Pierwsza wzmianka o Wildzie pochodzi z 1253 – Władysław Odonic oddał poznańskiemu biskupstwu wieś Minikowo wraz z przyległymi gospodarstwami, wśród nich są Wierzbice (pierwotna nazwa Wildy). 31 maja 1488 Wierzbice kupił Jakub Wilda, to od jego nazwiska dzielnica zyskała później swoje miano. Najprawdopodobniej w 1529 folwark Wilda (wraz ze wsią Luboń) zakupiło miasto. Uprawiano tu potem najwięcej pszenicy z posiadłości miejskich. Hodowano też konie. Do folwarku należały trzy młyny. W drugiej połowie XVI w. u zbiegu dzisiejszych ulic Niedziałkowskiego i Górnej Wildy powstał na terenach byłego leprozorium rycerzy św. Łazarza szpital dla ubogich pw. św. Łazarza. W XVII w. folwark Wilda był jedynym folwarkiem miejskim, który charakteryzował się wysoką produkcją zbóż towarowych – głównie dla miejskiego przemysłu spożywczego, a po potopie szwedzkim browar folwarku wildeckiego był na rynku lokalnym jedynym konkurentem browarów miejskich. W początkach XVIII wieku splądrowana przez szwedzkie wojska Wilda popadła w zupełną ruinę. To wtedy władze Poznania i biskupstwo postanowili sprowadzić osadników z Bambergu. Pierwsi Bambrzy trafili na Wildę w 1747. W 1819 liczyła 459 mieszkańców (łącznie Górna i Dolna). Gwałtowny rozwój podpoznańskiej wtedy miejscowości przypada na wiek XIX: