Pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić w połowie lat 50. XX wieku. W 1954 i 1956 r. zwyciężył w mistrzostwach RFSRR, w 1954 r. zadebiutował również w finale indywidualnych mistrzostw Związku Radzieckiego. Do 1972 r. w finałowych turniejach wystąpił jeszcze pięciokrotnie, najlepszy wynik osiągając na przełomie 1964 i 1965 r. w Kijowie, gdzie podzielił V-VI miejsce. W 1961 podzielił I m. (wspólnie z Dawidem Bronsteinem) w mistrzostwach Moskwy. W 1962 r. zwyciężył w Duszanbe, w 1965 r. zajął III m. (za Paulem Keresem i Vlastimilem Hortem) w Mariańskich Łaźniach, natomiast w 1967 r. podzielił I m. w Salgótarján (memoriał Lajosa Asztalosa, wspólnie z Istvanem Bilkiem) i w Soczi (wspólnie z Aleksandrem Zajcewem, Władimirem Simaginem, Nikołajem Krogiusem i Borysem Spasskim). W 1969 r. zwyciężył w Konstancy, natomiast w 1972 r. podzielił I m. w Timișoarze. W 1975 r. opuścił Związek Radziecki, wyjeżdżając najpierw do Izraela, następnie do Kanady, by ostatecznie osiedlić się w Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku zajął I m. w turnieju "Canadian Open" w Calgary, a w 1976 i 1977 r. podzielił I m. w turniejach "U.S. Open" (w pierwszym przypadku z Anatolijem Lejnem, a w drugim – z Andrew Soltisem i Timothy Taylorem). W 1978 r. zdobył w Pasadenie brązowy medal indywidualnych mistrzostw USA, natomiast w 1980 r. reprezentował Stany Zjednoczone na rozegranej w Valletcie szachowej olimpiadzie, na której amerykańscy szachiści zajęli IV miejsce. W 1980 r. podzielił II m. (za Yehudą Gruenfeldem, wspólnie z Carlosem Cuartasem) w Biel, w 1981 r. podzielił III m. (za Yehudą Gruenfeldem i Anatolijem Lejnem, wspólnie z Johnem Fedorowiczem) w memoriale Edwarda Laskera w Nowym Jorku, natomiast w 1982 r. był drugi w Nowym Jorku. W kolejnych latach nie osiągnął już tak znaczących rezultatów, jednym z ostatnich jego sukcesów było dz. II m. (za Johnem Donaldsonem) na Bermudach w 1995 roku.