Trudno określić datę powstania Ulanowic, prawdopodobnie pierwsi mieszkańcy osiedlili się na terenie obecnej miejscowości około X wieku. Pierwsze wzmianki na temat okolicy pojawiają się za panowania książąt świdnicko jaworskich Bolka I i Bolka II. Książę Bolko I około 1289 roku wykupił od benedyktynów w Krzeszowie dobra klasztorne, które w 1292 roku przekazał cystersom. Zakon cystersów otrzymał we władanie wiele okolicznych wsi, w tym Ulanowice. Okolice Lubawki wraz z Ulanowicami były w posiadaniu zakonu aż do 1810 r. Do 1392 r. Ulanowice wchodziły w skład Księstwa Świdnickiego, które należało do korony polskiej, a następnie przeszło we władanie czeskie. W czasie wojen husyckich 1425 i 1431 osada została spustoszona. Dziesiątki wojen, epidemii i klęsk żywiołowych w XV wieku nie oszczędzały osady. Od 1526 r. Śląsk, a wraz z nim Ulanowice przechodzą pod panowanie Habsburgów. Wiek XVI sprzyja rozwojowi Ulanowic, osada zaczyna się intensywnie rozwijać dzięki rozwijającemu się w okolicy tkactwu lnu. Rozwój zostaje zahamowany przez wojnę trzydziestoletnią 1618-1648 oraz kryzys gospodarczy, który nastał po wojnie. W 1646 wojska szwedzkie obrały sobie okolice Lubawki jako miejsce kwaterunku. Okolica i Ulanowice zostały splądrowane. Przez ponad pół roku Ulanowice były zupełnie opuszczone przez mieszkańców. Po zakończeniu działań wojennych osada powoli zaczęła się rozwijać dzięki reaktywowaniu w pobliskiej Lubawce handlu i produkcji płótna. Prawdziwe ożywienie gospodarcze na tym terenie nastąpiło w XVIII wieku po otwarcie wolnego portu w Trieście, kiedy Lubawka i okolica znalazły się na drodze tranzytowej ze Śląska do krajów naddunajskich.