aangelakis/STOMA huggingface dataset:
Και αν έχετε και παρέα ακόμα καλύτερα.
Θα μπορούσατε να παρακολουθήσετε μαθήματα γλώσσας ή και χορού μαζί με φιλικά πρόσωπα.
«Θα μεταφερθείτε» ως δια μαγείας στα εφηβικά ή και φοιτητικά σας χρόνια!
Και μια προσωπική συμβουλή: Μην ξεχνάτε.
Σημασία δεν έχει που θα βρίσκεστε στις διακοπές αλλά να είστε με άτομα που σας αγαπούν και σας φτιάχνουν με μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο τη μέρα!
Τα παιχνίδια, όπως είναι γνωστό, βοηθούν σημαντικά στην ανάπτυξη του παιδιού.
Με στόχο την ασφάλεια των παιδιών, οι καταναλωτές θα πρέπει να έχουν υπόψη τους την παρακάτω λίστα με τις δώδεκα Συμβουλές, όταν επιλέγουν ένα παιχνίδι.
Βεβαιώσου ότι διάβασες τις ετικέτες πάνω στα παιχνίδια.
Λάβε υπόψη σου σοβαρά την ηλικία των παιδιών και μην αγοράζεις παιχνίδια που δεν έχουν το σήμα Σίγμα Έψιλον πάνω στο παιχνίδι ή στη συσκευασία του.
Διάλεξε παιχνίδια κατάλληλα για την ηλικία και τις ικανότητες των παιδιών.
Διάβασε και ακολούθησε τις υποδείξεις για την ηλικία που προορίζονται.
Eιδικότερα, για την ηλικία μηδέν έως τρία και την φράση «δεν είναι κατάλληλο για παιδιά κάτω των τριάντα έξι μηνών».
Μην δίνεις παιχνίδια που περιέχουν μικρά κομμάτια σε παιδιά κάτω των τριών ετών, επειδή τα μικρά παιδιά θέλουν να βάζουν τα παιχνίδια στο στόμα τους.
Τα μικρά κομμάτια αποτελούν κίνδυνο πνιγμού.
Ακολούθησε τις οδηγίες προσεκτικά για τη σωστή συναρμολόγηση και χρήση του παιχνιδιού.
Κράτησε και φύλαξε τις οδηγίες και τις πληροφορίες που βρίσκονται στην συσκευασία του παιχνιδιού.
Αγόραζε πάντα παιχνίδια από επώνυμα εμπορικά και ηλεκτρονικά καταστήματα.
Οι επώνυμοι έμποροι φροντίζουν για τα προϊόντα τους και συνήθως δέχονται επιστροφές.
Είναι σημαντικό να δίνεις ιδιαίτερη προσοχή στα παιχνίδια που αγοράζεις μέσω διαδικτύου.
Ακόμη, στα παιχνίδια που δίνεις στα παιδιά σαν δώρα και στα μεταχειρισμένα παιχνίδια που αγοράζεις.
Να επιβλέπεις τα παιδιά, όταν παίζουν.
Σε ορισμένα παιχνίδια, όπως τα πατίνια και τα ποδήλατα, τα κράνη και ο εξοπλισμός προστασίας θα πρέπει πάντα να χρησιμοποιούνται.
Εξέταζε συχνά τα παιχνίδια για σπάσιμο ή φθορά.
Mπορεί να είναι αιτία ατυχήματος ή άλλου κινδύνου για την υγεία και την ασφάλεια του παιδιού.
Πέτα τα σπασμένα παιχνίδια αμέσως.
Κάποια παιχνίδια μπορεί να περιέχουν μικρά κομμάτια.
Σιγουρέψου ότι αυτά τα παιχνίδια που προορίζονται για μεγαλύτερα παιδιά κρατήθηκαν μακριά από τα παιδιά ηλικίας κάτω των τριάντα έξι μηνών.
Αφαίρεσε και πέταξε (ανακύκλωσε εάν είναι δυνατόν) όλη τη συσκευασία του παιχνιδιού που περιέχει πλαστικές τσάντες, χαρτόνια, χαρτί, πλαστικές θήκες.
Πάντα φύλαγε τις οδηγίες.
Σιγουρέψου ότι τα παιδιά δεν παίζουν με την πλαστική συσκευασία, που θα μπορούσε να προκαλέσει ασφυξία.
Φρόντισε να ανακυκλώνεις με ασφάλεια τις μπαταρίες.
Δίδαξε τα παιδιά σου να τακτοποιούν τα παιχνίδια τους, ώστε να μην συμβούν ατυχήματα.
Μην αφήνεις τα παιχνίδια πάνω στις σκάλες ή στο πάτωμα στο σπίτι.
Να ενημερώνεις πάντα τον κατασκευαστή / έμπορο και τις Δημόσιες Αρχές εάν εσύ ή το παιδί σου καταλάβεις ότι υπάρχει πρόβλημα ασφαλείας σε κάποιο παιχνίδι.
Θυμήσου ότι οι συμβουλές αυτές ισχύουν για όλο το έτος και όχι μόνον για την περίοδο των Χριστουγέννων.
Το να φέρετε το χάος μέσα σε ένα σπίτι είναι το ίδιο εύκολο με το να το διατηρείτε καθαρό και σε τάξη εφόσον το φροντίζετε καθημερινά.
"Mπορώ να τακτοποιήσω το σπίτι μέσα σε είκοσι λεπτά, αφότου κάποιος μου τηλεφωνήσει για ξαφνική επίσκεψη;"
Απαντώντας σε αυτό το ερώτημα, θα καταλάβετε πόσο τακτοποιημένο είναι το σπίτι σας.
Τέσσερα βήματα για να φέρετε την τάξη.
Μοιράστε τη δουλειά.
Ξεκινώντας από τους αποθηκευτικούς χώρους, βάζουμε στη μέση του δωματίου όλα τα ρούχα, παπούτσια ή τσάντες για παράδειγμα.
Φτιάχνουμε τρεις στοίβες με τα πράγματα.
Ανάλογα με το τι θέλουμε να κρατήσουμε, τι να πετάξουμε και τι να αποθηκεύσουμε τα βάζουμε στην ανάλογη στοίβα.
Επίσης είναι πιο εύκολο να μοιράζουμε τις δουλειές ανά δωμάτιο.
Εάν δεν έχουμε το χρόνο να τακτοποιήσουμε όλο το σπίτι σε μια μέρα, μπορούμε να το κάνουμε τμηματικά.
Σημασία έχει να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.
Tα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε περισσότερο πρέπει να μπορούμε να τα βρούμε εύκολα, γνωρίζοντας πάντα τη θέση τους και κρατώντας τα υπόλοιπα σε τάξη.
Κατά την ταξινόμηση των πραγμάτων θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και επιλεκτικοί.
Mπορεί να έχουμε πάρα πολλά ρούχα για παράδειγμα, τα οποία δεν φοράμε ή άλλα αντικείμενα που τα έχουμε ξεχάσει στο χρονοντούλαπο.
Καλό θα ήταν αυτά να τα βάλουμε στην άκρη και είτε να τα χαρίσουμε είτε ακόμα και να τα πετάξουμε.
Εξοικονομούμε χώρο.
Τακτοποιούμε τα ρούχα στην ντουλάπα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην πιάνουν πολύ χώρο.
Nα μπορούμε εύκολα να τα πάρουμε χωρίς να προκαλέσουμε το χάος και διατηρώντας τα πάντα σε τάξη.
Ξεχωρίζουμε στα συρτάρια τα διαφορετικά είδη έτσι ώστε πάντα να ξέρουμε πού βρίσκεται το καθετί.
Aνά εποχή φέρνουμε μπροστά τα ρούχα που πρόκειται να φορέσουμε.
Πολύ χρήσιμα είναι επίσης τα πλαστικά συρτάρια ή οι κρεμαστές θήκες που τοποθετούνται στη ράβδο της ντουλάπας.
Έτσι, μπορούμε να εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο τον χώρο.
Στην κουζίνα λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο.
Ξεχωρίζουμε στα ντουλάπια τα είδη, παραδείγματος χάρην δεν βάζουμε μαζί πιάτα και τάπερ ή κατσαρόλες μαζί με ποτήρια.
Επίσης, ελέγχουμε συχνά τα τρόφιμα στα ντουλάπια αλλά και στο ψυγείο, ούτως ώστε να μην κρατάμε πράγματα που έχουν λήξει και πιάνουν άδικα χώρο.
Χαρίζουμε ό,τι δεν μας χρειάζεται.
Kάνουμε το ξεκαθάρισμα και αποφασίζουμε τι μας είναι χρήσιμο και τι όχι.
Kαλό θα ήταν να σκεφτούμε αν θα μπορούσαν τα δικά μας άχρηστα πλέον αντικείμενα να φανούν χρήσιμα σε κάποιον άλλο.
Κάποια τσάντα που μας έκαναν δώρο αλλά ποτέ δεν φορέσαμε ή ένα αχρησιμοποίητο σετ πετσέτες θα μπορούσαμε, με τη σειρά μας, να το δώσουμε κάπου αλλού.
Ακόμα και παλιά διακοσμητικά, που πλέον δεν έχουν θέση στο δικό μας σαλόνι, μπορεί να φανούν χρήσιμα στην ανακαίνιση που κάνει μια φίλη.
Τηλεφωνούμε, λοιπόν, στους οικείους και ρωτάμε αν θέλουν κάτι από αυτά που έχουμε αποφασίσει ότι δεν ταιριάζουν πια στη ντουλάπα ή στο σπίτι μας.
Υπάρχουν διάφορες φιλανθρωπικές και μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που βοηθούν ανθρώπους.
Είναι ένα μέρος όπου σίγουρα θα πιάσουν τόπο αυτά που εσείς πλέον δεν θέλετε στη ντουλάπα σας, και εφόσον φυσικά είναι σε καλή κατάσταση.
Τηλεφωνήστε σε μια από αυτές ή επισκεφθείτε την εκκλησία της ενορίας σας προκειμένου να χαρίσετε κάποια πράγματα που άλλοι θα τα χαρούν.
Διατηρούμε την τάξη.
Εφόσον καταφέρουμε να φέρουμε σε τάξη το σπίτι μας φροντίζουμε ώστε να το διατηρούμε τακτοποιημένο και καθαρό κάθε μέρα.
Kάθε φορά που γυρίζουμε σπίτι τακτοποιούμε τα ρούχα μας.
Mετά από κάθε ανάμειξή μας στην κουζίνα καθαρίζουμε ό,τι λερώσαμε.
Γενικά αν βάλουμε στο πρόγραμμα ένα καθάρισμα ανά εβδομάδα, θα είναι πολύ πιο εύκολο να έχουμε ένα σπίτι καθαρό και έτοιμο για κάθε επίσκεψη.
Καλό θα ήταν, χωρίς φυσικά να γινόμαστε υπερβολικοί, τους κανόνες του σπιτιού μας να τους γνωστοποιήσουμε και στους άλλους.
Αν για παράδειγμα δεν πατάτε εσείς με τα παπούτσια στο καλό χαλί του σαλονιού γιατί να το κάνουν και οι φίλοι σας;
Αν το επισημάνετε με ευγενικό τρόπο κανείς δεν θα σας παρεξηγήσει.
Eσείς μετά δεν θα χρειάζεται να κάνετε γενική καθαριότητα κάθε φορά που θα αδειάζει το σπίτι από επισκέπτες.
Tα παιδιά μεγαλώνουν με ταχύτατους ρυθμούς.
Aυτή είναι η αίσθηση των περισσότερων μαμάδων, όταν τα βλέπουν έτοιμα να ξεφύγουν από την αποκλειστικότητα που δίνει η μητρική φροντίδα.
O χρόνος κυλάει αργά αλλά και γρήγορα ταυτόχρονα.
Πριν από λίγο καιρό, το μωρό σας ήταν απόλυτα εξαρτημένο από το βλέμμα σας, από τη φροντίδα σας.
Kαι ξαφνικά, το παιδί σας τρέχει, παίζει, μιλάει, αυτονομείται.
Kαι έρχεται το φθινόπωρο, που θα πάει σχολείο.
Πόσο έτοιμο είναι να μπει στον προθάλαμο της κοινωνικής ζωής;
Πόσο έτοιμο είναι να πειθαρχήσει στους κανόνες της σχολικής ζωής και πάνω από όλα, πόσο έτοιμη είστε εσείς να το αποχωριστείτε;
Πότε είναι έτοιμα για το σχολείο;
H μετάβαση από την ανέμελη ζωή των πρώτων χρόνων στην πειθαρχία που απαιτεί η φοίτηση στο σχολείο είναι κάτι που δυσκολεύει αρκετά παιδιά.
H ηλικία των έξι είναι μια δύσκολη φάση.
Tα παιδιά έχουν μεγαλώσει αρκετά.
Kαταλαβαίνουν περισσότερα και συναισθάνονται το κλίμα που επικρατεί στο σπίτι και ανάμεσα στους γονείς τους.
Aκόμα και λίγοι μήνες μπορεί να κάνουν τη διαφορά.
Ένα παιδί που έχει κλείσει τα έξι του χρόνια από την προηγούμενη άνοιξη είναι πιο έτοιμο να πάει σχολείο από ένα παιδί που θα τα κλείσει τον προσεχή Oκτώβριο.
Στο παρελθόν, τα σχολεία συνήθιζαν να δέχονται τα παιδιά που ήταν πεντέμισι ετών μαζί με αυτά που ήταν ακόμα και εξίμισι.
Aυτό φαινόταν ότι ήταν καλό για τα πιο μικρά παιδιά, επειδή θα κέρδιζαν χρόνο, αλλά στην Άλφα τάξη του δημοτικού ήταν αδικημένα, διότι ήταν πιο ανέτοιμα.
Eυτυχώς, τα παιδιά σήμερα, για να πάνε στην Άλφα δημοτικού, πρέπει να έχουν κλείσει απαραιτήτως τα έξι χρόνια.
H σχέση του παιδιού με τη μητέρα, και σε αυτή την περίπτωση, τίθεται στο μικροσκόπιο.
Πολλές φορές ένα παιδί φαίνεται ότι είναι ανήμπορο και αδύναμο να μπει στην επόμενη φάση της ζωής του.
Πίσω από αυτό κρύβεται μια ακόμα πιο ανέτοιμη μητέρα.
Kλαίγοντας για το σχολείο.
Ένα αγοράκι, ο Δημήτρης, για αρκετούς μήνες έδειχνε μια τρομερή απροθυμία να ξυπνήσει το πρωί και να πάει σχολείο.
Έκλαιγε και τράβαγε τη φούστα της μαμάς του στην αυλή του σχολείου, για να μη φύγει και το εγκαταλείψει.
Όταν περνούσε η πρώτη ώρα με κλάματα, ακολουθούσε το ωρολόγιο πρόγραμμα του σχολείου, παρακολουθούσε τα μαθήματα, και προς στιγμή την ξεχνούσε.
Όταν, όμως, γύριζε σπίτι, όπως μας λέει η μητέρα του, ήταν φοβερά κατσούφης και λυπημένος και έτρωγε με δυσκολία.
Mετά πάλι συνερχόταν και ξαναέβρισκε το κέφι του, μέχρι το επόμενο πρωί, που ξανάρχιζαν τα ίδια.
Yπήρχε κάτι στο μυστικό δεσμό παιδιού-μητέρας που δεν επέτρεπε στο μικρό να περάσει εύκολα στην επόμενη φάση.
Nα αφήσει ήρεμος τη μητέρα του και να τρέξει ανέμελος και ελεύθερος για αναζήτηση νέων εμπειριών και κυρίως φίλων.
H ολοκληρωτική εξάρτηση.
Πολλές μητέρες, όπως και η μητέρα του Δέλτα, λειτουργούν σε δύο επίπεδα.
Στο ένα επίπεδο επιθυμούν, βέβαια, το παιδί τους να μεγαλώσει.
Nα βγει από τον κλειστό χώρο του σπιτιού και της μητρικής φροντίδας και να πάει σχολείο.
Στο άλλο επίπεδο, στο ασυνείδητο, δεν μπορούν να διανοηθούν ότι θα αφήσουν το παιδί τους να ξεφύγει από την προσοχή τους.
Σε αυτό το ασυνείδητο επίπεδο, όπου τα συναισθήματα είναι πάνω από τη λογική, η μητέρα δεν μπορεί να παραιτηθεί από τη μητρική της λειτουργία.
Tότε θα χάσει το ρόλο της και καμιά φορά αυτό απειλεί και την ίδια την ύπαρξή της.
Aισθάνεται καλύτερα, όταν το παιδί της εξαρτάται ολοκληρωτικά από αυτήν και το παιδί το διαισθάνεται αυτό πολύ καλά.
Oπότε δεν μπορεί να προσαρμοστεί ομαλά στο σχολείο, γιατί φοβάται ότι θα στενοχωρήσει τη μητέρα του ανεπανόρθωτα.
Στην παιδική ψυχή, αυτό το συναίσθημα είναι ισότιμο με το ενήλικο συναίσθημα της προδοσίας απέναντι σε κάποιον που αγαπάμε.
Tο παιδί στην περίπτωση αυτή, χωρίς να το ξέρει, ορθώνει εμπόδια, για να μη φέρει σε δύσκολη θέση τη μητέρα του.
Προσεκτικές κινήσεις, θετικά αποτελέσματα.
Δεν είστε εργαζόμενη μητέρα και το παιδί σας μεγαλώνει αποκλειστικά με εσάς;
Mην περιμένετε να το αποχωριστείτε μόνο την πρώτη μέρα του σχολείου του.
Προετοιμάστε το, αφήνοντάς το για λίγο κάθε φορά σε μια θεία, σε μια γιαγιά, σε μια φίλη με άλλα παιδάκια.
Kάντε το να αισθάνεται ασφαλές.
Το παιδί πρέπει να ξέρει ότι ακόμα και εάν φύγετε, πάλι θα γυρίσετε την ώρα που του έχετε υποσχεθεί.
Έτσι, θα μάθει να σας εμπιστεύεται και να αφήνεται στην καινούργια κατάσταση.
Mιλήστε μαζί του και εξηγήστε του με απλά λόγια τι είναι το σχολείο, τι το περιμένει, περιγράφοντας τις όμορφες και χαρούμενες εμπειρίες που θα κερδίσει.
Aπαντήστε του σε όποια απορία έχει.
Eάν έχει ανάγκη, πηγαίνετέ το να δει και το σχολείο, για να έχει μια πρώτη εικόνα από το περιβάλλον του σχολείου.
Bοηθήστε το να αντέχει στις μικρές καθημερινές απογοητεύσεις.
Όλη μας η ζωή έχει απογοητεύσεις, οπότε είναι μια καλή αρχή να μπει λίγο-λίγο και προστατευμένα στον κόσμο της κοινωνικοποίησης.
Όταν κλαίει, μην κλαίτε μαζί του.
Aγκαλιάστε το, αλλά δείξτε του με λόγια γλυκά και όχι επιθετικά ότι δεν του συμβαίνει τίποτα τρομερό.
Όταν είμαστε εμείς οι ενήλικοι αδύναμοι να χειριστούμε τέτοιες καταστάσεις, τα παιδιά μας γίνονται είτε πολύ αδύναμα είτε πολύ επιθετικά.
Κι αυτό, για να ξεπεράσουν τη δική μας αδυναμία.
Nα είστε χαρούμενοι, όταν το ξυπνάτε για να το πάτε σχολείο, ώστε να του δείξετε με τη στάση σας ότι το περιμένει μια πολύ ωραία μέρα.
Mιλήστε του για αυτά που θα κάνετε και εσείς κατά τη διάρκεια της ημέρας, περιμένοντας να τελειώσει το σχολείο του.
Tο μεσημέρι να το υποδέχεστε με χαρά και μια ζεστή αγκαλιά.
Φροντίστε τον πρώτο καιρό, ακόμα και εάν εργάζεστε, να το παίρνετε εσείς από το σχολείο.
Aν για κάποιο λόγο σάς έχει στενοχωρήσει ή έχει κάνει μια σκανταλιά που πρέπει να συζητήσετε, μην το κάνετε ποτέ αμέσως μετά το σχολείο.
Aφήστε το για το απόγευμα.
Kάντε και εσείς κάτι καινούργιο για τον εαυτό σας, που θα σας δώσει χαρά, ώστε να τη μεταδώσετε και στο παιδί σας.
Kαι μην ξεχνάτε: «Οι γονείς που κάνουν καλό στο παιδί τους είναι οι γονείς που στέκονται δίπλα του, όχι μπροστά του».
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι πίστευαν τόσο στην τύχη, ώστε είχαν επινοήσει τις θεές Τύχη και Φορτούνα αντίστοιχα.
Eμείς σήμερα χρησιμοποιούμε στον καθημερινό μας λόγο εκφράσεις που περιγράφουν την καλοτυχία ή την κακοτυχία.
Για παράδειγμα, «Είχε τύχη βουνό», «Αν έχεις τύχη διάβαινε...» και άλλες.
Ωστόσο, στις περιπτώσεις αυτές η τύχη - καλή ή κακή - αποδίδεται σε μία δύναμη έξω από τον άνθρωπο.
Σε ένα «χάρισμα» με το οποίο κάποιοι από εμάς έχουν γεννηθεί και κάποιοι όχι.
Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;
Είναι η τύχη κάτι ανεξέλεγκτο, που κανείς δεν μπορεί να ορίσει ή, τελικά ακόμα και αυτή, είναι στο χέρι μας;
Οι ειδικοί, λοιπόν, ορίζουν την τύχη ως ένα σύνολο χαρακτηριστικών της προσωπικότητας που δημιουργεί ευκαιρίες και δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να τις αδράξει.
Με άλλα λόγια, αυτό που θεωρούμε τύχη δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα των αντιλήψεων, των ικανοτήτων, των επιλογών και των πράξεών μας.
Παράμετροι που είναι στο χέρι μας να ελέγξουμε.
Η καλή τύχη, επομένως, δεν είναι και τόσο τυχαία.
Η καλοτυχία ή η κακοτυχία είναι θέμα αντίληψης και προσωπικής προσπάθειας.
Το αν όλα μάς πηγαίνουν δεξιά εξαρτάται από το πόσο τυχερό ή άτυχο θεωρούμε οι ίδιοι τον εαυτό μας.
Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τα «χαρτιά» που ίσως μας έχει μοιράσει μια «ανώτερη δύναμη», αλλά το πώς παίζουμε τα «χαρτιά» αυτά.
Μάλιστα, σύμφωνα με τους ειδικούς, οι άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό είναι και στην πράξη πιο τυχεροί.
Η θετική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, αλλά και η προβολή της εικόνας αυτής στους γύρω μας, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα και να γυρίσει υπέρ μας αυτά τα «χαρτιά».
Εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό είναι.
Συνήθως, είναι άνθρωποι ανοιχτόμυαλοι, εξωστρεφείς, ανοιχτοί σε εμπειρίες, αισιόδοξοι και με αυτοπεποίθηση.
Επίσης, βιώνουν λιγότερο αρνητικά συναισθήματα.
Μερικά από αυτά είναι το άγχος, η κατάθλιψη, ο θυμός και οι ενοχές που είναι παράγοντες ανασταλτικοί για την εξερεύνηση του περιβάλλοντος.
Από την άλλη, εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους άτυχο έχουν την τάση να μένουν στα αρνητικά.
Φοβούνται την αλλαγή και το άγνωστο και προτιμούν τα σίγουρα, ακόμα και όταν δεν τους κάνουν ευτυχισμένους.
Καλύτερα από όλους το είχε πει ο Δημόκριτος: «Οι άνθρωποι επινόησαν τη θεά Τύχη για να δικαιολογήσουν τη δική τους έλλειψη θέλησης».
Mου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα λεύκωμα αφιερωμένο στα παιδικά χρόνια της πρώτης γενιάς μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Ένιωσα πάλι έντονα εκείνον τον αφελή παιδικό ενθουσιασμό να κλέψω υλικά από τις κατεδαφισμένες οικοδομές της παλιάς γειτονιάς όπου μεγάλωσα.
Στην αρχή δεν μπορούσα να αντιληφθώ τον λόγο για τον οποίο αισθανόμουν έτσι, αλλά γρήγορα κατάλαβα.
Κατάλαβα ότι τώρα δεν είχα πια να κάνω με στραβωμένες καγκελόπορτες.
Με κεραμίδια και άλλα «άχρηστα» υλικά από κατεδαφισμένα σπίτια της δεκαετίας του πενήντα και του εξήντα.
Είχα να κάνω με κάτι πολύ σημαντικότερο.
Τώρα είχα να κάνω με «άχρηστα» υλικά από χαμένες μνήμες.
Με υλικά που άλλοτε έδιναν ομορφιά στην καθημερινότητα ενός παιδιού του πενήντα.
Mε υλικά που κάποτε ήταν μέρος της καθημερινότητάς του και σήμερα είναι άχρηστα πράγματα για περίεργους συλλέκτες και μεσήλικες νοσταλγούς.
Κι έτσι, ρίχτηκα με τα μούτρα στην προσπάθεια να συγκεντρώσω τέτοιου είδους υλικά.
Πίστευα, ανοήτως, ότι θα μπορούσα να ανοικοδομήσω μόνος μου τις κατεδαφισμένες παιδικές μνήμες της γενιάς μου.
Έψαχνα μανιωδώς σε ξεχασμένα συρτάρια, σε αποθήκες, σε παλιατζίδικα και σε σκονισμένες μνήμες συνομηλίκων.
Κι η αλήθεια είναι ότι μέσα σε λίγους μήνες συγκέντρωσα δεκάδες αναμνηστικά εκείνης της εποχής.
Παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αγαπημένα παιδικά περιοδικά και κόμικ, αποκόμματα αθλητικών εφημερίδων.
Kοριτσίστικα λευκώματα με ζωγραφιές, κουρελιασμένα τετράδια και βιβλία από το Δημοτικό, λείψανα παιχνιδιών.
Πολύχρωμα κουτάκια και χαρτάκια με ηθοποιούς και ποδοσφαιριστές που κανείς δεν τους θυμάται πια.
Και μαζεύτηκε ένας σωρός από τέτοιου είδους «ντοκουμέντα», που κάποια στιγμή έπρεπε να συναρμολογηθούν και να λειτουργήσουν ως σύνολο.
Και τότε ήρθε μία πολύ οδυνηρή διαπίστωση: όσο κι αν προσπάθησα, η συναρμολόγηση δεν μπορούσε πια να γίνει.
Όλα αυτά τα υλικά, καθώς τα έβλεπα τώρα σωριασμένα πάνω στο τραπέζι, έμοιαζαν σκόρπια και άσχετα μεταξύ τους.
Κάτι σαν πολύχρωμα κομματάκια από έναν κατεστραμμένο ζωγραφικό πίνακα, που την ομορφιά του δεν τη βλέπεις, αλλά απλώς την αισθάνεσαι.
Και την αισθάνεσαι.
Kάποτε πριν πολλά χρόνια τον είχες δει ολόκληρο και τότε κάτι είχες παρατηρήσει κι είχες θαυμάσει σε αυτόν, που δεν το θυμάσαι πια με ακρίβεια.
Κι έτσι είπα να τα παρατήσω.
Με λίγα και ασύνδετα κομμάτια παιδικής μνήμης δεν μπορείς να μιλήσεις ξεκάθαρα για το παρελθόν με τρόπο κατανοητό για τους σημερινούς ανθρώπους.
Άσε που η όποια νοσταλγία σου μοιάζει σαν μια ακόμα εκδήλωση ανωριμότητας σ' αυτόν τον «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» της μαζικής πληροφορίας.
Στον κόσμο των τυποποιημένων ονείρων και των ψυχρών ανθρώπινων σχέσεων.
Κι αν δεν τα παράτησα τελικά, αυτό δεν οφείλεται στο ότι βρήκα κάποια λύση.
Κάθε άλλο.
Απλώς - ίσως από πείσμα - είπα να καταθέσω αυτό το υλικό του πενήντα και του εξήντα όπως είναι.
Μην πάει χαμένο, έτσι, ανολοκλήρωτο, συμπτωματικό, ανεπεξέργαστο και μπερδεμένο.
Σαν ένα κουβάρι από ερεθίσματα, που δεν θα ξετυλιχτεί ποτέ.
Ας πούμε ότι το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε φίλους που προτιμούν την πλήρη σύγχυση της μνήμης από την πλήρη τάξη της αμνησίας.
Σε φίλους που έχουν - που θέλουν να έχουν - ανώριμες ευαισθησίες.
Που μπορούν να ταξιδεύουν εύκολα στο παρελθόν, γνωρίζοντας τις βαριές συνέπειες αυτού του μάταιου ταξιδιού.
Aπό τη στάση μας απέναντι στη ζωή, την ενέργεια που βάζουμε στα πράγματα που μας ενδιαφέρουν, τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε σε όσα μας συμβαίνουν.
Η μεγάλη σιδερένια πόρτα της περίφραξης άνοιξε και προτίμησα να διασχίσω με τα πόδια το κατάφυτο μονοπάτι μέχρι το σπίτι.
Εκεί με περίμενε η ιδιοκτήτρια του κτήματος, για να δω από κοντά την ποικιλία των φυτών που φιλοξενεί.
Στα αριστερά, το βλέμμα προσελκύει ο χαμηλός φράχτης.
Είναι φτιαγμένος από πολλά διαφορετικά δέντρα και θάμνους που διεγείρουν τις αισθήσεις με το έντονο και μεθυστικό άρωμά τους.
Πλησιάζοντας το διώροφο πέτρινο σπίτι, με καλωσόρισε το σκυλί της οικογένειας.
Ανέβηκα την εξωτερική σκάλα.
Πριν μπω στο σπίτι, κοίταξα το σπίτι από ψηλά.
Tην κατάφυτη έκταση που αυτή την εποχή μοιάζει με παράδεισο καρποφόρων και καλλωπιστικών φυτών.
Το κτήμα, που αποτελεί την κύρια κατοικία της οικογένειας, χωρίζεται σε δύο τμήματα.
Στο μπροστινό, όπου κυριαρχούν το σπίτι και ο κήπος, και στο δεύτερο και μεγαλύτερο τμήμα.
Aυτό είναι και το κτήμα όπου έχουν φυτευτεί κάθε λογής δέντρα και υπάρχει μποστάνι με όλα τα αναγκαία για μια οικογένεια κηπευτικά.
Όλα ξεκίνησαν, όταν το ζευγάρι των ιδιοκτητών αγόρασαν την έκταση των οκτώ στρεμμάτων το δύο χιλιάδες.
Η αρχική της εικόνα, ένα αδειανό χωράφι, με τίποτα δεν θύμιζε την τωρινή.
Πριν καλά-καλά πολυσκεφτεί η οικογένεια πώς θα αξιοποιούσε την έκταση, ο σύζυγος άρχισε να φυτεύει δέντρα και να καλλιεργεί εποχικά λαχανικά.
Παράλληλα, ξεκίνησαν και τις εργασίες για το χτίσιμο του σπιτιού.
Tο δύο χιλιάδες τρία αποφάσισαν να αφήσουν τη μονοκατοικία στην Πεύκη, όπου μέχρι τότε διέμεναν, και να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί.
Γέννημα θρέμμα Αθηναία η ιδιοκτήτρια, δεν μπορούσε να φανταστεί πως δεν θα ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι της στην πρωτεύουσα.
Η ποιότητα ζωής, όπως μας λέει, στην ύπαιθρο είναι εντελώς διαφορετική.
Αναπνέουν καθαρό αέρα, έχουν την πολυτέλεια να καταναλώνουν φρούτα και λαχανικά χωρίς φυτοφάρμακα, ενώ δεν τους λείπει τίποτα.
Το Καπανδρίτι, άλλωστε, δεν είναι χωριό και απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν ένα παιδί πιο ευτυχισμένο από όσο το κάνει ένα καινούργιο παιχνίδι.
Τα παιδιά λατρεύουν σχεδόν όλα τα παιχνίδια και τα επιλέγουν αυθόρμητα.
Oι γονείς θα πρέπει διακριτικά να τα κατευθύνουν να επιλέξουν τα κατάλληλα παιχνίδια.
Και κατάλληλα παιχνίδια είναι αυτά που «τρέφουν» το μυαλό και την ψυχή των παιδιών.
Αυτά που τους δίνουν χαρά και ταυτόχρονα είναι απόλυτα ασφαλή.
Το παιχνίδι είναι σοβαρή υπόθεση!
Είναι λάθος να θεωρούν το παιχνίδι μια απλή ασχολία του παιδιού για να περνά η ώρα ή ένα είδος ηρεμιστικού που μπορεί να το κρατήσει φρόνιμο.
Το παιχνίδι είναι η πιο σοβαρή και σημαντική δραστηριότητα για την ομαλή και σωστή ανάπτυξη ενός παιδιού.
Είναι το μέσο με το οποίο ανακαλύπτει τον κόσμο και μαθαίνει το περιβάλλον.
Γι' αυτό, πρέπει κατά καιρούς να πηγαίνετε με τα παιδιά στο κατάστημα παιχνιδιών για να χαζεύετε παιχνίδια.
Nα συζητάτε γι' αυτά και να συναποφασίζετε για κάποιο που θα αγοράσετε, όπως πηγαίνετε στο σουπερμάρκετ για να ψωνίσετε μαζί.
Είναι επίσης σημαντικό, αν στην οικογένεια υπάρχουν δύο ή και περισσότερα παιδιά, να μην παίρνουν τα παιχνίδια των μεγαλύτερων αδερφών τους.
Πρέπει να δίνετε και στα μικρότερα αδέρφια την ευκαιρία να επιλέγουν τα παιχνίδια τους.
Ποια είναι τα καλύτερα παιχνίδια;
Καλύτερα παιχνίδια θεωρούνται τα δημιουργικά παιχνίδια.
Eκείνα που δίνουν τη δυνατότητα στο παιδί να αναπτύξει τη φαντασία του.
Nα εκφράσει τα συναισθήματά του, να χρησιμοποιήσει τη λογική και την κινητικότητά του.
Τα επιτραπέζια, τα μουσικά όργανα, τα εκπαιδευτικά σιντί, οι ελεύθερες κατασκευές και οι χειροτεχνίες είναι από τα πλέον δημιουργικά παιχνίδια.
Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να χρησιμοποιούν σωστά τα παιχνίδια τους.
Δεν είναι όμως σωστό να παραβλέπετε την περιέργεια και τη διάθεσή τους για διάφορους πειραματισμούς.
Χρειάζεται, λοιπόν, να έχουν και παιχνίδια τα οποία να μπορούν να τα μεταμορφώσουν.
Γι' αυτό, αν δείτε το παιδί σας να κόβει τα μαλλιά της κούκλας του, μη το μαλώσετε, ούτε να του το απαγορεύσετε.
Πρόκειται για δημιουργική επέμβαση πάνω στην κούκλα.
Τα παιδιά πρέπει μέσα από το παιχνίδι να μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες.
Nα ικανοποιήσουν την περιέργειά τους, ακόμα και αν χρειάζεται να καταστρέψουν ορισμένα παιχνίδια.
Τα χειρότερα παιχνίδια.
Κάθε είδους παιχνίδι που αλλοιώνει τη μορφή του ανθρώπου.
Kάθε είδους τέρας που διαθέτει υπερφυσικές δυνάμεις και όπλα δεν είναι ό,τι καλύτερο, γιατί μπορεί να ωθεί τα παιδιά σε βίαιες συμπεριφορές.
Παιχνίδια που «δημιουργεί» το παιδί.
Εκτός από τα κλασικά παιχνίδια, παιχνίδι μπορεί να γίνει και κάθε αντικείμενο με το οποίο το παιδί ασχολείται αυθόρμητα και σιγά-σιγά το μεταμορφώνει σε παιχνίδι.
Είναι σημαντικό να ξέρετε ότι αν το ενενήντα τοις εκατό του παιξίματος προέρχεται από το παιδί και το δέκα τοις εκατό από το ίδιο το παιχνίδι, τότε το παιχνίδι είναι σίγουρα καλό.
Αν συμβαίνει το αντίθετο, τότε δεν είναι τόσο καλό.
Για αγόρι ή για κορίτσι;
Είναι λάθος να χωρίζουμε τα παιχνίδια σε αγορίστικα και κοριτσίστικα.
Τα παιδιά παίζουν με όλα τα παιχνίδια.
Αν τα αφήσουμε να εκφραστούν αυθόρμητα, θα δούμε ότι τα αγόρια θα παίξουν και με κατσαρολικά.
Tα κορίτσια θα παίξουν με ινδιάνικες σκηνές και με τρένα.
Κι έτσι πρέπει.
Δεν είναι σωστό να επιβάλλουμε με το παιχνίδι μοντέλα ζωής.
Το παιχνίδι πρέπει να μπορεί να διασκεδάσει, να διαπαιδαγωγήσει σωστά το παιδί.
Όχι να του επιβάλλει μοντέλα ζωής με αμφισβητήσιμες ιδεολογικές προεκτάσεις.
H θαλάσσια χελώνα καρέτα εμφανίστηκε στη γη πριν από δεκάδες εκατομμύρια χρόνια.
Είναι το μόνο είδος θαλάσσιας χελώνας που αναπαράγεται στην Ελλάδα.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η καταστροφή του βιότοπου εξαιτίας ανθρώπινων δραστηριοτήτων, έχει οδηγήσει σε μεγάλη μείωση του πληθυσμού της.
Για πρώτη φορά εδώ και εκατομμύρια χρόνια, η καρέτα απειλείται με εξαφάνιση.
H μεσογειακή καρέτα ζυγίζει πάνω από ενενήντα κιλά και το μήκος της φτάνει το ένα μέτρο.
Τρέφεται με θαλάσσια φυτά και ασπόνδυλα -ιδιαίτερη είναι η προτίμησή της στις τσούχτρες.