Wstąpił do marynarki w wieku 12 lat i jako jej oficer brał udział m.in. w słynnym rajdzie Duguay-Trouina na Rio de Janeiro w 1711 roku, a w bitwie pod Tulonem w 1744 r. był szefem sztabu wiceadmrała de La Bruyère. W roku 1746 został mianowany kontradmirałem ("Lieutanant-ġénéral") i gubernatorem Nowej Francji, jednak w czasie podróży do Kanady, blisko brzegów Nowej Szkocji flotylla francuska została rozproszona przez sztorm. Przytłoczony niepowodzeniem dowódca eskadry ks. d’Anville padł rażony apopleksją, a zastępujący go d’Estourmel zachorował na febrę, tak że La Jonquière przejął dowodzenie. Gdy jednak i on napotkał silne i przeciwne wiatry oraz otrzymał wieści o pojawieniu się floty brytyjskiej postanowił wracaċ do kraju. Kiedy osiągnął Brest szkorbut i ospa wspólnie z wcześniejszymi wypadkami tej nieszczęsnej ekspedycji pochłonęły łącznie 2861 marynarzy (40% załóg), więcej niż jakakolwiek bitwa morska Wojny o sukcesję austriacką. Powrót do kraju pozwolił jednak markizowi wziąć udział w bitwie u Finisterre, gdzie dowodząc flotą francuską niezwykle zręcznie i dzielnie przeciwstawiał się przeważającemu Ansonowi, co uratowało większość żaglowców osłanianego przez niego konwoju. Ostatecznie musiał on jednak ulec liczebnej przewadze wroga, i ranny dostał się do brytyjskiej niewoli. W tej sytuacji gubernatorem Nowej Francji został Rolland-Michel Barrin.