W 1960 w klasztorze przebywało 160 mnichów i posłuszników oraz dwóch hierarchów w stanie spoczynku, biskupi Joannicjusz (Spieranski) i Teodor (Tiekuczow). W pełni spełniając życzenia władz radzieckich, archimandryta Józef w 1961 polecił 19 młodym mnichom opuścić klasztor, zaś w roku następnym odesłał kolejnych 24 mężczyzn. Inni odchodzili ze wspólnoty na własne życzenie, niezadowoleni z upadającego poziomu życia duchowego w monasterze. Do upadku przyczyniało się jeszcze dołączanie do wspólnoty mnichów z innych zlikwidowanych już monasterów w Mołdawskiej SRR (Suruceni, Hîrjauca, Dobruja i inne). Ostatecznie wspólnota została zlikwidowana 16 maja 1962. Mnisi zostali nocą zmuszeni do wyjazdu do rodzin, tylko niektórym pozwolono pozostać w Chițcani u ludzi, którzy zgodzili się ich przyjąć. Kompleks klasztorny zaadaptowano na szpital gruźliczy, a cerkwie – na magazyn, klub i halę sportową. Na dzwonnicy rozmieszczono muzeum poświęcone operacji jasko-kiszyniowskiej. Z wyposażenia mnisi zdołali zabrać ze sobą tylko kilka ikon i najcenniejsze relikwie, które przewieziono do soboru św. Teodora Tyrona w Kiszyniowie. Zbiory biblioteki monasterskiej przewieziono do Archiwum Państwowego w Kiszyniowie. Monaster został zdewastowany, jego wyposażenie rozkradzione, a groby mnichów w podziemiach soboru Wniebowstąpienia Pańskiego splądrowane i zbezczeszczone. Dach cerkwi św. Mikołaja zawalił się. Z oryginalnego wyposażenia cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej, w której mieścił się magazyn leków, nie pozostało nic. W szczególności zniszczone zostały ikony z klasztornych świątyń.