W latach 70. i 80. należał do szerokiej światowej czołówki. Dziewięciokrotnie zdobył złote medale na drużynowych akademickich mistrzostw świata (w latach 1966–1972). W roku 1970 zdobył w Kijowie mistrzostwo Ukrainy oraz zajął II miejsce (za Wiktorem Korcznojem) w mistrzostwach Związku Radzieckiego w Rydze. Sukces ten powtórzył dwa lata później, zajmując w Baku II miejsce za Michaiłem Talem. W roku 1973 w Bath zdobył dwa złote medale drużynowych mistrzostw Europy. Kolejne trzy złote medale zdobył w latach 1983 i 1989. W 1982 roku był bliski awansu do grona pretendentów do tytułu mistrza świata, zajmując w Las Palmas IV miejsce w turnieju międzystrefowym. Rok później zdobył swój trzeci srebrny medal mistrzostw ZSRR, zajmując w Moskwie II miejsce (za Anatolijem Karpowem). W roku 1984 w Salonikach wystąpił jedyny raz na szachowej olimpiadzie, zdobywając 7 pkt w 10 partiach i w dużym stopniu przyczyniając się do wywalczenia przez narodową drużynę złotego medalu olimpijskiego. W tym samym roku wystąpił w drużynie radzieckiej w meczu przeciwko reszcie świata w Londynie, w którym zdobył 2 pkt w 3 partiach. W 1988 zdobył srebrny medal na I mistrzostwach Europy w szachach aktywnych w Gijón.