Po śmierci ojca (14 II 1767) odziedziczył nie tylko dobra oświejskie, ale król oddał mu wakujące województwo mińskie. 8 maja 1767 udekorowany został Orderem Świętego Stanisława. W tym też roku został marszałkiem Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jako przewodniczący Trybunału nie chciał przystąpić najpierw do konfederacji słuckiej i toruńskiej, a później radomskiej, oraz stanowczo sprzeciwiał się działalności politycznej Nikołaja Repnina. Na Sejmie Repninowskim został jednym z dwóch przewodniczących delegacji sejmowej. W burzliwym dla Rzeczypospolitej okresie konfederacji barskiej Hylzen był przeciwnikiem konfederatów i zwolennikiem Rosji. Popierany przez ambasadorów rosyjskich, szantażował króla, który zmuszony był obdarzyć go nowymi dostojeństwami. W 1768 roku wyznaczony z Senatu do Asesorii Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1770 roku został wojewodą mścisławskim. Mimo iż po pierwszym rozbiorze Hylzenowi udało się zachować większość majątków i urzędów, doszło do zastopowania jego kariery. Rozczarowany brakiem wyboru do Rady Nieustającej i brakiem kolejnych awansów, nieustannie prosił króla o promocję. W końcu zraził od siebie Stanisława Augusta, który od około 1775 roku przestał wspierać jego karierę. Kiedy liderem partii dworskiej na Litwie został Antoni Tyzenhauz, Hylzen nie chcąc mu się podporządkować, stopniowo odsuwał się od działalności politycznej. W 1776 roku podpisał akt konfederacji Andrzeja Mokronowskiego.