Do dnia dzisiejszego nie udało się ustalić dokładnej daty jego powstania. Z materiałów źródłowych wynika, że funkcjonował już w 1947. Był to ściśle zakonspirowany organ, składający się z ok. 20 oficerów, podległy gen. Andersowi i stanowiący swoistego rodzaju jego „osobisty sztab”. Zawiązek, działały wg reguł konspiracji, a jego istnienie okryte było ścisłą tajemnicą. Najważniejszą rolę w organizacji Zawiązku Sztabu Głównego pełnił Oddział Planowania (od 15 listopada 1952 jako Komitet Planowania) kierowany przez płk. dypl. Henryka Piątkowskiego. Składał się on z czterech stałych członków, podpułkowników dyplomowanych: Leona Bittnera, Zygmunta Jarskiego, Jachnika i Stankiewicza, którzy czuwali nad całością lub częścią zleconych prac. Zadaniem Zawiązku było opracowywanie wariantów ewentualnego reaktywowania armii polskiej na Zachodzie oraz obserwowanie sytuacji geopolitycznej, w której taka możliwość mogłaby zaistnieć. Po blokadzie Berlina, czyli pierwszym wielkim kryzysie zimnej wojny w latach 1948–1949, zwłaszcza po wybuchu wojny koreańskiej polscy wojskowi zgodnie stwierdzili, że właśnie nastąpił ten długo wyczekiwany moment. Szczegółowe zagadnienia wymagające specjalistycznych opracowań powierzano Zespołom Wykonawczym, o składzie których decydował Szef Zawiązku Sztabu Głównego. Wśród zespołów najbogatszą dokumentację w postaci mono i politematycznych opracowań wytworzył Oddział Planowania.