Aat van Noort huwde in 1930 met Charles van Swieten in Nederlands-Indië, die daar een militaire positie bekleedde. Het echtpaar kreeg er twee kinderen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Aat van Swieten-van Noort samen met haar beide kinderen geïnterneerd, aanvankelijk in een jappenkamp op Timor, later op Celebes. Echtgenoot Charles, inmiddels opgeklommen tot de rang van kapitein, vocht op Timor, waar hij in de Slag om Timor als plaatselijk commandant een leidinggevende rol vervulde. In 1942 werd hij echter door Japanse legerofficieren krijgsgevangen gemaakt, waarna hij onder meer werd ingezet bij de aanleg van de Birma-spoorlijn. Het hele gezin overleefde de oorlog en bleef na afloop ervan nog tot 1950 in Indonesië waar Charles, als militair in dienst van het KNIL, betrokken raakte bij de politionele acties die er vanaf 1947 plaatsvonden, met name bij de tweede van eind 1948 tot begin 1949.Op 15 augustus 1950, op de dag af vijf jaar na de bevrijding van Nederlands-Indië, keerde Aat van Swieten-van Noort met beide kinderen terug naar Nederland, waar zij zich in eerste instantie vestigde in Leiden, later in Amersfoort. Charles van Swieten zelf echter, die na de soevereiniteitsoverdracht in 1949 was gevraagd om, tezamen met andere KNIL-officieren, te helpen met het trainen en opbouwen van het Indonesische leger, bleef achter. Ten slotte kwam ook hij in 1953 terug naar Nederland, nadat president Soekarno van de één op de andere dag alle in Indonesië nog aanwezige Nederlanders de wacht had aangezegd. Van Swieten, inmiddels bevorderd tot majoor en vanwege zijn in Nederlands-Indië betoonde dapperheid onderscheiden met de Bronzen Leeuw, zette zijn militaire carrière voort bij de Geneeskundige Troepen in Amersfoort, waarin hij ten slotte de rang van luitenant-kolonel bereikte.