Fanfara. Fanfara (, ) — guruch cholgʻu asbobi, asosan signalizatsiya uchun ishlatiladi, odatda klapansiz, tor oʻlchovli choʻzinchoq truba. Shuningdek, fanfara — bu asbob yordamida xizmat qiladigan tantanali yoki jangovar xarakterdagi musiqiy ibora. Musiqa asbobi. Aida karnayi. 1870-yilda, ayniqsa, Juzeppe Verdining „Aida“ operasini yaratish uchun maxsus fanfara turi — „Misr trubasi“ yoki „Aida trubasi“ yaratildi. Bu uzun truba (taxminan 1,5 m) boʻlib, bitta valfli ovozni ohang bilan pasaytiradi. Kuchli va yorqin ovozga ega. Ovozi. Fanfarada faqat tabiiy shkaladagi ohanglar ijro etilishi mumkin (2-dan (fanfara trubkasi uzunligiga qarab) 12-garmonikagacha). Tarixan fanfara turli xil sozlanishlarda qilingan, ammo zamonaviy musiqiy amaliyotda asosan Esdagi fanfaradan foydalaniladi (qism haqiqiy tovushdan kichik uchdan bir qismi pastroqda yozilgan). Fanfara asosan signalizatsiya uchun ishlatiladi. Pioner fanfara (shox) B-tekis tuningda (karnay kabi) boʻlishi mumkin. Signal. Fanfara xarakterining musiqiy parchalari turli musiqiy janrlardagi asarlarda (opera, simfoniya, marsh va boshqalar) uchraydi. Musiqa asarida fanfaraning eng qadimgi qoʻllanish usullaridan biri Monteverdining „Orfeo“ (1607) ning uverturasi boʻlib, u besh qismli fanfarani oʻz ichiga oladi. Karnay-fanfara „Leonora“ № 2 va „Leonora“ № 3 (qisqartirilgan) uverturalarida, shuningdek, Betxovenning „Fidelio“ uverturasida ishlatilgan. Rus va sovet bastakorlari ham tez-tez fanfar mavzularidan foydalanganlar: masalan, Chaykovskiyning „Italian Kaprichio“si, Xrennikovning „Ona“ operasi, Shostakovichning „Bayram uverturasi“, Sviridovning Patetik oratoriyasi va boshqalar. Rasmiy holatlar uchun kuy sifatida fanfara odatda asosiy triadalardan iborat. Ular guruch cholgʻu asboblarida, baʼzan zarbalar bilan birga ijro etiladi. Fanfara mustaqil musiqa asarlari sifatida va kattaroq musiqa qismlarining bir qismi sifatida mavjud. Simfonik, opera musiqasida foydalaniladi. Fanfaralar trubalar, timpani, shoxlar va trombonlar uchun kichik boʻlaklar shaklida topiladi. Shox harakatlari ikki qismli fanfaralarda keng qoʻllanadi. Kichkina boʻlaklar koʻrinishidagi fanfaralar odatda tantanali marosimlar oʻtkazilishi uchun moʻljallangan. XVIII asrning suitlari fanfaralar qisqa va shovqinli fragmentlar boʻlib, akkordlarning tez takrorlanishi bilan ajralib turardi. Folklorda „fanfara ohangi“ atamasi baʼzi xalqlarning ohangiga nisbatan qoʻllanadi (masalan, hindular, shuningdek, Afrika pigmeylari va Avstraliyaning aborigenlari), ularda keng intervallar ustunlik qiladi — tertsiya, kvarta va kvinta, shuningdek, oʻxshash xususiyatlarga ega Yevropa qoʻshiq janrlariga(shu jumladan yodeling). Amalda qoʻllanadigan fanfara signallari bir qator milliy toʻplamlarda toʻplangan, ularning eng qadimgisi XVII asrga toʻgʻri keladi.