நான் (ம்) யார் ? - வாழ்க்கை கவிதை

ஈரோட்டிலிருந்து இரண்டரை மணி நேரம் 
 வேரோடு சாய்க்கும் வேதனைக்காக விரைந்தால் 
 மஞ்சளோடு விளையும் மண்ணாக சிவந்து 
  கெஞ்சலோடு அலையும் மனமாக நொந்து 
  வெங்காயம் உரிக்கும் விரல்கள் உணராமல் 
  செங்காயம் அரிக்கும் கண்ணீரும் குறையாமல் 
  வயலோடு நுழைந்து வரப்போடு சண்டையிட்டு 
  புயலோடு போகுது பார் புரியாத உள்ளம் 
 சத்திய மங்கலம் நெருங்கிய வேளை 
 நித்திய கமலமாய் நின்றது மேற்கும் கிழக்கும் 
  கண்ணொன்று முன்வேண்டும் காண காட்சி 
 பின்னொன்று இன்னொன்று இமைதிறக்கும் பார்க்க 
 ஒரு பார்வை ஒருமுகத்தில் இருக்கும் அவ்வேளை 
  மறுபார்வை நிலவுக்கும் பின்தலைக்கும் போடுமே தளை 
 கட்டுண்டு கிடக்கவே காட்டுக்குள் நுழைந்தால் 
  தொட்டுண்டு தேன் கலந்து பறக்குது பொழுது 
  சிறு பூச்சி சத்தமும் சில்வண்டு இசையும் 
  எரிபூச்சி வெளிச்சத்தில் என்னை நான் பார்த்தால் 
  கவிதைகள் வாய்திறந்து காட்டுது காட்டை 
 புவிதனில் வேரோடு வெளிதனில் என்னோடு 
  கிளைகளும் இலைகளும் கனிகளும் பூக்களும் 
  கலைகளின் கடவுளின் கற்பனையின் வடிவோடு 
  மூச்சையடக்க முயற்சிகின்றேன் முடியவில்லை அப்பப்பா 
 பேச்சையடக்கும் சந்தனத்தில் பேசியே 
  இருட்டுக்கு கூசிய என் கண்களை பார்த்தததால் 
 விருட்டென்று விரைந்தது வெண்ணிலவு பார்த்ததால் 
 தட்டு தடுமாறி தவத்தினால் கிடக்க தனியனாய் 
  விட்டு விடுதலையாய் விரல்களில் நாசி நெருங்கி 
  பத்மத்தில் உடலினை பக்குவமாய் அமர்த்தி 
  சித்தத்திலே சிந்தனை என்னவென்று அலைந்தால் 
  காட்டுக்கொடி கால் கொலுசு கட்டி சல் சல் 
  போட்டபடி பய ஆட்டம் கூட்டி தள் தள் 
  இடகலையில் எண்ணிக்கை தெரியவில்லை சீராக 
  மடகலையில் பிங்கலையை மறந்துவிட்டேன் வேறாக 
  சுழுமுனை கூட்ட சொல்லுது தியானம் 
  அழுகணை விரையுது மூடிய கண்கள் 
  சிறுத்தை கண்ணில் எரியும் நெருப்பில் 
  "பெருத்த மாமிசம் நான் மட்டும் அவ்வளவே "!