Avtobiografik xotira. Avtobiografik xotira — bu avtobiografik maʼlumotlarni tuzatish, saqlash, talqin qilish va yangilash uchun deklarativ xotiraning oʻziga xos turi. Avtobiografik xotirani semantik printsip boʻyicha tashkil etilgan, shaxsan bogʻliq boʻlgan tajriba bilan ishlaydigan, subyektiv hayot tarixini shakllantirishni va oʻzini vaqt davomida kengaytirilgan hayot yoʻlining noyob subyekti sifatida his qilishni taʼminlaydigan eng yuqori mnemonik funksiya sifatida aniqlash mumkin (V. DA. Nurkova). Xotiraning bu turini deklarativ xotiraning semantik yoki epizodik tizimidan biriga aniq bogʻlash mumkin emas (E. Tulving) Chunki avtobiografik xotira ushbu ikkala tizimning xususiyatlariga ega — u insonning oʻzi haqidagi bilimini ham, bu odam bilan sodir boʻlgan voqealar haqidagi xotiralarni ham oʻz ichiga oladi. Funksiyalari. Avtobiografik xotira funksiyalarining uchta asosiy guruhi mavjud : Avtobiografik xotira modeli. Avtobiografik xotiraning eng mukammal modellaridan biri M. Konvey va K. Pleidel-Pirce tomonidan taklif qilingan uch komponentli struktura modelidir. Ushbu model doirasida avtobiografik xotira uch darajaga boʻlinadi (xotiralarning maʼlum bir lahzaga nisbatan oʻziga xoslik darajasiga qarab): Ushbu modelning uchta darajasi avtobiografik bilimlar bazasida ierarxik tarzda tashkil etilgan boʻlib, ular birgalikda inson hayotining umumiy tarixini tashkil qiladi. Hayot davrlari bilan bogʻliq xotiralar umumiy voqealar xotiralari bilan, oʻz navbatida, maʼlum bir daqiqaga xos boʻlgan bilimlar bilan bogʻliq. Muayyan signal avtobiografik bilimlar bazasining ierarxiyasini faollashtirganda, bilimning barcha uch darajasi mavjud boʻladi va avtobiografik xotira shakllanadi. Oʻrganish usullari. kundalik usuli. Xotiralar notoʻgʻri boʻlishi mumkin, chunki bevosita tajribaning muhim tafsilotlari koʻpincha xotirada unutiladi yoki buziladi. Kundalik usuli bu muammolarni chetlab oʻtadi, chunki u uzoq vaqt davomida (bir necha hafta yoki oy) eslab qolgan kundalik voqealar haqida eslatma tuzadigan ishtirokchilar guruhlarini jalb qiladi. Shunday qilib, voqelikka etarlicha mos keladigan avtobiografik xotiralar namunasini toʻplash mumkin. Keyinchalik, bu haqiqiy xotiralar xotira testlariga kiritilishi mumkin, bu yerda haqiqiy kundalik yozuvlari soxtalashtirilganlar bilan taqqoslanadi. Bunday tadqiqotlar natijalari uzoq vaqt davomida avtobiografik xotirada saqlangan xotiralarning batafsil darajasini koʻrsatadi. Shunday qilib, baʼzi xotiralarni boshqalarga qaraganda esda qolarliroq qiladigan xususiyatlarni ajratib koʻrsatish mumkin. Xotira testi. Bu usul dastlab 1879-yilda F. Galton tomonidan ishlab chiqilgan. Sinovda baʼzi avtobiografik xotiralarni eslab qolish uchun ishora boʻlib xizmat qiladigan soʻzlar roʻyxatidan foydalaniladi, keyin ishtirokchi ularni iloji boricha batafsil tasvirlashga harakat qiladi. Keyinchalik natijalar maʼlum bir avtobiografik xotirani qanday eslab qolishni tushunishni yaxshilash uchun ishlatilishi mumkin. Bunday tadqiqotlar, ayniqsa, miya shikastlanishi yoki amneziya bilan bogʻliq hollarda dolzarbdir. Ushbu tadqiqotlarning baʼzilarida hidlar va vizuallar kabi ogʻzaki boʻlmagan signallar ishora sifatida ishlatilgan. Tadqiqotchilar Chu va Downs hidlar avtobiografik xotiralarni eslash uchun ayniqsa samarali stimul ekanligi haqida koʻplab dalillarni topdilar. Muayyan hodisalarning hid bilan bogʻliq xotiralari ogʻzaki, vizual va boshqa hidsiz ogohlantirishlarga qaraganda batafsilroq va hissiy jihatdan boy edi. Xotiralarda insonning roli. Koʻpincha, baʼzi voqealarni eslab, odamlar yana ushbu voqealar bilan bogʻliq vizual tasvirlarni koʻrishadi. Ushbu tasvirlarning muhim xususiyati ularda shaxsning oʻzi egallagan rolidir. Ikkita asosiy rol mavjud: Ishtirokchi va kuzatuvchining rollari mos ravishda „pre-refleksiv“ va „refleksiv“ deb nomlanadi. Maʼlumki, xotiralarni refleksdan oldingi va refleksli nuqtai nazardan eslashda miyaning turli qismlari faollashadi. Avtobiografik xotiraning aniqligi. Avtobiografik xotirani osongina buzish mumkinligi eksperimental tarzda tasdiqlangan. Ushbu hodisani oʻrgangan tadqiqotlardan biri E. Loftusga tegishli: ishtirokchilar aka-uka va opa-singillar juftligi boʻlib, ularda katta aka -uka kichiklarga bolalikdagi voqea haqida gapirib berdi, aslida sodir boʻlmagan. Bir muncha vaqt oʻtgach, kichik birodarlar xotirasini tekshirish paytida, bunday protseduradan soʻng subyektlarning 25 % gacha boʻlgan qismi xayoliy voqealarni haqiqiy bolalik xotiralari deb hisoblashlari aniqlandi. Xotiraning notoʻgʻri tarkibini taklif qilish uchun turli xil texnikalar ishlab chiqilgan. Xususan, fotosuratlar eng kuchli ilhomlantiruvchi taʼsirga ega ekanligi isbotlangan. Ularning vizual dalillari subyektlarni avtobiografik xotiralarini buzishga olib keladi. Misol: K. Veyd, M. Myurrey, J. Reid va D. Lindsi oʻz ishlarida Photoshop -dan foydalanib, fotosuratga shar qoʻyish orqali bolalar fotosuratlarini oʻzgartirdi. Fotosuratlarni koʻrib chiqib, ular orasida soxta narsalarni koʻrgandan soʻng, ob’ektlarning taxminan 50 foizi oʻzlarining biografiyalarining hozirgi vaqtini batafsil tasvirlab berishdi. Shu bilan birga, ularga soxtalashtirish haqida aytilganda, ular bu haqiqatni tan olishdan bosh tortdilar va xotirani haqiqat deb hisoblashda davom etdilar. Bu taʼsir inson hayotidagi fakt haqida gapiradigan nufuzli manba oʻrtasidagi nomutanosiblik va oʻz tarjimai holida bu xotiraning yoʻqligi tufayli erishiladi. Dissonans holatini hal qilish uchun ong soxta xotirani yaratadi va uni avtobiografik xotiraga aylantiradi, shuning uchun soxta xotira tanish boʻlib tuyuladi. Xuddi shunday taʼsir ijodiy faoliyat bilan shugʻullanadigan odamlar ongsiz ravishda birovning tajribasini oʻzinikidek qabul qiladigan holatlarda ham kuzatiladi, masalan, baʼzi yozuvchilar oʻz qahramonlari hayotidagi voqealarni xuddi shunga oʻxshash narsalarni oʻzlari boshdan kechirgandek qabul qiladilar. Avtobiografik xotirada unutish. Xotiraning asosiy qonunlariga koʻra, uzoq oʻtmishdagi voqealar asta-sekin unutilib, yaqinda boʻlgan xotiralarga yoʻl ochilishi kerak. Bunday qonuniyatlarlar haqiqatan ham avtobiografik xotiraga xosdir, lekin uzoq muddatli xotiraning boshqa turlaridan farqli oʻlaroq, bu naqshlar avtobiografik xotiralarga faqat bir yil davomida sezilarli taʼsir koʻrsatadi. Agar biz uzoqroq vaqtlarni hisobga olsak, avtobiografik xotiraga xos boʻlgan boshqa xususiyatlarni ham koʻrishimiz mumkin.Xususan, "xotiraning „choʻqqi“ effekti b"irinchi marta D. Rubin, S. Vetsler va R. Nebis tomonidan tasvirlangan. Bu kattalar yoshlik bilan bogʻliq boʻlgan voqealarni koʻproq eslab qolishlarida yotadi. Shu bilan birga, shuni taʼkidlash mumkinki, odatda ijobiy xotiralar ustunlik qiladi, salbiy esa kamroq ifodalanadi va tezda unutiladi. „Pika“ effekti fenomeni oʻziga xoslik tushunchasi bilan bogʻliq: avtobiografik xotira shaxsiyatni saqlash va shakllantirish uchun muhim ahamiyatga ega, shuning uchun yoshlik voqealari yaxshiroq esda qoladi deb taxmin qilish mumkin, chunki „birinchi“ mustaqil oʻziga xoslik. bu yosh davrida shakllangan. Yoshlik davrida toʻplangan tajriba yangilik va hissiy boylik tufayli yaxshiroq eslab qoladi, shuning uchun bunday daqiqalar „xotiraning mos yozuvlari“ ga aylanadi. „Pika“ effekti ortida nafaqat universal, balki individual omillar ham turibdi, degan fikr bor. Identifikatsiya doimiy ravishda shakllanadi, unga bir marta va umuman erishilmaydi va „xotira langari“ shaxsiyatning uzilishi hisoblanadi. „Uzilgan oʻzlik“ lahzalari xotiralarda hayotni oʻzgartiruvchi voqealar sifatida saqlanib qoladi, keyinchalik bu voqealar xotiralarida yuksak ahamiyat kasb etadi. Burilish nuqtasi voqealari subyekt tomonidan „uzilgan oʻziga xoslik“ holatini belgilash uchun belgi sifatida qabul qilinganligi sababli, muhim voqealarning burilish nuqtasi atrofida kontsentratsiyasi hayotning oʻsha davrlari xotirasi mazmuniga maksimal kirishni taʼminlaydi. shaxsning shaxsini qayta belgilash sodir boʻldi.