Zul-Amrga hujum. Zul-Amr bosqini () – Gʻatafon bosqini nomi bilan ham tanilgan, Islom taqvimi boʻyicha hijriy 3-yilda (milodiy 624-yilning mart oyi) Saviq bosqinidan soʻng toʻgʻridan-toʻgʻri sodir boʻlgan. Banu Muharib va Banu Saʼlaba qabilalari Madinaning chekka qismlariga bosqin uyushtirishni rejalashtirayotganliklari haqida maʼlumot olganidan soʻng Muhammad ushbu safarga buyruq bergan. Muhammad 450 nafar kishi bilan qabilaga oldindan zarba bergan. Muhammadning kelishini eshitgan dushman kuchlari tezda qochib ketishgan. Musulmonlar keyinchalik Islomni qabul qilib, ularga rahbarlik qilgan bir kishini ham qoʻlga olganlar. Bu voqea Ibn Hishom tomonidan yozilgan Muhammadning tarjimai holida, shuningdek, boshqa bir qancha tarixiy manbalarda ham qayd etilgan. Tarixi. Saviq bosqinidan bir oy oʻtgach, Muhammad Gʻatafon qabilalarining baʼzi urugʻlari Najddagi Zul-Amrda qoʻshin toʻplaganidan xabar topdi va dushmanni qidirish hamda ularning kuchlarini tarqatib yuborish uchun 450 jangchidan iborat yurishga rahbarlik qildi. Xalifa Usmon ibn Affon Muhammad Gʻatafon qabilalariga qarshi yurish boshlagan vaqtda Madinaga mas’ul etib qoldirildi. Ushbu yurish Uhud jangi oldidan Muhammad boshchiligidagi eng yirik harbiy mashgʻulot hisoblangan. Yurish. Raqib tomon musulmonlarning ularga qarshi yurishidan choʻchib, yashirinishga tushdi. Musulmonlar Gʻatafon qabilasi vakillarining yashiringan joyi haqida maʼlumot beruvchi bir kishini qoʻlga olishga ham muvaffaq boʻldi. Oradan koʻp oʻtmay, raqiblar Muhammadning ularning hududiga yaqinlashib qolganini eshitib, tepalik choʻqqilaridan boshpana topishdi. Muhammad bu safarda 11 kun turib, Madinaga qaytib kelgan.