MANITHANAAGA VENDUM  - வாழ்க்கை கவிதை

நாடி தளரும்முன் 
  நல்ல ரத்தம் சுண்டும்முன் 
  நானும் மனிதன் ஆவேனா 
 ஆடி அடங்கும்முன் 
 அத்தனையும் ஒடுங்கும்முன் 
  ஆண்டவன் அருளை பெறுவேனா 
 என்னைப் போய் மனிதன் 
  என்றே நினைத்து 
  ஏமாறுகின்ற திவ்வுலகு 
  என்னையும் நல்லவன் 
  என்றே மதித்து 
  ஏற்றுக் கொள்கிறதென் உறவு 
  குற்ற உணர்வெனும் 
  கொள்ளியிலே தினம் 
  பள்ளி கொள்கின்ற போது 
 மற்ற உணர்வெலாம் 
  மங்கிப்  போயொரு 
  மயக்கம் பிறக்கின்ற போது 
  என்னறி  வுரைகளை 
 என் மனமே சற்றும் 
  ஏற்றுக்கொள்ளாத போது 
  எனையும் மனிதன் 
  என்பதில் எவ்வித 
  நியாயமும் கிடையாது 
  நான் நாடு வீதியில் 
  நிர்வாணமாக 
  நிற்ப்பதை போல இருக்கின்றது 
  நான் படும் வேதனை 
 நான்தான் அறிவேன் 
  மனசே மனசை அறுக்கின்றது 
  திருநதித் தொலைக்கலாம் 
  என்றால் சைத்தான் 
  திரும்பத் திரும்ப அழைக்கின்றான் 
  திருந்தவிடாமல் 
  பாவக் குளத்தில் 
  தூக்கிப் போட்டெனை நனைக்கின்றான் 
  எனைவிட நல்லவர் 
 எத்தனையோ பேர் 
  இப்புவி மீதினில் இருக்கின்றார் 
  எல்லோர்க்கும் இருமனம் 
 இருக்கிற திருந்தாலும் 
  எனை விடச் சிறப்பாக தெரிகின்றார் 
  இவர்போல வாழனும் 
  அவர் போல வாழனும் 
  என்றே ஆசை  பிறக்கின்றது 
  எல்லாம் ஒரு கணம் 
  எனபது தான் நிஜம் 
  மறுநாள் யாவும் மறக்கின்றது 
 மனித னாகியே நான் மாள 
 மாண்டும் சிலரின் மனத்தாள 
 ஆசை இருக்கின்ற தெனக்கும் 
  மனிதனை படைத்தவன் 
 மனங்களை படிப்பவன் 
  மனம் வைத்தால் மட்டுமே அது நடக்கும் 
 வாலிபத்திலே மாற 
 வழுக்காமல் கரையேற 
  வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம் 
  என் கையில் எது உண்டு 
 எல்லாமே அவன் கையில் 
  யாரறிவார் அவனறிந்த ரகசியம் 
 நாடி தளரும்முன் 
  நல்ல ரத்தம் சுண்டும்முன் 
  நானும் மனிதன் ஆவேனா 
 ஆடி அடங்கும்முன் 
 அத்தனையும் ஒடுங்கும்முன் 
  ஆண்டவன் அருளை பெறுவேனா 
 என்னைப் போய் மனிதன் 
  என்றே நினைத்து 
  ஏமாறுகின்ற திவ்வுலகு 
  என்னையும் நல்லவன் 
  என்றே மதித்து 
  ஏற்றுக் கொள்கிறதென் உறவு 
  குற்ற உணர்வெனும் 
  கொள்ளியிலே தினம் 
  பள்ளி கொள்கின்ற போது 
 மற்ற உணர்வெலாம் 
  மங்கிப்  போயொரு 
  மயக்கம் பிறக்கின்ற போது 
  என்னறி  வுரைகளை 
 என் மனமே சற்றும் 
  ஏற்றுக்கொள்ளாத போது 
  எனையும் மனிதன் 
  என்பதில் எவ்வித 
  நியாயமும் கிடையாது 
  நான் நாடு வீதியில் 
  நிர்வாணமாக 
  நிற்ப்பதை போல இருக்கின்றது 
  நான் படும் வேதனை 
 நான்தான் அறிவேன் 
  மனசே மனசை அறுக்கின்றது 
  திருநதித் தொலைக்கலாம் 
  என்றால் சைத்தான் 
  திரும்பத் திரும்ப அழைக்கின்றான் 
  திருந்தவிடாமல் 
  பாவக் குளத்தில் 
  தூக்கிப் போட்டெனை நனைக்கின்றான் 
  எனைவிட நல்லவர் 
 எத்தனையோ பேர் 
  இப்புவி மீதினில் இருக்கின்றார் 
  எல்லோர்க்கும் இருமனம் 
 இருக்கிற திருந்தாலும் 
  எனை விடச் சிறப்பாக தெரிகின்றார் 
  இவர்போல வாழனும் 
  அவர் போல வாழனும் 
  என்றே ஆசை  பிறக்கின்றது 
  எல்லாம் ஒரு கணம் 
  எனபது தான் நிஜம் 
  மறுநாள் யாவும் மறக்கின்றது 
 மனித னாகியே நான் மாள 
 மாண்டும் சிலரின் மனத்தாள 
 ஆசை இருக்கின்ற தெனக்கும் 
  மனிதனை படைத்தவன் 
 மனங்களை படிப்பவன் 
  மனம் வைத்தால் மட்டுமே அது நடக்கும் 
 வாலிபத்திலே மாற 
 வழுக்காமல் கரையேற 
  வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம் 
  என் கையில் எது உண்டு 
 எல்லாமே அவன் கையில் 
  யாரறிவார் அவனறிந்த ரகசியம்