Węgierski związek plemienny znajdował się w luźnej zależności od państwa chazarskiego i ok. 833 r. zamieszkiwał obszar Lewedii między Donem i Dnieprem. Około 850 lub 860 r. został wyparty ze swoich siedzib przez Pieczyngów i osiadł w okolicy, którą cesarz Konstantyn VII Porfirogeneta nazywał „Etelküzu” (Etelköz), leżącą między Dnieprem, Bohem, Dniestrem, Prutem i Seretem. Cesarz bizantyjski Leon VI Filozof w 894 r. poprosił Węgrów o pomoc, ponieważ prowadził wojnę z Symeonem I, carem Bułgarów. W 895 r. Węgrzy pod dowództwem księcia Almosza przekroczyli Dunaj i spustoszyli Bułgarię ogniem i mieczem. Bułgarzy zawezwali na pomoc Pieczyngów, będących wtedy królami stepów, którzy zaatakowali Węgrów od tyłu i zmusili ich do wycofania się w góry Siedmiogrodu. Ci jednak, wkrótce potem, skierowali się na zachód, pokonali Świętopełka I, władcę państwa wielkomorawskiego i wykorzystali zamęt po jego śmierci w 895 r. do opanowania Kotliny Panońskiej. Walczyli również w latach 898-99 w Italii jako sojusznicy cesarza rzymskiego Arnulfa z Karyntii. Po zwycięstwie Węgrów nad Świętopełkiem II w 906 r., który w trakcie walk stracił życie, państwo wielkomorawskie upadło. Ponieważ także bawarskie wojsko pod dowództwem księcia Luitpolda zostało zniszczone w bitwie pod Bratysławą latem 907 r., to Węgrzy mogli bez przeszkód osiedlić się w swojej nowej ojczyźnie.