Al in 1980 speelde hij voor het belofteteam van de nationale ploeg. Op 10 april 1983 maakte hij zijn opwachting voor de nationale ploeg in een wedstrijd tegen Soedan, die ze met 2-1 verloren. In 1984 bereikte hij met zijn land de finale van de CECAFA Cup tegen Malawi. Doordat er niet gescoord werd draaide de finale uit op strafschoppen. Chabala stopte drie strafschoppen van Malawi waardoor zijn land de titel won. In 1987 leidde hij zijn land naar de Olympische Spelen in Seoel. Daar werden ze groepswinnaar, voor Italië, maar in de tweede ronde gingen ze er kansloos onderuit tegen het West-Duitsland van Jürgen Klinsmann. Door de goede prestaties begonnen ze te geloven in een kwalificatie voor het WK 1990. Ze wonnen alle thuiswedstrijden, maar konden op verplaatsing geen punt behalen waardoor ze Tunesië voor moesten laten gaan in de groep. Op het Afrikaans kampioenschap 1990 behaalde hij met zijn team nog de derde plaats. In 1993 leek een WK opnieuw binnen de mogelijkheden. Op 28 april 1993 vloog het team, behalve Kalusha Bwalya en Charly Musonda, die in Europa waren, naar Senegal voor een interland. Het noodlot sloeg echter toe boven Gabon en het vliegtuig stortte neer in de Atlantische Oceaan. Alle inzittenden kwamen om het leven.