aangelakis/STOMA huggingface dataset:
Tον συντηρούν με την προβολή της απρόσωπης λαϊκής μάζας και τον παραμερισμό οποιουδήποτε θα μπορούσε να παίξει αφυπνιστικό ρόλο στο συλλογικό εφησυχασμό του λαού.
Έτσι καλλιεργείται μια ισοπεδωτική νοοτροπία, όπου εξέχει μόνο το κεφάλι των φορέων του πατερναλισμού - και εκείνο συνειδητά εκλαϊκευτικά μακιγιαρισμένο.
Kαταπολεμείται ως "ελίτ" και "αντιλαϊκή" οποιαδήποτε ποιοτική διαφοροποίηση μέσα στη (λαϊκίστικη) γενική ισοπέδωση.
Αυτή η ισοπέδωση και η απέχθεια στην ποιοτική διαφοροποίηση δημιουργούν μακροπρόθεσμα τη δική τους υποκουλτούρα, που εμφανίζεται ως λαϊκή κουλτούρα.
Δεν είναι όμως παρά χυδαία μίμηση της.
Έτσι, εμπορευματοποιείται το όποιο λαϊκό στοιχείο από επιτήδειους κερδοσκόπους, που βλέπουν στη μαζική παραγωγή των προϊόντων τής δήθεν λαϊκής έκφρασης μια σημαντική πηγή πλουτισμού τους.
Πρέπει, λοιπόν, να τη διακρίνουμε ανάμεσα στην αυθόρμητη λαϊκή έκφραση που πηγάζει εκεί όπου - και σε όποιο σημείο - ο λαός πράγματι αυτονομείται και αυτοπροσδιορίζεται.
Aυτό εκφράζεται με τον όρο "λαϊκότητα" και στην ψευδή, τη νόθα ιδεολογική κατάσταση της μίμησης του λαϊκού στοιχείου.
Kαλλιεργείται εκεί ακριβώς όπου ο λαός υποκαθίσταται στην έκφραση και ετεροπροσδιορίζεται από τους πάσης φύσεως προστάτες και δήθεν εκφραστές του.
Eκεί όπου ανθεί το φαινόμενο του πατερναλισμού, κατάσταση που εκφράζεται με τον όρο "λαϊκισμός".
Η λαϊκότητα είναι, λοιπόν, η δικαίωση του λαού και η ανύψωση του σε καθοριστικό παράγοντα της ιστορίας του.
Ο λαϊκισμός, αντίθετα, αποτελεί εξαπάτηση του λαού, πολιτιστική υποβάθμιση του, υποκατάστασή του στον ιστορικό του ρόλο και διατήρησή του στο περιθώριο των εξελίξεων.
Η λαϊκότητα αναδείχνει τις γνήσιες αξίες του λαού και δεν είναι καθόλου αντίθετη με την αξιολογική διάκριση και την εκφραστική διαφοροποίηση.
Αντίθετα, ο λαϊκισμός ισοπεδώνει την έκφραση προς τα κάτω, καταπολεμά και εχθρεύεται τη διάκριση και την όποια διαφοροποίηση, είναι κάλπικος και νοθευτής του λαϊκού πνεύματος.
Η αποκατάσταση (ή η αποκάλυψη) του αληθινού νοήματος των λέξεων του πολιτικού λόγου μπορεί, νομίζω, να συμβάλει τουλάχιστον στην πολιτική και κοινωνική μας αυτογνωσία.
Στην εποχή μας και στις ανεπτυγμένες χώρες, η κυρίαρχη αντίληψη και πολιτική κατεύθυνση, είναι αυτή της ελεύθερης οικονομίας, της ανταγωνιστικής αγοράς.
Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, παρά τα ζητήματα της ισότητας των δύο φύλλων να αντιμετωπίζονται μέσα στα πλαίσια αυτής της «πολιτικής λογικής».
Η ισότητα ανδρών-γυναικών σήμερα κατανοείται, ως ισότητα στην αγορά εργασίας και επικεντρώνεται σε μέτρα και ενέργειες για την ενίσχυση της θέσης των γυναικών στην οικονομία.
Ο όρος "αν-ισότητα" χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ισότητα στα επαγγέλματα που ασκούν οι άνδρες και οι γυναίκες, στις αποδοχές από την εργασία, στις πιθανότητες ανεργίας και τέλος στη συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Οι παλιότερες ουτοπικές και ριζοσπαστικές-ανατρεπτικές θέσεις των γυναικείων κινημάτων δε φαίνεται σήμερα να απασχολούν πλατειά τον κόσμο ούτε τις γυναίκες.
Η «αν-ισότητα» στην οικονομία.
Η "αν-ισότητα" σήμερα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην οικονομία μετριέται ως εξής.
Οι γυναίκες δεν είναι ενσωματωμένες στην αγορά εργασίας τόσο όσο οι άνδρες.
Γενικά, οι θέσεις εργασίας τους είναι λιγότερο τακτικές και ασφαλείς.
Eπιβαρύνονται περισσότερο από τη φροντίδα των παιδιών και άλλων εξαρτώμενων προσώπων, που σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη σοβαρά προβλήματα όσον αφορά το φύλο στην αγορά εργασίας.
Σε λίγους τομείς οι γυναίκες έχουν επιτύχει, σε γενικές γραμμές, την ισοτιμία τους με τους άνδρες.
Σχεδόν σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, το ποσοστό ανεργίας των γυναικών παραμένει συστηματικά υψηλότερο σε σχέση με αυτό των ανδρών, ενώ η μακροχρόνια ανεργία πλήττει περισσότερο τις γυναίκες.
Η διαφορά στο ποσοστό απασχόλησης μεταξύ ανδρών και γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανέρχεται κατά μέσο όρο σε είκοσι τοις εκατό.
Το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών στην Ισπανία και την Ιταλία παραμένει κάτω από το σαράντα τοις εκατό.
Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών παρατηρείται στην Ισπανία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στο Λουξεμβούργο, όπου η διαφορά είναι μεγαλύτερη από τριάντα τοις εκατό.
Το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών μειώνεται, όταν αυτές έχουν μικρά παιδιά.
Το αντίθετο ισχύει για τους άνδρες.
Τα ποσοστά απασχόλησης ανδρών ηλικίας είκοσι με σαραντατεσσάρων ετών που διαθέτουν νοικοκυριό με ένα παιδί είναι υψηλότερα.
Ο διαχωρισμός γυναικών και ανδρών στην αγορά εργασίας παραμένει ένα κύριο πρόβλημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και στις χώρες εκείνες όπου οι γυναίκες έχουν επιτύχει υψηλά ποσοστά απασχόλησης.
Ο δείκτης για την ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών δείχνει ότι τρεις χώρες (Φινλανδία, Σουηδία και Δανία) με σχετικά υψηλά ποσοστά απασχόλησης των γυναικών διαθέτουν ιδιαίτερα διαχωρισμένες επαγγελματικές δομές.
Η αμοιβή των γυναικών είναι μικρότερη από αυτήν των ανδρών, για ίδια και ίσης αξίας εργασία.
Η διαφορά στις αμοιβές είναι μεγαλύτερη στον ιδιωτικό (είκοσι πέντε τοις εκατό) απ' ό,τι στο δημόσιο τομέα (εννέα τοις εκατό).
Διαρθρωτικοί παράγοντες, όπως ηλικία, επάγγελμα και τομέας δραστηριοτήτων δε συμβάλλουν στη μείωση της διαφοράς στις αμοιβές.
Εξακολουθεί να υπάρχει μια διαφορά της τάξης του δεκαπέντε τοις εκατό στις μέσες αμοιβές.
Στην Ελλάδα, το χίλια εννιακόσια ενενήντα οχτώ οι γυναίκες αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού ηλικίας δεκαπέντε ετών και άνω (πενήντα ένα κόμμα εβδομήντα τέσσερα τοις εκατό του συνόλου).
Αλλά και εντός της απασχόλησης, οι γυναίκες εμφανίζονται σε μειονεκτικότερη θέση από τους άνδρες.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ μόλις το τρία κόμμα έξι τοις εκατό των ανδρών απασχολουμένων το χίλια εννιακόσια ενενήντα εννιά εργαζόταν με μερική απασχόληση, το αντίστοιχο ποσοστό για τις γυναίκες ξεπερνούσε το δέκα τοις εκατό.
Παράλληλα, τα ποσοστά όσων δήλωσαν ότι εργάζονται με μερική απασχόληση γιατί δεν βρίσκουν πλήρη, εκτιμήθηκαν σε ένα κόμμα εφτά τοις εκατό και σε τέσσερα κόμμα δύο τοις εκατό αντίστοιχα για τους άνδρες και γυναίκες.
Διαχρονικά, επέρχεται μια διεύρυνση της συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό.
Αυτή η τάση αναμένεται να συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, και οφείλεται σε μια σειρά από παράγοντες.
Ένας παράγοντας που γενικά θεωρείται ότι συμβάλλει στη μακροχρόνια άνοδο του γυναικείου ποσοστού συμμετοχής είναι τα εκπαιδευτικά επιτεύγματα.
Εδώ είναι προφανές ότι οι νέες γυναίκες ιδιαίτερα, έχουν κάνει σημαντικά βήματα προόδου, υπερκερώντας τους άνδρες.
Το χίλια εννιακόσια ενενήντα οχτώ για παράδειγμα οι γυναίκες κάτοχοι πτυχίων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτελούσαν το δεκαέξι κόμμα έξι τοις εκατό του γυναικείου εργατικού δυναμικού, έναντι δώδεκα κόμμα οκτώ τοις εκατό που υπολογίζεται ως το αντίστοιχο ποσοστό για τους άνδρες.
Οι γυναίκες υψηλής μόρφωσης εμφανίζουν ποσοστά συμμετοχής που ελάχιστα υπολείπονται εκείνα των ανδρών.
Γενικότερα εμφανίζονται να έχουν υιοθετήσει πρότυπα καριέρας παρόμοια με αυτά των ανδρών.
Η μαζική είσοδος των γυναικών στην αγορά της εργασίας εμφανίζεται να έχει διευκολυνθεί από την αύξηση ευκαιριών απασχόλησης στις υπηρεσίες.
Στο διάστημα χίλια εννιακόσια ενενήντα με χίλια εννιακόσια ενενήντα οχτώ, η γυναικεία απασχόληση αυξήθηκε κατά εκατόν πενήντα πέντε χιλιάδες άτομα, σε αντίθεση με την ανδρική απασχόληση, τα κέρδη για την οποία ήταν μέτρια (ενενήντα εννέα χιλιάδες άτομα περίπου).
Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των νέων θέσεων εντοπίζεται στους κλάδους των υπηρεσιών, όπου η ζήτηση για τις γυναίκες ήταν τόσο σημαντική ώστε υπερκέρασε τις απώλειες θέσεων από τον πρωτογενή τομέα.
Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η εξέλιξη εμπερικλείει τον κίνδυνο της προσέλκυσης ενός μεγάλου αριθμού νέων, υψηλής εκπαίδευσης γυναικών σε ένα σχετικά μικρό αριθμό επαγγελμάτων.
Ταυτόχρονα αποτελούσαν μόνον το τριάντα εννιά κόμμα τέσσερα τοις εκατό του εργατικού δυναμικού, ενώ χαμηλότερη ήταν η αντιπροσώπευσή τους στο σύνολο των απασχολούμενων τριάντα έξι κόμα ογδόντα οχτώ τοις εκατό.
Όπως είναι φυσικό, οι γυναίκες είναι το εξήντα κόμμα πενήντα πέντε τοις εκατό των ανέργων και το εξήντα τέσσερα κόμμα πέντε τοις εκατό των ατόμων εκτός εργατικού δυναμικού.
Τα ποσοστά απασχόλησης των γυναικών παραμένουν χαμηλά σε πολλά κράτη μέλη.
Τα προβλήματα που σχετίζονται με το άγχος είναι πολύ συχνά.
Υπολογίζεται ότι ένα δέκα τοις εκατό περίπου στο γενικό πληθυσμό συμβουλεύεται κάποια στιγμή γιατρό, γιατί αισθάνεται άγχος, ένταση ή ανησυχία.
Υπολογίζεται, επίσης, ότι μεταξύ δύο τοις εκατό και τέσσερα τοις εκατό του γενικού πληθυσμού κάποια στιγμή της ζωής του παρουσιάζει κάποια αγχώδη διαταραχή.
Επομένως, οι αγχώδεις διαταραχές, οι διαταραχές, δηλαδή, που άπτονται του άγχους, θεωρούνται οι πιο συχνά ανευρισκόμενες διαταραχές στο γενικό πληθυσμό.
Τι ονομάζουμε, όμως, άγχος;
Άγχος είναι ένα διάχυτο, δυσάρεστο, συχνά ασαφές συναίσθημα.
Eκδηλώνεται με φόβο, ένταση και ανησυχία.
Tις περισσότερες φορές συνοδεύεται από σωματικά συμπτώματα (ταχυκαρδία, καρδιακή αρρυθμία, πεπτικές εσωτερικές διαταραχές, ξηροστομία, τρόμο, κεφαλαλγία, και άλλα).
Πολλές φορές είναι οι λέξεις που περιγράφουν με λεπτές αποχρώσεις τα συναισθηματικά ή ψυχικά συμπτώματα του άγχους.
Aνησυχία, εκνευρισμός, δυσφορία, ταραχή, υπερένταση, στενοχώρια, αναστάτωση, αγωνία, έννοια, νευρικότητα ή αίσθημα ότι κάτι κακό θα συμβεί.
Πολλά και ποικίλα είναι, όμως, και τα σωματικά συμπτώματα του παθολογικού άγχους.
Tαχυπαλμίες, τρεμούλα, πονοκέφαλος, πόνος ή πλάκωμα στο στήθος, κόμπος στο λαιμό, δύσπνοια, φούντωμα και εξάψεις ή κρυάδες και ρίγη, ναυτία και ζαλάδες, τάση για λιποθυμία, μουδιάσματα και άλλα.
Τα σωματικά συμπτώματα του άγχους είναι αυτά που μας τρομάζουν συνήθως πιο πολύ.
Νομίζουμε ότι κινδυνεύει η σωματική μας υγεία και ότι βρισκόμαστε σε κίνδυνο.
Αυτή η ανησυχία προκαλεί περισσότερο άγχος και αυτό με τη σειρά του φέρνει περισσότερα σωματικά συμπτώματα.
Μπαίνουμε, δηλαδή, σ' ένα φαύλο κύκλο όπου, τελικά, το άγχος χειροτερεύει.
Αυτό είναι το παθολογικό άγχος που, με το φαύλο κύκλο του δημιουργεί και δυσάρεστες συνέπειες τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική σφαίρα.
Eμπλέκεται στην καθημερινή μας ζωή και είναι απαραίτητο να μάθουμε να το αντιμετωπίζουμε και να το ελέγχουμε.
Μπορεί να σας αγχώνει να λέτε ναι, να αποδέχεστε ορισμένες καταστάσεις ή να αναλαμβάνετε πολλές υποχρεώσεις.
Μοιραστείτε με άλλους τα προβλήματα και τα συναισθηματικά σας θέματα.
Βάλτε ρεαλιστικούς και πραγματοποιήσιμους στόχους.
Μάθετε τρόπους για να επιλύετε αποτελεσματικά τα προβλήματά σας.
Πρέπει να αναμένετε δυσκολίες και να είστε έτοιμοι να τις αντιμετωπίσετε.
Μην τις αφήνετε να παρεμποδίζουν τη ζωή σας.
Πρέπει να αντιμετωπίζετε το άγχος σας μόλις πρωτοεμφανιστεί ή στα πρώτα στάδια της εμφάνισής του.
Έτσι, αμέσως μόλις νιώσετε λίγη ζαλάδα, ταχυκαρδία, φτερούγισμα στο στήθος, ή μούδιασμα, βάλτε αμέσως σε λειτουργία τις τακτικές αντιμετώπισης του άγχους που προτιμάτε.
Που έχετε βρει ότι είναι αποτελεσματικές για σας.
Όταν δείτε, όμως, ότι δεν μπορείτε με αυτούς τους τρόπους να ελέγξετε το άγχος σας, ζητήστε συμβουλή από κάποιον ειδικό.
Άγχος και ανοσοποιητικό σύστημα.
Το χίλια εννιακόσια εβδομήντα εφτά ονοματίστηκε επίσημα μια νέα αρχή που κλήθηκε Συμπεριφοριακή Ιατρική.
Αυτή η ειδικότητα γεννήθηκε από την ανάγκη να λάβουμε σοβαρά υπόψη την κλινική χρήση και σχέση των αποδείξεων από τις επιστημονικές έρευνες, που αργότερα έγιναν γνωστές ως Ψυχονευροανοσολογία.
Οι παραπάνω έρευνες συνεχίζουν να εξετάζουν τις σχέσεις μεταξύ νου, νευροενδοκρινολογικού (νεύρα και ορμόνες) και ανοσοποιητικού συστήματος.
Oι αρχές της Συμπεριφοριακής και Νου -Σώματος Ιατρικής, εργάζονται για να εφαρμόσουν αυτή τη γνώση σε θεραπευτικό επίπεδο.
Οι έρευνες προς αυτήν την κατεύθυνση μας βοηθούν να κατανοήσουμε τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ νοητικής και συναισθηματικής κατάστασης.
Της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος, και κατ' επέκταση της υγείας από την άλλη.
Στη σημερινή ιατρική, περάσαμε από τη χειρουργική επανάσταση μέσω της χημικής επανάστασης, για να εισαχθούμε στη συμπεριφοριακή επανάσταση.
Ο επιστήμων νευρολογίας Κάντις Περτ διεύθυνε έρευνα σχετικά με το πώς τα χημικά του σώματός μας δημιουργούν ένα δυναμικό δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ νου και σώματος.
Eίπε «δεν μπορώ πλέον να έχω έναν καθαρό διαχωρισμό μεταξύ νου και σώματος».
Πολλοί ερευνητές πλέον μιλάνε για το νου-σώμα.
Στον πραγματικό κόσμο αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι αυτό που συμβαίνει στο μυαλό μας στο επίπεδο της αντίληψής μας μπορεί να επιδρά στη φυσιολογία μας (στη σωματική μας αντίδραση).
Πιο συγκεκριμένα, στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Αυτή είναι μια κάθε άλλο παρά νέα αντίληψη, και η αρχαία γνώση ανέκαθεν μας ενθάρρυνε να εστιαστούμε στη διατήρηση ενός "υγιούς" νου, ώστε να διατηρήσουμε τη σωματική μας υγεία.
Είναι, όμως, τώρα που μπορούμε να αποδείξουμε και να κατανοήσουμε αυτές τις συνδέσεις.
Αυτό που έχει σημασία, δεν είναι το εάν έχουμε συναισθηματικά «πάνω και κάτω».
Όταν παρατείνουμε τα συναισθηματικά αδιέξοδα και χρησιμοποιούμε άκαμπτες στρατηγικές αντιμετώπισης, μπορούμε να προκαλέσουμε χρόνιο άγχος χαμηλού επιπέδου.
Mπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού μας συστήματος.
Αυτό δεν είναι απαραίτητο να προκαλέσει ασθένεια, αλλά, με τα κατάλληλα γενετικά ερείσματα, να αποδυναμώσει τη φυσική μας κατάσταση.
Nα επιδεινώσει μια ήδη υπάρχουσα ασθένεια και τελικά να «καθόμαστε σε μπόμπα έτοιμη να σκάσει».
Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με «ασθένειες που έχουν προκληθεί από την προσωπικότητα», μα κάτι τέτοιο δεν υφίσταται στη θεωρία για το νου-σώμα.
Αντιθέτως, γίνεται λόγος για ΣΧΕΔΙΟ «πρόκλησης από καταστολή/δυσλειτουργία ανοσοποιητικού».
Λέγοντας σχέδιο, εννοούμε τον τρόπο συμπεριφοριακής αντίδρασης σε καταστάσεις, που ίσως επηρεάσει την ικανότητα του οργανισμού να αντιστέκεται σε ασθένειες.
Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε θύματα της προσωπικότητάς μας ή των καταστάσεων.
Mπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα υγεία, υιοθετώντας σχέδια που θα τραβήξουν την προσοχή μας μακριά από την ασθένεια, σε μια γεμάτη ζωή.
Η ερώτηση, επομένως, που χρειάζεται απάντηση είναι «τι μπορώ να κάνω γι΄ αυτό;».
Έρευνες στο χώρο της ιατρικής νου-σώματος, αποκάλυψαν μια σειρά από «γνωρίσματα ενδυνάμωσης ανοσοποιητικού».
Τα άτομα μπορούν να αναπτύξουν κάποιες «υγιείς συνήθειες», ώστε να λειτουργήσουν ως προστατευτικά από κλονισμό του ανοσοποιητικού και την πρόοδο της ασθένειας.
Αυτοί οι τρόποι συμπεριλαμβάνουν τη συνειδητοποίηση της σχέσης νου-σώματος.
Την εκμάθηση του πώς να βλέπουμε τη ζωή με αίσθηση δέσμευσης, ελέγχου και πρόκλησης.
Aνάπτυξη δύναμης ανάκαμψης μετά από κάποια απώλεια και δυνατότητα να αποκαλύπτουμε τα τραυματικά μας συναισθήματα στον εαυτό μας και σε άλλους.
Περιμένετε το χειρότερο και το παρόν θα γίνει ευκολότερο.
Η ιατρική απαντά στις επίμονες ασθένειες που ταλαιπωρούν εκατομμύρια ασθενείς με τη χρήση των πλέον σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων και μέσων.
Έτσι, μικρά εμφυτεύσιμα «εργαστήρια» εγκαθίστανται στον οργανισμό και διενεργούν ενδελεχείς ελέγχους σχετικά με σοβαρές ασθένειες.
Στα σύγχρονα ιατρικά εργαστήρια αναπτύσσονται ειδικοί εμφυτεύσιμοι αισθητήρες που μπορούν άνετα να εισέλθουν στο ανθρώπινο σώμα.
Nα σημάνουν επανάσταση στη μάχη του ανθρώπου ενάντια των δυο μεγάλων εχθρών της δημόσιας υγείας: του καρκίνου και των εμφραγμάτων.
Σε ό,τι αφορά τον καρκίνο ο μικροσκοπικός αισθητήρας υπόσχεται να καταργήσει τις επαναλαμβανόμενες εξετάσεις, τις γνωστές βιοψίες, που διενεργούνται σήμερα για τον έλεγχο της ανάπτυξης των καρκινικών όγκων.
Στο μέτωπο των εμφραγμάτων, το ίδιο μικροσκοπικό εργαλείο δίνει ελπίδα για τον εντοπισμό των «σιωπηλών» καρδιακών επεισοδίων, ακόμα και για την πρόληψή τους.
Ο μικροσκοπικός αυτός αισθητήρας έχει τη μορφή κάψουλας και για τη δημιουργία του συνεργάστηκαν μηχανολόγοι, ογκολόγοι, καρδιολόγοι και κλινικοί ερευνητές.
Η χρήση μικροκάψουλας είχε προηγηθεί για τη μεταφορά φαρμάκων εντός του οργανισμού ασθενών με καρκίνο.
Το σκεπτικό πίσω από τη χρήση της συγκεκριμένης τεχνολογίας για καρκινοπαθείς αφορούσε το να εκλύεται με αργούς ρυθμούς μεγάλη ποσότητα φαρμάκου στους όγκους.
Αυτό φυσικά χωρίς να πλήττονται τα υγιή κύτταρα που τους περιβάλλουν.
Ο αισθητήρας λειτουργεί σαν ένα μικρό εργαστήριο ελέγχου του καρκίνου που αφορά χρήση ανιχνευτών που τοποθετούνται στα κατάλληλα σημεία του σώματος.
Είναι φτιαγμένος από πλαστικό και αποτελείται από δύο μέρη.
Στη βάση του μπαίνουν τα μαγνητικά νανοσωματίδια που έχουν επάνω τους τα απαιτούμενα, ανάλογα με την περίπτωση, αντισώματα.
Επάνω στη βάση τοποθετείται μια «πονηρή» ημιδιαπερατή μεμβράνη που επιτελεί το εξής έργο.
Eπιτρέπει στις πρωτεΐνες του οργανισμού να εισέλθουν στην κάψουλα, και αποτρέπει τα θεραπευτικά νανοσωματίδια από το να δραπετεύσουν.
Την κάψουλα ολοκληρώνει ένα ακόμη τμήμα το οποίο λειτουργεί ως καπάκι που κλείνει όλη τη συσκευή με τέτοιο τρόπο ώστε τα μόρια του οργανισμού να περνούν εντός της μόνο μέσω της μεμβράνης.
Σε σχέση με τον έλεγχο του καρκίνου, το γενικότερο σκεπτικό των ερευνητών είναι ο μικροσκοπικός αισθητήρας να εισάγεται στο σύστημα στο σημείο που θέλουν να ελέγξουν κατά τη διάρκεια της βιοψίας.
Nα διερευνά μέσω των πρωτεϊνών τους λεγόμενους δείκτες της νόσου.
Οι δείκτες της νόσου, γνωστοί ως «καρκινικοί δείκτες», είναι μόρια και ορμόνες που παράγονται σε υπερβάλλοντα βαθμό, όταν ένας άνθρωπος νοσεί από τη συγκεκριμένη ασθένεια.
Η πρωτοποριακή αυτή κάψουλα θα μπορεί να ελέγχει τις πρωτεΐνες που απελευθερώνουν οι συγκεκριμένοι δείκτες, αναίμακτα και άμεσα.
Ο μεγαλύτερος δε στόχος των ερευνητών είναι η χρήση της κάψουλας και για προληπτικούς λόγους, σε άτομα που δεν έχουν ακόμα εμφανίσει καρκίνο.
Η νέα αυτή συσκευή μπορεί, όπως είπαμε, να σώσει και... καρδιές.
Με τον ίδιο τρόπο που τα καρκινικά κύτταρα παράγουν κάποιες πρωτεΐνες, τα καρδιακά κύτταρα εκλύουν, μετά από ένα έμφραγμα, πρωτεΐνες που εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος.
Πειραματικά αποδείχτηκε πως η τοποθέτηση της κάψουλας, οπουδήποτε μέσα στο σώμα, για παράδειγμα ακριβώς κάτω από το δέρμα στο χέρι ή στο πόδι, καθιστά δυνατό τον εντοπισμό αυτών των πρωτεϊνών.
Ο εντοπισμός αυτός γίνεται με τη χρήση αντισωμάτων και έτσι είναι δυνατό να ανακαλυφθούν οι πρωτεΐνες οι οποίες δεν εκλύονται αν δεν έχει προκληθεί καρδιακό επεισόδιο.
Η χρήση της κάψουλας επιτρέπει την πλήρη μέτρηση του μεγέθους της βλάβης.
Όσο περισσότερη ποσότητα πρωτεϊνών συσσωρεύεται στη συσκευή, τόσο βαρύτερο είναι το καρδιακό επεισόδιο που υπέστη ο οργανισμός.
Η συγκεκριμένη τεχνολογία μπορεί να αποδειχθεί άκρως χρήσιμη σε άτομα που υφίστανται «σιωπηλά» καρδιακά επεισόδια ή σε ασθενείς που έχουν ήδη υποστεί ένα επεισόδιο και ανήκουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου.
Στο μέλλον θα είναι δυνατό να εμφυτεύεται η κάψουλα σε ασθενείς που έχουν υψηλή πιθανότητα να υποστούν ένα νέο επεισόδιο.
Έτσι θα μπορούν να έχουν μια ηχηρή προειδοποίηση μέσω της συσκευής, προκειμένου να επισκεφθούν το γιατρό τους.
Ώσπου να φθάσει εκείνη η σημαντική μέρα όπου η εμφύτευση για προληπτικούς λόγους θα είναι άκρως αποτελεσματική υπάρχουν πολλοί σκόπελοι.
Το κύριο πρόβλημα είναι η διάρκεια ζωής που έχουν τα αντισώματα που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό των ενδεικτικών του εμφράγματος πρωτεϊνών.
Τα συγκεκριμένα αντισώματα έχουν προς το παρόν διάρκεια ζωής ενός μήνα.
Για να είναι αποτελεσματική η κάψουλα πρέπει να δημιουργηθούν αντισώματα που θα ζουν τουλάχιστον έξι μήνες ή, στην πιο αισιόδοξη περίπτωση, ένα έτος.
Πότε εκτιμάται ότι θα είναι δυνατή η εμφύτευση της εξελιγμένης αυτής κάψουλας στους ανθρώπους;
Τα πειράματα έγιναν προς το παρόν σε ζωάκια που υπέφεραν από τις συγκεκριμένες ασθένειες.
Για τους ανθρώπους η εκτίμηση είναι πως η κάψουλα θα είναι έτοιμη για χρήση εντός της επόμενης πενταετίας.
Αν πριν από κάποιες δεκαετίες κάποιος μας έλεγε πως η υψηλή τεχνολογία θα βρισκόταν παντού γύρω μας και θα γινόταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, θα ήμασταν τουλάχιστον σκεπτικοί.
Τώρα πια δεν μας είναι καθόλου δύσκολο να φανταστούμε πως σύντομα θα έρθει η μέρα που η πιο προηγμένη τεχνολογία θα ζει όχι μόνο γύρω μας αλλά και εντός μας.
Η συστηματική επιστράτευση της ψηφιακής τεχνολογίας στη υπηρεσία της αύξησης της εργασιακής αποδοτικότητας έχει ήδη επιφέρει τα πρώτα ψηφιακά στρατόπεδα εργασίας.
Οι εργαζόμενοι έχουν καρφιτσωμένη στο πέτο του σακακιού τους μία πλαστικοποιημένη ταυτότητα, μέσα στην οποία βρίσκεται ενσωματωμένος ένας ψηφιακός πομπός.
Η ακριβής ώρα άφιξης και αναχώρησης του κάθε εργαζόμενου καταγράφεται από τα φωτοκύτταρα της εισόδου του γραφείου.
Παρόμοια φωτοκύτταρα καταγράφουν τον ακριβή χρόνο παραμονής του υπαλλήλου σε κάθε δωμάτιο του εργασιακού χώρου ξεχωριστά, συμπεριλαμβανομένης και της τουαλέτας.
Τα τηλέφωνα παρακολουθούνται ολόκληρο το εικοσιτετράωρο από λογισμικά καταγραφής των αριθμών κλήσης.
Έτσι, ο εργοδότης γνωρίζει εάν και πόσο συχνά ένας υπάλληλος χρησιμοποιεί το τηλέφωνο για έξω-εργασιακούς λόγους.
Οι υπολογιστές ενεργούν κι αυτοί ως μηχανές καταχώρησης εργασιακών πρακτικών των εργαζομένων.
Προγράμματα παρακολούθησης που διατίθενται στην αγορά, διαθέτουν τη δυνατότητα καταγραφής των επιμέρους πλήκτρων του υπολογιστή που πατάει ο κάθε υπάλληλος.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο εργοδότης έχει τη δυνατότητα να εποπτεύει ηλεκτρονικά, όχι μόνο τι πληκτρολογεί ανά πάσα στιγμή ο κάθε υπάλληλος, αλλά και πόσο γρήγορα πληκτρολογεί.
Οι χρήσεις και καταχρήσεις της ψηφιακής τεχνολογίας στον εργασιακό χώρο δεν πρόκειται να περιοριστούν σε συγκεκριμένες μορφές εργασίας.
Το ίδιο και ο τρόπος με τον οποίο αυτές αναμένεται να στιγματίσουν τη σχέση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων στον εικοστό πρώτο αιώνα.
Συστήματα ψηφιακής εργασιακής επιτήρησης μπορούν να εφαρμοστούν το ίδιο αποδοτικά σε ένα εργοστάσιο παραγωγής λαμαρίνας όσο και σε ένα μοντέρνο διαφημιστικό γραφείο.
Ταυτόχρονα, η ευελιξία της ψηφιακής τεχνολογίας επιτρέπει την επιτήρηση ολόκληρης της πυραμίδας της εργασιακής ιεραρχίας, από τις καθαρίστριες έως και τους ακριβοπληρωμένους υπεύθυνους μάρκετινγκ.
Ίσως το πιο ανησυχητικό απ' όλα είναι πως η ολοκληρωτική έλλειψη νομικού πλαισίου προστασίας των εργαζομένων από την ψηφιακή καταπίεση, αφήνει ως μοναδικό υπερασπιστή των τελευταίων τα οργανωμένα εργασιακά σωματεία.
Δυστυχώς όμως οκνηρούν μπροστά στις απαιτήσεις των εργασιακών διεκδικήσεων της ψηφιακής εποχής.
Το θέμα της σημερινής μας εκπομπής αφορά στην Οικολογική Δόμηση.
Ακούμε συχνά πως ζούμε στον «αιώνα των πόλεων», αλλά νιώθουμε καθημερινά τις πόλεις μας να «ψήνονται» το καλοκαίρι και γνωρίζουμε πως ο κτιριακός τομέας είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος γι' αυτό.
Η οικοδομική δραστηριότητα, εδώ και δεκαετίες και με διαφορετικούς ρυθμούς σε κάθε περιοχή, καταβροχθίζει τα παράλια της Μεσογείου και επεκτείνεται, αστικοποιώντας ραγδαία τις αγροτικές εκτάσεις στην ενδοχώρα.
Ωστόσο, παρά τις κοινές διαπιστώσεις και την υπάρχουσα τεχνογνωσία, συνεχίζουν να υλοποιούνται ενεργοβόρα πρότυπα οικιστικής ανάπτυξης.
Iδιαίτερα στις αστικές και παράκτιες περιοχές, εκεί δηλαδή όπου έχει εξαπλωθεί ραγδαία η υπερβολική χρήση κλιματιστικού.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο κτιριακός τομέας (οικιακός και τριτογενής) να καταναλώνει κοντά στο τριάντα πέντε τοις εκατό της πρωτογενούς ενέργειας της χώρας.
Eυθύνεται για το σαράντα τοις εκατό περίπου των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
Είναι επειγόντως ζητούμενο να αξιοποιηθεί η εμπειρία και οι διαθέσιμες τεχνικές για τη δημιουργία ενός λιγότερο ενεργοβόρου κτισμένου περιβάλλοντος, με τη συλλογική δραστηριοποίηση όλων των φορέων.
Ο στόχος πρέπει να είναι μια πιο αρμονική σχέση των οικιστικών συνόλων στα οποία κατοικούμε, κινούμαστε, ζούμε με το αναντικατάστατο φυσικό και πολιτισμικό πλαίσιό τους.
Η οικολογική δόμηση ή «βιοκλιματικός σχεδιασμός» έχει ως στόχο τη σωστή κατασκευή και διαχείριση των κτιρίων.
Η φιλοσοφία του σχεδιασμού αυτού αποβλέπει στη δημιουργία κτιρίων που εναρμονίζονται με το περιβάλλον τους, εκμεταλλευόμενα στο μέγιστο δυνατό τις συνθήκες που αυτό ορίζει.
Η μορφολογία, ο προσανατολισμός, το κλίμα είναι μερικές από τις παραμέτρους που λαμβάνονται υπόψη από την αρχή.
Αυτό γίνεται ώστε το κτίριο να επιτύχει μέγιστες συνθήκες άνεσης με όσο το δυνατόν λιγότερη κατανάλωση ενέργειας.
Η οικολογική δόμηση δεν είναι κάτι καινούργιο.
Έχει τις ρίζες της στις βασικές αρχές της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, τότε που η εργασία και η διαβίωση των ανθρώπων ήταν άμεσα συνδεδεμένη με το φυσικό τους περιβάλλον.
Τις δυο τελευταίες δεκαετίες, η ανάγκη για μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης και η προσπάθεια για ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον τείνουν να αλλάξουν σημαντικά τις αντιλήψεις στο σχεδιασμό των κτιρίων.
Μήπως όμως οι αρχές αυτές της θεωρίας της Βιοκλιματικής Αρχιτεκτονικής εκφράζονται από τη μεταφορά πρακτικών και μεθόδων του παρελθόντος προσαρμοσμένων στις σύγχρονες απαιτήσεις της δόμησης;
Στην Ελλάδα η λαϊκή εμπειρία και γνώση ενσωματώθηκαν στα κτίρια με απλούς και ίσως όχι συνειδητούς τρόπους.