W tym samym roku zapłacił zespołowi Formuły 1 Arrows pół miliona dolarów, dzięki czemu zadebiutował w Grand Prix Belgii (w zespole tym jeździł do roku sezonu 1986 i zdobył przez ten czas 16 punktów). W sezonie 1987 jeździł w zespole Benetton. Jeździł w nim też w sezonie 1988 (zdobył m.in. 5 miejsc na podium). W roku 1989 trafił do zespołu Williams, tam też odniósł największe sukcesy, między innymi 3 zwycięstwa (pierwsze miejsca w Grand Prix Kanady 1989, Grand Prix Australii 1989 i Grand Prix Węgier 1990, w tym ostatnim zdobył też swoje jedyne pole position. W latach 1991 – 1992 jeździł dla francuskiego zespołu Ligier, gdzie zdobył jedynie 2 punkty, w Grand Prix Australii 1992. W sezonie 1993, jeżdżąc dla zespołu Jordan, nie wywalczył ani punktu. Po roku 1993 wycofał się z Formuły 1. W następnych latach ścigał się w Stanach Zjednoczonych, w serii Champion Racing, wraz z Billem Adamem i Hansem Stuckiem (zdobyli m.in. 2 miejsce w swojej klasie w wyścigu Rolex 24 at Daytona). Po wypadku podczas wyścigu 24 godziny Le Mans w roku 1999 zrezygnował ze ścigania się.