6 marca 1919 r. Armia rozpoczęła działania ofensywne przeciwko bolszewickim 1 i 5 Armii w ogólnym kierunku na Ufę, Samarę i Kazań, w wyniku których zostały zdobyte Ufa, Bielebiej, Birsk, Sterlitamak, Mienzielinsk, Bugulma i Bugurusłan. Jej oddziały podeszły pod Samarę i na 30 km do linii Wołgi. Natomiast Południowa Grupa Armijna wraz z oddziałami Kozaków orenburskich pod koniec kwietnia rozpoczęła oblężenie Orenburga. Nowy plan adm. A.W. Kołczaka przewidywał ofensywę Armii w kierunku Syzrania i Symbirska w celu połączenia się z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji gen. Antona I. Denikina. Jednakże 28 kwietnia rozpoczęło się kontruderzenie wojsk bolszewickich. Biali, mający zbyt wydłużone linie zaopatrzeniowe, ponieśli porażki pod Bugurusłanem i Belebejem, po czym zostali zmuszeni do odwrotu za linię rzeki Biała. Na pocz. czerwca padła Ufa. W tym czasie liczebność Armii wzrosła do ok. 140 tys. żołnierzy (w linii ok. 23,6 tys. bagnetów, ok. 6,5 tys. szabel, ok. 1,7 tys. nieuzbrojonych, ok. 590 karabinów maszynowych i 134 działa). Na pocz. lipca Armia została podzielona na 3 Grupy Armijne: Wołżańską, Ufijską i Uralską.W tym czasie wycofała się w rejon Czelabińska, gdzie pod koniec lipca została przeorganizowana w 3 Armię Frontu Wschodniego. Natomiast Południowa Grupa Armijna, nie mogąc zdobyć Orenburga, odeszła na wschód.