Όταν οι καθολικοί και γαλλόφωνοι Βέλγοι αποσπάστηκαν από την Καλβινιστική Ολλανδία μετά τη Βελγική Επανάσταση του 1830, η Λιμβουργία πέρασε σχεδόν ολοκληρωτικά στον έλεγχό τους. Εντούτοις, η Συνθήκη του Λονδίνου του 1839 διαίρεσε την περιοχή στα δύο με το ανατολικό κομμάτι να δίδεται στην Ολλανδία και το δυτικό στο Βέλγιο (οι δυο πλευρές κατέχουν τον ίδιο τοπικό ύμνο). Μετά το Συνέδριο της Βιέννης και προκειμένου να κατευναστεί η αντίδραση της Πρωσσίας, η Λιμβουργία παραδόθηκε εκ νέου στη Γερμανική Συνομοσπονδία (με εξαίρεση το Μάαστριχτ και το Φένλο) μεταξύ 5 Σεπτεμβρίου 1839 και 23 Αυγούστου 1866 με το όνομα «Δουκάτο της Λιμβουργίας». Το Μάιο του 1867, το Δουκάτο που ουσιαστικά παρέμεινε συνδεδεμένο με το Βασίλειο της Ολλανδίας επανήλθε οριστικά στην κατοχή του τελευταίου με τη νέα Συνθήκη του Λονδίνου (1867). Ο τίτλος του Δουκάτου συνέχισε να χρησιμοποιείται σε αρκετές επίσημες πράξεις μέχρι το 1907, ενώ παρά το γεγονός ότι η υπόλοιπη Ολλανδία διαθέτει «Βασιλικούς αντιπροσώπους» στο ενωμένο Βασίλειο, η Λιμβουργία διαθέτει «Κυβερνήτη».