Adwokat modernizacji Państwa Środka, opowiadał się za nawiązaniem stałych, pokojowych stosunków dyplomatycznych z krajami zachodnimi oraz wprowadzeniem zachodnich rozwiązań technologicznych i edukacyjnych. Jako młody człowiek obserwował działania podczas I wojny opiumowej w Zhejiangu; w 1856 roku odwiedził Szanghaj i był pod wielkim wrażeniem zachodnich osiągnięć. Uważał, że należy poważnie potraktować dążenie państw zachodnich do otwarcia szerszych kontaktów handlowych z Chinami, jako rzeczywisty motyw ich działań i stosownie reagować. Po wybuchu II wojny opiumowej w 1857 roku objął stanowisko w Akademii Hanlin i doradzał, by nie podejmować działań wojennych, gdy rok później flota anglo-francuska podeszła pod Dagu. Wysłany do pomocy w organizacji obrony Dagu, nakłaniał Sengge Rinchena, by się porozumiał z cudzoziemcami. W odróżnieniu od większości urzędników stołecznych nie uległ euforii po chińskim zwycięstwie w starciu z Brytyjczykami w 1859 roku i udając chorobę, wyjechał do rodzinnego Hunanu.