சுனாமி. - ஏனைய கவிதைகள்

டிசம்பர் திங்கள் இருபத்து ஆறு 
 படைத்ததம்மா சரித்திர வரலாறு. 
 ஆம், சுனாமி. எந்த சாமியாலும் 
 காப்பாற்றவே முடியாத சுனாமி! 
 தென்றல் வீச குயில்கள் கூவ 
 செங்கதிர் சூரியன் முளையிட. 
 எங்குடி மக்கள் நடமாடும் தருணம் 
 அலைகள் எட்டியது பனைமர உயரம். 
 இதனைக் கண்டு பிரம்மித்த குழந்தை 
 அம்மா அங்கே பார் என்றது. 
 திரும்பிய தாய் உணரும் முன்னே 
 விழுங்கிச் சென்றது அலைகள் பின்னே. 
 சுனாமி வந்ததோ சிலமணித் துளிகள் 
 அவை ருசித்ததோ பல்லாயிர உயிர்கள். 
 அலையோசையை ரசித்த செவியில் 
 பயம் கலந்த மரணவோலை ஒலித்தது. 
 நேற்று கண்ட பிரம்மாண்ட மாளிகை 
 வேற்று மண்ணாகப் போனது. 
 ஐயகோ! இத்தனையும் கண்டு, 
 சிறுமனம் கொண்டு, சில வருடம் வாழும் 
 நம்மாலேயே தாங்க முடியவில்லையே. 
 பெருமனம் கொண்டு என்றும் அழிவில்லா 
 தன்மையுடையவன் என்று, 
 இந்த அப்பாவி மக்களால் நம்பப்படும் 
  இறைவன், எப்படிதான் தாங்கினானோ?