Prawdopodobnie w okresie powstania Bar-Kochby (132–135) następowały prześladowania chrześcijan w Palestynie. W Palestynie, po 70 roku nie istniała żadna instancja żydowska, która mogła podejmować polityczne kroki przeciwko chrześcijanom. Jednak nie wzięcie udziału przez judeochrześcijan w wojnie żydowskiej (66–73) spowodowało potępienie ich przez społeczność żydowską. Według tradycji opartej na "Historii kościelnej" Euzebiusza z Cezarei, "Panarion" („Apteczka domowa”) Epifaniusza z Salaminy oraz "Dawnych dziejach Izraela" Flawiusza, tuż przed oblężeniem miasta członkowie jerozolimskiej wspólnoty mieli uciec do Pelli, co pomogło im uniknąć zagłady. Euzebiusz z Cezarei umieszcza informację o tej ucieczce bezpośrednio po opisie prześladowań Szczepana, Jakub Młodszego i Jakub Większego, co sugeruje ucieczkę wyznawców do Pelli jako ochronę przed prześladowaniami. Być może głównym powodem opuszczenia Jerozolimy przed rokiem 70. były prześladowania ze strony różnych ugrupowań żydowskich. Taką hipotezę zdają się potwierdzać źródła żydowskie. Flawiusz Flawiusz wzmiankował o męczeńskiej śmierci Jakuba, „brata Pańskiego” ok. 62 roku, na którą skazał go Sanhedryn pod wodzą arcykapłana Annasza: „Wtedy Annasz […] zwołał Sanhedryn i stawił przed sądem Jakuba, brata Jezusa zwanego Chrystusem, oraz kilku innych. Oskarżył ich o naruszenie Prawa i skazał na ukamienowanie”.