அகமாறாட்டம்

அகமாறாட்டம் அமல் சி தேவ் என் 'அகம்' 'அகங்காரமாய்' என் உத்தரவுதானின்றியே எச்சரிக்காது மாறிடுகின்றதே; என் உள்ளுக்குள் உறைந்தே என்னால் எனக்குத்தானே எதிரியாய் ஆகிவிடுகின்றதே... நிமிஷங்களிலே என் நிர்மல இதயத்தையே நிராகரித்துவிடுகின்றதே; தேவதூதனாய் நான் திரியும் க்ஷணங்களிலே எனைத் துஷ்ட சாத்தான் ஆக்கிடுகின்றதே... பூனையாகி என் பயமெனும் எலிகளைப் பிடித்துக் கொல்லுகின்றதே; எலியாகவே பலமுறை என் எதேச்சைப்பூனைக்கு அஞ்சி எங்கோ மறைந்தும் ஒழிகின்றதே... இராணுவ வீரராகி என் இச்சாசக்திகளுக்கெதிராய் இலட்சியப்போர் தொடுக்கின்றதே; இறகிழந்த பறவைபோல் இலட்சணக்களை இழந்து இன்னல்களுக்கும் உள்ளாகின்றதே... இறையரசுகளின் பெரும் இனியவிழுமியங்களையெனில் இனிதினிதாய் விதைத்திடுகின்றதே; விதைத்தபின் காட்டு யானையாய் விளைந்துவரும்பயிர்களையே வதைத்தும் அழித்துவிடுகின்றதே.... தெருநாயாய் உருமாறி தொல்லைகள் செய்துத் துரத்தியெனை விரட்டுகின்றதே; வளர்ப்புநாயாய் என்பின்னே வாலை ஆட்டிக்கொண்டே இதய வீட்டையும் காத்துநிற்கின்றதே... பைத்தியக்குரங்காகி அதுயென் பூர்ண உடல் உள்ளத்தைப் போர்க்களமாக்கிடும்போதுமட்டும் பொறுமையெலாம் இழந்துபட்டு பாரம் தாங்கவியலாக்கழுதைபோல் போராடிப்போராடியே பயணிக்கின்றேன்... என்னதான் செய்தாலும் என் 'அகம்' ஆனதனால் அதனை எண்ணியே மன்னித்திடுகின்றேன்; எனைமறந்துத் தவறேனும் என்றுமே செய்ய்திடாமல் எனைத்தானே காத்துக்கொள்கின்றேன்...