Pod koniec lat 90. XX wieku należał do ścisłej czołówki ukraińskich szachistów. W 1997 r. wystąpił w drużynowych mistrzostwach świata rozegranych w Lucernie, poza tym dwukrotnie reprezentował barwy swojego kraju na szachowych olimpiadach, w obu przypadkach zdobywając medale: srebrny (Erywań, 1996) i brązowy (Elista, 1998). Wielokrotnie startował w finałach indywidualnych mistrzostw Ukrainy, dwukrotnie dzieląc I miejsca (Lwów 1988, wspólnie z Aleksandrem Morozem i Walerijem Niewierowem oraz Ałuszta 1999, wspólnie z Giennadijem Kuźminem, Aleksiejem Bezgodowem, Aleksandrem Moisejenko oraz Andriejem Rachmangułowem). W 2001 r. wystąpił w Moskwie w pucharowym turnieju o mistrzostwo świata, ulegając w I rundzie Francisco Vallejo Ponsowi (po dogrywce).