Saʼdulla Hakim. Saʼdulla Hakim — Oʻzbekistonlik ijodkor-tarjimon. 1951-yil 25-martda Jizzax viloyati, Forish tumanidagi Garasha qishlog‘ida tug‘ilgan. ToshDU (hozirgi O‘zbekiston Milliy universiteti)ning jurnalistika fakultetida tahsil olgan. „Hamal tonglari“ (1981), „Sen kutgan bahor“ (1986) kabi asarlar muallifi. Mehnat faoliyati. „Saodat“ jurnali, „Oʻzbekiston adabiyoti va sanʼati“, „Oʻzbekiston ovozi“ gazetalarida adabiyot va sanʼat bo‘limi mudiri, masʼul kotib. „Maʼrifat“ gazetasi rahbari (1992-1996). „Turkiston press“ Axborot agentligida bosh direktor, „O‘zbekiston adabiyoti va sanʼati“ gazetasida bosh muharrir. Asarlari. „Hamal tonglari“ (1981), „Sen kutgan bahor“ (1986), „Yoz oqshomi“ (1996), „Ona so‘z“ (2000), „Saylanma“ (2001), „Ko‘ngil yuzi“ (2006), „Esimda qolganlar“, „Atom qaʼriga sayohat“, „Ko‘hna naql“ (2011), „Oqsaroy“. Dostonlari. „Bola Botir“ (2013), „Olis yulduz“. Tarjimalari. Gyote, Pushkin, Lermontov, Yesenin, Yunus Emro kabi shoirlarning sheʼrlarini tarjima qilgan. Mukofotlari. „Saylanma“ kitobi uchun 2002-yili „Eng ulug‘, eng aziz“ respublika tanlovi g‘olibi. „O‘zbekiston Respublikasida xizmat ko‘rsatgan madaniyat xodimi“ unvoni (2002). Sheʼrlaridan namunalar. Navoiy va Bobur Ona tili ori, g‘ururi Asrlardan sado beradi. Navoiydan so‘z ayta turib, Tilga Bobur kelaveradi. Olti kunda yaralmish olam Va odam ham. Shukrona ayta Biz fevralning olti kunida Tug‘ilamiz har yili qayta. Hali borliq qish uyqusida, Hali ko‘zin ochmayin bodom, — Turkiy zamin kengliklarida Chaparasta gullaydi odam. Sen, ey ko‘ngil, gar tilarsan xo‘b, So‘z sehridan umringga najot, — Mir Alisher etagini o‘p, Bobur Mirzo eshigida yot… Ona tili ori, g‘ururi Asrlardan sado beradi. Navoiydan so‘z ayta turib Dilga Bobur kelaveradi! O‘zbekcha parvoz Ota-bola Dedal va Ikar Qissasini ko‘pchilik bilar. Bola zoti borki, ularday Ko‘kda qanot yozgisi kelar. Menda boshqa orzu xayoli: Bulutlarni parqudek quchib, Nega xuddi qushlar misoli Odamlar µam yurmaydi uchib? Bu olamga kelgan zaµoti Solmasalar yo‘rgakka, zora O‘sib chiqarmidi qanoti Hech bo‘lmasa bir qur, bir bora. Uchay desa biri birovin Oyog‘idan qolmasa tortib, Kabutardek oshib o‘mbaloq Samoviy shavq etardi tortiq. Yeb yotmasa ichu etini Hasad degan yovuz bir balo, Havas qanot bo‘lib, betinim Ucharmidi ko‘klarda aʼlo. Oshiqlarning yo‘lida to‘siq Bo‘lmasaydi agar Yosuman, Tillarida muhabbat qo‘shiq, Tushmasmidi ishq samosidan. Yigit uchsa kiyib beqasam, Qiz egnida porlasa atlas, Jilva qilib kamalak, chindan Yulduzlar-da qilardi havas. Turfa libos kiysa el-ulus, Chiroy ochib falak har burji O‘kchasini ko‘z-ko‘z etib rus, Papoq kiyib uchardi gurji. O‘zbek uchsa… qirg‘ovul kabi Tezda qaytib qo‘nar edi u. Ketmas edi issiq yurt izlab, Ayozga ham ko‘nar edi u. Qo‘nganida dalasin chopib, Uchganida sochar edi don. Bulutzorda yomg‘irni boqib, Oy bo‘yniga taqardi marjon. Magar parvoz etsa ham, ayon, Boshqalarga o‘xshamasdi ul. Uchar edi belida belbog‘, Boshda do‘ppi, chekkasida gul!