இருப்பும் இறப்பும்

இருப்பும் இறப்பும் காருண்யன் அந்த மரம் வெகு அமைதியாக ! நெடுங்காலமங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது ! தளிர்த்தும் துளிர்த்தும் ஓங்கிய வளர்ந்து ! கனிந்து நின்றது ! பின்னர் யார்யாருக்கோ குறிவைத்த ! குண்டுகள் ஷெல்கள் அதன் ! உடலைத்துளைக்கத் தொடங்கின ! தினமும் காயம் பல பட்டு ! வலி சுமந்தாயினும் உயிர் ! பிழைத்து நின்றது அம்மாமரம் ! பின்னர் வாழ்வு என்பது தினமும் ! காயம் கண்டல் நோவு ! குருதி குமுறல் என்றாச்சு ! பழைய ரணங்கள் ஆறமுன்னே ! மீண்டும் புதிய புதிய ரணங்கள் ! தலைமைக் கிளையும் ! சிறுகிளைகளும் மடிந்து கருகி ! பட்டுப்போக மூலவேரில் ! கொஞ்சம் உயிரைத்தாங்கி ! நொந்து முனகிக் கொண்டே ! கோமாவில் வாழ்ந்தது பலகாலம் ! பின்னர் ஒருநாள் காலை ! அதன் மரணம் அறிவிக்கப்பட்டது ! அதன் உறவுகள் பல கோடி ! அம் மாமரத்தின் பெயர் ! மனிதம். ! 30.10.2000