W 1942 premier Ahmad Ghawam powołał go do pracy w ministerstwie zdrowia najpierw w charakterze podsekretarza, a następnie powierzył mu kierowanie tym resortem. Chociaż właśnie Ghawamowi Eghbal zawdzięczał możliwość rozpoczęcia kariery politycznej, w 1946 nie sprzeciwił się, gdy jego gabinet upadał. Cieszył się już wtedy zaufaniem młodego szacha Mohammada Rezy Pahlawiego i jego wpływowej siostry bliźniaczki Aszraf. Zaufanie to jeszcze wzrosło w 1949; gdy w wymienionym roku szach został zraniony przez zamachowca, właśnie Eghbal pomógł mu dostać się do samochodu, a następnie odwiózł do szpitala. Mimo to już w 1950 musiał odejść z pracy w administracji państwowej, gdyż negatywnie ocenił jego osobę nowy premier Hadż Ali Razmara. Również w czasie rządów Mohammada Mosaddegha Eghbal nie odegrał żadnej roli politycznej. Od 1951 do 1956 był natomiast rektorem Uniwersytetu Teherańskiego. Po zamachu stanu w 1953, który obalił rząd Mosaddegha, Eghbal doprowadził do opuszczenie przez wojsko obiektów uniwersyteckich i do przywrócenia do pracy części wykładowców sympatyzujących ze zdelegalizowanym Frontem Narodowym, któremu przewodził Mosaddegh.