Wiceadmirał Kurita był o włos od zrealizowania celu operacji „Shō-Ichi-Gō” – zniszczenia amerykańskiego desantu w zatoce Leyte. Amerykańskie lekkie siły nawodne, jakie pozostały do bezpośredniej osłony desantu, mimo desperackich ataków nie mogły poważnie zagrozić jego zespołowi uderzeniowemu. W krótkim boju na podejściach do zatoki Leyte udało mu się zatopić 2 lotniskowce eskortowe i 3 niszczyciele. W krytycznym momencie jednak, pod presją ataków lotniczych, w wyniku których utracił 3 krążowniki, mniemając że ma przed sobą główne siły uderzeniowe 7. Floty, nakazał całkowity odwrót na północ. O rezultacie starcia zadecydowały czynniki psychologiczne i dowodzenie: utrata sztabu na zatopionym krążowniku „Atago” oraz wyczerpanie i ciężki stres, jakiemu poddany był japoński dowódca (związany z zatopieniem okrętu flagowego, ciężkim bombardowaniem lotniczym w dniach poprzedzających oraz desperackimi atakami amerykańskich sił lekkich). Jak przyznał w powojennych wspomnieniach, decyzja o odwrocie wkrótce po nawiązaniu kontaktu bojowego z zespołem desantowym pod Leyte była błędna: