Jego rodzice byli fińskimi Szwedami. W 1908 r. A. E. Heinrichs ukończył szwedzkie liceum w Helsinkach. Został dziennikarzem w gazetach „Dagens Tidningen”, a następnie „Dagens Pressen”. W lutym 1915 r. wyjechał do Niemiec, gdzie wstąpił ochotniczo do 27 Królewskiego Pruskiego Batalionu Jegrów, w którym służyło wielu Finów. W lutym 1918 r. powrócił do Finlandii. Uczestniczył w fińskiej wojnie domowej jako dowódca w stopniu majora batalionu piechoty. Brał udział w walkach o Tampere i Viipuri, zdobytych przez Białych Finów. W latach 1922–1923 był szefem Sztabu Generalnego armii fińskiej. Do 1924 r. dowodził pułkiem piechoty w Kuovola, po czym do 1925 r. ponownie pełnił funkcję szefa Sztabu Generalnego. Następnie stał na czele 3 Sekcji Sztabu Generalnego. Do 1928 r. szkolił się we francuskiej Akademii Wojskowej. W 1928 r. objął dowództwo Brygady Savo w Viipuri. W latach 1929–1930 był komendantem Akademii Wojskowej w Helsinkach. Jednocześnie sprawował funkcję gubernatora prowincji Vaasa. Do 1938 r. dowodził 1 Dywizją Piechoty. Krótko był inspektorem piechoty.