வாராமைக்கு அழிதல்

வாராமைக்கு அழிதல் கி.கண்ணன் மானசிகனே எங்கு போனாய்! உடம்பிலிருக்கும் உயி​ர் காணோம் இமை சேர்க்கும் துயில் காணோம் மூவேளை பசிக்குமேயந்த குடல் காணோம் நீதந்த நாணம் முகத்தில் காணோம் பருக்கள் இரண்டில் இருக்க காணோம் நெய்யற்ற விளக்கு ஒளியிடுவதில்லை பெண்ணரசி மேனியில் சுயநினைவில்லை சுயம் புடைபெயர்ந்து மாயமாய் போனது போனதால்… பொன்னிறம் பசலை உடுத்திக் கொண்டது வந்தால்… ஓர்கட்டை ஆவேன் வரமாட்டானாயின்- உடன்கட்டை ஏறுவேன் அவர்- கைபடா பூச்சர​ம் மண் தின்னட்டும் தீ தின்னட்டும் வலக்கண் துடிக்கிறது வருவானா? இடக்கண் வழியே வெளியேறி போவானா? எங்கு போனாய்… “திரும்புவேன் என்றீர் ஆண்கள் சொன்னால் அதற்கு- வாராது போவேனென்று பொருளா”? நம்ப வைத்தீர் கன்னி விழியிற் அம்பு வைத்தீர் தீ சாட்சியோடு அம்மி மிதித்து திருமணம் முடிப்பாய் என்றிருந்தேன் உன்மனமே- அம்மியாய் இருப்பதை இக்கணம் கண்டுணர்ந்தேன். ஆடவன் காதல் உடலோடென்பது மெய்தான் உடலே மெழுகாய் உச்சியே திரியாய் காதல் தீயினில் கடைசிவரை- உருவழிப்பது பெண்தானே