Swój udział w obradach Legislatywy Isnard zaznaczył się ostrą krytyką Ludwika XVI, Marii Antoniny i całego otoczenia dworu, zarzucając kręgowi królewskiemu działanie na niekorzyść Francji, uleganie wpływom austriackim i nieprzestrzeganie konstytucji. Będąc wrogiem absolutyzmu, Isnard obawiał się jednak również zbytniej aktywności ludowej. Ostrzegał przed siłą spontanicznych wystąpień i powstań, zachęcając do bardziej umiarkowanego kursu. 20 czerwca 1792, gdy lud zaatakował Tuileries, zdemolował apartamenty królewskie, a samego władcę znieważył, Isnard należał do nielicznych deputowanych broniących monarchy. Polityczna ślepota Ludwika XVI zraziła go jednak do tego stopnia, że poparł powstanie 10 sierpnia 1792 i obalenie monarchii.