Od połowy lat 70. XX wieku do połowy 80. należał do ścisłej czołówki szachistów Stanów Zjednoczonych. Pomiędzy 1974 a 1982 rokiem wziął udział we wszystkich pięciu w tym okresie rozegranych szachowych olimpiadach, zdobywając 7 medali: 4 wraz z drużyną (złoty - 1976 i 3 brązowe - 1974, 1978, 1982) oraz 3 za uzyskane wyniki indywidualne (2 złote - 1974, 1978 i brązowy - 1982). W roku 1979 jedyny raz w swojej karierze wystąpił w turnieju międzystrefowym, zajmując w Rydze XI miejsce. Wielokrotnie brał udział w finałach indywidualnych mistrzostw swojego kraju, największy sukces osiągając w roku 1978 w Pasadenie, gdzie zajął II miejsce (za Lubomirem Kavalkiem).