Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami na Froncie Zachodnim, biorąc udział m.in. w walkach pod Baranowiczami i Mohylewem, później dowodził wojskami pancernymi i zmotoryzowanymi 24 Armii, wraz z którą w październiku 1941 został okrążony pod Wiaźmą. W listopadzie 1941 objął dowództwo wojsk pancernych i zmotoryzowanych Frontu Kalinińskiego, a w lutym 1942 został zastępcą dowódcy Frontu Kalinińskiego, brał udział w bitwie pod Moskwą, od lipca do października 1942 dowodził 81 Brygadą Pancerną na Froncie Kalinińskim, po czym został zastępcą dowódcy 1 Gwardyjskiej Armii ds. wojsk pancernych na Froncie Dońskim, uczestniczył w bitwie pod Stalingradem. Później walczył na Froncie Południowo-Zachodnim/3 Ukraińskim, odbijając terytoria obwodu rostowskiego i woroneskiego, Donbas i lewobrzeżną Ukrainę w ramach operacji średniodońskiej, ostrorożsko-rossoszańskiej, donbaskiej i zaporoskiej. 10 września 1943 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, a 13 września 1944 generała porucznika wojsk pancernych. W kwietniu 1944 objął dowództwo 23 Korpusu Pancernego na 2 Froncie Ukraińskim (następnie 3 Froncie Ukraińskim), brał udział w operacji jassko-kiszyniowskiej i debreczyńskiej i zajmowaniu Rumunii, Węgier i Austrii, w tym w oblężeniu Budapesztu w styczniu i lutym 1945. Po wojnie do grudnia 1947 dowodził korpusem pancernym, w 1948 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, w kwietniu 1948 został dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Zmarł śmiercią samobójczą.