Medina Sidonia had zich goed op de mogelijkheid van een branderaanval voorbereid. Kleinere vaartuigen lagen klaar om de brandschepen van hun koers te brengen en de grotere schepen hadden opdracht om zo veel mogelijk kalm in positie te blijven en in het uiterste geval de ankers te laten slippen — zodat ze weer aan hun drijvende touwen geborgen konden worden. Toen de acht branders naderden en er slechts twee van richting veranderd konden worden, brak er echter grote paniek uit. De reden daarvoor was dat er al maanden geruchten de ronde deden dat de Engelsen als laatste redmiddel 'Antwerps Vuur' of hellebranders zouden gaan inzetten. Drie jaar eerder, tijdens het Beleg van Antwerpen, had ingenieur Frederigo Giambelli, die vanaf 1584 voor Elizabeth was gaan werken, twee scheepjes van zeventig ton met een paar duizend kilo kruit en twee tijdmechanismen in drijvende tijdbommen veranderd en daarmee Farneses schipbrug over de Schelde (gedeeltelijk en tijdelijk) verwoest. De gigantische explosie had bijna duizend Spaanse soldaten op slag gedood. Het verhaal was, steeds verder aangedikt, heel Europa door gegaan en de 'helse machines' hadden een reputatie gekregen niet ongelijk aan die van de huidige atoombom. Na de val van Antwerpen was Giambelli naar Engeland vertrokken om daar zijn werk voort te zetten.