De invoering van de eerste Grondwet voor het Koninkrijk der Nederlanden in 1814 betekende een achteruitgang voor wat betreft de mensen- en burgerrechten in Nederland. Weliswaar werden er vrijheden vastgelegd, zoals de vrijheid van godsdienst: een aantal van de eerder verworven rechten keerden er niet in terug. Het kiesrecht werd beperkt. Het centralistische staatsmodel van de patriotten bleef behouden maar nu onder een nieuwe monarchie, waarin de vorst veel en de Staten-Generaal weinig te zeggen hadden. Leden van de Staten-Generaal werden “indirect” per provincie door Provinciale Staten gekozen. Van 1813 tot 1850 kozen de adellijke leden van de ridderschappen een derde van de leden van Provinciale Staten. Ten opzichte van de vorst hadden de Staten-Generaal weinig macht. Deze "Hollandse" invulling van de Staat leidde in 1830 tot de afscheuring van de Zuidelijke Nederlanden. De Belgische Grondwet van 1831 voorzag opnieuw meer vrijheden, maar behield het censuskiesrecht en de gecentraliseerde staatsmacht in Brussel.