சமுத்திரம்

சமுத்திரம் மெய்யன் நடராஜ், டோஹா கட்டார் முத்துக்களை பதுக்கி ! முரண்பாடுகளை செதுக்கி! பத்திரப்படுத்தியிருக்கிறாய்! திருட்டுப் போகாத ! திமிங்கிலங்களை ! திரிய விட்டு விட்டு! ஆமைபோல் ஊமையாய்! ஆரணங்குகளின் மனதாய்! ஆழமாய் ஒரு ! அழகான ஆபத்து நீ! உன் மேற்புரத்தில் கப்பல்கள் ! அமர்ந்து கொண்டாலும்! உயிரோடு எங்களை! உட்பிரவேசிக்க! தடை போடும் படை ! ! எங்கள் கொள்ளைக்காரர்களை! தவிர வேறு! எவரிடமும் எதுவும் இல்லை ! மறைத்து வைக்க! ஆனால் உன்னில் ! நாங்கள் தெரிந்து! கொண்டதை விடவும் ! தெரியாததுகளே அதிகம்! என்றாலும் நீ! அடுத்தவர் பொருளுக்கு! ஆசைப்படாதவள்! அதனால்தான் எங்களில்! எவரை நீ உன் ! வெள்ளை வேனில் இல்லையில்லை! வெள்ளை அலைகளால்! கடத்தி இழுத்துச்சென்றாலும் ! பணம் கோராமல் ! பிணமாக வெளியேற்றுகிறாய்! ! முன்போர் நாளில்! இந்த மண்ணின் ! அடியடுப்பில் இயற்கை! பற்றவைத்த பிரளயத்தீயால் ! நீபொங்கிய பொங்கல்! எங்களில் பலரையே! சுவைத்து விட்டது ! என்றாலும் நீ! இனியொருதடவை அந்த! சுனாமி பொங்கலை! பொங்கி விடாதே! உன் பொங்கலுக்கு முன்! எங்கள் பொங்கல் எல்லாம் ! புஸ்வானமாகிவிட்டபோது ! இன்னும் மனதுக்குள்! பொங்கிக்கொண்டிருக்கும் ! எங்கள் உறவுகள் ! இனியும் பொங்குவதற்கு! பொங்கலென்று ஒன்று ! இல்லாமல் போகும்! ! உன்னால் முடியுமானால்! கொஞ்சம் உப்பை மட்டும் ! எங்கள் விழிகளுக்குள் ! சேமித்துவிடு போதும்! சுகமான தண்ணீர் ! இல்லாது போகும்போது! சோகமாகும் கண்ணீரின் ! உப்பைக் கொண்டாவது ! பொங்கிக் கொள்கிறோம்