தீரும் காலம்

தீரும் காலம் வசந்த் கதிரவன் இருள் தன்னோடு எடுத்து வந்து ! என்னுள் வைத்தது ! அழுத்தம் தாங்காமல் ! கனவுகள் கிழிந்து போய் அறை எங்கும் ! சுவாசிக்கப்பட்ட காற்றாய் ! நிரம்பிக் கிடக்கிறது ! நடு நிசி ஆந்தையின் ! அலறலாய் சுமை தாங்கா முனகலும் கொஞ்சம் கேட்கும் ! பெரு வெளியில் ! என் இருப்பை ! அதுவே ! உறுதிப்படுத்துகிறது ! தன்னைத் தானே தின்னும் ! சக்கரத்தின் ! ஒரு ஓரத்தில் நானும் ! தின்று முடியும் போது ! இதுவும் தீரும்