Kampania wyborcza w 1864 roku odbywała się w cieniu wojny secesyjnej. Nastroje społeczne na Północy były wówczas negatywne, z powodu niepowodzeń armii generała Granta i panowało wówczas zmęczenie wojną. Pierwsi swoją konwencję wyborczą w Baltimore zwołali republikanie, którzy na początku czerwca nominowali Abrahama Lincolna, by ubiegał się o reelekcję. Natenczas nazywali siebie Partią Unii Narodowej, by podkreślić ogólnonarodową solidarność i chęć zakończenia wojny. W tym samym celu, republikanin Lincoln nominował kandydatem na wiceprezydenta demokratę z Południa – Andrew Johnsona. Gest ten nie spodobał się niektórym delegatom i spowodował, że dysydenci, znani jako Radykalni Republikanie, zebrali się tydzień później w Cleveland i wysunęli kandydaturę prezydencką generała Johna Frémonta. Dwa miesiące później swoją konwencję wyborczą zwołali demokraci, którzy nominowali generała George’a McClellana, który także deklarował chęć zakończenia wojny, lecz z zachowaniem niewolnictwa na terenach zbuntowanych. We wrześniu wojska Unii dokonały przełomu w walkach – armia generała Shermana zdobyła Atlantę, natomiast kilka tygodni wcześniej marynarka wojenna zdobyła Mobile – ostatni czynny port Konfederacji. Następnie wojska generała Sheridana zwyciężyły w bitwach pod Winchester i Cedar Creek. Zwycięstwa te i rezygnacja Frémonta przechyliły szanse w wyborach na korzyść Lincolna.