Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα, η εξόρυξη αργύρου είχε παρακμάσει, αφενός λόγω της εξάντλησης των πλουσιότερων μεταλλευμάτων αργύρου και την καταστροφή των ορυχείων από σεισμό και πλημμύρες. Όμως, καθώς η πόλη είχε ήδη αναπτυχθεί σε σημαντικό εμπορικό και υφαντουργικό κέντρο και συνέχισε να ευημερεί οικονομικά. Το 1436, στα πλαίσια των πολέμου των Χουσιτών, υπογράφηκε στην πόλη η δίαιτα του Ίνγκλαου, η οποία ήταν η τελική συμφωνία ανάμεσα σε Χουσίτες και Καθολικούς. Το 1523, η πόλη καταστράφηκε από πυρκαγιά και ανακατασκευάστηκε σε αναγεννησιακό ρυθμό. Η πόλη καταστράφηκε ξανά κατά τη διάρκεια του τριακονταετή πολέμου από τους Σουηδούς. Η πόλη χρειάστηκε σχεδόν 100 χρόνια για να επιδιορθώσει τις καταστροφές και ξαναχτίστηκε σε μπαρόκ ρυθμό. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Γίχλαβα αναπτύχθηκε σε κλωστοϋφαντουργικό κέντρο της Αυστρίας των Αψβούργων. Η Μαρία Θηρεσία προσκάλεσε υφαντές από την Ολλανδία για να βελτιωθεί η παραγωγή. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα, η Γιχλάβα ήταν το μεγαλύτερο υφαντουργικό κέντρο στην Αυστρία.