Potop szwedzki (1656-1660) przyniósł ogromne zniszczenia w powiecie bydgoskim. Trwały tu zażarte walki, a niektóre miejscowości jak np. Bydgoszcz przechodziły z rąk do rąk. Wsie i folwarki starostwa bydgoskiego były zniszczone w 90%, zamek w Bydgoszczy i Jasińcu zburzone, spalono doszczętnie Fordon, a częściowo m.in.: Solec, Ostromecko, Koronowo. W 1657 roku w Bydgoszczy król Jan II Kazimierz Waza podpisał traktaty welawsko-bydgoskie. W II połowie XVII wieku trwała odbudowa gospodarcza, utrudniona z uwagi na osłabienie handlu gdańskiego, zarazy i rozkład państwa (warcholstwo szlachty, liberum veto). Dzieła zniszczenia dokończyła III wojna północna. W jej wyniku majątek starostwa bydgoskiego zniszczono prawie w 100%. W 1717 roku Bydgoszcz zamieszkiwało tylko kilkanaście osób, Fordon około 10 osób, Koronowo było ruiną, a Solec został zupełnie opuszczony. Począwszy od 1720 trwała powolna odbudowa gospodarcza w oparciu o kontrakty czynszowe (olęderskie), ale aż do końca I Rzeczypospolitej stan kryzysu zwłaszcza w miastach nie został przezwyciężony. Na plus należy odnotować powstanie wielu nowych wsi i osad, zwłaszcza w Puszczy Bydgoskiej oraz karczm przy traktach. Po prawej stronie Wisły wielkością wyróżniał się ostromecki majątek ziemski, w którego skład wchodziły wsie: Ostromecko, Reptowo, Izbice, Wielka i Mała Kępa, Strzyżawa, Pień, Reptowskie Łąki i Mozgowina. Właściciel Ostromecka Paweł Michał Mostowski herbu Dołęga (1721–1781), wojewoda pomorski w latach 1758–1763, wystawił w Ostromecku pałac w stylu baroku drezdeńskiego, a w 1750 roku otrzymał od Augusta III Sasa przywilej lokacyjny na założenie w Ostromecku miasta na prawie magdeburskim.