Het Tokugawa-shogunaat begon de productie van het 100 mon muntstuk in 1835 om tegen fiscale tekorten te vechten, maar door de muntontwaarding van het koper leidde dit tot inflatie omdat de "Tenpō Tsūhō" maar vijf en een half keer zoveel koper bevatte als een "Kan’ei Tsūhō"-muntstuk van 1 mon. De inflatie die Japan door de introductie van deze munt ervoer is vergelijkbaar met de inflatie in de Qing-China nadat kèpèngs van hoge nominale waarden waren geïntroduceerd om de strijd tegen het Hemels Koninkrijk van de Volmaakte Vrede te bekostigen in 1853 en de inflatie in Joseon-Korea die door een munstuk van 100 mun werd veroorzaakt in 1866. Maar in tegenstelling tot de Chinese en Koreaanse muntstukken die beide korter dan een jaar werden geproduceerd, bleef de "Tenpō Tsūhō" tot het einde van Edoperiode geslagen worden. Ondanks de hoge nominale waarde was de marktwaarde van de "Tenpō Tsūhō" relatief laag en werd de munt slechts voor 80 mon geaccepteerd aan het einde van het Bakumatsu-tijdperk in 1869, terwijl de munt zelf het meeste voorkomende muntstuk in circulatie was en 65% van alle circulerende mon-munstukken omvatte.