9 grudnia 1752 r. mianowano Alexandra von Thilego porucznikiem w gwardii Elektoratu Saksonii, ale początkowo nie pełnił służby. Zmieniło się to w 1757 r. wraz z początkiem wojny siedmioletniej. Po walkach w Saksonii znalazł się w saskim regimencie armii francuskiej, walcząc przeciw Prusom w bitwach pod Bergen, Minden i pod Lutterbergiem oraz w oblężeniu Brunszwiku i Wolfenbüttel. 24 lipca 1762 r. został kapitanem. Po wojnie powrócił do armii saskiej, 2 czerwca 1778 r. został majorem i w tym stopniu brał udział w wojnie o sukcesję bawarską. 9 czerwca 1787 r. opuścił armię saską i wszedł 1 lipca 1787 r. jako major z patentem z 29 sierpnia 1780 r. na usługi pruskie. Został szefem batalionu fizylierów nr 14 i do połowy sierpnia 1790 r. awansował do rangi pułkownika. W tym stopniu brał udział w kampanii w Polsce przeciw insurekcji kościuszkowskiej, był 6 stycznia 1795 r. generałem dywizji i szefem pułku piechoty „von Pfuhl”