Pierwszy sukces odniósł w roku 1993, zwyciężając w turnieju rozegranym w Mińsku. W niedługim czasie awansował do ścisłej czołówki szachistów Białorusi, w roku 1994 zdobywając tytuł mistrza kraju oraz triumfując w memoriale Izaaka Bolesławskiego, rozegranym w Mińsku. W tym samym roku zadebiutował również w narodowej drużynie na szachowej olimpiadzie w Moskwie. W 1995 podzielił I m. w kolejnym turnieju w Mińsku oraz zwyciężył (przed Wiktorem Bołoganem) we Władywostoku. Osiągnął również duży sukces, zdobywając w Holon tytuł mistrza Europy juniorów do lat 20. W 1996 oraz 1998 wystąpił na dwóch kolejnych olimpiadach, a w 1997 - w drużynowych mistrzostwach Europy w Puli. W 1998 podzielił I m. w mistrzostwach Białorusi. Od 1999 r. reprezentuje barwy Stanów Zjednoczonych, należąc do czołowych szachistów tego kraju. W tym roku podzielił I m. (wspólnie z Nigelem Shortem, a przed Jaanem Ehlvestem i Aleksandrem Wojtkiewiczem) w Dhace. W kolejnych latach osiągnął następujące sukcesy: