காலம் கடந்து வந்த ஞானம் - வாழ்க்கை கவிதை

கோபம் என்னும் புயல் 
  என்னுள் சீறியது - அதனால் 
  வேதனை மிகுந்த வாழ்வே 
  நிரந்தர சொந்தமாய் போனது | 
 பேராசை எனும் தீ என்னுள் 
  கொழுந்து விட்டு எரிந்தது - அதனால் 
 பாசம் என்ற சொல்லே என்னிடம் 
  விடை பெற்றுச் சென்றது | 
 பொறமை என்னும் அரக்கன் 
  என்னுள் குடிபுகுந்து நின்றான் - அதனால் 
  அன்பு என்னும் பண்பே - என் 
  அகராதியில் தொலைந்து போனது | 
 ஆணவம் எனும் பேய்க்கு 
  நான் அடிமையாகிப் போனேன் - அதனால் 
  நான் மனிதன் என்ற உணர்வே 
  என்னுள் விலகிப் போனது | 
 ஜாதி எனும் தொழு நோய் 
  என்னுள் பரவி நின்றது - அதனால் 
  தினமும் ஒரு போர்களத்தில் 
  நான் விழுந்து விழுந்து எழுந்தேன் | 
 இன்று மனசாட்சி குரல் கொடுக்கிறது 
 ஆனாலும் எழ முடியாத நிலையில் நான் | 
 கரையை கடந்து விட்ட பின் பேரலைகளுக்கு 
  யார் தடை போடா முடியும்? 
  காலம் கடந்து வந்த ஞானத்தால் 
  நிஜங்களை தொலைத்த நிழலாக 
 இன்று நான். 
 கோபம் என்னும் புயல் 
  என்னுள் சீறியது - அதனால் 
  வேதனை மிகுந்த வாழ்வே 
  நிரந்தர சொந்தமாய் போனது | 
 பேராசை எனும் தீ என்னுள் 
  கொழுந்து விட்டு எரிந்தது - அதனால் 
 பாசம் என்ற சொல்லே என்னிடம் 
  விடை பெற்றுச் சென்றது | 
 பொறமை என்னும் அரக்கன் 
  என்னுள் குடிபுகுந்து நின்றான் - அதனால் 
  அன்பு என்னும் பண்பே - என் 
  அகராதியில் தொலைந்து போனது | 
 ஆணவம் எனும் பேய்க்கு 
  நான் அடிமையாகிப் போனேன் - அதனால் 
  நான் மனிதன் என்ற உணர்வே 
  என்னுள் விலகிப் போனது | 
 ஜாதி எனும் தொழு நோய் 
  என்னுள் பரவி நின்றது - அதனால் 
  தினமும் ஒரு போர்களத்தில் 
  நான் விழுந்து விழுந்து எழுந்தேன் | 
 இன்று மனசாட்சி குரல் கொடுக்கிறது 
 ஆனாலும் எழ முடியாத நிலையில் நான் | 
 கரையை கடந்து விட்ட பின் பேரலைகளுக்கு 
  யார் தடை போடா முடியும்? 
  காலம் கடந்து வந்த ஞானத்தால் 
  நிஜங்களை தொலைத்த நிழலாக 
 இன்று நான்.