Po wojnach szwedzkich Pień został zrujnowany i zszedł do rangi drobnego folwarku, który od 1772 roku wraz z całą Ziemią Chełmińską podlegał jurysdykcji Królestwa Prus. Skonfiskowany folwark o powierzchni ok. 120 ha (w tym ok. 20 ha lasu) przeszedł pod zarząd pruskiej domeny królewskiej. Teren rozdzielono między dzierżawców wieczystych. Do majątku Pień, którego obszar wynosił 390 ha, należała też część sąsiedniej wsi zwanej Słończ Pieński. Od 1850 folwark należał do Karola Augusta Eistadta, a od 1882 do Hermanna Bolta. Powstała w tym czasie nowa zagroda folwarczna. Właściciele byli jednocześnie urzędnikami stanu cywilnego tzw. pruskiego okręgu ostromeckiego. W okresie międzywojennym majątek nadal dzierżyła rodzina Boldtów. Hugon Boldt, ostatni niemiecki właściciel folwarku Pień, w 1939 roku był członkiem zbrodniczej organizacji Volksdeutscher Selbstschutz i przyczynił się do zamordowania kilku Polaków. Po II wojnie światowej część ziemi rozparcelowano na rzecz osób prywatnych, a pozostałą część przekazano Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, a po jej rozwiązaniu PGR. Od lat 90. XX w. całość ziemi użytkują rolnicy.