Suyunchxoʻjaxon. Suyunchxoʻjahon, Suyunchakxon, Suyunchik sulton ( 1454-yil – 1525-yil, Toshkent) – Toshkentni boshqargan shayboniylardan boʻlgan oʻzbek xoni (1503–1525-yillar). Abulxayrxon va Ulugʻbekning qizi Robiya Sulton begimning farzandi. Oʻzbek ulusiga hukmronlik qilish uchun shayboniylarning Oʻrusxon, Kirayxon va Jonibeklar bilan boʻlgan kurashida qatnashgan. Shayboniyxon bilan birga Movarounnahrni bosib olishda faol ishtirok etgan. Shayboniyxon Movarounnahrni egallagach, Samarqandni poytaxt qilib, Turkistonni Koʻchkunchixonga, Toshkentni Suyunchxoʻjahonga bergan. Xoja Abulbaqo ibn Bahouddinning „Jome al-maqomot“ asari (17-asr)da yozilishicha, Suyunchxoʻjahon boshliq shayboniylar qoʻshini Toshkentni qamal qilganda Shayx Xovand Tohurning avlodi – Xoʻja Tohir shaharni qahramonona mudofaasiga rahbarlik qilgan, biroq shahar Suyunchxoʻjahon qoʻliga oʻtgan. Suyunchxoʻjahonning chigʻatoylardan Sulton Saidxon bilan Toshkent uchun kurashi xalq boshiga koʻp kulfatlar keltirgan. 1509-yil 23-fevralda Sayxun boʻyida Qozoq xonligiga qarshi otlangan Shayboniyxon huzuriga boshqa sultonlar qatori Suyunchxoʻjahon ham Toshkentdan 13 ming kishilik qoʻshin bilan yordamga kelgan. Roʻzbehxon Isfahoniyning yozishicha, bu qoʻshin oʻzining jipsligi, jangovarligi bilan alohida ajralib turgan va jangda katta shijoat koʻrsatgan. 1510-yil Shayboniyxon oʻlimidan soʻng Samarqanddagi Bibixonim masjidida shayboniy sultonlar Toshkent hokimi Suyunchxoʻjahonga qasamyod qilganlar, Suyunchxoʻjahon sulola boshligʻi deb eʼlon qilingan. Suyunchxoʻjahon qarindosh-urugʻlariga Shayboniyxon tortib olgan mulklarini qaytarib bergan. Lekin shunga qaramay shayboniy sultonlar oilasidagi ittifoq oʻz oʻrniga tushmagan. 1510-yil shayboniylarning yoshi ulugʻi Koʻchkunchixon yangi xon etib saylangan. 1511—1512-yillarda Suyunchxoʻjahon shayboniylarning Boburga va Sulton Saidxonga (1512—1514) qarshi kurashlarida qatnashgan. Suyunchxoʻjahon esdaliklari Mahmud ibn Usmon Koʻhistoniyning „Tarixi Abulxayrxoniy“ asariga asos qilib olingan. Suyunchxoʻjahonning qabri Toshkentdagi Baroqxon madrasasida joylashgan. Madaniyat sohasidagi siyosati. Suyunchxoʻjahon davridan boshlab va uning vorislari davrida oʻzbek tilining oʻlka adabiy hayotida tutgan oʻrni kuchaydi. Toshkent koʻplab intellektual elita vakillarini jalb qiladigan markazga aylanib bordi. Suyunchxoʻjahonning buyrugʻi bilan bir qancha asarlar fors tilidan oʻzbek tiliga tarjima qilingan. Keyinchalik fors shoiri Saʼdiy Sheroziyning goʻzal dizayndagi „Boʻston“ qoʻlyozmasi uning oʻgʻli Navroʻz Ahmadxon uchun koʻchirildi. Toshkent mahalliy hukmdorlarining rasmiy hujjatlari ham eski oʻzbek tilida yuritilgan. Bunday hujjatlarning namunalari, masalan, „Yorliqlar toʻplami“ dan ilgari nomaʼlum boʻlgan hujjatlar hali ham saqlanadi. Bu hujjatlar OʻzFA Sharqshunoslik instituti qoʻlyozma fondiga „1644“ inventar raqami bilan kiritilgan va fanda katta qiziqish uygʻotmoqda. Toʻplamda XVI-XIX asrlarga oid xonlar va mahalliy hukmdorlar tomonidan „avliyo“ Sulton Said avlodlari boʻlgan Qoraskan sayidlari nomidan chiqarilgan 146 ta farmon, suyurgʻol va tarxon hujjatlari mavjud. Eng birinchi hujjat Suyunchxoʻjahon tomonidan hijriy 928 (1521/1522)-yilda Said Fozil Ali nomiga, eng soʻnggisi esa Xudoyorxonning oʻgʻli Nasriddinxon hijriy 1292-yil rajab oyida (1876-yil avgust) Said Jaloliddin Xoʻja nomiga berilgan. Suyunchxoʻjahon maʼrifatparvar hukmdor boʻlib, ajdodlari Mirzo Ulugʻbek va Abulxayrxon anʼanalariga amal qilib, oʻz saroyida mashhur olimlar, yozuvchilar va shoirlarni toʻplagan. Ulardan Zayniddin Vosifiy, Abdulloh Nasrullohiy, Mas’ud bin Usmoniy Koʻhistoniylar tilga olinadi. Shuningdek, Vosifiy 1518-yildan Suyunchxoʻjahonning oʻgʻli Keldi Muhammadning tarbiyachisi boʻlib, 1525-yilda otasi vafotidan soʻng u bilan birga Toshkentga koʻchib oʻtgan, Keldi Muhammadning vafotidan soʻng u bilan birga Toshkentga koʻchib kelgan uning oʻgʻli Abulmuzaffar Hasan Sultonning tarbiyachisiga aylangan. Abdulloh Nasrullohiy Suyunchxoʻjahon buyrugʻiga binoan eski oʻzbek tilida oʻzining „Zubdat ul-asar“ tarixiy asarini eski oʻzbek tilida yozgan. Akademik V. V. Bartoldning fikricha, Mas’ud bin Usmoniy Koʻhistoniyning „Taʼrixi Abulxayrxoniy“ tarixiy asari voqealar ishtirokchilaridan biri, ehtimol Suyunchxoʻjahonning oʻzining hikoyalariga asoslangan va boshqa fikrlarga koʻra, bu hujjatlar saqlanib qolmagan. Toshkentdagi mashhur chorbogʻ, toʻrt qismdan iborat „Kaykovus“ bogʻi qurilishi Suyunchxoʻjahon nomi bilan bogʻlanadi. Shoirlar, yozuvchilar, sozandalar, fiqhshunoslar bu bogʻda toʻplanib, adabiy bahslar – majlislar, bayramlar oʻtkazganlar. Shuningdek, bogʻda Toshkent xoni qarorgohi va asosan oʻzbek sultonlari janglarida yaralanganlar uchun kasalxona boʻlgan. Oilasi. Suyunchxoʻjahonning ikki oʻgʻli boʻlgan: Toshkentda hukmronlik qilgan Keldi Muhammad (1525-1532) va 1532—1551-yillarda Toshkentda ham hukmronlik qilgan, 1552—1556-yillarda Samarqandda xon deb eʼlon qilingan Navroʻz Ahmadxon. Uning nevaralari Boboxon va Darveshxon Toshkent, Andijon va Turkistonni birgalikda boshqargan. Vafoti. Suyunchoʻjahon 1525-yilda Toshkentda vafot etadi. Rivoyatlarga koʻra, Suyunxoʻjahon Turkistonda dafn etilgan va uning qabri oʻsha yerda joylashgan. Ammo afsona tarixiy voqelikka mos kelmaydi. Suyunchxoʻjahon maqbarasi – Koʻk-Gumbaz maqbarasi Toshkentdagi Baroqxon madrasasi meʼmoriy majmuasida, Hazrati Imom majmuasida joylashgan. 1525-yilda Toshkent merosida hokimiyat uning oʻgʻli Keldi Muhammadga oʻtadi. Xonning zamondoshi Abdulloh Nasrullohiy qalamiga mansub „Zubdat ul-asar“ tarixiy asarida Suyunchxoʻjahonning oʻlimi haqidagi hikoyada xon oʻlimidan oldin oʻz oʻgʻli – „Sultonlar sultonini“, yaʼni Keldi Muhammadxonni (Muhammad sulton) chaqirgani va hokimyatni unga topshirgani aytiladi. Manbalar.