பாலை - வாழ்க்கை கவிதை

வருடத்தின் இறுதிப் பருவகாலம் 
 மெல்ல மெல்லக் கழிகின்றது 
 கரையோரங்களிலிருந்து 
 திரும்பிவிட்டன நீர்ப்பறவைகள் 
  குலவித் திரிந்த ரீங்காரங்களை 
 முயங்கிக் கலந்த குறுகுறுப்பை 
 அந்தர வெளியில் விட்டு 
 இப்போது வெறுமையுற்றிருக்கும் 
 கூடுகளுக்குள் 
 ஞாபகங்களாய் 
 மெது மெதுப்பாய் இறைந்து கிடக்கின்றன 
 அவற்றின் சில சிறகுகள் 
 வேர்விட்டு உறுதியாகி 
 பூரித்துக் கிடந்த சோலையின் வனப்பை 
 உறிஞ்சத் தொடங்கியிருக்கின்றன 
 கோடையின் துன்புறுத்தும் நாவுகள் 
 அழகுதிர்க்கும் மரங்களோ 
 செழிப்படைவதை நிறுத்தியுள்ளன 
 நோய் பிடித்துச் சோர்ந்து 
 காய்ந்த நிலத்தினை மேய்ந்து 
 காற்று நாறியது 
 காலத்தின் கண்முன்னே கரைகின்றது 
 நினைவின் பொற்காலம் 
 உத்தரவிற்காகக் காத்திருக்கின்ற 
 கடைசி நிமிடங்களின் பதைபதைப்புகளோடு 
 விரக்தியுற்றிருக்கும் இறுதி மனோபாவத்தோடு 
 ஓடி மறையும் வசந்தகாலத்தின் கைகளுக்குள் 
 வைக்கிறேன் 
 உணர்வு பீறிட்டிருக்கின்ற என் கண்ணீரை 
 தீராத அன்பின் காணிக்கையை 
 பிரளயங்களைத் தோன்றச் செய்யாமல் 
 நேசத்தின் தடயங்களை 
 அழித்துச் செல்கிறது வசந்தகாலம் 
 செல்லப் பிராணியின் 
 அகால மரணத்தைப் போன்று 
 வருடத்தின் இறுதிப் பருவகாலம் 
 மெல்ல மெல்லக் கழிகின்றது 
 கரையோரங்களிலிருந்து 
 திரும்பிவிட்டன நீர்ப்பறவைகள் 
  குலவித் திரிந்த ரீங்காரங்களை 
 முயங்கிக் கலந்த குறுகுறுப்பை 
 அந்தர வெளியில் விட்டு 
 இப்போது வெறுமையுற்றிருக்கும் 
 கூடுகளுக்குள் 
 ஞாபகங்களாய் 
 மெது மெதுப்பாய் இறைந்து கிடக்கின்றன 
 அவற்றின் சில சிறகுகள் 
 வேர்விட்டு உறுதியாகி 
 பூரித்துக் கிடந்த சோலையின் வனப்பை 
 உறிஞ்சத் தொடங்கியிருக்கின்றன 
 கோடையின் துன்புறுத்தும் நாவுகள் 
 அழகுதிர்க்கும் மரங்களோ 
 செழிப்படைவதை நிறுத்தியுள்ளன 
 நோய் பிடித்துச் சோர்ந்து 
 காய்ந்த நிலத்தினை மேய்ந்து 
 காற்று நாறியது 
 காலத்தின் கண்முன்னே கரைகின்றது 
 நினைவின் பொற்காலம் 
 உத்தரவிற்காகக் காத்திருக்கின்ற 
 கடைசி நிமிடங்களின் பதைபதைப்புகளோடு 
 விரக்தியுற்றிருக்கும் இறுதி மனோபாவத்தோடு 
 ஓடி மறையும் வசந்தகாலத்தின் கைகளுக்குள் 
 வைக்கிறேன் 
 உணர்வு பீறிட்டிருக்கின்ற என் கண்ணீரை 
 தீராத அன்பின் காணிக்கையை 
 பிரளயங்களைத் தோன்றச் செய்யாமல் 
 நேசத்தின் தடயங்களை 
 அழித்துச் செல்கிறது வசந்தகாலம் 
 செல்லப் பிராணியின் 
 அகால மரணத்தைப் போன்று