W 1951 roku zdobył tytuł mistrza Niemiec juniorów, natomiast w 1953 w Kopenhadze – tytuł wicemistrza świata juniorów do lat 20 (w turnieju tym podzielił I miejsce wraz z Oscarem Panno, ale z powodu posiadania gorszej punktacji dodatkowe sklasyfikowany został na II miejscu). W niedługim czasie awansował do ścisłej czołówki szachistów zachodnioniemieckich, dwukrotnie (w latach 1955 i 1961) zdobywając złote medale indywidualnych mistrzostw kraju. Pomiędzy 1954 a 1978 rokiem dziesięciokrotnie uczestniczył w szachowych olimpiadach, największy sukces odnosząc w roku 1964 w Tel Awiwie, gdzie szachiści RFN zdobyli brązowe medale.