Jeszcze podczas wojny zgłosił się do funkcji kapelana w Legionach Polskich, lecz nie został przyjęty z uwagi na brak etatów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1919 wstąpił do służby duszpasterskiej Wojska Polskiego otrzymując rangę starszego kapelana (równorzędna wówczas stopniowi wojskowemu kapitana) z uwagi na ukończone studia uniwersyteckie. Wkrótce został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie, gdzie 23 lipca 1919 rozpoczął pełnienie funkcji kapelana. W szeregach tej jednostki służył podczas wojny polsko-bolszewickiej, posługując także w wileńskich szpitalach wojskowych. Brał udział w działaniach frontowych pułku na Wileńszczyźnie, w tym uczestniczył w bitwie pod Dynenburgiem (styczeń 1920), wyprawie kijowskiej (kwiecień 1920), Bitwie Warszawskiej (sierpień 1920), bitwie pod Sejnami (wrzesień 1920), bitwie nad Niemnem (wrzesień 1920). Za bohaterstwo, odwagę oraz za wpływ na żołnierzy z marszu na Giby 22 września 1920 w trakcie bitwy pod Sejnami otrzymał 10 stycznia 1921 Krzyż Walecznych, przyznany przez gen. Edwarda Śmigłego-Rydza. Posługę pasterską w 5 pułku piechoty Legionów pełnił do 31 grudnia 1921.