Το 1942, με την δημιουργία της έδρας, εξελέγη καθηγητής παιδιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ωστόσο το 1945, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Απελευθέρωση της Ελλάδας, η Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ διαλύθηκε, παύοντας όλους τους καθηγητές από τα καθήκοντα τους. Όταν επανιδρύθηκε εξελέγησαν μόνον 11 καθηγητές και σε αυτούς δεν βρισκόταν ο Βέρας. Έγινε εκλογή για την πλήρωση της θέσης αυτής, χωρίς όμως επιτυχία και έτσι ο διευθυντής της κλινικής Κάρολος Αλεξανδρίδης την ανέλαβε. Ο Βέρας προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, αλλά εν τω μεταξύ η Ιατρική Σχολή είχε κρίνει νομότυπη την διαδικασία μετά από απόφασή της τον Απρίλιο του 1946. Στην συνεδρίαση αυτή μάλιστα διατυπώθηκαν κατηγορίες εις βάρος του Βέρα, αναφορικά με τα εθνικά του αισθήματα, αναγκάζοντάς τον να προσκομίσει δικαιολογητικά για να πείσει τους καθηγητές-εκλέκτορες της Ιατρικής Σχολής. Πιθανώς ο λόγος που οδήγησε την κατάσταση στο σημείο αυτό ήταν η απόκτηση εκ μέρους του Βέρα της ιταλικής ιθαγένειας από τον πατέρα του κατά την διάρκεια των τουρκικών διωγμών κατά τον Ελλήνων ενόσω βρισκόταν στην Σμύρνη, ωστόσο είχε αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα το 1939 μετά από αίτηση του. Μάλιστα κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου συνελήφθη και φυλακίστηκε από τις ελληνικές αρχές σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άργος, αποφυλακίστηκε όμως σε σύντομο διάστημα μιας και δεν προέκυψαν κατηγορίες εναντίον του. Μετά από όλα αυτά ο Βέρας δικαιώθηκε το 1947 και επέστρεψε στην θέση του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μένοντας εκεί μέχρι το 1957 όταν συνταξιοδοτήθηκε.