Przed rozpoczęciem II wojny światowej, lotnictwo myśliwskie Fińskich Sił Powietrznych składało się w całości z maszyny importowanych z Wielkiej Brytanii i Holandii. Sytuacja ta z jednej strony pozwoliła Finom na zbudowanie i utrzymanie zdolności bojowej w zakresie maszyn myśliwskich, z drugiej jednak nie były to samoloty najnowsze. Sytuacja w Europie wzbudzała też wątpliwości, czy dostęp do importowanych samolotów będzie zawsze łatwy. Wraz ze wzrostem napięć na kontynencie europejskim w drugiej połowie lat 30. XX wieku, Finlandia zaczęła dostrzegać potrzebę uniezależnienia się od zagranicznych dostawców na rzecz krajowego przemysłu. Za potrzebą poszły i czyny: 8 marca 1939 roku państwowe zakłady Valtion lentokonetehdas otrzymały zamówienie numer No 1094/39 na jednosilnikowy, jednomiejscowy samolot myśliwski. Valtion lentokonetehdas miały spore doświadczenie w budowie samolotów licencyjnych, w owym czasie były mocno obciążone produkcją samolotów Fokker D.XXI, Fokker C.X i Bristol Blenheim, co stało się powodem tego, iż nie były one w stanie wyasygnować wystarczającej liczby środków i ludzi do rozpoczęcia prac nad nowym samolotem. Drugim powodem, dla którego nowy myśliwiec zszedł na drugi plan był wybuch Wojny Zimowej. W tym czasie do kraju trafiły samoloty Gloster Gladiator, Morane-Saulnier MS.406, Fiat G.50 i Gloster Gauntlet. Po wojnie, dodatkowo w rękach Finów znalazły się maszyny radzieckiej konstrukcji. Wojna a następnie zajęcie przez hitlerowskie Niemcy Danii i Norwegii uwypukliły potrzebę posiadania zdolności do budowy potrzebnego sprzętu siłami rodzimego przemysłu.