Асноўная група казахаў, расселившихся ў заходняй частцы Манголіі, былі кереi падраздзялення абак. Большасць з іх прыбыло ў гэтую краіну з Кітая ў 60-70-е гады XIX стагоддзя. Асноўныя прычыны перасялення былі наўпрост звязаныя з паўстаннямі тайпіна (1850-1864) і дунган (1862-1878) у Кітаі. З мэтай вырашэння зямельных праблем паўстанцаў кітайскае ўрад звярнуліся да палітыкі «асваення новых зямель». Яно закранула і кочевий казахаў у Сіньцзяне. Тут пачалі з'яўляцца земляробы з ліку дунган і кітайцаў. Якая апынулася без зямлі частка казахаў была вымушана міграваць ў Манголію. Гэта значыць, унутраная нестабільнасць у краі спрыяла масовому пераходу казахаў праз Мангольскі Алтай. «Мусульманскае паўстанне ў Заходнім Кітаі было выгадным для ваяўнічых казахаў-кірэеў. Яны перайшлі раку Кыран, перавалілі праз Алтайскія горы і занялі урянхайские зямлі да Булгына і Саксая», – піша падарожнік Г. Зн. Грумм-Гржимайло.