W maju 1919 r. kierownictwo partii eserowskiej wezwało te swoje struktury, które w żaden sposób nie współpracowały z Kołczakiem, do podjęcia działań na rzecz obalenia jego rządu, z zastrzeżeniem, że miało się to odbywać ściśle niezależnie i bez współpracy z bolszewikami. Eserowscy przywódcy mieli nadzieję odegrania roli trzeciej siły w wojnie domowej. Partia eserowców na Syberii była jednak tak słaba i zdziesiątkowana represjami, jakie wymierzyli w nią biali w poprzednich miesiącach, że aż do lata 1919 r. nie miała faktycznie możliwości działania. Dopiero po tym, gdy kontrofensywa Armii Czerwonej, a po niej operacje ufijska i czelabińska zmusiły armię Kołczaka do opuszczenia Uralu, eserowcy oficjalnie odtworzyli swój Związek Syberyjski i biuro wojskowe. Zdecydowali, że ich celem jest zwołanie syberyjskiego soboru ziemskiego, obalenie Kołczaka i wynegocjowanie zawieszenia broni z nadchodzącą Armią Czerwoną. Zakładano, że bolszewicy zgodzą się na takie rozwiązanie, a wówczas eserowcy utworzą na wschodniej Syberii i na Dalekim Wschodzie rząd tymczasowy, zwołają syberyjskie Zgromadzenie Ustawodawcze, doprowadzą do końca interwencji, a syberyjskie państwo utworzy z Moskwą federację pod warunkiem demokratycznego charakteru tamtejszego rządu.