekstu pierwiastkami narodowymi, a nawet nacjonalistycznymi, oraz głoszenie ideałów moralnych wynikających z surowego patriotyzmu. Wiersze z tego okresu wyraźnie ukazywały ewolucję zapatrywań politycznych młodego Carducciego. Po bitwie pod Magentą zjednoczenie Włoch przebiegało w bardzo szybkim tempie. Poeta uznał więc – wbrew dawnym ideałom i mimo szacunku, jakim darzył Garibaldiego i Mazziniego – że w tym burzliwym okresie jedynym gwarantem trwałości nowego państwa będzie ustrój monarchiczny. Napisał wtedy rojalistyczną odę "Alla Croce di Savoia" ("Do krzyża sabaudzkiego"), która powszechnie krążyła w odpisach, a nawet była wykonywana przez Mariettę Piccolomini jako pieśń patriotyczna. Nadal jednak podkreślał swoją postawę racjonalistyczną i choć w jego utworach zdarzały się sporadycznie akcenty liryczne, to bezwzględnie najważniejsze były ideały humanizmu i problematyka społeczna.