Tot kort na de Tweede Wereldoorlog leefde een van de oudste Joodse gemeenschappen ter wereld (in 1940 circa 63.000 mensen groot) in wat thans Jemen is. Nadat in november 1947 de Verenigde Naties het verdelingsplan (VN-Resolutie 181) voor de verdeling van het Britse mandaatgebied Palestina goedkeurden vindt er een pogrom in Aden plaats waarbij ten minste tachtig Joden worden gedood en vele huizen van Joden worden vernietigd. Toen begin 1948 een Jood (onterecht) werd beschuldigd van de moord op twee meisjes was dit voor moslimextremisten in Aden aanleiding om Joods eigendom te plunderen. Economisch werd de Joodse gemeenschap hiermee verwoest aangezien de meeste Joodse winkels en andere ondernemingen werden vernietigd. De in toenemende mate gevaarlijke situatie voor Joden wordt gezien als de voornaamste reden voor de exodus. Volgens Esther Meir-Glitzenstein speelden ook economische en religieuze motieven een rol bij de emigratie. Zij staat, evenals enkele andere critici, ook kritisch tegenover de uitvoering van de operatie.