W Paryżu podczas okupacji wielokrotnie przeprowadzano masowe aresztowania Żydów, np. 10 maja 1941 r. zatrzymano 4 tys. osób, obławy powtarzały się też w następnych latach, w historii najbardziej zapisało się jednak wydarzenie znane jako obława na Welodromie Zimowym ("la rafle du Vel’ d’Hiv"), do której doszło w lipcu 1942 r. W miesiącu tym Niemcy postanowili zatrzymać i deportować Żydów nieposiadających francuskiego obywatelstwa, którzy przybyli do Francji z Niemiec, Austrii, Polski, Czechosłowacji i innych krajów. Podczas obławy gestapo ściśle współpracowało z policją francuską. Wczesnym rankiem 16 lipca 1942 r. francuscy policjanci zatrzymali w Paryżu i najbliższej okolicy 12 884 osób (w większości kobiety i dzieci). Z tego 6 tys. trafiło do obozu w Drancy, a resztę przetransportowano na Welodrom Zimowy – zadaszony tor kolarski w pobliżu wieży Eiffla, gdzie przed wojną organizowano m.in. wyścigi sześciodniowe. Zatrzymani Żydzi przebywali tam przez pięć dni w fatalnych warunkach. Mieli do dyspozycji jedynie pięć toalet i jeden kran z wodą, sytuację pogarszała wysoka temperatura panująca na welodromie przykrytym szklanym dachem. Żywność otrzymywali od Czerwonego Krzyża i kilku lekarzy i pielęgniarek, którym pozwolono wejść na teren obiektu. Już na welodromie wiele osób zginęło, próbując uciekać, lub popełniając samobójstwo. Po pięciu dniach zatrzymanych zabrano do Drancy i innych obozów przejściowych, a następnie do obozów zagłady, gdzie większość zginęła.