Sinds de onafhankelijkheid van België in 1830 werd het Frans ingevoerd als officiële landstaal. Dit omdat de heersende klasse in zowel Vlaanderen als Wallonië Franstalig was. Hierdoor ontstond de verfransing van het openbare leven in Vlaanderen waar de bevolking voornamelijk Nederlandstalig was. Het secundair en hoger onderwijs, het parlement, het leger en de kerkleiding waren aanvankelijk allemaal franstalig. Een Vlaming die iets wilde betekenen moest overschakelen naar het Frans, het spreken van het Frans werd doorgaans ook opgedrongen. Desondanks werd taalvrijheid ingeschreven in de Belgische grondwet waardoor het gebruik van het Nederlands in het lager onderwijs, de lokale besturen, het gerecht en in publicaties doorgaans werd getolereerd.