Postmodern adabiyoti. Postmodern adabiyot 20-asrning ikkinchi yarmidagi adabiy hodisa boʻlib, quyidagi xususiyatlar bilan ajralib turadi: parchalanish; kinoya ; qora hazil va boshqalar. Shuningdek, modernistik adabiyotga xos boʻlgan maʼrifatparvarlik gʻoyalariga munosabat. Adabiyotdagi postmodernizm, umuman postmodernizm kabi, taʼrif berish qiyin — hodisaning aniq xususiyatlari, chegaralari va ahamiyati haqida aniq fikr yoʻq. Ammo, boshqa sanʼat uslublarida boʻlgani kabi, postmodernizm adabiyotini ham oldingi uslub bilan taqqoslash orqali tasvirlash mumkin. Masalan, postmodernistik asar muallifi tartibsiz dunyoda maʼno izlashni inkor etib, ko‘pincha o‘ynoqi shaklda maʼnoning o‘ziga xos imkoniyatidan qochadi va uning romani ko‘pincha bu izlanishga parodiya bo‘lib qoladi. Postmodern yozuvchilar imkoniyatni isteʼdoddan ustun qoʻyadilar va oʻz-oʻzini parodiya va metafiksatsiya orqali muallifning obroʻsi va kuchini shubha ostiga qoʻyadilar. Yuqori va ommaviy sanʼat oʻrtasidagi chegara mavjudligi ham shubha ostiga qoʻyilgan, postmodernist muallif pastishani qoʻllash va ilgari adabiyot uchun yaroqsiz deb hisoblangan mavzu va janrlarni birlashtirish orqali xiralashtiradi. Kelib chiqishi. Postmodern mualliflar klassik adabiyotning baʼzi asarlarini hikoya qilish va tuzilish bilan bogʻliq tajribalariga taʼsir qilganini taʼkidlaydilar: bular Don Kixot, 1001 kecha, Dekameron, Kandid va boshqalar. Ingliz tilidagi adabiyotda Lorens Sternning „ Jentlmen Tristram Shandining hayoti va fikrlari“ (1759) asari parodiyaga katta urg‘u bergani va hikoya bilan tajriba o‘tkazishi bilan ko‘pincha postmodernizmning dastlabki asoschisi sifatida tilga olinadi. XIX-asr adabiyotida maʼrifatparvarlik gʻoyalariga, parodiya va adabiy oʻyinlarga, jumladan Bayronning satirasiga (ayniqsa, uning „Don Xuan“iga) ham hujumlar mavjud; Tomas Karlaylning " Sartor Resartus ", Alfred Jarrining „Qirol Ubu“ va oʻzining patafizikasi ; Lyuis Kerrollning maʼno va maʼnolar bilan oʻyin tajribalari; Lautreamont, Artur Rimbaud, Oskar Wilde asarlari. Modernistik adabiyot bilan taqqoslash. Adabiyotdagi modernistik va postmodernistik yo‘nalishlar ham XIX-asr realizmidan ajralib turadi. Xarakterni shakllantirishda bu tendentsiyalar sub’ektiv boʻlib, tashqi voqelikdan ongning ichki holatini oʻrganishga oʻtadi, " ong oqimi „ dan (modernist yozuvchilar Virjiniya Vulf va Jeyms Joys asarlarida takomillashtirilgan uslub) yoki lirizm va falsafani birlashtiradi. kashfiyot sheʼriyati“ kabi Tomas Eliotning „ Boʻsh yer“ . Parchalanish — hikoya va personajlar tuzilishida — zamonaviy va postmodern adabiyotining yana bir umumiy xususiyati. „Chiqindi yer“ ko‘pincha modernistik va postmodernistik adabiyot o‘rtasidagi chegara namunasi sifatida tilga olinadi. Qismlari bir-biri bilan rasmiy ravishda bogʻlanmagan sheʼrning parchalanishi, pastishaning qoʻllanishi uni postmodern adabiyotga yaqinlashtiradi, ammo "Chiqindi hikoyachisi „bu parchalarni men oʻz vayronalarimga qarshi qoʻyganman“ deydi. Modernistik adabiyotda parchalanish va ekstremal subyektivlik ekzistensial inqiroz yoki Freydning ichki ziddiyatini, hal qilinishi kerak boʻlgan muammoni aks ettiradi va rassom koʻpincha buni qila oladigan va qilishi kerak. Postmodernistlar esa bu tartibsizlikning engib bo‘lmasligini ko‘rsatadilar: sanʼatkor ojiz, „xarobalar“dan yagona panoh bu tartibsizliklar ichida o‘ynashdir. Oʻyin shakli koʻplab modernistik asarlarda mavjud (masalan, Joysning Finnegans Wake, Orlandoda Virjiniya Vulf), ular postmodernizmga juda yaqin boʻlib tuyulishi mumkin, ammo ikkinchisida oʻyin shakli markaziy oʻrinni egallaydi va tartibning haqiqiy yutugʻidir. va maʼno istalmagan. Adabiyotshunos olim Brayan MakXeyl modernizmdan postmodernizmga o‘tish haqida gapirar ekan, modernistik adabiyotning markazida gnoseologik masalalar turganini, postmodernistlarni esa, asosan, ontologik savollar qiziqtiradi. Yana qarang. Eksperimental adabiyot