Στη διάρκεια του 19ου αιώνα η κινεζική κοινωνία συνίσταται ως επί το πλείστον από χωρικούς και μια μειοψηφία γαιοκτημόνων από τους οποίους προέρχονταν οι μορφωμένοι κυβερνητικοί διευθυντές. Λαϊκές κινητοποιήσεις εκδηλώνονταν από χωρικούς λόγω της φτώχειας και της βαριάς φορολογίας και από μυστικές εταιρείες (οι Τριάδες): μεταξύ 1820-1836 σημειώνονται 15 τέτοιες εξεγέρσεις. Η ήττα από τη Βρετανική Αυτοκρατορία στον Πρώτο Πόλεμο του Οπίου (1840) οδήγησε στη Συνθήκη της Νανκίνγκ (1842), σύμφωνα με την οποία το Χονγκ Κονγκ μεταβιβάστηκε στη Βρετανία και επιτράπηκε η εισαγωγή οπίου (παραγόμενου σε εδάφη της βρετανικής αυτοκρατορίας). Οι μεταγενέστερες στρατιωτικές ήττες και οι άνισες συνθήκες με άλλες δυτικές δυνάμεις συνεχίστηκαν ακόμα και μετά την πτώση της δυναστείας Τσινγκ. Στα μέσα του αιώνα σημειώνεται η εξέγερση του Ταϊπίνγκ υπό την ηγεσία του Χονγκ Σιουτσουάν που είχε δανειστεί από τους χριστιανούς ιεραποστόλους την ιδέα ενός Μεσσία, ξεσήκωσε μεγάλο μέρος του εσωτερικού της χώρας και για ορισμένο χρονικό διάστημα (1850-1864) διατήρησε την εξουσία. Η σημασία της έγκειτο στο ό,τι ήταν η πιο αιματηρή και έφερε τη δυναστεία των Τσινγκ πολύ κοντά στην πτώση της. Παράλληλα με την ανταρσία Τάι Πινγκ σημειώνονται μεταξύ 1852-1864 και άλλες (μουσουλμανική ανταρσία στα νοτιοδυτικά, εθνικών μειονοτήτων νοτιοδυτικά, στη Φορμόζα, στη Χαϊνάν, των "λαμπηδοφόρων" στις επαρχίες που επλήγησαν από πλημμύρες του Χουάνγκ Χο.