மனசுக்குள் வண்டு

மனசுக்குள் வண்டு வல்வை சுஜேன் ஆசை எனும் அனலுக்குள்! ஆதி மனிதன் வீழ்ந்தான், என்று! பாதி வழியில் ஒருவன் ! பகுத்தறி வாளனாய்! பகல் விளக்கை தந்தான்! இரவின் விளக்கெடுத்து! இவனடி நான் தொடர்ந்தேன்! இவனுக்குள் வாழும் ! அந்த மீதி மனிதன் ! மாம் பூவுக்குள்ளும்! மண், உயிராய் நுழைந்து ! தேகம் காட்டாமல்! தேன்கனி உண்டு! தெவிட்டிக் கிடக்கிறான்! வெய்யிலே இவனை நீ! சுட்டுப் போட்டாலும்! விருந்துண்ணும் விழிகளினால்! மின்மினிக் கருவறைகள் கட்டி! ஆசை எனும் அருவியிலே! அந்தியிலே தினம் நனைந்து! மனசுக்குள் வண்டோடு! மாந்தரை ஏய்க்கிறான்இவன்.!