Madaniyat tarixi. Madaniyat tarixi — bu tarix fani va madaniyatshunoslik boʻlimi boʻlib, unda inson faoliyatining madaniyat bilan qandaydir bogʻliq boʻlgan tomonlari rivojlanishi va oʻzaro taʼsiri bilan bogʻliq hodisalar va jarayonlar oʻrganiladi. Shuningdek, madaniyat tarixi ijtimoiy va gumanitar ilmiy fandir. Madaniyat tarixining predmeti tarixiy davrlar, xalqlar, shaxslar va tarixiy jarayonning boshqa tashuvchilari qadriyat olamidir. Madaniyat tarixini oʻrganish tarix fani kabi uzoq vaqtdan beri mavjud boʻlib kelgan, ammo madaniyat tarixi tushunchasining oʻzi koʻpincha turli yoʻllar bilan talqin qilinadi. Rossiyada madaniyatni oʻrganish anʼanasi, asosan, sanʼatshunoslar tomonidan rivojlanganligi sababli, sanʼat tarixi koʻpincha madaniyat tarixining bir qismi sifatida oʻqitiladi. Madaniyat tarixining paydo boʻlishi va rivojlanishi. Madaniyat tarixini aniqlash masalasi birinchi marta 1897-yilda nemis tarixchisi Karl Lamprext tomonidan ishlab chiqilgan. Koʻpgina tarixchilar bu fanning kelib chiqishini 19-18-asrlarda, Yakob Burkxardt asarlarida yoki hatto Giambattista Viko yoki Volter kabi oldingi mutafakkirlarning asarlarida koʻrishadi. Zamonaviy ingliz tarixchisi Piter Berk madaniyat tarixi taraqqiyotida to‘rt bosqichni ajratib ko‘rsatadi: klassik davr (19-asr va 20-asrning birinchi yarmi); sanʼatning ijtimoiy tarixini oʻrganish (1930-yillardan boshlab); xalq madaniyati tarixining paydo boʻlishi (1960-yillardan boshlab); „yangi madaniyat tarixi“ . Biroq, bu yondashuv bahsli: masalan, nemis tarixchisi Ute Daniel zamonaviy fan boʻlgan „madaniyat tarixi tarixi“ ni yozmaslik kerak deb hisoblaydi. P.Byorkning yozishicha fanning kelib chiqishi uchun 19-20-asrlardagi nemis anʼanasi ("Kulturgeschichte") katta ahamiyatga ega boʻlib, bu fanning keyingi barcha rivojlanishiga, ayniqsa amerikalik tadqiqotchilarga taʼsir koʻrsatdi; soʻnggi yarim asrda uning fanga qoʻshgan hissasi kamaygan boʻlsa-da. "Kulturgeschichte" nemis atamasi qoʻshma soʻz boʻlib, unda "Kultur" (madaniyat) aniqlanayotgan soʻz — "Geschichte" (tarix) ga nisbatan atributiv pozitsiyada boʻladi. Nemis anʼanalarida " "Kultur" " atamasi juda noaniq boʻlib, tarixiy vaziyatni aks ettirgan. Nemis ziyolilari 19-20-asrlar boshlarida maʼnaviy-axloqiy "madaniyatni" pul va modaga asoslangan yuzaki va utilitar ingliz-fransuz "sivilizatsiyasiga" qarama-qarshi qoʻyganlar . Biroq, ingliz va boshqa tillardagi "tsivilizatsiya" atamasi nemischa "Kultur" soʻziga eng yaqin ekvivalent deb hisoblanishi mumkin. Yakob Burkxardt („Italiyada Uygʻonish davri tsivilizatsiyasi“, 1860), Yoxan Huizinga (" Oʻrta asrlar kuzi ", 1919) va J. M. Yangning („Viktoriya Angliyasi, 1936“) asarlarini shartli ravishda kiritish mumkin. mumtoz davrga. Klassik tarixchilar sanʼat, adabiyot, falsafa, ilm-fan tarixini o‘rgandilar, maʼlum bir davrning „zamon ruhi“ni tushunishga harakat qildilar.Shunday qilib, Burkxardt keng materiallardan foydalanib, „bardoshli Uygʻonish davridagi individuallik, oʻz-oʻzini anglash, raqobatbardoshlik va boshqalarni topish madaniyatning doimiy va tipik“ elementlari. Burkxardt kontseptsiyasi koʻp yillar davomida Italiya Uygʻonish davrining namunali qiyofasiga aylandi, garchi keyinchalik qattiq tanqidga uchragan boʻlsa-da, uning yondashuvi markazida edi. Uygʻonish davridagi „shaxsning rivojlanishi“ tezisi, oʻrta asrlarni jamoaviy oʻziga xosliklar va turmush tarzi davri sifatida koʻrib chiqishga majbur qildi Tanqidchi va ayni paytda Burkxardtning izdoshi Yoxan Huizinga, Uygʻonish davri oʻrta asrlardan tubdan farq qilganligi. tarixchining muayyan tarixiy davr adabiyoti va sanʼatida maʼlum „madaniy qoliplar“ni topish vazifasi („mavzular“, „ramzlar“, „xulq-atvor shakllari“, „his-tuyg‘ular“ni o‘rganish orqali); masalan, ritsarlik, oʻlimdan qoʻrqish, sevgi yoki urush). Burkxardtning izdoshi, nemis tarixchisi Abi Varburg madaniy naqshlarni (odamlarning imo-ishoralari kabi) oʻrgangan. Xuddi shunday, Ernst-Robert Kurtius adabiyotdagi ritorik topoylarni tahlil qildi (metaforalar, landshaftlar va boshqalar) Varburgning gʻoyalari Ernest Gombrich tomonidan keyingi kitobida „Sanʼat va illyuziya“ (1960) va ramzlar tarixi bilan shugʻullangan bir guruh olimlar tomonidan ishlab chiqilgan. (Ernst Kassirer) va sanʼat tarixi (Ervin Panofskiy, Edgar Wind va boshqalar) Shunday qilib, E. Panofskiy oʻzining „Tasviriy sanʼatning maʼnosi va talqini“ (1932) klassik tadqiqotida tasviriy tasvirlarni talqin qildi, ikonografiya (xususiy talqin) va ikonologiya (har qanday madaniyatni kengroq maʼnoda talqin qilish). Boshqa asarlarida Panofskiy turli madaniy sohalar, masalan, gotika meʼmorchiligi va sxolastik falsafa oʻrtasidagi aloqalarni topdi va bu aloqani „aqliy odat“ deb atadi. 20-asrning birinchi yarmida sotsiologlarning asarlari madaniyat tarixining rivojlanishida muhim rol oʻynadi — Maks Veberning " Protestant axloqi va kapitalizm ruhi " (1904) va Norbert Eliasning „The Sivilizatsiya jarayoni“ (1939). Veber protestantizm qadriyatlariga eʼtibor qaratib, iqtisodiy oʻzgarishlarni madaniyat ob’ektivi orqali tushuntirishga harakat qildi. Keyinchalik N. Elias Veber, Freyd va Gyuizinga ergashib, stol odobidagi tarixiy oʻzgarishlarda Yevropa aristokratiyasida his-tuygʻularni nazorat qilish, oʻz-oʻzini nazorat qilish kuchayganini koʻrdi; bu jarayonlar boshqaruvni markazlashtirish bilan bogʻliq edi. Eliasning oʻzi „tsivilizatsiya“ ni oʻz tadqiqotining mavzusi sifatida „inson ruhining chuqurligi“ dan farqli ravishda „inson borligʻining yuzasi“ deb hisobladi. 20-asrning birinchi yarmida AQSH va Fransiyada asosan „tsivilizatsiya“ tushunchasidan foydalanilgan; AQSHda tarixiy adabiy tanqid rivojlangan Buyuk Britaniyadagi kabi „gʻoyalar tarixi“ boʻyicha tadqiqotlar eng keng tarqalgan edi. Keyinchalik amerikaliklar oʻzlarini „madaniy tarixchilar“ deb atay boshladilar va ingliz olimlari " ijtimoiy antropologiya " tushunchasidan foydalanishdi. Madaniyat tarixiga oid bir nechta asarlar orasida, masalan, C. Dousonning „Yevropaning yaratilishi“ (1932) yoki A. Toynbining (1934-1961) „Tarixni tushunish“. 20-asrning birinchi yarmida Markaziy Yevropadan kelgan chap qanot emigrantlari, Dyorji Lukachning Budapesht toʻgaragi aʼzolari, sotsiologlar Karl Mannxaym va Arnold Xauzer, sanʼatshunos Frederik Antal Britaniya faniga sezilarli taʼsir koʻrsatdilar. Shunday qilib, F.Antal uchun madaniyat jamiyatni „aks qildi“; u Uygʻonish davri sanʼatida burjua qarashlarini aks ettirgan (Antalning shogirdlari tarixchilar Frensis Klingender, Entoni Blant, Jon Berger edi). Marksist A. Gauzer madaniyatni sinfiy qarama-qarshiliklar va iqtisodiyot bilan yanada qattiqroq bogʻladi. Buyuk Britaniyada marksistik va yaqin-marksistik yondashuvlarda 1960-yillarda „xalq madaniyati“ tarixining qayta kashf etilishi kuzatildi. Birinchi ishlardan biri Erik Xobsbaumning „Jazz sahnasi“ (1959) tadqiqoti boʻlib, u jazzni keng ijtimoiy, iqtisodiy va siyosiy kontekstda koʻrib chiqdi. Tarixchilarga Edvard P. Tompsonning „Ingliz ishchi sinfining shakllanishi“ (1963) asari katta taʼsir koʻrsatdi; Tompson nafaqat ijtimoiy-iqtisodiy sharoitlarni, balki kambagʻallar hayotidagi marosimlar, ramzlar, his-tuygʻularni ham tahlil qildi. Dastlab, xalq madaniyati tarixini oʻrganish asosan ingliz tilida soʻzlashuvchi mamlakatlar bilan chegaralangan boʻlsa, keyinchalik Tompson va uning izdoshlarining tadqiqotlari Annales maktabining fransuz olimlarining yondashuvlariga yaqinlashdi (Jak Le Goff va boshqalar). Fransuz anʼanalarida „madaniy tarix“ („histoire culturelle“) atamasi uzoq vaqt davomida maʼlum emas edi. Buning oʻrniga fransuz tarixchilari „jamoa mentalitetlari“, „ijtimoiy xayoliy“ tushunchalarini qoʻllaganlar (umumiyroq „tsivilizatsiya“ bilan bir qatorda, ular oʻrganishda katta muvaffaqiyatlarga erishdilar (Annales maktabining turli avlodlari, Lyusen Fevr va Mark Blokdan boshlab). Emmanuel Le Roy Laduri va Jak Le Goff) va moddiy madaniyat (Fernan Braudel)ga Biroq, hozirgi kunda Rojer Chartier va boshqalar kabi fransuz tarixchilari oʻzlarini madaniyat tarixchisi deb hisoblaydilar. Madaniyat tarixi muammolari. Uslubiy muammolar. 19-asrdan boshlab madaniyat tarixini oʻrganish predmeti sezilarli darajada kengaydi, bu esa, oʻz navbatida, uning chegaralarining biroz xiralashishiga olib keldi. Avvalo, „madaniy tarix“ va „madaniy tarix“ o‘rtasidagi farqni qayd etish lozim. Madaniyat tarixi madaniyatni oʻrganish predmeti sifatida koʻrib chiqadi, uni, masalan, siyosat yoki iqtisoddan ajratib turadi. Madaniyat tarixi tarixiy ob’ektlarni (hodisalar, mavzular va boshqalar) oʻrganish bilan shugʻullanadi va oʻrganilayotgan sohalarning aniq chegaralariga ega emas; shuning uchun madaniyat tarixi umuman tarixga boʻlgan mumkin boʻlgan yondashuvlardan biridir . Shu bilan birga, madaniyat tarixining predmeti va uning o‘ziga xos xususiyatlari bo‘yicha olimlarda birlik yo‘q, chunki „madaniyat tarixi“ning „madaniyat tarixi“ga aylanishi o‘z-o‘zidan tarixiydir; intizom nomida „madaniy“ sifatdoshidan foydalanishni hamma tarixchilar ham tan olishmaydi. Shunday qilib, fransuz entsiklopediyasi "Univeralis" milliy ilmiy anʼanaga muvofiq, madaniyat tarixining predmetiga maʼlum bir jamiyatga xos boʻlgan jamoaviy tasavvurlarni nazarda tutadi. Madaniyatni tashkil etuvchi tasavvurlar maʼlum bir ijtimoiy guruhning barcha aʼzolari tomonidan baham koʻriladi, shuning uchun ular ijtimoiy hodisadir va ijtimoiy tarixdan farqli oʻlaroq, birinchi navbatda ramziy maʼnoga ega. Simvolik sohaga eʼtibor va talqin qilish madaniyat tarixining barcha olimlariga xosdir. Tarixchilar oʻrtasida tadqiqot usullari boʻyicha kelishmovchiliklar mavjud. Baʼzilar, 19-asrdagi Jeykob Burkxardt kabi, intuitiv usulga amal qilishadi. Baʼzi olimlar miqdoriy usullardan foydalanadilar. Baʼzi tarixchilar maʼnoni topish kerak deb hisoblashadi, olimlarning boshqa qismi esa amaliyot va gʻoyalarni oʻrganadi. Baʼzilar uchun tarixni toʻgʻri tasvirlash kerak; boshqalarga koʻra, madaniy tarix siyosiy tarix kabi bir hikoyadir. Madaniyat tarixining jiddiy metodologik muammosi manbalarni sharhlashdir. Intizom klassiklari tarixchilarning hukmlari ishonchli, manbalar esa toʻgʻri va xolis boʻlishi mumkinligiga ishonishgan. Madaniyat tarixini siyosiy tarixga qarama-qarshi qoʻyib, Yakob Burkxardt yozgan:Kulturnaya istoriya je, naprotiv, obladaet visshey stepenyu tochnosti, poskolku sostoit po bolshey chasti iz materiala, peredannogo pismennimi istochnikami i materialnimi pamyatnikami neprednamerennim, nezainteresovannim obrazom ili daje nevolno. Madaniy tarix esa eng yuqori aniqlik darajasiga ega, chunki u yozma manbalar va moddiy yodgorliklar tomonidan beixtiyor, beixtiyor yoki hatto beixtiyor uzatiladigan materiallardan iborat.Boshqa tomondan, oʻtmish manbalari — matnlar, tasvirlar, rasmlar — bir tomonlama va mafkuraviy boʻlishi mumkin, u yoki bu harakatni ragʻbatlantirish uchun yaratilgan. 19-asr oxiri va 20-asr boshlari tarixchilarining usullari, masalan, Yakob Burkxardt yoki Yoxan Huizinga, oʻta sub’ektiv boʻlgani uchun tanqid qilindi, chunki ularning maʼlum bir davrni tavsiflashda shaxsiy taassurotlari taʼsirlangan. Subyektivizm muammosining mumkin boʻlgan yechimlaridan biri bu „seriya tarixi“ boʻlib, unda manbalar xronologik tahlil qilinadi. 1960-yillarda Fransiyada paydo boʻlgan ketma-ket yondashuv madaniyat tarixining koʻplab sohalarida qoʻllanadi, uning yordami bilan savodxonlikning tarqalishi yoki nashr etilgan kitoblar soni, tarixiy hujjatlar (vasiyatnomalar, nizomlar va boshqalar) oʻrganiladi. .) oʻrganiladi, oʻzgarishlar dinamikasi diniy tasvirlar va boshqalar koʻrib chiqiladi. Yana bir usul — matn yoki matnlar guruhini oʻrganish, maʼlum soʻzlarning qoʻllanish chastotasini ochib beradigan „kontent tahlil“ usuli. Kontent tahlilining zaif tomoni uning tavsifiyligi va mexanik xususiyatidir: miqdoriy usullardan foydalanganda semantik xilma-xillikni hisobga olish va tematik umumlashtirishga oʻtish qiyin. Madaniyat tarixiga anʼanaviy yondashuvlar marksist tarixchilar tomonidan tanqid qilingan. Ular, birinchidan, madaniyatning iqtisodiy va ijtimoiy sohalar bilan aloqasi yoʻq, deb hisoblashgan; ikkinchidan, intizom klassiklari konfliktlarning rolini hisobga olmadilar va madaniyatni bir hil hodisa sifatida koʻrsatdilar. Shu nuqtai nazardan qaraganda, klassik yondashuv ijtimoiy tabaqalar o‘rtasidagi madaniy qarama-qarshiliklarni, jinslar, avlodlar o‘rtasidagi farqlarni, „vaqt zonalari“ni tasvirlay olmadi. Turli ijtimoiy sinflar turli davrlarda yashaydi, deb yozgan edi marksist Ernst Blox 1930. Shu bilan birga, marksistik yondashuvning kamchiliklari ham bor, chunki u paradoksni oʻz ichiga oladi: marksizm oʻz nazariyasida „ustki tuzilma“ deb hisoblangan narsalarni oʻrganishga majbur. Yechimlardan biri Antonio Gramsci tomonidan ishlab chiqilgan va qator olimlarning eʼtiborini tortgan „madaniy gegemoniya“ tushunchasi edi. Bunday yondashuv ijtimoiy sinflar o‘rtasidagi munosabatlarni yaxshiroq o‘rganish imkonini berdi, lekin u marksistik muammolarni ham hal qila oldi: bir tomondan, marksizm o‘zining o‘ziga xosligini yo‘qotadi; boshqa tomondan, holizmni rad etish tadqiqotchi ishini madaniyat parchalarini oʻrganish bilan cheklaydi. Klassik mualliflar (Burxardt), shuningdek, marksistik tarixchilar metodologiyalarining kamchiligini Gegelchilik munosabatlari, yaʼni maʼlum bir davrning „zamon ruhi“ ("Zaytgest") farazi deb hisoblash mumkin. Eng mashhur tanqid 1967-yilda Burkxardt va uning izdoshlarini tanqid qilgan Ernst Gombrichdir. Gombrichning taʼkidlashicha, ular oxir-oqibatda turli koʻrinishlarda namoyon boʻladigan Ruhning mantiqiy rivojlanishi uchun Hegel tarixi falsafasiga bogʻliqdir . Madaniyat tarixini davrlashtirish. Madaniyat tarixining umumeʼtirof etilgan tarixiy davriyligi: