Gdy 20 października amerykańska 6. Armia wysadziła desant na Leyte, Suzuki zaczął wysyłać tam siły mające wzmocnić słaby miejscowy garnizon i w rezultacie zgromadził na tej wyspie ok. 45 000 ludzi. Amerykanie jednak, dysponując ogromną przewagą tak na lądzie, jak na morzu i w powietrzu (zwłaszcza po zwycięstwie w bitwie w zatoce Leyte), do końca grudnia zadali klęskę siłom japońskim. Zaniepokojony rozwojem sytuacji gen. Yamashita, 25 grudnia nakazał Suzukiemu ewakuować resztki oddziałów, by „zatrzymać na południu archipelagu Filipin tyle amerykańskich dywizji, ile się tylko da”. Jednakże taka operacja nie mogła zostać przeprowadzona ze względu na to, że Amerykanie wcześniej opanowali wszystkie większe porty Leyte i zdecydowanie panowali na morzu. W rezultacie 24 marca 1945 Suzuki wraz z tysiącem żołnierzy zdołał się ewakuować na Cebu, gdzie podjął działania w celu przygotowania obrony. Kiedy jednak i tam dwa dni później wylądowały siły amerykańsko-filipińskie, wycofał się w góry, po czym – dowiedziawszy się 8 kwietnia, że Cebu zostało wzięte – przekazał dowodzenie gen. Takeo Manjōmemu i próbował przeprawić się na Mindanao, ale i tam były już oddziały alianckie. Szukając drogi ucieczki, przemieszczał się z wyspy na wyspę, aż w końcu – 19 kwietnia – jego łódź została zaatakowana przez samoloty w pobliżu wyspy Negros i zatopiona, a on sam zginął.