கையாள விரும்பாத ஓர் கவிதைமொழி

கையாள விரும்பாத ஓர் கவிதைமொழி துஷாந்திக்கா முகமூடி அணிந்த இருள் ஒன்று ! கவ்விக்கொண்ட சொப்பனங்கள் ! சுமந்த அந்த சுதந்திரமற்ற அறையின் ! முனையில் சுவாசிக்க கூட முடியாது ! சுருண்டுகிடந்ததொரு கவிதை! ! மண்ணில் ஜனனித்த நாள் முதலாய் ! விடுமுறையின்றி ரசிக்கப்பட்ட ! அக்கவிதை மரணத்தை யாசித்து தன் ! சுவாசங்கள் சுருக்கி சுருண்டுபோய் ! கிடக்கிறது, சுதந்திரம் என்ற சொல்லையே ! சுத்தமாய் துறந்திருக்கும் அவ்விருள் சூழ்ந்த! இருட்டறையில்! ! தற்கொலைக்கான முயற்சிகள் யாவும் ! தட்டிக்கழிக்கப்பட்ட நிலையில் தளர்ந்து ! போன நம்பிக்கைத்தாலாட்டை மீண்டும் ! ஒருமுறை தூசி தட்டி மெட்டமைத்து! பாடியது கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும் ! அக்கவிதை! ! புல்லாங்குழல்களின் துளைகள் வழியே ! ஊடுருவும் காற்று உயிர் பெற்ற ! ஓரிசை போல் உருமாறுவதைப்போல ! இக்கவிதையின் கண்களில் கலந்த ! அகோரக்கோரிகள் கூட அம்சமுள்ள ! ஓர் அற்புதப்பிறவிகளாய் அறியப்பட்டிருந்தனர்! ! ஆற்றாமையின் அடித்தளப்பாதடியில் ! அணுவணுவாய் அனுங்கிக்கொண்டிருக்கும்! ஒளியறியா கவிதையொன்றினால் உள்! மூச்சு சுவாசத்தை வெளியெறிந்து விடுவதை ! தவிரவும் வேறென்ன செய்து விட முடியும்?