Siyosiy sotsiologiya. Siyosiy sotsiologiya - bu sotsiologiyaning maxsus boʻlimi hisoblanib, siyosatshunoslik va sotsiologiya sohalarini oʻz ichiga olgan tegishli fanlar majmuyidan iborat. Ushbu fan 20-asrning birinchi yarmida siyosatshunoslik va sotsiologiyaning oʻzaro aloqalari jarayonlaridan keyin shakllangan. Siyosiy sotsiologiya va ijtimoiy siyosatshunoslik oʻxshash tushunchalar hisoblanmaydi. Shuningdek, siyosiy sotsiologiyada tadqiqotning toʻrt darajasi mavjud: Siyosiy sotsiologiyaning predmeti va obyekti. 1948-yilda boʻlib oʻtgan xalqaro siyosatshunoslik konferensiyasida siyosiy sotsiologiyani oʻrganish ob'ektlari sifatida belgilangan bir qator jihatlar tasdiqlandi: Siyosiy sotsilologiya kelajakda oʻrganiluvchi masalalar doirasiga ham kengayib, quyidagi fanlarni ham qamrab ola boshladi: Siyosiy sotsiologiyaning muammolari. Ushbu fanning predmeti sohasiga qoʻshimcha ravishda, uni shakllantirish yoʻlidagi zaruriy qadam qoʻyilayotganda, oʻrganilayotgan mavzularga muvofiq tadqiqot doirasida boʻlishi lozim boʻlgan muammolarni aniqlashdan iborat edi. Shunday qilib, 1957-yilda amerikalik siyosatshunoslar S.Lipset va R.Bendix quyidagi muammolarni aniqladi: Siyosiy sotsiologiyaning rivojlanish tarixi. Ushbu ilmiy fanning konturlari hatto T. Xobbs, J. Lokk, Sh. Monteskye va boshqa taniqli siyosiy faylasuflarning asarlarida ham aks eta boshladi. Ammo, bu mualliflar nafaqat siyosiy tizimlarning oʻzgarishi, balki ishlab chiqarish usullari, ularning evolyutsiyasi, shu bilan birga, bu rivojlanish jamiyatga qanday taʼsir qilganini tahlil qilishda ongli ravishda bugungi kunda siyosiy sotsiologiya bilan bogʻliq boʻlgan masalalarga toʻxtalib oʻtdilar. Siyosiy sotsiologiyaning paydo boʻlishi odatda Maks Veber faoliyati bilan bevosita bogʻliq boʻlib, u birinchilardan boʻlib hokimiyat munosabatlarining ijtimoiy tahlilini oʻtkazgan va jamiyatda hukmronlik turlarining tasnifini siyosatga olib kirgan (xarizmatik, anʼanaviy va ratsional-huquqiy yetakchilik). M.Veber Byurokratiyaning davlatni boshqaruvchi tuzilma sifatida faoliyat yuritish jarayonini tahlil qilgan va bunda asosan sotsiologik kategoriyalarga tayangan. Shunday qilib, u mansabdor shaxslarning shaxsiy fazilatlari va ularning ijtimoiy guruh sifatidagi xususiyatlariga qarab byurokratiyani bir nechta turlarga ajratdi. M.Veberning fikricha, boshqaruvda byurokratiya ideal usul boʻlib, unga koʻra byurokratiya toʻlaqonli ijtimoiy guruh aʼzolari uchun yagona mafkuraga sifatida oʻrin hosil qila oladi. Ushbu mafkuraga koʻra unda odamlar umumiy qadriyatlarga ega hisoblanib, burchlarini aniq his qilgan holda oʻzlarining emas, balki jamiyat manfaatlarini koʻzlaydilar.