Samochód nie był gotowy, aby ścigać się w Grand Prix Włoch, postanowiono go zatem wystawić na Grand Prix Stanów Zjednoczonych. W tym okresie Tanner i Pennington zakończyli współpracę, a samochód stał się własnością Penningtona. Kierowcą został młody Brazylijczyk Fritz d’Orey, w 1959 roku ścigający się w Europie samochodami Formuły Junior i GT. Wziął udział również w dwóch Grand Prix Formuły 1, ścigając się Maserati 250F w barwach Scuderia Centro Sud. D'Orey był dobrze znany Penningtonowi, ponieważ mieszkał w Modenie i ścigał się jego Ferrari 250GT. W Grand Prix USA Brazylijczyk zakwalifikował się na 17 miejscu (na 19 startujących). Z wyścigu wycofał się na siódmym okrążeniu z powodu wycieków oleju.