Το χώρο όπου σχεδιαζόταν να κατασκευασθούν αρχικά οι πολυκατοικίες, διεκδικούσαν οι παράγοντες και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, οι οποίοι επεδίωκαν από το 1922 να πετύχουν την ανέγερση γηπέδου σε αυτό ακριβώς το σημείο. Ένα χρόνο μετά (1923) η κατασκευή διακόπηκε άδοξα και η έκταση αποφασίσθηκε βάσει προεδρικού διατάγματος απαλλοτρίωσής της, να χρησιμοποιηθεί για το χτίσιμο προσφυγικών κατοικιών. Τελικά τη λύση έδωσε ο Δήμος Αθηναίων με παραχώρηση προς την ομάδα του οικοπέδου και μεταστέγαση των προσφύγων στο απέναντι ακριβώς σημείο. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών οι πολυκατοικίες αποτέλεσαν στόχο αντιμαχόμενων ομάδων με τα σημάδια από τις ριπές πάνω στους εξωτερικούς τοίχους να παραμένουν ως αδιάψευστοι μάρτυρες. Λόγω της άσχημης εμφάνισης στην οποία έχουν περιέλθει οι συγκεκριμένες κατοικίες τα πρόσφατα χρόνια, υπήρξαν διαμαρτυρίες των γύρω κατοίκων που είχαν να κάνουν με καταγγελίες για καταλήψεις διαμερισμάτων από εξαθλιωμένους αστέγους ή και τοξικομανείς, κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και αισθητική υποβάθμιση της περιοχής. Στα 2009 ωστόσο, μια απόφαση την οποία εξέδωσε το ΚΑΕ περιέπλεξε την κατάσταση. Σύμφωνα με το σκεπτικό της, το συγκρότημα των προσφυγικών πολυκατοικιών χαρακτηρίσθηκε σαν διατηρητέο κτίσμα, βάσει του ιστορικού, πολιτισμικού, κοινωνικοπολιτικού και αρχιτεκτονικού τους υπόβαθρου.