Sytuacja pod Carycynem odwróciła się na korzyść białych w czerwcu 1919. Skuteczną ofensywę wojsk Denikina umożliwił szereg czynników – do Noworosyjska dotarły latem tego roku dostawy broni i amunicji dostarczone białym przez aliantów. Nad Donem wybuchło kolejne powstanie kozackie, w odpowiedzi na brutalną kampanię terroru wymierzoną w Kozaków (tak zwane rozkozaczanie). Czerwoni dowódcy armii na Froncie Południowym, poza Michaiłem Tuchaczewskim i Aleksandrem Jegorowem, okazywali się niekompetentni. W maju-czerwcu 1919 biali odnieśli szereg zwycięstw na wschodnich ziemiach Ukrainy, wypierając czerwonych z zajętych na początku roku Jekaterynosławia, Charkowa i Krymu, a następnie odnosząc zwycięstwo także w Donbasie, po kilkumiesięcznych walkach, i nad Donem. W maju tego roku 10 Armia Jegorowa w rozsypce wycofała się na wschód, w połowie czerwca Kozacy kubańscy pod dowództwem Piotra Wrangla przeprowadzili szturm kawalerii na Carycyn, który został odparty. Remont linii kolejowej z Kubania do Carycyna umożliwił jednak białym przetransportowanie na ten odcinek czołgów, dostarczonych przez Brytyjczyków. 30 czerwca 1919 siły Wrangla wkroczyły do miasta, biorąc 40 tysięcy czerwonych jeńców i przejmując dwa tysiące wagonów z zaopatrzeniem i amunicją. 3 lipca 1919, przyjmując przed soborem Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Carycynie paradę zwycięskich sił Wrangla, Denikin ogłosił początek marszu białych na Moskwę.