துள்ளி வ‌ருகுது வேல்! தூர‌ப்போ! த‌மிழ்ப்ப‌கையே தூர‌ப்போ! - தமிழ் மொழி கவிதை

"புற்றீசல்களின் புயல்! 
 புதுக்கவிஞர்களின் 
 படைக்கு இது தான் 
 இங்கே பெயர். 
 அந்துப்பூச்சிகளாய் 
 வெள்ளைக்காகிதங்களை 
 அரித்து தின்னுவதை விட 
 வேறு என்ன வேலை. 
 "எமக்குத் தொழில் கவிதை" 
 என்று மீசை முறுக்கிக்கொண்டு 
 கவியரங்கங்களுக்கு 
 காவடி எடுக்க‌ 
 நாங்கள் தயங்கியதே இல்லை. 
 தேவபாஷைகளும் 
 அந்நிய லேங்குவேஜுகளுமே 
 அந்த‌க் காவ‌டிக‌ள். 
 இமயமலை கட்டுவதாய் 
 எண்ணிக்கொண்டு 
 வாக்கியங்களை 
 அடுக்கிக் கொண்டே போவோம். 
 இறந்த உடலுக்கு 
 வெட்டியான் அடுக்கும் 
 வரட்டிகளில் கூட 
 உயிர் தூவிக்கிடக்கும். 
 நாங்கள் அடுக்கும் 
 சொற்கூட்டங்களிலோ 
 மன விரிசல்கள் 
 வாய் பிளந்து கிடக்கும். 
 எருக்கம் பூக்களில் 
 மல்லிகைகளின் முகவரிகளை 
 தேடிக்கொண்டிருப்போம். 
 ஒரு தென்னை மரத்தின் நிழல். 
 ஒரு மைனாக்குருவியின் 
 கீச்சுக்குரல்கள். 
 நீர்க்குமிழிகளில் 
 எங்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் சில 
 நீல நயனங்கள். 
 என்றெல்லாம் 
 பேனாக்களில் 
 கூடு கட்டிக்கிடப்போம். 
 ஒன்றுமே இல்லாத 
 மௌனத்தை 
 உருட்டிப்பிசைந்து 
 ஒரு பேய் வீடு கட்டி 
 குடியிருப்போம். 
 நிழல்களின் பசியெடுத்து 
 நிழல்களையே தின்று 
 நிஜத்தின் கல்லறை மேல் 
 நீண்டு படுத்திருப்போம். 
 ஏனெனில் 
 நாங்கள் புதுக்கவிஞர்கள் 
 தொன்மை தோய்ந்த 
 வரலாறுகள் செறிந்த 
 சதைப்பிடிப்பான மொழியைக்கூட 
 தாய்மொழி என்ற 
 ஒரே காரணத்திற்காக 
 தள்ளிவைத்துவிட்டு 
 சிந்தனை வறண்ட பின்னே 
 அந்நிய மொழிமோகத்தில் 
 வெறும் எலும்புக்கூடுகளின் 
 சித்திரத்தை சமைத்துவைத்து 
 அவார்டுக்காக 
 அருந்தவம் கிடப்போம். 
 வாழ்க்கையை 
 சாவு என்று 
 அர்த்தப்படுத்திக்கொள்வோம். 
 மரணத்தை 
 இனிமையான 
 ஜனனம் 
 என்று கவிதை படைத்திடுவோம். 
 நீங்கள் அழுது காட்டுவதை 
 நாங்கள் எழுதிக்காட்டுவோம். 
 கண்ணீரின் விழுதுகளில் 
 பிரம்மனின் தொப்பூள் கொடி 
 ஊஞ்சல் கட்டி வைத்திருப்பதாய் 
 மூளியான வரிகளில் 
 மூண்டெழுந்த கற்பனையை 
 தோரணம் கட்டி வைப்போம். 
 ஏனெனில் 
 நாங்கள் புதுக்கவிஞர்கள். 
 தாய் மொழி.தமிழ் மொழி. 
 என்றெல்லாம் 
 பிதற்றிக்கொண்டிருக்க மாட்டோம். 
 தாய்மொழியின் பேச்சை விட 
 வேற்று மொழிக்கூச்சல்களே 
 சூடாக இங்கு வியாபாரம் ஆகிறது. 
 "புரியவிடாமல் எழுதுவதில் தான்