Όταν ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν απομάκρυνε τη μοναρχία και καθιέρωσε τη Δημοκρατία του Αφγανιστάν, η συνιστώσα Χαλκ προσέφερε την υποστήριξή της στο νέο καθεστώς εάν καθιερωνόταν ένα Εθνικό Μέτωπο το οποίο πιθανότατα θα περιελάμβανε την ίδια. Το Παρτσάμ είχε ήδη συμμαχήσει με τον Νταούντ στην αρχή του καθεστώτος του και ο Καρμάλ ζήτησε τη διάλυση της συνιστώσας Χαλκ. Η έκκληση του Καρμάλ για διάλυση του Χαλκ μόνο δυσχέρανε τις σχέσεις μεταξύ των δύο συνιστωσών. Ωστόσο, οι Ταρακί και Αμίν ήταν τυχεροί. Η συμμαχία του Καρμάλ στην πραγματικότητα έβλαψε τη θέση του Παρτσάμ στην πολιτική. Μερικοί κομμουνιστές στις ένοπλες δυνάμεις απογοητεύτηκαν από την κυβέρνηση του Νταούντ και στράφηκαν προς το Χαλκ λόγω της προφανούς ανεξαρτησίας του. Η συμμαχία του Παρτσάμ με την κυβέρνηση του Νταούντ οδήγησε έμμεσα στο πραξικόπημα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος υπό την καθοδήγηση του Χαλκ το 1978, που γενικά αναφέρεται ως Εξέγερση του Σαούρ. Από το 1973 μέχρι το πραξικόπημα του 1978, ο Αμίν ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση του κόμματος στις ένοπλες δυνάμεις του Αφγανιστάν. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ο Αμίν «συναντούσε πατριώτες αξιωματικούς μέρα ή νύχτα, στην έρημο ή στα βουνά, στα χωράφια ή στα δάση, φωτίζοντάς τους με βάση τις αρχές της ιδεολογίας της εργατικής τάξης». Η επιτυχία του Αμίν στην εκπαίδευση των αξιωματικών έγκειται στο γεγονός ότι ο Νταούντ «πρόδωσε την αριστερά» σύντομα αφότου ανήλθε στην εξουσία. Όταν ο Αμίν άρχισε να στρατολογεί αξιωματικούς για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, δεν ήταν δύσκολο γι' αυτόν να βρει δυσαρεστημένους στρατιωτικούς. Εν τω μεταξύ, οι σχέσεις μεταξύ του Παρτσάμ και του Χαλκ επιδεινώθηκαν. Το 1973 φημολογήθηκε ότι ο στρατηγός Ζιά Μοχαμαντζάι, επικεφαλής της Δημοκρατικής Φρουράς και μέλος του Παρτσάμ, σχεδίαζε να δολοφονήσει ολόκληρη την ηγεσία του Χαλκ. Το σχέδιο, αν είναι αληθές, απέτυχε επειδή τα μέλη του Χαλκ ενημερώθηκαν γι' αυτό.