Diqqat yetishmasligi va giperaktivlik sindromi. Diqqat yetishmasligi va giperaktivlik sindromi ( (ADHD)) bolalik davridan boshlanadigan ruhiy xulq-atvorning buzilishi hisoblanadi. U oʻzida diqqatni jamlash, giperaktivlik bilan bogʻliq qiyinchiliklar va yomon boshqariladigan impulsivlik kabi alomatlarni namoyon qiladi. XKT-10 da (Xalqaro kasalliklar tasnifi) mazkur sindrom giperkinetik buzilishlar turiga kiritiladi va odatda bolalik davrida boshlanadigan hissiy va xulq-atvor muammolari guruhi sifatida tasniflanadi, XKT-11 esa DYGSni neyrorivojlanish muammosi sifatida tasniflangan. Nevrologik nuqtai nazardan diqqat yetishmasligi va giperaktivlik sindromiga hech qanday davo chorasi topilmagan doimiy va surunkali sindrom sifatida qaraladi. Baʼzi bolalarning aynan 30 % ida, bu sindrom paydo boʻlib „oʻsishni“ boshlaydi yoki bolaning ulgʻayish davrida unga moslashadi, deb ishoniladi. Tasniflash. DSM-5 buzilishning 3 ta asosiy va 2 ta qoʻshimcha („boshqa aniqlik kiritilgan“ va „aniqlanmagan“) turga ajratadi: XKT-11 (2018) da DEHB alohida tashxis sifatida qayd etilgan. Kasallikning quyidagi kichik turlari kuzatiladi: Statistikasi. Amerika Qoʻshma Shtatlari aholisining fikriga koʻra, bu sindrom odamlarning 3-5 foizida, shu jumladan bolalarda ham, kattalarda ham uchraydi. DEHB koʻproq oʻgʻil bolalarda aniqlanadi. Oʻgʻil bolalar va qizlar oʻrtasidagi nisbiy tarqalish diagnostika mezonlari, tadqiqot usullari va oʻrganish guruhlari (shifokorga yuborilgan bolalar; maktab oʻquvchilari; umumiy aholi)ga qarab 3: 1 dan 9: 1 gacha belgilanadi. DEHB tarqalishining taxminlari ham ushbu omillarga bogʻliq. Taʼrifi. Hozirgi vaqtda fenomenologik psixologik xususiyat tashxis sifatida belgilash uchun asosdir. DEHBning koʻpgina belgilari vaqti-vaqti bilan paydo boʻladi. Mavjud (2007-yil boshi) diagnostika mezonlariga koʻra, DEHBni kech maktab yoki maktab yoshidan boshlab tashxislash mumkin, chunki bolaning xatti-harakatlarini aniqlash uchun kamida ikkita sharoitda (masalan, uyda va maktabda) baholash talablariga javob berishi zarurdir. Harakatlarni oʻrganish va ijtimoiy faoliyatda nuqsonlarning mavjudligi DEHB tashxisini qoʻyish uchun zaruriy mezondir. Impulsivlik. DEHBning asosiy belgilaridan biri diqqatning buzilishi bilan birga impulsivlik hisoblanadi — muayyan talablarga javoban xatti-harakatlar ustidan nazoratning yetishmasligi. Klinik jihatdan bunday bolalar barcha vaziyatlarga tez munosabat koʻrsatishadi, topshiriqni bajarish uchun koʻrsatmalar va ruxsat kutmasliklari, shuningdek, topshiriq talablarini hurmatsizlik bilan baholashlari orqali tavsiflanadi. Natijada, ular juda beparvo, eʼtiborsiz, loqayd boʻlib qoladilar. Bunday bolalar koʻpincha potentsial salbiy, zararli yoki havfli (va hatto xalokatli) muayyan vaziyatli harakatlariga olib kelishi mumkin boʻlgan oqibatlarni analiz qila olmaydi. Bunday bolalar oʻzlarining jasoratlarini, injiqliklarini va gʻayrioddiyliklarini koʻrsatish uchun ayniqsa tengdoshlari oldida oʻzlarini asossiz, keraksiz xavf-xatarlarga duchor qilishadi. Natijada, zaharlanish va jarohatlar bilan bogʻliq baxtsiz hodisalar yuzaga keladi. DEHB bilan ogʻrigan bolalar, DEHB belgilari boʻlmagan bolalarga qaraganda, birovning mulkiga beparvolik bilan zarar yetkazishi yoki yoʻq qilishi mumkin. DEHB diagnostikasidagi qiyinchiliklardan biri shundaki, u koʻpincha boshqa muammolar bilan birga keladi. DEHB bilan ogʻrigan odamlarning kichik guruhi kam uchraydigan tourette sindromi (qoʻshma ovozli va koʻp harakatli tiklar) deb ataladigan kasallikdan aziyat chekadi. Diagnostika mezonlari. DEHB uchun DSM-5 diagnostika mezonlari. DSM-5 (2013) ga koʻra, diqqat yetishmasligi / giperaktivlik buzilishi tashxisi 12 yoshdan oldin (1994-yildagi DSM-IV nashriga koʻra, 6 yoshdan boshlab) aniqlanishi mumkin. Simptomlarni turli vaziyatlarda va sharoitlarda kuzatish zarur. Tashxis qoʻyish uchun bemorda 6 ta simptom („eʼtiborsizlik“ va / yoki „giperaktivlik va impulsivlik“ guruhidan) va 17 yoshdan boshlab — 5 ta simptomning mavjudligi talab qilinadi. Alomatlar kamida olti oy davomida mavjud boʻlishi kerak va bemorlar oʻz yoshidagi aksariyat oʻsmirlarning rivojlanish darajasidan orqada qolgan boʻlishi kerak. Tashxis qoʻyish uchun simptomlar 12 yoshdan oldin boʻlgan, boʻlishi va shu bilan birga ularni boshqa psixiatrik kasalliklar bilan izohlab boʻlmaydigan boʻlishi muhim ahamiyat kasb etadi. Beparvolik Giperaktivlik va impulsivlik DSM-5 tasnifi boʻyicha DEHB diagnostikasi. DSM-5 tasnifiga koʻra DEHB belgilarini tashxislash usullaridan biri MOXO uzluksiz ishlash testidir. MOXO — bu bolalar, oʻsmirlar va kattalardagi DEHB belgilarini tashxislash uchun kompyuterlashtirilgan test. Test bolalar (6-12 yosh) va kattalar auditoriyasi (13-70 yosh) uchun moʻljallangan ikkita versiyada mavjud. Test sakkiz darajadan iborat dasturdir. Sinovdan oʻtish jarayonida ekranda maqsadli va maqsadli boʻlmagan ogohlantirishlar paydo boʻladi, ularga subyekt mos ravishda boʻsh joy tugmachasini bosib javob berishi kerak yoki aksincha — hech qanday harakat yoʻqligi bilan. Sinovning oʻziga xosligi shundaki, uni vizual animatsiya va ovoz effektlari yordamida ekranda oʻtkazishda real hayotdagi stimullarga oʻxshash stimulyatsiyalar paydo boʻladi. Bunday ogohlantiruvchilardan foydalanish DEHB belgilarini tashxislashda yuqori aniqlikka erishishga imkon beradi (90 % ga). Sinov natijalari DEHB belgilarining raqamli qiymatlari, shuningdek, 8 ta sinov bosqichining har birida subyektning faoliyat grafiklari eshitish munosabati mutaxassisga koʻrinadi. Mutaxassis vizual va qoʻshma ogohlantirishlarning test ishlovchining umumiy diqqat profiliga va toʻrtta DSM-5 DEHB mezonlarining: diqqat, harakatlarni muvofiqlashtirish, impulsivlik va giperaktivlik har biriga taʼsirini aniqlashga imkon beradi. XKT-10 tasnifiga koʻra DEHB diagnostikasi mezonlari. Kasalliklarning xalqaro tasnifi 10-reviziyada (ICD-10) diqqat yetishmasligi giperaktivligi buzilishi diagnostik mavzusiga „faoliyat va eʼtiborning buzilishi“ sarlavhasi () kiritilgan. Diqqat yetishmasligi giperaktivligi buzilishi diagnostikasi uchun kasallikning umumiy mezonlari () toʻliq bajarilishi kerak, xatti-harakatlarning buzilishi bundan mustasno. Xulosa qilib aytadigan boʻlsa, diagnostika uchun quyidagi guruhlarning ayrim belgilarini aniqlash kerak („giperkinetik buzilishlar“ ning umumiy mezonlari — ): "eʼtiborsizlik" (tafsilotlarga eʼtibor bermaslik, koʻrsatmalarga rioya qilmaslik yoki maktab vazifalarini bajara olmaslik). "Giperaktivlik" (tana aʼzolarining notinch harakatlari, joyida tebranish, oʻtira olmaslik, notoʻgʻri vaziyatlarda yugurish yoki biror joyga tirmashish, oʻyinlarda shovqinning koʻpligi va boshqalar) va "impulsivlik" (savollar tugashini kutmay javob berish, navbatda turolmaslik, ijtimoiy cheklovlarga adekvat javob bermasdan vaysash, boshqalarni tez-tez gapini boʻlib turish va suhbat paytida oʻyinlarga berilish). Kasallik 7 yoshdan oldin boshlangan boʻlishi, uning davomiyligi kamida 6 oy boʻlishi va bemorning intellekt koeffitsiyenti (IQ) 50 dan yuqori boʻlishi kerak. Kattalardagi DEHB. Bolaligida DEHB tashxisi qoʻyilmagan koʻplab kattalar ularning yahshi eʼtibor qarata olmasliklari, yangi materialni oʻrganishdagi qiyinchiliklar, atrofdagi olamni kashf qilish va shaxslararo munosabatlarning yomonlashishi DEHBning sabablari ekanligini tushunishmaydi. 2006-yilgi Amerikada boʻlib oʻtgan uch mingdan ozroq odamni oʻz ichiga olgan tadqiqotida "(„Harvard tadqiqoti“" deb ataladi), tadqiqot olib borayotgan olimlarga kattalar populyatsiyasida 4,4 % DEHBning kutilayotgan tarqalishini hisoblash imkonini berdi (DSM-IV mezonlari boʻyicha tashxis). DEHBning yuqori tarqalish subyekti etnik jihatdan yevropalik, ishsiz, uylangan erkaklarda aniqlangan. Biroz oldinroq oʻtkazilgan tadqiqotda (AQSh, 966 ta yoshi katta odamlardan iborat) voyaga yetganlar orasida DEHB tarqalishi tor maʼnoda 2,9 % boʻlgan (DSM-IV mezonlari boʻyicha oʻrnatilgan Narrow ADHD) va DEHB uchun esa keng maʼnoda 16,4 % deb belgilangan (tashxis qoʻshimcha, chegaradan past mezonlarni hisobga olgan holda qoʻyilgan). Yosh ulgʻaygan sayin kattalarda DEHB taralishi kamayadi. Kattalardagi DEHBning tarqalishi komorbid psixologik muammolar va kasalliklarning mavjudligiga sezilarli darajada bogʻliq: 2007-yilda Meksikada oʻtkazilgan tadqiqotga koʻra, aholidan DEHB mavjud yo yoʻqligini soʻralganlarning 5,37 foizida (149 kishi tekshirilgan) va Psixotik boʻlmagan psixiatrik kasalliklarga chalingan psixiatrik ambulatoriya bemorlarining (161 kishi tekshirilgan)16,8 foizida aniqlangan. Shunisi eʼtiborga loyiqki, psixiatrik bemorlarda DEHB tarqalishidagi jins farqlari umumiy populyatsiya va bolalarda aniqlangan DEHBga nisbatan „teskari“ boʻlib chiqdi: DEHB pxixiatrik beʼmorlarda ayollarning 21,6 foizida va faqat 8,5 erkak bemorlarda aniqlangan. Ruhiy kasalliklarning DSM-IV klassifikatorini yaratishga rahbarlik qilgan Amerikalik psixiatr Allen Frensis kattalardagi DEHB tashxisiga nisbatan oʻta salbiy fikr bildirdi. Uning fikriga koʻra, tashxis chegaralari shunchalik loyqaki, yaʼni zerikarli va qiziq boʻlmagan ishlar bilan shugʻullanishdan norozi boʻlgan koʻplab oddiy odamlarga anashu tashxis asossiz ravishda berilishi mumkin. Tashxis insonning diqqatni jamlash va vazifalarni bajarish qobiliyati haqidagi subyektiv fikriga asoslanganligi bilan vaziyat yanada ogʻirlashadi. Bundan tashqari, Allen Frensis baʼzida DEHB belgilaridan shikoyat qilgan odamlarda bipolyar affektiv buzuqlik yoki depressiya boʻlishi mumkinligi haqida qaygʻuradi. Bunday holda, DEHB davolashda keng tarqalgan psixostimulyatorlarni tavsiya qilish faqat vaziyatni yomonlashtirishi mumkin. Ingliz psixiatri Joanna Monkriffning taʼkidlashicha, kasallik va buzilishning odatiy mezonlari kattalardagi DEHB taʼrifiga toʻgʻri kelmaydi, chunki bu holatning oʻzi aqliy meʼyordan farq qilmaydi. Monkriffning fikricha, kattalardagi DEHB diagnostikasi koʻpayishi ortida oʻz dori vositalarini targʻib qiluvchi farmatsevtika kompaniyalarining moliyaviy manfaatlari turibdi. Psixostimulyatorlarning taʼsiri odatda odamlar tomonidan yoqimli his qilinadi va shuning uchun baʼzilari ushbu dorilarni qabul qilish uchun ularda DEHB borligini daʼvo qilishadi. DEHBni davolash metodlari. DEHBni davolash va tuzatishga boʻlgan yondashuvlar va mavjud usullar turli mamlakatlarda turlicha boʻlishi mumkin. Koʻpgina mamlakatlarda davolashning birinchi yoʻnalishi ota-onalarga bolani toʻgʻri tarbiyalash usullarini oʻrgatishdir. Xulq-atvorni oʻzgartirish, psixoterapiya, pedagogik va neyropsikologik davolash usullari qoʻllanadi. Dori darmon bilan davolash terapiyasida xulq-atvor va kognitiv funktsiyalarning buzilishini pedagogik usullar bilan bartaraf etish mumkin boʻlmagan hollarda individual koʻrsatmalarga muvofiq belgilanadi. Amerika Qoʻshma Shtatlarida bolalar uchun WWK3 protokoli, kattalar uchun esa WWK10 protokoli qoʻllanadi. Jumladan, bolalarni davolash uchun yuqori (narkogen) potentsialga ega boʻlgan bahsli dori Ritalin (metilfenidat) dan foydalanishga ruxsat beriladi. DEHBni davolashda metilfenidat, amfetamin va deksamfetamin kabi psixostimulyatorlar birinchi navbatda AQSh va Gʻarbiy Evropada yordamchi darmon sifatida qoʻllanadi. Psixostimulyatorlarning beʼmorga taʼsir qilish mexanizmi yaxshi oʻrganilgan. U eksperimental hayvonlarda ham, bolalarda ham normal spontan xatti-harakatlar reaktsiyalarini vaqtincha bostiradi. Xususan, metilfenidat bolalar va ularning tengdoshlari bilan muloqotini, mustaqillik va oʻyin koʻnikmalarini hosil qiladi, bu sizga maktabda va uyda, oʻgʻil bolalarning xatti-harakatlarini nazorat qilish imkonini beradi. Metilfenidat bilan bunday xatti-harakatlar nazorati oʻz-oʻzini tarbiyalashning rivojlanishini cheklaydi. Ushbu stimulyatorlarning kamchiliklaridan biri ularni kuniga bir necha marta qabul qilish zarurati borligi(taʼsir muddati taxminan 4 soat). Hozirda uzoq muddatli taʼsirga ega (12 soatgacha) metilfenidat va deksamfetamin mavjud. Metilfenidatning uzoq muddatli taʼsir koʻrsatadigan shakli (savdo nomi concerta) DEHBni davolashda keng qoʻllanadi. Deksamfetamin, metamfetamin va vaqt bilan ajralib chiqadigan metilfenidatning DEHBni davolashda samaradorligi toʻliq aniqlanmagan. Ilgari, psixostimulyator pemolin ishlatilgan, ammo gepatotoksisite tufayli foydalanish cheklangan. Atomoksetin (norepinefrinni qaytarib olish inhibitori, adreno- va simpatomimetiklar guruhi) kabi boshqa dorilar guruhlari ham qoʻllanadi. Antidepressantlar ham samarali: past dozalarda desipramin, bupropion. Klonidinni psixostimulyatorlar bilan birlashtirish mumkin, bu nojoʻya taʼsirlarni yengillashtiradi (uyqusizlik va impulsivlikni yoʻq qiladi) va giperkinez va giperaktivlikka qarshi taʼsirini oshiradi. 2015-yil aprel holatiga koʻra, AQSh oziq-ovqat va farmatsevtika idorasi DEHBni davolash uchun quyidagi psixostimulyatorlarni tasdiqladi: amfetamin (levoamfetamin va deksamfetamin), metilfenidat, deksmetilfenidat, metamfetamin, lisdeksamfetamin (psixostimin bilan bogʻliq emas). Ikki marta koʻr-koʻrona, randomizatsiya bilan boshqariladigan sinovlar modafinilning DEHBda samaradorligini koʻrsatdi, ammo bu dori AQSH oziq-ovqat va farmatsevtika idorasi tomonidan tasdiqlanmagan va dermatologik toksiklik tufayli DEHBni davolash uchun Amerika tibbiy amaliyotida qoʻllanilmaydi (Stivens -Jonson sindromi bemorlarda klinik tadqiqotlarda yuzaga kelgan). Yevropa dori mahsulotlari agentligi, shuningdek, ushbu preparatni faqat uyquchanlikni davolashva narkolepsiya uchun qoʻllashni tavsiya qildi. Bolalarga psixostimulyatorlarni buyurishda alohida eʼtibor talab etiladi, chunki bir qator tadqiqotlar shuni koʻrsatdiki, yuqori dozalar (masalan, kuniga 60 mg dan ortiq metilfenidat) yoki notoʻgʻri foydalanish giyohvandlikka olib keladi va oʻsmirlarni giyohvandlik taʼsiriga erishish uchun yuqori dozalardan foydalanishga undashi mumkin ]. AQShda kokainga qaram boʻlganlar oʻrtasida oʻtkazilgan tadqiqotga koʻra, oʻsmirlik davrida stimulyatorlardan foydalangan DEHB bilan kasallangan odamlar, shuningdek, DEHB tashxisi qoʻyilgan, ammo stimulyatorlarni ishlatmaganlarga qaraganda ikki baravar koʻp. 2003-yilda nashr etilgan tadqiqot shuni koʻrsatdiki, DEHB tashxisi qoʻyilgan bolalarning miya hajmi tashxisi qoʻyilmagan bolalarnikiga qaraganda kichikroq. Miya hajmining kichrayishi kasallikning oʻzini yoki DEHB ni davolash uchun ishlatiladigan dorilar tufayli yuzaga keladimi yoʻqmi, aniq emas. DEHBda psixostimulyatorlarning afzalliklari 5000 ga yaqin bolalarni qamrab olgan 170 dan ortiq randomizatsiyalangan nazorat ostida oʻtkazilgan tadqiqotlarda tasdiqlangan. Biroq, bu faqat qisqa muddatli davolanishga kiradi. 2010-yilda Avstraliyada DEHB uchun psixostimulyator terapiyasining uzoq muddatli foydali taʼsiri yoʻqligi boʻyicha tadqiqot nashr etildi. Tadqiqot 20 yil davomida kuzatilgan 2868 ta oilani qamrab oldi. Odatda, psixostimulyatorlarni qabul qilganda, bolalarning holati sezilarli darajada yaxshilanadi (xulq-atvorda koʻproq, uzoq muddatda oʻqishdagi yuksalish koʻrsatkichlarda deyarli yahshilanish kuzatilmagan) va faqat bir nechta bemorda yaxshilanish kuzatilmaydi. Psixostimulyatorlarni qabul qilishda oʻqishdagi zaif koʻrsatkichlar, chalgʻuvchanlik va tajovuzkorlikning namoyon boʻlishi qisman yoʻqoladi va preparat toʻxtatilganda yoki platsebo bilan almashtirilganda yana paydo boʻladi. DEHB dori-darmonlarini qabul qilishda qisqa muddatli takomillashtirishtirish orqali uzoq muddatli davo topish zarar deyilgan dalillar mavjud va hayvonlarni oʻrganishda bu dorilar miyaga zarar yetkazishi mumkinligini koʻrsatdi. AQSHda psixostimulyatorlar buyurilgan bolalar soni 1990-yillardan beri sezilarli darajada oshdi. Faqat 1990-1993-yillar orasida DEHB uchun ambulator psixiatrik tashriflar yiliga 1,6 milliondan 4,2 milliongacha koʻpaydi, bunda bolalarning 90 foizi davolanishning maʼlum bir bosqichida psixostimulyatorlarni qabul qilishdi va 71 % hollarda metilfenidat qabul qilishgan. 1996-yilda Qoʻshma Shtatlardagi psixiatrlar tomonidan metilfenidatning 10 milliondan ortiq retseptlari yozilgan. MDHda keng tarqalgan yondashuvda nootropik dorilar, moddalar, baʼzi ekspertlarning fikriga koʻra, miya faoliyatini, metabolizmini, energiyani yaxshilaydi va korteksning tonini oshiradi. Baʼzi hollardaaminokislota preparatlari ham buyuriladi, ular ishlab chiqaruvchilarning fikriga koʻra, miya metabolizmini yaxshilaydi, ammo bunday davolashning samaradorligi haqida hech qanday dalil yoʻq. Bir rus tadqiqotiga koʻra, Conners soʻrovnomasidan foydalangan holda ota-onalar anketa toʻldirishi orqali baholangan, DEHB bilan ogʻrigan bolalarning xatti-harakatlarining umumiy yaxshilanishiga quyidagi nootropiklar bilan erishildi: serebrolizin (60 % bolalar), piratsetam (48 %)), fenibut (50 %), instenon (59 %). Antipsikotik tioridazin (sonapax) bilan 1 mg / kg (20–30 mg) dozasida terapiya paytida ijobiy dinamika 22 % bolalarda multivitaminli preparatlar bilan nazorat guruhida 10 % bolalarda kuzatilgan.. Hozirgi vaqtda DEHBni davolashda bir nechta farmakologik boʻlmagan yondashuvlar mavjud boʻlib, ular farmakologik tuzatish bilan birlashtirilishi yoki mustaqil ravishda ishlatilishi mumkin. Farmakologik boʻlmagan yondashuvlar. Ota-onalarga bolani toʻgʻri tarbiyalash usullarini oʻrgatish. Bolalarni taʼlim tizimda qoʻllab-quvvatlash uchun xulq-atvor usullariga asoslangan amaliy ishlanmalar, masalan, aralashuv tizimi va kerakli xatti-harakatlarni qoʻllab-quvvatlash, oʻquvchilarning qiyin xatti-harakatlarini funktsional baholash va muammolarni hal qilish uchun oʻquv muhitini qayta loyihalashni taʼminlaydi. Kanadaning Makmaster universiteti tadqiqotchilari munozaralar rivojlantirgan beshta asosiy fikrni aniqladilar: Oʻz vaqtida tashxis qoʻygan holda yuqorida keltirilgan psixokorreksiya va dori-darmonlarni davolash usullari majmuasi bolalarda DEHB belgilarining ogʻirligini kamaytirishi, shuningdek, mavjud buzilishlarning oʻrnini qoplashi va kelajakda oʻzini hayotda toʻliq anglashga yordam berishi mumkin. DEHB sabablari. DEHBning aniq sababi nomaʼlum, biroq bir nechta nazariyalar mavjud. Organik buzilishlarning sabablari quyidagilar boʻlishi mumkin: Rossiya Tibbiyot fanlari akademiyasining Tibbiy-genetik tadqiqotlar markazi va Moskva davlat universitetining psixologiya fakulteti mutaxassislari „koʻpchilik tadqiqotchilarning fikriga koʻra kasallikning yagona sababini aniqlab boʻlmaydi va bu hech qachon mumkin emas“ degan fikrga kelishdi. AQSH, Gollandiya, Kolumbiya va Germaniya olimlari DEHB paydo boʻlishining 80 foizi genetik omillarga bogʻliqligini taʼkidladilar. Oʻttizdan ortiq nomzod genlari orasidan uchta gen tanlangan — dofamin tashuvchi gen, shuningdek, ikkita dofamin retseptorlari genlari. Biroq, DEHB rivojlanishining genetik asoslari atrof-muhit bilan oʻzaro taʼsirda namoyon boʻladi, bu esa ushbu asoslarni kuchaytirishi yoki zaiflashtirishi mumkin. Tanqid. DEHB eng munozarali va bahsli ruhiy kasalliklardan biridir. DEHB va uni davolash kamida 1970-yillardan beri izlanib kelinmoqda. Ushbu sindromning mavjudligiga koʻplab shifokorlar, oʻqituvchilar, yuqori lavozimli siyosatchilar, ota-onalar va ommaviy axborot vositalari tomonidan shubha bilan qaraladi. DEHB haqidagi fikrlar doirasi juda keng — bu kasallik mavjudligiga ishonmaydiganlardan tortib, bu holat uchun genetik yoki fiziologik shartlar mavjudligiga ishonadiganlargacha. Baʼzi tadqiqotchilar hatto iqlim omillarining bolalarda DEHB rivojlanishiga taʼsirini taʼkidlaydilar. DEHB nimadan iboratligi haqida aniqlik yoʻqligi va diagnostika mezonlarining oʻzgarishi chalkashlikka olib keladi. Davolashning axloqiy va huquqiy masalalari ayniqsa terapiyada psixostimulyatorlardan foydalanish, shuningdek, farmatsevtika kompaniyalaridan pul oladigan guruhlar va shaxslar tomonidan DEHB stimulyatorlarini reklama qilish bahs-munozaralarning asosiy yoʻnalishlari sifatida paydo boʻldi .. Tanqid sabablari quyidagilardan iborat: Tibbiyot mutaxassislari va axborot agentliklari ushbu kasallikning diagnostikasi va davolashini chuqurroq oʻrganishga loyiq ekanligini taʼkidladilar. Britaniyalik bolalar psixiatri, "Tanqidiy psixiatriyaʼ hamjamiyatining yetakchilaridan biri, professor Sami Timimi DEHBni bolaning normal xulq-atvorini genetik jihatdan aniqlangan ruhiy kasallikning mavjudligi bilan tushuntirishga harakat qiladigan ijtimoiy tuzilma deb hisoblaydi. DEHB belgilarini tushuntirish uchun muqobil nazariyalar taklif qilingan, ular orasida ovchi va dehqon nazariyasi, neyroxilma xillik va DEHBning ijtimoiy . Baʼzi shaxslar va guruhlar DEHB mavjudligini butunlay inkor etadilar. Bularga Tomas Szas, Mishel Fuko va Inson huquqlari boʻyicha fuqarolar komissiyasi kabi guruhlar kiradi. Biroq, koʻpchilik AQSh tibbiyot idoralari va sudlari DEHB tashxisini qonuniy deb hisoblashadi (pastga qarang). ).