Był synem Wetio Watiowa i Conki. W 1903 ukończył szkołę wojskową w Sofii i uzyskał awans na stopień podporucznika artylerii, a w 1906 na stopień porucznika. Studia kontynuował w Akademii Wojskowej w Turynie. Brał udział w I wojnie bałkańskiej jako dowódca baterii w 4 pułku artylerii. Wziął udział w bitwie pod Czataldżą, w której został ranny. W czasie I wojny światowej w stopniu kapitana, a od 1916 majora był szefem sztabu brygady w 7 rilskiej dywizji piechoty, a następnie kierował wywiadem w sztabie armii. Pod koniec wojny dowodził kompanią w 7 dywizji piechoty. Po zakończeniu wojny objął stanowisko zastępcy dowódcy 8 pułku piechoty, a następnie to samo stanowisko w 1 pułku piechoty stacjonującym w Sofii. W 1923 już w stopniu pułkownika objął funkcję szefa sztabu 6 dywizji piechoty, a od 1927 dowódcy 8 tundżańskiej dywizji piechoty. W 1930 uzyskał awans na pierwszy stopień generalski i od tego czasu służył w II Okręgu Inspekcji Wojskowej. 9 maja 1934, tuż przed przewrotem wojskowym objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Nikoły Muszanowa. Mimo iż był związany ze Związkiem Wojskowym, który przygotowywał zamach, objął kierownictwo resortu bez konsultacji z kierownictwem organizacji.