Από το καλοκαίρι του 1980 στην Πολωνία αναπτύχθηκε ένα πρώτο κύμα απεργιακών πρωτοβουλιών, με επίκεντρο την περιοχή του Γκντανσκ, όπου τα εργατικά συνδικάτα με επικεφαλής την «Αλληλεγγύη» («"Solidarnosc"»), υπό τον Λεχ Βαλέσα, εκδήλωσαν έντονα την επιθυμία τους για αλλαγή της πολιτικής φυσιογνωμίας της χώρας τους. Η δράση αυτή αντιμετωπίσθηκε με απόλυτα αρνητικό τρόπο από τον ηγέτη της χώρας και εκλεκτό του Σοβιετικού Κ.Κ., στρατηγό Βόιτσεκ Γιαρουζέλσκι, που απείλησε κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο, την επιστροφή στη νομιμότητα, όπως την αντιλαμβανόταν η δική του πλευρά. Το προηγούμενο των εξεγέρσεων στην Ουγγαρία (1956) και την Τσεχοσλοβακία, που κατ εστάλησαν βίαια από τις στρατιωτικές δυνάμεις του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», αποτέλεσε ένα ανάχωμα στη βίαιη κλιμάκωση της αντιπαράθεσης. Ωστόσο, επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα η απειλή της Σοβιετικής επέμβασης ήταν παρούσα, ενώ και οι Δυτικές χώρες δε δίστασαν να αναμειχθούν στην αναταραχή, υποστηρίζοντας τις λαϊκές διεκδικήσεις. Τελικά, μετά από αρκετά χρόνια και αφού κατά καιρούς υπήρχαν κορυφώσεις αλλά και αποκλιμακώσεις της κρίσης, το Σεπτέμβριο του 1988 πάρθηκε μία κοινή απόφαση για συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων των δύο παρατάξεων. Τα προπαρασκευαστικά στάδια ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1989, ενώ παράλληλα ο Γιαρουζέλσκι είχε φτάσει πολύ κοντά στην παραίτηση, δίχως, ωστόσο, να την υλοποιήσει.