Procedury te mają za zadanie zapobiec emisji promieniowania jonizującego. W przypadku awarii TMI-2 w 1979 roku hipotetyczna osoba stojąca na skraju terenu elektrowni w trakcie trwania całej awarii otrzymałaby dawkę około 2 mSv, czyli w przybliżeniu tyle, co przy prześwietleniu klatki piersiowej. Dawkę tę otrzymałaby drogą oddechową na skutek emisji par zawierających izotopy promieniotwórcze, które wówczas wydostawały się, przechodząc przez filtry węglowe i HEPA. Szacuje się, że zatrzymały one od 49% do 75% jodku metylu i ok. 99,9% jodu molekularnego (J2). Łączna wydajność filtrowania jodu szacowana była na 9,5, tj. zredukowało ono emisję radioaktywnego jodu ze 112 Ci do 13 kiurów, w trakcie trwania awarii.