சோம்பலை துடைத்தெழு

சோம்பலை துடைத்தெழு அகரம் அமுதா பொன்பெறும் பொழுதினை போக்குகிறாய் - மனம்! பொறுப்பிலா தனத்தினைத் தேக்குகிறாய்! உன்பலம் அறியா துறங்குகிறாய் - மதி! ஓம்விட ஏனோ தயங்குகிறாய்! குருதியை வியர்வாய் சிந்தாமல் - வியர்! குளத்தினை குருதியாய் கருதுகிறாய்! சிறுதுயர் வரினும் சோர்ந்திடுவாய் - அது! சிறுமை என்பதை மறந்திடுவாய்! மண்ணை முட்டா சிறுவிதையும் - தளிர்! வளர்த்தே மரமாய் வருவதில்லை! சிந்தை செய்யா சிறுமதியால் - சிறு! துரும்பைப் பெயர்க்கவும் முடிவதில்லை! முடவனும் முயன்றால் மலைதுரும்பு - நகர்ந்(து)! உருக(ல்)லை சிதைத்திடும் சிற்றெரும்பு! கடவுளும் உதவார் மலைத்தவர்க்கு - இதை! கருத்திடு! சோம்பல் குணமொதுங்கு! ஒட்டும் மண்தான் ஒட்டுமெனும் - ஒரு! ஓட்டைப் பழமொழி சொல்லாதே! முற்றும் அதையே நம்பாதே - பி(ன்)னம்! முதுமையில் துடித்தே வெம்பாதே! காலம் என்பது உயிராகும் - அது! விழுந்தால் முளைக்கா மயிராகும்! மூலை எள்ளவர்க் குலகாகும் - இதை! முற்றும் உணர்ந்தால் உயர்வாகும்! கவிதை: அகரம் அமுதா