Zhantas/Cleaned-Uzbek_Wikipedia huggingface dataset:
Asl Oyna

Asl Oyna — Oʻzbekistondagi eng yirik shisha idish zavodlaridan biri. Toshkent shahrida joylashgan. Xodimlar soni 600 ga yaqin. Asosiy mahsulotlari vinolar, konyak, pivo, alkogolsiz va gazlangan ichimliklar uchun shisha idishlar boʻlib, sigʻimi 275 ml dan 1000 ml gacha. Korxonaning loyihaviy quvvati yiliga 200 million shisha idishni tashkil etadiOtkrilos predpriyatie „Asl oyna“. UzA, Sayyora Shoeva, 21.10.2009.

 Hikoya 
2008-yilda „Mehnat“ kompaniyasi tomonidan 6 milliard soʻm sarmoya kiritilgan. Zavod 2009-yil oktabr oyida foydalanishga topshirilgan. Germaniyaning „Heye“ kompaniyasidan uskunalar xarid qilindi va oʻrnatildi. 2014-yil mart oyidan boshlab zavod NNPB texnologiyasidan foydalangan holda butilkalar ishlab chiqarishni boshladi, bu shishaning ogʻirligini oʻrtacha 20-25% ga kamaytirish imkonini berdi. Ushbu yangi texnologiya Heye International bilan yaqin hamkorlik tufayli yoʻlga qoʻyildi.

 Ishlab chiqarish va sotish 
Zavodda Oʻrta Osiyodagi yagona shisha eritish pechi mavjud. Dastgoh igna tipidagi rekuperatorga ega, unumdorligi yuqori.

Dastlab, faqat rangsiz idishlar ishlab chiqarish rejalashtirilgan edi, ammo tashqaridan talabning ortishi bilan jigarrang va yashil shisha idishlar ishlab chiqarish boshlandi. Zavod mijozlari orasida „Anadolu Efes“ korporatsiyasiga qarashli Qaraganda pivo zavodi, Oʻzbekistonning "Carlsberg" pivo ishlab chiqaruvchi zavodi, „Mehnat“ qishloq xoʻjaligi kompaniyasi, „Oʻzbekiston shampan vinosini quyish“ korxonalari ham bor. Umumiy savdo hajmining katta qismini qoʻshni davlatlarga (Qozogʻiston, Qirgʻiziston, Turkmaniston, Tojikiston) eksport egallab turibdi.

 Moliya 
2010-yil dekabr oyida kompaniya ustav kapitalini 1,343 mlrd. soʻmga oshirdiOAO „Asl Oyna“ razmestit aksii na 1,342 mlrd sumov.uzdaily.uz 20 dekabrya 2010 goda. Tsentr po koordinatsii i kontrolyu za funksionirovaniem rinka sennix bumag pri Goskomimuщestve Uzbekistana zaregistriroval prospekt emissii aksiy kompanii.
Soglasno prospektu emissii, kompaniya razmestit 1 342 770 prostix aksiy s nominalom 1 tis. sumov kajdaya. Obщiy obʼem vipuska po nominalnoy stoimosti sostavlyaet 1 342 770 000 sumov.

 Qoʻshimcha maʼlumotlar 
Oʻzbekistonning boshqa shisha idishlar ishlab chiqaruvchilari qatorida „Pharm Glass“ va „Kvars“ kompaniyalari ham alohida eʼtiborga loyiqdir. Mutaxassislarning fikricha, butun Oʻzbekiston Respublikasining bir martalik ishlatiladigan shisha idishlarga boʻlgan ehtiyoji 650 million donani tashkil etadiProzrachniy tovar vsegda v sene. Zerkalo 21 veka ot 04-e maya 2011 g.

 

 

 Kompaniyaning rasmiy sayti

Turkum:Toshkentdagi kompaniyalar
Avliyo Filipp cherkovi (Toshkent)

Misol
Toshkentdagi Avliyo Filipp arman cherkovi — Oʻzbekistonning Toshkent shahridagi arman Apostol cherkovi ibodatxonasi. Cherkov boshqaruvchisi ruhoniy Ovannes Grigoryan.

 Tarix 
Oʻzbekiston Vazirlar Mahkamasi huzuridagi Din ishlari boʻyicha qoʻmita matbuot xizmati xabariga koʻra, Avliyo Filipp cherkovi 2007-yil 12-yanvarda rasman roʻyxatga olingan.

 Manzil 
Cherkov Issiq Suv koʻchasi, 57-uyda joylashganПересечение Иссык Сув и БТКАД. Ориентир з-д ТАПОиЧ..

Cherkov telefon raqamlari:

 + 998 (91) 133-43-41
 + 998 (71) 269-36-26 Адреса и телефоны действующих церквей Ново-Нахичеванской и Российской Епархии Армянской Апостольской Церкви Архивировано 7 июля 2012 года.

 Galereya
Boris Xudoyorov

Boris Pavlovich Xudoyorov (1898-yil, Toshkent – 1973-yil, Moskva) – fotomuxbir, RSFSRda xizmat koʻrsatgan madaniyat xodimi.

 Biografiyasi 
Boris Pavlovich 1918–1920-yillarda Qizil Armiyada xizmat qilgan.

1924-yildan boshlab oʻzining fotosuratlarini „Fizkultura i sport“, „Sovetskoye foto“ jurnallarida nashr etgan. Boris 1926-yildan „Unionfoto“ agentligida fotomuxbir boʻlib faoliyat yutitgan va 1929-yildan „Spartak“ zavodining fototoʻgaragiga homiylik qilgan. 1930–1931-yillarda „Oktyabr“ ijodiy guruhi aʼzosi edi. Guruh rahbarlari A. Rodchenko va B. Ignatovich boʻlgan.

Xudoyorov 1931-yildan „Soyuzfoto“ agentligining sport mavzulariga ixtisoslashgan fotomuxbiri edi. Shuningdek, „mamlakatni sanoatlashtirish va kollektivlashtirishning fotoxronikasini“ yaratdi. 1932-yilda 1-mayni nishonlash paytida P-5 samolyotida Qizil maydonni, Metrostroy dizaynini, Mehnat saroyini, Sverdlovsk maydonini suratga oldi. Xuddi shu yili Nijniy Novgorod viloyatidagi Nijniy Novgorod avtomobil zavodi, Sormovo, Viksinskiy zavodi, port va boshqa ob’ektlarni suratga oldi.

Boris 1933-yildan „Izvestiya“ gazetasida, 1930-yillarning oʻrtalaridan „Komsomolskaya pravda“ gazetasida muxbir boʻlib ishladi. Ulugʻ Vatan urushi yillarida „Komsomolskaya pravda“ gazetasining fotomuxbiri boʻlgan va shu vaqt ichida 3000 ga yaqin suratga olgan. Suratlarning aksariyati sovet jurnalistikasi va fotografiyasining oltin fondiga kiritilgan.

Fotomuxbir Boris SSSR Jurnalistlar uyushmasi Markaziy fotokomissiyasi byurosi va Butunittifoq koʻrgazmalari tashkiliy qoʻmitasi aʼzosi boʻlgan.

1968-yilda Pavlovichning jurnalistik faoliyatning 40 yilligiga bagʻishlangan shaxsiy koʻrgazma boʻlib oʻtdi (Moskva, Jurnalistlar markaziy uyi).

Xudoyorovning fotosuratlari bugungi kungacha namoyish etib kelinmoqda.

Boris Moskvadagi Vagankovskoye qabristoniga dafn etilgan (16-uchastka).

 Mukofotlar 
Fotomuxbir Pavlovich Qizil yulduz ordeni bilan taqdirlangan. Shuningdek, RSFSRda xizmat koʻrsatgan madaniyat xodimi.

 

Turkum:Qizil Yulduz ordeni sohiblari
Turkum:Moskvada vafot etganlar
Turkum:1973-yilda vafot etganlar
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:1898-yilda tugʻilganlar
Aleksandr Kuzin

Aleksandr Sergeyevich Kuzin (1953-yil 15-oktyabr) rus rejissyori va teatr oʻqituvchisi. Rossiya xalq artisti (2011). Rossiya Tabiiy fanlar akademiyasining muxbir aʼzosi, pedagogika fanlari nomzodi, professor, Rossiya Prezidiumi ASSITEJ boʻlimi aʼzosi. Lenin nomidagi mukofot sovrindori. Teatr sanʼati sohasidagi xizmatlari uchun olti karra Fyodor Volkov mukofoti (Yaroslavl viloyati) laureati. Uch marta eng yaxshi rejissyorlik ishi uchun Samara teatri Muse mukofoti bilan taqdirlangan.

 Ijodiy yoʻli 
Aleksandr Sergeyevich Toshkent teatr institutining aktyorlik fakultetini (1975), keyin rejissyorlik (1983) fakultetini tamomlagan.

Kuzin Toshkent rus drama teatrida 40 dan ortiq rollarni ijro etgan va filmlarda suratga tushgan. 1982–1990-yillarda shu teatrda rejissyor boʻlib ishlagan.

Keyinchalik G. Tovstonogov, A. Efros, M. Tumanishvili, M. Zaxarov, A. Shapirodan rejissyorlik mahoratlaridan saboq oldi. Kuzin 70 ga yaqin spektakllarni sahnalashtirgan.

Aleksandr 1990-yildan 2003-yilgacha Yaroslavl Yoshlar teatrining bosh rejissyori (badiiy rahbari) boʻlib faoliyat yuritgan va u yerda 40 ga yaqin spektakllarni sahnalashtirgan.

Hozirda SamART (Samara) teatrining bosh direktori, Yaroslavl davlat teatr instituti professori hamda aktyorlik ustaxonasi rahbari boʻlib faoliyat olib kelmoqda.

 Filmografiyasi 
Kuzin 1985-yil „Vina leytenanta Nekrasova“ filmida Aleksey Lugovoy, uchuvchi va 1987-yil „Voskresniy den v adu“ filmida rus eskadrasi komandiri rollarini ijro etgan.

 Xalqaro hamkorlik 
Aleksandr Kuzin zamonaviy turk muallifining spektaklini Rossiyada sahnalashtirish boʻyicha rus-turk loyihasini amalga oshirdi. Germaniyadan kelgan aktyorlarning teatrdagi ishlariga rahbarlik qildi. O'zbekiston, Turkmaniston va Qirg'iziston uchun aktyorlar, teatr va kino rejissyorlarining katta guruhini tayyorladi. Bundan tashqari Germaniya va Janubiy Koreyada teatr mahorati darslarini oʻtkazgan.

 

Turkum:Toshkentlik kishilar
Turkum:Toshkent sanʼat instituti bitiruvchilari
Turkum:Sovet aktyorlari
Turkum:Alifbo boʻyicha aktyorlar
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:Yashayotgan insonlar
Turkum:1953-yilda tugʻilganlar
Turkum:15-oktyabrda tugʻilganlar
Ninel Kuznetsova

Ninel Fyodorovna Kuznetsova (1927-yil 9-dekabr, Toshkent – 2010-yil 27-noyabr, Moskva) – sovet va rus huquqshunos olimi, kriminolog, yuridik fanlar doktori, fan sohasidagi SSSR Davlat mukofoti laureati (1984), Oʻzbekistonda xizmat koʻrsatgan fan arbobi. RSFSR (1988), SSSR taʼlim aʼlochisi va Moskva universitetining professori (1995).

 Hayoti 
Kuznetsova harbiy uchuvchi oilasida tavallud topgan. 1943–1945-yillarda maktabda oʻqishni toʻxtatmasdan, avval Oʻrta Osiyo, keyin esa Janubiy Ural harbiy okrugi harbiy-havo kuchlarida telegraf operatori boʻlib xizmat qildi. Kuznetsova bu ishi uchun „Ulugʻ Vatan urushida (1941–1945) Germaniya ustidan qozonilgan gʻalaba uchun“ medali bilan taqdirlanganKrilova N. Ye. Prepodavatel jivyot v svoix uchenikax… (vospominaniya) .

Ninel 1945-yilda Chkalov shahridagi 12-sonli oʻrta maktabni oltin medal bilan tamomlab, Moskva davlat universitetining yuridika fakultetiga imtihonsiz oʻqishga kirdi. 1950-yilda aspiranturaga oʻqishga kirdi. 1953-yilda „Jinoyatga tayyorgarlik koʻrish va unga suiqasd qilish uchun javobgarlik“ mavzusida nomzodlik dissertatsiyasini himoya qildi. 1968-yilda „Jinoyat va huquqbuzarlik“ mavzusida doktorlik dissertatsiyasini himoya qildi.

Ninel Fyodorovna 1953-yilda oʻqituvchilik qilgan. M. V. Lomonosov nomidagi Moskva davlat universitetining yuridika fakultetida assistent, dotsent, professor, jinoyat huquqi va kriminologiya kafedrasi mudiri lavozimlarida ishlagan.

Ninel 1984-yilda besh nafar olim bilan Sovet kriminologiyasining nazariy asoslarini ishlab chiqqani uchun SSSR Davlat mukofotiga sazovor boʻlgan.

Ninel Fyodorovna 1996-yilda Rossiya Federatsiyasi Oliy sudining Ilmiy maslahat kengashi aʼzosi boʻlgan. U Rossiya oliy oʻquv yurtlarining yuridik taʼlim oʻquv-uslubiy birlashmasining jinoyat huquqi va kriminologiya boʻlimi faxriy raisi boʻlgan. 1995-yildan Moskva davlat universitetining faxriy professori boʻlgan. Bundan tashqari Ninel Moskva davlat universitetining yuridik fakulteti faxriylar kengashi aʼzosi edi. U jinoyat huquqi va kriminologiya sohasidagi koʻplab rus va chet el mutaxassislarni tayyorlagan.

Kuznetsova 2010-yil 27-noyabrda uzoq davom etgan kasallikdan soʻng 82 yoshida vafot etdi.

 

Turkum:Mehnat faxriysi medali sohiblari
Turkum:„1941-1945-yillardagi Ulugʻ Vatan urushida Germaniya ustidan qozonilgan gʻalaba uchun“ medali sohiblari
Turkum:Moskvada vafot etganlar
Turkum:2010-yilda vafot etganlar
Turkum:27-noyabrda vafot etganlar
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:1927-yilda tugʻilganlar
Turkum:9-dekabrda tugʻilganlar
Gennadiy Kurbatkin

Gennadiy Pavlovich Kurbatkin (1930-yil 23-iyul, Toshkent – 2011-yil 9-sentyabr, Moskva) – sovet va rus meteorologi, SSSR Fanlar akademiyasining muxbir aʼzosi (1976).

 Hayoti 
Gennadiy Kurbatkin 1930-yil 23-iyulda Toshkent shahrida tavallud topgan.

Gennadiy Pavlovich Qizil Armiya qoʻmondoni, general-leytenant P. S. Kurbatkinning oʻgʻli.

Oʻrta Osiyo (Toshkent) universitetini tugatgan (1953). I. A. Kibelning shogirdi.

Gennadiy 1955-yildan 1957-yilgacha SSSR Fanlar akademiyasining atmosfera fizikasi institutida, 1957–1961-yillar oraligʻida amaliy geofizika institutida va 1961–1963-yillarda SSSR Gidrometeorologiya xizmatida faoliyat olib borgan.

Kurbatkin 1963–1984-yillarda SSSR Fanlar akademiyasining Sibir filiali Matematika institutida fizika va kimyo masalalari laboratoriyasiga rahbarlik qilgan. 1964-yildan SSSR Fanlar akademiyasining Sibir boʻlimi hisoblash markazining ob-havo prognozi laboratoriyasida (boʻlimi) mudir lavozimida ishlagan.

Gennadiy Pavlovich 1964-yildan 1971-yilgacha Novosibirsk davlat universitetining dotsenti boʻlgan.

Pavlovich 1983-yildan Moskvada ishlagan. Roshidromet va Rossiya Fanlar akademiyasining SSSR Gidrometeorologiya ilmiy-tadqiqot markazi direktorining oʻrinbosari hamda Global iqlim va ekologiya instituti iqlim dinamikasi boʻlimi boshligʻi (1989-yildan) lavozimida ishlagan.

Atmosfera jarayonlari dinamikasini raqamli modellashtirish, atmosfera sirkulyatsiyasi nazariyasi va gidrodinamik uzoq muddatli ob-havo prognozi boʻyicha ilmiy tadqiqotlar olib borgan.

Kurbatkin fizika-matematika fanlari doktori (1971, „Ultra-uzoq atmosfera toʻlqinlari va uzoq muddatli ob-havo prognozi“ dissertatsiyasi), SSSR Fanlar akademiyasining muxbir aʼzosi boʻlgan (1976, atmosfera fizikasi).

Kurbatkin "Hurmat belgisi" ordeni va medallar bilan taqdirlangan.

Gennadiy Pavlovich 2011-yil 9-sentyabrda Moskva shahrida vafot etgan. U Troyekurovskoye qabristoniga dafn etilgan.

 

Turkum:Oʻzbekiston Milliy universiteti bitiruvchilari
Turkum:Hurmat Belgisi ordeni sohiblari
Turkum:Moskvada vafot etganlar
Turkum:2011-yilda vafot etganlar
Turkum:9-sentyabrda vafot etganlar
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:1930-yilda tugʻilganlar
Turkum:23-iyulda tugʻilganlar
Georgiy Kurnin

Georgiy Ivanovich Kurnin (1915, Toshkent – 1988-yil 14-aprel, Sochi) – fantast-rassom, sanʼatshunos. Boshqa sayyoralar manzaralari aks ettirilgan 30 dan ortiq monumental kartinalar muallifi.

 Biografiyasi 
Georgiy Kurnin 1915-yil 26-noyabrda Toshkent shahrida ishchi, ammo ziyoli oilada tavallud topgan. Uning otasi yuqori malakali rassom boʻlgan. Georgiy Ivanovich oʻqishdan oldin chizishni oʻrgangan va umri davomida qiziqishni mukammallashtirib borgan. Toshkent rassomchilik bilim yurtini, Oʻrta Osiyo davlat universitetining sanʼat tarixi fakultetini tamomlagan. Oʻrta Osiyoga bagʻishlangan bir qator landshaftlar muallifi hisoblanadi. U noyob vizual xotiraga ega boʻlgan va shuning uchun hech qachon hayotiy rasm chizmagan. Georgiy 1949-yilda Sochiga koʻchib oʻtdi va u yerda umrining oxirigacha yashadi. Sochi rassomlari uchun sanʼat tarixi mavzularida maʼruzalar oʻqigan. 1970-yillarda kosmonavt Vitaliy Ivanovich Sevastyanov Kurninning ishi bilan tanishdi va gʻayrioddiy rassomning ishini ommalashtirish uchun koʻp harakat qildi.

1973–1976-yillar oraligʻida Kurnin rasmlarining reproduksiyalari „Texnika – molodyoji“, „Smena“, „Ogonyok“, „Sovetskiy soyuz“, „Uralskiy sledopit“, „Fanatstika“ nomli jurnal va almanaxlarda nashr etilgan.

Kurninning rasmlari Bokudagi xalqaro kosmonavtlar kongressi, Moskva Olimlar uyi, VDNX, Vengriya, Chexoslovakiya va Polshada koʻrgazmaga qoʻyilgan (1973–1974).

Georgiy Ivanovich 1988-yil 14-aprelda Sochida vafot etgan. U Sochi shahridagi Markaziy Aspiriya qabristoniniga dafn etilgan. Oʻlimidan uch kun oldin u haqida televizion film yaratildi va oʻlimidan keyin Moskva televideniyesida namoyish etildi.

 Rasmlar saqlanmasi 
Kurninning barcha asarlari Sochi shahri tarixi muzeyida saqlanadi.

 Xotirasi 
Rassom Georgiyning sharafiga asteroidga 395 148 Kurnin nomi berilgan.

 

Turkum:Oʻzbekiston Milliy universiteti bitiruvchilari
Turkum:1988-yilda vafot etganlar
Turkum:14-aprelda vafot etganlar
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:1915-yilda tugʻilganlar
Ilya Levitas

Ilya Mixaylovich Levitas (1931-yil 11-dekabr, Toshkent – 2014-yil 3-avgust, Kiyev) – tarixchi, jurnalist, pedagog, jamoat arbobi. Ukraina Qahramoni (2021, vafotidan keyin). Ukrainada xizmat koʻrsatgan madaniyat xodimi (1991). Ukraina milliy jamiyatlari kengashi va Ukraina yahudiylari kengashi prezidenti. „Ukrainada fashizm qurbonlari xotirasi“, „Babin Yar xotirasi“ jamgʻarmalari va Sholom Aleyxem jamgʻarmasi raisi. „Jewish News“ gazetasining bosh muharriri.

 Biografiyasi 
Ilya Levitas rus, oʻzbek, tatar maktablarida oʻqigan. 14 yoshidan Kiyevda yashagan.

Levitas oliy murabbiylar maktabini (1952), Kiyev davlat jismoniy tarbiya institutini (1959) va Kiyev davlat pedagogika institutini (rus filologiyasi fakulteti) (1964) tamomlagan.

Armiyada Gʻarbiy chegarada (Rava-Russkaya) zaxiradagi kapitan lavozimida xizmat qilgan.

Ilya 1952-yildan 1992-yilgacha qirq yil davomida Kiyev maktablarida rus adabiyoti va jismoniy tarbiya oʻqituvchisi boʻlib ishlagan. Ukrainada xizmat koʻrsatgan madaniyat xodimi (1991). SSSR jismoniy tarbiya va sport aʼlochisi (1983) va Ukraina xalq taʼlimi aʼlochisi boʻlgan (1978). Mixaylovich GTO faxriy nishoni sohibi boʻlgan (1981). Bundan tashqari yoshlar oʻrtasida futbol boʻyicha Ukraina chempioni (1949) hamda gandbol boʻyicha sport ustasi (1954).

Levitas Kiyev shahridagi 146-sonli oʻrta maktabda muzey yaratgani uchun Ulugʻ Vatan urushi, rus adabiyoti, Olimpiya shon-sharafi va VDNX medallari bilan taqdirlangan (1979).

Ilya Mixaylovich Ukraina Prezidenti huzuridagi Til siyosati boʻyicha kengash aʼzosi va 2001–2003-yillarda Ukraina Prezidenti huzuridagi Ukraina milliy vakillari kengashi raisi boʻlgan.

Rossiya Federatsiyasi Xavfsizlik, mudofaa va huquq-tartibot akademiyasida professor lavozimida ishlagan (2006).

Professor Levitas 2014-yil 3-avgustda Kiyevda vafot etdi va 2014-yil 6-avgustda Baykovo qabristoniga dafn etildi.

 Mukofotlari 
Ilya Levitas Davlat ordeni (Ukraina) sohibi boʻlgan.

Mixaylovich III (2001), II (2006) va I (2009) darajali „Buyuk xizmatlari uchun“ ordeni bilan taqdirlangan.

 

Turkum:Ukrainalik tarixchilar
Turkum:Sovet tarixchilari
Turkum:SSSR sport ustasi
Turkum:Kiyevda vafot etganlar
Turkum:2014-yilda vafot etganlar
Turkum:3-avgustda vafot etganlar
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:1931-yilda tugʻilganlar
Turkum:11-dekabrda tugʻilganlar
Aleksandr Liberman

Aleksandr Yevgeniyevich Liberman (1954-yil, Toshkent, Oʻzbekiston SSR) – rossiyalik tadbirkor, „Saratov birlashgan shisha zavodlari“ kompaniyalar guruhi prezidenti (2004–2010), muhtojlarga xayr-ehson qilgan.

 Biografiyasi 
Liberman 1954-yil 11-yanvarda Toshkent shahrida tavallud topgan.

Aleksandr 1975-yilda „Saratovstroysteklo“ korxonasiga usta boʻlib ishga kirgan va 1997-yilda shu korxonaga bosh direktori lavozimiga saylangan.

Liberman 2000-yildan 2004-yilgacha „Saratovstroysteklo“ OAJ bosh direktoriAO „Saratovsteklo“ (tri zavoda: po proizvodstvu listovogo stekla, tovarov narodnogo potrebleniya, po promishlennoy pererabotke stekla i 14 filialov zavoda v Rossii). va „Saratovstroysteklo“ OAJ direktorlar kengashi raisi boʻlib faoliyat yuritgan.

Aleksandr Liberman 2004–2010-yillar oraligʻida United Glass Factories kompaniyalar guruhi prezidenti lavozimida ishlaganGruppa kompaniy „Obʼedinennie stekolnie zavodi“. Razmer ustavnogo kapitala – 302,3 mln rubley. Moщnost proizvodstva – 1150 tonn v sutki. Krupneyshie aksioneri kompanii: zaregistrirovannaya na Kipre „Alfa Kepital Xoldingz ltd“ (37,5%) i predsedatel soveta direktorov Aleksandr Liberman (28,15%). va kristal ishlab chiqarishni saqlab qolish shaxsan Libermanga topshirilgan. Rossiya prezidenti Boris Yeltsin Saratovga tashrif buyurganida „Saratovsteklo“da yasalgan billur toj kiydirilgan.

Aleksandr Yevgeniyevich 2010-yildan hozirgi kungacha Ulyanovsk viloyati „Kvarts“ OAJ direktorlar kengashi raisi boʻlib faoliyat olib kelmoqda.

„Saratov viloyati ishlab chiqaruvchilar va ish beruvchilar ittifoqi“ NNT kengashi aʼzosi boʻlgan.

Liberman 2007-yilda Iqtisodiyot fanlari doktori ilmiy darajasini olish uchun „Shisha sanoati korxonalarida biznes jarayonlarini qayta qurish va takomillashtirish: metodologiya va qoʻllash tajribasi“ nomli dissertatsiya himoya qilgan. U 18 ta ilmiy maqolalar muallifi.

1998-yilda „Blagotvoritel Saratovskoy oblasti“ faxriy unvoniga va „Shon-sharaf“ ordenigaUkaz Prezidenta RF № 621 ot 31.05.1998 goda. sazovor boʻlgan.

Aleksandr 2002-yilda „Umumrossiya aholi roʻyxatini oʻtkazishdagi xizmatlari uchun“ medaliUkaz Prezidenta RF № 1151 ot 14.10.2002 goda., 2003-yilda Rossiya Federatsiyasining xizmat koʻrsatgan quruvchisiUkaz Prezidenta RF № 749 ot 08.07.2003 goda. faxriy unvoni va YuNESKOning „Besh qitʼa“ faxriy medali bilan taqdirlangan.

Iqtisodiyot fanlari doktori Liberman Solomon Mixoyels xalqaro madaniyat markazi vasiylik kengashi aʼzosi boʻlgan.

 

Turkum:Hurmat ordeni sohiblari (Rossiya)
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:Yashayotgan insonlar
Turkum:1954-yilda tugʻilganlar
Turkum:11-yanvarda tugʻilganlar
Vladimir Strunnikov

Vladimir Aleksandrovich Strunnikov (tugʻilgan ismi Vladimir Ivanovich Chexov, 1914-yil 2-iyul – 2005-yil 9-dekabr) – sovet genetigi va selektsioneri, biologiya fanlari doktori, professor, SSSR Fanlar akademiyasi akademigi (1987), Sotsialistik Mehnat Qahramoni (1990).

 Hayoti 
Vladimir Aleksandrovich Strunnikov 1914-yilda Tambovda ruhoniy Ivan Yevgeniyevich va ruhoniy Larisa Mitrofanovna Chexova oilasida tugʻilgan. U Bolalik yillarini Voronej yaqinida oʻtkazgan. 1937-yilda otasi otuvga hukm qilingan. U Yetti yillik maktabni tugatgach, professor-jarroh Aleksandr Nikolaevich Strunnikovga turmushga chiqqan xolasi Valentina Yevgeniyevna Chexova bilan Krasnodarga koʻchib oʻtgan. Ular bolani asrab olishga qaror qilishadi va shu bilan Strunnikovga universitetga kirish va taʼlim olish imkoniyatini berishadi. Maktabning oxirgi yilida qayta oʻqigandan soʻng, hujjatlarga koʻra, Vladimir Aleksandrovich Strunnikov, Vladikavkaz shahridagi Togʻ qishloq xoʻjaligi institutida oʻqigan. U Bir yildan soʻng Toshkent qishloq xoʻjaligi institutiga oʻqishga kiradi va institutni 1936-yilda tamomlaydi.

Vladimir Aleksandrovich Strunnikov 1936—1939 va 1945—1963-yillarda Oʻrta Osiyo ipakchilik ilmiy-tadqiqot institutida ishlagan. U 1939-yilda armiyaga chaqiriladi va Ulug 'Vatan urushida qatnashadi.

B. L. Astaurovning taklifiga binoan Vladimir Aleksandrovich Strunnikov N. K. Koltsov nomidagi biologiya instituti laboratoriyasini boshqargan.

Vladimir Aleksandrovich 2005-yil 9-dekabrda vafot etadi va Moskva viloyatida, Rakitki qabristoniga dafn etiladi.

 Ilmiy faoliyati 
Vladimir Strunnikov Ipak qurti seleksiyasi bilan shugʻullangan. U Fanlar akademiyasining N. K. Koltsov nomidagi Rivojlanish biologiyasi institutida jinsiy rivojlanish va tartibga solishning sitogenetikasi guruhining rahbari, Rossiya Fanlar akademiyasining genetika va seleksiya muammolari boʻyicha ilmiy kengashining raisi lavozimlarida ishlagan. 1982—1992-yillarda Vavilov genetika va selektsionerlar jamiyatida raislik qilgan. Strunnikov 1974-yilda ipak qurtining bir qator yuqori mahsuldor zotlari va duragaylarini yaratishga imkon beruvchi geterozning tabiati haqida noyob gipotezani ishlab chiqqan. Geterozda kompensator gen kompleksining roli haqida gipoteza yaratgan. Keyinchalik uning izdoshlari Tarakanova va Navolotskiy uning izlanishlaridan foydalanib, arpa va bugʻdoyning yuqori mahsuldor navlarini yaratdilar. Gipoteza doktor Melanogaster (Kaidanov, 1984; Maresin, 1985), Pisum Sativum (Gostimskiy, 1987; Sokolov, 1990; Rybtsov, 1991; Gostimskiy, 1992; Rybtsov, 1992; Rybtsov, 1966) tomonidan tasdiqlangan.

 Mukofotlari 
 Lenin ordeni
 Sotsialistik Mehnat Qahramoni
 ikkita Mehnat Qizil Bayroq ordeni
 „Shon-sharaf belgisi“ ordeni
 II darajali Vatan urushi ordeni
Igor Byalskiy

Igor Aronovich Byalskiy (1949-yil 21-dekabr, Chernivtsi – 2022-yil 7-iyul, Tekoa) – rus, sovet va isroil shoiri, tarjimon, Jerusalem jurnali va Quddus antologiyasi veb-sayti muharriri.

 Hayoti 
Igor Aronovich Byalskiy 1949-yilda Skvira shahrida harbiy jarroh Aron Isaakovich Byalskiy oilasida tugʻilgan. U 1961-yilgacha Gʻarbiy Ukrainada (Sambir, Drohobich, Xirov, Yavorov), keyin „Moskva-400“ (Kirov viloyati) harbiy shaharchasida yashagan. Zvezdniydagi (Perm viloyati) maktabni tugatgan. 1971-yilda Perm politexnika institutini „Avtomatlashtirish va telemexanika“ fakultetini tamomlagan. Boshqarish mashinalari va tizimlari ilmiy-tadqiqot institutida (NIUMS) ishlagan, shuningdek Perm politexnika institutida ham falsafadan dars bergan.

1973-yilda Toshkentga koʻchib kelgan va 1990-yilda Isroilga joʻnab ketgunga qadar shu yerda yashagan. Hisoblash markazlarida muhandis boʻlib ishlagan, Oʻzbekiston SSR Oziq-ovqat sanoati vazirligining Hisoblash markazida texnik xizmat koʻrsatish boʻlimiga rahbarlik qilgan (1973–1984). Yozuvchilar uyushmasida maslahatchi boʻlgan (1985–1987). Toshkentdagi „Aprel“ havaskor qoʻshiq toʻgaragi (1975) va Chimyon sanʼat qoʻshiq festivallari (1977–1989) asoschilaridan biri sifatida SSSR Yozuvchilar uyushmasi aʼzoligiga qabul qilingan (1987).

1990-yilda vatani Isroilga qaytgan, 2005-yilda esa Quddusdan Tekoa aholi punktiga koʻchib oʻtgan.

Rus tilida nashr etiluvchi zamonaviy Isroil adabiyoti haqidagi „Jerusalem Journal“ jurnali asoschilaridan biri (1999) hamda bosh muharriri.

Igor Byalskiy 2004-yildan boshlab Zeev Sultonovich bilan birgalikda Uri Zvi Greenberg merosi uyida (Quddus) adabiy kechalar oʻtkazadi.

Sheʼrlari „Asr baytlari“, „Uliss bogʻlanmagan“, „Sanʼat qoʻshigʻi“ va boshqa antologiyalarga kiritilgan.

U Yuliy Kim bilan birgalikda yahudiylarning Bobil asirligidan chiqib ketishi va Ikkinchi maʼbadning qurilishi haqida „Toshlarni qoʻyish vaqti“ musiqiy librettosini yozgan.

Soʻnggi yillarda uning sheʼrlariga asoslangan qoʻshiqlarning aksariyati Marina Melamed kuylamoqda. 2007-yilda Quddus birlashtirilganining 40 yilligiga bagʻishlangan kechada u Igor Bialskiyning sheʼrlari va „Men Quddusga qaytaman“ sheʼriga asoslangan qoʻshiqni ijro etdi (Ibroniy tiliga Inna Vinyarskaya tomonidan tarjima qilingan).

 

 
 В «Иерусалимской антологии» 
 На сайте «bards.ru» 
 В «Журнальном зале» 
 Новая литературная карта России: , 

Turkum:Alifbo boʻyicha shoirlar
Turkum:Muharrirlar
Qo‘yliq qishlog‘i

Qoʻyliq qishlogʻi – hozirgi Toshkent shahrining Qoʻyliq mavzesi oʻrnida mavjud boʻlgan qishloq. Qishloq XIX asr ikkinchi yarmida Toshkentdan 2 versta (taxminan 2 km) masofada joylashgan edi.

 Nomlanishi 
Qishloq va unga tutash hududlarning „Qoʻyliq“ deb nomlanishi haqida, asosan, uchta fikr mavjud. Aholi, koʻpincha, avvallari bu yerlarda qoʻy bozori boʻlgan, shu sababli ham „qoʻyliq“ deb nomlanadi, deb tahmin qilib kelsa, baʼzi olimlar bu yerda suv quyilish joyi boʻlgan, shuning uchun „qoʻyliq“ – bu „suv quyilishi joyi“ deb izoh beradilar. Biroq, fanda yana bir fikr mavjud boʻlib, „qoʻyliq“ soʻzi antropotoponim ekani taʼkidlanadi. Aniqrogʻi mazkur hududda XVII asrda taniqli shaxs Qoʻyliq ota yashab oʻtgan, bu yerda, hatto, uning qabristoni ham mavjud. Shu bois ushbu joylar uning nomi bilan atalgan.

 Tarixi 
XIX asrning oxirlarida Qoʻyliq Qurama uyezdining markazi hisoblangan. Mazkur uyezd Sirdaryo harbiy gubernatorining 1868-yil 20-oktyabrdagi buyrugʻiga binoan, Toshkent uyezdidan Toshkent shahri alohida maʼmuriy birlik sifatida ajralib chiqqanidan soʻng tashkil etilgan. Dastlab uyezd boshqarmasi Toʻytepada, keyinchalik esa 1869-yili Qoʻyliq qishlogʻiga koʻchirilgan va bu yerda 1887-yilgacha boʻlgan. „Turkiston oʻlkasi boshqaruvi haqida“gi 1886-yilgi Nizomga koʻra Qurama uyezdi 1887-yil 1-yanvarda Toshkent uyezdi deb nomlana boshlandi va uyezd boshqarmasi Qoʻyliqdan Toshkentga koʻchirildi.

XIX asrning oxirlarida qishloqda butun uyezd uchun bitta dorixona va uning qoshida tibbiy qabul punkti, telefon tarmoqlari, masjid, madrasa, pristav (uyezd boshqaruvchisi) idorasi boʻlgani maʼlum. Toshkent shahri bilan bogʻlovchi yoʻl Qoʻyliq shoxkoʻchasi (koʻproq shahar hududidagi Salor arigʻigacha boʻlgan qismi) va Qoʻyliq shossesi (Salordan Chirchiqqacha boʻlgan qismi) deb atalgan. Qoʻyliq shoxkoʻchasi shahar markazidan boshlanib to shahar tashqarisida, janubda joylashgan Qoʻyliq qishlogʻigacha davom etardi. Mazkur yoʻl shaharni uyezd markazi bilan bogʻlagani tufayli, unga maʼmuriyat tomonidan katta eʼtibor qaratilgan.

Koʻpayib borayotgan yevropalik shahar aholisi ham koʻproq Nikolskoye va Qoʻyliqqa tomon yoʻnalishlarda oʻziga uy-joylar qurib oʻrnashgan. Jumladan, arxiv hujjatlaridan maʼlum boʻlishicha, Qoʻyliq shossesining uzunligi Toshkentdan Chirchiq stansiyasigacha 10 versta 319 ½ sajen boʻlgan. Deyarli butun yoʻlga tosh yotqizilgan, Salordan Qoʻyliqqacha boʻlgan qismida shosse 1877-yili qurilgan va 1878-yili unga toʻqqizta koʻprik oʻrnatilgan. 1892-yilga kelib koʻpriklar soni 25 taga yetgan.

 

Turkum:Toshkent qishloqlari
Turkum:Tarixiy qishloqlar
Turkum:Uyezd markazlari
Turkum:Toshkent tarixi
Fuat Ablyamitov

Fuat Yakubovich Ablyamitov (1937-yil 15-iyun, Simferopol, RSFSR, SSSR – 2007-yil noyabr, Simferopol, Ukraina) – Qrim-tatar jamoat arbobi, tibbiyot fanlari nomzodi (1973), 2-chaqiriq Qrim Respublikasi Oliy Kengashi deputati.

 Hayoti 
Fuat Yakubovich Ablyamitov 1937-yil 15-iyunda Simferopol shahri (Qrim ASSR)da tugʻilgan. Onasi Sultoniya farmatsevt boʻlib ishlagan, otasi Yoqub Ametovich esa qishloq xoʻjaligi institutida dars bergan. 1938-yilda uning otasi „turk, nemis, ingliz va yapon razvedkasi uchun josuslik qilgani uchun“ qatl etilgan. Taʼqiblardan qochib, ona va uning ikki yosh oʻgʻli dastlab 1944-yilda Turkiyadagi qarindoshlarinikiga borishga qaror qilishadi. Biroq, qarindoshlarini xavfga qoʻyishni istamay Ruminiyaga boradi. 1949-yilda Fuat, uning ukasi va onasi „xoin“ sifatida Oʻrta Osiyoga surgun qilingan.

Fuat Yakubovich 1955—1957-yillarda Toshkent elektrotexnika zavodida chizmachi boʻlib ishlagan. 1960—1963-yillarda feldsher boʻlib xizmat qilgan. U 1963-yilda Toshkent tibbiyot institutini tamomlagach, tez tibbiy yordam stantsiyasida shifokor boʻlib ishlay boshlaydi. 1973—1978-yillarda klinik shifoxonaning nevrologiya boʻlimiga, 1978—1983-yillarda Toshkent tibbiyot institutida assistent lavozimida ishlagan. Fuat Yakubovich 1983—1985-yillarda Moskvada tez tibbiy yordam boʻlimida shifokori boʻlib ishlagan. 1985—1990-yillarda O‘zbekiston SSR Sogʻliqni saqlash vazirligi klinikasida shifokor boʻlib ishlagan.

1987-yil 7-iyulda uch qrim-tatar faoli: Fuat Ablyamitov, Reshat Jemilev va Sabri Seutova Moskva huquq himoyachilari tomonidan tashkil etilgan „Glasnost“ press-klubining ochilishida qatnashadilar va chet el ommaviy axborot vositalari vakillariga iyulda boʻlib oʻtgan namoyish haqida gapirib berishadi.

1987-yilning yozida Qrim tatarlari zich yashaydigan shahar va tumanlarida politsiyaga „tartibni tiklash uchun qoʻshimcha vakolatlar“ beriladi. Oʻzbekistonning Toshkent, Bekobod, Sirdaryo va Yangiyoʻl shaharlarida KPSS aʼzosi boʻlgan qrim-tatarlar okrug komitetlariga chaqirilib, ulardan „ekstremistlar“ning, jumladan Sabri Seutova, Reshat Jemilevning harakatlarini qoralovchi bayonotlarga imzo chekish talab qilindi.

Fuat Yakubovich Ablyamitov 1990-yildan 1994-yilgacha Qrim Avtonom Sovet Sotsialistik Respublikasining deportatsiya qilingan fuqarolariga xizmat koʻrsatish Respublika tibbiyot markazi bosh shifokorining davolash ishlari boʻyicha oʻrinbosari lavozimida ishlagan.

1994—1998-yillarda 2-chaqiriq Qrim Oliy Kengashining deputati boʻlgan. U 1994—1997-yillarda sogʻliqni saqlash va sanatoriy-kurort davolash boʻyicha doimiy komissiya aʼzosi boʻlgan. 1997-yil fevraldan 1998-yil aprelgacha Qrim Avtonom Respublikasining deputatlik etikasi va ishini tashkil etish boʻyicha doimiy komissiyasiga raislik qilgan.

Fuat Yakubovich 2007-yilning noyabrida Simferopolda uzoq davom etgan kasallikdan soʻng yurak xuruji va insultdan vafot etgan.
Toir Xalilov

Toir Bekirovich Xalilov (1940-yil 6-sentyabr, Yangi Karabay, Qrim Avtonom Sovet Sotsialistik Respublikasi) – qrim-tatar yozuvchisi, Ukraina Yozuvchilar milliy uyushmasi aʼzosi.

 Hayoti 
Toir Bekirovich Xalilov 1940-yil 6-sentyabrda Qrim Avtonom Sovet Sotsialistik Respublikasi Kirovskiy tumanidagi Yangi Karabay (hozirgi Vozrojdenie) qishlogʻida tugʻilgan. Onasi – Fotima Xalilova (1893—1945). Otasi Bekir Xalilov (1892-yil tugʻilgan) tamaki yetishtirish boʻyicha taniqli mutaxassis, Moskvadagi xalq xoʻjaligi yutuqlari koʻrgazmasi ishtirokchisi.

1944-yil 18-mayda yetti kishidan iborat oila (ota-ona va besh farzand) hibsga olinib, Islom-Terek temir yoʻl vokzaliga (hozirgi Kirovskoye) kuzatuv ostida olib ketildi. U yerdan ular Kostroma viloyatining Makarievskiy tumaniga surgun qilingan. Toir Oʻzbekistondagi bolalar uyida oʻsgan.

Taʼlim rus tilida olib boriladigan oʻrta maktabni tugatgach, harbiy xizmatni oʻtagan. 1969-yilda Toshkent qishloq xoʻjalik institutini „agronom, meva-sabzavot yetishtiruvchi“ mutaxassisligi boʻyicha tamomlagan. 1969—1971-yillarda Toshkent viloyatidagi Ohangaron-2 bogʻdorchilik sovxozida ishlagan. U 1971-yilda Qrimga qaytishga uringan, ammo Ichki ishlar vazirligi tomonidan unga ruxsat berilmagan.

1990-yil may oyida Qrimga qaytib, Sovetskiy (Ichkinskiy) tumanidagi Pushkino qishlogʻiga joylashdi.

Toir Xalilov qrim-tatar xalqining deportatsiyasi haqida hikoya qiluvchi „Oltirilgan vatan“ qissasini yozgan. „Yildiz“ jurnalining 2008-yil 1-6 va 2009-yil 1-sonlarida ona tilida nashr etilgan. 2018-yil 4-dekabr kuni Toir Xalilov „Qrim-tatar adabiyoti rivojiga qoʻshgan hissasi“ maxsus nominatsiyasi laureati boʻldi. Postmodernizm yoki avangard taʼsirini Toir Xalilovning „Oxirgi paytgacha“ qissasida koʻrish mumkin. Ayrim asarlari qrim-tatar adabiyoti boʻyicha maktab oʻquv dasturiga kiritilgan.

 Ijodiy meros 
 1985-yil – „Bazil hidi“
 1987-yil – „Birinchi qor“
 2008-yil – „Vatan“ hikoyasi

 
 Кандым Ю. К вопросу истории и современного состояния украинско-крымскотатарских литературных связей // КСО. 2003, 26 вереск.— 3 окт.
 Таир Халилов, Василий Портяк, Игорь Павлюк…. Курьер Кривбасса. 2005, декабрь, № 193
 Эльведин Чубаро

 

 
 Библиотека украинской литературы. — Халилов Таир Бекирович
 Энциклопедия современной Украины. Крымскотатарская литература
 - Раздел 8. Таир Халилов. "До последнего вздоха …— YouTube
 Свидетельство о депортации Халилова Таира — Крым и крымские татары
 ПАРАДИГМА МОРАЛИ В ТВОРЧЕСТВЕ ТАИРА ХАЛИЛОВА
 Литературный Крым, август 2013
Pervushin merosxo‘rlarining vino zavodi

Pervushin merosxoʻrlarining vino zavodi (Vinokurenniy zavod naslednikov Pervushina) – XIX asr ikkinchi yarmi – XX asr boshlarida Salor arigʻining boʻyida, Qoʻyliq va Marin shohkoʻchalari oraligʻida (tahminan hozirgi Fargʻona yoʻli va Elbek koʻchalari kesishgan joyda) joylashgan va faoliyat yuritgan zavod. Savdogar Pervushinning oʻgʻillariga tegishli boʻlgani sababli shunday nomlangan.

 Tarixi 
Mazkur zavod taniqli rus savdogari Ivan Andreyevich Pervushin tomonidan 1868-yili ochilgan va keyinroq oʻgʻillariga meros boʻlib qolgan. Zavod binosi xom gʻishtdan qurilgan. Zavod dastlab bugʻ, keyinchalik toshkoʻmir vositasida isitilgan va binolari ham koʻpaygan. 1873-yilda zavodda bir prussiyalik mutaxassis va oʻnta ishchi ishlagani maʼlum. Mazkur vino zavodida meva spirti va bugʻdoy spirti ishlab chiqilib, buning uchun mayiz, bugʻdoy uni va soloddan foydalanilgan.

Zavod shahar hududidga juda yaqin yerda joylashgani sababli, garchi Salor arigʻining chap tomonida boʻlsa ham, baʼzi hujjatlarda shaharga tegishli korxonalar roʻyhatida keltirilgan. Toshkent atrofida, shuningdek, Pervushinning dalahovlisi ham bor edi. Zavod va dalahovli oʻrtasida Childuxtaron qishlogʻi joylashgan. Pervushin dalahovlisining yerlari tahminan hozirgi „Toshkent“ va „Mashinasozlar“ oraligʻidagi, aniqrogʻi „Mashinasozlar“ metro bekati atrofidagi maydonga toʻgʻri keladi. Dalahovli savdogar Pervushinning mulki boʻlgani bois uning nomi bilan atalgan.

Toshkentda Pervushinlarga tegishli Komissioner idora ham ishlagan (1869-yili ochilgan). Mazkur idora vositachi savdo tashkiloti boʻlib, Rossiyadan Toshkentga, Toshkentdan Rossiyaning Orenburg, Moskva, Nijniy Novgorod, Peterburg va boshqa shaharlariga tovar olib kelish va joʻnatish ishlarini amalga oshirib, bu xizmatlari uchun umumiy qiymatning 10 foizini olib qolgan. Shuningdek, idora Toshkentdan joʻnatilgan paxta, shoyi va boshqa tovarlarni Rossiyada sotilishini ham yoʻlga qoʻygan. Rus ida 1886-yili Toshkentda Pervushin merosxoʻrlariga tegishli yana bitta vino, bitta aroq va bitta tamaki-papiros zavodlari boʻlgani qayd etilgan.

 

Turkum:Toshkent tarixi
Turkum:Toshkent zavodlari
Turkum:Vinochilik
Mixail Grulev

Mixail Vladimirovich Grulev (1857-yil 20-avgust, Vitebsk viloyati, Rejitsa – 1943-yil 17-sentyabr, Nitssa) – harbiy boshliq, general-leytenant (1912), harbiy yozuvchi va jurnalist, rus-yapon urushi qatnashchisi.

 Hayoti 
thumb|180px|Mixail Grulev. 1885-yil.
Mixail Vladimirovich Grulev 1957-yil 17-sentyabrda Vitebsk viloyatining Rejitsa shahrida yahudiy oilasida tugʻilganPo drugim dannim, 20 marta 1858 goda (S. V. Volkov „Generalitet Rossiyskoy Imperii“, t. 1, str. 408).. U dastlab Sebej tumanidagi maktabda, undan soʻng Varshava piyoda kadet maktabida taʼlim olgan hamda 65-Moskva piyoda polkida ofitser lavozimiga koʻtarilgan (1882). Kadet maktabiga kirishdan oldin u pravoslavlikni qabul qilgan (1879). 1888-yilda Bosh shtab akademiyasini tamomlaganVneshnyaya torgovlya. Borba s kontrabandoy. 1889-yildan boshlab Amur va Turkiston harbiy okruglarida xizmat qilgan va Hindiston, Xitoy, Misr va Yaponiyaga bir necha marta sayohatlar qilgan.

Mixail Vladimirovich Grulev 1870-yil apreldan Toshkentda chiqadigan „Turkiston vedomosti“ gazetasining birinchi muharriri boʻlgan. Mixail Grulev Sungari daryosi boʻyidagi Rossiya savdo ekspeditsiyasini boshqargan. 1895-yilda Yaponiyadagi rus harbiy agenti boʻlgan. Xitoyning Sharqiy temir yoʻli qurilishi boʻyicha tadqiqotlar olib borgan Manchuriya ilmiy ekspeditsiyasi boshqaruvchisi boʻlgan. 1897-yilda Toshkentga qaytib kelgan va xizmat faoliyatini yuritgan.

1904–1905-yillardagi rus-yapon urushi paytida 11-Pskov piyoda polkiga qoʻmondonlik qilgan. Liaolyan jangida uning qoʻmondonligi ostidagi polk general A.A.Bilderling rahbarligi ostidagi polk bilan birgalikda yapon kuchlariga qarshilik koʻrsatganGlushkov V. V. „Kogda boy konchilsya, poyavilos takoe obilie nachalstva i vse … varvarski rugayut ostatki muchenikov“. // Voenno-istoricheskiy jurnal. – 2001. – №№ 1, 2.. Mixail Grulev Shahe daryosi yaqinidagi janglarda polk (keyinchalik diviziya) komandiri boʻlgan.

Urush oxirida, 1907–1909-yillarda u Bosh shtab boshqarmasi qoshidagi rus-yapon urushini tasvirlash boʻyicha harbiy-tarixiy komissiya aʼzosi boʻlib, „Tarix“ asarini tuzishda ishtirok etgan. 1910-yilda Brest-Litovsk qal’asining shtab boshligʻi boʻlgan.

Mixail Grulev 1912-yilda general-leytenant unvoni bilan nafaqaga chiqqan. Keyinchalik Nitssaga koʻchib ketgan va 1943-yil 17-sentyabrda vafot etgan.

 Asarlari 
 Sungari daryosi ekspeditsiyasi (1895).
 Sungari dayosining tavsifi (1895).
 Amudaryo: Oʻrta oqim haqida insho (1900).
 Pomir: Tarixiy va geografik eskiz (1904).
 Bosh shtab ofitseri va polk komandirining rus-yapon urushi haqidagi xotiralari (1908-1909).
 Hindistonning chegara qabilalarining soʻnggi 10 yildagi qoʻzgʻolonlari haqida insho (1909).
 Rossiyaning Markaziy Osiyodagi raqobati (1909).
 Armiya hayotidagi kunning dolzarb masalalari (1911).
 Yahudiy generalining eslatmalari (1930).

 

 
 Бердников Л. «…по долгу совести и принятой присяги». М. В. Грулев: генерал-еврей на службе России «Новый Журнал» 2010, № 258
 Грулев М. В. Записки генерала-еврея. М.: Кучково поле; Гиперборея, 2007. Моё исповедное слово 
 Нискеров Г. «Комментарий к комментарию».

Turkum:Harbiy arboblar
Turkum:Geograflar
Turkum:XIX asr geograflari
Andris Liepa

Andris Marisovich Liepa (1962-yil 6-yanvar, Moskva, SSSR) – sovet va rus balet solisti, teatr rejissyori va prodyuseri, Rossiya Federatsiyasi xalq artisti (2009). Otasi SSSR xalq artisti Maris Liepa nomidagi xayriya fondi asoschisi.

 Hayoti 
Andris Liepa 1962-yil 6-yanvarda Moskvada SSSR xalq artisti Maris Liepa va Moskva drama teatri aktrisasi Margarita Jigunova oilasida tugʻilgan. Uning ismini bobosi Andrey Liepa sharafiga qoʻygan. Opasi – Ilze Liepa balet raqqosi, aktrisa, Rossiya Federatsiyasi xalq artisti (2002), oʻgay opasi – Mariya Liepa, opera xonandasi.

Bolaligida Andris qishki va yozgi taʼtilni otasining Rigadagi uyida, buvisi Liliya va bobosi Andrey Liepa bilan birga oʻtkazgan. Rigada balet bilan shugʻullana boshlagan.

1981-yilda u IV Xalqaro balet tanlovi laureati boʻldi.

Kollejni tugatgach, u Katta teatr baletining solisti boʻldi. Ushbu truppadagi sakkiz yillik faoliyati davomida u teatr klassik repertuaridagi baletlarda bosh rollarni ijro etgan. U Vashingtondagi spektakl chogʻida ogʻir jarohat olib, sahnani tark etdi.

Keyinchalik Kreml balet teatrining badiiy rahbari va bosh xoreografi sifatida faoliyatini olib borgan. Ketma-ket 17 yil davomida u Moskvadagi Gostiniy Dvorda yangi yil archalari va yangi yil toʻplarini oʻtkazish uchun masʼul oʻlgan.

1990-yillarda Latviya milliy operasi direktori Andrey Jagars Rigaga, „Petrushka“, „Olovli qush“ va „Rossiya fasllari“ operasida Shehrazadani sahnalashtirgan Andris Liepani hamkorlikka taklif qiladi.

1999-yil iyun oyida Latviya Respublikasi Seymi Andris Liepaga maxsus xizmatlari uchun Latviya fuqaroligini berdi.

2007-yilda u Latviyaning eng oliy mukofoti – "Uch yulduz" ordeni bilan taqdirlangan.

2019-yil 16-yanvardan 2022-yil 22-sentyabrgacha – Alisher Navoiy nomidagi Oʻzbekiston Davlat akademik katta teatrining badiiy rahbari va bosh xareografi boʻlgan.

2014-yilda Andris Liepa „Andris Liepa Production“ madaniyat va taʼlim sohasidagi loyihalar va dasturlarni ishlab chiqish markazi, shuningdek, Rossiya hamda chet ellarda gastrol dasni tashkil etuvchi, gala-konsertlar oʻtkazadigan prodyuserlik markazini tashkil etdi.

2018-yilda Rimdagi Palazzo Polida boʻlib oʻtgan „Rossiya Rim“ xalqaro madaniyat festivali laureati boʻldi.

 Mukofotlari 
 1981-yil – Moskva xalqaro musobaqasida oltin medal (yoshlar guruhi)
 1985-yil – Moskva xalqaro musobaqasining kumush medali
 1986-yil – Jeksondagi xalqaro tanlovda Gran-pri, Missisipi (AQSh).
 1986-yil – RSFSRda xizmat koʻrsatgan artist
 1998-yil – „Rossiya kinosining oltin tasmasi“
 2007-yil 22-oktyabr – "Uch yulduz" orden (Latviya)

 

Turkum:Hurmat ordeni sohiblari (Rossiya)
Turkum:Moskvada tugʻilganlar
Turkum:Yashayotgan insonlar
Turkum:1962-yilda tugʻilganlar
Turkum:6-yanvarda tugʻilganlar
Leonid Lindenbraten

Leonid Davidovich Lindenbraten (1922-yil 3-noyabr, Toshkent – 2020-yil 6-yanvar) – sovet va rus rentgenologi, tibbiyot fanlari doktori, professor, I. M. Sechenov nomidagi 1-Moskva tibbiyot instituti radiologiya va rentgenologiya kafedrasi mudiri. Tibbiyot talabalari uchun radiologiya boʻyicha darslik mualliflaridan biri.

 Biografiyasi 
Leonid Davidovich Lindenbraten shifokorlar oilasida tavallud topgan. Onasi Roza Vladimirovna Zlatopolskaya pediatr boʻlgan. Otasi tibbiyot fanlari doktori, professor David Solomonovich Lindenbraten (1896, Vilnyus – 1957, Leningrad). 1921–1930-yillarda Oʻzbekistonda, jumladan, Sogʻliqni saqlash xalq komissarining oʻrinbosari lavozimida faoliyat olib borgan. Akasi Vitaliy Davidovich Lindenbraten (1925–2009) patofiziolog, tibbiyot fanlari doktori, professor boʻlgan. Bobosi Shloma Rafailovich Lindenbraten Vilnyusda pivo ishlab chiqaruvchi ediБрат деда, Леон Рафаилович Линденбратен, был общественным раввином Перми..

Lindenbratenning bolalik yillari Oʻrta Osiyoda oʻtgan. Toshkentda oʻrta maktabning 4-sinfini tamomlagan. 1930-yilda uning otasi Leningrad ilgʻor tibbiy tadqiqotlar instituti radiologiya kafedrasi mudiri lavozimiga tayinlandi (Moskvaga koʻchib ketgan S. A. Reynberg oʻrniga). Lindenbraten oʻqishni Leningradda davom ettirdi. Drama studiyasida oʻqidi, musiqa maktabida fortepiano boʻyicha oʻqidi va yoshlar futbol jamoasida oʻynadi.

Leonid 1940-yilda harbiy xizmatga qasamyod qildi va yangi tashkil etilgan Dengiz Tibbiyot Akademiyasi (VMMA) qoshidagi Oliy dengiz tibbiyot maktabiga oʻqishga kirdi. 1941-yilda ularning kursi Leningrad frontiga yoʻnaltirildi va Leningradni himoya qilishda qatnashdi.

Leonid Davidovich 1956–1959-yillarda VMMA radiologiya kafedrasida katta oʻqituvchi, undan soʻng S. M. Kirov nomidagi Harbiy tibbiyot akademiyasida rentgenologiya va radiologiya kafedrasi mudiri oʻrinbosari lavozimida ishlagan.

Lindenbraten 1959-yilda I. M. Sechenov nomidagi Birinchi Moskva tibbiyot institutining rentgenologiya va radiologiya kafedrasi mudiri etib saylandi. 1960-yilda unga professor unvoni berildi va 32-yil davomida kafedraga rahbarlik qildi.

Leonid Davidovich 1995-yilda Moskva sogʻliqni saqlash boshqarmasining Tibbiy radiologiya ilmiy-amaliy markazida mutaxassislar tayyorlashni tashkil etish boʻlimi boshligʻi lavozimida faoliyat olib borgan.

2020-yil 10-yanvar kuni Sechenov universiteti oʻlikxonasida Leonid bilan xotira va xayrlashuv marosimi (Rossolimo koʻchasi, 12-uy, 1-bino) boʻlib oʻtdi. U Sankt-Peterburgda dafn etilgan.

 

Turkum:Jangovar xizmatlari uchun medali sohiblari
Turkum:Qizil Yulduz ordeni sohiblari
Turkum:Vatan urushi 2-darajali ordeni sohiblari
Turkum:Tibbiyot fanlari doktorlari
Turkum:Moskvada vafot etganlar
Turkum:2020-yilda vafot etganlar
Turkum:7-yanvarda vafot etganlar
Turkum:Toshkentda tugʻilganlar
Turkum:1922-yilda tugʻilganlar
Turkum:3-noyabrda tugʻilganlar
Nikita Rijov

Nikita Semyonovich Rijov (1907-yil 26-may, Kaluga viloyati, Filippkovo qishlogʻi – 1996-yil 12-aprel, Moskva shahri) – sovet davlat arbobi, diplomat.

 Hayoti 
Nikita Semyonovich Rijov 1907-yil 26-mayda Kaluga viloyatining Filippkovo qishlogʻida tugilganНыне — в Барятинском районе Калужской области..

Moskva toʻqimachilik institutini (1932) hamda Moskva sanoat akademiyasining uchta kursini tamomlagan (1940).

1924–1929 – Toʻquv fabrikasida toʻquvchi, usta yordamchisi, usta, ishlab chiqarish boʻyicha boshliq oʻrinbosari.

1929–1932-yillar – Moskva toʻqimaSSSR Yengil sanoat xalq komissarligining Butunittifoq yordamchi hunarmandlar maktabi direktorining oʻrinbosari.

1934–1935-yillar – Turkstroy tresti (Moskva) uskunalarini qabul qilish boʻyicha vakolatli shaxs.

1935–1936-yillar – Turkstroy trestining toʻqimachilik kombinati bosh muhandisi oʻrinbosari.

1936–1937-yillar – Turkstroy trestidagi Odessa ofisining menejeri.

1937–1938-yillar – SSSR Ogʻir sanoat xalq komissarligining Eksportstroy rejalashtirish boʻlimi boshligʻi.

1938–1940-yillar – Moskva sanoat akademiyasining talabasi.

1940–1941-yillar – Pavlovo-Pokrovskaya yigiruv-toʻquv fabrikasi direktori.

1941-yil – Toshkent toʻqimachilik kombinati direktori.

1941–1942-yillar – Oʻzbekiston Kompartiyasi Toshkent viloyat qoʻmitasi kotibi.

1942–1944-yillar – Toshkent toʻqimachilik kombinati direktori.

1944–1949-yillar – RSFSR toʻqimachilik sanoati xalq komissari.

1949–1950-yillar – RSFSR yengil sanoat vaziri.

1950–1953-yillar – SSSR yengil sanoat vazirining birinchi oʻrinbosari.

1953-yil mart–avgust oylari – SSSR yengil va oziq-ovqat sanoati vazirining birinchi oʻrinbosari.

1953–1954-yillar – SSSR isteʼmol tovarlari sanoati vazirining birinchi oʻrinbosari.

1954–1955-yillar – SSSR isteʼmol tovarlari sanoati vaziri.

1955–1956-yillar – SSSR toʻqimachilik sanoati vaziri.

1956–1957-yillar – SSSR yengil sanoati vaziri.

1957–1966-yillar – SSSRning Turkiyadagi Favqulodda va Muxtor elchisi.

1966–1980-yillar – SSSRning Italiyadagi Favqulodda va Muxtor elchisi.

1980–1986-yillar – SSSR Tashqi ishlar vazirining oʻrinbosari, SSSR Tashqi ishlar vazirligi hay’ati aʼzosi.

1983–1986-yillar – SSSR Vazirlar Kengashi Prezidiumining tashqi iqtisodiy masalalar boʻyicha komissiyasi aʼzosi.

KPSS Markaziy taftish komissiyasi aʼzosi (1966-1986).

Nikita Semyonovich Rijov 1996-yil 12-aprelda Moskva shahrida vafot etgan. U Kuntsevo qabristoniga dafn etilgan.

 Mukofotlari 
 2 ta „Lenin“ ordeni (1966; 1977).
 „Oktyabr inqilobi“ ordeni (1971).
 3 ta „Mehnat Qizil Bayroq“ ordeni (1944; 1958; 1982)

 
 Дипломатический словарь. В 3-х томах. Гл. ред. А. А. Громыко, А. Г. Ковалев, П. П. Севостьянов, С. Л. Тихвинский. — М.: Наука, 1985—1986. — Т. 2, с. 498—499.
 Государственная власть СССР. Высшие органы власти и управления и их руководители. 1923—1991 гг. Москва, 1999. — С. 505.
 
 

 

 
 Биография в Справочнике по истории Коммунистической партии и Советского Союза 1898—1991
 Память народа

Turkum:davlat arboblari
Turkum:Diplomatlar