மண்

மண் கனிகை மண்ணே! உன்னோடு நானும்! என்னோடு நீயும்! மௌன யுத்தம் செய்தோம்.! வாசிப்பிற்கும் நேசிப்பிற்கும்! இடையில் இருந்தோம்.! அந்த அமைதியையே! எங்களைப் புரிதலுக்கான! மொழிகளாக்கினோம்.! ! தெளிவான சிந்தை வழி! கரை தேடிப் போனோம்.! அது! எமக்கான! பற்றுதல்களை! ஆத்மார்த்தம் மீதான இழைகளை! அறுக்காது! என்பதும்! உணர்த்தப்பட்டது;! உணரப்பட்டது.! ஆண்டுகள் தம் இயல்புடனே! போகின;! கடமைகள்! பலவாகின.! உனக்கான நேசமும்! அந்நேசத்திற்கான! இருத்தலும்! எப்போதும் என்மனத்தோடும்! தொடர்ந்தே வந்தன.! இன்று! நீ! குதறப்பட்டாய்;! இரத்தம் சிந்தினாய்;! வீழ்ந்து கிடக்கின்றாய்.! செய்திகள் பறக்கின்றன;! மௌனிக்க முடியவில்லை;! கையாலாகாத்தனத்தில்! மனம் இறுகி போகின்றேன்.! மீளவும் உணர்கின்றேன்;! உனக்கான மதிப்பும் விருப்பும்! உயிர்ப்புடனே இன்னும்! என்னுடனே.! கணந்தோறும் கரங்கள்! நீள்கின்றன;! அவை! ஆறுதலுக்கானவை;! பற்றி எழுப்பலுக்கானவை;! மலர்ச்சிக்கானவை.! தேடி மனவெளி பயணப்பட்டேன்;! கொடூரங்களற்ற நிறைவான! அமைதிப் பொழுதொன்றில்! உன்! புன்சிரிப்பின் அர்த்தங்கள் மட்டும்! என்னோடு பேசினால் போதும்.! ! -கனிகை