Szczególne starania na rzecz zakończenia konfliktu izraelsko-arabskiego podjęła na początku lat 90. XX wieku administracja prezydenta USA George’a H. Busha. W październiku 1991 w Madrycie pod wspólnym przewodnictwem Stanów Zjednoczonych i ZSRR odbyła się konferencja pokojowa z udziałem Izraela, Syrii, Jordanii (z przedstawicielami Palestyńczyków w składzie delegacji) i Libanu. Prezydent USA stwierdził podczas otwarcia konferencji, że jego kraj oczekuje zarówno podjęcia rozmów izraelsko-palestyńskich, jak i rozmów między Izraelem a poszczególnymi państwami arabskimi. Zwolennikami zawarcia pokoju z Syrią byli również premierzy Izraela Icchak Rabin, Szimon Peres i Ehud Barak. W 1993 Rabin zapewnił amerykańskiego sekretarza stanu Warrena Christophera, że Izrael był gotów opuścić wzgórza Golan, jeśli Syria zgodziłaby się zawrzeć traktat pokojowy zbliżony do izraelsko-egipskiego, korzystny dla Izraela. Z kolei Hafiz al-Asad w rozmowie z Christopherem twierdził, że pokój byłby możliwy na warunkach uwzględniających w równym stopniu bezpieczeństwo sygnatariuszy, po opuszczeniu przez Izraela wzgórz Golan. Syryjski prezydent zgodził się na przystąpienie do negocjacji, gdyż zdawał sobie sprawę ze zmienionej sytuacji międzynarodowej, utraty sojusznika radzieckiego i zdominowania światowej polityki przez Stany Zjednoczone.