Fryderyk był piątym (a czwartym spośród tych, którzy przeżyli ojca) synem landgrafa Hesji-Homburg Fryderyka I i Małgorzaty Elżbiety z Leiningen-Westerburg. Już w piątym roku życia stracił ojca i wychowywany był pod opieką landgrafa Hesji-Darmstadt Jerzego II. W 1654 r. był kapitanem w szwedzkim wojsku, brał potem udział w wojnach Szwecji przeciwko Polsce (Potop szwedzki) i Danii. Awansował do rangi generała, w 1659 r. podczas oblężenia Kopenhagi stracił część lewej nogi. W 1660 r. został szwedzkim gubernatorem Liwonii.