அனாதை

அனாதை வித்யாசாகர் மழைப் பெய்த ஈரம்! தெருவெங்கும் சகதி ! மனித சேறுகளை மிதித்துக்கொண்டு - தனது! பிய்ந்த கால்களால் பூமியைத் தாங்கி தாங்கி! நடக்கிறாள் அந்த கிழவி! யாரிடமும் கையேந்தவில்லை! எவர் முகத்தையும் நேரிட்டுப் பார்க்கவில்லை! ஊன்றிய தடியை எடுத்து! மீண்டுமொரு அடியை வைக்கவே ! வானத்தையொரு முறை அண்ணாந்துப் பார்க்கிறாள்! மெல்ல மெல்ல நடக்கையில் ! ஏதோ செய்யாத பாவத்திற்கு சிலுவையை ! சுமந்தவளைப்போல ! தன் வளைந்தமுதுகை நிமிர்த்தி நிமிர்த்தி சாய்க்கிறாள்! இடையிடையே! தரையில் தெரியும் ஈரத்தின் மீது! உருவமின்றி நெளிந்தாடும் தன்! மிச்சமுள்ள நாட்களின் வெறுமையை முறைத்தபடி ! நிற்காமல் நடக்கிறாள் அவள்..! யாரவள்?! இப்படியே அவள் எங்கே போவாள் ?! எப்படியுமிந்த சமூகத்தில்! யாரோ ஒருவனுக்கு அவள் தாய்! யாருக்கோ மனைவியானவள்! எந்த பாவிக்கோ மகள்; ! என்றாலும்! அவளைப் பார்த்தாலே தெரிகிறது! அவளொன்றும் பிச்சைக்காரியில்லை ! பாவமவள், பிச்சைக்காரி கூட இல்லை!