Safed nie jest wspomniany w Biblii. Według relacji Józefa Flawiusza, podczas wojny żydowsko-rzymskiej (66-73 spodziewano się, że wojska cesarza Wespazjana nadejdą od strony Syrii usiłując w pierwszej kolejności zająć Galileę. Podjęto więc decyzję o ufortyfikowaniu Safedu oraz okolicznych gór i przełęczy. Wojna została jednak przegrana przez Żydów, a w 70 roku upadła Jerozolima. Symbolicznym aktem kończącym wojnę było spalenie Świątyni Jerozolimskiej. Ocaleni Żydzi i kapłani szukali schronienia w Galilei, gdzie ukrywali się w małych wspólnotach. W Safedzie miały się wówczas osiedlić rodziny kapłańskie ("Jakim" i "Paszur"), jak również liczni tannaici i amoraici, spisujący jerozolimski Talmud oraz Misznę. Talmud wspomina, że na szczycie Har Kena’an wraz z nastaniem nowiu księżyca rozpalano wielkie ognisko. Był to oficjalny znak do rozpoczęcia celebracji największych świąt żydowskich.