Należał do ścisłej czołówki polskich szachistów w okresie międzywojennym. W latach 1926–1939 siedmiokrotnie zwyciężył oraz dwukrotnie zajął II miejsce w mistrzostwach Lwowa. Uczestniczył we wszystkich przedwojennych finałach mistrzostw Polski: czterech indywidualnych oraz dwóch drużynowych. Najlepsze wyniki zanotował w roku 1935 w Warszawie, zajmując IV miejsce za Ksawerym Tartakowerem, Mieczysławem Najdorfem oraz Paulinem Frydmanem oraz w roku 1934, zdobywając w Katowicach brązowy medal wraz z reprezentacją Lwowa. Odniósł szereg znaczących rezultatów w turniejach indywidualnych, z których wymienić można zwycięstwa we Lwowie (1930), Łodzi (1935), Wiedniu (1936) i Czerniowicach (1936), jak również dzielone II miejsca w Kecskemét (1927) oraz w Warszawie (1933, turniej przedolimpijski). W roku 1935 reprezentował Polskę na szachowej olimpiadzie w Warszawie (na IV szachownicy), zdobywając wraz z drużyną brązowy medal. Rok później wystąpił także na olimpiadzie nieoficjalnej, rozegranej w Monachium.