Ο έντονος ανταγωνισμός ανάμεσα στα περισσότερο προηγμένα ναυτικά κράτη έδωσε νέα ώθηση στην ανάπτυξη ακόμη πιο προηγμένων γαλερών με πολλές σειρές κωπηλάτες. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού της 1ης χιλιετίας π.Χ., οι ναυτικές δυνάμεις της Μεσογείου ανέπτυσσαν διαδοχικά μεγαλύτερα και πολυπλοκότερα πολεμικά σκάφη, με πιο προηγμένο τύπο σε αυτήν τη χρονική περίοδο την κλασική τριήρη, με 170 κωπηλάτες. Οι τριήρεις αναφέρθηκε ότι πολέμησαν σε αρκετές αποφασιστικές ναυμαχίες, όπως αυτές των Περσικών Πολέμων (502-449 π. Χ.) και του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.Χ.). Σε αυτές τις ναυμαχίες συμπεριλαμβάνεται και η Ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς, το 405 π.Χ., η οποία σφράγισε την ήττα της Αθήνας (και των συμμάχων της) από τη Σπάρτη και τους συμμάχους της. Η τριήρης ήταν ένα προηγμένο (για την εποχή) πλοίο που κόστιζε (σχετικά) ακριβά για να ναυπηγηθεί, να διατηρηθεί και να παραμείνει με (σχετικά μεγάλο) ετοιμοπόλεμο πλήρωμα. Μέχρι τον 5ο π.Χ. αιώνα, οι προηγμένες πολεμικές γαλέρες (τριήρεις) είχαν αναπτυχθεί από τα αξιόλογα μεγάλα ναυτικά κράτη, εφόσον είχαν αρκετά αναπτυγμένες οικονομίες για να τις ναυπηγήσουν ή και να τις συντηρήσουν. Ήταν σαφώς συνδεδεμένες με την τελευταία (για τότε) ναυτική πολεμική τεχνολογία, γύρω στον 4ο π.Χ. αιώνα και μπορούσαν να αναπτυχθούν μόνο σε ανεπτυγμένα κράτη με ανεπτυγμένες οικονομίες και επίσης ανεπτυγμένη διοίκηση. Εκτός από τα σκάφη καθεαυτά απαιτούσαν και προικισμένους κωπηλάτες που συνήθως ήταν ελεύθεροι πολίτες, εξασκημένοι για χρόνια στην κωπηλασία.