Gedurende de Belgische opstand diende Forstner bij de Generale Staf en werd als zodanig door de opperbevelhebber van het regeringsleger, als parlementair, door het vijandelijke leger heen, naar Maastricht gezonden. Bij de meeste posten werd hij goed ontvangen, vooral bij deze die door Franse officieren gecommandeerd werden. Alleen generaal Daine had hem niet goed ontvangen en het hem moeilijk gemaakt zijn weg te vervolgen. De derde dag na zijn vertrek kwam Forstner aan te Maastricht, waar hij hoorde dat het generaal Dibbets en het gehele garnizoen nog goed ging. De vesting was geheel gedeblokkeerd maar er was echter geen communicatieweg open omdat er in het protocol, volgens de overloper Daine, alleen een civiele communicatieweg was bepaald. Forstner vernam hier dat er op Maastricht niet geschoten was maar dat de vijandelijke tirailleurs, begunstigd door een zware mist, het gewaagd hadden tot de palissaden van de bedekte weg door te dringen en op de bezetting en schildwachten der werken te vuren, maar deze tirailleurs werden snel verdreven. Bij deze gelegenheid merkte generaal Dibbets de slechte geest op die onder een groot gedeelte van de bevolking heerste; zodra men in de stad een aanval ondernam dan verzamelden zich volkshopen op de straten die, hoewel ongewapend, Dibbets beletten zich in persoon te overtuigen van de reden van deze volksbeweging. Na het nemen van gepaste maatregelen verspreidde het volk zich echter weer.