Po wybuchu I wojny światowej Niemcy nie zdołały wykonać planu wojny błyskawicznej, wojna przybrała charakter pozycyjny, rosło niezadowolenie z jej powodu. 21 marca 1918 roku rozpoczęła się tzw. ofensywa wiosenna 1918 roku. Miała na celu przełamanie frontu i pokonanie aliantów przed przybyciem wojsk amerykańskich. Była to seria ataków wojsk niemieckich na froncie zachodnim, podzielona na cztery operacje. Pierwsza, o nazwie Michael rozpoczęła się 21 marca 1918 roku uderzeniem około 750-tysięcznej armii z 6 tysiącami dział na długości 60 kilometrów frontu zachodniego, której celem było rozerwanie linii alianckich wojsk na dwie części. Pod koniec maja Niemcy przystąpiły do ofensywy na froncie francuskim (Operacja Blücher-Yorck). Ostatnia próba przerwania frontu miała miejsce 15 lipca nad Marną (bitwa nad rzeką Marną). Wstrzymano ją już 17 lipca, a dzień później kontrofensywę rozpoczęły armie pod dowództwem francuskim i amerykańskim (ofensywa stu dni), co ostatecznie zmusiło Niemcy do rokowań pokojowych. 14 sierpnia 1918 roku dowódca generał Erich Ludendorff doniósł o porażce. Od tego czasu przez najbliższe sześć tygodni w niemieckiej polityce właściwie nic się nie działo, natomiast znacznie zaczęła pogarszać się sytuacja militarna. Front turecki się załamał, a front austriacki we Włoszech był w bardzo słabej kondycji. Coraz słabszy był front zachodni.