மாலை நேரத்தில் மலர்ந்த என் மங்கை - காதல் கவிதை

அது மாலை நேரம் மட்டும் அல்ல 
  அடைமழைக்காலமும் கூட 
 என் கண்கள் எதயோ கண்டது, 
  என் பார்வை அகன்றது, 
 என் விழிகள் எதையோ உற்று நோக்கியது. 
 சாலையோரம் நான் கண்ட காட்சி, பெண்ணே! 
  எனக்குள் உண்டாகியது ஓர் வீழ்ச்சி 
 மழைத்துளிகள் உன்மேல் விழுந்ததும் 
   மலர்துளிகளாய் மாறிய மாயம் என்னவோ? 
 உன்னை தொட்டுவந்த அந்த நீர்த்துளி  
   நீரோடையாய்  மாறி என்னை நனைத்தது 
  உன்னுள் இழுத்தது 
 உனது காதோரம் விழுந்த மழை தங்ககம்மலாய் 
   மாற நெற்றியில் விழுந்த நீர்த்துளி கீழிறங்கி 
  மூக்குத்தியை  மின்ன அதை கண்ட என்  
    இதயமெனும் மேகத்தில் மின்னியது பலகோடி 
  மின்னல்கள் . 
 உன் கார்க்கூந்தால் ஈரத்தில் கரைந்தது என் இதயம், 
  முத்துப்போன்ற உன் பற்கள் என்னை பித்தனாக்கிய 
 காரணம் தெரியும்முன் துடுப்பு போன்ற உன் கைகள் 
   உன் உடலை போர்வையாக்கி நின்றதில் 
  கொஞ்சம் மதியிழந்து போய்விட்டேன் நானும். 
 ரோஜா இதழில் காலைப்பனியை கண்ட உணர்வு 
   உன் இதழில் மழைத்துளி நின்ற கோலம். 
 கயவரையும் கலங்க வைக்கும் உன் கண்கள் 
   என்னை மட்டும் கவிங்கனாகியது எதற்கு. 
 உன்னை கண்ட மயக்கத்தில் கதிரவன் மெல்ல மெல்ல மறைய ! 
 காணவேண்டி ஏங்கி சந்திரன் ஓடோடி வருகிறான். 
 செயலிழந்து நின்ற நான் சுதாரித்து நிமிர்ந்த நேரம் 
  மழையும் நின்றது அந்த மங்கையும் மறைந்துவிட்டாள். 
 கடந்து சென்ற பேருந்தில் அவள் கண்கள் 
   என்னை நோக்கி திரும்பியது,அவள் இதழ் சிறு 
  புன்னகை மட்டும் தந்து சென்றது. 
 வானவில்லை போல வந்தாள் 
  என் வாலிபம் என்னும் வில்லை வளைத்து விட்டு 
  சென்றாள். 
 அவளை மணவாட்டியாக நான் ஏற்கும்நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை எத்தனை யுகம் 
 சென்றாலும் நான் காத்திருக்க தயங்கமாட்டேன்