W lipcu 1945 rozpoczęto likwidację obozu, który przestał istnieć jesienią tego samego roku. Więźniów częściowo zwolniono, a częściowo przewieziono do więzienia w Rawiczu, a opustoszałe baraki zasiedlili pracownicy Zakładów Cegielskiego. Działała tu Szkoła Podstawowa nr 44 i sierociniec dla dzieci niemieckich, których rodzice zginęli w trakcie walk o Poznań. Z terenu osiedla ekshumowano szczątki 38 żołnierzy niemieckich. Z inicjatywy obecnego sługi bożego, księdza Aleksandra Woźnego restaurację "Złoty Kłos" przekształcono na kościół św. Jana Kantego. Większa część budynków przejęta została przez Międzynarodowe Targi Poznańskie, które do końca lat 50. XX wieku prowadziły tam hotel dla gości targowych pod nazwą "Gospody Targowej" (263 pokoje, 317 miejsc). Uroczystego otwarcia kompleksu noclegowego dokonano w dniu inauguracji pierwszych powojennych targów "Odzież i Dom" – 21 września 1946. Do końca 1946 wyremontowano i wyposażono dziesięć baraków mieszkalnych, jeden restauracyjny i jeden z trzema salami wykładowymi. Do końca 1946 hotel zrealizował 20.215 noclegów. Do wiosny 1947 udostępniono kolejne 22 baraki. Do dyspozycji gości targowych oddano więc w 1947 już 1480 łóżek (z czego trzysta wypożyczył Szpital Miejski). W okresie targów zrealizowano około 11.000 noclegów, nie tylko dla gości krajowych, lecz również dla Amerykanów, Anglików, Francuzów, Czechów i Szwedów. Hotel dysponował pokojami jedno- i dwuosobowymi, a tylko w czterech barakach znajdowały się sypialnie zbiorowe (okresowo używane jako sale do wykładów i kursów). Jeden barak zaadaptowano na garaże dla gości zmotoryzowanych (15 miejsc postojowych). Cena za łóżko wynosiła początkowo 90 złotych. Od 15 stycznia 1947 podniesiono ją do 140 złotych, natomiast od kwietnia tego samego roku do 200 złotych. Wycieczki zbiorowe (ponad trzy dni) korzystały z rabatu (20%).