இருண்டவர்கள் நாம்

இருண்டவர்கள் நாம் ந.பரணீதரன் அறியாத வயதில் கால் ! தடுக்கிவீழ்ந்து முத்தமிட்ட நாட்கள் ! அறிந்த வயதில் குனிவதா நான் என ! அகங்காரம் கொண்ட நாட்கள் ! வீழ்ந்தாலும் மீசையில் மண் ஓட்டுவதில்லை என ! வீறாப்பு பேசித்திரிந்த நாட்கள் ! எல்லாமே காற்றோடு காற்றாய் கரைந்தே போய்விட்டது. ! இனவாதபோரினால் மண் தன் இனத்தை தொலைக்கின்றது ! கப்பலேறும்போதே எம் கனவுகளும் ஏறிவிட்டன ! அன்னிய மண்ணல்ல அயல் மண்தான் ! புரியாத மொழி. . புரிந்த மொழிக்கு பூட்டு ! அனுபவித்த வேதனைகள் அளவில்லை ! கால் பதிக்கும்போதே அந்த மண் ! என்னை கிண்டலாய் ஒரு தரம் ! வீழ்த்திப்பார்த்தது. . மகனே ! முத்தமிட்டுக்கொள் என்னை ! நீ முக்குளிக்கப்போவது ! இம் மண்ணில்தான் என்பதுபோல ! நாட்கள் மின்சார ரெயில்போல் வேகமாய் நகர்ந்தோடியது ! அவற்றிடமும் இறக்கைகளா ! இப்படி பறக்கின்றதே ! நாட்களை மாதங்கள் ஆக்கிரமிக்க ! மாதங்களை வருடங்கள் பலாத்காரம் செய்துகொண்டன ! இரண்டு ஆண்டுகள் நாணலுமல்ல ஆலுமல்ல ! இரண்டும்கெட்டான் வாழ்க்கை வாழ்ந்தேன் ! பிறக்கின்றபோதே தமிழன் ! சிறைவாசம் எத்தனை நாட்கள் என ! குறித்துக்கொண்டே பிறக்கின்றான் ! எனக்கும் குறித்திருந்தது புரியாமல் இருந்துவிட்டேன் ! தமிழன் எல்லாம் பயங்கரவாதி ! மருண்டவன் கண்ணிற்கு இருண்டதெல்லாம் பேய் ! என்பதுபோல் நாம் ! இருண்டிருந்தோம் அவன் மருண்டிருந்தான் ! பேயாகதோன்றி பிடிபட்டு அடிபட்டோம் ! இன்று ! அந்த வேதனைகள் ! கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் உருவமெடுக்கின்றன ! உட்காயங்கள் உயிர்கேட்கின்றன ! இன்னும் எத்தனை நாட்கள்தான் வாழ்வோ ! என்னைப்போல் எத்தனை ஜீவன்களோ