காரியக் கார கண்ணாடி - வாழ்க்கை கவிதை

ஒற்றை காகித 
 உயிர் தனிலே-நாம் 
 காரிய காரனாய் வாழும் 
 இரட்டை பக்கங்கள்., 
 நடிப்பது இதயமா-நாம் 
 வாழும் சமூகமா என 
 நிர்ணயிப்பதர்க்குள் 
 நிராகரித்து விடுகிறது 
 நாட்கள்., 
 தேடிக் கொண்டே இருக்கும் 
 கண்களுக்கும், 
 அதை நோக்கி 
 ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் 
 கால்களுக்குள்ளும், 
 நிற்காத ஒன்று பேராசை! 
 அவதூறு பேசுவதை சொல்லியே 
 அவதூறு பேசித் திரியும் 
 அர்த்த மற்ற பக்கங்கள் 
 அதில் எல்லாம் குற்றங்கள்! 
 நான் என்றும், நாம் என்றும், 
 அவன் என்றும், அவர்கள் என்றும், 
 புகழ்பாடியும், வசைபாடியும் 
 புறந்தள்ளும் ஒரு கூட்டம்! 
 ஒதுக்கப்பட்டவன் என்றும் 
 தகுதியற்றவன் என்றும் 
 தரம் தாழ்த்திக் கொள்கிறான் 
 இந்த வாழ பிறந்த மனிதன்! 
 முரண்பாடினை முகத்திலும் 
 இனத்திலும் காட்டிக் கொள்ளும் 
 இம்மனிதன் இனைந்தா விடுவான் 
 மனிதம் எனும் கூட்டினிலே? 
 ஆதாயம் தேடி அலையும் 
 அரிதாரம் பூசித் திரியும் 
 அதிகார கூட்டம் இவம் 
 ஆளும் வர்க்கம் இவன்! 
 வெற்றியை படிக்கெட்டு என்பான் 
 ஏணியில் ஏறவும் மறுப்பான் 
 எறியவனை ஏற்கவும் மறுப்பான் 
 என்ன உலகமடா இது? 
 நல்லதோ கேட்டதோ 
 குற்றமோ நஷ்டமோ 
 எதுவானாலும் நமக்கென்ன என 
 வாழத் தெரிந்த நடிகன் இவன்! 
 கேட்பதற்கும் பார்பதற்கும் 
 இரண்டேனினும் 
 கேட்பதும் பார்ப்பதும் 
 ஒன்றென்பதால் என்னவோ 
 இருமுகம் மறைத்து வாழும் 
 ஒருமுகக் காரன் இவன் 
 ஒரு போதும் மாறத் துணியாத 
 மாயன் இவன் மனிதன் இவன்., 
 இன்னும், இவன் 
 கால ஓட்டத்தில் 
 ஒரு சேர பயணிப்பதாய் 
 ஒரே இனமாய் வாழ்வதாய் 
 காட்டிக் கொண்டாலும் 
 காட்டிக் கொடுத்தது விடுகிறது 
 காரியக் கார கண்ணாடி!