Virko Baley. Virko Baley (, ; 1938 yil) – ukrain–amerikalik dirijyor, pianinochi, bastakor, musiqa arbobi. Biografiyasi. 1938-yil 21-oktyabrda Radexovda (hozirgi Lvov viloyati, Ukraina) tugʻilgan. Virko Pyotr va Lidiya Baleyevlar oilasida yagona oʻgʻil. Ikkinchi jahon urushi boshlanganda hali bir yoshga toʻlmagan edi. Oila Slovakiyaga koʻchirilgan, keyinchalik ular Myunxenga koʻchib oʻtganlar. 1947-yildan 1949-yilgacha ular Regensburgdagi (Germaniya) qochqinlar lagerida yashagan. Germaniyada koʻchirilganlar lagerida pianino chalishni oʻrgana boshlagan. Onasi oʻgʻliga oʻqituvchilik qilgan. Lvovlik pianinochi Roman Savitskiydan olti oy davomida tahsil olgan. 1949-yildan AQShda istiqomat qiladi. Los-Anjeles konservatoriyasini tamomlagan (1962). Las-Vegasdagi Nevada universiteti professori. 1971-yildan – har yili oʻtkaziladigan zamonaviy musiqa festivali, 1974-yildan – kamera orkestri, 1976-1978-yillarda – universitet simfonik orkestri, 1983-1988-yillarda – opera teatri (barchasi Las-Vegasda) ning badiiy rahbari. 1988-yildan beri koʻp marta Ukraina boʻylab gastrollarda boʻlgan. Ukraina bastakorkari milliy ittifoqining xorijiy aʼzosi. Baley ukrainalik taniqli rejissyor Yuriy Ilyenko bilan hamkorlik qilgan. Rassomlar ikkita – „Lebedinoye ozero. Zona“ (1990) Sergey Parajanov tomonidan yozilgan ssenariy asosida va „Molitva za getmana Mazepa“ (2001/2010) filmlarini yaratganlar. Virko nafaqat birinchi film uchun musiqa yozgan, balki loyiha prodyuseri ham boʻlgan. 2007-yilning bahorida Harvard universiteti qoshidagi Ukraina tadqiqot instituti Ukrainadagi ocharchilik haqida „Golod“ operasini taqdim etgan. Ishlari. 1989-yilda Virko Baley musiqani yozgan va „Lebedinoye ozero. Zona“ filmining prodyuserlaridan biri (rejissyor – Yuriy Ilyenko, ssenariy muallifi – Sergey Parajanov), 1990-yilda Kann kinofestivalida FIPRESCI mukofotiga sazovor boʻlgan. Keyinchalik Baley Yuriy Ilyenkoning „Molitva za getmana Mazepa“ (2002) filmining bastakoriga aylangan. Shuningdek, Ukraina bastakorlari (V. V. Silvestrov, V.Zagortsev, V. S. Bibik, L. V. Dichko, L. A. Grabovskiy va boshqalar) haqida matbuotda qator maqolalar chop etgan.