Jego kariera polityczna zaczęła rozwijać się dzięki protekcji Ahmada Ghawama, z którym była spokrewniona jego żona Batul. Wstąpił do założonej przez niego Partii Demokratycznej i w 1946 uzyskał z jej ramienia mandat deputowanego do irańskiego parlamentu. W 1949 po raz pierwszy uzyskał stanowisko rządowe w gabinecie Alego Mansura. Rok później Ahmad Ghawam mianował go w swoim kolejnym rządzie wicepremierem. Od Ghawama Ali Amini przejął również przekonanie, że powojenny Iran powinien pozostawać w dobrych relacjach ze Stanami Zjednoczonymi jako największą potęgą światową. Ali Amini wszedł również do pierwszego rządu Mohammada Mosaddegha, stracił jednak stanowisko podczas rekonstrukcji gabinetu. Wyjechał wówczas z Iranu do Jerozolimy i powrócił dopiero po zamachu stanu, który obalił rząd Mosaddegha. Został wtedy ministrem finansów w rządzie gen. Fazlollaha Zahediego i w imieniu rządu irańskiego prowadził negocjacje z Anglo-Iranian Oil Company w sprawie dalszego wydobycia eksploatacji krajowych złóż ropy naftowej, które rząd Mosaddegha znacjonalizował. Rozmowy zakończyły się utworzeniem państwowego irańskiego przedsiębiorstwa National Iranian Oil Company, które powierzyło wydobycie i eksploatację ropy koncernom międzynarodowym (z czego po 40% udziałów otrzymały spółki brytyjska i amerykańska). Podział zysków między każdym z koncernów a Iranem ustalono po połowie. Wynik negocjacji uznano w Iranie za niekorzystny; Ali Amini twierdził jednak, że nie był w stanie uzyskać lepszych warunków.