முதிர்க்கன்னி.  - வாழ்க்கை கவிதை

மறக்காமல் , 
 பிரம்மன் எழுத மறந்த 
  ஓர் தலையெழுத்து 
  நான்! 
 நான் பிறந்ததுமே 
  என் பெற்றோர்களுக்குக் 
  கிடைக்கவில்லையாம், 
 சிறு கள்ளிப்பாலும் , 
 ஒரு நெல்லுமணியும்.! 
 அடுத்ததாகப் பிறப்பான் 
  ஒரு ஆண் சிங்கமென 
 மூன்றும் பெட்டைக் கோழிகளாக 
  பெற்றெடுத்தவர்கள் , 
 தலைச்சம்பிள்ளை தரித்திரம் 
  என்றென்னை ஏசிவிட்டு 
  நாளும் ஆறுதலடைந்தனர்.! 
 என் குடும்பத்தின் பசிக்காகப் 
  பத்தாம் வுகுப்பைக் கூட 
  பாதியில் விட்டுவிட்டுப் 
 பழைய சோறாகிவிட்டேன்.! 
 என் தங்கைகளின் காதல் 
 உடன்போக்கில்தான் 
  நான் உணர்ந்தேன், 
 மணவாழ்வின் விளிம்பில் 
  நிற்கிறேன் என்று.! 
 ம்ம்ம். நின்றென்ன பயன் ? 
 மதகுடைத்த என் வயது 
 மணாளனை மறுதலிக்கச் செய்கிறதே? 
 மாற்றியமைக்கக் கூட மனதில்லாமல் 
  மத்தள ஓசைக்கு ஏங்கி நிற்கின்றேன்.! 
 மத்தளத்திற்கு பதில் சிலர் 
  மெத்தனத்தால் கைக்கொட்டும் 
  ஒசையல்லவா என் காதில் 
  விழுகிறது.?? 
 பக்கத்துவீட்டுப் பெண்ணிடம் 
  பாசமாய் பேசினாலும் , 
 பாவியவள் கண்பட்டால் 
  நீயும் பாழாய்ப் போவாய் . 
 என்றிழுத்துச் செல்கின்றனர்.! 
 எத்தனை முறை எழுந்தாலும் 
  விழுந்து கொண்டே இருக்கிறேன், 
 ஊராரின் வாய்ப்புதைக்குழியில் .! 
 சிலந்தி வாயில் சிக்கய பூச்சியாய் , 
 உடலைக்கொடுத்து உயிரைக்காக்க 
  திராணியற்று நிற்கின்றேன்.! 
 என்னைப் போன்று இன்னும் 
  எத்தனை அன்றில் பறவைகள் 
  வாழ்க்கைப் பெருங்கடலைப் 
  பாராமல், 
  வீட்டு முற்றத்தடி நீரில் 
  நீந்திக்கொண்டிருக்கின்றனவோ ? 
 தெரியவில்லை.! 
 கனி முதிர்ந்தால் , 
 ஏற்றுக்கொள்ளும் சமுதாயம் 
 கன்னி முதிர்ந்தால் மட்டும் 
  ஏன் தூற்றிச் செல்கிறது? 
 என்பது புரியாத புதிராக 
  புலம்புகிறது என்னுள்.