Od 1918 pełnił służbę w Armii Czerwonej. Od marca do listopada 1918 był sekretarzem radzieckiego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Danii. Od 1919 był członkiem &lt;a href="Komunistyczna%20Partia%20Zwi%C4%85zku%20Radzieckiego"&gt;RKP(b)/KPZR&lt;/a&gt;. W czasie wojny domowej w Rosji dowodził samodzielną kompanią drogowo-mostową 13 Dywizji Strzeleckiej, potem był inżynierem 3 Brygady 33 Kubańskiej Dywizji Strzeleckiej na Frontach: Zachodnim, Południowym i Kaukaskim. Po wojnie był dowódcą batalionu saperów oraz szefem łączności korpusu strzeleckiego. W 1924 został skierowany na wyższe studia wojskowe. Po ukończeniu studiów w akademii był inżynierem brygady a następnie - inżynierem dywizji. Od marca 1932 był wykładowcą, a od lipca 1932 komendantem fakultetu w Wojskowej Akademii Technicznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Moskwie. W 1935 został adiunktem a następnie docentem w tej akademii. W 1936 nadano mu stopień wojskowy inżyniera wojskowego I rangi. Był autorem wielu prac naukowych z zakresu budowy umocnień inżynieryjnych i fortyfikacji. Od 1936 był komendantem odznaczonej Orderem Czerwonego Sztandaru Szkoły Wojsk Inżynieryjnych im. Kominternu w Leningradzie. Był uczestnikiem wojny radziecko fińskiej. 4 czerwca 1940 został mianowany na stopień generała majora wojsk inżynieryjnych. Od lipca 1940 był generałem-inspektorem wojsk inżynieryjnych RChACz.