Prajnaparamita. Prajnaparamita (sanskritcha: प्रज्ञापारमिता) – „cheksiz aql-zakovat“ yoki „mukammal idrok“ degan maʼnoni anglatuvchi Mahayana buddizmining asosiy tushunchalaridan biri. Bu haqiqatning mohiyatini mukammal anglash usuli hamda Qalb Sutra va Olmos Sutra kabi matnlarni oʻz ichiga olgan maxsus Mahayana sutralari toʻplamiga ham ishora qiladi. Bu atama sanskritcha "prajñā" („donolik“, „bilim“) va "pāramitā" („mukammallik“, „aql-idrokdan oliyroq tushunchalar“, „narigi tomonga oʻtish“) soʻzlarining birlashmasidan hosil boʻlgan. Prajnaparamita Mahayana buddizmining markaziy gʻoyalari – boʻshliq ("śūnyatā"), mohiyatsizlik ("svabhāva" yoʻqligi), narsalarning illuzyon tabiati ("māyā]"), barcha hodisalarning „tugʻilmagan“ ("anutpada")ligi va Nāgārjunaning Madhyamaka falsafasi bilan chambarchas bogʻliq. Bu tushunchani amaliyotda qoʻllash va tushunish Bodhisattva yoʻlining ajralmas qismi hisoblanadi. Edward Conzening fikricha, Prajnaparamita Sutralari „miloddan avvalgi 100-yildan milodiy 600-yilgacha Hindiston yarim orolining bir qismida yozilgan qirqga yaqin matnlar toʻplamidir“. Baʼzi Prajnaparamita sutralari eng qadimgi Mahayana sutralari qatoriga kiradi.