Arman raqsi. Arman raqsi () — oʻz mintaqasidagi eng qadimiy va eng xilma-xil raqs. Miloddan avvalgi beshinchi-uchinchi ming yilliklarda Armanistonning yuqori hududlarida qishloq raqslari sahnalari tasvirlangan toshlarda tasvirlangan. Ushbu raqslar, ehtimol, ayrim turdagi qoʻshiqlar yoki musiqa asboblari bilan birga boʻlgan. Anʼanaviy raqslar hanuzgacha chet elga koʻchib ketgan armanlar orasida mashhur boʻlib, butun dunyodagi xalqaro folklor guruhlari va doiraviy raqs guruhlariga juda muvaffaqiyatli namoyish qilinmoqda. Barcha raqqoslar oʻzlarining madaniyati tarixini aks ettirish va ota-bobolarining tarixi xurmati uchun anʼanaviy kostyum kiyadilar. Ushbu kostyumlar dizayniga diniy urf-odatlar, oilaviy uslublar va amaliylik kabi koʻplab omillar taʼsir qiladi. Anʼanaviy rang berish va kostyumlarni raqs va anʼanalarni bir-biriga bogʻlab turadi. Arman madaniy raqsining goʻzal harakatlari dunyodagi barcha tomoshabinlarni hayratga soladi. Diniy raqs. Diniy raqslarning kelib chiqishi qadimiy boʻlib, bunday tomoshalarda qatnashganlarning ichki tuygʻularining ifodasidir. Shunisi eʼtiborga loyiqki, raqs hech qachon yolgʻiz oʻz-oʻzidan paydo boʻlmagan, lekin u har doim qoʻshiq, chapak chalish va musiqa asboblari bilan birga hamohang boʻlgan. Musiqada boʻlgani kabi, raqs ham insonning ichki ruhiy tuygʻulari va shaxsiy kayfiyatini ifoda etadi. Sovet Ittifoqi. 1920-30-yillarda uchta Armaniston raqs oʻqituvchilari Sovet Ittifoqidan Eronga koʻchib oʻtganlar va raqs maktablarini ochganlar. Ularning ismlari Yelena xonim, Koronelli xonim va Sarkis Djanbaziyan edi. Ular balet va belgilar raqsini oʻrgatganlar. Ularning talabalarining aksariyati Tehrondagi arman jamoatchiligi aʼzolari edi, ammo ularning mashgʻulotlariga turli millat vakillari, jumladan musulmonlar, yahudiylar, baxaylar va zardushtiylar ham qatnashishgan.