Syn Józefa Macieja Haleckiego (1786–1855), wnuk Stanisława Haleckiego, brat Antoniego Haleckiego. Wywodził się z rodziny polsko-ruskiej pochodzącej z Małopolski. Ukończył Theresianum i rozpoczął służbę w piechocie. W 1859 brał udział w bitwach pod Magentą i Solferino, gdzie był ranny bagnetem. Od 1866 pracował w sztabie Armii Południowej. 14 maja 1884 został mianowany pułkownikiem. W tym samym roku został przeniesiony do Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 46 w Segedynie na stanowisko komendanta pułku. W 1889 został przeniesiony do 35 Dywizji Piechoty na stanowisko komendanta 70 Brygady Piechoty w Klużu. 1 maja 1890 został mianowany na stopień generała majora. W tym samym roku został przeniesiony do 7 Dywizji Piechoty na stanowisko komendanta 13 Brygady Piechoty w Osijeku. W 1894 został urlopowany, a 1 maja 1896 przeniesiony w stan spoczynku w stopniu tytularnego marszałka polnego porucznika.