மரணவலி தரும் உன் மௌனம். - காதல் கவிதை

என் ஆன்மாவை 
 ஆணிவேரோடு பிடுங்கி 
 அழகு பார்த்திடும் 
 உன் ஆணவத்தில் 
 என் அனைத்து ஆரம்பங்களும் 
 அடங்கித்தான் போயின. 
 . 
 தனிமையெனும் தீவில் 
 துன்புறுத்தியும் தொல்லைபடுத்தியும் 
 தற்காலிகமான தற்கொலைக்குத் 
 தூண்டும் உன் நினைவுகள். 
 . 
 நாட்கள் நிறைந்த நொடிகளும் 
 வருடம் நிறைந்த நிமிடங்களுமாய் 
 நகராது நோகடிக்கிறது நாசூக்காய். 
 . 
 உன்னை நினைத்தே 
 நுரைத்துக் கிடக்கிறது 
 என் நுரையீரல். 
 . 
 நினைவுகளை தானமாகத் தந்துவிட்டு 
 நிதானமாய்க் கொன்று கொண்டிருக்கிறாய். 
 . 
 என் கட்டுக்கடங்காத பிரியங்களைக் 
 கலைத்தும் தொலைத்தும் 
 விளையாடும் உனக்கு 
 கண்கள் மட்டுமா கருணையும் இல்லை. 
 . 
 மண்புழுவாய்த் துடிக்கும் 
 என் மனதினுள் 
 மயானம் அமைத்து 
 மறவாமல் அடிக்கிறாய் 
 உன் மௌனச் சவுக்கால். 
 . 
 பட்டும் படாமலுமான 
 உன் பார்வை நகத்தினால் 
 படுகாயப்படுத்துகிறாய் 
 பாழாய்ப்போன என் இதயத்தை. 
 . 
 நிர்வாணமாய்த் திரியும் 
 என் நிம்மதிகளுக்கும் 
 நார் நாராய்க் கிழிந்த 
 என் காதலுக்கும் 
 நீண்ட துணை 
 உன்னாலான என் ரணங்கள் தான். 
 . 
 பத்திரமாய் பத்திரப்படுத்துகிறேன் 
 நீ தந்த வலிகளை. 
 ஆறாத வேதனைகளும் 
 உன் முகச்சாயலில் இருப்பதால் 
 . 
 மௌனம் என்பது 
 மனதின் இயல்பு. 
 எனினும் மரணவலி தருமென்பதை 
 இப்போது உணர்கிறேன். 
 .