Pierwsze wzmianki o kościele przywołuje w swojej książce Józef Łukaszewicz "… kościół ten istniał już w 14. wieku, albowiem w roku 1406 Janusz książę mazowiecki wynosząc kościół ś. Jana Chrzciciela w Warszawie do rzędu kolegiat, dla proboszcza tej kolegiaty przeznaczył kościół, czyli raczej beneficium tarczyńskie. W archiwum konsystorskiem w Poznaniu są ślady kościoła w Tarczynie dopiero na początku 16. wieku. Tak np. w aktach biskupich z roku 1512 znajduje się pod dniem 23. Marca erekcya ołtarza pod tytułem ś. Anny i ś. Stanisława …" Kaplicę św. Anny ufundowali Mrokońscy (z Woli Mrokowskich – dzisiejszej Woli Mrokowskiej ?), zaś św. Stanisława, z dwoma ołtarzami, właściciele Jeżewic. Teolog króla Zygmunta Augusta, Jan Kwasik, był fundatorem cennej biblioteki. Wizytujący kościół w 1630 r biskup Łubieński zapisał: "… jest cały murowany, lecz winą czasu (temporis injuria) i z niedbalstwa poprzedników w ścianach swoich osłabiony i brudny." Prawdopodobnie wizyta biskupa spowodowała, że niejaki "Gabryel Władysławski", nauczyciel Władysława IV, przeprowadził restaurację świątyni. W następnych latach, szczególnie podczas wojen szwedzkich, kościół zaczął podupadać i dopiero za sprawą biskupa chełmińskiego i proboszcza warszawskiego Kazimierz Jana Szczuki "domy boskie w Łomży i Tarczynie jego szczodrobliwością nowym kształtem przeformowane" zostały.