சொல்ல 'மர'ந்த கவிதை

சொல்ல 'மர'ந்த கவிதை அருண்மொழி தேவன் நாகரிக உலகத்தில்! நாங்கள் பிறக்கும் வரை...! எங்கள் பசிக்கு ! உன் பழங்களை தந்தாய்.! எங்கள் நிர்வாணத்துக்கு ! உன் இழை,தழைகளையும்! மரப்பட்டைகளையும்! உடையாக கொடுத்தாய்.! நிம்மதியாய் நாங்கள் ! உறங்க உன் அடியிலேயே! மரப் பொந்துகளை கொடுத்தாய்.! உன்மையில் அது ஒன்றும்! கற்காலம் இல்லை.! உன் கருவறையில்! நாங்கள் வாழ்ந்த காலம்.! ! நாகரிக உலகத்தில்! நாங்கள் பிறந்தபோதும்! தொட்டிலாக எமை தொடர்ந்தாய். ! படுக்கை முதல் பாடை வரை! எங்களுடனே நீ இருந்தாய்.! எங்கள் சிதை எரியும் போது! நீயும் சேர்ந்தல்லவா எரிந்தாய்.! ! எங்க‌ள் கம்பன்! க‌விதை எழுதும் போது! ப‌னை ஓலைகளை கொடுத்தாய்.! அடியேன் க‌விதை! எழுதும் போதோ! வெள்ளை காகிதத்தை நீட்டுகிறாய்.! எங்க‌ள் வ‌ள்ளுவ‌ன்! காத‌லிக்கு அனிச்ச‌ம‌ல‌ரை! ப‌ரிச‌ளித்தாய்.! இன்று என்காத‌லிக்கும்! வாஞ்சையுட‌ன் நீட்டுகிறாய்! ஒரு சிவ‌ப்பு ரோஜா.! ! எங்க‌ள் குழ‌ந்தைக‌ள்! இப்பொழுதெல்லாம்! ப்ளாஸ்டிக் தொட்டிலில்தான்! பிற‌க்கின்றன! எங்க‌ள் க‌ட்டில்க‌ளோ! உலோக‌ங்க‌ளால் செய்ய‌ப்ப‌ட்டுவிட்ட‌ன‌. ! எங்க‌ளில் சில‌ர் இப்பொழுதே! க‌ணிப்பொறியில்தான் எழுத‌! க‌ற்றுக்கொள்கிறார்க‌ள்.! ஜீன்ஸ் அணிந்த எங்கள் பெண்கள்! தலை முடிப்பதே இல்லை.! பிற‌கெங்கே பூச்சூடுவ‌து.! ! ஏ மரமே! என் முன்னோர்க‌ள்! உன்னை என‌க்கு அறிமுக‌ப்ப‌டுத்தினார்க‌ள்.! நான் என் சந்த‌தியின‌ருக்கு! உன்னை அறிமுக‌ப் ப‌டுத்துவேனா?