Alegoryczny wizerunek króla Polski i wielkiego księcia litewskiego Stanisława Augusta, został skomponowany przez niego samego jako swoiste przesłanie do współczesnych i próba wytłumaczenia swego 29-letniego wówczas panowania. Powstał w niezwykle trudnym dla króla momencie, gdy akces do konfederacji targowickiej 24 lipca 1792 w trakcie wojny polsko-rosyjskiej pozbawił go realnej władzy i zaufania poddanych, a ściągnął szykany i odium zdrajcy. Na dwa miesiące przed namalowaniem obrazu 23 stycznia 1792 został podpisany przez Rosję i Prusy akt II rozbioru Polski. Stanisław August usiłował wytłumaczyć swoje racje w napisanej przez siebie dzień później broszurze "Zdanie o królu polskim". Podobne zadanie miał spełnić omawiany portret, powtarzany na zlecenie króla w wielu replikach i kopiach (zachowało się ich 19). Łaciński cytat "Quaesivit coelo lucem" (pol. "szukał światła na niebie") z IV księgi "Eneidy" rzymskiego poety Wergiliusza widoczny na gzymsie konsoli, odnosi się do ostatnich chwil przed samobójczą śmiercią królowej Kartaginy Dydony, opuszczonej przez umiłowanego Eneasza. W osiemnastowiecznej Polsce, poemat Wergiliusza był bardzo znany, stanowiąc źródło pouczeń moralnych o miłości ojczyzny i obowiązków względem niej. Sytuacja załamanej Dydony, dla której nie ma innego wyjścia jak rozstanie się z życiem, podobna jest do położenia Stanisława Augusta, dla którego nie ma innego wyjścia jak abdykacja.