Piastowany przez Leszczyńskiego urząd starosty generalnego okazał się niezwykle istotny dla jego dalszej kariery w chwili śmierci króla Władysława IV (20 maja 1648). Ponieważ śmierć monarchy zbiegła się z bezprecedensowymi klęskami wojsk koronnych na Ukrainie, wywołało to popłoch i chaos w całej Rzeczypospolitej. Starosta generalny podjął więc szereg kroków mających zapewnić bezpieczeństwo i spokój w podległej mu prowincji. Już 28 maja wydał uniwersał nakazujący szlachcie pełną gotowość na wypadek zwołania pospolitego ruszenia. Zdobywając uznanie i zaufanie szlachty uzyskał Bogusław od sejmiku średzkiego nadzwyczajne uprawnienia na czas bezkrólewia: jako starosta objął dowództwo nad pospiesznie zbieranymi oddziałami, a także pełną kontrolę nad środkami finansowymi przeznaczonymi na zaciąg i opłacenie wojska. Ponadto otrzymał kontrolę nad działalnością sądów kapturowych, których wyroki musiały być od tej pory przez niego zatwierdzane. Był wówczas Leszczyński u szczytu swej popularności w Wielkopolsce. Wkrótce jednak wszedł w wir polityki ogólnokrajowej posłując do sejmów i zostając dwukrotnie marszałkiem izby poselskiej (1648 i 1649/1650), by ostatecznie w 1650 roku otrzymać swój pierwszy urząd senatorski. I choć starostą generalnym pozostał do swej śmierci w 1659 roku, to w latach późniejszych przywiązywał do obowiązków związanych z tą godnością znacznie mniej wagi, czego najjaskrawszym przykładem miało być jego zachowanie w trakcie szwedzkiego potopu.