Rok później przystąpił do powstania styczniowego. Swoją działalność w powstaniu rozpoczął walkami w Grójcu, następnie nad rzeką Pilicą, gdzie walczył m.in. w Białobrzegach i Przedborzu. W maju 1863 przeprowadził krótkotrwałą kampanię w pobliżu Olkusza. Stoczył bitwę pod Krzykawką. Walczył też pod rozkazami Langiewicza pod Małogoszczą i Pieskową Skałą. Po bitwie pod Grochowiskami przekroczył granicę i udał się do Krakowa. W Galicji już z awansem na pułkownika organizował Korpus Mazowiecki złożony z 500 ochotników, w tym z ok. 30 Włochów i Francuzów. Na czele oddziału wkroczył do Królestwa i stoczył trzy zwycięskie bitwy. Z powodu wyczerpania ludzi i zapasów powrócił na tereny austriackie. Zorganizował jeszcze jedną wyprawę ze Lwowa na Wołyń. Po upadku powstania, tropiony przez carską policję udał się do Paryża, gdzie został zatrudniony przez inżyniera Ferdinanda de Lessepsa do dobrze płatnych prac projektowych przy budowie Kanału Sueskiego. Wyjechał do Algierii i Egiptu, do 1871 roku pracował w rejonie Suez – Port Said. Po powrocie do Europy osiedlił się we Lwowie. Prowadził tam żywą działalność patriotyczną i społeczną. Mając lat 77, wspierał Orlęta Lwowskie w walkach o to miasto w latach 1918–1919. W 1920 na mocy ustawy o weteranach otrzymał potwierdzenie stopnia pułkownika (weterana).