Przez wiele lat należał do ścisłej czołówki szwedzkich szachistów. Pomiędzy 1927 a 1954 rokiem dziewięciokrotnie reprezentował barwy swojego kraju na szachowych olimpiadach, zdobywając 4 medale: 2 drużynowe (1935 - srebrny i 1933 - brązowy) oraz 2 indywidualne (1931 - złoty i 1935 - brązowy, oba na II szachownicy). Trzykrotnie z rzędu (1951, 1952, 1953) zdobył złote medale w indywidualnych mistrzostwach Szwecji. Dwukrotnie wystąpił w turniejach międzystrefowych (eliminacjach mistrzostw świata), zajmując w 1948 roku w Saltsjöbaden XVIII miejsce, natomiast w 1952 w Sztokholmie - XVI miejsce. W roku 1954 otrzymał, jako drugi szwedzki szachista w historii (po Gideonie Ståhlbergu), tytuł arcymistrza.