Od 18 kwietnia 1943 w stopniu pułkownika dowodził 73 Dywizją Piechoty Gwardii w 7 Armii Gwardii na Froncie Woroneskim, potem Stepowym, od października 1943 do lutego 1944 2 Ukraińskim, następnie 3 Ukraińskim, brał udział w bitwie pod Kurskiem i bitwie o Dniepr, gdzie 9 października 1943 został ranny. 25 października 1943 otrzymał stopień generała majora. Uczestniczył w operacji bieriezniegowato-snigiriewskiej, odeskiej i jassko-kiszyniowskiej, zajmowaniu Prawobrzeżnej Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Węgier, Jugosławii i wschodniej Austrii. Od 31 grudnia 1943 do 18 stycznia 1944 pełnił obowiązki dowódcy 75 Korpusu Piechoty 53 Armii 2 Frontu Ukraińskiego. Jego dywizja forsowała południowy Bug, Dniestr, Prut, Seret, Cisę i Dunaj. Wraz z Narodową Armią Wyzwolenia Jugosławii dowodzona przez niego dywizja zajęła Belgrad w październiku 1944, a 14 listopada sforsował Dunaj. W marcu 1945 objął dowództwo 21 Korpusu Piechoty Gwardii w 4 Armii Gwardii 3 Frontu Ukraińskiego; za zasługi w zdobyciu Wiednia korpus ten otrzymał miano "Wiedeńskiego". 19 kwietnia 1945 awansowano go na generała porucznika. Po wojnie dowodził korpusem w Odeskim Okręgu Wojskowym, od lipca 1950 do kwietnia 1953 był pomocnikiem dowódcy wojsk Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego, od kwietnia do września 1953 był zastępcą dowódcy, następnie dowódcą 15 Armii Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego na Sachalinie i Kurylach. W 1950 został deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR. Pochowano go na Cmentarzu Nowodziewiczym.