W 1932 r. ukończył szkołę policyjną, po czym służył w policji w Tallinnie. Jednocześnie uprawiał lekkoatletykę, specjalizując się w pchnięciu kulą i rzucie dyskiem. W 1934 r. został pierwszym w historii złotym medalistą mistrzostw Europy w pchnięciu kulą. W 1933 i 1935 r. stawał w sumie trzy razy na podium akademickich mistrzostw świata. Rekord życiowy w pchnięciu kulą: 16,06 (1936). W 1936 r. wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Berlinie, uzyskując 8 miejsce. W 1940 r. ukończył prawoznawstwo na uniwersytecie w Tartu. Po zajęciu Estonii przez Armię Czerwoną w poł. czerwca tego roku, a następnie przez wojska niemieckie pod koniec czerwca 1941 r., wstąpił do niemieckiego Sipo. Otrzymał stopień Waffen-Obersturmführera der SS. Następnie objął funkcję komendanta szkoły Sipo podległej dowództwu SD w okupowanej Estonii. Kiedy Armia Czerwona wkroczyła do Estonii w poł. 1944 r., ewakuował się do Niemiec. Po zakończeniu wojny wyemigrował w 1949 r. do Australii.