In 1947 verbeterde hij de wereldrecords op de 400 meter (eerder van William Smith) en 100 meter (van Alan Ford), terwijl hij tevens op beide afstanden met een ruime voorsprong Europees kampioen werd. Drie jaar later wist hij met succes beide Europese titels te verdedigen. Daarnaast won hij zowel in 1947 als in 1950 met het Franse team zilver op de 4x200 meter estafette. Door zijn uitmuntende prestaties - hij was in de zomer van 1948 in topvorm - werd verwacht dat hij ook goed zou presteren op de Olympische Zomerspelen in Londen. Op de 100 meter vrije slag zakte Jany echter in en viel met een vijfde plaats buiten het podium, achter onder meer de Amerikaan Walter Ris. Zijn zus Ginette wilde hem troosten, maar werd op de rand van het bad niet lekker. Ook op de 400 meter veroverde hij geen medaille. Wel won hij met het estafetteteam brons op de 4x200 meter vrije slag. Deze laatste prestatie herhaalde hij in 1952 op de Olympische Zomerspelen in Helsinki. Bij zijn deelname aan de Olympische Zomerspelen in Melbourne (1956) kwam hij niet door de heats. In 1960, op de Zomerspelen in Rome, deed hij alleen mee aan de waterpolowedstrijden.