Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1908 στον Πύργο Ηλείας και σπούδασε νομική, φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Ρώμης, Νάπολης και της Σιένα. Το 1931 έλαβε το διδακτορικό και εργάστηκε ως τακτικός καθηγητής νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, επέστρεψε στην Ελλάδα για να πολεμήσει. Το 1942 διορίστηκε στην τακτική έδρα της μεσαιωνικής και νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και το ακαδημαίκό έτος 1952-3 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου. Παρέμεινε στη θέση του καθηγητή μέχρι το 1968, ενώ παράλληλα δίδασκε νεοελληνική λογοτεχνία στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Από το 1956 είχε επιστρέψει στην Ιταλία όπου εξέδιδε το περιοδικό "Rivista Di Studi Bizantini e Neoellenici", ενώ υπήρξε και διευθυντής του Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Στο έργο του επικεντρώθηκε στη διάδοση των νεοελληνικών σπουδών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιταλία. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του ήταν τα "Επτανησιακά μελετήματα" (6 τόμ., 1959) και "Έγγραφα του αρχείου Βατικανού περί της Ελληνικής Επαναστάσεως" (1979). Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 1982.