Polsha tarixi (1918—1939). Urushlararo Polsha tarixi 1918-yilda mustaqil Polsha davlatining tiklanishidan to 1939-yilda Ikkinchi jahon urushi boshlanishida fashistlar Germaniyasi tomonidan Gʻarbdan Polshaga bostirib kirishigacha boʻlgan davrni, soʻngra Sharqdan ikki haftalik Sovet Ittifoqini oʻz ichiga oladi. Keyinroq jahon urushlari orasidagi Polsha suverenitetining yigirma yillik davri Interbellum deb nomlanadi. Polsha 1918-yil noyabr oyida Avstriya-Vengriya, Germaniya va Rossiya imperiyalarining bir asrdan ortiq boʻlinishidan soʻng qayta tiklandi. Uning mustaqilligi 1919-yil iyundagi Versal shartnomasi orqali gʻolib davlatlar tomonidan tasdiqlandi va hududning katta qismi 1918-yildan 1921-yilgacha boʻlgan qator chegara urushlarida gʻalaba qozondi. Polshaning chegaralari 1922-yilda belgilab qoʻyilgan va 1923-yilda xalqaro miqyosda tan olingan. Polsha siyosiy sahnasi 1926-yil may oyida Jozef Piłsudski (1867—1935) hokimiyatni qoʻlga kiritgunga qadar va demokratiya tugaguniga qadar demokratik, ammo tartibsiz edi. Agrar siyosati yerlarning dehqonlarga qayta taqsimlanishiga olib keldi va 1921—1939-yillarda mamlakatda sezilarli iqtisodiy oʻsishga erishildi. Aholining uchdan bir qismi ozchiliklardan — ukrainlar, yahudiylar, belaruslar, litvaliklar va nemislardan iborat edi. Shakllanish yillari (1918—1921). AQSh prezidenti Vudro Vilson oʻzining "Oʻn toʻrt bandi" da Polsha mustaqilligini urush maqsadi qilib qoʻydi va bu maqsad 1918-yil bahorida ittifoqchilar tomonidan maʼqullandi. Germaniyaga qoʻyilgan sulh shartlarining bir qismi sifatida barcha nemis kuchlari Polsha va boshqa bosib olingan hududlarda turishlari kerak edi. Urush tugagach, nemislar Piłsudskiyni hibsga olib, Varshavaga qaytarib yubordilar. 1918-yil 11-noyabrda nemislar tuzgan qoʻgʻirchoq hukumatni oʻz nazoratiga oldi. Ignacy Daszinski 6-noyabrdan boshlab Lyublindagi qisqa muddatli Polsha hukumatini boshqargan, ammo Piłsudski bu vaqtda katta obroʻga ega edi. Daszinski va boshqa Polsha rahbarlari uni armiya boshligʻi va amalda Polsha Respublikasiga aylangan davlat rahbari sifatida tan oldilar. Chegaralar. Oʻsha davrdagi koʻpchilik Polsha rahbarlari kattaroq Polsha davlatini yaratishni istardi; Parij tinchlik konferensiyasi davridagi optimal rejalardan biri: Sharqiy Prussiya va Germaniyaning Königsberg shahrini Polsha bilan bojxona ittifoqiga qoʻshishni oʻz ichiga olgan edi. Shu bilan birga, sobiq Polsha-Litva Hamdoʻstligining aniq chegaralari istalmagan, garchi Roman Dmowski tomonidan ochilish gambiti sifatida eslatib oʻtilgan. Polsha va uning aholisi oʻz davlatlarini (masalan, Ukraina, Belorussiya va Boltiqboʻyi: Litva, Latviya, Estoniya) yaratish uchun kurashayotgan paytdan beri bu yerning katta qismi Rossiya imperiyasi tomonidan nazorat qilingan. Polsha rahbariyati xalqni 17-asr chegaralariga qaytarishni maqsad qilmagan. Polsha siyosatchilari oʻrtasida Polsha boshchiligidagi yangi davlat qancha hududni oʻz ichiga olishi va u qanday shaklda boʻlishi kerakligi haqida turlicha fikr bildirgan. Yuzef Piłsudski demokratik, Polsha boshchiligidagi mustaqil davlatlar federatsiyasini tuzish tarafdori edi. Sovet Rossiyasi bilan urush. Sovetlar bilan harbiy toʻqnashuv Polshaning sharqdagi chegaralarini belgilovchi omil boʻldi. Piłsudski Ukrainaning qolgan qismi (Kiyevdagi Polshaga doʻst hukumat boshchiligida u oʻrnatishga yordam berishi kerak edi) va Litva bilan federatsiya yaratishni va shu tariqa " Intermarium " (polyakcha: „Międzymorze“, tom maʼnoda) deb nomlangan Markaziy va Sharqiy Yevropa federatsiyasini tashkil qilishni rejalashtirgandi. „dengizlar orasidagi hudud“). Rossiyaning yangi kommunistik hukumati rahbari Lenin Polshani urushdan keyingi uyushmagan Germaniyaning ishchilar sinfiga kommunizm oʻtishi uchun koʻprik sifatida koʻrdi. Va bu masala yanada murakkablashdi, chunki baʼzi bahsli hududlar 18-asrning oxirida boʻlinganidan beri turli xil iqtisodiy va siyosiy oʻziga xosliklarni oʻzlashtirgan, baʼzilarida esa etnik polyak koʻpchilik boʻlmagan, birinchi navbatda, ularni polyaklar oʻzlarining tarixiy hududlari deb bilishgan chunki ular Polshani koʻp millatli davlat sifatida tasavvur qilishgan. 1919-yilda boshlangan Polsha-Sovet urushi mintaqaviy urushlarning eng muhimi boʻldi. Piłsudskiy birinchi marta 1920-yilda Ukrainaga yirik harbiy hujumni amalga oshirdi va may oyida Polsha-Ukraina qoʻshinlari Kievga etib borishdi. ammo, bir necha hafta oʻtgach, Polsha hujumi Sovet qarshi hujumiga duch keldi va Polsha qoʻshinlari chekinishga majbur boʻldi. Polsha Ukrainadan quvib chiqarildi. lekin Varshava jangida Piłsudski ajoyib qarshi hujum uyushtirdi va mashhur gʻalabaga erishdi. Ushbu „Vistuladagi moʻjiza“ Polsha xotirasida ramziy gʻalabaga aylandi. Piłsudski qizil kuchlarni sharqqa surib, hujumni davom ettirdi. Oxir-oqibat, charchagan ikkala tomon 1921-yil boshida Rigada Belorussiya va Ukrainaning bahsli hududlarini ajratuvchi tinchlik shartnomasi ikki jangchi oʻrtasida imzolandi. Ushbu kelishuv Antanta bilan tuzilgan xalqaro shartnomada tan olingan. Sovet tarixshunosligida Polsha-Sovet urushi „ Oq qutblarga qarshi urush“ deb ham atalgan. Riga kelishuvi butun mintaqaning keyingi yillardagi taqdiriga katta taʼsir qildi. Ukrainlar va belaruslar oʻzlarining davlati yoki viloyatisiz qolishdi va baʼzi polshaliklar ham Sovet Ittifoqi chegaralarida boʻlishdi. Fuqarolarining uchdan bir qismi etnik boʻlmagan polyaklar boʻlgan yangi tashkil etilgan Ikkinchi Polsha Respublikasi bu jarayonda oʻzini begona his qilgan mamlakatdagi etnik ozchiliklar hisobidan Polsha oʻziga xosligi, madaniyati va tilini targʻib qilish bilan shugʻullangan. Demokratiyadan avtoritar hukumatgacha. Qayta tuzilgan Polsha koʻplab qiyin muammolarga duch keldi: keng koʻlamli urush zarari, vayron boʻlgan iqtisodiyot, milliy ozchiliklardan tashkil topgan aholining uchdan bir qismi, asosan Germaniya sanoat manfaatlari nazorati ostidagi iqtisod va uch zonani qayta birlashtirish zarurati. boʻlinish davrida majburan ajratilgan. Polshaning rasmiy siyosiy hayoti 1921-yilda Polshani Fransiyaning Uchinchi respublikasi namunasidagi respublika sifatida loyihalashtirgan konstitutsiyaning qabul qilinishi bilan boshlandi. Yangi va tajribasiz hukumat jiddiy muammolarga duch keldi; allaqachon hukumat amaldorlari orasida korruptsiya avj olgan edi. Yangi davlatda inklyuzivlik haqida kelishmovchiliklar koʻp edi. Roman Dmovskiy etnik jihatdan bir hil Polsha xalqini va modernizatsiya uchun gʻarbparast nemislarga qarshi yoʻlni tasavvur qilgan; u shuningdek, kuchli antisemitizm munosabatini qoʻllab-quvvatladi va Polsha katolik va ierarxik davlat boʻlishi kerakligini taʼkidladi. Biroq, Piłsudski oʻz idealini koʻp millatli Polsha-Litva Hamdoʻstligi haqidagi tushunchalarga asosladi. Amalda bu mamlakatdagi ozchilikning ovoziga eʼtibor bermaslik va yaqin atrofdagi davlatlar bilan kelishuv izlashni anglatardi. Umumjahon saylov huquqi ozchiliklarga ovoz berish huquqini berdi, ayniqsa ular yahudiylar boshchiligidagi Milliy ozchiliklar bloki (BMN) koalitsiyasini tuzganlarida va ular birgalikda aholining uchdan bir qismini va 20% ovozni tashkil etgan. Biroq, tumanlar ozchilik vakilligini kamaytirish uchun gerrymander qilindi. BMN 1922-yilda PSL chiptasida Gabriel Narutovichni prezident etib saylashga yordam berdi, ammo u oʻng tomondan yomon hujumlarga uchradi va besh kunlik lavozimidan soʻng oʻldirildi. 1926-yilgi davlat toʻntarishi. Konstitutsiya qabul qilingandan soʻng, Pilsudski ijroiya hokimiyatining cheklangan rolidan norozi boʻlib, lavozimidan isteʼfoga chiqdi. Seymning samarasizligi uning atrofidagilarning bir qismini harbiy toʻntarish va hokimiyatni qayta tiklashni taklif qilishiga olib keldi; u yoʻq dedi. 1926-yilga kelib, u koʻndirildi va 1926-yil maydagi davlat toʻntarishini boshladi, bu esa ozgina zoʻravonlik bilan muvaffaqiyat qozondi. Keyingi oʻn yil davomida Piłsudski Polsha ishlarida umumiy mashhur markazchi rejimning kuchli shaxsi sifatida hukmronlik qildi, garchi u hech qachon mudofaa vaziridan tashqari rasmiy unvonga ega boʻlmagan. U 1921-yilgi konstitutsiyani saqlab qoldi va shovqinli, samarasiz Seym oʻz faoliyatini davom ettirdi, lekin u deyarli har doim unga xohlagan narsani berdi. Rejim tanqidchilari vaqti-vaqti bilan hibsga olindi, lekin ularning aksariyati tuhmat uchun sudga tortildi. Marshal oʻzini partizan siyosatdan ustun boʻlgan va Polsha Sotsialistik partiyasidan uzoqlashib, koʻproq xalq tomonidan qoʻllab-quvvatlangan milliy qutqaruvchi sifatida koʻrsatdi. 1935-yilda Polshaning yangi Konstitutsiyasi qabul qilindi, ammo Piłsudski tez orada vafot etdi va uning merosxoʻrlari ochiq avtoritarizmga oʻtishdi. Ikkinchi Respublika 1918-yildagi yuqori natijalarga erisha olmadi. Chexoslovakiya bundan mustasno, Markaziy Yevropaning boshqa joylarida boʻlgani kabi, demokratiyani oʻrnatishga urinish muvaffaqiyatli boʻlmadi. Iqtisodiy va ijtimoiy muammolar. Hukumat chet elga qarashli aktivlarni milliylashtirdi va ularni boshqardi, chunki ularni sotib olish uchun ichki kapital yetarli emas edi va kimga nimani olish kerakligini aniqlashdan koʻra osonroq edi. Polsha Sharqiy Yevropadagi boshqa davlatlarga qaraganda iqtisodiyotda davlatning yuqori darajada ishtirok etishi va kamroq xorijiy sarmoyaga ega edi. Iqtisodiyotni markazlashtirishga boʻlgan bunday eʼtibor Polshaning rivojlanishiga toʻsqinlik qildi. Iqtisodiyot asosan agrar sohaga asoslangan edi va 1929-yilda boshlangan butun dunyo boʻylab Buyuk Depressiya har bir sohada qiyinchiliklarni yuzaga keltirdi. Daromadlari 50% yoki undan koʻproqqa tushgan dehqonlar eng koʻp zarar koʻrdi. Ozchiliklar. Jami aholining uchdan bir qismini ozchiliklar vakillari, jumladan besh-olti million ukrainaliklar, uch milliondan ortiq yahudiylar, bir yarim million belaruslar va 800 mingga yaqin nemislar tashkil etardi. Bu ozchiliklar siyosatda chetga surilganidan va Polsha shartnomalarda rozi boʻlgan huquqlardan mahrum boʻlganidan shikoyat qilib, tobora chetlashib bordi. Tarixchi Peter D. Stachura urushlararo Polshadagi etnik muammoni koʻrib chiqdi va tarixchilarning qarashlarini umumlashtiradi, u shunday yozadi: Milliy aholining 15% ga yaqinini tashkil etuvchi va bir qancha sharqiy viloyatlarda koʻpchilik boʻlgan Ukraina ozligi bilan munosabatlar yanada keskinlashdi. Ukrainaliklar oʻzlarining polshalik mulkdorlaridan va hukumatning ularni polonizatsiya qilish siyosatidan norozi boʻlgan kambagʻal dehqonlar edi. 1924-yildan keyin maktablar ikki tilda edi (talabalar polyak tilini oʻrganishlari kerak edi) va davlat idoralarida ukrain tilidan foydalanishga ruxsat berilmagan. Baʼzi ukrainaliklar sabotaj qilishga harakat qilishdi va hukumat ommaviy hibsga olish bilan bostirildi; bu Ukraina jamoat markazlarining Polsha oʻt qoʻyishiga toqat qildi. Pravoslav cherkovlari, ayniqsa Voliniya viloyatida yopildi. Ayrim erkaklar yashirincha kirib, hukumat bilan hamkorlik qilgan ukrainaliklarga, shuningdek, Polshaning yuqori mansabdor shaxslariga suiqasd uyushtirishga uringan. 1920-yillardan boshlab Polsha hukumati yahudiylarni davlat banklaridan kredit olish, davlat sektorida ishga joylashish va biznes litsenziyalarini olishdan chetlashtirdi. 1930-yillardan boshlab yahudiylarning universitet taʼlimiga, yahudiy doʻkonlariga, yahudiy eksport firmalariga, Shechitaga, yahudiylarning tibbiy va yuridik kasblarga, biznes uyushmalariga va boshqalarga kirishiga cheklovlar qoʻyildi. 1921-22 yillarda talabalarning 25 foizi yahudiy boʻlsa, 1938-9 yilga kelib bu koʻrsatkich 8 foizga tushdi. Hukumat Milliy birlik lagerini (OZON) tashkil qildi; OZON yahudiylarning Polshadan ommaviy emigratsiyasini, yahudiylarni boykot qilishni, numerus clausus (shuningdek qarang: Getto skameykalari) va yahudiylarning huquqlarini boshqa cheklash tarafdori edi. Shu bilan birga, Polsha hukumati sionistik Irgunni qoʻllab-quvvatladi, oʻz aʼzolarini Tatra togʻlarida oʻqitdi va 1937-yilda Polsha hukumati 10 000 kishini qurollantirishga qodir boʻlgan Falastindagi yahudiy er ostiga katta hajmdagi qurollarni etkazib bera boshladi. Polsha xalqaro maydonda Falastinda yahudiylar davlati tashkil etilishini qoʻllab-quvvatladi va kelgusi 30 yil ichida sekin-asta emigratsiya Polshadagi yahudiylar aholisini 500 000 ga qisqartirishiga umid qildi va revizionist sionizm yetakchisi Zeev Jabotinskiy bilan hamkorlik qildi. Buyuk Britaniyadan Falastin mandati; uning „Evakuatsiya rejasi“ 10 yil ichida 1,5 million yahudiyni, jumladan 750 000 polshalik yahudiyni Falastinga joylashtirishni nazarda tutgan Bu g‘oya o‘z yahudiy aholisiga nisbatan ommaviy emigratsiya siyosatini olib borgan va joy qidirayotgan Polsha hukumati tomonidan iliq kutib olindi. Agrarchilik. Aholining oʻn kishidan yetti nafari fermer xo‘jaligida mehnat qilgan. Polsha qishloq xoʻjaligi Sharqiy Yevropa davlatlarining odatiy kamchiliklaridan aziyat chekdi: texnologik qoloqlik, past mahsuldorlik, kapital va bozorlarga kirish yoʻqligi. Gʻarbdagi sobiq Germaniya hududlari yogʻingarchilik va tuproq sifati yaxshiroq boʻlgan va eng samarali boʻlgan, sobiq Rossiya va Avstriya hududlari esa oʻrtacha koʻrsatkichdan past edi. Polsha dehqonlari, agar ular oʻz yerlariga egalik qilsalar va er egasiga ijara haqi toʻlamasalar, shuncha yaxshi boʻladi, deb hisoblashardi. Ular agrarlikni maʼqulladilar va yerlarni yirik mulklardan uzoqda, dehqonlarga qayta taqsimlashga chaqirdilar. Bu amalga oshirildi va koʻplab kichik fermer xoʻjaliklari hayotiy boʻlinmalarga birlashtirildi. Yer islohoti etnik jihatdan olib borildi. Gʻarbda 1919-yilda chet ellik qilingan nemislar tezda oʻz yerlarini yoʻqotdilar. Sharqda, aksincha, ukrain va belorus dehqonlari polshalik er egalari uchun dehqonchilik qildilar va erlarni qayta taqsimlash boʻyicha jiddiy harakatlar qilinmadi. Sotsialistik siyosatchi Boleslav Limanovskiy agrarizm haqida Polsha sharoitlariga mos keladigan eklektik dastur ishlab chiqdi. Xo‘jalik boshqaruvchisi sifatidagi amaliy tajribasi sotsialistik, „yagona soliq“ va slavyan jamoaviy g‘oyalari bilan uyg‘unlashib, dunyoqarashini shakllantirdi. U juda kichik xoʻjaliklarning samarasizligiga qarshi turish uchun yirik davlat xoʻjaliklari bilan agrar sotsializm shaklini taklif qildi. Mustaqil Polshada u zodagonlar mulklarini ekspropriatsiya qilishni yoqladi. Uning dehqon individualizmini kuzatishi uni Polshada ixtiyoriy kollektivizm va ijaraga olingan yerga shaxsiy egalik qilishni birlashtirishi kerakligiga ishontirdi. Xalqaro munosabatlar. Tashqi ishlar vaziri Jozef Bek 1935-yilga kelib tashqi siyosatga toʻliq mas’ul edi, ammo uning qoʻli kalta edi. 35 million aholisi boʻlgan Polsha katta aholiga ega, ammo sanoat bazasi juda zaif edi; uning urush rejalari Germaniya oʻrniga Sovet Ittifoqiga qaratilgan edi. Polsha yana ikkita kuchli diktatura — Gitler Germaniyasi va Stalin SSSR bilan uzoq chegaralarga ega edi. Overy Yevropadagi barcha yangi davlatlar haqida shunday deydi: Polsha Sovet Ittifoqi va Germaniya oʻrtasidagi mustaqil xalqlar blokining rahbari boʻlishga intildi va bu kuchlarni toʻxtatish uchun birlashdi. Biroq, Polsha oʻzining kichik qoʻshnilari bilan shunchalik koʻp tortishuvlarga duch keldiki, u hech qachon blok qura olmadi. Avvaliga Fransiya Polshani afzal koʻrdi, chunki Fransiya Germaniyaga qarshi ittifoqchi boʻlishni istadi; Fransiya ayniqsa 1919-yilgi Parij konferentsiyasida va 1920-yillarda Britaniyaning Polshani zaiflashtirish harakatlariga qarshilik koʻrsatganida yordam berdi. Ammo, 1935-yildan keyin Fransiya Bekga ishonmadi va Sharqiy Yevropaga qiziqishni yoʻqotdi va Polsha tobora yolgʻiz qoldi. 1925-yilda Berlin 1918-yildan keyingi gʻarbda Fransiya bilan chegaralarini rasman tan oldi. Xuddi shu yili Germaniya Polshadan koʻmir importini ikki baravar kamaytirdi, bu oʻz navbatida Germaniya-Polsha savdo urushini keltirib chiqardi. Sovet Ittifoqi bilan munosabatlar dushman boʻlib qoldi, ammo Piłsudski muzokaralar olib borishga tayyor edi va 1932-yilda ikki mamlakat hujum qilmaslik toʻgʻrisidagi paktni imzoladi. Oradan ko‘p o‘tmay hokimiyat tepasiga Gitler keldi. Mish-mishlarga koʻra, Piłsudski Fransiyaga Polsha va Fransiya 1933-yilda Gitlerni agʻdarish uchun oldindan harbiy zarba berishni taklif qilgan. Bundan tashqari, Fransiyada hech kim Polshadan bunday soʻrov haqida xabar bermadi. Piłsudski Danzigga nisbatan Gitler darhol maʼqullagan talablarni qoʻydi; Polsha va fashistlar Germaniyasi oʻrtasidagi munosabatlar doʻstona tus oldi va ular 1934-yil yanvar oyida Germaniya-Polsha hujum qilmaslik toʻgʻrisidagi paktni imzoladilar. Shu bilan birga, Chexoslovakiya, Ruminiya va Yugoslaviya Kichik Antantada Fransiya koʻmagida ittifoqchi boʻlgan. Fransiya Polsha va Chexoslovakiyaning ittifoqchisi boʻlib, ularni chegaradagi kelishmovchiliklarni hal qilishga va ittifoqchi boʻlishga, shuningdek, Sovet Ittifoqi bilan hamkorlik qilishga bir necha bor urinib koʻrdi. Nafaqat chegara muammolari tufayli, balki Praganing Moskva bilan ishlashga tayyorligi Varshavaning Moskvadan uzoqlashishga boʻlgan qatʼiy qarori bilan toʻqnash kelgani uchun ham muvaffaqiyat boʻlmadi. 1934-yil may oyida Polsha-Sovet oʻrtasida imzolangan hujum qilmaslik toʻgʻrisidagi pakt 1945-yil 31 dekabrgacha uzaytirildi 1934—1939-yillarda Polsha-Sovet munosabatlari mavjud, ammo sovuq edi, Polsha-Germaniya munosabatlari normal va vaqti-vaqti bilan doʻstona edi. Harbiy qobiliyatlar. 1934-35 yillar uchun byudjetdan armiya uchun 762 million zlotich ajratilgan, bu umumiy miqdorning 32 foizini tashkil qiladi. U 7 905 ofitser, 37 000 professional askar va 211 110 militsiya askaridan iborat samarali kuchni taʼminladi. 1939-yilga kelib Polshada 37 ta piyoda diviziyasi, 11 ta otliq brigada va ikkita zirhli brigada, shuningdek artilleriya boʻlinmalarida 283 ming kishi faol xizmatda boʻlgan katta armiya mavjud edi. Yana 700 000 kishi zaxirada xizmat qilgan. Asosiy muammo mablagʻ etishmasligi edi. Cheklangan mudofaa byudjeti minimal mexanizatsiyalash imkonini berdi. Aksariyat qurollar Polshada ishlab chiqarilgan, ammo ishlab chiqarish darajasi past (7TP tanki bunga misol) va valyuta kam edi. Polsha 1942-yilda yakunlanishi kerak boʻlgan qayta qurollanish jarayonining yarmini bosib oʻtgani yordam bermadi. Fransiya va Buyuk Britaniyaning bosimi ostida safarbarlikning bekor qilinishi va safarbarlikning bir haftadan kamroq vaqt oʻtgach qayta boshlanishi chalkashliklarni keltirib chiqardi. Polshada yaxshi samolyotlar ishlab chiqaradigan davlat aviatsiya kompaniyasi PZL bor edi. 1931-yilda u 1930-yillarning boshlarida dunyodagi eng ilgʻor qiruvchi PZL P.11 ni ishlab chiqdi. Ular nemisning Messerschmitt 109 samolyotiga teng kelmasdi, ular balandroq ucha oladilar, yaxshi qurollangan va 100 uchar edilar. km/soat tezroq. Kamchiliklarga qaramay, kamida 110 gʻalaba P.11 ga 30 ga yaqin yoʻqotish uchun hisoblangan. PZL.37 Łoś ajoyib ikki dvigatelli oʻrta bombardimonchi edi. Urush boshlanganda Polshada 36 tasi jangga tayyor edi. 1939-yilda Polshada asosan eskirgan 390 ta jangovar samolyot bor edi. Germaniyada 2800 ta yangi qiruvchi samolyotlar, bombardimonchilar va transport vositalari mavjud edi. Polyaklar oʻzlarining nochor ahvoliga qaramay, bosqinchi sovetlarga qarshi ikkita jangda gʻalaba qozonishga muvaffaq boʻlishdi, shu jumladan sovet piyoda askarlari polshalik pozitsiyalarini yelkama-elka bosib, ularni pulemyotlar uchun juda oson nishonga aylantirgan. Tashqi siyosat (1935—1939). 1935-yil may oyida Piłsudski vafotidan soʻng, Polshadagi siyosat beshta yuqori martabali amaldorlar, jumladan, prezident Ignacy Mościcki tomonidan belgilandi; Vitse-prezident Yevgenius Kviatkovski ; Bosh vazir Felikyan Slavoy Skladkovski; va marshal Edvard Smigly-Rydz, armiya bosh qoʻmondoni. Tashqi siyosat tashqi ishlar vaziri polkovnik Jozef Bekning eksklyuziv sohasi edi. Saylovlar oʻtkazildi, lekin demokratiya yoʻq edi va Seym shunchaki rezina muhr edi. Polshaning Sharqiy Yevropada neytral davlatlar blokiga rahbarlik qilish orzusi 1933-yildan keyin Gaqlab qoldi, lekin uning foydaliligiga tobora kamroq ishondi. Gitlerning uzoq muddatli maqsadlari Polsha hududlarini qoʻshib olish va Polshaning qolgan qismlarini boʻysundirish edi, bu gʻoyani u 1933-yilda oʻzining eng yaqin doirasiga oshkor qilgan Polshaning yechimi Germaniya va Sovet Ittifoqi bilan normal munosabatlar siyosati edi, lekin u bilan ittifoq tuzish edi. na („teng masofa siyosati“ yoki „muvozanat“ sifatida ham tavsiflanadi). Shunga koʻra, Polsha rahbariyati Germaniyaning Rossiyaga qarshi hamkorlik takliflarini rad etdi. Shu bilan birga, Bekning maqsadi „imkon qadar Germaniya bilan alohida qarama-qarshilikdan qochish“ edi. Siyosat ikki ustunga tayandi: Polshaning Germaniya va SSSR bilan imzolagan hujum qilmaslik toʻgʻrisidagi paktlari. 1938-yil mart oyida chegaradagi voqeadan keyin Polsha Litvaga ultimatum qoʻyib, Polsha va Litva oʻrtasida diplomatik munosabatlarni tiklashni va Polsha bilan avval yopilgan chegarani qayta ochishni talab qildi. Urush xavfiga duch kelgan Litva hukumati Polsha talablarini qabul qildi. 1938-yil oktyabr oyida Myunxen kelishuvi Buyuk Britaniya va Fransiyaning roziligi bilan Germaniyaga Chexoslovakiyaning muhim nemis ozchiliklari, yaʼni Sudet deb ataladigan hududlarini egallab olishga ruxsat berdi. 1939-yil boshida Germaniya Chexoslovakiyaning qolgan qismini bosib oldi. Germaniya Polshadan Germaniyaning sunʼiy yoʻldosh davlati sifatida Anti-Komintern paktiga qoʻshilishini talab qildi. Germaniya Germaniyani Danzig, keyin esa Sharqiy Prussiya bilan bogʻlaydigan, Polshani dengizdan va asosiy savdo yoʻlidan ajratib turadigan ekstraterritorial avtomagistralni talab qildi, buni Polsha rad etdi. Germaniya, shuningdek, 1920-yilda Germaniyadan ajralib chiqqan va oʻsha paytdan beri Polsha bilan bojxona ittifoqida Erkin shahar sifatida faoliyat yurituvchi 90% nemis aholisiga ega boʻlgan, natsistlar tomonidan boshqariladigan Danzig shahrining qoʻshilishi uchun bosim oʻtkazdi. Polsha koridori va Danzig. Nemislar Versal shartnomasidan oldingi chegaralarni tiklashni xohlashdi va shuning uchun ular Polshaga yangi talablarni qoʻyishdi. Ular " Polsha koridori " ga egalik huquqini aniqlash uchun plebissit oʻtkazishni talab qilishdi. Faqat 1918-yilgacha koridorda yashovchilarga ovoz berish mumkin edi. Ovoz berishdan keyin „Germaniya“ deb eʼlon qilingan joyda yashovchi barcha polyaklar uchun ham xuddi shunday boʻladi. Dansig ovoz berishdan qatʼi nazar, Germaniyaning bir qismi boʻlishi kerak edi, ammo agar Germaniya magʻlub boʻlsa, u Germaniyadan Dansigdan Sharqiy Prussiyagacha boʻlgan avtoban tizimi orqali Sharqiy Prussiyaga kirish kafolati edi. Agar Polsha ovoz berishda yutqazsa, koridor Germaniyaga ketadi va Gdiniya dengiz porti Polshani Gdiniya bilan bog‘lovchi marshrut bilan Polsha anklaviga aylanadi. 3 aprel kuni Polshani qoʻllab-quvvatlash boʻyicha Britaniya-Fransiya kafolati eʼlon qilingandan soʻng, Danzig boʻyicha muzokaralar yakunlandi. Germaniya 1939-yil 1 sentyabrda Polshaga bostirib kirdi Danzig masalasi nemis bosqinining sababi emas edi; Gitler 1939-yil may oyida oʻz generallariga shunday dedi: „Bu Danzig emas. Biz uchun bu sharqda yashash maydonimizni kengaytirish va oziq-ovqat taʼminotini xavfsiz qilish masalasidir“. Polsha davlatini, Polsha madaniyatini va haqiqatan ham Polsha aholisini butunlay yoʻq qilish Gitlerning asosiy maqsadiga aylandi