In augustus 1861 veroverden Noordelijke eenheden, onder leiding van generaal-majoor Benjamin Butler en vlagofficier Silas H. Stringham, de Hatteras Inlet Batteries die de toegang tot Pamlico Sound bewaakten. Het zou nog enkele maanden duren vooraleer de Noordelijken dit succes zouden uitbuiten. Butler en Stringham slaagden erin om de minister van marine, Gideon Welles te overtuigen om Hatteras Inlet bezet te houden. Dit zouden ze dan kunnen gebruiken als springplank voor toekomstige operaties. Hoewel president Lincoln geen voorstander was om North Carolina te veroveren vanuit zee, slaagde generaal George B. McClellan erin om hem van het tegendeel te overtuigen. Brigade generaal Ambrose E. Burnside werd aangesteld om de expeditie te leiden. Burnside rekruteerde soldaten uit de Noordelijke staten langs de Noord-Atlantische kust. Hiermee wilde hij niet in het vaarwater komen van McClellans Army of the Potomac. Burnsides leger, ook gekend als de Coast division, bestond uit drie brigades. De eerste brigade werd geleid door brigade generaal John G. Foster. De tweede brigade stond onder bevel van brigadegeneraal Jesse L. Reno. De derde brigade werd geleid door brigade generaal John G. Parke. In januari 1862 marcheerden de drie brigades naar Fort Monroe om daar in te schepen. Het eerste doel van Burnside was Roanoke Island dat de Albermarle Sound domineerde.