Legalizm. Legalizm ( ) — 4-3-asrlarda shakllangan Xitoy tarixining Chjango (urushayotgan davlatlar) davri falsafiy maktabi. Miloddan avvalgi "Advokatlar maktabi" sifatida ham tanilgan ( xitoycha pinyinda "fajia" ). Ushbu maktabning asosiy g‘oyasi hammaning qonun va Osmon O‘g‘li oldida tengligi, buning natijasida unvonlarni tug‘ilish bo‘yicha emas, balki haqiqiy xizmatga ko‘ra taqsimlash g‘oyasini ilgari suradi. Qonunchilik g‘oyalariga ko‘ra, har qanday oddiy odam birinchi vazirgacha bo‘lgan har qanday martabaga ko‘tarilish huquqiga ega edi. Legistlar hokimiyatga kelganlarida ( Qi va Qinda ) shafqatsiz qonunlar va jazolarni o‘rnatganliklari bilan mashhur edilar. Asosiy fikrlar. Legalizmning peshvosi, uning ilk ko‘zga ko‘ringan vakili Guan Zhong bo‘lib, uning nomi qirollik hukmdorlari hokimiyatini mustahkamlashga qaratilgan birinchi jiddiy islohotlar g‘oyasi bilan bog‘liq. Chjou Xitoyning barcha taniqli islohotchi vazirlari odatda qonunchilar qatoriga kiradi. Huquqqa sig‘inish ya‘n markazlashgan hokimiyatni amalga oshiradigan hukmdorning ma’muriy buyruqlari bu qonuniylikning asosiy tezisi sanaladi. Ilk bora legalizmning eng yirik vakili va ta’limotning asoschisi Shan Yang (miloddan avvalgi 390-338-yillar). Miloddan avvalgi mamlakatda yerga xususiy mulkchilikni qonuniylashtirgan mashhur islohotlarning tashabbuskori hisoblanadi. U tuzgan islohot loyihalari va farmonlari “Shang jun shu” (“Shang gubernatori kitobi”) risolasiga kiritilgan.