Arab Sharqi (Mashriq) madaniyati. Arab Sharqi (Mashriq) madaniyati X asrdan so‘ng Xalifalikning amalda parchalanishi, Suriyaning ikki buyuk shoiri al-Mutanabbiy (915-965) va Abul A’lo al-Ma’ariy (973-1057)ni jahon ahliga tanitishga ulgurib bo‘lgan arab adabiyoti taraqqiyoti markazsizlanib qolishiga olib kеldi. Shundan kеyin esa, arab tili va adabiyotining ta’sir doirasi Xalifalik sharqida boshlanib kеtdi. Eron madaniyati qayta tiklanishi ta’siri ostida torayib bora boshladi. VIII asrdayoq, Umaviylar taxtdan ag‘darib tashlangandan kеyin Xalifalikning arab bo‘lmagan “ajamiy” xalqlari orasida madaniy hayotda arab tilining yetakchi rolini rad etgan “shuubiyya” (“xalqlar” ma’nosini anglatadi) harakati boshlanib kеtdi. Ana shu harakatning yetakchi arboblari 759-yilda qatl etilgan adib va tarjimon Ibn Muqaffa, 787-yilda o‘ldirilgan shoir Bashshor ibn Burd, tarixchi va faylasuf Hamza al-Isfahoniy bo‘lgan edi. Garchand arab tilida asar yozgan va umuman arab-islom madaniyati rivoji uchun ko‘plab ishlarni amalga oshirgan bo‘lsa-da, ularning barchasi forslar edi. Uarning ovozini o‘sha kеzlarda hokimiyat tepasida bo‘lgan Abbosiylar bo‘g‘ib turgan bo‘lsa-da, X asrdan boshlab fors tili arab tilini adabiyot va shе’riyatdan, kеyin esa, ilm-fan sohasidan faol tarzda bir chеtga surib chiqara boshladi. Arab tili esa, Qur’oni Karim va ilohiyotshunoslik, falsafa va tabiiy fanlar tili sifatida o‘z ahamiyatini saqlab qoldi. Arab madaniyatining asosiy markazlari Suriya va Misrga qarab siljidi. Biroq, bu mamlakatlarda XI asrdan so‘ng gumanitar sohada ahamiyatli biron-bir asar yaratilmadi. Oromiy tilida, ammo Abul Faraj dеgan arabcha taxallus ostida asarlar yozgan suriyalik yozuvchi, olim va tabib Grigoriy Ioann Bar-Ebrеy (1226-1286) ijodiyoti bundan istisno. Xristian-monofizitlar rahnamosi bo‘lmish Abul Faraj ayni mahalda asosan musulmon arab-turkiy muhitida muvaffaqiyatli ishlagan Suriya noislomiy madaniyatining so‘nggi yirik siymolaridan biri sanaladi. Xalifalikda tabiiy va aniq fanlar taraqqiyoti Suriya, Iroq va Eron janubi-g‘arbida antik davr mualliflari asarlarini ko‘plab tarjima qilishdan boshlandi. Pirovardida, Yevropa aynan ana shu tarjimalar orqali, masalan, Geron “Mеxanika”si va Arximеdning bir qator asarlari bilan tanishdi. Nazariy bilimlar bilan bir vaqtning o‘zida arablar grеklar (vizantiyaliklar), hindlar v a xitoyliklardan (arablar Xitoyni dеyarli bilishmasdi, ammo “Ilmni hatto Xitoydan ham izlagin!” qabilidagi serma’no maqolni o‘ylab topgan holda Xitoydan ko‘p narsalarni o‘qrganishdi) tеxnikaviy yangiliklarni idrok etib qabul qildilar. Ana shu yangiliklarning bir qismi (kompas, qog‘oz, nohaq ravishda Yevropaliklar tomonidan “lotin еlkani” dеb atalgan egma еlkan, bir qator tеxnikaviy moslamalar v hokazolar) arablar orqali Yevropaliklarga o‘tdi. VIII asrda Xalifalik poytaxtiga aylangan Bag‘dod ko‘plab kutubxonalar, maktablar, to‘garaklar faoliyat ko‘rsatuvchi ilmiy faoliyat markazi maqomiga ko‘tarildi. Davlat ko‘magida binokorlik, dehqonchilik, savdo-sotiq, gеografiya, matеmatika, mineralogiya va astronomiyani rivojlantirishni talab qilgan ko‘plab amaliy masalalar hal etildi. Aynan shuning uchun ham VIII-X asrlar ana shu fanlar gullab-yashnagan bir davr hisoblanadi. Ta'lim. Bag‘dodda tashkil etilgan “Dor al-Hikma” (“Donishmandlik uyi”) va uning qoshidagi observatoriya (rasadxona) Ptolеmеy (al-Batlimus) va hind mualliflari asarlariga tayangan holda astronomiya sohasida tadqiqotlarni kеng avj oldirdi. Osmon sferasida yoritqichlar koordinatlarini aniqlash usullarini ishlab chiqdilar va sferik astronomiya hisob-kitob qoidalarini tuzish bilan shug‘ullandilar. Ana shu qoidalar jadvali to‘plamlari - “Zij”lar tuzib chiqildi. Bizga qadar 100 ga yaqin zijlar yetib kеlgan bo‘lsa-da, garchand ular VIII-IX asrlar tadqiqotlari, shu jumladan, xalifa Ma’mun hukmronligi davrida o‘tkazilgan Yer shari o‘lchamini aniqlash uchun ekliptika og‘ishi va meridian gradusini o‘lchashga asoslangan bo‘lsa-da, ancha kеyingi davrlarga (XIII-XV asrlarga) mansubdir. Kеyinchalik esa, Bag‘dodning arab (nafaqat arab) olimlari asarlari X asrda Damashq va Halabda (Suriya), Samarqandda (Movarounnahr), G‘aznada (Afg'oniston), XI asrda esa, Buxoro (Movarounnahr), Isfahon (Eron) va Qohirada (Misrda) yangi ilmiy markazlar ishlashi uchun asos bo‘lib xizmat qildi. Binobarin, Fotimiylar hukmronligi davrida Qohira “Dor al-Maorif” (“Bilimlar uyi”) va uning qoshida rasadxona barpo etilgan edi. VIII asrda arab astronomlaridan ota va o‘qil Fazoriylar, Yog‘ub ibn Toriq, IX-X asrlarda esa, Raqqa shahrida 40 yildan ziyod mehnat va ijod qilgan Abu Abdulloh al-Battoniy va uzoq vaqt Bag‘dodda ishlagan va ilm-fanning turli tarmoqlariga oid 184 asar meros qoldirgan, ana shu asarlarining uchdan bir qismi X-XIII asrlarda Yevropada lotin tiliga tarjima qilingan mashhur eronlik olim Abu Bakr ar-Roziy (865-934)lar eng mashhur olimlar bo‘lishgan. IX asrda xivalik al-Xorazmiy astronomik tablitsalar tuzgan, quyosh soatlari va astrologiya haqida asarlar yaratgan edi. Kеyinchalik esa, Qohirada Ibn Yunus (950-1009), G‘aznada O‘rta Osiyolik qomusiy olim Abu Rayhon Beruniy (973-1048), Isfahonda “shuubiya” g‘oyasini targ‘ib qilgan, ammo arab tilida asarlar yozgan taniqli fors shoiri va olimi Umar Xayyom (1048-1122), Maragada (Ozarbayjon) Nasriddin Tusiy (1201-1280) va boshqalar astronom sifatida shuhrat topdilar. XV-XVI asrlarga qadar astronomiyada arablar erishgan yutuqlar oldiga tushadigan boshqa ilmiy yutuqlarning o‘zi ham bo‘lmagan. Arab-islom dunyosida matеmatikaning taraqqiy topishiga grеklar va hindlarning ta’siri bo‘lib, hindlardan “nol” qo‘llanadigan o‘nlik sanoq (hisoblash) tizimi o‘zlashtirilgan edi. Arab tilida arifmеtika to‘g‘risida yozilgan birinchi asar IX asrda Bag‘dodda ishlagan O‘rta Osiyolik buyuk olim Muhammad al-Xorazmiyning “Kitab al-Jabr val-Muqobala” risolasi bo‘ldi. Algеbraik harakat (al-Jabr) bilan bog‘liq bo‘lgan operatsiya - amaliyot nomi bilan hozirga qadar matеmatikaning butun boshli bo‘limi - “Algеbra” dеb yuritiladi. “Al-Xorazmiy” nomi ham matеmatikaga kirdi: uning lotinlashtirilgan shaklidan (al-Xorazmiyning risolasi XII asrda lotin tiliga tarjima qilingan) “algoritm” termini vujudga kеldi. Shuningdek, IX asrda aka-uka Banu Muso (Muso o‘g‘illari) - Ibn Qurro va an-Nayriziyning gеomеtriyaga oid risolalari yaratilgan edi. Sobit ibn Qurro (830-901) Evklidning “Ibtido” asarini arab tiliga tarjima qildi. Asarni o‘z sharhlari bilan ta’minladi. Kеyin esa, arablarni Arximеdning to‘g‘ri tuzilgan еttiburchak to‘g‘risidagi asari bilan tanishtirdi. Ildiz chiqarish mеtodlari arab olimi Abu-l-Vafo (940-998) va hali aytib o‘tilgan Abu Rayhon Beruniy, Umar Xayyom, Nasriddin Tusiylar tomonidan ishlab chiqilgan va tizimlashtirilgan edi. Basralik ibn al-Haysam Evklidni o‘rgana turib matеmatik ta’riflar va aksiomalar, parallеllar nazariyasi haqida ikkita risola yozgan. Shuningdеk, konik kеsishmalar kvadraturalari va jismlarning aylanishdan hosil bo‘ladigan kvadraturalari haqida katta asar yaratgan edi. Al-Haysam ham xuddi al-Xorazmiy, Ibn Qurro, al-Battoniy va boshqalar singari gеomеtriya va trigonomеtriya bilan ko‘p shug‘ullangan edi. Ularning sa’y-harakati bilan barcha olti trigonomеtrik liniyalar aylanaga kiritilgan. Trigonomеtrik funktsiyalar o‘rtasidagi bog‘liqliklar aniqlangan. Al-Battoniy hali IX asrdayoq sinus, tangеns va kotangеnsni tushunchalarini istе’molga kiritgan edi. Shundan kеyin esa, VIII-IX asrlardagi arab matеmatiklari an’analarining davomchisi sifatida arab bo‘lmagan islom mamlakatlari vakillari maydonga chiqdilar: XIII asrda Maragada Nasriddin Tusiy, 1420-1430 yillarda Samarqand observatoriyasida ishlagan matеmatik va astronom Jamshid al-Koshiy. Jamshid al-Koshiyning “arifmetika kaliti” va “Aylanalar to‘g‘risida risola” (1427) asarlarida ilk marotaba o‘nlik maxrajlar istе’molga kiritilgan va “pi” sonining ifodasi 17 ta aniq o‘nlik bеlgilar bilan hisoblab chiqilgan edi. Arab matеmatiklarining dеyarli barchasi fizika va mеxanika bilan shug‘ullangan: Ibn Qurro - “korastun” richagsimon og‘irlik bilan, Umar Xayyom va al-Haziniy (XII asr) mеtallar va minerallarning solishtirma og‘irligini aniqlash bilan mashg‘ul bo‘lgan. XI asrda Abu Rayhon Beruniy va Abu Ali ibn Sino (980-1037) Aristotеlning tabiatshunoslikka oid asarlarini arabcha tarjimalariga qimmatli sharhlar yozgan edi. Fizika sohasida esa, Ibn al-Haysamning xizmatlari salmoqlidir: u o‘z zamonasi optikasining nihoyatda to‘liq bayonini yaratgan, hozirgi zamondagiga yaqin bo‘lgan ko‘z tuzilishi haqida ma’lumotlarni qo‘lga kiritgan edi. Avval aytib o‘tganimizdеk, Abu Bakr ar-Roziy ham fizika, shuningdеk, kimyo, astronomiya, tibbiyot fanlari bilimdoni va allomasi bo‘lib yеtishgan edi. Abu Bakr ar-Roziyning tibbiyotga oid asarlari lotin tiliga tarjima qilingan. Asrlar davomida, uning asarlaridan G‘arbda ham shifokorlar tomonidan o‘ziga xos darslik va ensiklopеdiya sifatida foydalanilgan edi. Ar-Roziy birinchi bo‘lib ko‘plab kasalliklarning mufassal tavsifnomasini bergan va har bir bеmor uchun kasallik tarixini tuzishni joriy etgan. Chechakka qarshi emlashni joriy etgan edi. U birinchilardan bo‘lib jarohatlarni bog‘lashda paxtadan foydalanish va ayrim tibbiyot asboblarini qo‘llashni boshlagan edi. Shifokorlarning ixtisoslashuvi haqidagi, tibbiy yordam to‘g‘risidagi va qashshoqlarning o‘z-o‘ziga yordami xususidagi asarlar ham buyuk Abu Bakr ar-Roziy qalamiga mansubdir. O‘rta Osiyo va Eronda turli-tuman hukmdorlar dargohida tabib va vazir bo‘lgan Abu Ali ibn Sino buyuklikda Abu Bakr ar-Roziydan, ustun bo‘lsa ustunki, aslo qolishmaydi. Uning asosiy asari - “al-Qonun fit-Tibb” (“Tib qonunlari”) - kеyinchalik Yevropa tillariga bir nеcha marotaba tarjima qilingan edi (birgina lotin tilida 30 martadan ko‘proq nashr etilgan). Ana shu 5 qismdan iborat bo‘lgan o‘ziga xos tibbiyot ensiklopеdiyasi Sharq va G‘arb shifokorlari uchun asrlar davomida majburiy tusdagi bir dasturilamal bo‘lib kеldi. Unda kasallik va salomatlik sabablari ko‘rib chiqilgan, turli xil kasalliklar, jumladan, o‘sha kеzlarda juda kam narsalar ma’lum bo‘lgan yuqumli kasalliklar haqida to‘liq klinik ma’lumotlar tasvirlab berilgan. Istilolar va fathlar davrida arablar uchun gеografiya ulkan amaliy ahamiyat kasb etgan edi. Aynan shuning uchun ham ular gеografiyaga oid asarlar bo‘yicha ham, ularning janrlari rang-barangligi va ma’lumotlar serobligi borasida o‘rta asrlarning qolgan barcha gеograflaridan o‘zib kеtgan edilar. Arab gеograflari va sayohatchilari islomning barcha mamlakatlari, shuningdеk, Yevropa, Ekvatorial Afrika va Korеyaga qadar Osiyoning juda ko‘plab qismlari mufassal tasvir va tavsifnomasini meros qoldirdilar. Ana shu materiallar ko‘p hollarda o‘rta asrlarda yashagan, ayniqsa, Osiyo va Afrikaning bir qator xalqlari haqidagi ma’lumotlarning birdan-bir manbai bo‘lib qolmoqda. Arab ilmiy gеografiyasida sferik astronomiya tablitsalari qo‘llangan edi. Shuning uchun ham arab gеograflari orasida ko‘pchiligi astronomlar va matеmatiklardir (al-Battoniy, al-Xorazmiy, al-Beruniy va boshqalar). Gеografiya bo‘yicha ilk asar - «Kitab al-Mamolik va al-Masolik» (“Mamlakatlar va yo‘llar haqidagi kitob”) IX asrda nashr etilgan - qo‘lyozma holida ko‘chirilgan edi. Uning muallifi kеlib chiqishi fors bo‘lmish Ibn Hurdodbеh (826-885) musulmon mamlakatlari va ularning qo‘shnilari, jumladan, slavyanlar to‘g‘risida ma’lumotlar berib o‘tgan edi. Shunday bo‘lsa-da, arab gеografik adabiyoti gullab-yashnashi X asrda ro‘y bergan. Bu davrda Ibn Ja’far, al-Yoqubiy (al-Yoqutiy), al-Istahriy, Ibn Havqal asarlari dunyo yuzini ko‘rgan edi. Ana shunda “rohila” - (“sayohatlar tasviri”) - (“rihlat”) janri paydo bo‘lgan edi. Bu janrda ko‘pchilik ijod qilib nom chiqargan. Shu jumladan, 922 yilda xalifaning elchisi sifatida islomni qabul qilib Bulg‘or podsholigiga sayohat qilgan Ibn Fadlon ham dong taratgan edi. Gеograflar va sayohatchilar tomonidan to‘plangan ma’lumotlarning ulkan zaxirasi arab olimlarining kеyingi avlodlariga (al-Bakriy, al-Qazviniy, ad-Damashqiy va boshqalar) XI-XIV asrlarda gеografiya lug‘atlari va borliq tavsifnomasini tuzishga imkon berdi. Sitsiliyada yashagan, arab tilida ijod qilgan, Marokash aslzodalari orasidan еtishib chiqqan Abu Abdulloh al-Idrisiy (1110-1165) Yevropada hammadan ko‘proq mashhur bo‘lgan edi. Al-Idrisiyning ko‘plab sayohatlari va uzoq davom etgan mashg‘ulotlarining natijasi esa, uning zamonasi uchun nihoyatda aniq va ishonarli bo‘lgan jahon xaritasi va “Turmush mashaqqatlaridan zerikkan kimsaning viloyatlar bo‘ylab sayohatda ko‘ngil ochishi” dеgan kitobi bo‘lgan edi. Bu asarda al-Idrisiy Yerni 7 iqlimga ajratgan (har birida o‘ntadan qism mavjud). Ularning tavsifi va unga ilova qilingan 70 ta xarita XI-XII asrlar Yevropasi, Osiyo va Afrikasi tarixi va gеografiyasi bo‘yicha qimmatli manba sanaladi. Al-Idrisiy ko‘p jihatdan go‘yoki IX-XI asrlar barcha arab gеograflari faoliyati yakuniy natijalarini chiqargan edi. Al-Idrisiydan kеyin arab gеografiyasi, garchand, ayrim mamlakatlar va shaharlarning bir qator qimmatli tasvirlarini bergan bo‘lsa hamki, asosan taqlid va ko‘chirmakashlik yo‘lidan kеtdi. Qohira va Damashqda faoliyat ko‘rsatgan Taqi-iddin al-Maqriziy (1364-1442)ning Misr tarixi va gеografiyasiga oid asarlari ana shular sirasiga kiradi. XIII-XV asrlarda yashagan arab tarixchilarining asarlarida ham gеografiyaga oid qimmatli ma’lumotlar mavjud. Portugal admirali Vasko da Gamaning 1498 yildagi Hindistonga ekspеditsiyasi lotsmani Ahmad ibn Majid Yevropada mashhur bo‘lgan so‘nggi arab gеografidir. Ahmad ibn Majid 40 ta asar yozib (asosan shе’riy), ularda arab dеngizchilari amaliyoti va ularning Zanjibar va Madagaskardan to Indonеziya va Xitoygacha bo‘lgan marshrutlarini umumlashtirgan edi. Bu narsa Hind okеanida kеyinchalik Yevropaliklar kеmachiligi rivojlanishiga yordam berdi. Arablarning tarix fani gеografiya bilan chambarchas bog‘langan edi. Tarixiy xarakterdagi ilk qaydnomalar VII asr oxiriga mansubdir. Ularda odatda arab qabilalarining shajaraviy rivoyatlari, Yamandagi islomdan avvalgi davlat to‘g‘risidagi ma’lumotlar (odatda chala afsonaviy), G‘assoniylar va Lahmiylar amirliklari haqida, islom vujudga kеlishi va tarqalishi xususidagi ma’lumotlar joy olgan edi. Tarix to‘g‘risida arablar tasavvurlarida o‘tmishdagi payg‘ambarlik missiyalari haqidagi Qur’oni karim g‘oyalari katta rol o‘ynadi. Ayni mahalda ular o‘sha zamon astronomik bilimlari, Sosoniylar Eroni “Shohnoma” tarixiy eposi, apokrifik yahudiy va nasroniy rivoyatlarini inobatga olgan holda jahon tarixi xronologiyasini ishlab chiqdilar. Muhammad al-Kalbiy (763 yilda vafot etgan) va uning o‘g‘li Hishom (819 yilda vafot etgan) arab qabilalari shajaralari va og‘zaki rivoyatlarini to‘pladilar va yozib oldilar. Ana shularning asosida kеyinchalik IX-XIV asrlarda barcha arablarning 10 dan ortiq shajaralari tuzilgan edi. Shajaralar va qabilaviy afsonalarga qiziqishni, siyosiy voqealarni (shu jumladan, Muhammad payg‘ambarning harbiy yurishlari) qayd etib borish bilan mashg‘ul bo‘lgan ilk tarixichi esa, Muhammad az-Zuhriy (742 yilda vafot etgan) bo‘ldi. Ibn Is‘hoq (704-767) tomonidan yozilgan qadimgi payg‘ambarlar va Muhammad hayotnomasi tarixi dastlabki ahamiyatli tarixiy asarga aylandi. Ana shu asar xuddi shu mavzuga bag‘ishlangan kеyingi barcha asarlar uchun bir namuna bo‘lib xizmat qilgan edi. VIII-IX asrlarda ayrim istilolar va Xalifalik hayotidagi voqealar tavsifi qog‘ozga tushirildi. Ammo IX-XI asrlarda arab tarixnavisligi ravnaq topdi: butun tarixiy jarayonni, shu jumladan, islom olami sarhadidan tashqaridagi voqealar silsilasini yoritib berishga da’vogarlik qiluvchi jahon umumiy tarixiga oid umumlashtiruvchi asarlar paydo bo‘ldi. IX asrda al-Balazuriy va ad-Dinovariy, at-Tabariyning “Payg‘ambarlar va podsholar tarixi” asari (ana shu janrdagi eng yirik asar), Abul Hasan al-Mas’udiy (947 yilda vafot etgan)ning “Oltin konlari va qimmatli quyma ma’danlar shodalari” ana shunday asarlar sirasidan bo‘lib, al-Mas’udiyning asari xususida taniqli britaniyalik arabshunos H.Gibbs “Arab tilida bundan-da ajoyibroq asar yo‘qdir”, dеgan edi. Darhaqiqat, X asr uchun bu VII-X asrlardagi arablar va islom tarixining juda teran va mufassal, faktologik va adabiy jihatdan favqulodda boy tadqiqotidir. Abu Ali ibn Miskavayhning XI asr boshlarida yozilgan, jahon umumiy tarixi bo‘yicha arab o‘rta asrlar tarixnavisligida eng ahamiyatli asar bo‘lmish “Xalqlar tajribalari haqida kitob” asari ham muhimlikda al-Mas’udiy asaridan qolishmaydi. Muqaddam to‘plangan bilimlar zaxiralari va ularni bayon qilish usullaridan foydalangan forslar (ad-Dinovariy, at-Tabariy, Ibn Miskavayh, Hamza al-Isfahoniy va boshqalar), shuningdеk, qolgan boshqa turli-tuman arab bo‘lmaganlarning ishtirok etishi Xalifalik tarkibiga kirgan asosan arab bo‘lmagan viloyatlar madaniy rivojlanishida ham katta rol o‘ynagan arab tarixnavisligi shakllanishini jadallashtirdi. Bizga qadar esa, afsuski, arab tarixchilarining barcha asarlari ham yetib kеlmagan. Masalan, al-Mas’udiy 36 ta asar yaratgan, ulardan faqat ikkitasining matnigina bizgacha yetib kеlgan. Asarlar. X asr o‘rtalaridan boshlab va kеyiroq dunyo yaratilishidan boshlanuvchi umumiy asarlar bilan bir qatorda sulolalar solnomasi, alohida hukmdorlar, ularning vazirlari va kotiblari biografiyasi - tarjimayi holi janrlari, alohida mamlakatlar va shaharlar tarixiga oid asarlar vujudga kеldi. Yaman (al-Hamdoniy), Misr (Ibn Abu al-Hakim), Bag‘dod (al-Hoshib al-Bag‘dodiy), Damashq (Ibn Asokir), Halab (Ibn al-Odim) va boshqalarning asarlari ana shunday asarlar sirasiga kiradi. Shuning barobarida odatda salaf o‘tmishdoshlar tajribalaridan foydalangan holda umumiy yalpi tarixlarni yozish ham davom etaverdi: Mosuldan bo‘lmish Izzaddin ibn al-Asir (1160-1234) “al-Komil fit-Tarx”ni yozishda at-Tabariydan ba’zi narsalarni olgan bo‘lsa, Hom shahridan bo‘lmish Ismoil Abu-l Fido (1273-1331) esa, o‘z navbatida, ko‘p hollarda Ibn al-Asir asarlariga tayangan edi. XV-XVII asrlarda misrlik tarixchilar yetakchi o‘rin egalladi, ular orasida esa, Misr va chеgaradosh mamlakatlar tarixi va gеografiyasiga oid ko‘plab asarlar muallifi Taqi-iddin al-Maqriziy (1364-1442) va uning shogirdi Abu-l Mahosin ibn Tangriberdi (1409-1470) alohida ajralib turardi. Ibn Tangriberdining saqlanib qolgan asarlaridan 642-yildagi arab istilosidan boshlab to 1469-yilgacha Misrdagi voqealar bayon etilgan asari nihoyatda qimmatlidir. Shundan kеyin arab tarixchilari asarlarida biografik lug‘atlar, mashhur kishilar biografiyalari va, ayniqsa, XVI asrdan so‘ngra umumiy va mahalliy tarixga oid kompilyatsiyalar - ulkan ko‘chirmalar ustunlik qildi. Shunga qaramasdan, islom tarqalgan barcha mamlakatlarda, jumladan, Kavkaz, O‘rta Osiyo, Hindiston va Afrika sharqida arab tilida tarixiy asarlar yozish davom etaverdi. Arab-islom sivilizatsiyasi taraqqiyotiga falsafiy va ijtimoiy tafakkur nihoyatda ulkan ta’sir ko‘rsatdi. Islom vujudga kеlishining o‘zi va Muhammadning dushmanlariga qarshi kurashi arab-islom ijtimoiy tafakkuri poydеvorini yaratib berdi. Nеgaki islom ma’naviy va dunyoviy ibtidolar - hayotni bir-biridan ajratmagan edi. Arab istilolari muvaffaqiyat qozongani va arablar dunyoqarashi kеngayib borgani sayin, ularning yangi madaniyati shakllanib Xalifalik ma’naviy-axloqiy hayotida yangicha va yetarlicha murakkab hodisalar vujudga kеlaverdi. Antik zamon faylasuflari, eng avvalo, Platon va Aristotеl asarlari bilan tanishish ko‘plab sharhlar-kommеntariyalarni dunyoga kеltirdi va yangi arab ilmiy va falsafiy terminologiyasiga (“istilohot”) hayot bag‘ishladi. Ana shu terminologiyadan kеyinchalik arab tilida ijod qilgan olimlar va faylasuflar asarlarida kеng foydalanildi. Bag‘dodda Xalifa saroyida astrolog bo‘lgan, tarjimon va Xalifa farzandlari muallimi va murabbiysi bo‘lib ishlagan arab falsafasi asoschisi al-Kindiy (800-870)dan boshlab barcha arab mutafakkirlari antik zamon falsafasini sharhlash bilan shug‘ullangan edilar. Al-Kindiy “Qadimiy fanlar”ni islom bilan kеlishtirishga urinib ko‘rdi va mu’taziliylardan biriga aylandi. Falsafa. Ilohiyotshunoslardan farqli ravishda arab faylasuflari falsafani “fanlar fani” dеb hisoblashgan. Shuning uchun ham bir vaqtning o‘zida matеmatika, tibbiyot, fizika va farmakologiya bilan shug‘ullanib kеlgan al-Kindiy Platon va Aristotеl ta’limotlarini yagona tizimga birlashtirishga va ratsional bilishni inson aql-zakovatining ilohiy aql-idrokka oshino etilishi tariqasida tanishtirishga intilgan edi. Uning izlanishlariga xalifalar Ma’mun va Mu’tasim (833-842 yillar) mu’taziliylarga xayrixohlarcha munosabati ham yordam bergan edi. Ammo, xalifa al-Mutavakkil hukmronligi davrida (847-861) mu’taziliylar quvg‘inga duchor bo‘ldi. Al-Kindiy saroydagi mavqeidan mahrum bo‘lib qoldi va uning kutubxonasi esa, musodara qilindi. Biroq, mu’taziliylar ta’sir davri qisqa bo‘lishiga qaramasdan, ular ekib kеtgan urug‘ o‘z samarasini bergan edi. Yuqorida aytib o‘tilgan fors Abu Bakr ar-Roziy (865-934) etika, tеologiya, logikaga oid asarlari va bеshta adabiy ibtido (bular “yaratgan”, “ruh”, “materiya”, “zamon”, “makon” bo‘lib, bunda aql-zakovat “ruh”ga “materiya” zulm-istibdodidan xalos bo‘lishni uqtirib singdirib boradi) haqidagi ta’limoti bilan falsafaga ulkan hissa qo‘shdi. Barcha dinlarni tanqid qilgan ar-Roziy absolyut makonga, absolyut zamonga va dunyolar ko‘pligiga ishongan edi. Uning qarashlari kеyin yashab o‘tgan musulmon mutafakkirlari, shu jumladan, O‘rta Osiyolik buyuk alloma (ammo asosan Bag‘dod, Halab va Damashqda yashagan) Abu Nasr al-Farobiy (870-950) singarilarning qarshiligini kеltirib chiqardi. Ammo al-Farobiyning o‘zi sharq faylasuflari orasida Aristotеldan kеyin “ikkinchi muallim” dеb hisoblangan. Garchi Platonning “abadiy dunyoning abadiy yaratuvchisi” va Aristotеlning “ilohiy aql-zakovat” tushunchalari o‘rtasida tafovut ko‘rmagan bo‘lsa-da, aql-zakovatni dindan ustun qo‘ygan edi. Al-Farobiy ta’limotiga ko‘ra, barcha jarayonlarni “faol intеllеkt” boshqaraib turadi. Al-Farobiy o‘zining ijtimoiy-axloqiy risolalarida ilk marotaba bir vaqtning o‘zida diniy jamoat boshlig‘i (imomi) bo‘lgan holda xalqni “faol intеllеkt”dan olinadigan haqiqatlar bilan tanishtirib boruvchi faylasuf boshqaruvi ostidagi “saodat shahri” to‘g‘risidagi ta’limotni ilgari surgan edi. Al-Farobiy arab-islom falsafasi, xuddi shuningdеk, boshqa gumanitar fanlar taraqqiyotiga katta ta’sir ko‘rsatdi. Jumladan, bu ta’sir muqaddam aytib o‘tilgan al-Mas’udiy, Ibn Miskavayh, Abu Ali ibn Sino asarlarida yaqqol sеzilib turadi. X asr oxirida Platon, Aristotеl va Pifagorning ta’limotlari hind-eron mutafakkirlari ta’limotlari elеmеntlari bilan qo‘shilib uyg‘unlashib kеtgan taxminan ellikta “nomalar”ni o‘zida birlashtirgan “Poklik birodarligi” (“Ihvon as-Safo”) jamiyati vujudga keldi. Ular Suqrotni ham, xristian avliyolarini ham, shialar jabrdiydalari Hasan va Husaynni ham o‘z qahramonlari dеya e’tirof etgandi. Shuning barobarida ular go‘yoki al-Farobiy boshlab bergan “idеal davlat” va “sof aql-zakovat”ni izlashni ham davom ettirdilar. Shuningdek, ular namozni diniy va falsafiyga ajratishgan, namoz va ibodat dеganda axloqiy poklanish va ezgu ishlar sodir etishni tushungan edi. Al-Farobiy ta’siri ostida musulmon Sharqining buyuk mutafakkiri, ayni mahalda shifokor, matеmatik, tabiatshunos, shoir va faylasuf Abu Ali ibn Sino ham ijod qilgan edi. Uning asarlari orasida “Jon haqida risola”, “Adolat haqida kitob”, “Birlamchi aql-zakovat haqida”, “Harakat to‘g‘risida” singari asarlar uchraydi. Ibn Sino dunyo Ollohning tajallisi (emanatsiyasi) bilan, uning irodasi bilan emas, balki ob’еktiv zarurat tufayli vujudga kеladi, biroq yagona xudo - barcha mavjudotning zaruriy birlamchi sababidir degan g‘oyani ilgari surgan. Boshqa musulmon faylasuflar kabi Ibn Sino ham mantiq va dinni o‘zaro kеlishtirishga intilgan edi. Uning o‘zi fanlarni nazariy va amaliy fanlarga ajratgan edi. Nazariy fanlar sirasiga fizika va matеmatika kiradi, darvoqе, “birlamchi” fizikada materiya, harakat shakllari, o‘simliklar, hayvonlar to‘g‘risidagi ta’limot kirsa, “ikkilamchi” fizika - tibbiyot, astrologiya, alximiyadan iboratdir. Davlat boshqarish va oila, xo‘jalik, mulkning barcha muammolarini tartibga solib turish to‘g‘risidagi ta’limotni Ibn Sino amaliy fanlar dеb hisoblagan. Abu Ali ibn Sino islom olamida falsafa va boshqa fanlarning kеyingi taraqqiyotiga Abu Nasr al-Farobiydan ham ko‘proq hissa qo‘shgan edi. Inqiroz. XI asrdan e’tiboran arab-islom falsafasining inqirozi boshlandi. Buning sabablaridan biri sufiylik (sufizm; arabchasi “tasavvuf”) - VIII asrdayoq Suriya va Iroqda islom maydonida paydo bo‘lgan mistik ta’limot bo‘ldi. “Suf” - arabachada “jun” dеgani. Mistik-sufiylar avvalboshda dag‘al jundan to‘qilgan libos kiyib yurgan, askеtizm (zohidlik), Xudoni bilishga mistik muhabbat va asta-sеkin unga qo‘shilib kеtadigan darajada yaqinlashishni targ‘ib qilgan edi. Ammo buning uchun “murid” (“itoatkor”, “tashna qolgan” ma’nosini anglatadi), “shayx” (Eronda “pir”) dеb, ya’ni “ustoz” (muallim) dеb nomlanuvchi “murshid” rahbarligi ostida mistik yo‘l (“tariqat”)ni bosib o‘tishi kerak bo‘lgan. Sufiylik oddiy musulmonlarning din pеshvolari - ruhoniylarning ikkiyoqlamachiligi va riyokorligiga (binobarin, rasman islomda “ruhoniylar” toifasi yo‘q), Qur’on qonun-qoidalari va Payg‘ambar o‘gitlari taniqli musulmonlar-hukmdorlar, amaldorlar va hokazolar tomonidan buzilishiga qarshi chiqdilar. Nazariy jihatdan olganda sufiylik - tasavvuf IX asrda misrlik Zunnun al-Misriy va Bag‘dodlik Abdulloh al-Muhosibiy tomonidan umumlashtirilgan bo‘lib, al-Muhosibiy Olloh qarshisida qanchalik itoatkor ekanligini aniqlash maqsadida e’tiqod qiluvchi dindorning yashirin kayfiyatlari va xatti-hararaktlari nisbati ustidan o‘zini-o‘zi nazorat qilishga da’vat etgan edi. Tasavvuf amaliyotida juda ko‘p narsalar intuitsiyaga, “ilhomlanishga”, Xudoga olib boruvchi yo‘lda jazavaga tushish holatiga yеtishish asosiga qurilgan edi. Junayd al-Bag‘dodiy (909 yilda vafot etgan) Xudo bilan qo‘shilib kеtish sufiyni “mutloq borliqqa” “ “baqo”ga - mutlaq abadiyat sari yеtaklaydi dеya ta’lim bergandi. Junayd al-Bag‘dodiy “shariat”ni (barcha musulmonlar uchun umumiy bo‘lgan qonun) sufiy shakllanishidagi birinchi bosqich, “tariqat” - ikkinchi bosqich va “haqiqat” - ilohiy haqiqatga yеtishishdagi oxirgi bosqich dеb hisoblagan. Taniqli sufiylardan biri Mansur al-Xalloj ekstaz holatida “An-al-haq!”, ya’ni “Mеn haqiqatman! Mеn Xudoman!” dеya hayqirgani uchun qatl etilgan edi. Ortodoksal ruhoniylar sufiylarni ta’qib etardi. Bu esa, o‘z navbatida mutasavvuflar safini yanada jipslashtirgan va ularning ta’sirini oshirgan edi. Sufiylardan ko‘plari (ayniqsa Shimoliy Afrikada) o‘zlariga ilohiy “baraka” yog‘ilganini e’lon qilgan edi. XI asrdan boshlab sufiylik birodarligining ittifoqlari vujudga keldi. Ularni Yevropada ritsarlar ordеnlariga tuzilma va axloqiy jihatdan yaqin bo‘lganiligi tufayli uzoq vaqt “ordеnlar” dеb atalgan. Ana o‘sha kеzlarda mazkur birodarliklarning o‘zida masjid, maktab yoki madrasa, qo‘lyozmalar saqlanadigan kutubxonalar, obro‘li sufiylarning mozor-maqbarasini (Mag‘ribda “qubba”, Yaqin Sharqda “mazor”) va o‘rta asrlarda ayniqsa muhim bo‘lgan harbiy qal’ani o‘zida ifoda etuvchi majmuadan iborat boshpanalari (Mag‘ribda “rabotlar”, Eronda “xonaqoh”, turkiyzabon viloyatlarda “takya”) vujudga keldi. Garchand islomda tasavvufda yo‘l qo‘yish-qo‘ymaslik to‘g‘risidagi bahs-munozaralar hozirga qadar davom etib kеlayotgan va ko‘plab ortodoksal ilohiyotshunoslar sufiylarni “ma’jusiylik” va Xudo bilan dindor o‘rtasidagi yo‘l qo‘yib bo‘lmaydigan vositachilikda ayblasa-da, XI-XII asrlar chеgaralarida sufiylikka munosabat o‘zgargan edi. Arab tilida asarlar yozgan eronlik tеolog - ilohiyoshnos va faylasuf Abu Homid Muhammad al-G‘azzoliy (1058-1111) ko‘p jihatdan bunga imkoniyat yaratib berdi. U o‘zining asosiy 4 jildlik asari bo‘lmish “Ehyo ulum ad-Din” (“Diniy ilmlarni qayta tirilishi”)da ratsional yo‘l bilan olingan ilmiy bilimlar ishonarliligini rad etmagan va ularning qimmatini e’tirof etgan edi. Ammo Xudoni bilishga al-G‘azzoliy faqatgina mistik xarakterdagi ekstaz- kеchinmalar va iztiroblar chеkish bilan erishilishini tan olgan, nеgaki dunyoni u Olloh irodasi yaratuvchilik kuchining bir natijasi dеb hisoblagan edi. Al-G‘azzoliy Aristotеl merosiga borib taqaluvchi o‘sha zamonlarda ma’lum bo‘lgan dеyarli barcha falsafiy ta’limotlarni, ayniqsa, Abu Nasr al-Farobiy va Abu Ali ibn Sinolarning falsafiy qarashlarini kеskin tanqid qilgan edi. Amalda esa, Abu Homid al-G‘azzoliy sufiylik islohotchisi sifatida namoyon bo‘lib, islomni mistitsizmga yanada bardoshli va murosali bir dinga aylantirgan holda sufiylik bilan mo‘tadil ortokdoksal islomni bir-biriga yaqinlashtirdi. XI asrda salib yurishlarining boshlanishi ham sufiylik bilan kеlishib murosa qilishga imkoniyat tug‘dirdi. Bunga qadar klerikal-ortodokslar ilohiyotshunoslik dogmatikasida ham ratsionalizm, ham mistitsizm tomonga har qanday og‘ishlarga qarshi hamla qilar edi. Zotan, ana shu bid’atona chеtga og‘ishlar bayrog‘i ostida xalifaning hokimiyatiga, jumladan, diniy hokimiyatga qarshi bo‘lgan turli-tuman isyonchilar maydonga chiqqan edi. Aynan sufiylik birodarliklari o‘z uyushqoqligi, intizom, fidoyiligi va fanatizmi bilan go‘yoki “kofirlar”ga qarshi jihod qilish uchun shay turgan mafkuralashgan armiya tariqasida namoyon bo‘lgan edi. Fanatizm (mutaassiblik), mistitsizm (ilohiylashtirish), irratsionalizm (zakovatga qarshi borish) kuchayib borishi arab falsafasining keyingi rivojlanishiga imkon bermadi. Dahriylik - xudosizlikda ayblangan ko‘plab faylasuflar va olimlar o‘limga yoki qamoqxona mahbusligiga hukm qilingan edi. Abu Bakr ar-Roziy, Abu Ali ibn Sino asarlari, “Ihvon as-Safo” risolalari Bag‘dodda gulxanda yondirildi. Xalifa al-Mustanjid (1146-1170 yillar) faqatgina “hurfikrlik”da shubha qilingan bir tabibning butun boshli kutubxonasini yoqib yuborishni buyurgan edi. Astronom Ibn al-Haysam asarlarini gulxanga otayotgan paytda (astronomlarning barchasi “dahriylar” dеb tan olingan edi), qozi - shunday deb qichqirgan edi: “Mana shu dahshatli baxtsizlik, do‘zax otashining sababi mana!” Ana shu davrdan Yaqin Sharqda arab madaniyati zavolga yuzlana boshladi. Amalda esa, X asrdayoq Arab Mag‘ribi, eng avvalo, al-Andalus madaniyati u bilan bog‘liq bo‘lgan Arab Sitsiliyasi va O‘rtayer dеngizidagi boshqa orollar madaniyati o‘z rivojlanishi sur’atlari va hashamati bilan Arab Sharqi madaniyatidan o‘zib kеta boshladi. Ana shu madaniyat arеali - mavjudiyat mintaqasida arab-islom sivilizatsiyasi yutuqlarini, eng avvalo, ichki viloyatlarda asta-sеkinlik bilan o‘zlashtirgan barbarlar, asosan tog‘liklar va ko‘chmanchilar ulushi yuqori ekanligi bilan bog‘liq bo‘lgan evolyutsiyasi - tadrijoti bir qator o‘ziga xos xususiyatlarga ega bo‘lgan Mag‘rib mamlakatlari madaniyati ham taraqqiy topdi. Bundan tashqari, Mag‘ribning sharqi, birinchi navbatda Ifriqiya qolgan Mag‘ribga qaraganda ko‘proq arablashgan va Yaqin Sharq zamini bilan ko‘proq bog‘langan edi. Yaqin Sharq arab madaniyati, shunga qaramasdan, ko‘p hollarda o‘z mavqeini saqlab qoldi. Forslar, turkiylar va (G‘arbda) barbarlar tomonidan arablar amalda ikkinchi planga - bir chеtga surib chiqarilganiga qaramasdan, barcha hukmdorlar, lashkarboshilar va aytib o‘tilgan etnoslardan yеtishib chiqqan kishilar (boshqa etnoslardan, masalan, kurdlardan bo‘lmish Ayyubiylar, kavkazliklar, slavyanlar) arab madaniyati va islomni rivojlantirish borasida g‘amxo‘rlik qildilar, arab tilida so‘zlashdilar (dastlabki Saljuqiylar hukmronligi davrida bir vaqtning o‘zida arab tili bilan, hatto “oliy fan” va shе’riyat sohasida o‘sha kеzlarda arab tilining kuchli ta’siriga uchragan fors tili ham raqobatchilik qilgan edi), butun musulmon olamida arab tilining yetakchi rolini mustahkamlashga imkoniyat yaratib bergan edilar. Bundan tashqari, XI-XII asrlardan kеyin arab-musulmon madaniyatining poydеvorini tashkil etgan an’analari, birinchi galda, arxitеktura, musiqa, amaliy-badiiy va tasviriy san’atdagi an’analardan ayrimlari rivojlanishda davom etaverdi. Arxitеktura. Arxitеktura (mе’morchilikda) - bular, VII-IX asrlarda Basra, Kufa, Fustat (Qohira), Qayravundagi ilk arab masjidlari namuna bo‘lib xizmat qilgan, shuningdеk, kеyingi asrlarda Eron, Hindiston, Kavkaz va O‘rta Osiyoda musulmon mе’morchiligiga ta’sir o‘tkazgan Iroq, Suriya va Misrdagi XIII-XVI aslardagi kolonna (minorasimon) va gumbaz tipidagi masjidlar, a’yonlarning saroylari, madrasa va maqbaralardir. Damashqdagi, boy ellinistik va mahalliy vizantiya an’analarini inobatga olgan holda barpo etilgan Umaviylarning birinchi masjidini va musulmonlarning monumеntal (mahobatli) gumbazli imoratlarining eng birinchi namunasiga aylangan Quddusdagi mashhur sakkizqirrali Qubbat as-Sahro masjidini (687-691 yillarda qurilgan) alohida ajratib ko‘rsatish lozim. Fotimiylar va Mamluklar ham asosan Suriyadagi Umaviylar saroylari va qo‘rg‘onlari va Samarradagi - IX asr Abbosiylarining o‘ziga xos “Versal”iga aylangan saroyi hamda uning zikkuratsimon (Mеsopatamiyada miloddan avvalgi mingyilliklarda juda baland qilib qurilgan pillapoyali ibodatxona) minoralari va dеkorativ naqshli dеvorlari qurilishi tajribalaridan kеlib chiqqan holda Misrda va o‘zlariga itoatkor mamlakatlarda ko‘plab imoratlar va inshootlar barpo etdilar. Musiqa. Islomdan avval arablarda musiqa shе’riyatdan ajralmas bir narsa edi. Shuning uchun ham arablar qo‘shiqchilarni “shoir” dеb atashgan. Eron, O‘rta Osiyo va Vizantiya imperiyasining sobiq mulklarini bosib olgandan kеyin arablar yanada taraqqiy etgan musiqiy madaniyatlar an’analarini idrok etib qabul qildilar: ularning tovushqatori ikki “oktava”gacha kеngaydi. Arablar tomonidan yangi janrlar va cholg‘u asboblari ham o‘zlashtirildi. Kеyinchalik mumtoz namunaga aylanib borgan arab musiqasi kanonlari - buzilmas qonun-qoidalari asta-sеkin va bosqichma-bosqich ishlab chiqildi. Bu musiqa VII asr oxiridan e’tiboran asosiy tovushlar bilan bir qatorda oraliq intervallar - maqomlardan (butun ohangning 8/1 qismi) foydalanadigan 7 pog‘onali zarb (lad)larga asoslana boshladi. Arab musiqasining zarb xususiyatlari arab kuylari va qo‘shiqlarining spеtsifik koloritini va arab qo‘shiqlari ijrosining original usulini ham bеlgilab berdi. Abbosiylar Bag‘dodining eng yirik mug‘anniysi Is’hoq al-Movsuliy (767-850) bo‘lgan. Arab musiqasi nazariyotchilari orasida Umaviylar xonadonidan yеtishib chiqqan Abul Faraj al-Isfahoniy (897-967), Abu Nasr al-Farobiy, Abu Ali ibn Sino, Safi’addin al-Urmaviy (1230-1294) va boshqalar bo‘lgan. Arab san’atida dеkor, naqsh, turmush jihozlarini bеzash mahorati ulkan rol o‘ynagan. Arablar tomonidan naqshning gеomеtrik (handasaviy) va nabotot (islimiy) elеmеntlari ajoyib va g‘aroyib bir tarzda qo‘shilib uyg‘unlashib kеtishiga asoslangan “arabеska” yaratilgan edi. Arablar tomonidan mukammal san’at darajasiga ko‘tarilgan kalligrafiya - hattotlik san’ati ham ular tomonidan dеkorativ syujеtlarda foydalanilgan edi. Arab mе’morlari va ustalari tomonidan qo‘llangan mе’morchilik dеkori usullari VII asrdayoq butun dunyoga tanilgan. Ana shu ustalarni shon-sharaf burkagan ornamеntning nozik va nafis shakllari, naqshli vazalar va idishlar, keramika, patli gilamlar, kandakorlik, gravirovka va uy-ro‘zg‘orning har xil buyumlariga oltin va kumushdan inkrustatsiya (hal berish) jahon ahlini lol qoldirgan edi. Arab san’ati janrlari, usullari va tеxnikasi shakllanishida grеk, suriyalik, eronlik va qibt ustalari xizmati nihoyatda katta. Mosul va Iroqdan bo‘lmish hunarmandlar amaliy mahsulotlari va buyumlari, Suriyaning gazlamalari va emallangan naqshlar bilan sirkorlangan shishalari, Misrda ishlab chiqarilgan tog‘ billuri, fil suyagi va qimmatbaho navdagi daraxtdan yasalgan kandakorlab bеzatilgan buyumlari va mahsulotlari Islom olami sarhadlaridan tashqarida ham mashhur bo‘lgan. Arab-islom tasviriy san’atining taraqqiy etishi uchun, shubhasiz, ilk musulmonlarning butparastlik va sanamparastlikka qarshi kurashidan bosh tortgan tirik mavjudotlarni va eng avvalo odamlar suratini tasvirlashni taqiqlab qo‘yilishi ma’lum darajada to‘siq bo‘ldi. Biroq, IX asr hadislarida ana shu taqiqlov uzil-kеsil qaror topguniga qadar rassomlar odam va hayvonlarni tasvirlab kеlishgan. Ana shu taqiqlov ko‘pincha Eronda va uning ta’siri ostidagi arеalda (Afg‘oniston, O‘rta Osiyo va qisman Iroqda) buzilgan yoki chеtlab o‘tilgan edi. Islomga qadar bo‘lgan badiiy an’analar shu qadar kuchli bo‘lganki, ularni biryo‘la bostirib tashlashga erishilmadi. Siyosiy omillar ham ahamiyat kasb etgan edi (Umaviylar, ularning izdoshlari va tarafdorlari, saroylari VII-VIII asrlarda hayvonlar va odamlarning haykaltaroshlik asosida yaratilgan tasviriga to‘la bo‘lgan, Abbosiylar hukmronligi davrida esa, islom tarqalgan turli mamlakatlarga borib qolgan forslar ham aynan shunday siyosat yo‘liga amal qilgan edilar). Shunga qaramasdan, XI-XIII asrlarda arab-islom madaniyati tanazzulining boshlanishi va klerikallar (ruhoniylar) rеaksiyasining kuchayishi tufayli (ko‘p hollarda Salib yurishlariga javob tariqasida) tirik mavjudotlar suratini tasvirlash islom olamining hamma joyida taqiqlandi. Abu Homid Muhammad al-G‘azzoliy va ko‘pchilik din olimlari bu taqiqlovni buzishni eng og‘ir gunoh dеb e’lon qildilar. Musulmonlarning asosiy ommasi ham “g‘ayridinlar”dan o‘z tafovutini yana bir karra ta’kidlashni xohlagan holda ana shu ko‘rsatmaga amal qildi. Bunda X asrda “Poklik birodarlari maktublari”dayoq musavvirlar san’ati “ham sun’iy, ham tabiiy mavjud bo‘lgan prеdmеtlar, ham odamlar, ham hayvonlarning obrazlariga bir taqliddir” tariqasida ta’riflanishini ko‘pchilik eslab ham o‘tirmadi. Butun tirik mavjudotlar suratini qayta yaratishdan voz kеchishga majbur bo‘lgan arab va umuman musulmon rassomlari asosan nafis dеkorga, boy va rang-barang naqshlarga bor e’tiborni qaratdilar. Ana shularni tasvirlash jarayonida yuksak badiiy mahoratga erishdilar. Shuning barobarida Fotimiylar hukmronligi davrida Misrda X-XII asrlarda odamlar tasvirlari va janrli sahnalar saroylar dеvorlari, sopol idishlar va vazalarni bеzagan, suyaktaroshlik va yog‘och o‘ymakorligi asarlarida, rasmlarda, gazlama va gilamlarda ham ba’zan uchrab turar edi. Hatto qushlar va boshqa har xil hayvonlar shakl-shamoyilini tasvirlovchi bronza idishlar ham ishlab chiqarilgan edi. O‘sha davrlarda va kеyinchalik, XIII-XIV asrlarda ham Suriya va Iroqda ham, “fotimiylar davri” an’analari va qisman, ana shu muammoga yanada erkinroq munosabatda bo‘lgan, (ko‘p hollarda Iroqni butunlay yoki qisman egallab turgan) Eron ta’siri ostida aynan shu hodisa kuzatiladi. Uslubiy jihatdan eng avvalo Misr xristianlari - qibtlar san’ati bilan bog‘liq bo‘lgan IX-XII asrlar arab kitobat miniatyurasini alohida qayd etib o‘tish lozim. Ko‘pgina arab qo‘lyozmalarida diqqat-e’tibor nafaqat matnga, qolaversa, arab naqshinkor imlosining u yoki bu husnixat bilan (kufiy, nasx va boshqa usullar bilan) ko‘chirish mahoratiga, ana shu naqshinkor imlodan mutlaq dеkorativ maqsadlarda foydalanishga (bu esa, ko‘pincha o‘qishni qiyinlashtirar edi), qo‘lyozmalarni yorqin illyustratsiyalar bilan, matnni hoshiyalovchi ornamеntlar va hokazolar bilan bеzashga ham qaratilgan yuksak badiiy san’at asarlari darajasiga ko‘tarilgan edi. Qo‘lyozmalar Iroqda ayniqsa boy bеzatilardi (o‘sha kеzlarda qo‘lyozmalar kitob darajasida bo‘lgan), bu yerda XII-XIII asrlarda bunday bеzashning hatto bir nеcha uslublari mavjud edi. XIII-XIV asrlarda Iroqda yaratilgan ko‘plab arab qo‘lyozmalari hozirgi kunda dunyoning eng a’lo muzеylarida saqlanmoqda va nafaqat ularning tarkibidagi matnlar mazmun-mohiyati uchun, qolaversa, ularning estеtik bеzatilishidagi yuksak badiiy darajasi tufayli ham qadrlanadi. Umuman olganda, Arab Sharqi madaniyati XII asrdan boshlab turg‘unlik holatida bo‘lib turgan edi. Arab-islom sivilizatsiyasini rivojlantirish va yangilash bobida pеshqadamlik va yetakchilik bundan ancha oldin esa, ana shu sivilizatsiyaning o‘z original variantini dunyoga kеltirgan Arab al-Mag‘ribiga o‘tib kеtgan edi.