W latach 1940-1941 większość okrętów została sukcesywnie przeniesiona w skład Floty Śródziemnomorskiej, biorąc w kolejnych latach aktywny udział w działaniach przeciw flocie włoskiej i żegludze państw Osi oraz osłonie konwojów na Maltę. Brały udział m.in. w I (grudzień 1941) i II bitwie pod Syrtą (marzec 1942) oraz bitwie pod Matapanem (marzec 1941). Jako pierwsze przeniesiono tam w maju 1940 „Janus” i „Juno”, które weszły w skład 14. Flotylli Niszczycieli komandora Macka. Równocześnie 4 niszczyciele skierowano czasowo dalej na Morze Czerwone („Kingston”, „Khartoum”, „Kandahar” i „Kimberley”), gdzie do kwietnia 1941 pełniły służbę eskortową. W czerwcu 1940 utracono tam HMS „Khartoum” w wyniku pożaru (był to pierwszy utracony niszczyciel tej serii). Część okrętów Floty Śródziemnomorskiej brała udział w ewakuacji Krety w maju 1941, podczas której utracono aż 3 okręty na skutek ataków lotnictwa („Kashmir”, „Kelly” i „Juno”). Lotnictwo niemieckie zatopiło także dwa niszczyciele tego typu podczas jednej akcji w dniu 11 maja 1942 („Kipling” i „Jackal”). Z kolei w kwietniu 1942 zniszczony przez lotnictwo w doku na Malcie został „Kingston”. Ocalałe okręty wspierały desanty alianckie w południowych Włoszech w 1943 i 1944, w tym pod Anzio w styczniu 1944, gdzie lotnictwo niemieckie zatopiło ostatni utracony niszczyciel tego typu – „Janus”.