Κατά τον εικοστό αιώνα ο πόλεμος συνέχισε να δίνει κίνητρα για την ανάπτυξη της ιατρικής. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αλεξίς Καρέλ και Χένρυ Ντέικιν ανέπτυξαν την ομώνυμη μέθοδο για την περιποίηση τραυμάτων και το «διάλυμα του Ντέικιν», που βοηθούσε στην πρόληψη της γάγγραινας. Με την αρχή του αιώνα (1901) ήρθε η ανακάλυψη του συστήματος των ομάδων ABO του αίματος, κάτι που διέδωσε πολύ τη μετάγγιση αίματος. Για πρώτη φορά κινητές νοσοκομειακές μονάδες συνόδευαν τα στρατεύματα μέχρι και σε μικρή απόσταση από το μέτωπο, και το αίμα για μεταγγίσεις κλεινόταν σε δοχεία μέσα σε κασόνια με πάγο και αποστελλόταν σε αυτές τις μονάδες. Σε αυτές αναπτύχθηκαν προχωρημένες τεχνικές για την αντιμετώπιση μειζόνων τραυματισμών και τον έλεγχο των μολύνσεων. Κατά τη Μεξικανική Επανάσταση (1910-1920) ο στρατηγός Πάντσο Βίγια δημιούργησε για πρώτη φορά στην ιστορία τρένα-νοσοκομεία για τους τραυματίες στρατιώτες. Κλειστά βαγόνια χρησιμοποιήθηκαν ως κινητά χειρουργεία ή χώροι αναρρώσεως, με έως και 40 ιατρούς ανά συρμό. Οι σοβαρότερα τραυματισμένοι μεταφέρονταν σε κεντρικά νοσοκομεία πόλεων με το τρένο. Οι χιλιάδες ακρωτηριασμένοι των πολέμων έδωσαν κίνητρο για την ανάπτυξη βελτιωμένων προσθετικών μελών και της πλαστικής χειρουργικής. Στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο διαδόθηκε η χρήση των ακτίνων Χ του Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν και του ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Μετά τη λήξη του πολέμου αναπτύχθηκαν οι πρώτοι αντιμικροβιακοί παράγοντες, οι σουλφοναμίδες.