W roku 1921 r. miały miejsce liczne i większe niż kiedykolwiek wcześniej antybolszewickie powstania chłopskie. Przyczyną takiego stanu rzeczy było zaostrzenie terroru oddziałów GPU wobec mieszkańców wsi, w momencie, kiedy wojna wewnętrzna była już wygrana, natomiast polityka rekwizycji żywności prowadzona przez bolszewików doprowadziła do masowej klęski głodu na Powołżu. W lutym powstał Syberyjski Związek Chłopów Pracujących, który stawiał opór Armii Czerwonej do sierpnia 1921 r. W marcu tego roku przeciw bolszewikom wystąpiła Pierwsza Armia Prawdy Sapożkowa, zniszczona po kilku miesiącach zaciętych walk. Do największego powstania chłopów doszło w guberni tambowskiej. Na jego czele stanął Aleksandr Antonow. W kwietniu jego wojska liczyły już 70 000 ludzi i ciągle rosły na sile. W tym czasie powstanie zaczęło przenosić się na inne obwody w okolicach Moskwy. W tej sytuacji Lenin oddał do dyspozycji Tuchaczewskiego setki tysięcy żołnierzy, armaty, samoloty, samochody pancerne i czołgi. Mimo tego, powstania nie udało się spacyfikować. W związku z tym Armia Czerwona otrzymała nadzwyczajne uprawnienia: miała brać zakładników, każdego schwytanego z bronią w ręku chłopa rozstrzeliwano na miejscu, stosowano lotnictwo i gazy trujące. Takie postępowanie doprowadziło w końcu do rozbicia Armii Chłopskiej. Dokładna liczba ofiar powstania tambowskiego dziś nie jest znana, ale z pewnością przekroczyła 100 000 ludzi.