Uczestniczył w III koalicji antyfrancuskiej jako dowódca kolumny składającej się z sześciu pułków piechoty w 2. korpusie (tzw. armia wołyńska) generała Friedricha Wilhelma von Buxhoevedena. Szła ona przez Ołomuniec w stronę Austerlitz. Na początku bitwy kolumna powierzona Przybyszewskiemu opanowała wieś Sokolnice łącznie z zamkiem zgodnie z założeniami planu, w którym lewe skrzydło wojsk rosyjskich miało okrążyć Francuzów od południa. Plan ten nie powiódł się, ponieważ udaremniły go korpusy marszałków Soulta i Davouta. Przybyszewski został pochwycony, a następnie wywieziony do Francji. Podczas pobytu w Lunéville wysłał Aleksandrowi I raport, w którym przedstawił mu swoje poczynania pod Austerlitz. Wyjaśnienia nie złagodziły stanowiska cara, co do winy polskiego generała. Wkrótce stanął przed sądem wojennym. Audytoriat generalny armii oczyścił go zarzutów, pomimo tego departamenty wojenny i cywilny Rady Państwa obarczyły go winą niewykonania otrzymanych poleceń w trakcie bitwy pod Austerlitz. Wobec Przybyszewskiego zastosowano karę miesięcznej służby w stopniu szeregowego żołnierza, a następnie usunięcia z armii. Aleksander I zaaprobował ten wyrok ukazem z 25 listopada (7 XII) 1810 r. Jego dalsze losy są nieznane.