என் காதல் வாழ்கை. - காதல் கவிதை

தனியாக நிற்கும் 
 உலர்ந்த மரம் 
 உனக்காக காத்திருந்த 
 நேரத்தை நினைவுப் படுத்தியது. 
 வைக்கோல் சுமக்கும் 
 மாட்டு வண்டி 
 என்னை சாய்த்த 
 உன் மடியே  என்றது. 
 முற்றத்தில் மேயும் 
 ஒற்றை புறா 
 கறைப் படா உன் அழகானது. 
 ஓரமாய் கிடந்துறங்கும் 
 நாயக் குட்டி 
 என்னை உறங்க விட்டு 
 பார்த்திருக்கும் உன் 
 கண்களை காட்டியது. 
 நனைந்து உதறும் 
 காகம் 
 நீ துவட்டி விட்ட 
 முந்தானையை கேட்டது. 
 புடவை போர்த்திய 
 வயல்வெளி 
 உன் அசைவுகளை 
 திருடிக்கொண்டது . 
 வானத்தை காட்டும் 
 குளம் குட்டை 
 உன் பிம்பத்தை 
 பிரதிப் பலித்தது. 
 கிளையில் அடைக் காக்கும் 
 பறவை 
 உன் பாசம் என்றது. 
 தோட்டத்தில் பூத்த 
 ஒற்றை ரோஜா 
 உன் அழகு முகத்தில் 
 விரியும் இதழை விரித்தது. 
 பனி பொழுதில் 
 முன்னால் இருக்கும் தேனீர் 
 உன் உடல் சூட்டை 
 ஆவியாக்கியது. 
 கோடையில் ஒரு 
 தூறல் 
 நீ துவட்டுகையில் 
 தெறித்த சாரலை ஒப்பிட்ட்டது. 
 மஞ்சள் வானமும் 
 சிகப்பு மேகமும் 
 உன் கோபம்தான் என்றது. 
 இயற்கையின் பார்வையில் 
 ஒன்று கூட உன்ப்போல் 
 இல்லையே என்று அவைகள் சேர்ந்து 
 அமர்வது உன்னை வரைந்து 
 பவர்ணமி செய்தது. 
 அதில் வண்ணம் தீட்டி 
 இரவு செய்தேன் 
 பகலாக விடிந்தது 
 என் காதல் வாழ்கை. 
    -ஜெயன் எம். ஆர்