Po ukończeniu gimnazjum w Pińsku i uzyskaniu matury w 1935 uczył się przez rok na kursie szkoły podchorążych rezerwy piechoty przy 30 Poleskiej Dywizji Piechoty. W 1936 rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. 17 lipca 1939 został zmobilizowany do 84 pułku piechoty. We wrześniu 1939 roku, w stopniu plutonowego podchorążego rezerwy walczył jako dowódca III plutonu 1. kompanii. Brał udział w obronie Modlina, po którego upadku dostał się 29 września do niemieckiej niewoli. Uciekł 24 października i przedostał się do rodzinnego Pińska. Pracował tam jako kreślarz i zaangażował się w konspirację niepodległościową. 19 czerwca 1941 został aresztowany przez NKWD i zesłany wraz z rodziną w głąb ZSRR. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski został zwolniony i wstąpił do Armii Andersa, gdzie 11 listopada 1941 został przydzielony na dowódcę plutonu 3 kompanii 17 pułku piechoty w 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. W Iranie przeszedł pod dowództwo brytyjskie, jednak już 1 września 1942 wrócił do 17 pułku piechoty. 19 maja 1943 dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do Sekcji Dyspozycyjnej sztabu Naczelnego Wodza. Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 15 grudnia 1943 w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 4 na 5 maja 1944 w ramach operacji dowodzonej przez kpt. naw. Edwarda Bohdanowicza (zrzut na placówkę odbiorczą „Mewa 1” 15 km na południe od Skalbmierza, koło wsi Dalechowice). Przyjechał na aklimatyzację do Warszawy, gdzie zastało go powstanie warszawskie, zanim zdołał udać się na miejsce przydziału (Obszar Zachodni AK). Walczył w powstaniu w dniach 1–7 sierpnia w oddziale Zygmunta Podbielskiego „Podbipięty”, następnie w Batalionie Sokół jako dowódca plutonu technicznego. W tym czasie m.in.: