Als tiener deed Reynders aan atletiek. Ze werd in 1955 en 1956 Belgisch kampioene discuswerpen. Fietsen deed ze toen ook al: ze verkocht zakken kolen die ze met een bakfiets naar de klanten bracht. In 1956 werd na 25 jaar weer een dameskoers georganiseerd. Reynders kreeg van een buurtgenoot een koersfiets zonder versnellingen, waarop ze de wedstrijd met ruime voorsprong won. In dat jaar won ze tien van de veertien koersen. Dit waren zogenaamde "wilde koersen" omdat ze niet onder een wielerbond vielen. Yvonne's vader Maurice Van de Vyver richtte daarom in juli 1958 de Belgische Dames Wielerbond (B.D.W.B.) op. Deze werd reeds in februari 1960 opgeheven en opgenomen in de Belgische Wielerbond (B.W.B.). Ook de UCI kon niet langer om de vrouwen heen en organiseerde vanaf 1958 een wereldkampioenschap voor vrouwen. Dit vond plaats op 30 augustus 1958 op het autocircuit van Reims. Reynders werd 20e (van de 29) op ruim zes minuten van winnares Elsy Jacobs. Een jaar later vond het WK plaats in Zandvoort, maar de organisatie wilde geen vrouwenwedstrijd organiseren. De gemeente Rotheux-Rimière ten zuiden van Luik nam de organisatie op zich. De wedstrijd werd twee weken voor de mannenwedstrijd verreden, op een ronde van vier kilometer die 18 keer afgelegd werd. De Luxemburgse titelverdedigster raakte in de voorlaatste ronde opgehouden door een val. Ze wist nog aan te sluiten bij de eerste groep, maar werd in de sprint 15e. Vooraan waren het de Britten en Sovjets die de sprint aantrokken, maar zij werden in de laatste binnenbocht voorbij gestoken door Reynders, die zo in eigen land de eerste regenboogtrui voor België wist te veroveren.