هواپیمای سی-۱۲۴ در بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به دست شرکت هواپیمایی داگلاس از روی طراحی جنگ جهانی دوم هواپیمای داگلاس سی-۷۴ گلوبمستر و بر پایه درس‌های آموخته شده در محاصره برلین توسعه یافت. نیروی رانشی هواپیما به دست چهار موتور پیستونی آر-۴۳۶۰ پرت اند ویتنی برآورده می شد که هرکدام ۳٬۸۰۰ اسب بخار نیرو زایش می‌کردند. ویژگی طراحی سی-۱۲۴ داشتن دو درب بزرگ لولایی و یک سطح شیب دار هیدرولیکی در دماغه و به همچنین یک آسانسور باری زیر بخش پشتی هواپیما بود. سی-۱۲۴ می‌توانست ۳۱٬۱۰۰ کیلوگرم (۶۸٬۵۰۰ پوند) بار جابه جا نماید، دهانه بخش بار آن ۲۳ متر و دارای دو بالابر جاداده شده در بالا بود که هرکدام می‌توانستند ۳٬۸۰۰ کیلوگرم بار را بلند کنند. با نام یک جابه جاکننده این هواپیما می‌توانست تانک ها، جنگ افزارها، کامیون‌ها و دیگر تجهیزات سنگین را جابه جا نماید، هنگامی که در نقش جابه جاکننده مسافر بود می‌توانست ۲۰۰ سرباز آکنده از تجهیزات را روی دو عرشه خود داشته باشد یا ۱۲۷ برانکارد بیماران را به همراه پرستارانشان جابه جا کند. سی-۱۴۱ تنها هواپیمایی در زمان خود بود که می‌توانست تجهیزات سنگین مانند تانک‌ها و بلدوزرها را بدون از هم باز کردن آن‌ها جابه جا کند.