Po zakończeniu wojny służył w wojskach ochrony pogranicza, jako dowódca odcinka, skąd przeszedł na stanowisko administracyjne w ministerstwie wojny. W 1930 objął dowództwo 21 pułku piechoty, a w 1933 – 9 pułku piechoty. Od 1934 komendant szkoły oficerów piechoty w Sofii. W tym samym roku jako jeden z przywódców Związku Wojskowego zaangażował się w przygotowania do zamachu stanu. Po zamachu komendant Akademii Wojennej w Sofii, a następnie dyrektor Dyrekcji Odnowy Społecznej. W styczniu 1935 stanął na czele resortu spraw wewnętrznych w rządzie Penczo Złatewa. Podał się do dymisji w kwietniu 1935 i objął funkcję dyrektora Wojskowego Instytutu Geograficznego. Brał udział w przygotowaniach do zamachu stanu, za co stanął przed sądem i został skazany na karę śmierci. Wkrótce zamieniono mu wyrok na karę dożywotniego pozbawienia wolności. W 1940 opuścił więzienie w wyniku amnestii.