aangelakis/STOMA huggingface dataset:
Άλλοτε το μέσο που αγιάζει τον σκοπό χτυπά κατευθείαν στο συναίσθημα: «να δεις πόσο θα σε αγαπάει η μαμά τώρα που έφαγες όλο το φαΐ σου»!
Άλλες φορές μπαίνει σε εφαρμογή ο εκφοβισμός!
«Αν δεν το φας όλο, θα έρθει ο αστυνόμος, ο μπαμπούλας...».
Αντίστοιχα, η επιβράβευση ή η τιμωρία με το φαγητό ήταν και είναι πολύ συνηθισμένη, αφού αποτελεί μια σίγουρη και μάλλον εύκολη λύση.
Όταν τα εγγονάκια φάνε όλες τις μπάμιες, η γιαγιά θα τους δώσει σοκολάτα ή παγωτό.
Αν, από την άλλη, δε φάνε τις φακές, δεν έχει γλυκό, ή βόλτα...
Ακόμη και σήμερα, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει δραματικά.
Οι σύγχρονες γιαγιάδες (ενίοτε δε και μαμάδες) συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.
Μεγάλες συγκριτικά μερίδες, μπόλικο φαγητό και ασφυκτική πίεση για να καταναλωθούν όλα πλήρως.
Το περίφημο «κατοχικό σύνδρομο» που υπαγόρευε αυτές τις πιεστικές συμπεριφορές είναι καλά κρυμμένο (ή και φανερό) πάνω μας.
Το αποτέλεσμα;
Το παιδί συνδέει την κατανάλωση φαγητού με το συναισθηματικό εκβιασμό, το φόβο, την επιβράβευση, το αντάλλαγμα.
Σταδιακά και καθώς μεγαλώνει, οδηγείται προς την κατανάλωση φαγητού για τους λάθος λόγους.
Τρώει για να αισθανθεί γεμάτο, πλήρες, αποδεκτό, ευτυχισμένο, ενώ ταυτόχρονα έχει αδυναμία αυτοελέγχου της ποσότητας που καταναλώνει.
Εικάζεται μάλιστα ότι οι πρώτες διαταραχές στην ικανότητα αυτοελέγχου της ποσότητας που τρώει το παιδί εμφανίζονται από τη στιγμή που διακόπτεται ο θηλασμός.
Αυτό συμβαίνει για τον εξής λόγο.
Mε το μπιμπερό το βρέφος δεν έχει τη δυνατότητα να καθορίσει μόνο του την ποσότητα που θα καταναλώσει και θα πιει όλο το περιεχόμενο του μπουκαλιού.
Στα γονίδιά μας είναι γραμμένο να τρώμε οποτεδήποτε υπάρχει διαθέσιμη τροφή.
Το σώμα μας μας σπρώχνει στη διαρκή κατανάλωση μέσω ενός αμυντικού μηχανισμού που ενυπάρχει μέσα μας.
Eνεργοποιείται σε επερχόμενη περίοδο «ισχνών αγελάδων», δηλαδή σε περίοδο έλλειψης τροφής.
Η μοναδική ασπίδα στα παραπάνω είναι η λογική, η εμπειρία και η ορθή ερμηνεία των σημάτων πείνας και κορεσμού από το σώμα μας.
Zούμε σε ένα «παχυσαρκογόνο» περιβάλλον που προάγει την κατανάλωση άφθονης και άμεσα προσβάσιμης (συνήθως κακής ποιότητας) τροφής.
Aντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι το πρόβλημα διογκώνεται όσον αφορά τα παιδιά, αφού δεν έχουν την πείρα και την κριτική ικανότητα των μεγάλων.
Με λίγα λόγια, οι μικροί μας φίλοι είναι πιο επιρρεπείς.
Η καθημερινότητα των παιδιών.
Ας προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω τη σύγχρονη, καθημερινότητα των παιδιών.
Πολλές υποχρεώσεις από πολύ μικρή ηλικία.
Άγχος, περιορισμένος χρόνος και χώρος για άσκηση και παιχνίδι, πολλά μαθήματα, πολλές οθόνες, πολύ καθισιό και... το κερασάκι στην τούρτα;
Το γλύκισμα, και το σνακ, αποτελούν πολλές φορές ανακούφιση και διέξοδο από την πίεση, το στρες, την απόγνωση που προκαλούν διάφορες αιτίες της καθημερινότητας.
Για το παιδί που ο κόσμος του είναι πολύ πιο περιορισμένος από το δικό μας, το αποτέλεσμα είναι πιο έντονο, αφού είναι πιο ευπαθές στη διατροφική υπερβολή.
Η πολυγλωσσία πλέον αποτελεί βασική ανάγκη αλλά παράλληλα και προσωπική επιδίωξη των περισσότερων νέων ανθρώπων.
Στην Πολωνία το ποσοστό των νέων μεταξύ δεκαεφτά και εικοσιτριών ετών που δηλώνει πως μιλάει ικανοποιητικά ακόμη δύο γλώσσες πέρα από τη μητρική του, αγγίζει το εξήντα εφτά τοις εκατό.
Στη χώρα μας το ποσοστό των μαθητών που διδάσκεται τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα ανέρχεται στο εξαιρετικό ενενήντα δύο τοις εκατό.
Σήμερα ανά την υφήλιο έχουν καταγραφεί εφτά χιλιάδες διαφορετικά γλωσσικά ιδιώματα που συνθέτουν ένα εξαιρετικό γλωσσικό χαρμάνι.
Το χαρμάνι, όμως, αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι καταδικασμένο κατά τη διάρκεια των πενήντα επόμενων ετών να περιοριστεί.
Υπάρχουν ωστόσο παράμετροι πολιτισμικές, περιβαλλοντικές, φυσικές ή και νευρολογικές.
Eπιτρέπουν σε κάποιον να φτάσει σε εξαιρετικά επίπεδα πολυγλωσσίας, ενώ την ίδια στιγμή κάποιος άλλος να παλεύει σε όλη του τη ζωή για να μάθει τα βασικά αγγλικά;
Στο τελευταίο του βιβλίο, «Το τέλος της Βαβέλ», ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μάικλ Έραρντ παρουσιάζει τις εξαιρετικές περιπτώσεις πολύγλωσσων ανθρώπων.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι ικανοί να επικοινωνήσουν ακόμη και σε είκοσι διαφορετικές γλώσσες.
Ο συγγραφέας κάνει λόγο για έναν ειδικό νευρολογικό μηχανισμό με τον οποίο είναι προικισμένοι οι πολύγλωσσοι.
Πρόκειται για ένα δώρο της φύσης.
Mπορεί να ενισχυθεί είτε εξαιτίας μιας περιπλανώμενης ανά τον κόσμο ζωής είτε εξαιτίας άλλων καταστάσεων και συνθηκών.
Αυτές αναγκάζουν τους πολύγλωσσους να κατακτήσουν δύο ή τέσσερις ή δεκαέξι γλώσσες.
Ο Έραρντ συνάντησε πολλούς χαρισματικούς ανθρώπους.
Ξεχώρισε και περιγράφει την περίπτωση του Αλεξάντερ Αργκουέγιες από το Μπέρκλεϊ.
Ο Αργκουέγιες μελέτησε τις πενήντα δύο γλώσσες που γνωρίζει σε διάστημα τετρακοσίων πενήντα έξι ημερών.
Είναι αξιοσημείωτο γεγονός ότι ο πολύγλωσσος αυτός άνθρωπος ζει με το επίδομα ανεργίας.
Ακόμη, από κάποιες ελάχιστες μεταφράσεις που κάνει περιστασιακά, συνήθως από τα κορεάτικα στα αγγλικά!
Μια νέα μελέτη μεγάλης κλίμακας αναμένεται να εξετάσει για άλλη μια φορά τους κινδύνους που εγκυμονούν τα κινητά τηλέφωνα για την υγεία των χρηστών.
Πρόκειται για μια νέα μελέτη, η οποία θα πραγματοποιηθεί σε Βρετανία, Δανία, Ολλανδία, Φινλανδία και Σουηδία.
H μελέτη θα αναλύσει, διεξοδικά, στοιχεία που αφορούν διακόσια πενήντα χιλιάδες άτομα ηλικίας από δεκαοχτώ έως εξήντα εννέα ετών.
Η δόκτωρ Μιρέιγ Τολεντάνο είναι μια από τις κύριες ερευνήτριες της βρετανικής ομάδας.
Υπογράμμισε ότι «υπάρχουν ακόμη κενά στα όσα γνωρίζουμε για τα κινητά τηλέφωνα, υπάρχουν αβεβαιότητες».
"Το καλύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε ως κοινωνία είναι να αρχίσουμε να παρακολουθούμε την υγεία ενός μεγάλου αριθμού χρηστών κινητού για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα."
"Έτσι, θα είμαστε σε θέση να διαμορφώσουμε μια πολύτιμη εικόνα για το αν υπάρχουν μακροπρόθεσμοι κίνδυνοι που συνδέονται με τις συσκευές αυτές ή όχι», εξηγεί η ειδικός.
Τόνισε, ακόμη, ότι η μελέτη δεν πρόκειται να εξετάσει μόνο το ενδεχόμενο καρκίνου του εγκεφάλου, αλλά θα διερευνήσει πιο σφαιρικά το ζήτημα.
Τα κινητά με τη χαμηλότερη ακτινοβολία.
Aν και η επίδραση της ακτινοβολίας των κινητών τηλεφώνων μελετάται εδώ και καιρό, τα πορίσματα που βγαίνουν μάλλον μας μπερδεύουν.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι πρέπει να συνεχιστούν οι έρευνες, καθώς η χρήση της ασύρματης τεχνολογίας άρχισε πρόσφατα να εξαπλώνεται.
Άλλοι λένε ότι έχει περάσει αρκετός χρόνος και ότι, αν η ακτινοβολία ήταν βλαβερή, οι επιπτώσεις θα είχαν φανεί.
Για κάθε ενδεχόμενο, πάντως, πριν αναφωνήσετε «Πάρε με στο κινητό», αξίζει να πληροφορηθείτε ποια από τα κινητά της αγοράς έχουν τη χαμηλότερη ακτινοβολία.
Ερωτήσεις στους ειδικούς.
Οι θήκες που υπάρχουν στην αγορά προστατεύουν;
Προτείνεται η χρήση ορισμένων θηκών προστασίας που εμποδίζουν την ακτινοβολία προς το σώμα.
Οι θήκες στερεώνονται με βεντούζα στο παράθυρο και η ακτινοβολία εκπέμπεται προς τα έξω, καθώς η εσωτερική επένδυση την αντανακλά.
Στο σπίτι να χρησιμοποιώ καλύτερα το ασύρματο τηλέφωνο;
Έρευνες έδειξαν ότι τα παλαιότερα ασύρματα τηλέφωνα δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται, επειδή παράγουν ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία.
Επίσης, τα σύγχρονα ασύρματα τηλέφωνα και η βάση τους εκπέμπουν διαρκώς ακτινοβολία σε συχνότητες παρόμοιες με αυτές των κινητών, είτε επικοινωνείτε είτε όχι.
H χρήση και αυτών των συσκευών προκαλεί διαταραχές στη λειτουργία των κυττάρων και ιδιαίτερα των εγκεφαλικών.
Αυτό επιβεβαιώνεται από μελέτες του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών που έγιναν σε πειραματόζωα.
Kαι με τα γραπτά μηνύματα τι γίνεται;
Πολλοί πιστεύουν ότι η αποστολή μηνυμάτων είναι ακίνδυνη, επειδή η επικοινωνία με αυτόν τον τρόπο είναι σύντομη.
Το κινητό, όμως, εκπέμπει ακτινοβολία όταν στέλνετε μηνύματα αλλά και όταν λαμβάνετε, ανάλογη με την έκτασή τους.
Όταν, λοιπόν, στέλνετε μηνύματα, κρατάτε το κινητό μακριά από το σώμα σας.
Στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας.
Κρατάτε αποστάσεις!
Μέχρι να κυκλοφορήσουν ηλεκτρομαγνητικές ασπίδες, προσπαθήστε να χρησιμοποιείτε το κινητό σας τηλέφωνο όσο το δυνατόν λιγότερο.
Όταν πάλι μιλάτε ή στέλνετε μηνύματα, φροντίστε να το κρατάτε μακριά από το σώμα σας.
Προτιμάτε να μιλάτε από ανοιχτή ακρόαση.
Βγείτε έξω!
Αυτό γίνεται για να διασφαλίσει την επικοινωνία του με σταθμό βάσης.
Αυτό σημαίνει ότι αυξάνεται η επικινδυνότητά του, ιδιαίτερα αν μιλάτε με το κινητό κολλημένο στο αυτί σας.
Δώστε τέλος στις βραδινές κλήσεις.
Η χρήση κινητού τηλεφώνου μπορεί να προκαλέσει πονοκεφάλους και σύγχυση και να διαταράξει τον ύπνο.
Έρευνα έδειξε ότι όσοι χρησιμοποιούν το κινητό τηλέφωνο πριν κοιμηθούν, μπορεί να αργήσουν να φτάσουν στα βαθύτερα στάδια του ύπνου.
Ακόμη μπορεί και να παραμείνουν σε αυτά για μικρότερο χρονικό διάστημα.
Έτσι, την επόμενη ημέρα μπορεί να είναι νευρικοί, κουρασμένοι και επιθετικοί.
Προσέξτε τα παιδιά σας.
Τα παιδιά είναι ευάλωτα στην ακτινοβολία, αφού ο εγκέφαλος και ο οργανισμός τους βρίσκονται στην ανάπτυξη.
Επιπλέον, το πάχος του κρανιακού τους οστού είναι μικρότερο από των ενηλίκων και επομένως η ακτινοβολία το διαπερνά ευκολότερα.
Μάλιστα, πολλοί ερευνητές συσχετίζουν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία με διάφορα νοσήματα ακόμα και με καρκίνο.
Έτσι, συνιστάται τα παιδιά κάτω των δεκαπέντε ετών να χρησιμοποιούν το κινητό ή το ασύρματο τηλέφωνο μόνο σε επείγουσες περιπτώσεις.
Δεν είναι γνωστές οι μακροχρόνιες επιπτώσεις της χρήσης τους.
Το ερώτημα που παραμένει είναι αν τελικά κινδυνεύουμε ή όχι.
Κάθε φορά που κάποιος πελάτης μου ζητάει ένα «εκπαιδευτικό παιχνίδι», δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα.
Ο όρος έχει αρκετά υποκειμενικό χαρακτήρα και ο καθένας εννοεί κάτι διαφορετικό όταν τον χρησιμοποιεί.
Ας δούμε τον ορισμό που δίνει η Βικιπαίδεια.
"Τα εκπαιδευτικά παιχνίδια είναι αυτά που έχουν ειδικά σχεδιαστεί για να διδάξουν τους ανθρώπους ένα συγκεκριμένο θέμα."
"Nα αναπτύξουν μια έννοια, να ενισχύσουν την ανάπτυξη, να εξηγήσουν ένα ιστορικό γεγονός ή την κουλτούρα κάποιων ή να ενισχύσουν μια δεξιότητα μέσα από το παιχνίδι."
"Συμπεριλαμβάνουν τα επιτραπέζια, τα παιχνίδια με τις κάρτες και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια."
Η σύγχυση που υπάρχει, οφείλεται κατά τη γνώμη μου, στο γεγονός ότι με όλα τα παιχνίδια τα παιδιά μαθαίνουν κάτι.
Άρα όλα τα παιχνίδια θα μπορούσαν να ονομαστούν κατά κάποιο τρόπο «εκπαιδευτικά».
Καθιερώθηκε όμως, να λέμε έτσι, αυτά που έχουν σχεδιαστεί από ομάδες ψυχολόγων, παιδιάτρων και νηπιαγωγών.
Έχουν κατασκευαστεί για να αναπτύξουν συγκεκριμένες δεξιότητες των παιδιών.
Κάποιος είχε τη λαμπρή ιδέα να συνδυάσει τη διασκέδαση με την εκπαίδευση κι έτσι δημιουργήθηκε ένα νέο είδος παιχνιδιών, τα εκπαιδευτικά παιχνίδια.
Ό,τι είναι παιχνίδι προσελκύει εύκολα τα παιδιά.
Μ' αυτό τον τρόπο η εκμάθηση γίνεται μια δραστηριότητα διασκέδασης, όπως η οικογενειακή βόλτα του Σαββατοκύριακου.
Μέχρι την ηλικία των τριών ετών, τα περισσότερα παιδιά έχουν σαν αποκλειστικούς παιδαγωγούς τους γονείς τους.
Από εκεί και μετά η εκπαίδευσή τους χωρίζεται στην «επίσημη» και την «άτυπη».
Η πρώτη ασκείται σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα και η δεύτερη έξω από αυτά.
Τα εκπαιδευτικά παιχνίδια τα συναντάμε και στα δύο είδη εκπαίδευσης.
Εδώ θ' ασχοληθούμε με τη χρήση των εκπαιδευτικών παιχνιδιών στην «άτυπη» εκπαίδευση.
Θεωρώ ότι τα εκπαιδευτικά παιχνίδια αποτελούν ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των γονιών.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά και να καλύψουν εκείνες τις ανάγκες που οι ίδιοι διαπιστώνουν ότι υπάρχουν.
Κάποιες φορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως οι «εξωσχολικές» δραστηριότητες.
Τα παιδιά μαθαίνουν δηλαδή, με έναν ευχάριστο τρόπο κάποιο συγκεκριμένο θέμα, το οποίο δεν διδάσκεται στο σχολείο.
Όπως, για παράδειγμα, οι κατασκευές , που φέρνουν τα παιδιά σε επαφή με διάφορες καλλιτεχνικές τεχνοτροπίες, οι οποίες φυσικά και δεν διδάσκονται στα σχολεία.
Μπορούν να γίνουν αφορμές, ώστε να αναπτύξουν εντελώς νέες δεξιότητες (τις οποίες αγνοούσαν ότι είχαν) ή να «ακονίσουν» αυτές που ήδη έχουν.
Οι νέες εμπειρίες έχουν, συνήθως, πολύ θετικές συνέπειες στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών.
Παιχνίδια όπως το "μέμο" και το "λόττο" ενισχύουν ιδιαίτερα εντυπωσιακά τη μνήμη και την παρατηρητικότητα των παιδιών όλων των ηλικιών.
Τα εκπαιδευτικά παιχνίδια μπορούν να παίξουν ενισχυτικό ή απλά συμπληρωματικό ρόλο στην επίσημη εκπαίδευση.
Σε περιπτώσεις που το παιδί «υστερεί» ή έχει αρνητική διάθεση, ας πούμε, για τη φυσική, μπορεί απλά, παίζοντας στο σπίτι, να αλλάξει διάθεση.
Ένα παιχνίδι με πειράματα, μαζί με τους γονείς, μπορεί να το κάνει να τη δει πιο χαλαρά και με περισσότερο ενδιαφέρον.
Κάποιες φορές μάλιστα, τα παιδιά, μέσα από τις επιτυχίες τους σε κάποια εκπαιδευτικά παιχνίδια, κερδίζουν αυτοπεποίθηση.
Αυτή μπορεί να αντισταθμίσει τα συναισθήματα αποτυχίας που νιώθουν, λόγω της υστέρησής τους σε μια άλλη γνωστική περιοχή.
Νομίζω τελικά, ότι φροντίζοντας να υπάρχει στη διάθεση των παιδιών μεγάλη ποικιλία εκπαιδευτικών παιχνιδιών, σίγουρα τα βοηθάμε.
Μπορούν να οξύνουν το ενδιαφέρον τους για μάθηση και να τα ωθήσουν να αναπτύξουν τους γνωστικούς τους ορίζοντες.
Αρκεί να μην υπερβάλλουμε.
Τα παιδιά δεν μπορούν, αλλά και δεν πρέπει, να παίζουν μόνο με εκπαιδευτικά παιχνίδια.
Υπάρχουν πολλά άλλα παιχνίδια, τα οποία είναι εξίσου σημαντικά και αναγκαία για την ολοκληρωμένη ανάπτυξή τους.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι τα εκπαιδευτικά παιχνίδια δεν είναι η απάντηση σε κάθε ακαδημαϊκό ή συμπεριφοριστικό πρόβλημα που ένα παιδί μπορεί να αντιμετωπίζει.
Για αυτά τα προβλήματα υπάρχουν ειδικοί.
Η ζωή της Μεσογείου μπορεί να προστατευθεί μέσα από τη δημιουργία θαλάσσιων καταφυγίων που θα καλύπτουν το σαράντα τοις εκατό της έκτασής της.
Το καταδεικνύει η νέα έκθεση της Γκριν Πις.
Παρουσιάζει σχετικό χάρτη με την πρόταση της οργάνωσης για ένα δίκτυο θαλάσσιων καταφυγίων στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου.
Η έκθεση «Μεσόγειος, Καταφύγιο Ζωής» και ο χάρτης της Μεσογείου παρουσιάστηκαν σε συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της οργάνωσης.
Το δίκτυο που προτείνει η Γκριν Πις αποτελείται συνολικά από τριάντα δύο θαλάσσια καταφύγια.
Έξι από αυτά βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και του Ιονίου.
Η Μεσόγειος καλύπτει λιγότερο από το ένα τοις εκατό των θαλασσών του πλανήτη, φιλοξενεί όμως το εννέα τοις εκατό της παγκόσμιας θαλάσσιας βιοποικιλότητας.
Η επί δεκαετίες ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση έχει οδηγήσει στην καταστροφή της ζωής της Μεσογείου.
Τα θαλάσσια καταφύγια θα προστατεύσουν τα οικοσυστήματα αλλά και τα εκατομμύρια των ανθρώπων που στηρίζουν την επιβίωσή τους στη θάλασσα.
Το δήλωσε η Σοφία Τσενικλή, υπεύθυνη της εκστρατείας της Γκριν Πις για το θαλάσσιο περιβάλλον.
Η έκθεση υπογραμμίζει τους κινδύνους που απειλούν τη Μεσόγειο και παραθέτει στοιχεία για τα οφέλη που απορρέουν από τα θαλάσσια καταφύγια.
Ενδεικτικό της υποβάθμισης της Μεσογείου είναι το γεγονός ότι πολλά εμπορικά είδη, όπως ο ερυθρός τόνος έχουν φτάσει στα όρια της εξαφάνισης.
Tα αφρόδιχτα ή αλλιώς «τείχη του θανάτου» συνεχίζουν να σκοτώνουν κάθε χρόνο χιλιάδες δελφίνια, φάλαινες και θαλασσοπούλια.
Aυτό γίνεται παρά την απαγόρευσή τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ένα δίκτυο από θαλάσσια καταφύγια όπου θα τηρούνται οι κανόνες προστασίας, αυξάνει την ποικιλία και την ποσότητα των ειδών μέσα και έξω από τα καταφύγια.
Tαυτόχρονα ωφελεί την αλιεία, την έρευνα και την οικονομία της περιοχής.
Στο πλαίσιο της εκστρατείας της Γκριν Πις για θαλάσσια καταφύγια στη Μεσόγειο, το σκάφος Ρέινμποου Γουόριορ βρίσκεται στη Γένοβα της Ιταλίας.
Aποτελεί την πρώτη στάση της περιοδείας του σκάφους στα Μεσογειακά νερά.
Το Ρέινμποου Γουόριορ πρόκειται επίσης να επισκεφθεί την Ελλάδα, την Τουρκία, το Λίβανο, το Ισραήλ, τη Γαλλία και την Ισπανία.
Η Γκριν Πις ζητά από όλα τα κράτη της Μεσογείου να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους.
Nα προστατεύσουν την θάλασσά μας μέσα από τη δημιουργία ενός δικτύου θαλάσσιων καταφυγίων.
"Σήμερα, οι πλήρως προστατευόμενες περιοχές της Μεσογείου αντιστοιχούν σε λιγότερο από το ένα τοις εκατό της θάλασσας."
"Είναι πολύ λιγότερο από το είκοσι τοις εκατό με πενήντα τοις εκατό που συνιστούν οι επιστήμονες."
"Ξεκινάμε τη μεγάλη αυτή προσπάθεια, με στόχο η πρότασή μας να αποτελέσει πηγή έμπνευσης."
"Nα αποτελέσει, επίσης, και βάση για συνεργασία ανάμεσα στους τοπικούς φορείς, τους αλιείς, τους πολίτες και τις κυβερνήσεις."
"Για την επιστημονική κοινότητα και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, ώστε η ζωή να επιστρέψει στη θάλασσά μας", δήλωσε η Σοφία Τσενικλή.
Τα προτεινόμενα θαλάσσια καταφύγια στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και Ιονίου είναι τα εξής.
"Ελληνική Τάφρος", στο Ιόνιο Πέλαγος.
"Σαρωνικός Κόλπος", στα ανοιχτά του Σαρωνικού.
"Σποράδες", γύρω από τα νησιά των Σποράδων.
"Θρακικό Πέλαγος", στα νοτιοανατολικά της Θάσου.
"Λήμνος", στο βορειοανατολικό Αιγαίο.
"Από την Κρήτη στην Τουρκία", στο νοτιοανατολικό Αιγαίο.
Είναι γεγονός πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιστρέφουν σε παραδοσιακά «παλαιά» επαγγέλματα και κυρίως στη φύση.
Eιδικά σε χώρες που αντιμετωπίζουν την πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, που έχει ριζικά αλλάξει τη ζωή μας.
Τα αγροτικά επαγγέλματα, καθώς και η εξειδίκευση στην καλλιέργεια γης και στις εναλλακτικές καλλιέργειες, πήραν τη σκυτάλη από τα επαγγέλματα «λευκού περιλαίμιου».
Σηματοδοτούν την επιστροφή στη φύση και στην επαρχία.
Μιλάμε για μια μορφή αντίστροφης μετανάστευσης από αυτή που σήμανε η αστυφιλία.
Στις μέρες μας η επαρχία συχνά προσφέρει καλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης με χαμηλότερο κόστος ζωής.
Δε χρειάζεται πολύς κόπος, για να αντιληφθεί κανείς την προφανή αυτή μεταστροφή των εκπροσώπων της μεσαίας αστικής τάξης προς την «αγροτιά».
Oι πρόγονοι πολλών την εγκατέλειψαν, για να έρθουν στην πόλη κατά τα μεγάλα κύματα αστυφιλίας των προηγούμενων δεκαετιών.
Οι ηλεκτρονικές αγγελίες ή οι αγγελίες στον τύπο το μαρτυρούν άμεσα.
Aγροτεμάχια και αγροτικός εξοπλισμός πωλούνται σα ζεστά κουλούρια, και ειδικά οι οργανωμένες φάρμες προσελκύουν τα βλέμματα πολλών υποψήφιων αγοραστών.
Παράλληλα, ο τύπος, ηλεκτρονικός και έντυπος, είναι γεμάτος με άρθρα για την καλλιέργεια οργανικών κυρίως προϊόντων.
Eπίσης, γίνεται εκτενής αναφορά στις καλλιέργειες που οδηγούν στην παραγωγή προϊόντων με υψηλή ζήτηση.
Έτσι, βρέθηκαν πολλοί να εκτρέφουν την κατεξοχήν γαλλική λιχουδιά, τα σαλιγκάρια, σε ειδικές μονάδες.
Βέβαια, αυτή η τάση δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.
Παντού στην Ευρώπη, εκατομμύρια αστοί ανακαλύπτουν ή αναγκάζονται να ανακαλύψουν τις χαρές της επαρχίας.
Tους είναι οικονομικά δυσβάσταχτο να παραμείνουν στη μεγάλη πόλη.
Πολλοί, μάλιστα, από όσους τελικά παραμένουν στις μεγαλουπόλεις καλλιεργούν οπωρικά σε μπαλκόνια, βεράντες και ταράτσες.
Λόγος γίνεται και για «αστικούς» ή «περιαστικούς» αγρούς.
Μικρά κτήματα παραχωρούνται σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ή σε ιδιώτες, για να καλλιεργούν τα οπωρικά που χρειάζονται.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως αυτή η ένεση παραγωγικότητας και η ενίσχυση των αγροτικών περιοχών αναζωογόνησε τους κατοίκους της επαρχίας.
Οι τελευταίοι υποδεχόμενοι τους «νεοφερμένους», επαναπροσδιόρισαν την αξία της αγροτικής γης.
Έκαναν ανοίγματα σε νέες αγορές με τα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα.
Έτσι, το ελληνικό κρασί και ελαιόλαδο προωθούνται πλέον από τους ίδιους τους παραγωγούς, κυρίως με τη χρήση του διαδικτύου, σε μακρινές και υπερπόντιες αγορές.
Μάλιστα, παρατηρείται έντονη δραστηριοποίηση των παραγωγών για την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων των νέων τεχνολογιών.
Έτσι, μπορεί πλέον να βρει κανείς σημείο πώλησης βορειοελλαδίτικου τσίπουρου στην Κίνα ή ελαιόλαδο από τη Σητεία της Κρήτης στη Βενεζουέλα και πάει λέγοντας.
Παράλληλα με τα επιχειρηματικά τους ανοίγματα, οι επαγγελματίες αγρότες άρχισαν να εκπαιδεύουν τους καινούριους συναδέρφους ακόμα και με επιμορφωτικά σεμινάρια.
Οι παλιοί αγρότες αντιμετωπίζουν με συμπάθεια και υπομονή τις προσπάθειες των νέων αγροτών να εξοικειωθούν με τις δυσκολίες της καλλιέργειας της γης.
Mε τις απότομες αλλαγές του καιρού που μπορεί να αποφασίσει να καταστρέψει μια ολόκληρη σοδειά με χαλάζι λίγες μέρες πριν τη συγκομιδή.
Tις επιδοτήσεις, τα έγγραφα και τις διαδικασίες.
Σαφώς είναι άλλο να καλλιεργείς ντομάτες και μαρούλια σε ένα κήπο, για να θρέφεις την οικογένειά σου, και άλλο να βιοπορίζεσαι από αυτό.
Τα γεωργικά συστήματα παραγωγής έχουν, βέβαια, εκσυγχρονιστεί αλλά το κόστος παραγωγής για ορισμένες καλλιέργειες είναι σημαντικό.
Aπαιτεί πάρα πολλές ώρες εντατικής δουλειάς, πολλά «χέρια» στο χωράφι και, φυσικά, εξοικείωση με την αγροτική ζωή.
Ένα πρόβλημα ανακύπτει σε αυτήν την «ιδανική» μετάβαση από έναν αστικό τρόπο ζωής σε έναν άλλο ή μάλλον από ένα αστικό επάγγελμα σε ένα αγροτικό.
Aφορά το βαθμό ευελιξίας και προσαρμοστικότητας του ανθρώπου.
Το αγροτικό περιβάλλον είναι πολύ δύσκολο με σημαντικούς αστάθμητους παράγοντες (παραδείγματος χάριν, η άρδευση, ο καιρός).
Όσοι είχαν μια έστω και περιορισμένη προηγούμενη εμπειρία από την αγροτική ζωή προσαρμόζονται πιο εύκολα.
Οι άπειροι νέοι αγρότες, συνήθως, παρακολουθούν εξειδικευμένα σεμινάρια, όπως αυτά που αναφέρονται παραπάνω, ή οργανωμένες σπουδές σε γεωργικές σχολές.
Όπως και να έχει, όλοι όσοι βρέθηκαν κληρονόμοι ενός αγροκτήματος, καλοβλέπουν το χωράφι που τους άφησε ο θείος ή ο παππούς, καθώς κοιτούν την ίδια τους τη ζωή με άλλα μάτια.
Tο άφηναν για χρόνια ακαλλιέργητο και ανεκμετάλλευτο.
Σε τελική ανάλυση, όμως, αυτή η κινητικότητα έχει περισσότερα θετικά από αρνητικά.
Δεν ελκύει πια μόνο τους «γενναίους» αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης που κουράστηκε να υποφέρει στην πόλη.
Με κάλεσαν, για να σας μιλήσω για τα διάφορα ονόματα που χρησιμοποιούνται κατά καιρούς για την Ελλάδα και τους ανθρώπους που την κατοικούν.
Το εγχείρημα είναι δύσκολο, καθώς το θέμα είναι μεγάλο και πολύπλευρο.
Θα προσπαθήσω, όμως, να το σκιαγραφήσω, ώστε να σας δείξω τα κύρια σημεία του.
"Στη δεκαετία του χίλια εννιακόσια είκοσι", σημειώνει η Ιωάννα Λαλιώτου, "απέκτησαν ιδιαίτερη δημοτικότητα τα άρθρα για τις ψυχολογικές επιπτώσεις των εθνικών ονομάτων στους μετανάστες".
Τα ελληνικά ονόματα άλλαξαν υποχρεωτικά και υιοθετήθηκαν αμερικανικές, συντομευμένες εκδοχές τους.
Το γεγονός αυτό υπήρξε συχνά σημείο αναφοράς σε περιγραφές των αρνητικών εμπειριών που είχαν σημαδέψει τα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης για πολλούς Έλληνες.
Οι περισσότεροι μετανάστες είχαν αλλάξει το όνομά τους με υπόδειξη των υπαλλήλων στο νησί "Έλλις".
Η ονοματολογία δεν είναι μια καθόλου τυχαία ιστορία.
Πολλές φορές υποδηλώνει-ιδίως όταν επιβάλλεται-τη σχέση εξουσίας ανάμεσα στον "νονό" και το "βαφτιστήρι".
Αλλά με τον ίδιο τρόπο που επιβάλλεται η εξουσία μέσω του "νονού" έτσι ακριβώς λησμονείται, από την ιστορία, το προ βάφτισης καθεστώς.
Από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της σχέσης που πλέον αναπαράγεται με την ονοματολογία είναι οι Αβορίγινες στην Αυστραλία και οι Οττεντότοι στη Νότια Αφρική.
Οι πρώτοι Δυτικοί που έφτασαν στην Αυστραλία τους χαρακτήρισαν "αρχανθρώπους".
H ονομασία "οττεντότος" προέρχεται από την ολλανδική λέξη "τραυλός", αφού οι Ολλανδοί άποικοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τη γλώσσα τους με τους έντονους λαρυγγισμούς.
Και στις δύο περιπτώσεις ουδέποτε τελικά κατέστη δυνατόν να μάθουμε πώς αυτοπροσδιορίζονταν αυτές οι ομάδες.
Oι απαξιωτικές ονομασίες διευκόλυναν βασανισμούς και περιθωριοποιήσεις.
Όσο για τα δικά μας, επικρατεί κάτι παρόμοιο.
Aκόμη και το "Ελλάς" πέρασε και εξακολουθεί να περνάει εδώ και περίπου διακόσια χρόνια από τα χίλια μύρια κύματα που μας χωρίζουν από τις απαρχές του ελληνικού Διαφωτισμού.
Αν και είναι γνωστή η επιμονή του Αδαμάντιου Κοραή υπέρ των "Γραικών" και εναντίων των "Ρωμιών", εντούτοις το ίδιο ζήτημα ανακύπτει ξανά και ξανά μέχρι και σήμερα.
Αν μάλιστα έχετε την ατυχία να πέσετε σε μπλόκο της ινδικής αστυνομίας στο νέο Δελχί, θα διαπιστώσετε πως το "Ελληνική Δημοκρατία" δεν αναγνωρίζεται.
Θα χρειαστεί να τους πείτε "Γιουνάν".
Οι τρεις προσδιορισμοί, λοιπόν, που κονταροχτυπήθηκαν για το βάφτισμα του νέου κράτους-έθνους ήταν το "Γραικοί", το "Ρωμιοί" και -αργότερα- το "Έλληνες".
Ωστόσο, ο Αδαμάντιος Κοραής πέρασε τη δική του άποψη, τουλάχιστον ως προς το πώς θα αποκαλούσαν τους πολίτες του νέου κράτους οι ξένοι.
Το "Γκρις" (εκ του Γραικός), επειδή όπως έγραφε το χίλια οχτακόσια πέντε, "έτσι μας ονομάζουν και όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης".
Ο ίδιος, μας θυμίζει η Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, απέρριπτε κατηγορηματικά την ονομασία "Ρωμιοί".
Θύμιζε, έλεγε, την περίοδο δουλείας του έθνους.
Αντίθετα, ο Δημήτρης Καταρτζής από το χίλια εφτακόσια ογδόντα τρία πρόκρινε το "Ρωμιός".
Απέρριψε ιδίως το 'Έλληνας' ως "παράγωγο" της ειδωλολατρίας και το οποίο εξαφάνιζε την ιστορική περίοδο του Βυζαντίου.
Αλλά η διαφωνία συνεχίστηκε πολύ πρόσφατα με την εκ νέου ανακάλυψη της "Ρωμιοσύνης".
Τη σχετική συζήτηση ήδη και από τις αρχές του εικοστού αιώνα περιγράφει με έξοχο τρόπο ο Πάτρικ Λη Φέρμορ.
Θυμίζει και τη λυσσαλέα επίθεση του Κωστή Παλαμά εναντίον του "Έλλην".