W latach 1975 (Tjentište), 1976/77 (Groningen) i 1977 (Innsbruck) trzykrotnie reprezentował Liban w mistrzostwach świata juniorów do lat 20. W roku 1979 zajął II miejsce (za Tomem Wedbergiem) w Ramsgate (turniej B), natomiast rok później wystąpił na I szachownicy swojego kraju na szachowej olimpiadzie, rozegranej w Valletcie. W 1981 zwyciężył w Katarze w turnieju strefowym i wywalczył awans do kolejnego etapu walki o tytuł mistrza świata, turnieju międzystrefowego (Toluca 1982), w którym nie odegrał żadnej roli, zdecydowanie zajmując ostatnie XIV miejsce. W tym samym roku (już jako reprezentant Francji) wystąpił po raz drugi na olimpiadzie (łącznie, w latach 1980–1992, zanotował sześć olimpijskich startów). W 1985 r. znalazł się w składzie zespołu francuskiego na pierwszych drużynowych mistrzostwach świata, rozegranych w Lucernie, w 1987 zwyciężył w Budapeszcie, natomiast rok później zremisował partię z mistrzem świata Garrim Kasparowem, który w Evry rozegrał symultanę przeciwko narodowej drużynie Francji (zwyciężając w stosunku 4½ - 1½), triumfował w Augsburgu oraz podzielił II miejsca w Marsylii (za Miodragiem Todorceviciem, wraz z Siegiejem Dołmatowem) oraz Genewie (za Ognjenem Cvitanem, wraz z Jamesem Plaskettem). W 1993 uzyskał najlepszy indywidualny wynik we francuskiej drużynie (7 pkt w 10 partiach) w meczu przeciwko Islandii. Od roku 1995 praktycznie nie występował w turniejach klasyfikowanych do szachowego rankingu ELO.