அவளால்

அவளால் பனசை நடராஜன், சிங்கப்பூர் நிலவின் புலம்பல்..! ! பாடல், கவிதைகளில் என்னைப் ! பாடாய் படுத்தும் பாவலர்களே! ! உங்களுக்குக் ! கற்பனை வறண்டு போனால் ! கன்னத்தில் எழுதுகோல் வைத்து ! அண்ணாந்து பார்க்கின்றீர்..! ! சின்ன வெள்ளிப் பந்தாய் நான் ! சிரித்தபடி மிதந்து செல்வது ! பொறுப்பதில்லை உங்களுக்கு..! ! கன்னியரோ..,கழுதைகளோ.. ! என்னவாயிருந்தாலும், ! ‘வெண்ணிலவே!’ என்று நீங்கள் ! விளித்து எழுதத் தொடங்கினாலே ! வெலவெலத்துப் போகின்றேன்.! ! ‘ஹா.. ரம்பிச்சுட்டாங்க’ என ! அலறியபடியே நான் ! உலக உருண்டையின் நிழலில் ! ஒளிந்து கொள்ள ஓடுகிறேன்..! ! அப்போதும் சளைக்காமல் ! ‘பிறை நெற்றி, பிறைச் சிரிப்பு, ! பிறைப் புருவம்’ என்றெல்லாம் ! துரத்தித் துரத்திப் பிதற்றுகின்றீர்! ! முற்றாக மறைந்தும் பார்த்தேன்.., ! ‘அமாவாசைக் கூந்தல்’ என்று ! அளந்து விடுகின்றீர்..! ஹையோ..! ! நிறுத்திக் கொள்வீர் இதோடு என ! நினைத்துக் கொண்டு ! வெளியில் வந்தால் ! ‘வளர்பிறையே வா!’ என்று ! வாலாட்டத் தொடங்குகிறீர்..! ! வான்கலத்தில் வந்து என்மேல் ! கால்பதிப்பவர்களை விடவும், ! உங்கள் வார்த்தைகளைக் கண்டுதான் ! அலறுகிறேன்.., பதறுகிறேன்..! ! அவ்வபோது மேகத்துக்குள் ! அவசரமாய் பதுங்குகிறேன்! ! மெதுவாக எட்டிப்பார்த்தால் ! ‘கருங்கூந்தல் வழ்ந்த அவள் ! முகம்போல முகில் கிழிக்கும் ! முழுமதியே!’ என்று மீண்டும் ! முருங்கைமரம் ஏறுகின்றீர்..! ! வேறெதையும் விடவும்- மொழி ! பேதமின்றி எல்லோரும் ! என்னை மட்டும் பாடி, எழுதி ! துவைத்துத் தொங்க விடுகின்றீர்..! ! உங்களால்தான் மாதந்தோறும் ! ஓடி ஓடிக் களைத்துப் போனேன்! ! அங்கங்கே திட்டுத் திட்டாய் ! அழகு உடல் கறுத்து போனேன்! ! எனக்காகப் பரிந்து பேசும் ! இவனுடைய காதலிக்கு ! இளைமைக்கால என்னைப் போல ! களங்கமில்லா தௌ¤ந்த முகமாம்! ! அவளுடைய அழகை நான் ! பொழுதெல்லாம் பார்க்க வேண்டும்! ! என்னைவிட்டு வேறுபக்கம் ! எழுதுகோலைத் திருப்புங்கள்! ! -பனசை நடராஜன், சிங்கப்பூர்