Pochodził z rodu Siemianowskich. Wśród jego przodków był uczestnik bitwy wiedeńskiej w 1683 oraz stryj, płk Euzebiusz Siemianowski (1765-1840, powstaniec kościuszkowski i uczestnik wojen napoleońskich, powstaniec listopadowy). Franciszek Siemianowski urodził się w 1811 w Sanoku w rodzinie ziemiańskiej jako syn Józefa (także jako Joseph von Siemianowski) i Antoniny z domu Janickiej (zm. w 1868 w Sanoku w wieku 84 lat). Ojciec był komisarzem cyrkułu (starostwa) sanockiego w latach 90. XVIII wieku i 10. XIX wieku, tuż przed śmiercią mianowany starostą obwodu sanockiego. Prawdopodobnie rodzina Siemianowskich była spokrewniona z Arturem Grottgerem. Franciszek Siemianowski miał troje rodzeństwa. Wraz z bratem Maksymilianem (ur. 1810) niemal równolegle od 1818 do 1831 uczył się w Akademii Theresianum w Wiedniu, a równocześnie pobierał prywatne lekcje nauki w kierunku artystycznym u Friedricha Gauermanna. Od ok. 1832 pracował w austriackiej służbie urzędniczej, jako praktykant konceptowy ministerstwa stanu, od 1844 jako koncypista ministerialny. W wyniku zniechęcenia wywołanego dyskryminacją przełożonych i brakiem awansu, po uzyskaniu w 1846 urlopu (pierwotnie w wymiarze dwóch miesięcy, zaś w praktyce wydłużonego do dwóch lat) wyjechał z bratem do Włoch, odbywali podróż po tym kraju o charakterze zarówno krajoznawczym jak i artystycznym. Efektem wyprawy był album zawierający prace malarskiej i rysunkowe. W 1848 powrócili do Wiednia i od tego czasu był zatrudniony w ministerstwie stanu. W 1850 został komisarzem powiatowym w Krems (Maksymilian otrzymał wówczas analogiczne stanowisko w Hallstadt). W czasie odejścia z tego stanowiska otrzymał list pochwalny podpisany przez kilka tysięcy mieszkańców, w tych kilkadziesiąt znaczących person. Zmarł we Lwowie 8 stycznia 1853 roku, pełniąc w tym czasie funkcję komisarza powiatowego w Hainburgu. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.