W latach 80. XX wieku należał do czołówki angielskich szachistów. W roku 1986 odniósł największy sukces w karierze, w spektakularny sposób zwyciężając w bardzo silnie obsadzonym w turnieju "GLC" w Londynie (przed m.in. Nigelem Shortem, Johnem Nunnem, Zoltanem Ribli, Lwem Poługajewskim, Lajosem Portsichem, Borysem Spasskim, Rafaelem Waganianem, Jonathanem Speelmanem i Bentem Larsenem). W 1985 reprezentował Anglię w drużynowych mistrzostwach świata w Lucernie (zdobywając brązowy medal), natomiast w 1986 - na szachowej olimpiadzie w Dubaju (gdzie angielscy szachiści zdobyli medale srebrne). Oprócz tego, w 2003 wystąpił w drużynowych mistrzostwach Europy w Płowdiwie. W 1987 wziął udział w turnieju międzystrefowym (eliminacji mistrzostw świata) w Sziraku, zajmując XV miejsce. W następnym roku podzielił I lokatę w mistrzostwach Wielkiej Brytanii w szachach szybkich.