Ten boryka się z jego osobistymi ambicjami, a członkowie jego rodziny, po emigracji do Pakistanu, doświadczają okropności wojny, nękającej subkontynent. Wskutek niej protagonista doznaje amnezji, a pamięć odzyskuje w trakcie quasi mitologicznego wygnania w dżungli Sundarban w czasie kolejnej wojny. Dzięki temu nawiązuje on kontakt z jego przyjaciółmi z dzieciństwa. Później uczestniczy jeszcze w wydarzeniach stanu wyjątkowego, wprowadzonego przez Indirę Gandhi i ma swój udział w „oczyszczaniu” slumsów Dżami Masdżid przez jej syna Sanjaya. Przez jakiś czas jest przetrzymywany jako więzień polityczny, w owe motywy wpleciona jest zjadliwa krytyka działań Indiry Gandhi z czasów trwania stanu wyjątkowego, które w oczach Rushdiego zdają się mieć związek z pragnieniem władzy, graniczącej z boskością. Owe zdarzenie sygnalizuje też kres mocy dzieci północy. Saleemowi nie pozostaje nic innego jak spisać kronikę, obejmującą zarówno jego osobistą historię, jak i zdarzenia jego niedawno powstałego narodu. Pisze ją dla syna, który tak jak ojciec dysponuje nadprzyrodzonymi zdolnościami.