Ο ιμπεριαλισμός, η αποικιοκρατία και ο ιταλικός αλυτρωτισμός έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική της φασιστικής Ιταλίας . Μεταξύ των στόχων του καθεστώτος ήταν η απόκτηση εδάφους που θεωρείται ιστορικά ιταλικό στη Γαλλία (π.χ. Νίκαια ) και Γιουγκοσλαβία (π.χ. Δαλματία ), η επέκταση της σφαίρας επιρροής της Ιταλίας στα Βαλκάνια (π.χ. Ελλάδα ) και η απόκτηση περισσότερων αποικιών στην Αφρική. Η ειρήνευση της Λιβύης (1923–32), η εισβολή στην Αιθιοπία (1935–36), η εισβολή στην Αλβανία (1939), η εισβολή στη Γαλλία (1940), η εισβολή στην Ελλάδα (1940–41) και η εισβολή στη Γιουγκοσλαβία (1941) αναλήφθηκαν όλα εν μέρει για να προστεθούν στον εθνικό χώρο της Ιταλίας.