Будучы начальнік экспедыцыі Сірасэ Нобу меў экспедыцыйны досвед, правёўшы ў 1893 годзе зімоўку ў ледзяной пячоры на востраве Шумшу, пабываўшы там і ў 1895 годзе. Пасля дэмабілізацыі ў званні лейтэнанта некаторы час жыў на Карафута. У пачатку ХХ стагоддзя ён стаў планаваць экспедыцыю да Паўночнага полюса, але пасля паведамленняў Кука і Піры, у 1909 годзе ён пачаў арганізацыю экспедыцыі на Паўднёвы полюс. Экспедыцыя не атрымала падтрымкі дзяржавы, паколькі прэм'ер-міністр Кацура Таро і старшыня Асацыяцыі падтрымкі экспедыцыі Акума Сігэнобу былі палітычнымі праціўнікамі. Рыхтаваць экспедыцыю прыйшлося на добраахвотныя ахвяраванні, была аб'яўлена нацыянальная падпіска, у якой удзельнічалі 10 000 чалавек. Экспедыцыя была вельмі абцяжаранай у сродках, рыштунак быў больш чым бедным. Напрыклад, правіянт уключаў 3000 штук сушанай трэскі для сабак, 11 тысяч сушаных грабеньчыкаў, 660 кг цукру, 2500 бляшанак мясных кансерваў, 562,5 кг тофу, 18 000 кг рысу, 2500 слоікаў фруктовых кансерваў, 2000 слоікаў прыправы і г. д. Істотнай часткай рыштунку былі 30 курыльскіх ездавых лаек, аддадзеных пад апеку каюраў-айнаў Ямабэ Ясуносукэ (айнскае імя Яёманэку) і Ханаморы Сінкіці (айнскае імя Сісіратока). Першапачаткова меркавалася выкарыстоўваць коней (Сірасэ кансультаваўся з удзельнікамі экспедыцыі Шэклтана), але месцы для стайняў і корму не аказалася на борце экспедыцыйнага судна.