Eksperimentni rejalashtirish. Eksperimentni rejalashtirish psixologik tadqiqotni tashkil etishning eng muhim bosqichlaridan biri boʻlib, unda tadqiqotchi amaliyotda amalga oshirish uchun eksperimentning eng maqbul modelini (yaʼni rejasini) loyihalashga harakat qiladi. Yaxshi ishlab chiqilgan tadqiqot sxemasi, rejasi tadqiqotda haqiqiylik, ishonchlilik va aniqlikning maqbul qiymatlariga erishishga, kundalik „spontan eksperiment“ da kuzatib borish qiyin boʻlgan nuanslarni taʼminlashga imkon beradi. Koʻpincha, rejani tuzatish uchun eksperimentchilar pilot yoki sinov deb ataladigan tadqiqotni oʻtkazadilar, bu kelajakdagi ilmiy eksperimentning „loyihasi“ sifatida qaralishi mumkin. Eksperimenttal rejaga javob beradigan asosiy savollar. Uchuvchi reja quyidagi asosiy savollarga javob berishga moʻljallangan: Rejalashtirish bosqichlari. Rejalashtirish ikki bosqichni oʻz ichiga oladi : Rasmiy rejalashtirishning asosiy maqsadi natijalarni buzish sabablarining maksimal sonini yoʻq qilishdir. Rejalar turlari. Oddiy rejalar. Oddiy dizaynlar yoki bitta faktorli dizaynlar faqat bitta mustaqil oʻzgaruvchining bogʻliq oʻzgaruvchiga taʼsirini oʻrganishni oʻz ichiga oladi. Bunday rejalarning afzalligi ularning mustaqil oʻzgaruvchining taʼsirini oʻrnatishdagi samaradorligi, shuningdek, natijalarni tahlil qilish va sharhlash qulayligidir. Kamchilik — mustaqil va qaram oʻzgaruvchilar oʻrtasidagi funktsional bogʻliqlik haqida xulosa chiqarishning mumkin emasligi. Ikki mustaqil guruh ishtirokidagi tajribalar. Ikki mustaqil guruhni oʻz ichiga olgan eksperimentlar — eksperimental va nazorat — tajribalar, ularda faqat eksperimental guruh eksperimental taʼsirga duchor boʻladi, nazorat guruhi esa odatda qiladigan ishni davom ettiradi. Bunday tajribalarning maqsadi bitta mustaqil oʻzgaruvchining harakatini sinab koʻrishdir. Kompleks rejalar. Bir nechta mustaqil oʻzgaruvchilarning taʼsirini (faktorial dizayn) yoki bitta mustaqil oʻzgaruvchining turli gradatsiyalarining ketma-ket taʼsirini (koʻp darajali dizaynlar) oʻrganadigan eksperimentlar uchun kompleks rejalar tuziladi. Koʻp darajali tajribalar uchun rejalar. Agar tajribalar bitta mustaqil oʻzgaruvchidan foydalansa, uning faqat ikkita qiymati oʻrganilgan vaziyat qoida emas, balki istisno hisoblanadi. Koʻpgina bir oʻzgaruvchan tadqiqotlar mustaqil oʻzgaruvchi uchun uch yoki undan ortiq qiymatga ega — bunday dizaynlar koʻpincha bir oʻzgaruvchan koʻp darajali dizaynlar deb ataladi. Bunday rejalar chiziqli boʻlmagan taʼsirlarni oʻrganish uchun ham (yaʼni, mustaqil oʻzgaruvchi ikkidan ortiq qiymat oladigan holatlar) va muqobil farazlarni tekshirish uchun ishlatilishi mumkin. Bunday rejalarning afzalligi mustaqil va qaram oʻzgaruvchilar oʻrtasidagi funktsional munosabatlar turini aniqlash qobiliyatidir. Kamchiliklari shundaki, bu juda koʻp vaqtni oladi va koʻproq ishtirokchilarni jalb qilish zarurati. Faktorli rejalar. Faktorial dizaynlar bir nechta mustaqil oʻzgaruvchilardan foydalanishni oʻz ichiga oladi. Bunday oʻzgaruvchilar yoki omillarning soni har qanday boʻlishi mumkin, lekin odatda ular ikki, uch, kamroq toʻrttadan foydalanish bilan cheklanadi. Faktorial dizaynlar mustaqil oʻzgaruvchilar sonini va har bir oʻzgaruvchi tomonidan olingan qiymatlar (darajalar) sonini koʻrsatadigan raqamlash tizimi yordamida tavsiflanadi. Masalan, 2x3 faktorial dizayn („ikkidan uch“) ikkita mustaqil oʻzgaruvchiga (omillarga) ega boʻlib, ulardan birinchisi ikkita qiymatni („2“), ikkinchisi esa uchta qiymatni („3“) oladi. ; faktorial dizayn 3x4x5 mos ravishda „3“, „4“ va „5“ qiymatlarini qabul qiluvchi uchta mustaqil oʻzgaruvchiga ega. Kvazi-eksperimental rejalar. Kvazi-eksperimental dizaynlar — bu oʻzgaruvchilar ustidan toʻliq nazorat qilinmaganligi sababli sabab-oqibat munosabatlarining mavjudligi toʻgʻrisida xulosa chiqarish mumkin boʻlmagan tajribalar uchun dizaynlar. Kvazi-eksperimental dizayn tushunchasi Kempbell va Stenli tomonidan tadqiqot uchun eksperimental va kvazi-eksperimental dizaynlarda kiritilgan (Cambell, DT & Stanley, JC, 1966). Bu laboratoriyadan koʻra kamroq qattiqroq muhitda tadqiqot oʻtkazmoqchi boʻlgan psixologlar duch keladigan baʼzi muammolarni bartaraf etish uchun qilingan. Kvazi-eksperimental dizaynlar koʻpincha amaliy psixologiyada qoʻllanadi. Ex post fakto rejalari. Voqea sodir boʻlgandan keyin maʼlumotlar toʻplangan va tahlil qilinadigan tadqiqotlar, "ex post facto" tadqiqotlar deb ataladi, koʻplab mutaxassislar tomonidan kvazi-eksperimental deb tasniflanadi. Bunday tadqiqotlar koʻpincha sotsiologiya, pedagogika, klinik psixologiya va nöropsikologiyada amalga oshiriladi. "Ex post-fakto" tadqiqotining mohiyati shundan iboratki, eksperimentatorning oʻzi sub’ektlarga taʼsir qilmaydi: ularning hayotidagi baʼzi bir real voqea taʼsir qiladi. Korrelyatsiya tadqiqoti — bir nechta (ikki yoki undan ortiq) oʻzgaruvchilar oʻrtasidagi statistik bogʻliqlik (korrelyatsiya) gipotezasini tasdiqlash yoki rad etish uchun oʻtkaziladigan tadqiqot. Bunday tadqiqot rejasi kvazi-eksperimental rejadan farqlanadi, chunki u oʻrganilayotgan ob’ektga boshqariladigan taʼsir koʻrsatmaydi. Korrelyatsion tadqiqotda olim shaxsning bir nechta psixik xususiyatlari oʻrtasida yoki maʼlum tashqi darajalar va ruhiy holatlar oʻrtasida statistik bogʻliqlik mavjudligini faraz qiladi, sababi bogʻliqlik haqidagi taxminlar muhokama qilinmaydi. Mavzular ekvivalent, oʻzgarmas sharoitda boʻlishi kerak. Umuman olganda, bunday tadqiqotning dizayni PxO („mavzular“ x „oʻlchovlar“) deb taʼriflanishi mumkin.