Ernst Heinrich Weber. Ernst Geynrix Veber (1795-yil 24-iyun — 1878-yil 26-yanvar) — nemis shifokori, eksperimental psixologiya asoschilaridan biri hisoblanadi. U hayoti davomida va undan keyingi davrda fiziologiya va psixologiya sohalarida nufuzli va muhim shaxs edi. Uning sezish va teginish boʻyicha olib borgan tadqiqotlari, shuningdek, yaxshi eksperimental texnikaga urgʻu berish boʻlajak psixologlar, fiziologlar va anatomistlar uchun yangi yoʻnalishlar va tadqiqot sohalariga olib keldi. Ernst Veber akademiklar oilasida tugʻilgan, otasi Vittenberg universitetida professor boʻlib ishlagan. Veber anatomiya va fiziologiyaga ixtisoslashgan shifokor boʻldi. Uning ikkita ukasi, Vilgelm va Eduard ham akademik soha vakili boʻlgan, biri fizika, ikkinchisi anatomiya boʻyicha ixtisoslashgan olimlar sifatida tanilgan. Ernst Leyptsig universitetida oʻqituvchi va professor boʻldi va nafaqaga chiqqunga qadar u yerda qoldi. Yoshlik yillari. Ernst Geynrix Veber 1795-yil 24-iyunda Muqaddas Rim imperiyasining Saksoniya shtatidagi Vittenberg shahrida tugʻilgan. U Vittenberg universitetining ilohiyot professori Maykl Veberning oʻgʻli edi. Yoshligida Veber koʻpincha „akustikaning otasi“ deb ataladigan fizik Ernst Chladnining kuchli taʼsiri ostida fizika fanlariga qiziqib qoldi. Veber Meissendagi oʻrta maktabni tugatdi va 1811-yilda Vittenberg universitetida tibbiyotni oʻrganishni boshladi. U 1815-yilda Leypsig universitetida doktorlik darajasini oldi. Janglar va Napoleon urushlarining oqibatlari Veberni Vittenbergdan koʻchib oʻtishga majbur qildi. U 1817-yilda Leyptsigdagi JK Klarusning tibbiy klinikasida assistent, soʻngra 1818-yilda Leypsig universitetida qiyosiy anatomiya professori boʻldi. U 1821-yilda universitetda inson anatomiyasi kafedrasi mudiri boʻldi Ernst Veberning psixologiyaga birinchi toʻgʻridan-toʻgʻri qoʻshgan hissasi 1834-yilda teginish hissini tasvirlashga urinishda boʻlgan ("De Pulsu, Resorptione, Auditu et Tactu)" . Hissalari. Faqat sezilarli farq. Veber sezilarli farqni quyidagicha taʼriflagan: „taqqoslanayotgan narsalar oʻrtasidagi nomutanosiblikni kuzatishda biz narsalar orasidagi farqni emas, balki bu farqning solishtirilgan narsalarning kattaligiga nisbatini sezamiz“. Boshqacha qilib aytganda, biz obyektlar orasidagi mutlaq farqni emas, balki nisbiy farqni ajrata olamiz. Yoki biz doimiy farq emas, balki doimiy nisbatga ega boʻlgan stimullarni ajrata olamiz. Bu nisbat Veber fraksiyasi deb nomlanadi. Veberning sezilarli farqni bilan birinchi ishi vazndagi farqlar bilan bogʻliq edi. Uning taʼkidlashicha, sezilarli farqni „ikki ogʻirlik oʻrtasidagi farqni ajratish uchun zarur boʻlgan minimal miqdor“. U ogʻirliklar orasidagi eng yaxshi farqlash ular 8-10 % ga farq qilganda ekanligini aniqladi. Misol uchun, agar siz 100 g toshni ushlab turgan boʻlsangiz, ikkinchi tosh ajralib turishi uchun kamida 108 g ogʻirlikda boʻlishi kerak. Veber, shuningdek, doimiy kasr barcha sezgilar uchun qoʻllanadi, lekin har bir sezgi uchun har xil deb gumon qildi. Chiziq uzunligidagi farqlarni solishtirganda, ikkalasini farqlash uchun kamida 0,01 farq boʻlishi kerak. Musiqa balandligini solishtirganda, soniyada kamida 0,006 tebranish farqi boʻlishi kerak. Shunday qilib, har qanday maʼnoda farqni aniqlash uchun intensivlikni biroz oshirish kerak. Veber qonuni. Gustav Teodor Fexner tomonidan belgilab qoʻyilgan Veber qonuni hissiy hodisalarni jismoniy stimulyator qiymatlaridagi oʻlchanadigan nisbiy oʻzgarishlar bilan matematik bogʻlash mumkinligini aniqladi. Agar qoʻzgʻatuvchi hissiy modallikning yuqori yoki pastki chegaralariga yaqinlashsa, Veber qonuni haqiqiy emas. Fexner Veber qonunidan ilhom oldi va biz bugungi kunda Fexner qonuni deb bilgan narsani ishlab chiqdi, unda stimulning intensivligi va idrok etilgan intensivlik oʻrtasida logarifmik bogʻliqlik borligini taʼkidladi. Fexner qonuni Veber qonunidan koʻra ilgʻor edi, chunki Fechner turli xil sezgi usullarida sezilarli farqlarni oʻlchashning yangi usullarini ishlab chiqdi va oʻlchangan natijalarni aniqroq qildi. Eksperimental psixologiya. Faoliyatining koʻp qismida Veber akalari Vilgelm va Eduard va sherigi Gustav Teodor Fexner bilan ishlagan. Ushbu ish munosabatlari davomida Veber markaziy asab tizimi, eshitish tizimi, miyaning anatomiyasi va funksiyasi, qon aylanishi va boshqalar boʻyicha tadqiqotlarni va hissiy fiziologiya va psixologiya boʻyicha tadqiqotlarning katta qismini yakunladi. Quyidagi narsalar Veberning eksperimental psixologiyaga qoʻshgan hissasining bir qismidir: Eksperimental toʻlqinlar nazariyasi. Suyuqliklar va elastik naychalardagi toʻlqinlarning oqimi va harakati oʻrganildi. Gidrodinamika. Veber qonunlarni kashf etdi va ularni muomalaga kiritdi. 1821-yilda Veber oʻzining ukasi Vilgelm bilan suyuqliklar fizikasi boʻyicha bir qator tajribalarni boshladi. Ushbu tadqiqot qon aylanishidagi gidrodinamik tamoyillarning birinchi batafsil bayoni edi. Veber qon boʻyicha tadqiqotlarini davom ettirdi va 1827-yilda u yana bir muhim topilmaga erishdi. Veber qon tomirlarining elastikligini aortadagi qonning kapillyar va arteriolalarga uzluksiz oqimida harakatini tushuntirdi. Ikki nuqtali chegara texnikasi. Bu usul kompas texnikasi yordamida tanadagi sezuvchanlik va teginish oʻtkirligini xaritalashda yordam berdi. Kompas nuqtalari qaysi masofada bitta nuqta oʻrniga ikkita alohida nuqta sifatida qabul qilinishini koʻrish uchun kompasning nuqtalari turli masofalarga oʻrnatiladi. Veber, shuningdek, sensatsiyaga oid boshqa gʻoyalarni ham yozgan va sinab koʻrgan, shu jumladan terminal chegarasi, bu sezgi endi aniqlanmasdan oldin odam sezishi mumkin boʻlgan eng yuqori intensivlikdir. Veberning illyuziyasi. Veberning illyuziyasi — bu „qoʻzgʻalish sezgir boʻlmagan joylarga oʻtkazilganda ikki nuqtaning ajralish tajribasi va sezgir joylarga oʻtkazilganda ikki nuqtaning yaqinlashishi“. Veberning koʻp oʻlchovli eksperimentdan foydalanishi, aniq oʻlchovlar va sensorli psixologiya va hissiy fiziologiya boʻyicha tadqiqotlar eksperimental psixologiyani soha sifatida qabul qilish va 19-asr psixologlari uchun yangi gʻoyalarni kengaytirish uchun asos yaratdi. Keyingi karyerasi. 1817-yilda Veber Leyptsigda psixologiya fanlari doktori etib tayinlandi. Keyingi yili u anatomiya professori boʻldi (1818). U koʻp yillar davomida bu lavozimda ishladi va umrining oxiriga kelib psixologiya professori lavozimiga oʻtdi. Oʻzining keyingi hayotida Veber hali ham hissiy fiziologiyaga qiziqqan boʻlsa-da, sinov va tajribalar bilan kamroq shugʻullana boshladi. Ernst Geynrix Veber 1871-yilda Leypsig universitetidan nafaqaga chiqdi. U akasi Eduard bilan ishlashni davom ettirdi va ularning nervlarni qoʻzgʻatish va mushaklarni bostirish bilan ishlashlari oʻsha davrning mashhur terapiyasi sifatida inhibitiv reaksiyalarga olib keladi. Ernst Veber 1878-yilda Germaniyaning Leyptsig shahrida vafot etdi. Nashrlari. Veberning taktil sezgilar haqidagi asari lotin tilida "De Subtilitate Tactus" (1834), nemis tilida esa 1846-yilda "Der Tastsinn und das Gemeingefühl" nomi bilan nashr etilgan. Ikkala asar ham Ross va Myurrey tomonidan ingliz tiliga "EHWeber: The Sense of Touch" (Academic Press, 1978) nomi bilan tarjima qilingan va "EHWeber on the Tactile Senses" (Erlbaum, Teylor va Frensis, 1996) nomi bilan qayta nashr etilgan. Veber har bir shaxsda sezgi chegarasi mavjudligini taklif qildi. Ikki nuqtali chegara, ikki nuqta orasidagi eng kichik masofa, bunda odam bir emas, ikki nuqta ekanligini aniqlaydi, bu Veberning birinchi kashfiyoti edi. Veberning ishi eksperimental psixologiya sohasiga sezilarli taʼsir koʻrsatdi, chunki u oʻz gʻoyalarini odamlarda sinab koʻrgan birinchi olimlardan biri edi. Uning " "Der tastsinn und das gemeingefühl" " (inglizcha: „Teginish hissi va umumiy sezuvchanlik“) kitobida tasvirlangan sinchkovlikli eslatmalari va yangi sinov mavzulari gʻoyalari E.B.Titchenerni ushbu asarni „eksperimental psixologiyaning poydevori“ deb atalishiga olib keldi. Qon aylanishini tadqiq qilishni tavsiflovchi kitob, "Wellenlehre, auf Experimenten gegrundet" (inglizcha: „Toʻlqinlar nazariyasi, eksperimentlarga asoslangan“) darhol fizika va fiziologiya uchun juda muhim deb topildi. Ushbu tadqiqot kelajakdagi tadqiqotlar uchun yoʻl ochadi, garchi u rasmiy ravishda 1850-yilgacha nashr etilgan boʻlsa-da, uning qon haqidagi qolgan tadqiqotining yakuni boʻlgan " "Ueber die Anwendung der Wellenlehre auf die Lehre vom Kreislauf des Blutes und insbesondere auf die Pulslehre" " nomli kitobda. (Inglizcha: „Toʻlqinlar nazariyasini qon aylanishi nazariyasiga qoʻllash va ayniqsa, puls taʼlimoti haqida“) oʻz aksini topadi. Ukalari Vilgelm Eduard Veber va Eduard Fridrix Veber bilan birgalikda ishlaydi: Ilmiy merosi. Veber koʻpincha eksperimental psixologiyaning kashshofi yoki otasi sifatida tilga olinadi. U birinchi boʻlib haqiqiy psixologik tajribalarni oʻtkazdi. Oʻsha davrdagi koʻpchilik psixologlar ish stoli ortidan olib borilgan boʻlsa, Veber aniqroq natijalarga erishish uchun bir vaqtning oʻzida faqat bitta oʻzgaruvchini manipulyatsiya qilib, faol ravishda tajribalar oʻtkazdi. Bu psixologiyaning eksperimental fan sifatida rivojlanishiga yoʻl ochdi va yanada aniqroq va shiddatli tadqiqot usullarini ishlab chiqishga yoʻl ochdi. Veberning eng katta taʼsiridan biri Gustav Fexnerga boʻlgan. Fexner oʻqishga kirgan yili Veber Leyptsig universitetining psixologiya fanlari doktori etib tayinlandi. Veberning sensatsiya bilan ishi Fexnerni ishni davom ettirishga va Veber qonunini ishlab chiqishga ilhomlantirdi. Oʻzining sensatsion ishi paytida, Veber oʻzining tajribalari hissiy stimul va javobni tushunishga qanday taʼsir koʻrsatishini toʻliq anglamagan.