Na terenie dzisiejszych Niemiec w dalszym ciągu istniało cesarstwo, lecz elekcyjny charakter wyboru cesarza oznaczał, że nie było trwałej dynastii, która mogłaby uformować silne państwo. Dalej na wschód stawały się potęgami królestwa Polski, Węgier i Czech. Chrześcijańskie królestwa Półwyspu Iberyjskiego kontynuowały proces rekonkwisty; Portugalia w XV wieku koncentrowała się na ekspansji zamorskiej, podczas gdy inne królestwa były rozdzierane sporami o sukcesję i walkami wewnętrznymi. Anglia po przegranej wojnie stuletniej pogrążyła się w długotrwałej wojnie domowej, zwanej wojną Dwóch Róż, która trwała do lat 90. XV wieku. Wojna skończyła się, gdy królem Anglii został Henryk Tudor (1485–1509, jako Henryk VII) i umocnił swoją władzę nad Anglią po zwycięstwie nad Ryszardem III (1483–85) w bitwie pod Bosworth w 1485. Pod koniec XIV wieku Małgorzata I (zm. 1412) doprowadziła do zjednoczenia Norwegii, Danii i Szwecji w ramach unii personalnej, zawartej na zjeździe w Kalmarze w 1397. Głównym celem unii kalmarskiej było przeciwstawienie się ekspansji niemieckiej w Europie Północnej. Po śmierci królowej Małgorzaty I zaznaczył się wyraźny konflikt pomiędzy Danią i Szwecją, który z czasem doprowadził do całkowitego rozpadu unii (1523). Drugą główną siłą w rejonie Morza Bałtyckiego w tym okresie była Liga Hanzeatycka, związek miast handlowych Europy Północnej, który zmonopolizował handel w tym regionie. Szkocja wyzwoliła się spod panowania angielskiego w wyniku wojny, w której powstańcami szkockimi dowodził Robert I Bruce (1306–29), który koronował się na króla Szkocji w 1306. W 1328 Anglia uznała niepodległość Szkocji; w tym samym roku uczyniło to papiestwo.