கிறுக்கல்கள் - 3 - வாழ்க்கை கவிதை

வெறிச்சோடி கிடக்கும் 
 வெளுமையற்ற 
  வெள்ளைப் பொழுதின் 
 வெளிச்சம்.! 
 கொஞ்சம்கொஞ்சமாய் 
 மங்கும்வேலையில் 
 காய்ந்த மரத்தில் பாய்ந்து கிடக்கும் 
 ஒருதுளி ஒளிக்கீற்றின் 
  சிறுதுளி நிழலில் நான் இங்கிருக்க.! 
 என் வருகைஎதிர் நோக்கி 
 வாசற்படி தோறும் 
 வண்ண விளக்கேற்றி வைத்தபடியே 
 வீதியை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு 
 இதயம் தெறிக்க நீ அங்கிருக்க.! 
 வேலைஒன்றும் கற்றறியா 
 சிறுவர்கூட்டமும் 
 பாண்டியாடி பகல்பொழுதை 
 மதிமயங்கி கழித்துகொண்டிருக்கும்  
  இவ்வேளையில் நான் இங்கிருக்க.! 
 எனைகாணாமல் 
 தானாய் அழுதுபுலம்பிக் கொண்டு 
 தன்னந்தனிமையில் 
 பிரிவென்ற வலியோடு நீ அங்கிருக்க.! 
 வில்லால் உள்ளத்தை 
 விதையிடும் நிலமாய் மாற்றக்கூடிய 
 களவை மட்டும் குலத் தொழிலாய் 
 கொண்டு வாழும் 
 வழிச்சொல்வோரை கொன்று குவிக்கும் 
 கள்வர் கூட்டத்தின் நடுவே 
 வெம்மை மட்டுமே வெளிப்பட்டுக் கிடக்கும் 
  காட்டு பகுதியை கடக்கும் நேரம் 
  நான் இங்கிருக்க.! 
 வாசல்வழி நோக்கும் உன் விழி யெங்கும் 
 நிரம்பி வழியும் நம் காதலோடு 
  நீ அங்கிருக்க.! 
 வலிமை மாய்த்து வலியை கொடுத்து 
 வழியை மறைக்கும்  
  மயக்கம் தருமிந்த மாலைப் பொழுதின் 
 வளிச்சாரலில் இல்லம்கண்டு 
 இருள் சூழும் இரவிற்குள் உன்னை காண 
  விழிகள் ரெண்டும் துடித்துக்கொண்டு 
  நான் இங்கிருக்க.! 
 இனியாவது புரிந்துகொள் 
 பொருளீட்ட சொல்லி 
 எனை வற்புறுத்தக் கூடாதென்று.! 
 வெறிச்சோடி கிடக்கும் 
 வெளுமையற்ற 
  வெள்ளைப் பொழுதின் 
 வெளிச்சம்.! 
 கொஞ்சம்கொஞ்சமாய் 
 மங்கும்வேலையில் 
 காய்ந்த மரத்தில் பாய்ந்து கிடக்கும் 
 ஒருதுளி ஒளிக்கீற்றின் 
  சிறுதுளி நிழலில் நான் இங்கிருக்க.! 
 என் வருகைஎதிர் நோக்கி 
 வாசற்படி தோறும் 
 வண்ண விளக்கேற்றி வைத்தபடியே 
 வீதியை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு 
 இதயம் தெறிக்க நீ அங்கிருக்க.! 
 வேலைஒன்றும் கற்றறியா 
 சிறுவர்கூட்டமும் 
 பாண்டியாடி பகல்பொழுதை 
 மதிமயங்கி கழித்துகொண்டிருக்கும்  
  இவ்வேளையில் நான் இங்கிருக்க.! 
 எனைகாணாமல் 
 தானாய் அழுதுபுலம்பிக் கொண்டு 
 தன்னந்தனிமையில் 
 பிரிவென்ற வலியோடு நீ அங்கிருக்க.! 
 வில்லால் உள்ளத்தை 
 விதையிடும் நிலமாய் மாற்றக்கூடிய 
 களவை மட்டும் குலத் தொழிலாய் 
 கொண்டு வாழும் 
 வழிச்சொல்வோரை கொன்று குவிக்கும் 
 கள்வர் கூட்டத்தின் நடுவே 
 வெம்மை மட்டுமே வெளிப்பட்டுக் கிடக்கும் 
  காட்டு பகுதியை கடக்கும் நேரம் 
  நான் இங்கிருக்க.! 
 வாசல்வழி நோக்கும் உன் விழி யெங்கும் 
 நிரம்பி வழியும் நம் காதலோடு 
  நீ அங்கிருக்க.! 
 வலிமை மாய்த்து வலியை கொடுத்து 
 வழியை மறைக்கும்  
  மயக்கம் தருமிந்த மாலைப் பொழுதின் 
 வளிச்சாரலில் இல்லம்கண்டு 
 இருள் சூழும் இரவிற்குள் உன்னை காண 
  விழிகள் ரெண்டும் துடித்துக்கொண்டு 
  நான் இங்கிருக்க.! 
 இனியாவது புரிந்துகொள் 
 பொருளீட்ட சொல்லி 
 எனை வற்புறுத்தக் கூடாதென்று.!