't war, ë, more speck, dee mer do haten. si hunn dee matgeholl a sënn anner haus gangen, eebe fir eppes ze kreien a s'hunn och eppes kritt. hunn ëmmer di selwecht, ë, ëëë, liddche gesot, gesongen, so, datt se, det feldküche, di kéim réischt nach an si, wir haben noch nix, ne. dat war den éischten owend, ne. dunn ass awer ganz rouig rofgang an 't hatt dunn zwéin, dräi deeg gedauert ongeféier an dunn di woch vum ööchtzéng bis den