De openbare eentaligheid van het land leidde tot een sterke taaldruk in de hoofdstad. Brussel was nog steeds hoofdzakelijk Nederlandstalig, en de inwoners spraken een lokale vorm van het Brabants. Desalniettemin leek de stad — in straatnaambordjes, het onderwijs, het bestuur, het culturele leven — naar de buitenwereld toe Franstalig. De notulen van de Brusselse gemeenteraad werden vanaf 28 augustus 1830 — nog voor de Omwenteling — niet meer in het Nederlands maar in het Frans opgesteld.