Do Grand Prix Stanów Zjednoczonych startował z drugiej pozycji, ale podobnie jak inni kierowcy jeżdżący na oponach Michelin nie wystartował z wyścigów na wyraźną prośbę francuskiej firmy. Na treningach przed Grand Prix Francji ponownie zawiódł silnik Mercedesa i po wywalczeniu trzeciej pozycji w kwalifikacjach do wyścigu startował z pozycji 13. Mimo tego zdołał uplasować się na drugiej pozycji, tuż za Alonso. Również do Grand Prix Wielkiej Brytanii startował z trzynastej pozycji, po wymianie silnika. Tym razem oprócz Alonso szybszy okazał się partner z zespołu, który wygrał wyścig. Grand Prix Niemiec zakończyło się dla niego podobnie jak we wcześniejszych latach – nieukończeniem wyścigu. Powodem nieukończenia wyścigu była awaria hydrauliki, gdy był na zdecydowanym prowadzeniu. Dzięki dobrze rozegranemu taktycznie wyścigowi na Węgrzech, Fin odniósł kolejne zwycięstwo, o tyle ważne, że Alonso nie zdobył ani jednego punktu w trakcie tego weekendu, później wygrywa Grand Prix Turcji, jednak Grand Prix Włoch było niezbyt udane, pomimo iż ustanowił najlepszy czas w kwalifikacjach został jednak ukarany przesunięciem o 10 miejsc startowych za wymianę silnika przed kwalifikacjami. Ostatecznie wyścig zakończył na 4. miejscu. Później w czterech ostatnich wyścigach Fin nie schodzi z podium będąc dwukrotnie pierwszy (Grand Prix Belgii i Grand Prix Japonii) i dwukrotnie drugi (Grand Prix Brazylii i Grand Prix Chin), jednak Fernando Alonso dzięki zdobyciu trzeciego miejsca w Grand Prix Brazylii zapewnia sobie mistrzowski tytuł na dwa wyścigi przed końcem. Ostatecznie Fin po raz drugi został wicemistrzem z dorobkiem 112 punktów.