Kapellina. Kapellina yoki kapel — eng oddiy turdagi dubulgʻalarning metall qopqoqlar shaklida umumiy nomi. Dubulgʻalarning bunday turlari juda arzon boʻlgan va piyodalar tomonidan ishlatilgan. Bu turni ogʻir zirhlar davrining oxiridagi dubulgʻalarga ham kiritish mumkin (XVI—XVII asrlar), masalan, konkistadorlarning dubulgʻalari — morionlar. Paydo boʻlish tarixi. 13-asrning boshlarida dubulgʻalar piyodalar va otliqlarning arsenalida paydo boʻldi, ular juda muvaffaqiyatli dizayni va arzonligi tufayli jangchilar orasida keng shuhrat qozondi. Bu dubulgʻalar tashqi koʻrinishida shlyapaga oʻxshardi, shuning uchun askarlar ularni shunday deb atashardi: nemis knyazliklarida — „eyzenxut“ (), nemis tilidan tarjima qilingan va „temir shlyapa“ degan maʼnoni anglatadi; Fransiyada ular „chapelle“ (chapel de fer), Italiyada — „capellino“ (appello di ferro) deb nomlangan. Tavsifi. Bunday dubulgʻalar silindrsimon, silindrsimon konussimon yoki yarim sharsimon bosh kiyimlar boʻlib, ularga nisbatan keng va biroz tushirilgan maydonlar oʻralgan boʻlib, ular nafaqat boshni, balki qisman yuz va elkalarni ham himoya qila oladi. Bu dubulgʻalar, birinchi navbatda, qulay edi, chunki ular yaxshi koʻrinish qoldirib, piyoda jangchini oʻrnatilgan kamondan, arbalet va slinglardan yaxshi himoya qildi. Bundan tashqari, ular istehkomlarga hujum paytida bosh va tanani toshlar, yogʻochlar, qumlarning tushishi yoki quyma qatronlardan himoya qilish uchun yaxshi moslashgan. XIII—XV asrlarda hatto ritsarlar ham baʼzan ibodatxonalar kiyishgan. Omon qolgan tasvirlar tojlari soxta boʻlmagan, lekin yon tomonlarida keng teshiklari boʻlgan ibodatxonalar mavjudligini aniqlashga imkon beradi; bunday dubulgʻalar, qoida tariqasida, zanjirli pochta qalpoqlari ustiga kiyiladi. Qoʻllanishi. Bunday dubulgʻa zanjirli pochta yoki qalin mato yoki charm qalpoq ustiga taqilgan va boshiga qisqich yoki galstuk bilan iyak tasma bilan oʻrnatilgan. U 16-asr boshlarigacha ishlatilgan. Keyinchalik ibodatxonalar endi perchinli emas, balki bitta metall boʻlagidan yasala boshlandi. Koʻpincha dubulgʻa shunday qilinganki, uning yordami bilan yuzning yuqori qismini yopish mumkin edi, buning uchun dalalar biroz tushirilgan va kengroq qilingan va ularning oldida koʻrish joylari yoki maxsus kesiklar qilingan. goʻyo koʻzlar va burunlar uchun teshiklar hosil boʻlgan. Shunday qilib, agar jangchi qachondir zarbalardan yuzini yopishi kerak boʻlsa, u shunchaki dubulgʻasini oʻziga tortdi va teshiklarni koʻzdan kechirdi. Baʼzan ibodatxona yuzning pastki qismini qoplagan metall yoqa bilan toʻldirildi. Bu, ayniqsa, otliq jangchilar uchun toʻgʻri edi. Kapalin. Polshada kapellina va erihonka aralashmasi boʻlgan dubulgʻalar bor edi. Bu yarim sharsimon toj, chet, burun, dumba va quloqchinli dubulgʻa edi. Bu, ehtimol, ibodatxonaning modifikatsiyasi edi, shuning uchun u oʻz nomini saqlab qoldi (). Keyinchalik, ular bu turdan yarim sharsimon toj bilan erihonki-ga oʻtishdi — dalalar visor bilan almashtirildi, ammo eski nom ildiz otib, boshqa tillarga oʻtdi. U bilan birga „shishak“ nomi ham ishlatilgan.