Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1770 roku, został skierowany do służby na lądzie, w Portsmouth. W 1778 roku objął komendanturę tamtejszej stoczni marynarki oraz funkcję gubernatora Royal Naval Academy. W tym samym roku został kreowany baronetem. W 1780 roku, awansowany na stopień kontradmirała ("Rear-Admiral"), powrócił na morze, skierowany dla wzmocnienia sił admirała Rodneya w Indiach Zachodnich, gdzie pozostał do zakończenia wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Brał udział w walkach z Francuzami, między innymi blokadzie Martyniki. Wysłany na północ połączył się z siłami admirała Thomasa Gravesa, 5 września 1781 roku dowodził brytyjską ariergardą w przegranej bitwie w Zatoce Chesapeake z francuską flotą dowodzoną przez admirała de Grasse. Powrócił do Indii Zachodnich, gdzie odzyskał z rąk Francuzów wyspy Saint Kitts oraz Nevis, po czym dołączył do Rodneya w bitwie koło Dominiki 12 kwietnia 1782 roku. Załoga jego flagowego liniowca „Barfleur” zmusiła w niej do poddania francuski 110-działowy „Ville de Paris”.