கனா கண்டேன்

கனா கண்டேன் மலர் இரவின் இருளில் இமைகளில் ஒளிர்ந்த உன் நிழலின் பிம்பம், நிஜத்தில் என்னை தீண்டுவதாய் நினைக்கிறேனடி. உன் ஒரப் பார்வையில் - என் உயிரோட்டத்தை நிறுத்தியவளே! ஒளித்து வைத்த இரகசியங்களை அம்பலபடுத்த செய்கிறாயடி. உன் அழகின் ஆணவம் என் ஆண்மைக்கு சவால் விடுகிறது. பூவிதழின் மென்மையான புன்னகை புவியின் சுழலை நிறுத்துகிறது. தென்றலினும் மெல்லியதான் உன் சுவரிசம் - என் சுவாசத்தை மூர்ச்சையடைய செய்கிறது. "செல்"லரித்த பேச்சுகள் - நீ பேசும் பொழுது மட்டும் சிலிர்த்தே கேட்கிறேன்! மழைத்துளிச் சாரல் என் மீது படர்வதாய் உணர... சாத்தானின் சத்தம் - காதோரத்தில் "சனியனே! இன்னும் என்ன தூக்கம்..??" தந்தையின் அறைகூவல்... விடியலை உணர்கிறேன்! கனா கண்டேனடி தோழி