W końcu lat 40. XX wieku Dżalal Al-e Ahmad wycofał się z działalności politycznej, skupiając się na pracy twórczej i publicystycznej. Napisał wówczas zbiory opowiadań Spotkania oraz Dlaczego cierpimy, ponadto tłumaczył dzieła Fiodora Dostojewskiego, Alberta Camusa i Jeana-Paula Sartre’a. Powrócił do polityki na początku kolejnej dekady jako działacz Frontu Narodowego Mohammada Mosaddegha i ponownie wycofał się z czynnej działalności po zamachu stanu w Iranie w 1953. Powrócił do pracy pisarskiej, tworząc powieści społeczno-obyczajowe, poświęcone współczesnym problemom społecznym Iranu, zwłaszcza sytuacji na wsi; niektóre miały wyraźny podtekst polityczny ("Historia uli" z 1954, "Przekleństwo ziemi", "Owrazan" z 1956, "Dyrektor szkoły" z 1958, "Chleb i pióro" z 1961). Pisał prostym, żywym językiem. Był też aktywnym publicystą. Zniechęcony klęską lewicy w 1953, zwrócił się ku politycznemu islamowi.