Ekspressionistik arxitektura. Ekspressionistik arxitektura uslubi 20-asrning birinchi oʻn yilliklarida Germaniyada ayniqsa rivojlangan va hukmron boʻlgan ekspressionistik tasviriy va sahna sanʼati bilan parallel ravishda Yevropada meʼmorchilikning yangi harakati sifatida paydo boʻldi. Gʻisht ekspressionizmi Germaniyaning gʻarbiy va shimolida, shuningdek, Gollandiyada (u Amsterdam maktabi sifatida tanilgan) bu harakatning maxsus variantidir. 1920-yillarda. "Ekspressionistik arxitektura" atamasi dastlab nemis, golland, avstriya, chex va daniya avangardlarining 1910-yildan 1930-yilgacha boʻlgan faoliyatini amalda tavsiflagan. Keyingi qayta taʼriflar atamani orqaga qarab 1905-yilgacha uzaytirdi va uni Yevropaning qolgan qismini qamrab olish uchun kengaytirdi. Bugungi kunda asl harakatning baʼzi fazilatlarini namoyish etadigan har qanday sana yoki joyning arxitekturasiga murojaat qilish uchun maʼno yanada kengaydi, masalan; buzilish, parchalanish yoki zoʻravonlik yoki haddan tashqari stressli his-tuygʻularga toʻla boʻlgan ijodiy ishlar ham bunga misol boʻla oladi. Uslub baʼzan tabiiy biomorfik shakllardan, baʼzan esa gʻisht, poʻlat va ayniqsa shishani ommaviy ishlab chiqarish orqali taqdim etilgan yangi texnik imkoniyatlardan ilhomlangan yangi materiallar, rasmiy innovatsiyalar va juda gʻayrioddiy massivning erta modernistik tarzda qabul qilinishi bilan oʻziga xos tarzda ajralib turardi. Koʻpgina ekspressionist arxitektorlar Birinchi Jahon urushida kurashgan va ularning tajribalari 1919-yilgi Germaniya inqilobidan keyin yuzaga kelgan siyosiy tartibsizliklar va ijtimoiy gʻalayonlar bilan birgalikda utopik dunyoqarash va romantik sotsialistik kun gʻoyalarini olib keldi. Iqtisodiy sharoitlar 1914-yildan 1920-yillarning oʻrtalarigacha qurilishi zarur boʻlgan loyihalar sonini keskin toʻxtatib qoʻydi, natijada Bruno Tautning "Alp togʻlari meʼmorchiligi" va Herman Finsterlinning Formspiels "kabi" eng muhim ekspressionistik asarlari qogʻozda loyiha sifatida qolib ketdi. Efemer koʻrgazma binolari bu davrda juda koʻp va juda muhim ahamiyatga ega edi. Teatr va filmlar uchun ssenografiya ekspressionistik tasavvur uchun yana bir imkoniyat yaratdi va qattiq iqtisodiy sharoitda konventsiyalarga qarshi chiqishga urinayotgan dizaynerlar uchun qoʻshimcha daromad ham olib keltirdi. Ekspressionistik arxitekturadagi muhim voqealarga quyidagilar kiradi; Kyolndagi Werkbund koʻrgazmasi (1914), Großes Schauspielhaus, Berlin 1919-yilda tugatilishi va teatrlashtirilgan namoyishi, Shisha zanjiri harflari va Amsterdam maktabining faoliyati. Ekspressionizmning asosiy doimiy yodgorligi Potsdamdagi Erich Mendelsonning Eynshteyn minorasidir. 1925-yilga kelib, Bruno Taut, Erich Mendelson, Valter Gropius, Mies van der Rohe va Hans Poelzig kabi yetakchi meʼmorlarning koʻpchiligi tasviriy sanʼatdagi boshqa ekspressionistlar bilan birgalikda " "Neue Sachlichkeit" „ (Yangi ob’ektivlik) harakatiga murojaat qilishdi. Natijada ekspressionizmning hissiy qoʻzgʻalishini rad etgan amaliy va faktik yondashuv paydo boʻldi. Baʼzilar, xususan Hans Scharoun, ekspressionistik idiomada ishlashni davom ettirdilar. Keyinchalik 1933-yilga kelib Germaniyada fashistlar hokimiyatni qoʻlga kiritgandan soʻng, ekspressionistik sanʼat degeneratsiya sifatida taqiqlandi va loyihalashtirilishi.1970-yillarga qadar olimlar (asosan Nikolaus Pevsner) ekspressionistlarning keyingi xalqaro uslubga taʼsirini odatda past baholadilar, ammo soʻnggi yillarda bu qayta yana jonlandi. Xususiyatlari. Ekspressionistik arxitektura individualistik uslub edi va koʻp jihatdan estetik elementlardan voz kechgandi, lekin uni belgilaydigan baʼzi mezonlarni ishlab chiqish hali ham davom etmoqda. Garchi juda xilma-xillik va tabaqalanishni oʻz ichiga olgan uslub boʻlsada, koʻp fikrlarni ekspressionistik arxitektura asarlarida takrorlash mumkin va uning har bir asarida maʼlum darajada xususiyatlari namayon boʻladi: Kontekst. Siyosiy, iqtisodiy va badiiy siljishlar ekspressionistik arxitekturaning dastlabki koʻrinishlari uchun kontekstni taʼminladi; ayniqsa, Germaniyada ekspressionizmning utopik fazilatlari jahon urushi paytida va undan keyin notinch boʻlgan jamiyatga javob berishga intilgan soʻl badiiy jamoa bilan kuchli rezonansga ega boʻldi. Kayzer Vilgelm II, mahrumlik va ijtimoiy demokratiyaning yuksalishi va Veymar Respublikasining nekbinligi meʼmorlar orasida urushdan oldin boshlangan loyihalarni amalga oshirishni istamaslikni keltirib chiqardi va yangi yechimlarni izlashga bu turtki boʻldi. Badiiy hamjamiyatning nufuzli guruhi, shu jumladan meʼmorlar, Rossiyada boʻlgani kabi, xuddi shunday inqilobga intilishdi. Großes Schauspielhausning qimmat va ulkan qayta qurish ishlari urush davridagi byudjet va urushdan keyingi tushkunlikdan koʻra koʻproq sobiq imperiya oʻtmishini eslatdi. Bu esa uslubning oʻsha davrda rivojlanmasligiga sabab boʻldi. Ekspressionistik arxitekturadan oldingi va bir-biriga oʻxshashlik bilan davom etgan badiiy harakatlar Art Nouveau yoki Germaniyada Jugendstil tomonidan davom ettirilgan edi. Dizaynerlarning hunarmandlar bilan birlashishi ekspressionistik arxitekturaga tarqaladigan Sanʼat va hunarmandchilik harakatining asosiy yangi uslubi vazifasiga ham aylandi. Romantizmda ham keng tarqalgan Art Nouveauda tez-tez uchraydigan naturalizm mavzusi ham davom ettardi. Tabiatshunos Ernst Gekkel Finsterlin tomonidan tanilgan uslub va oʻzining ilhom manbasini tabiiy shakllarda qorishib ketgan edi. Oʻziga xosligi bilan ajralib turgan uslub boshqa oʻzgarishlarga ham uchradi. Futuristik va konstruktivist arxitektura harakatlari va Dada anti-sanʼat harakati ekspressionizm bilan bir vaqtda sodir boʻlgan va koʻpincha oʻxshash xususiyatlarni oʻz ichiga olgan uslubga aylandi. Bruno "Tautning Frülicht" jurnali konstruktivistik loyihalarni, jumladan Vladimir Tatlins Uchinchi Xalqaro haykalini oʻz ichiga oladi. Biroq, futurizm va konstruktivizm mexanizatsiya va urbanizm tendentsiyalariga meʼmorlar katta urgʻu berdi, lekin bu Germaniyada Neue Sachlichkeit harakatigacha davom etmaydi. Erich Mendelsohn bundan mustasno, uning ishi futurizm va konstruktivizm bilan chegaralangan edi. Mendelson va futurolog Antonio SantʼElianing eskizlarida dinamik energiya va joʻshqinlik sifati mavjud boʻlgan. Dada rassomi Kurt "Shvitters" tomonidan yaratilgan Merzbau oʻzining burchakli, mavhum shakli bilan koʻplab ekspressionistik xususiyatlarga ega edi. Frank Lloyd Rayt va Antoni Gaudi kabi individualistlarning taʼsiri ham ekspressionistik arxitektura uchun atrofdagi kontekstni taʼminladi. Raytning portfellari Erich Mendelsonning maʼruzalariga kiritilgan va uning atrofidagilarga yaxshi tanish edi. Gaudi ham Berlinda sodir boʻlayotgan voqealarga taʼsir qilgan va taʼsir qilgan. Barselonada Art Nouveau arxitekturasi va 20-asr boshlari meʼmorchiligi oʻrtasida keskin tanaffus boʻlmagan, bu yerda Jugendstil 1900-yildan keyin qarshilik koʻrsatgan va uning ishi, aytaylik, Bruno Tautdan koʻra koʻproq Art Nouveau ni oʻz ichiga oladi. Der Ring guruhi Gaudi haqida bilardi, chunki u Germaniyada nashr etilgan va Finsterlin yozishmalarda edi. Charlz Renni Makintoshni ekspressionistik arxitektura atrofidagi kengroq kontekstda ham eslatib oʻtish kerak. Asosiy fikrlar. Ekspressionistik arxitektura mafkurasiga koʻplab yozuvchilar hissa qoʻshgan. Ekspressionist arxitektorlar uchun muhim falsafa manbalari Fridrix Nitsshe, Soren Kierkegaard va Genri Bergson asarlari edi. Bruno Tautning eskizlari Nitsshedan iqtiboslar bilan tez-tez qayd etilgan, xususan, "Bunday gapirdi Zaratusht", uning qahramoni ekspressionistlar uchun qadrli erkinliklarni oʻzida mujassam etgan; burjua dunyosini rad etish erkinligi, tarixdan ozodlik va individualistik izolyatsiyada ruhiy kuchi boʻlgan. Zaratushtraning togʻdagi chekinishi Tautning "Alp togʻlari arxitekturasi" uchun ilhom manbai boʻldi. Genri van de Velde Nitsshening " "Ecce Homo" „ asari uchun sarlavha sahifasini chizdi. Muallif Frants Kafka oʻzining "“Metamorfoz" " asarida shakli oʻzgarishi bilan ekspressionistik arxitekturaning moddiy beqarorligiga mos keldi. Zigmund Freyd va Karl Yungning paydo boʻlgan psixologiyasi ekspressionizm uchun juda muhim edi. Shakl va makonning psixologik taʼsirini oʻrganish arxitektorlar tomonidan oʻz binolari, loyihalarini amalga oshirdi. Keyinchalik Bruno Taut ssenografik dizaynning psixologik imkoniyatlarini taʼkidlab shunday degandi: „Ob’ektlar psixologik jihatdan aktyorlarning his-tuygʻulari va imo-ishoralarini aks ettirish uchun xizmat qiladi“. Orzular va ongsizlikni oʻrganish Herman Finsterlinning rasmiy tadqiqotlari uchun material boʻlibgina qolmay ilojim manbai ham boʻldi. 18-19-asrlar davomida estetika falsafasi, xususan, Kant va Shopengauer ijodi hamda yuksaklik tushunchalari orqali rivojlanib bordi. Ulugʻvor tajriba oʻz-oʻzini unutishni oʻz ichiga olishi kerak edi, bunda shaxsiy qoʻrquv oʻrnini yuqori kuchga ega boʻlgan ob’ektga duch kelganda farovonlik va xavfsizlik hissi egallaydi. Oʻn toʻqqizinchi asrning oxirida nemis Kunstwissenschaft yoki „sanʼat ilmi“ paydo boʻldi, bu estetik qadrlash qonunlarini aniqlash va estetik tajribaga ilmiy yondashish harakati edi. Soʻngra Vasiliy Kandinskiyning ""Sanʼatdagi maʼnaviyat haqida", "Nuqta va chiziqdan tekislikka"" kabi badiiy nazariyalari ekspressionistik tafakkurning markaziy qismi boʻlgan gʻoyaga aylandi. Materiallar. Ekspressionist arxitektorlarning takroriy tashvishi materiallardan foydalanish va ularni qanday qilib sheʼriy tarzda ifodalash edi. Koʻpincha, maqsad binodagi materiallarni monolit qilish uchun birlashtirish edi. Taut va Scheerbart oʻtmishdagi shakl va anʼanalardan voz kechib, har bir binoni rang-barang yorugʻlik bilan toʻldiradigan va yanada istiqbolli kelajakni ifodalovchi arxitektura tomonidan qoʻzgʻatilgan jamiyatni tasavvur qildilar. Gumbaz poydevori atrofida Sheerbart qalamiga mansub material haqida aforistik soʻzlar yozilgan: „Rangli oyna nafratni yoʻq qiladi“, „Shishasiz saroy hayot yuki“, „Shisha bizga yangi davrni olib keladi, faqat gʻisht bilan birga qurish zarar.“. Monolit materiallardan ekspressionistik foydalanishning yana bir misoli Erich Mendelsohn tomonidan Eynshteyn minorasida edi. Minora nomi bilan atalgan "Eynshteyn" haqidagi soʻz oʻyinlari va binoni bitta toshdan yasashga urinish, yaʼni "Eyn Shtaynni" oʻtkazib yubormaslik kerak. Bir quyma betonga quyilmagan boʻlsa-da (texnik qiyinchiliklar tufayli gʻisht va shlyapa qisman ishlatilgan), binoning taʼsiri betonning quyilishidan oldin suyuqligini ifodalaydi. Materialning oʻziga xos xususiyatini ifodalash uchun gʻisht xuddi shunday tarzda ishlatilgan. Jozef Franke 1920-yillarda Ruhrgebietda baʼzi xarakterli ekspressionistik cherkovlarni yaratdi. Bruno Taut oʻzining Berlindagi „Legien-Stadt“ uy-joy massivida massa va takrorlanishni koʻrsatish uchun gʻishtdan foydalangan. Xuddi oʻzlarining „Sanʼat va hunarmandchilik“ harakatining oʻtmishdoshlari kabi, ekspressionist arxitektorlarga populizm, naturalizm va Pehntning fikriga koʻra, „gʻishtdan qurish foydasiga axloqiy va baʼzan hatto mantiqsiz dalillar keltirildi“. Teatrlar, filmlar, rasmlardagi ekspressionistika. XX asrning boshlariga kelib Yeropada teatr sanʼatining gullab-yashnashi kuzatildi. 1896-yilda Yeropada 302 ta doimiy teatr mavjud boʻlgan boʻlsa, 1926-yilga kelib ularning soni 2499 taga yetgan edi. Kino undan foydalanish va ommaboplik oʻsishiga guvoh boʻldi va natijada rasm uylari soni koʻpaydi. Shuningdek, u innovatsion arxitektura gʻoyalari uchun vaqtinchalik real loyihalarning haqiqatni taʼminlay oldi. Koʻpgina arxitektorlar sahnadagi chiqishlar uchun teatrlar va ekspressionistik filmlar uchun kino toʻplamlarini poligonlarini loyihalashtirgan. Bu harakat uslub uchun muhim belgilovchi lahzalar edi va teatr va filmlarga boʻlgan qiziqishi bilan sahna sanʼati ekspressionistik arxitekturada muhim oʻrin egaladi. Kino va teatr singari, ekspressionistik arxitektura ham tashrif buyuruvchilarni oʻrab olish uchun gʻayrioddiy va ekzotik muhitni yaratdi. Bu esa uslub kelajagiga muhim taʼsir oʻtkazdi. Ekspressionistik teatrlarning qurilgan namunalari orasida Genri van de Velde tomonidan 1914-yilgi Werkbund koʻrgazmasi uchun namunali teatr qurilishi va Hans Poelzigning Großes Schauspielhausni ajoyib qayta qurishi namuna sifatida uslub roʻyhatiga kiradi. Bruno Taut nafaqat ekspressionist arxitektorlar sahnalarini qurishdi, balki teatr uchun moʻljallangan "Weltbaumeister pyesasini" ham yozdi. Hans Poelzig afsonalar yoki ertaklarga asoslangan filmlar yaratishga intildi. Bu esa shu uslubda loyihalagan poligon qurilishiga sabab boʻldi. Bu tuval fonida boʻyalgan "Doktor Kaligari kabinetining" oʻrnatilishi bilan farq qiladi. Ehtimol, ikkinchisi koʻproq stilistik erkinlikka erisha oldi, ammo "Der" Golemdagi Poelzig shu uslubda butun qishloqni yaratishga muvaffaq boʻldi. Herman Finsterlin Frits Langga film gʻoyasi bilan murojaat qildi. Frits Langning " Metropolis " filmi 1920-yillar Germaniyasining mehnat va jamiyat bilan bogʻliq dolzarb muammolari bilan shugʻullanadigan vizual progressiv „Futuristik“ jamiyatni namoyish etadi. Bruno Taut oʻtirgan kino tomoshabinlari uchun qurilmagan teatrni loyihalashtirgan. Bruno Taut shuningdek, Shisha zanjiri uchun antologiya sifatida Hans Kristian Andersendan olingan " "Die Galoschen des Glücks" " (Baxtning galoshlari) nomli filmni taklif qildi. Unda zanjirning har bir aʼzosiga mos keladigan meʼmoriy fantaziyalar mavjud edi. Abstraktsiya. Sanʼatdagi mavhumlik tendentsiyasi arxitekturadagi abstraktsiyaga mos keldi. Vasiliy Kandinskiyning 1912 "yilda „Sanʼatda maʼnaviyat toʻgʻrisida“ gi" nashri, uning Der Blaue Reiter bosqichida ishtirok etgan paytdagi abstraksiyani birinchi targʻiboti ekspressionizmda mavhumlik va ekspressionistik arxitekturada abstraksiyaning boshlanishini koʻrsatadi. Erich Mendelson tomonidan Eynshteyn minorasi kontseptsiyasi arxitekturada abstraksiyani rivojlantirishda Kandinskiydan uzoq emas edi. 1926-yilda Kandinskiyning " "Nuqta va chiziqdan tekislikka" " kitobi nashr etilishi bilan abstraktsiyaning yanada qatʼiy va geometrik shakli paydo boʻldi va Kandinskiyning ishi aniqroq va chizilgan chiziqlarga ega boʻldi. Gʻisht ekspressionizmi. "Brick ekspressionizm" atamasi () asosiy koʻrinadigan qurilish materiali sifatida gʻisht, plitka yoki klinker gʻishtdan foydalanadigan ekspressionizmning oʻziga xos variantini tasvirlaydi. 1912-yilda Amsterdamdagi kooperativ-tijorat Scheepvaarthuis (Yuk tashish uyi) Amsterdam maktabi ishining boshlangʻich nuqtasi va prototipi hisoblanadi: murakkab toshli gʻishtli gʻisht qurilishi, anʼanaviy massiv va qurilish elementlarining (dekorativ tosh, badiiy shisha, ishlangan) integratsiyalashgan sxemasidir. Nemis ekspressionizmining buyuk xalqaro shuhrati nemis gʻishtli ekspressionist arxitektorlari bilan bogʻliq emas, balki 1905-yildan beri Drezdendagi Die Brücke (Kirchner, Shmidt-Rottluff, Heckel, Nolde) va Myunxendagi Der Blaue Reiter ikki guruhning nemis ekspressionist rassomlari bilan bogʻliq. 1950-yillardan beri ekspressionizm. Nufuzli arxitektura tanqidchisi va tarixchisi Sigfrid Giedion oʻzining „ "Makon, vaqt va arxitektura“" (1941) kitobida ekspressionistik arxitekturani funktsionalizmning rivojlanishidagi yon namoyish sifatida rad etdi. Yigirmanchi asrning oʻrtalarida, 50-60-yillarda koʻplab meʼmorlar ekspressionistik arxitekturani eslatuvchi tarzda loyihalashtira boshladilar. 1953-yilda Meksikada nemis muhojiri Mathias Goeritz „Arquitectura Emocional“ (Emosional arxitektura) manifestini nashr etdi, unda u „arxitekturaning asosiy vazifasi hissiyotdir“ deb eʼlon qildi. Zamonaviy meksikalik meʼmor Luis Barragan oʻz ishiga taʼsir qilgan atamani qabul qildi. Ekspressionizmni uygʻotadigan yana bir oʻrta asrning zamonaviy meʼmori Eero Saarinen edi. Shunga oʻxshash estetikani JFK xalqaro aeroportidagi Saarinenning 1962 TWA terminali kabi keyingi binolarda topish mumkin. Haligacha ekspressionistik arxitekturaning estetikasi va sezgirligi Enrik Mirallesning asarlarida oʻz aks-sadosini topib keladi, eng diqqatga sazovor joyi uning Shotlandiya parlamenti binosi hisoblanadi. Vaqt jadvali. 1900-yil. 1905-yil 1907-yil Merosi. Ekspressionistik arxitektura merosi XX asrning keyingi harakatlariga tarqaldi. Erta ekspressionizm Art Nouveau-dan kuchli taʼsirlangan va uning merosining bir qismi deb hisoblanishi mumkin, 1910-yildan keyin va Amsterdam maktabini oʻz ichiga olgan holda u Art Deco bilan qoʻshni hisoblanadi. Ekspresyonizmdan oʻziga xos maktab boʻlish uchun oʻsib chiqqan yana bir harakat biomorfizm va Zoomorfik arxitektura elementlarini oʻz ichiga olgan Metaforik arxitekturadir. Ehtimol, metaforik arxitektura maktabining eng koʻzga koʻringan ovozi doktor Basil Al Bayati boʻlib, uning dizayni daraxtlar va oʻsimliklar, salyangozlar, kitlar, hasharotlar, darveshlar va hatto afsona va adabiyotdan ilhomlangan. Ekspressionistik arxitekturaning koʻplab asoschilari zamonaviy arxitekturada ham muhim oʻringa ega edi. Misol uchun Bruno Taut, Hans Scharoun, Valter Gropius va Mies van der Rohe kabilar va1927-yilga kelib Gropius, Taut, Scharoun va Mies xalqaro uslubda qurilgan va Weissenhof mulkida qatnashgan.