S-25 należał do pierwszej wybudowanej w stoczni Fore River w Quincy w stanie Massachusetts grupy okrętów typu S-1 (od S-18 do S-29), najbardziej zbliżonej konstrukcyjnie do oryginalnej konstrukcji prototypu USS S-1. Stępkę pod jednostkę położono 16 października 1918 roku, zwodowano zaś ją 29 maja 1922 roku, po czym 9 lipca 1923 roku została przyjęta do służby jako USS S-25 (SS-130) pod dowództwem Lt. Comdr. Georga Forta. W pierwszym okresie służby S-25 operował z bazy New London w Groton w stanie Connecticut, biorąc udział w zimowych manewrach w okolicy Karaibów oraz Strefie Kanału Panamskiego między styczniem a kwietniem 1924 roku. Po zakończeniu ćwiczeń został przeniesiony na zachodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych, gdzie aż do roku 1931 operował na wodach południowej Kalifornii. W tym czasie ponownie jednak brał udział w ćwiczeniach w pobliżu Panamy (między marcem a majem 1927 roku oraz w lutym 1929 roku). W latach 1927, 1928 oraz 1930, brał udział w ćwiczeniach w pobliżu Wysp Hawajskich. W 1930 roku w kolizji z jednostką nawodną uszkodzony został kiosk okrętu. Do naprawy użyto elementów obudowy kiosku okrętu tego typu, który znajdował się na pomniku. 15 kwietnia 1931 roku, S-25 ponownie zmienił bazę macierzystą z San Diego, na Naval Station Pearl Harbor, skąd aż do 1939 roku operował na wodach hawajskich. 16 czerwca tego roku został ponownie przeniesiony do Floty Atlantyku. 25 sierpnia wpłynął ponownie do bazy New London. Okręt przeszedł naprawę i w lutym 1940 roku został przeznaczony do działań w ramach miejscowego dywizjonu testowego. W grudniu 1940 roku przepłynął do Key West w archipelagu Florida Keys, gdzie do maja 1941 roku pełnił rolę szkoleniową, po czym powrócił do bazy New London. W sierpniu 1941 roku rząd brytyjski zwrócił się z prośbą do Stanów Zjednoczonych o przekazanie 18 jednostek "typu S" opracowanych przez Electric Boat. W Groton S-25 przeszedł wobec tego przygotowania do przekazania okrętu w ramach Lend-Lease Act.