Пагадненні аб спыненні агню на тэрыторыі Паўднёвага В’етнама не выконваліся. Як камуністы, так і паўднёвав’етнамскія ўрадавыя войскі ў ходзе баёў дзялілі падкантрольную тэрыторыю. Паўночны В’етнам працягваў перакідваць падмацаванне сваім войскам на поўдні па «сцежцы Ха Шы Міна», што было палегчана спыненнем амерыканскіх бамбардзіровак. Крызіс у эканоміцы Паўднёвага В’етнама, як і памяншэнне аб’ёмаў амерыканскай ваеннай дапамогі пад ціскам Кангрэсу ЗША ў 1974 годзе спрыялі падзення баявых якасцей паўнёвав’етнамскіх войскаў. Усё большая колькасць тэрыторый Паўднёвага В’етнама дэ-факта адыходзілі пад уладу Паўночнага В’етнама. Урадавыя войскі Паўднёвага В’етнама неслі страты. У снежні 1974 — студзені 1975 года паўнёвав’етнамская армія правяла пробную аперацыю па захопе правінцыі Фуаклонг, каб праверыць рэакцыю ЗША. Пераканаўшыся, што ЗША не маюць намер аднаўляць свой удзел у вайне, у пачатку сакавіка 1975 года паўночнав’етнамскія войскі разгарнулі шырокамаштабнае наступленне. Паўднёвав’етнамская армія была дэзарганізаваная і ў большасці раёнаў не здолела аказаць адэкватнага супраціўлення. У выніку двухмесяцовай кампаніі паўночнав’етнамскія войскі занялі большую частку Паўднёвага В’етнама і падышлі да Сайгона. У 11:30, 30 красавіка 1975 года камуністы паднялі сцяг над Палацам Незалежнасці ў Сайгоне — вайна скончылася поўнай перамогай паўднёвав’етнамскіх войскаў.