W połowie 1920 r. Fajsal przegrał z Francuzami wojnę o panowanie nad Syrią i musiał ją opuścić. Tymczasem w Mezopotamii Brytyjczycy uwikłali się w walkę z falą wystąpień przeciwko ich władzy. Lawrence spotkał się z premierem Lloydem George’em. Wkrótce szef rządu oddał sprawy bliskowschodnie w ręce ministra Winstona Churchilla, który 18 lutego 1921 r. uczynił Lawrence’a swoim doradcą. Dawny towarzysz broni przekonał Arabów do podjęcia rokowań. W ich wyniku Fajsal został królem częściowo niepodległego Iraku, a jego brat Abdullah emirem Transjordanii. Lawrence nadzorował powstawanie armii i reformę systemu podatkowego tego państwa. Zabiegał również o zwiększenie autonomii Egiptu i usiłował wynegocjować pokój między szarifem Husajnem a jego rywalem ibn Saudem. Bezskutecznie starał się o zawarcie układu między Hidżazem a Wielką Brytanią, który potwierdziłby zrealizowanie jej wojennych zobowiązań. W 1922 r. ostatecznie wycofał się z działalności w sprawach arabskich. Uważał, że udało mu się doprowadzić ją do satysfakcjonującego finału.