மனிதனே நில். - வாழ்க்கை கவிதை

அடைபட்ட வேலிக்குள் -ஆட்டு 
 மந்தையென வாழும் மனிதர்களே 
 மனம் இருப்பதை மறந்து-உன் 
 மனசாட்சி விற்றுப்பணம் தேடும் பித்தர்களே 
 சூது, பொறாமை, காமம், வஞ்சம் 
 எல்லாம் ஒவ்வொருவனில் தஞ்சம் 
 ஏய்த்துப் பிழைப்பது இரக்கமின்றி 
 இறைவனை பழிப்பது- காணும் 
 பெண்ணையெல்லாம் பள்ளிக்கழைப்பது 
 கூழைக்கும்பிடு போட்டுக் குழைவது 
 பின்னாடி சென்று முதுகில் குத்துவது 
 பதவிதேடிக் காலை பிடிப்பது- உன் 
 உதவி தேடி வருவோரை உதைப்பது 
 பணம் பணம் பணம் இதுவே 
 உன் லட்சியம் - அதனால் 
 மனிதனுக்கு மனிதன் அலட்சியம் 
 மனசாட்சி விற்று பொய்சாட்சி கூறுவான் கோர்ட்டிலே 
 மாங்கல்யம் விற்றுக் குடித்துவிட்டு புரளுவான் ரோட்டிலே! 
 பணம் தேடியலைவான் கிடைத்தாலும் 
 திருப்தி அடையான்! 
 நாடு என்பான் நம்மால் ஆனதென்பான் 
 அத்தனையும் விளம்பரம்- வீட்டில் 
 சென்று நான் என்பான் 
 நமக்கு நாமே நடத்தும் கண்கட்டு வித்தையிது 
 காக்கிச் சட்டையில் களங்கம் 
 காவியுடையும் அசுத்தம் 
 வெள்ளையுடையும் கபடம் - தேடுகிறேன் 
 மனிதனைத்தான்! 
 சமுதாய அந்தஸ்து போலிக்கவுரவம் தேடி 
 அடுத்தவனை ஏமாற்றி 
 இவனை இவனே ஏமாற்றி 
 வாழ்க்கையில் வசதி பெற விளம்பரம் பெற 
 பொருள் குவிக்க 
 அங்குமிங்கும் ஓடி, ஆடி முடிவில் 
 எஞ்ஞான்மின்றி விஞ்ஞானயுலகில் 
 முட்டாளாய் மெய்ஞானயுலகில் 
 பாவியாய் ஆவியாய் கலக்கிறார்.