Xorazmshoh. Xorazmshoh soʻnggi antik davrdan to XIII asr boshlarida moʻgʻullar paydo boʻlgunga qadar Oʻrta Osiyodagi Xorazm mintaqasi hukmdorlari tomonidan muntazam ravishda qoʻllangan qadimiy unvon boʻlib, keyinchalik u kam qoʻllangan. Xorazmshohlar sifatida jami toʻrtta oila hukmronlik qilgan: Afrigʻiylar (305—995), Maʼmuniylar (995—1017), Oltuntosh avlodi (1017—1041) va eng koʻzga koʻringanlari Anushteginiylar (1097—1231). "Afshin" va "Ixshid" kabi boshqa zamonaviy Oʻrta Osiyo unvonlari kabi Xorazmshoh unvoni ham eron tilidan oʻzlashgan. Tarix. Afrigʻiylar. Afrigʻiylar tarixining katta qismi xorazmlik olim Al-Beruniy (1050-yilda vafot etgan) tomonidan yozilgan boʻlib, uning ishonchliligi shubhali. Ikkinchisiga koʻra, Afrigʻiylar 305-yilda Eron shohi Kay Xosrov asos solgan Siyovushiylarning yarim afsonaviy chizigʻidan keyin Afrig tomonidan asos solingan. Biroq, keng qamrovli sovet arxeologik topilmalari al-Beruniy haqiqatda islomgacha boʻlgan Xorazm tarixini yaxshi bilmasligini koʻrsatadi. Tangalar afrighidlar kelishidan oldin Xorazm Parfiya imperiyasining bir qismi boʻlganligini koʻrsatadi. Xorazmiylar davrining boshlanishi, aftidan, I asr boshlarida, ular Parfiya hukmronligidan qutulib, oʻzlarining mahalliy shohlar sulolasini oʻrnatganlaridan keyin sodir boʻlgan. „Afrigʻiy“ (xorazmcha: ʾfryḡ) sulolaviy nomi Al- "Beruniydan" boshqa hech bir joyda tasdiqlanmagan, bu esa olimlarni bu nom hech qachon mavjud boʻlmagan degan fikrga olib kelgan. Xuddi shunday, Al-Beruniy tomonidan qayd etilgan xorazmshohlarning aksariyati arxeologik dalillar bilan tasdiqlanmaydi; ammo, bu yozuv xatolariga bogʻliq boʻlishi mumkin. Afrigʻiylar va mahalliy aholi katta ehtimol bilan zardushtiylik tarafdorlari edi. Islomni qabul qilgan birinchi Xorazmshoh Azkajvar-Abdalloh boʻlib, u IX asr boshlarida hukmronlik qilgan, ehtimol Abbosiylar xalifasi al-Maʼmun (hukm. 813-833). Qanday boʻlmasin, mahalliy aholining islomlashuvi ancha sekinroq kechdi. X asr boshlarida Xorazmshohlar Somoniylar sulolasi Fors oilasining vassallari boʻlib, ular asosan Transoksaniya va Xurosonda hukmronlik qilganlar. Xorazmshohlar baʼzan somoniy qoʻzgʻolonchilariga boshpana bergan boʻlsalar ham, ular odatda tinch hududda hukmronlik qilganlar. Somoniylar davrining oxirlarida Xorazmshohlar oʻz hukmronligini Xurosonning shimoliy chekkalarigacha, Farova va Nasa kabi chegara postlarigacha kengaytirdilar. Xorazmliklar tarixining noaniq qismi bu mamlakatning uchta asosiy shaharlaridan biri boʻlgan oʻz ona shahri Gurganjni boshqarishga kelgan Maʼmuniylar oilasining yuksalishidir. Shahar Afrigʻiy poytaxti Kat bilan raqobatlasha boshladi, bu, ehtimol, choʻl va Kiev Rusi oʻrtasidagi savdo nuqtasi sifatida tijorat muvaffaqiyati tufayli. Maʼmuniylar va afrigʻiylar oxir-oqibat bir-biriga raqib boʻlib, tez orada toʻqnashuvlar kelib chiqadi. Maʼmuniy Maʼmun I Afrigʻiy shoh Abu Abdulloh Muhammadni taxtdan agʻdarib oʻldirdi (hukm. 967-995), shu tariqa afrigʻiylarning birinchi xorazmshohlar qatori tugatilib, Maʼmuniylarning ikkinchi Xorazmshohlar qatori ochilgan. Maʼmuniylar. Maʼmuniylar davrida ularning poytaxti Gurganj ilm-fan markaziga aylanib, faylasuflar Avitsenna va Abu Sahl Al-Masihiy, matematik Abu Nasr Mansur, tabib Ibn Al-Xammar va filolog kabi koʻplab taniqli shaxslarni oʻziga jalb etgan. -Taʼalibi . Maʼmuniylar ham oʻz poytaxtlarini bugungi kungacha saqlanib qolgan minora kabi binolar bilan bezatgan va ularda Maʼmun II (hukm. 1009-1017) asoschisi. Biroq tez orada Maʼmuniylar Gʻaznaviylar sultoni Mahmud (hukm. 999-1030) oʻz hukmronligini Xorazmga ham yoyib, qoraxoniylar dushmanlariga bosim oʻtkazmoqchi boʻlgan. 1014-yilda Mahmud Maʼmun II dan Xorazmdagi "xutbaga" (juma xutbasiga) oʻz ismini qoʻshishni talab qilib, uning hukmronligini tan oladi. Harbiy yordam olish yoki Mahmudni boshqa yoʻllar bilan tinchlantirish imkoni boʻlmagan Maʼmun II uning talablarini qabul qilishga majbur boʻldi, bu xorazmlik zodagonlar va harbiy zobitlarga yoqmadi. Bu oxir-oqibat bosh qoʻmondon Alptigin boshchiligidagi vatanparvarlik qoʻzgʻoloniga olib keldi, bu Maʼmun II ning oʻldirilishi va uning jiyani Abul-Horis Muhammadning 1017-yil martida taxtga oʻtirilishiga olib keldi. Maʼmun II Mahmudning qaynisi boʻlib, bu unga Xorazmga bostirib kirish uchun bahona boʻldi. Gʻaznaviylar qoʻshini Hazoraspda mahalliy xorazmlik qoʻshinlarni magʻlub etib, Gurganj aholisini shafqatsizlarcha vahshiylar va koʻplab xorazmliklarni asirga olib, Gʻazna poytaxtiga qul sifatida olib ketilgan. Abul-Horis Muhammad taxtdan agʻdarilgan va qamoqqa tashlangan, Xorazm esa Gʻaznaviylar saltanatiga qoʻshilgan va shu tariqa Xorazmshohlarning etnik jihatdan eronlik boʻlgan soʻnggi avlodi boʻlgan Maʼmuniylar sulolasi tugatilgan. Oltuntosh shajarasi. Xorazm kabi olis hududlarni nazorat qilish qiyin boʻlgani uchun turkiy qul sarkardasi Mahmudni Oltuntosh viloyat hokimi sifatida tayinlaydi va anʼanaviy Xorazmshoh unvoniga ega boʻlib, Xorazmshohlarning uchinchi qatorining boshlanishini belgilaydi. Gʻaznaviylarning sodiq xizmatkori Oltuntosh turkiy guruhlardan Qipchoq, Kujet va Chagʻratdan qoʻshimcha askar olib, Xorazm chegaralarini himoya qildi. U qoraxoniylar hukmdori Ali-Tigin (hukm. 1020-1034) 1032-yilda. Garchi Sulton Mas’ud I (hukm. 1030-1040) oʻz oʻgʻli Saidni yangi Xorazmshoh etib tayinladi, Xorazmning "amaldagi" hukmdori Saidning xalifat "al-dori" (leytenanti) boʻlgan Oltuntoshning oʻgʻli Xorun edi. 1034-yilda Saljuqiy turklari bilan ittifoq tuzgan Horun Mas’udga qarshi qoʻzgʻolon koʻtardi, ammo keyingi yili ikkinchisining tashabbusi bilan oʻldirildi. Horunning oʻrniga uning akasi Ismoil Xandon oʻtirdi, u saljuqiylar bosqinlari bilan Masʼud I ishgʻol qilingani uchun mustaqil monarx sifatida hukmronlik qila oldi. 1038-yilda Mas’ud Xorazm hokimligini oʻzining ittifoqchisi, Jand oʻgʻuz yabgʻusi Shoh Malikka topshirdi. 1041-yilda Ismoil Xorazmdan quvib chiqarildi va u oʻzini Gurganjda hukmdor deb eʼlon qildi va shu bilan Oltuntosh sulolasi tugaydi. Biroq bu davrda Mas’ud allaqachon vafot etgan va gʻarbdagi Gʻaznaviylar hukmronligi barbod boʻlgan edi. Anushteginlar sulolasi. Shoh Malik Xorazmni zabt etganidan bir yil oʻtib, saljuqiylar boshliqlari Tugʻril va Chagʻribeklar tomonidan quvib chiqariladi. Bundan buyon Xorazm Saljuqiylar viloyati edi, garchi eramizgacha Xorazmshoh unvoni ishlatilmagan , turkiy shotiri Anushtegin Gʻarchayni Sulton Malikshoh I (hukm. 1072-1092)ning. Uning oʻrniga turkiy hamkasbi keldi Ekinchi 1097-yilda Xorazmshoh sifatida, lekin ikkinchisi oʻsha yili vafot etdi. Sulton Berkyaruq (hukm. 1094-1105) keyin Anushteginning oʻgʻli Qutbiddin Muhammadni (Muhammad I nomi bilan mashhur boʻlgan) yangi Xorazmshoh qilib tayinladi va bu bilan Anushteginiylarning toʻrtinchi va oxirgi xorazmshohlar qatori boshlandi. Muhammad I saljuqiylarga sodiq boʻlib, saljuqiylar saroyida tirishqoqlik bilan qatnashgan. Bu uning oʻgʻli va vorisi Otsiz (hukm. 1127/8-1156) Xorazmshohlar ulugʻvorligini oʻrnatgan, oʻzining muxtoriyatga intilishi va oʻz saltanatini kengaytirishga intilib, Sharqiy Kaspiy qirgʻoqlari va Mangʻisloq yarimorolidagi turkmanlarni bosib olgan. Qanday boʻlmasin, u Sulton Ahmad Sanjarning hukmronligini tan oldi (hukm. 1118-1157) hukmronligining oxirigacha. Otsizning oʻgʻli va vorisi Il-Arslon Sanjarning oʻlimi va sharqda saljuqiylar hokimiyati parchalanganidan keyin katta muxtoriyatga ega boʻldi. U Qoraxitoylarga oʻlpon toʻlar ekan, ular uning ishlariga aralashishdan unchalik manfaatdor emas edilar va shuning uchun u oʻz hukmronligini Qoraxoniylar hududiga kengaytirishga eʼtibor qaratishda erkin edi. Xorazmshohlarning qudrati Il-Arslonning oʻgʻli davrida yanada kuchaydi va vorisi Alaiddin Tekish (hukm. 1172-1200) Xurosonga Gʻuriylar ekspansiyasini sekinlashtirib, Saljuqiylar imperiyasini yoʻq qilishga muvaffaq boʻldi. Qolaversa, u oʻzining qoraxitoy suzerinlariga qarshi mustaqillik eʼlon qildi va ularning hujumlarini qaytardi. Uning oʻlimi paytida uning saltanati gʻarbda Fors Iroqigacha choʻzilgan. Uning oʻgʻli va vorisi Muhammad II (hukm. 1200-1220) hukmronligining koʻp qismini sharqdagi raqiblari (gʻuriylar, qoraxitoylar, shimoliy dashtlarning qipchoqlari va qoraxoniylar) bilan ishgʻol qildi. U dastlab qoraxitoylar bilan doʻstona munosabatda boʻlib, unga Gʻuriylar hukmdori Muizziddin Muhammad Gʻuriy (hukm.1173-1206) tomonidan 1204-yilda Xurosonga bostirib kirishiga qarshi turishda yordam bergan, keyinchalik 1206-yilda vafot etgan. Uning oʻlimi uning imperiyasining parchalanishiga olib keldi va Xorazmiylar uning koʻp qismini bosib oldi. U endi Qoraxitoylardan uzoqlashishi mumkin edi, ikkinchisi esa Moʻgʻul boshligʻi Kuchlugʻning Yetisuvdagi qoʻzgʻoloni bilan mashgʻul boʻlgan bir paytda, Muhammad II bundan foydalanib, Qoraxoniylar boshligʻi Usmonxonni magʻlub etib, oʻldirib, Transoxianada Qoraxoniylar hukmronligini oʻrnatdi. Muhammad II endi sharqiy islom olamida yuksak shaxs edi, lekin otasi kabi cheklangan xorazmshoh va sulton unvonlari bilan qanoatlanardi. Endi u oʻtmishda unga qarshi Gʻuriylarni qoʻllab-quvvatlagan Abbosiy xalifaligi bilan kelishuvga intildi; Bogʻdod tomon yurdi, ammo qishdagi noqulay ob-havo sharoiti va qipchoqlar oʻrtasidagi notinchlik uni Xorazmga qaytishga majbur qildi. Uning oʻgʻli va vorisi Jaloliddin Mangburni (hukm. 1220-1231) moʻgʻullar bosqinlarini ushlab tura olmadi, bu esa Xorazm imperiyasining qulashiga olib keldi. Keyinchalik. Xorazmshoh unvoni Xorazmdagi moʻgʻul hokimlari va keyingi soʻfiylar sulolasi tomonidan qoʻllanilmagan koʻrinadi. U Temuriylar saltanati davrida qayta tiklangan, keyin u kamdan-kam qoʻllangan, masalan, Shohruh (hukm. 1405-1447).