புன்னகைகளின் விஷங்கள்

புன்னகைகளின் விஷங்கள் த. அஜந்தகுமார் என்னைக் கடந்து செல்லும்! முகங்களின் புன்னகைகளை! ஏளிதில் என்னால்! நம்பிவிட முடியவில்லை ! புன்னகைகளின்! பின்னால் தடவப்பட்டுள்ள! விஷங்களின் கதிர்கள்! என்னைப் பயமுறுத்துகின்றன ! என் முன்னால்! பற்கள் வெள்ளையாய்ச் சிரிக்கின்றன! என் பின்னால்! அவை என்னைக் கேவலப்படுத்தி! வஞ்சகம் செய்கின்றன ! எதையும் நம்பிவிடமுடியாதபடி! காலம் என்னைக்! கடந்தபடி இருக்கிறது ! ஊரெல்லாம் என் கதைகளை! சொல்லித் திருப்திப்படுகின்றன வாய்கள் ! வாய்களில் வழிந்தபடி இருக்கும்! விஷங்களையும் வீணீரையும்! என் கண்கள் கண்காணித்தபடியே இருக்கின்றன ! யாரையும் எளிதில்நம்பமுடியாத! அபத்தம் எண்ணி! என் மனம் அழுகின்றது ! என் முன்னால்! நீலம் பாரித்த ஒரு நதி! ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது ! ஏன் கண்ணீர்த்துளிகள்! நீலநதியில் சேர்கின்றன ! கண்ணீர்த்துளிகள்! என்றோ ஒரு நாள்! நதியைச் சுத்திகரிக்கும்! என்று என் மனம்! நம்பியபடி இருக்கிறது