Herb przynależał gałęzi rodziny Putkamerów herbu Putkamer ze wsi Kleszczyniec. Z rodziny tej Maciej Kleszczyński, poddany polski z Prus Królewskich, służył w polskim wojsku w czasie potopu szwedzkiego w 1657 roku, odpierał najazd Rakoczego i walczył z wojskami moskiewskimi w 1659 roku i dostał się wówczas do niewoli. Powróciwszy z niewoli stracił szlachectwo parając się zajęciami mieszczańskimi. Następnie ponownie służył w wojsku: w wojnie z Turcją w 1683 roku, wyprawie wiedeńskiej i walkach pod Kamieńcem. W uznaniu zasług Maciej Kleszczyński otrzymał 3 czerwca 1685 roku odnowienie szlachectwa i indygenat z nowym herbem, różniącym się od herbu rodowego Putkamerów, ale doń nawiązujący. Wariant oznaczony jako Kleszczyński I to rekonstrukcja wizerunku herbu na podstawie opisu z oblaty dokumentu indygenatu z 1687 roku. Opublikował ją Ostrowski ("Księga herbowa rodów polskich", 1897, 1906) za tzw. "Nowym Siebmacherem" ("Der Adel des Königreichs Preußen", 1906). Wariant II pochodzi z "Nowego Siebmachera" i również przytacza go Ostrowski. Wydaje się, że herby wymienione powyżej mają zniekształcone klejnoty. Krokiew i pas z oryginalnego herbu Putkamerów zinterpretowano jako prosty budynek z dwuspadowym dachem. Wariant III to wizerunek według opisu w oryginalnym dokumencie indygenatu, który z niewiadomych powodów różni się wyglądem klejnotu od wcześniej przytaczanej oblaty z 1687 roku.