W kampanii wrześniowej dowódca obrony powietrznej rejonu Dęblina. Po inwazji sowieckiej ewakuowany (18 września 1939) do Rumunii (Zaleszczyki). Internowany w obozie Tulcea uciekł – 5 listopada 1939 statkiem „Patris” odpłynął do Francji z portu Balczik (przez La Valetta na Malcie). Do Marsylii przybył 12 listopada 1939 r. Skierowany 26 listopada 1939 r. do Lyon-Bron, miał udać się do Finlandii na czele polskiego dywizjonu myśliwskiego mającego walczy z Armią Czerwoną. Wskutek rozejmu w wojnie sowiecko-fińskiej pozostał we Francji. Rozkaz (ze stycznia 1940 r.) o utworzeniu &lt;a href="Dywizjon%20I/145"&gt;1/145 dywizjonu myśliwskiego „Warszawa”&lt;/a&gt; wypełnił 6 kwietnia 1940 r., kiedy to objął jego dowództwo. Podczas obrony Paryża i linii Sekwany (lotnisko Villacoublay) 10 czerwca 1940 w trakcie lotu bojowego (Caudron CR 714) ciężko ranny w walce powietrznej, lądował bez podwozia w okolicy Dreux–Chartres. Cztery miesiące leczony szpitalach w Chartres i w Vichy. Skorzystał z możliwości ucieczki – przez Hiszpanię i Portugalię przedostał się do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-1411.