Dzięki stypendium ufundowanemu przez króla Jana V w latach 1720–1726 kształcił się we Włoszech, podczas pobytu w Rzymie wystawiając dwa oratoria. Po powrocie do Portugalii został zatrudniony jako organista w kaplicy królewskiej, a później także jako nauczyciel dzieci monarchy. Pisał opery utrzymane w stylu włoskiej "opera buffa". Był pierwszym portugalskim kompozytorem operowym, a jego "La pazienza di Socrate" z 1733 roku (zachował się z niej tylko III akt) – pierwszym portugalskim dziełem tego gatunku. Kolejnymi dziełami operowymi Almeidy były "La finta pazza" (1735), "Le virtù trionfanti" (1738), "La Spinalba" (1739), "L’Ippolito" (1752). Pisał także utwory o charakterze religijnym. W swojej twórczości nawiązywał do stylistyki Alessandro Scarlattiego. Spora część jego dorobku kompozytorskiego zaginęła. Zaginął podczas wielkiego trzęsienia ziemi w Lizbonie 1 listopada 1755 roku.