Neoklassik arxitektura. Neoklassik arxitektura — bu 18-asr oʻrtalarida Italiya va Fransiyada boshlangan neoklassik harakat tomonidan yaratilgan meʼmoriy uslub hisoblanadi. Bu Gʻarb dunyosidagi eng mashhur meʼmoriy uslublardan biriga aylandi. Oldingi ikki asr davomida Yevropaning aksariyat qismida ustunlik qilgan arxitektura uslublari, Uygʻonish davri arxitekturasi va barokko meʼmorchiligi allaqachon qadimgi Rim klassik arxitekturasi va (ancha kamroq) qadimgi yunon arxitekturasining qisman tiklanishini ifodalagan, ammo neoklassik harakat uni yoʻq qilishni maqsad qilgan. Neoklassik meʼmorchilikning paydo boʻlishida arxeologiyaning rivojlanishi va omon qolgan klassik binolarning aniq maʼlumotlarini nashr etish juda muhim edi. Koʻpgina mamlakatlarda Rim meʼmorchiligiga asoslangan dastlabki toʻlqin paydo boʻldi, keyin esa taxminan 19-asrning boshidan boshlab, Yunon uygʻonishi meʼmorchiligining ikkinchi toʻlqini paydo boʻldi. Shaklda neoklassik arxitektura chiaroscurodan koʻra devorga urgʻu beradi va uning har bir qismi uchun alohida oʻziga xoslikni saqlaydi. Uslub oʻzining tafsilotlarida ham naturalistik bezakning rokoko uslubiga qarshi reaktsiya sifatida, ham meʼmoriy formulalarida kech barokko meʼmorchiligi anʼanalarining baʼzi klassiklashtiruvchi xususiyatlarining natijasi sifatida namoyon boʻladi. Shu sababli, uslub simmetriya, oddiy geometriya va bezak oʻrniga ijtimoiy talablar bilan belgilanadi. Tarixi. Neoklassik meʼmorchilik — bu 18-asr oxiri va 19-asr boshlarida maʼrifat, empirizm va dastlabki arxeologlarning saytlarni oʻrganish bilan bogʻliq boʻlgan oʻziga xos uslub va moment. Taxminan 1840-yildan keyingi klassik arxitektura yunon, Uygʻonish yoki italyan kabi bir qator „tiklanish“ uslublaridan biri sifatida tasniflanishi kerak. 19-asrning turli tarixchilari buni 1970-yillardan boshlab aniq koʻrsatdilar. Yigirmanchi asrdagi klassik arxitektura jonlanish sifatida kamroq tasniflanadi va modernizmning paydo boʻlishi bilan uslubga qaytish koʻproq sekinlashdi. Palladianizm. Rokoko uslubiga reaktsiya sifatida koʻproq klassik meʼmoriy shakllarga qaytish 18-asr boshidagi baʼzi Yevropa meʼmorchiligida aniqlanishi mumkin, bu Gruziya Britaniya va Irlandiyaning Palladian arxitekturasida eng yorqin oʻrin ifodalangan. Barokko uslubi hech qachon ingliz taʼmiga mos kelmagan. 18-asrning birinchi choragida klassik arxitekturaning soddaligi va sofligini taʼkidlagan toʻrtta taʼsirchan kitob nashr etildi: "Vitruvius Britannicus", Kolen Kempbell (1715), Palladioning "I quattro libri dell’architettura" ("Arxitekturaning toʻrtta kitobi", "De17"), Leon Battista Alberti tomonidan "re aedificatoria" (birinchi marta 1452-yilda nashr etilgan) va "Inigo Jonsning dizaynlari baʼzi qoʻshimcha dizaynlar bilan" (1727). Eng mashhuri Kolen Kempbellning toʻrt jildli "Vitruvius Britannicus" edi. Kitobda Vitruviusdan Palladiogacha boʻlgan buyuk meʼmorlar tomonidan ilhomlantirilgan mashhur Britaniya binolarining meʼmoriy nashrlari mavjud. Yangi dizayn maktabining boshida aristokratik „arxitektor grafi“, Richard Boyl, Burlingtonning 3-grafi edi; 1729-yilda u Uilyam Kent bilan Chiswick Houseni loyihalashtirdi. Bu uy Palladioning Villa Capra „La Rotonda“ ning qayta talqini edi, ammo 16-asr elementlari va bezaklaridan tozalangan. Bu bezakning jiddiy etishmasligi Palladianizmning oʻziga xos xususiyati boʻlishi kerak edi. 1734-yilda Uilyam Kent va lord Burlington Angliyaning Palladian meʼmorchiligining eng yaxshi namunalaridan biri boʻlgan Norfolkdagi Holkham Hollni loyihalashtirdilar. Bu klassiklashtiruvchi tomir, shuningdek, Luvr ustunlari kabi Parijdagi kechki barokko arxitekturasida ham aniqlangan. Neoklassitsizm. 18-asrning oʻrtalariga kelib, harakat klassik taʼsirlarning keng doirasini, shu jumladan Qadimgi Yunonistondagi taʼsirlarni oʻz ichiga olgan holda kengaydi. Neoklassitsizmning dastlabki markazi Italiya, ayniqsa Neapol boʻlib, u yerda 1730-yillarga kelib Luidji Vanvitelli va Ferdinando Fuga kabi saroy meʼmorlari oʻzlarining barokko meʼmorchiligida klassik, palladian va manneristik shakllarni tiklaganlar. Ularning rahbarligidan soʻng, Jovanni Antonio Medrano 1730-yillarda Italiyada birinchi haqiqiy neoklassik inshootlarni qurishni boshladi. Huddi shu davrda Alessandro Pompei Venetsiya Respublikasiga neoklassitsizmni kiritdi, Veronada Yevropadagi birinchi lapidariumlardan birini Dorik uslubida qurdi (1738). Huddi shu davrda neoklassik elementlar Toskanaga meʼmor Jan Nikolas Jadot de Ville-Issey, Lotaringiyalik Frensis Stivenning sud meʼmori tomonidan kiritilgan. Jadot boshchiligida Gaspare Mariya Paoletti tomonidan oʻziga xos neoklassik uslub ishlab chiqilib, Florensiya yarim oroldagi neoklassitsizmning eng muhim markaziga aylantirildi. Ikkinchi neoklassik toʻlqin, yanada qattiqroq, oʻrganilgan va ongli ravishda arxeologik, Birinchi Fransiya imperiyasining balandligi bilan bogʻliq. Fransiyada neoklassitsizmning birinchi bosqichi Lui XVI uslubida, ikkinchisi esa Direktoriya va Empire deb nomlangan uslublarda ifodalangan. Dekorativ sanʼatda neoklassitsizm Empire uslubidagi fransuz mebellarida namoyon boʻladi. Shotlandiyalik arxitektor Charlz Kemeron Sankt-Peterburgda Germaniyada tugʻilgan Buyuk Ketrin II uchun italyancha saroy interyerlarini yaratdi. Ichki dizayn. Ichki makonda neoklassitsizm Pompey va Gerkulanumdagi qayta kashfiyotlardan ilhomlangan haqiqiy klassik interyerni kashf etdi. Ular 1740-yillarning oxirida boshlangan edi, lekin faqat 1760-yillarda "Le Antichità di Ercolano Esposte" ("Herculaneumning qadimiy buyumlari") ning qattiq nazorat ostida tarqatilishining birinchi hashamatli hajmlari bilan keng auditoriyaga erishdi. Gerkulanumning qadimiyligi shuni koʻrsatdiki, hatto barokkoning eng klassik interyerlari yoki Uilyam Kentning eng „rim“ xonalari bazilika va maʼbadning tashqi meʼmorchiligiga asoslangan edi. Yangi interyerlar haqiqiy Rim va chinakam ichki lugʻatni qayta tiklashga intildi. Uslubda qoʻllaniladigan usullarga tekisroq, engilroq naqshlar, past frizga oʻxshash relyef yoki monotonlarda boʻyalgan (" "kameos" " kabi), alohida medalyonlar yoki vazalar yoki büstlar yoki dafna yoki lentalarga osilgan bukraniya yoki boshqa naqshlar kiradi, fonga qarshi nozik arabesklar bilan, ehtimol, „Pompey qizil“ yoki och ranglar yoki tosh ranglar. Fransiyadagi uslub dastlab saroy uslubi emas, parij uslubi deb atalgan. Biroq, taxminan asr boshlariga qadar Rim mebelining asosiy shakllaridan foydalanishga haqiqiy urinishlar boʻlmagan va mebel ishlab chiqaruvchilar koʻproq qadimgi arxitekturadan qarz olishgan. Metallga qaraganda oʻymakorlik: „Dizaynerlar va hunarmandlar… motiflarni bir vositadan ikkinchisiga oʻtkazishdan deyarli buzuq zavq olganga oʻxshaydi“. Neoklassik dizayndagi yangi bosqich 1750-yillarda Italiya va Dalmatiyaga sayohat qilib, klassik dunyo xarobalarini kuzatgan Robert va Jeyms Adam tomonidan ochildi. Britaniyaga qaytgach, ular 1773-1779-yillar oraligʻida "boʻlib-boʻlib "Arxitekturadagi ishlar" " nomli kitobni nashr etishdi. Ushbu oʻyib ishlangan dizayn kitobi Adam uslubini butun Yevropada mashhur qildi. Aka-uka Adamlar oldingi oʻn yilliklarda moda boʻlgan rokoko va barokko uslublarini soddalashtirib, gruzin uylariga engilroq va nafisroq tuyulgan narsalarni olib kelishni maqsad qilgan. Mintaqaviy tendentsiyalar. Buyuk Britaniya va Irlandiya. 18-asrning oʻrtalaridan boshlab izlanishlar va nashrlar Britaniya meʼmorchiligining yoʻnalishini qadimgi yunon-rim idealiga nisbatan sof tasavvurga oʻzgartirdi. Jeyms „Afiniyalik“ Styuartning „"Afina qadimiylari va Gretsiyaning boshqa yodgorliklari“" asari, Robert Vudning „"Palmira" va "Baalbek"“ asari bu borada juda katta taʼsir koʻrsatdi. Oddiy shakllar va yuqori darajadagi boyitish kombinatsiyasi zamonaviy Britaniya meʼmorlari va dizaynerlarining koʻpchiligi tomonidan qabul qilingan. Shotlandiyada va Angliyaning shimolida gotika uygʻonishi unchalik kuchli emas edi, meʼmorlar Uilyam Genri Playfairning neoklassik uslubini ishlab chiqishda davom etdilar. Gotika uygʻonishi kamroq mashhur boʻlgan Irlandiyada neoklassikning nozik, cheklangan shakli rivojlangan va uni Jeyms Gandon va oʻsha paytda ishlagan boshqa meʼmorlar asarlarida koʻrish mumkin. Fransiya. Fransiyada neoklassitsizmning birinchi bosqichi meʼmor Anj-Jak Gabrielning Lui XV uslubida ifodalangan (Peti Trianon, 1762-1768); Direktor va Empire deb nomlangan uslubdagi ikkinchi bosqich Jan Chalgrinning qattiq astilyar Arc de Triomphe (1806-yilda ishlab chiqilgan) bilan tavsiflanishi mumkin. Angliyada bu ikki bosqich birinchi navbatda Robert Adam tuzilmalari, ikkinchisi ser Jon Soanning tuzilmalari bilan tavsiflanishi mumkin. Gretsiya. 1832-yilda Yunoniston Qirolligi tashkil etilgandan soʻng, Gretsiya meʼmorchiligi asosan neoklassik meʼmorchilik taʼsirida boʻlgan. Afina uchun Yunonistonning birinchi qiroli Otto I meʼmorlar Stamatios Kleantis va Eduard Shubertga zamonaviy shahar rejasini ishlab chiqishni topshirdi. Eski qirollik saroyi 1836-1843-yillarda qurilgan birinchi muhim jamoat binosi edi. Keyinchalik, 19-asr oʻrtalari va oxirlarida Teofil fon Hansen va Ernst Ziller koʻplab neoklassik binolarni qurishda qatnashdilar. Shuningdek, ular Zappeion zalini loyihalashtirgan (1888). Ernst Ziller, shuningdek, Afina markazidagi koʻplab xususiy uylarni loyihalashtirdi, ular asta-sekin ommaviy boʻlib, odatda xayr-ehsonlar orqali, masalan, Heinrich Schliemann, Iliou Melathron (1880) saroyi. Nauplio shahri ham Poros oroli bilan birga neoklassik meʼmorchilikning muhim namunasidir. Filippin. Koʻpgina gʻarbiy anʼanalar singari, u Akapulkodan Manila galleoni orqali Arxipelagga etib keldi, u Ispaniyaning Sharqiy Hindistonidagi eng yaxshi tanlangan arxitekturadan biri boʻlib, cherkovlarda, fuqarolik binolarida va mahalliy uylar uchun mashhur meʼmoriy bezaklardan biri, xususan, Bahay na bato va Bahay kubo. Arxipelag ustidan hokimiyat Ispaniyadan Amerika Qoʻshma Shtatlariga oʻtkazilgandan soʻng, uslub yanada ommalashdi va ispan davridagi biroz sodda yondashuvdan, qaytib kelishi natijasida paydo boʻlgan Beaux-Arts arxitekturasining yanada ulugʻvor uslubiga aylandi.