Με την μετακίνηση τους κάποιες οικογένειες παρέμειναν στα χωριά Φέρες και Αρδάνιο του νομού Έβρου και οι υπόλοιποι εγκαταστάθηκαν στην σημερινή τοποθεσία της Παραδημής. Η επιβίωση των κατοίκων στηριζόταν στην ενασχόληση τους με την γεωργία και την κτηνοτροφία ,κάτι που τους χαρακτηρίζει ακόμη και σήμερα. Εκτός από τις νεότερες γενιές που έχουν εγκατασταθεί στην πόλη της Κομοτηνής και έχουν ασχοληθεί με άλλης μορφής επαγγέλματα. Οι κάτοικοι του Χρυσόλιθου μιλούσαν την αρβανίτικη διάλεκτο και είχαν υψηλό το αίσθημα της ελληνορθόδοξης πίστης και του πατριωτισμού. Φεύγοντας από την περιοχή τους, μαζί με τα λίγα προσωπικά τους υπάρχοντα, έφεραν τις εικόνες, τα ιερά σκεύη καθώς και την καμπάνα της εκκλησίας, για να μπορούν να ακούν (όπως έλεγαν με μαρτυρίες οι παλαιότεροι) τον ίδιο χτύπο της καμπάνας του ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στον νέο τους τόπο. Στο χωριό Χρυσόλιθος την περίοδο του 1922 υπήρχαν δυο ιερείς εκ των οποίων ο ένας απεβίωσε κατά την μετακίνηση. Από τότε μέχρι και σήμερα καύχημα του χωριού είναι ότι έχει προσφέρει αρκετούς ιερείς στην διακονιά τη εκκλησίας. Χαρακτηριστικά των κατοίκων του χωριού είναι ότι είναι άνθρωποι έξυπνοι, ντόμπροι, μπεσαλήδες και πολύ καλοί αγρότες. Ως αρβανίτες τους χαρακτηρίζει το πείσμα και η ισχυρογνωμοσύνη. Το αγωνιστικό πνεύμα και το αίσθημα της φιλοπατρίας είναι έντονα, παράδειγμα αποτελεί ο ελληνοϊταλικός πόλεμος (1940), κατά τον οποίο σαράντα κάτοικοι τού χωριού πολέμησαν στο ελληνοαλβανικό μέτωπο και γύρισαν πίσω όλοι τους χωρίς την παραμικρή απώλεια.