ஏமாற்றங்கள் கண்டு. - வாழ்க்கை கவிதை

ஏமாற்றங்கள் கண்டு, சிதைந்து விட்டது நெஞ்சு. 
 சுடு பட்டு, அடி பட்டு, ஆராய்ச்சியாலனின் கையில் தொல் பொருலாயிற்று. 
 நின்று நின்று துடித்தாலும், நினைவுகளை உள்வாங்கி, 
 ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது- கழற்றி எறிந்த கடிகாரம் போல. 
 வரும் துன்பம் ஓடிவிடுமென எண்ணியே எண்ண முடியாத அளவுக்கு தலையில் வெண்ணிற முடிகள். 
 வாசுவண்டிச் சக்கரத்தில் பட்டுச் சிதைந்து போன தவளைபோல் ஆங்காங்கே முகத்தில் புன்னகை- மலை வந்தால் அதுவும் ஓடிவிடும். 
 ஒரு ஓரமாய் உட்கார்ந்து சிந்தித்தாலும், துடுப்பாட்டப் பந்து வந்து என்மேல் விழுகிறது. 
 ஏமாற்றங்களின் எண்ணிக்கையால் கற்கள் வாங்க முடியுமாயிருப்பின், ஒரு மாளிகை கட்டி இருப்பேன். 
 வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன்.ஏதோ! 
 ஏமாற்றங்கள் கண்டு, சிதைந்து விட்டது நெஞ்சு. 
 சுடு பட்டு, அடி பட்டு, ஆராய்ச்சியாலனின் கையில் தொல் பொருலாயிற்று. 
 நின்று நின்று துடித்தாலும், நினைவுகளை உள்வாங்கி, 
 ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது- கழற்றி எறிந்த கடிகாரம் போல. 
 வரும் துன்பம் ஓடிவிடுமென எண்ணியே எண்ண முடியாத அளவுக்கு தலையில் வெண்ணிற முடிகள். 
 வாசுவண்டிச் சக்கரத்தில் பட்டுச் சிதைந்து போன தவளைபோல் ஆங்காங்கே முகத்தில் புன்னகை- மலை வந்தால் அதுவும் ஓடிவிடும். 
 ஒரு ஓரமாய் உட்கார்ந்து சிந்தித்தாலும், துடுப்பாட்டப் பந்து வந்து என்மேல் விழுகிறது. 
 ஏமாற்றங்களின் எண்ணிக்கையால் கற்கள் வாங்க முடியுமாயிருப்பின், ஒரு மாளிகை கட்டி இருப்பேன். 
 வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன்.ஏதோ!