என் கனவின் கடைசி நிமிடம் … - வாழ்க்கை கவிதை

தூக்கத்தில் தொலைந்து 
 போன என் கனவுகளை 
 கண் விழித்து தேடிப்  பார்த்தேன் 
 என் கனவுகள் எல்லாம் 
 இறந்து கிடக்க 
 குற்றுயிரும் குலையுயிருமாக 
 ஒரு கனவு மட்டும் 
 துடிக்கக்  கண்டேன் 
 ஏன் இக்கதி எனக் கேட்டேன் 
  அக்கனவிடம், அது என்னைப் 
  பார்த்து ஏளனமாய் சிரித்தது . 
 கனவை 
  கொண்டவனும் நீயே  
  கொன்றவனும் நீயே 
 என பழி போட்டது 
 நான் 
 இல்லை என்று மறுத்தேன் 
 இன்னும் சொல்லப்போனால் 
 தெரிந்தும் பொய்யுரைதேன் 
 என் 
 இயலாமைக்கு 
 இறுமாப்பு பூட்டி 
  சூழ்நிலையை 
  காரணம் காட்டி 
  தப்ப முயன்றேன் 
  அக் கனவோ 
  சேயை கொன்ற தாய் 
  நான் என்று என் 
 மீது காரி உமிழிந்தது 
 நீர் துளி இன்றி 
 புதையுண்ட விதை வருமா 
  பூமியின் மேலே 
  உழைப்பின் வியர்வைதுளி இன்றி 
  கனவுகள் சேருமா 
  உன் கைகளின் மேலே 
  உறக்கத்தில் சொர்க்கம் 
  கொண்டால், வாழ்வில் 
  நரகம் காண்பாய் 
  சோம்பல் உன்னை 
  சாம்பல்  ஆக்கும் 
 யார் தடுத்தும் நில்லாத  
  நதியென ஓடு 
  தடையொன்று வந்தாலும்  
  தயங்காது  போராடு 
 நிச்சயம், 
 கொட்டும் மழையென 
  உன்மீது வெற்றி கொட்டும் 
  உன்புகழ் எட்டுத் திக்கும் 
  முரசு கொட்டும் . 
 இப்படிச் சொல்லி 
  அக்கனவும் மரணத்தின் 
 மடி சேர்ந்தது …