W czerwcu 1940 roku okręt (wraz z „Monge” i „Pégase”) stacjonował w Bizercie w składzie 5. dywizjonu okrętów podwodnych, a jego dowódcą był nadal kmdr ppor. H.S.A. Tezenas du Montcel. 22 czerwca, w dniu zawarcia zawieszenia broni między Francją a Niemcami, jednostka znajdowała się w remoncie, który zakończył się w sierpniu 1940 roku. 11 października 1940 roku „Vengeur” i „L’Espoir” wypłynęły z Tulonu i w towarzystwie „Pégase” i „Monge” (które tego samego dnia opuściły Bizertę), w eskorcie awiza „La Batailleuse”, pokonały 17 października Cieśninę Gibraltarską i dotarły do Casablanki. 17 stycznia 1942 roku „L’Espoir” wypłynął z Diégo Suarez i razem z bliźniaczymi jednostkami „Vengeur”, „Monge” i „Pégase” udał się do Sajgonu. 27 listopada 1942 roku, podczas ataku Niemców na Tulon, jednostka została samozatopiona.