Yr egwyddor o ragofal

Mae'r egwyddor o ragofal yn ddull epistemolegol, athronyddol a chyfreithiol eang sy'n mynegi gofal a phwyll cyn gweithredu pan fo gwybodaeth wyddonol yn brin. Tanlinellir pwyll, oedi ac adolygu cyn neidio i mewn i ddatblygiadau newydd a allai fod yn drychinebus. Dadleua rhai ei fod yn amwys, yn anwyddonol ac yn rhwystro cynnydd. Mewn cyd-destun peirianneg, mae'r egwyddor ragofalus yn amlygu ei hun fe rhan o ddiogelu pobl, a drafodir yn fanwl yng ngwaith Elishakoff. Mae'n debyg iddo gael ei awgrymu, mewn peirianneg sifil, gan Belindor yn 1729. Mae'r cydberthynas rhwng elfen o ddiogelwch a dibynadwyedd yn cael ei astudio'n helaeth gan beirianwyr ac athronwyr. Defnyddir yr egwyddor yn aml gan lunwyr polisi mewn sefyllfaoedd lle mae posibilrwydd o niwed yn sgil gwneud penderfyniad penodol ac nid oes tystiolaeth bendant ar gael. Er enghraifft, efallai y bydd llywodraeth yn penderfynu cyfyngu neu gyfyngu ar ryddhau meddyginiaeth neu dechnoleg newydd yn eang nes ei fod wedi'i brofi'n drylwyr. Mae'r egwyddor yn cydnabod, er bod cynnydd gwyddoniaeth a thechnoleg yn aml wedi dod â budd mawr i ddynoliaeth, mae hefyd wedi cyfrannu at greu bygythiadau, risgiau newydd a niwed. Mae'n awgrymu bod cyfrifoldeb ar gymdeithas i amddiffyn y cyhoedd rhag bod yn agored i niwed o'r fath, pan fydd ymchwiliad gwyddonol wedi canfod risg gredadwy. Dylid llacio'r amddiffyniadau hyn dim ond os daw canfyddiadau gwyddonol pellach i'r amlwg sy'n darparu tystiolaeth gadarn na fydd unrhyw niwed yn digwydd. Mae'r egwyddor wedi dod yn sail resymegol sylfaenol ar gyfer nifer fawr a chynyddol o gytundebau a datganiadau rhyngwladol ym meysydd datblygu cynaliadwy, diogelu'r amgylchedd, iechyd, masnach, a diogelwch bwyd. Mewn rhai systemau cyfreithiol, fel yng nghyfraith yr Undeb Ewropeaidd, mae cymhwyso'r egwyddor ragofalus wedi'i wneud yn ofyniad statudol mewn rhai meysydd o'r gyfraith.