Sinds april 1859 vochten Franse en Sardijnse troepen samen tegen het Oostenrijkse leger. Na de Frans-Sardijnse overwinningen in de Slag bij Magenta (4 juni 1859) en de Slag bij Solferino (24 juni 1859) stelde de Franse keizer Napoleon III op 8 juli 1859 een wapenstilstand voor aan Oostenrijk, zonder medeweten van zijn bondgenoot Camillo Benso di Cavour, de eerste minister van Piëmont-Sardinië. Hoewel de Fransen meerdere militaire overwinningen hadden geboekt, leed het Franse leger grote verliezen onder zijn manschappen, met zelfs 40.000 doden en gewonden in de Slag bij Solferino alleen al. Napoleon III wilde daarom een verlenging van de oorlog tot de herfst of de winter vermijden. Bovendien keerde de Franse publieke opinie zich steeds feller tegen de oorlog. In het bijzonder keerden de katholieken, die het keizerlijke regime in Frankrijk tot dan toe hadden gesteund, zich nu tegen de oorlog, daar deze een existentiële bedreiging begon te vormen voor de Kerkelijke Staat onder gezag van de paus. Gelijktijdig groeide de anti-Franse gevoelens in Pruisen, die de Oostenrijkers steunden, en volgde een Pruisische mobilisatie van 40 000 manschappen aan de oevers van de Rijn.