அம்மன்களுக்கு நடுவில் நான்! - காதல் கவிதை

அவள் என்னை வழக்கம் போல் சந்திக்கும் இடமான அம்மன் கோவில் குளக்கரைக்கு வரச்சொன்னாள். 
 நானும் சென்றேன். 
 என்னைக்கண்ட  அவள் கண்கள்  உற்சவகால அம்மன் கண்கள் போல் சிவந்து இருந்தது. 
 அவள் முகமோ என் வீட்டு தோட்டத்தில் உள்ள சிவப்பு செம்பருத்தி பூ,நல்ல வெயிலில் காய்ந்து மேலும் சிவந்து இருந்ததை போல் இருந்தது . 
 என் தாமதம் அவள் கோபத்திற்கு காரணம் . 
 சகட்டு மேனிக்கு திட்டும் அவளை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். 
 பிறகு அமைதியாக நான் ரொம்ப கொடுத்து வைத்தவன், என்றேன். 
 அவளோ எதுக்குடா? இப்படி சொல்ற?என்றாள். 
 நானோ, கோவிலின் உள்ளே அம்மனுக்கு அர்ச்சனை, 
 ஆனால் இங்கு அம்மனே அல்ல அர்ச்சனை செய்கிறது,என்றேன். 
 உடனே அவள் நீ நல்லா பேசக்கத்துக்கிட்ட!என்றாள். 
 நானோ,என்றுமே வாய் திறக்காத அம்மன் நீ பேசும்போது இந்த அம்மனின் பக்தன் நான் பேசக்கூடாதா?என்றேன். 
 என்னை ஏண்டா? வார்த்தைக்கு வார்த்தை அம்மன் என்கிறாய்! என்றாள். 
 நான் சொன்னேன்,எல்லோருமே அம்மன் சிலையை பார்க்கவே கோவிலுக்கு வருகிறார்கள், 
 ஆனால் நானோ,சிலையாய் இருக்கும் அம்மன் உன்னை பார்க்க கோவில் வருகிறேன்,என்றேன். 
 ச்சீ! நீ ரொம்ப கிண்டல் பண்ற!என்றாள்,வெட்கத்துடன். 
 இந்த அன்புக்கு தாண்டா நான் ஏங்கிக்கிடக்கிறேன் என்று என் மார்பில் சாய்ந்து விசும்பினாள். 
 என் மார்பில் விழுந்த இந்த அம்மனின் கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டே திரும்பி கோவிலின் உள்ளே இருந்த அம்மனை பார்த்தால்,அவள் என்னை முறைத்துக்கொண்டு. 
 அந்த அம்மனை சமாதானப்படுத்த வழி தெரியாமல் விழி பிதுங்கி நான்! 
 ஆக! இரு அம்மன்களிடமும் சிக்கி கொண்டு விழி பிதுங்கும் ஒரு சிறுவன் நான்.