malai naal nayagan - காதல் கவிதை

அன்று ஒரு மழை நாள் 
 மோகம் கொண்ட மேகம் 
  பகலவனை அணைத்து 
  பனியை படரவிட்டது 
  அதன் வெட்கத்துளிகள் 
 பூமி நுனியை நனைத்த 
  வண்ணம் இருந்தன 
  இடியோடு என் இதய 
  சத்தமும் அதிகரித்தது 
 வீட்டு மாடியின் 
  ஓட்டைக் கதவில்  
  ஓர பார்வை பார்த்து நின்றேன் 
  மழைத்துளி ஓசை 
  என் கால்களை 
  காந்தமாய் ஈர்த்தது 
  மெல்ல மழையை கிழித்து 
 கதவை திறந்து விடுபட்டேன் 
  நான் அறியாமல் கால்கள் 
 தேங்கிய துளிகளோடு அளவலாவின 
 அந்த உரையாடல் ஓசை 
 மணிக்கொலுசு ஓசையை தோற்கடித்தது 
  என் உடலெங்கும் துளிகள் 
 நீர் கோலம் வரைந்தன 
  கலையாத தலைமுடியை 
  காற்று வெகுவாக களைத்துவிட்டது 
 கேட்காத இசை கேட்டு 
  தானாக புலன் அசைந்தது 
  சட்டென்று மனதில் ஒரு சஞ்சலம் 
  பட்டென்று இமை திறந்தது 
  சலிக்காது ஒரு ஆண் பார்வை 
  பார்க்காமல் என்னை பார்த்தது 
  இல்லாத சிறகுகளோடு என் 
 இமைகள் பரக்க முயன்றன 
 வில்லாலும் முடியாத அளவு 
  விரைவாக வளைந்தன  
  அவன் புருவங்கள் 
 எவராலும் காண முடியாத 
  மந்தகாசம் காட்டின 
  அவன் இதழ்கள் 
 கனவென்று எண்ணி என் 
 தலை சிலுப்பி தடால் என்று 
 ஓட்டைக் கதவினுள் நுழைந்தேன் 
  பின் ஓர பார்வையால் 
  யாவரும் இல்லாத 
  வெளியை அலசினேன் 
  வானதேவன் துளிவழியே இறங்கி 
 பூமிக் கோலம் காண வந்தானோ 
  என்றெண்ணி எனக்குள் நகைத்தேன் 
  துள்ளி குதித்து படிஇறங்கி 
  அன்பு அன்னையின் 
  அடிகளுக்கிடையே 
 தும்மிக் கொண்டே 
 தந்தையிடம் சரண் புகுந்தேன் 
 endrum mangaatha அந்த 
  மழை nayagan vanna mukam 
 avvapothu kanavodu 
 kandu vilithaen 
 pinbu ஒரு malainaalil 
  என் mana நாள் mudivanathu 
 thozhiyar kisukisukka மெல்ல 
 enavar muham parka 
 nimiramal nimirnthaen 
  nimidathil என் ullakam nindrathu 
 என் மழை nayagan 
   mana nayaganaka 
  என் rattha naalangalin 
  aalam purinthavan pola 
  vil puruvam uyatri 
  மந்தகாசம் kaatinaan 
 அந்த அன்பு alaivarisaiyil 
  என் idhayam raagam paadiathu 
  indrum ஒரு மழை நாள் 
  என் வீட்டு மாடியின் 
 ஓட்டைக் கதவில் 
  ஓர பார்வை பார்த்து நின்றேன் 
  avar aluvalakam mudinthu 
 varum neram allavaa !.