Kino psixologiyasi. Kino psixologiyasi kino sanʼati va psixologiya oʻrtasidagi turli munosabatlarni oʻrganadigan tadqiqot sohasidir. Psixologiyada filmlar oʻquv jarayonida didaktik material sifatida, tomoshabinning psixologik xususiyatlarini oʻrganishda va psixologik maslahat berishda ragʻbatlantiruvchi material sifatida ishlatiladi. Kino sanʼati anʼanaviy va texnik sanʼat tizimlarida qoʻllaniladigan barcha ifoda vositalarining evolyutsiyasi natijasidir. Kino tomoshabinga eng kuchli taʼsir qiladi. Bu, birinchi navbatda, inson ruhiyatining tabiati bilan bogʻliq. Inson tashqi dunyodan maʼlumotlarning koʻp qismini vizual va eshitish analizatorlari orqali oladi. Kino faqat ovozli trek bilan birgalikda dinamik suratlar bilan cheklanmaydi. Kinematografiya fundamental yangiliklarga ochiq: 3D tasvirlash texnologiyalari, taktil effektlar, harakatlanuvchi stullar, hidlarni taqlid qilish. Kino insonning dunyo haqidagi tabiiy idrokini aniqroq aks ettiradi, yaʼni boshqa sanʼat turlariga qaraganda hayotga to‘liqroq taqlid qiladi. Kino insonni oʻz qahramonlari qanday his qilishini boshdan kechirishga, koʻrishga va his qilishga qodir. U voqelik bilan bevosita aloqada boʻlish tajribasini yaratadi, sub’ektni voqelikka jalb qiladi. Kino dinamik harakatlanuvchi nuqtalar va koʻrish masshtablaridan foydalanadi, kinoning ekspressiv vositalari kameraning doimiy harakatiga asoslanadi, bu doimiy ravishda turli xil tortishish burchaklaridan yangi narsalarni koʻrsatadi. Bu esa ekrandagi voqealarga tomoshabinning subyektiv jalb etilishi effektining namoyon bo‘lishining muhim omillaridan biridir. U voqelikning alohida elementlarini ekran ramkasiga qamrab oladi, diqqatni ularga qaratadi, ularga maʼlum bir badiiy-semantik maʼno beradi. Maxsus ekran maydoni tomoshabinni oʻziga tortadi, kinoda gapiradigan til uyqu tiliga yaqin: „har qanday narsadan siz har qanday narsani yaratishingiz mumkin … bu tushning mantiqidir“ (A. Yakimovich, 1993). Kino nafaqat hodisa va ob’ektlarni, balki ularning aqliy aks ettirish shakllarini ham takrorlaydi: tomoshabinning idrok etish faolligi, diqqatni jamlash, fikrlash mehnati. U psixika mexanizmlari qonunlariga muvofiq ishlaydi. Kino tomoshabinning hissiy holati va ixtiyoriy harakatlariga taqlid qilishi mumkin. Kinoda namoyish etilgan voqelik tomoshabinga maʼlum bir yashirin hissiy va semantik tarkibni ushlash imkonini beradi. Sanʼat asari tomoshabinning ichki ishini, uning holatini oʻzgartirishni ragʻbatlantiradi. Filmni idrok etish insonning voqelikni idrok etishiga eng yaqin. Ekrandan qabul qilingan tasvirlar koʻpincha tomoshabinning xotirasida paydo boʻladi, tushida paydo boʻladi. Maʼlumki, ishtiyoqli kino muxlislari baʼzan filmlardagi rasmlar xotiralarini haqiqiy hayot voqealaridan ajrata olmaydilar. Kino suratga olish "vaqtdan haykaltaroshlik ", muayyan hodisa va narsalarni taqdim etishning ekran vaqti kinoning muhim badiiy qurilmasidir. Kino vaqtni oʻzgartiradi, tomoshabinning kechinmalarini boshqaradi — haqiqat tuygʻusini boshqaradi, uni chuqurlashtiradi va kuchaytiradi. Kinoda millati, jinsi, madaniy mansubligidan qatʼiy nazar oʻqish mumkin boʻlgan universal tasvirlar tili mavjud. Kinoning psixologik tadqiqotining asosiy yoʻnalishlari.. Psixofiziologiya. Kinoni oʻrganishning birinchi usullaridan biri refleksologiya edi. Bu usul V. Bekhterevning ishiga asoslanadi. . U psixologik hodisalarni, ularning tashqi koʻrinishlarini oʻrganishning ob’ektiv usullarini taklif qildi: mimika, imo-ishoralar, nutq, harakatlar, nafas olishning oʻzgarishi, yurak urishi va boshqalar. d. Sanʼat tadqiqotlari ushbu usulning alohida qoʻllanilishiga aylandi. S. Eyzenshteyn refleksologiya laboratoriyasida sanʼat nazariyasini oʻrgangan. Sotsiologiya. E. Konstantinovskiy „ajoyib hodisalar“ ikki omil oʻrtasidagi oʻzaro taʼsir, deb hisoblardi: individual va ommaviy sahna mujassamlash komplekslari va tomoshabinlar jamoasi oʻrtasidagi. Bu oʻzaro taʼsir biosotsial jarayon boʻlib, biologik va ijtimoiy nuqtai nazardan oʻrganilishi kerak. 1920-yillarda kino tomoshabinlarini oʻrganish fan sifatida psixologiya bilan chambarchas bogʻliq edi. Tomoshabinni oʻrganish eksperimental usullarga asoslangan edi, koʻplab yangi yoʻnalishlar paydo boʻldi. Uy psixologiyasi. 30-yillarda D.Uznadze „munosabat“ psixologiyasi boʻyicha tadqiqotlar ustida ishladi, bu psixologiya boshqa narsalar qatori kino idrok etish mexanizmlarini ham tushuntiradi. L. Vygotskiy estetik reaksiyani chuqur tahlil qilgan, fantaziya bilan bog‘liq bo‘lgan idrokning ichki jarayoniga katta ahamiyat bergan, hissiyot „tanamizning mimik, pantomimik, sekretor, somatik reaktsiyalarida unchalik ko‘p emas“, balki fantaziya orqali ifodalanishini taʼkidlagan. N. Agadjanova filmga munosabatni belgilovchi apriori, ilgari ishlab chiqilgan, oʻrgatilgan va ildiz otgan mulohazalar haqida gapirdi, D. Uznadze buni „oʻrnatish“ deb ataydi.