W odpowiedzi na działania Armii Zachodniej naczelny dowódca Armii Czerwonej Jukums Vācietis przerzucił na pomoc 5 Armii jednostki 1 Armii, dzięki czemu siły czerwonych na tym odcinku frontu osiągnęły liczebność 24 tys. żołnierzy. Komitet Centralny partii bolszewickiej uznał powstrzymanie ofensywy Kołczaka za najważniejsze zadanie armii i rządu, a na front wschodni skierowano znaczące uzupełnienia, zmobilizowanych do armii robotników. Tym samym przewaga, którą miał Chanżyn nad przeciwnikiem w pierwszym tygodniu operacji, została zredukowana. Pod koniec kwietnia Armia Czerwona przeszła do kontrofensywy. 28 kwietnia Grupa Manewrowa pod dowództwem Michaiła Frunzego zmusiła Armię Zachodnią do wycofania się z Bugurusłanu. W tym jednak momencie na stronę białych przeszedł płk Awałow, dowodzący u czerwonych 25 dywizją strzelecką. Przekazane przez niego informacje umożliwiły Chanżynowi uniknięcie okrążenia i wycofanie się we względnym porządku za Ik, co nastąpiło 15 maja. Następnie jednak w Armii Zachodniej nastąpiła panika i upadek dyscypliny. Oddziały, które pozostały z Armii Zachodniej, cofały się dalej na wschód, tracąc Ufę, a ostatecznie 13 lipca odchodząc ze Złatousta i nie będąc w stanie dłużej bronić Uralu.