Kilka dni później P-34 dotarł do Takao na Formozie, skąd więźniowie zostali przetransportowani do obozu jenieckiego Ōfuna, a następnie do więzienia w Ōmori pod Tokio. W drodze do Japonii rozbitkowie zostali jednak rozdzieleni – 3 oficerów spędziło ją na pokładzie niszczyciela, pozostali zaś popłynęli na pokładzie krążownika. Wszyscy jednak byli już o wiele lepiej traktowani, gdyż jak wyjaśnił zapytany o to przez O’Kane dowódca japońskiego niszczyciela – eskortowiec P-34 nie należał do cesarskiej marynarki wojennej. Już jednak w Ōfunie ich sytuacja ponownie zmieniła się – więźniowie zostali poinformowani, że Ōfuna nie jest obozem jenieckim, funkcjonuje jako nieznany aliantom i organizacjom humanitarnym tajny obóz śledczy, oni sami zaś nie są tu jeńcami wojennymi i nie przysługują im prawa jeńców wojennych. Więźniowie byli głodzeni, wielokrotnie bici i poddani nieludzkiemu traktowaniu, w końcu zostali przeniesieni do więzienia w Ōmori, gdzie doczekali wyzwolenia po kapitulacji Japonii i w stanie skrajnego wycieńczenia fizycznego przetransportowani do Stanów Zjednoczonych.