Ukończył szkołę średnią w mieście Hämeenlinna, gdzie studiował historię i zajął się pisarstwem. Wiele swoich powieści poświęcił przede wszystkim wojnie i żołnierzom, jednak w przeciwieństwie do swoich wielu fińskich poprzedników, nie traktował wojny jako czegoś związanego z bohaterstwem. Opisywani przez niego żołnierze funkcjonowali w niespójnym i niedorzecznym świecie. Pisał antymilitarystyczne, częściowo satyryczne i groteskowe powieści. W dziele "Historia sznura z Manili" (1957, wyd. pol. 1967) główny bohater dezerteruje, zabierając z sobą sznur, za który jest skłonny ryzykować własne życie, mimo że nie ma zastosowania dla tego sznura. Jego podróż do domu jest przeplatana absurdalnymi historiami z wojny. W powieści "Vuoden 1918 taphatumat" ("Wydarzenia 1918") z 1960 opisuje wojnę domową w Finlandii jako ciąg bezładnych i chaotycznych akcji. Inne jego powieści to m.in. "Korzenie na wietrze" (1959, wyd. pol. 1968), "Kobieta na zwierciadle narysowana" (1963, wyd. pol. 1975) i "Suku" ("Rodzina", 1968), w których przedstawia współczesne relacje psychologiczne. W 1971 opublikował autobiografię "Kersantin poika" ("Syn sierżanta"). Jest również autorem zbiorów nowel i dramatów.