யுகம் துறப்பது எளிதடி எனக்கு - காதல் கவிதை

முகில்கள் மலையின்பால் 
  மோகம் கொண்டனபோல். 
 தென்றலுடன் இசைந்து ! 
  தேன்மொழி பகர்ந்து. 
 தங்கச்சிலை உயிர்பெற்றதுபோல் 
  தயக்கமாய். 
  அன்னநடை பயின்று ! 
 ஆரவாரமின்றி 
  நிலம்தாங்கும் நிலமகளாய் 
 நிதானமாய் 
  அடிவைத்து நுழைந்தாள் ! 
 கல்விச்சாலையிலே 
  மிதியடியாய். 
 சிகப்புகம்பளம் போர்தாற்போல் 
  மலர்தூவி 
  இருமருங்கிலும் 
  தலைநிமிர்ந்து நிற்கும் 
 மரங்கள்தாம் சேவகர்கள் 
  என் தேவதைக்கு ! 
  மலர்களையே. 
  அனுமதியின்றி வருடியதால் 
  பாதரட்சையால் 
  பதம்பார்தவள். 
 அவள் ! 
  அவள் கூந்தல் 
  தென்றலுடன் இசைபாடும் ! 
 வெட்டி எறிந்த நகங்கள். 
 ஜென்மப்பலனை பெற்றத்திருப்தியில் 
  ததி கிந தோம் ஆடும் ! 
 ஈராராயிரம் 
  ஆண்டுகள் வேண்டும். 
  அவள் 
  இதழ்களின் இன்பத்தில் 
  திளைத்து  எழ ! 
 சங்கீதத்திற்கென சரத்துக்கள் 
  வைத்திருபோரே ! 
 என்னவள் குரலினையும் 
 சற்றே செவிமடுங்கள் 
  இல்லையேல். 
 காணாமல் போகும் 
  என் மனதைபோல் 
 உங்கள் சங்கீதமும் ! 
 அங்கங்கள் அனைத்திற்கும் 
  சங்கங்கள் அமைத்தால் 
  அனைத்திற்கும் 
 தலைவியாய் வீற்றிப்பவளே ! 
 ஏன் ?! 
 இந்த அற்பத்தனம்.! 
 என் இதயம் களவாடியதன் 
 நோக்கம் தான் என்ன ? 
 அங்கங்களை ஆராதனை செய்த 
 எனக்கு. 
  ஆட்கொல்லி விழிதனை 
  அகம்பார்க்க முடியவில்லையே ஏன் ? 
 உள்ளம் கவர்ந்தவளே. 
 ஊருணியில் மிதக்கும்முன் 
  ஊரார்க்கு அறிவித்துவிடு.! 
 இல்லையேல். 
 உள்ளத்தை தந்துவிட்டுப்போ ! 
 பின்னுரைத்தது எளிதெனில் 
  இந்த யுகம் துறப்பது 
  எளிதடி எனக்கு.! 
   - மகா