Η καταρρέουσα Σερβική Αυτοκρατορία με τον Στέφανο Ε΄ παρέταξε μικρή αντίσταση στους ισχυρούς Οθωμανούς. Στον απόηχο των εσωτερικών συγκρούσεων και της αποκέντρωσης του κράτους οι Οθωμανοί νίκησαν τους Σέρβους υπό το Βούκασιν στη Μάχη του Έβρου το 1371 καθιστώντας υποτελείς τις νότιες περιοχές της αυτοκρατορίας και αμέσως μετά ο Αυτοκράτορας πέθανε. Επειδή ο Στέφανος Ε΄ ήταν άτεκνος και οι ευγενείς δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στον νόμιμο κληρονόμο του η αυτοκρατορία συνέχισε να κυβερνάται από ημιανεξάρτητους επαρχιακούς άρχοντες, που συχνά ήταν σε διαμάχη μεταξύ τους. Ο ισχυρότερος από αυτούς, ο Λάζαρος, Δούκας της σημερινής κεντρικής Σερβίας (που δεν είχε περιέλθει ακόμα υπό οθωμανική κυριαρχία) αντιστάθηκε στους Οθωμανούς στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389. Το αποτέλεσμα ήταν ουδέτερο αλλά οδήγησε στη συνέχεια στην πτώση της Σερβίας. Ο Στέφανος Λαζάρεβιτς, γιος του Λαζάρου, τον διαδέχθηκε ως ηγεμόνας αλλά το 1394 έγινε υποτελής των Οθωμανών. Το 1402 αποκήρυξε την Οθωμανική κυριαρχία και έγινε σύμμαχος των Ούγγρων. Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζονται από την πάλη για την εξουσία των Οθωμανών και της Ουγγαρίας επί του εδάφους της Σερβίας. Το 1453 οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και το 1458 την Αθήνα. Το 1459 κατακτήθηκε η Σερβία και ένα χρόνο αργότερα η Ελλάδα.