Pierwszy znaczący sukces odniósł w roku 1964, zdobywając tytuł mistrza Wielkiej Brytanii juniorów. Dwukrotnie reprezentował swój kraj w mistrzostwach świata juniorów (1965, Barcelona i 1967, Jerozolima), za drugim razem zdobywając tytuł wicemistrza świata (za Julio Kaplanem, a przed Janem Timmanem). Pomiędzy 1966 a 1980 ośmiokrotnie wystąpił na szachowych olimpiadach (w tym raz na I szachownicy), zdobywając 3 brązowe medale: wraz z drużyną w roku 1976 oraz indywidualnie w latach 1968 (na IV szachownicy) i 1976 (na II szachownicy). Był również dwukrotnym medalistą drużynowych mistrzostw Europy, oba medale zdobył w roku 1980 w Skarze (brązowy wraz z drużyną oraz złoty za najlepszy wynik na V szachownicy). W roku 1971 zdobył w Blackpool tytuł indywidualnego mistrza Wielkiej Brytanii, natomiast w latach 1968 i 1972 podzielił w mistrzostwach II-III miejsca. W 1976 został drugim Anglikiem (po Anthonym Milesie), który otrzymał tytuł arcymistrza. W czasie trwania swojej kariery zwyciężył w międzynarodowych turniejach rozegranych m.in. w Londynie (1968), Camagüey (1974), Alicante (1977), Sydney (1979, wraz z Ianem Rogersem) oraz w Dortmundzie (1980).