W latach 20 zaistniała potrzeba zastąpienia dotychczasowego okrętu szkoleniowego, nowoczesną jednostką szkoleniową w marynarce wojennej Francji. Rozważano projekt przebudowy statku handlowego lub budowy nowej jednostki. Powstał projekt nowej jednostki, położenie stępki pod nowym okrętem odbyło się w 1928 roku. Okręt został zbudowany w stoczni Saint-Nazaire w rekordowym czasie, dwóch lat. Matką chrzestną nowej jednostki była żona ówczesnego ministra floty Georges’a Leyguesa. 6 października 1931 okręt został oddany do służby, już cztery dni później wypływa w swój pierwszy rejs szkoleniowy do Ameryki Łacińskiej. Do 1939 roku odbywa wiele rejsów szkoleniowych. W maju 1940 r. okręt wraz z krążownikiem „Émile Bertin” i lotniskowcem „Béarn” uczestniczy w ewakuacji rezerw złota Banku Francji do Halifaksu w Kanadzie. Po podpisaniu przez Francję rozejmu w Compiègne krążownik został internowany na Martynice. 3 czerwca 1943 okręt wstępuje do sił Wolnej Francji. Krążownik przy udziale okrętu warsztatowego USS Vulcan zostaje przezbrojony, dotychczasowe działka i karabiny plot zostają zastąpione przez działka Bofors 40 mm i 20 mm Oerlikons. Okręt uczestniczył w siłach Wolnej Francji w desancie na Korsykę oraz w operacji desantowej w południowej Francji.