Sadzawka składa się z dwóch równoległych podłużnych zbiorników zadaszonych łukowatymi sklepieniami. Pierwotnie znajdowała się u podnóża skarpy, stanowiącej jeden z boków fosy okalającej Twierdzę Antonię w I wieku. Twierdza stała w północno-zachodnim narożniku Wzgórza Świątynnego. Sadzawka mierzy 52 na 14 metrów. Zbiornik powstał w czasach Heroda Wielkiego, gdy rozbudowywano Świątynię Jerozolimską. Nazwa "Strution" została wymieniona przez Józefa Flawiusza w dziele "Wojna żydowska", w opisie zdobycia Antonii przez Tytusa w czasie Powstania żydowskiego w roku 70. Nie odrzuca się też hipotezy związanej z teorią o wcześniejszym pochodzeniu sadzawki. Wzgórze Świątynne, ze względu na ilość składanych na nim ofiar, posiadało większą ilość zbiorników wodnych i kanałów. Identyfikacji używanego do naszych czasów podójnego podziemnego zbiornika ze "Strutionem" wymienianym przez Józefa Flawiusza dokonał brytyjski oficer Charles Warren, prowadzący wykopaliska wokół Wzgórza Świątynnego w latach 1867-1870. Obecnie dostęp do sadzawki możliwy jest z dwóch stron: od strony Klasztoru Sióstr Syjońskich oraz izraelskim tunelem podczas zwiedzania podziemi po zachodniej stronie Wzgórza Świątynnego (wejście od strony Ściany Płaczu). Nazwa zbiornika zaczerpnięta z greki, gdzie στρουθίο oznacza wróbla.