8 marca 1939 mianowany do stopnia komisarz brygadowy, 14 listopada 1939 – komisarz dywizyjny. Od sierpnia 1941 komisarz, zastępca szefa Sztabu Generalnego ds. organizacyjnych, od 4 sierpnia 1942 w stopniu generała majora, a od 30 stycznia 1943 generała porucznika. Od kwietnia 1943 członek Rady Wojennej Frontu Północno-Zachodniego, a od czerwca 1944 - Rady Wojennej 5 Armii Uderzeniowej 2 Frontu Nadbałtyckiego, potem 1 i 2 Frontu Białoruskiego oraz 1 Frontu Ukraińskiego. Uczestnik operacji jassko-kiszyniowskiej i wiślańsko-odrzańskiej. Czerwiec 1945 – listopad 1946 członek Rady Wojskowej Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech ds. Radzieckiej Administracji Wojskowej. Od maja 1947 zastępca dowódcy ds. politycznych Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, 1951 skończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa, od października 1952 zastępca dowódcy ds. szkolenia bojowego Woroneskiego Okręgu Wojskowego. Od września 1955 zastępca szefa ds. politycznych Głównego Zarządu Wyszkolenia Bojowego, komendant Wyższych Kursów Oficerów Politycznych Ministerstwa Obrony ZSRR, od lipca 1961 na emeryturze.