Urodził się 6 marca 1930 w Nowym Boguminie. Jego rodzice zmarli podczas II wojny światowej. W latach 1949–1953 dzięki stypendium studiował rusycystykę i filozofię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Masaryka w Brnie, po czym pracował na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie. Od 1957 wykładał filozofię marksistowską na Wyższej Szkole Sztuk Scenicznych w Bratysławie; tam także uzyskał habilitację. Należał do Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Zajmował się historią filozofii, krytyką literacką i utopią społeczną, która stała się jednym z głównych tematów jego pracy. Po inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację został usunięty z uczelni i odsunięty od pracy naukowej i wydalony z partii. Zaczął utrzymywać się z pracy manualnej i dorywczej. Zaangażował się w działania opozycji komunistycznej. Jego twórczość, którą publikował w drugim obiegu i za granicą, dotyczyła analizy funkcjonowania systemu totalitarnego oraz bieżącej polityki. Za swoje zagraniczne publikacje w latach 1981–1982 trafił na 13 miesięcy do więzienia. W czasach aksamitnej rewolucji wspierał słowacki ruch Społeczeństwo przeciw Przemocy. Gdy wybrano Václava Havla na prezydenta, Šimečka został przewodniczącym jego rady doradców. Zmarł 24 września 1990 w Pradze.