Ustanowienie tego aktu prawego było wymagane na mocy art. 23 ustawy zasadniczej Hongkongu z dnia 4 kwietnia 1990 r., de facto hongkońskiej konstytucji, która weszła w życie w 1997 r. Artykuł stanowi, że taka ustawa powinna być uchwalona przez władze Hongkongu. W 2003 r., kilka lat po przekazaniu terytorium Chinom przez administrację brytyjską, została podjęta próba wprowadzenia w życie przepisów art. 23, która jednak nie powiodła się po masowych demonstracjach. Działalność prodemokratycznej opozycji w Hongkongu, w tym organizowane przez nią liczne demonstracje (np. protesty w 2014 r.), przez lata była niewygodna dla władz chińskich. W 2019 r. po fali nowych protestów parlament chiński zatwierdził decyzję o upoważnieniu swojego stałego komitetu do uchwalenia prawa bezpieczeństwa narodowego dla Hongkongu, jeśli Hongkong „nie ustanowi prawa bezpieczeństwa narodowego zgodnie z ustawą zasadniczą tak szybko, jak to możliwe”. W czerwcu 2020 r. ustawa została uchwalona, jednak przez Stały Komitet Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych (organ parlamentu chińskiego), a nie przez Radę Legislacyjną Hongkongu (marginalizowany, autonomiczny rząd lokalny, w którym zasiadają przedstawiciele prodemokratycznej opozycji).