W latach 50. należał do ścisłej czołówki jugosłowiańskich szachistów. Dwukrotnie zdobywał medale mistrzostw Jugosławii: w roku 1951 - złoty, zaś dwa lata później - srebrny. Łącznie w finałowych turniejach o mistrzostwo kraju brał udział 13 razy. Trzykrotnie (w latach 1950–1954) wystąpił na olimpiadach szachowych, zdobywając 5 medali: dwa złote w roku 1950 (drużynowy oraz za wynik indywidualny na IV szachownicy) oraz trzy brązowe (dwa wraz z drużyną w latach 1952 i 1954 oraz za indywidualny rezultat na II szachownicy w roku 1952). Wielokrotnie startował w międzynarodowych turniejach, znaczące rezultaty osiągając w Lucernie (1950, II-III miejsce), São Paulo (1952, I-II), Opatii (1953, III) oraz Monachium (1954, II-III). Rezultat uzyskany w Monachium dał mu awans do turnieju międzystrefowego w Göteborgu w roku 1955, w którym podzielił XIV-XV miejsce.