Mimo że model BT20, ostateczny model na sezon 1966, był gotowy już na Grand Prix Francji, Jack Brabham postanowił nadal korzystać z modelu BT19. Wygrał on trzy kolejne wyścigi. Na Grand Prix Wielkiej Brytanii, odbywającym się na torze Brands Hatch, nie było zespołu Ferrari. Tor był śliski z powodu znajdującego się na nim oleju oraz mżawki. Brabham zdobył pole position i prowadził w całym wyścigu. Podczas kolejnego wyścigu, Grand Prix Holandii, Brabham określił wolny tor Circuit Park Zandvoort jako „bardziej oleisty i niebezpieczny niż Brands”. Brabham wygrał wyścig po tym, jak Lotus 33-Climax Jima Clarka, który był liderem przez większość wyścigu, miał problemy z przegrzewającym się silnikiem. Grand Prix Niemiec odbyło się na torze Nürburgring Nordschleife, który to tor Brabham określił jako „Brands na sterydach”. Na pierwszym okrążeniu Brabham wyprzedził Surteesa, jeżdżącego Cooperem-Maserati. Australijczyk wygrał wyścig po twardej walce z Anglikiem. Mając na koncie 4 zwycięstwa i więcej ukończonych wyścigów niż jakikolwiek z rywali, Brabham prowadził z 22 punktami przewagi i mógł zostać wyprzedzony jedynie przez Surteesa lub Stewarta pod warunkiem, że jeden z nich wygrałby trzy końcowe wyścigi.