Historia Baixy wiąże się nierozerwalnie z trzęsieniem ziemi z 1755 roku. W jego następstwie zniszczeniu uległa duża część Lizbony, w tym niemal całe sięgające historią średniowiecza kupieckie śródmieście z około 120 ulicami, uliczkami i przesmykami oraz 16 placami. Odpowiedzialnym za odbudowę stolicy został Sebastião José de Carvalho e Melo, markiz de Pombal, którego imię przyjęła centralna dzielnica (samo "baixo" oznacza tyle co „niski”, "baixa cidade" to „dolne miasto”). Zgodnie z jego wytycznymi planista Manuel da Maia dzielnicę rozciągającą się pomiędzy położonym nad Tagiem dawnym placem pałacowym a placem Rossio podzielił regularnym układem dziesięciu alei (naprzemiennie szerokich i węższych) przedzielonych ośmioma ulicami przecinającymi je pod kątem prostym. Pomiędzy nimi wzniesiono innowacyjne budynki projektowane z myślą o zagrożeniach sejsmicznych. Wewnątrz murów posiadają one drewniany szkielet (tzw. „klatkę pombalińską”, "gaiola pombalina"). Ponadto zastosowano ściany ogniowe mające zabezpieczyć budynki przed pożarami oraz nowoczesne urządzenia sanitarno-kanalizacyjne. Wygląd samych gmachów został ujednolicony: niemal wszystkie one posiadają takie same okna, parapety, schody, niewielki metalowy balkon na pierwszym piętrze oraz wyłożone kostką wewnętrzne podwórza. Poszczególne kwartały tworzą zwartą całość, w której niekiedy nie sposób wyróżnić pojedynczych elementów.