European Medicines Agency
EMEA/H/C/978
EUROPEES OPENBAAR BEOORDELINGSRAPPORT (EPAR)
VIDAZA
EPAR-samenvatting voor het publiek
Dit document is een samenvatting van het Europees openbaar beoordelingsrapport (EPAR) en geeft uitleg over de aanpak van het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik (CHMP) bij de beoordeling van uitgevoerde studies, een proces dat uitmondt in aanbevelingen voor gebruiksvoorwaarden.
Lees de bijsluiter (ook onderdeel van het EPAR) of neem contact op met uw arts of apotheker, als u meer informatie nodig heeft over uw aandoening of behandeling.
De wetenschappelijke discussie waarop de aanbevelingen van het CHMP zijn gebaseerd, is ook in het EPAR opgenomen.
Wat is Vidaza?
Vidaza is een poeder voor suspensie (poeder dat in een vloeistof zwevende blijft) voor injectie.
Het bevat de werkzame stof azacitidine.
Wanneer wordt Vidaza voorgeschreven?
Vidaza wordt gebruikt voor de behandeling van volwassenen die niet in aanmerking komen voor een beenmergtransplantatie en lijden aan een van onderstaande ziekten: ï· myelodysplastische syndromen, een groep ziekten waarbij te weinig bloedcellen worden aangemaakt door het beenmerg.
In sommige gevallen kunnen myelodysplastische syndromen leiden tot de ontwikkeling van acute myeloïde leukemie (AML, een kanker die de witte myeloïde bloedcellen aantast).
Vidaza wordt gebruikt bij patiënten die een matig tot hoog risico lopen AML te ontwikkelen of te overlijden; ï· chronische myelomonocytaire leukemie (CMML, een kanker die de witte bloedcellen monocyten aantast).
Vidaza wordt gebruikt als het beenmerg voor 10 tot 29% uit afwijkende cellen bestaat en het beenmerg geen grote aantallen witte bloedcellen aanmaakt; ï· AML ontstaan uit een myelodysplastisch syndroom.
Vidaza wordt alleen gebruikt als het beenmerg voor 20 tot 30% uit afwijkende cellen bestaat.
Aangezien het aantal patiënten met deze ziekten klein is, worden de ziekten als ‘ zeldzaam’ beschouwd, en werd Vidaza op 6 februari 2002 aangewezen als ‘ weesgeneesmiddel’ (een geneesmiddel voor zeldzame ziekten) voor myelodysplastische syndromen en op 29 november 2007 voor AML.
Toen het middel werd aangewezen als weesgeneesmiddel, was CMML geclassificeerd als een type myelodysplastisch syndroom.
Het geneesmiddel is uitsluitend op doktersvoorschrift verkrijgbaar.
Hoe wordt Vidaza gebruikt?
De behandeling met Vidaza moet worden geïnitieerd en gecontroleerd onder toezicht van een arts die ervaring heeft met het gebruik van chemotherapie.
Patiënten moeten voor de behandeling met Vidaza geneesmiddelen tegen misselijkheid en braken krijgen toegediend.
De aanbevolen startdosis Vidaza is 75 mg/m2 lichaamsoppervlak (berekend op basis van de lengte en het gewicht van de patiënt).
Het geneesmiddel wordt via een onderhuidse injectie in de bovenarm, dij of buik toegediend, dagelijks gedurende een week, gevolgd door een rustperiode van drie weken.
Deze
7 Westferry Circus, Canary Wharf, London E14 4HB, UK Tel.
(44-20) 74 18 84 00 Fax (44-20) 74 18 84 16 E-mail: mail@emea.europa.eu http://www.emea.europa.eu ï£ European Medicines Agency, 2008.
Reproduction is authorised provided the source is acknowledged. periode van vier weken vormt één behandelingscyclus.
De behandeling duurt met minimaal zes cycli en wordt daarna voortgezet zolang de patiënt er baat bij heeft.
Voor elke cyclus moeten de lever-, nier- en bloedwaarden worden gecontroleerd.
Als het aantal bloedcellen te ver daalt of als de patiënt nierproblemen krijgt, moet de volgende behandelingscyclus worden uitgesteld of moet een lagere dosis worden gebruikt.
Patiënten met ernstige leverproblemen moeten nauwkeurig op bijwerkingen worden gecontroleerd.
Vidaza mag niet worden gebruikt bij patiënten met leverkanker in een vergevorderd stadium.
Zie voor aanvullende informatie de samenvatting van de productkenmerken (eveneens in het EPAR opgenomen).
Hoe werkt Vidaza?
Azacitidine, de werkzame stof van Vidaza, is een geneesmiddel dat behoort tot de groep zogenoemde antimetabolieten.
Azacitidine is een cytidine-analoog, dat betekent dat het wordt opgenomen in het erfelijk materiaal van cellen (RNA en DNA).
Men vermoedt dat het de manier wijzigt waarop cellen genen aan- en uitzetten, en dat het de productie van nieuw RNA en DNA belemmert.
Vermoed wordt dat deze acties de problemen verhelpen met de rijping en groei van jonge bloedcellen in het beenmerg die myelodysplastische aandoeningen veroorzaken, en de kankercellen bij leukemie doden.
Hoe is Vidaza onderzocht?
De werking van Vidaza werd eerst in proefmodellen getest voordat deze bij mensen werd onderzocht.
Vidaza werd onderzocht in een hoofdonderzoek met in totaal 358 volwassenen met een intermediair tot hoog risico op myelodysplastische syndromen, CMML of AML, bij wie het onwaarschijnlijk was dat zij een beenmergtransplantatie zouden ondergaan.
Het beenmerg van de patiënten bevatte 10 tot 29% afwijkende cellen en hun gehalte aan witte bloedcellen was niet erg hoog.
Het onderzoek vergeleek Vidaza met de conventionele behandeling (een behandeling afgestemd op elke individuele patiënt op basis van plaatselijke praktijken en de conditie van de patiënt).
Alle patiënten kregen tevens de best mogelijke ondersteunende zorg (alle geneesmiddelen en technieken waar patiënten baat bij hebben, zoals antibiotica, pijnstillers en transfusies).
Sommige patiënten kregen ook andere geneesmiddelen tegen kanker toegediend, zoals cytarabine met of zonder een anthracycline.
De belangrijkste graadmeter voor de werkzaamheid was de overlevingsduur van de patiënt.
Het onderzoek duurde 44 maanden.
Welke voordelen bleek Vidaza tijdens de studies te hebben?
Vidaza bleek effectiever dan de conventionele behandeling voor het verlengen van de levensduur.
Patiënten die met Vidaza werden behandeld, overleefden gemiddeld 24,5 maanden, in vergelijking met 15,0 maanden bij patiënten die met een conventionele therapie werden behandeld.
De werking van Vidaza bleek bij alle drie de ziekten vergelijkbaar.
Welke risico’ s houdt het gebruik van Vidaza in?
De meest voorkomende bijwerkingen van Vidaza (waargenomen bij meer dan 60% van de patiënten) zijn bloedafwijkingen, waaronder thrombocytopenie (laag gehalte aan bloedplaatjes), neutropenie (laag gehalte aan neutrofielen, een soort witte bloedcel) en leukopenie (laag gehalte aan witte bloedcellen), bijwerkingen die betrekking hebben op de maag en ingewanden, waaronder misselijkheid en braken en reacties op de injectieplaats.
Zie de bijsluiter voor het volledige overzicht van alle gerapporteerde bijwerkingen van Vidaza.
Vidaza mag niet worden gebruikt bij mensen die mogelijk overgevoelig (allergisch) zijn voor azacitidine of voor enig ander bestanddeel van het middel.
Het mag niet worden gebruikt bij patiënten met leverkanker in een vergevorderd stadium of bij vrouwen die borstvoeding geven.
Waarom is Vidaza goedgekeurd?
Het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik (CHMP) heeft geconcludeerd dat de voordelen van Vidaza groter zijn dan de risico’ s ervan voor de behandeling van volwassen patiënten die niet in aanmerking komen voor hematopoëtische stamceltransplantatie met een intermediair 2 en hoog risico op myelodysplastische syndromen, CMML met 10-29% abnormale blasten zonder een myeloproliferatieve aandoening of AML met 20-30% blasten en multilineaire dysplasie.
Het Comité heeft geadviseerd een vergunning te verlenen voor het in de handel brengen van Vidaza.
2/3 Overige informatie over Vidaza:
De Europese Commissie heeft op 17 december 2008 een in de hele Europese Unie geldige vergunning voor het in de handel brengen van Vidaza verleend aan Celgene Europe Ltd.
Klik hier (myelodysplastische syndromen) en hier (AML) voor de gegevens over de aanwijzing van Vidaza als weesgeneesmiddel.
Klik hier voor het volledige EPAR voor Vidaza.
Deze samenvatting is voor het laatst bijgewerkt in 11-2008.
3/3
Inhoud
Verpakkings-
EU-nummer
Fantasienaam
Sterkte
Farmaceutische vorm Toedieningsweg
Verpakking
(Concentratie)
grootte
EU/1/08/488/001
Vidaza
25 mg/ml
Poeder voor suspensie Subcutaan gebruik voor injectie
Injectieflacon (glas)
100 mg
1 injectieflacon
1/1
BIJLAGE I
SAMENVATTING VAN DE PRODUCTKENMERKEN
1 1.
NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Vidaza 25 mg/ml poeder voor suspensie voor injectie
2.
KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke injectieflacon bevat 100 mg azacitidine.
Na reconstitutie bevat elke ml suspensie 25 mg azacitidine.
Voor een volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3.
FARMACEUTISCHE VORM
Poeder voor suspensie voor injectie.
Wit gevriesdroogd poeder.
4.
KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Vidaza is geïndiceerd voor de behandeling van volwassen patiënten die niet in aanmerking komen voor hematopoëtische stamceltransplantatie, met: • intermediair 2 en hoog risico myelodysplastische syndromen (MDS) volgens het International Prognostic Scoring System (IPSS), • chronische myelomonocytaire leukemie (CMML) met 10-29% beenmergblasten zonder myeloproliferatieve aandoening, • acute myeloïde leukemie (AML) met 20-30% blasten en multilineaire dysplasie, volgens de indeling van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).
4.2 Dosering en wijze van toediening
Behandeling met Vidaza moet worden geïnitieerd en gecontroleerd onder toezicht van een arts die ervaring heeft met het gebruik van chemotherapeutica.
Patiënten dienen premedicatie te ontvangen met anti-emetica tegen misselijkheid en braken.
Dosering De aanbevolen startdosis voor de eerste behandelingscyclus bedraagt voor alle patiënten ongeacht de hematologische laboratoriumwaarden in de uitgangssituatie 75 mg/m2 lichaamsoppervlak, subcutaan geïnjecteerd, dagelijks gedurende 7 dagen, gevolgd door een rustperiode van 21 dagen (behandelingscyclus van 28 dagen).
Het verdient aanbeveling patiënten gedurende minimaal 6 cycli te behandelen.
De behandeling moet worden voortgezet zolang de patiënt hier baat bij heeft of totdat er ziekteprogressie optreedt.
Patiënten moeten op hematologische respons/toxiciteit en op niertoxiciteit worden bewaakt (zie rubriek 4.4); mogelijk is uitstel van de start van de volgende cyclus of dosisreductie, zoals hieronder wordt beschreven, noodzakelijk.
Dosisaanpassing als gevolg van hematologische toxiciteit Hematologische toxiciteit wordt gedefinieerd als de laagste telling die in een gegeven cyclus wordt bereikt (nadir) als het aantal trombocyten daalt tot onder 50,0 x 109/l en/of als het absolute aantal neutrofielen (Absolute Neutrophil Count, ANC) daalt tot onder 1 x 109/l.
2 Herstel wordt gedefinieerd als een stijging van de cellijn(en) waarin hematologische toxiciteit werd waargenomen van minimaal de helft van het verschil tussen de nadir en de basiswaarde plus de nadir telling (d.w.z. de bloedtelling bij herstel ≥ nadir telling + (0,5 x [telling uitgangssituatie – nadir telling]).
Patiënten die voorafgaand aan de eerste behandeling in de uitgangssituatie geen verlaagde bloedtellingen hebben (d.w.z. witte bloedcellen (WBC) > 3,0 x 109/l, ANC > 1,5 x 109/l en het aantal trombocyten > 75,0 x 109/l) Als na behandeling met Vidaza hematologische toxiciteit wordt waargenomen, moet de volgende behandelingscyclus met Vidaza worden uitgesteld totdat het aantal trombocyten en de ANC zijn hersteld.
Als herstel binnen 14 dagen wordt bereikt, is er geen dosisaanpassing noodzakelijk.
Als echter binnen 14 dagen geen herstel is bereikt, moet de dosis volgens onderstaande tabel worden verlaagd.
Na dosisaanpassingen moet de duur van de cyclus weer op 28 dagen worden ingesteld.
Nadir tellingen
% dosis in de volgende cyclus, als herstel * niet
ANC (x 109/l)
Trombocyten (x 109/l) binnen 14 dagen wordt bereikt
≤ 1,0 > 1,0
≤ 50,0 50% > 50,0 100%
* Herstel = tellingen ≥ nadir telling + (0,5 x [telling uitgangssituatie – nadir telling])
Patiënten die voorafgaand aan de eerste behandeling in de uitgangssituatie verlaagde bloedtellingen hadden (d.w.z.
WBC < 3,0 x 109/l of ANC < 1,5 x 109/l of trombocyten < 75,0 x 109/l) Als na behandeling met Vidaza de daling van het aantal WBC, de ANC of het aantal trombocyten minder dan 50% is van het aantal vóór de behandeling, of als die meer dan 50% is, maar met een verbetering in enige cellijndifferentiatie, dient de volgende cyclus niet te worden uitgesteld en is er geen dosisaanpassing noodzakelijk.
Als de daling van het aantal WBC, de ANC of het aantal trombocyten groter is dan 50% van het aantal vóór de behandeling, zonder verbetering in cellijndifferentiatie, moet de volgende behandelingscyclus met Vidaza worden uitgesteld totdat het aantal trombocyten en de ANC zijn hersteld.
Als herstel binnen 14 dagen wordt bereikt, is er geen dosisaanpassing noodzakelijk.
Als echter binnen 14 dagen geen herstel is bereikt, moet de cellulariteit van het beenmerg worden bepaald.
Als de cellulariteit van het beenmerg > 50% is, zijn er geen dosisaanpassingen noodzakelijk.
Als de cellulariteit van het beenmerg ≤ 50% is, moet de behandeling worden uitgesteld en de dosis worden verlaagd volgens onderstaande tabel:
Cellulariteit van het beenmerg
% dosis in de volgende cyclus, als herstel niet binnen 14 dagen wordt bereikt Herstel * ≤ 21 dagen Herstel * > 21 dagen
15-50% < 15%
100% 100%
50% 33%
* Herstel = tellingen ≥ nadir telling + (0,5 x [telling uitgangssituatie – nadir telling])
Na dosisaanpassingen moet de duur van de cyclus weer op 28 dagen worden ingesteld.
Bijzondere populaties Nierfunctiestoornis:
Er is geen formeel onderzoek uitgevoerd bij patiënten met een verminderde nierfunctie.
Patiënten met een ernstige orgaanstoornis moeten zorgvuldig worden bewaakt met betrekking tot het optreden van bijwerkingen.
Er wordt geen specifieke aanpassing van de startdosis aanbevolen bij patiënten die voor het starten met de behandeling een nierfunctiestoornis hebben (bv. basiswaarden voor serumcreatinine of bloedureumstikstof [blood urea nitrogen, BUN] ≥ tweemaal hoger dan de bovengrens van de normaalwaarde [upper limit of normal, ULN] of serumbicarbonaat minder dan 20 mmol/l); latere dosisaanpassingen moeten gebaseerd zijn op hematologische en renale laboratoriumwaarden.
Als er zich onverklaarde dalingen in de serumbicarbonaatwaarden voordoen tot lager dan 20 mmol/ l, moet de dosis bij de volgende cyclus met 50% worden verlaagd.
Als er zich
3 onverklaarde stijgingen in serumcreatinine of BUN voordoen tot ≥ tweemaal hoger dan de basiswaarden en boven de ULN, moet de volgende cyclus worden uitgesteld totdat de waarden weer zijn teruggekeerd naar normaal of naar de basiswaarde en moet de dosis bij de volgende behandelingscyclus met 50% worden verminderd (zie rubriek 4.4).
Leverfunctiestoornis:
Er is geen formeel onderzoek uitgevoerd bij patiënten met een leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.4).
Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis moeten zorgvuldig worden bewaakt met betrekking tot het optreden van bijwerkingen.
Er wordt geen specifieke aanpassing van de startdosis aanbevolen bij patiënten die voor het starten met de behandeling een leverfunctiestoornis hebben; latere dosisaanpassingen moeten gebaseerd zijn op uitslagen van hematologische laboratoriumwaarden.
Vidaza is gecontra-indiceerd bij patiënten met gevorderde maligne levertumoren (zie rubrieken 4.3 en 4.4).
Ouderen:
Er zijn geen aanbevelingen voor specifieke dosisaanpassing bij ouderen.
Omdat bij oudere patiënten de kans op een verminderde nierfunctie groter is, kan het nuttig zijn om de nierfunctie te bewaken.
Kinderen en adolescenten:
Vidaza wordt niet aanbevolen voor het gebruik bij kinderen jonger dan 18 jaar vanwege onvoldoende gegevens over veiligheid en werkzaamheid.
Laboratoriumonderzoek Leverfunctietesten en serumcreatininebepaling moeten worden uitgevoerd voorafgaand aan het starten van de behandeling en voorafgaand aan elke behandelingscyclus.
Complete bloedtellingen moeten worden verricht voorafgaand aan het starten van de en steeds wanneer nodig voor het bewaken van de respons en de toxiciteit, maar ten minste voorafgaand aan elke behandelingscyclus.
Wijze van toediening Gereconstitueerd Vidaza moet subcutaan in de bovenarm, het dijbeen of de buik worden geïnjecteerd.
De injectieplaatsen moeten worden afgewisseld.
Nieuwe injecties moeten op een afstand van ten minste 2,5 cm van een vorige injectieplaats worden toegediend en nooit in gebieden waar de huid pijnlijk, rood of hard is of waar deze blauwe plekken vertoont.
In rubriek 6.6 worden uitgebreide instructies gegeven over de reconstitutie- en toedieningsprocedure voor Vidaza.
4.3 Contra-indicaties
Bekende overgevoeligheid voor het werkzame bestanddeel of voor één van de hulpstoffen.
Gevorderde maligne levertumoren (zie rubriek 4.4).
Borstvoeding (zie rubriek 4.6).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Hematologische toxiciteit Behandeling met azacitidine wordt geassocieerd met anemie, neutropenie en trombocytopenie, in het bijzonder gedurende de eerste 2 cycli (zie rubriek 4.8).
Wanneer nodig moeten complete bloedtellingen worden verricht voor het bewaken van de respons en de toxiciteit, maar ten minste voorafgaand aan elke behandelingscyclus.
Na toediening van de aanbevolen dosis voor de eerste cyclus kan de dosis voor daaropvolgende cycli worden verlaagd of de toediening ervan worden uitgesteld op basis van de nadir tellingen en de hematologische respons (zie rubriek 4.2).
Aan patiënten moet worden geadviseerd om febriele episodes onmiddellijk te melden.
Aan patiënten en artsen wordt geadviseerd om ook alert te zijn op tekenen en symptomen van een bloeding.
4 Leverfunctiestoornis Er is geen formeel onderzoek uitgevoerd bij patiënten met een leverfunctiestoornis.
Bij patiënten met een uitgebreide tumorlast als gevolg van gemetastaseerde ziekte is tijdens behandeling met azacitidine in zeldzame gevallen een progressief hepatisch coma en overlijden gemeld, in het bijzonder bij patiënten bij wie de serumalbuminewaarde in de uitgangssituatie < 30 g/ l was.
Azacitidine is gecontra- indiceerd bij patiënten met gevorderde maligne levertumoren (zie rubriek 4.3).
Nierfunctiestoornis In zeldzame gevallen werden bij patiënten die met intraveneus azacitidine in combinatie met andere chemotherapeutica werden behandeld nierafwijkingen gemeld die varieerden van een verhoogd serumcreatinine tot nierfalen en overlijden.
Daarnaast ontwikkelde zich bij 5 patiënten met chronische myeloïde leukemie (CML) die met azacitidine en etoposide werden behandeld renale tubulaire acidose, wat wordt gedefinieerd als een daling in serumbicarbonaat tot < 20 mmol/ l in combinatie met alkalische urine en hypokaliëmie (serumkalium < 3 mmol/ l).
Als er zich onverklaarde dalingen in serumbicarbonaat (< 20 mmol/ l) of stijgingen in serumcreatinine of BUN voordoen, moet de dosis worden verlaagd of de toediening worden uitgesteld (zie rubriek 4.2).
Patiënten met een nierfunctiestoornis moeten zorgvuldig worden bewaakt op toxiciteit omdat azacitidine en/ of de metabolieten hiervan primair door de nieren worden uitgescheiden (zie rubriek 4.2).
Hart- en longziekte Patiënten met een voorgeschiedenis van ernstig congestief hartfalen, klinisch instabiele hartziekte of longziekte werden uitgesloten van de belangrijkste klinische studie en derhalve is de veiligheid en werkzaamheid van Vidaza bij deze patiënten niet vastgesteld.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Op basis van in vitro gegevens lijkt het metabolisme van azacitidine niet te worden gemedieerd door cytochroom-P450-iso-enzymen (CYP’ s), UDP-glucuronosyltransferasen (UGT’ s), sulfotransferasen (SULT’ s) en glutathiontransferasen (GST’ s); in vivo interacties gerelateerd aan deze stofwisselingsenzymen worden derhalve als onwaarschijnlijk beschouwd.
Klinisch significante remmende of inductieve effecten van azacitidine op cytochroom-P450-enzymen zijn onwaarschijnlijk (zie rubriek 5.2).
Er is geen formeel klinisch onderzoek uitgevoerd naar de interacties van azacitidine met andere geneesmiddelen.
4.6 Zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap Er zijn geen toereikende gegevens over het gebruik van azacitidine bij zwangere vrouwen.
Uit experimenteel onderzoek bij muizen is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3).
Het potentiële risico voor de mens is niet bekend.
Azacitidine mag op basis van de resultaten uit experimenteel onderzoek bij dieren en zijn werkingsmechanisme niet tijdens de zwangerschap worden gebruikt, in het bijzonder niet tijdens het eerste trimester, tenzij duidelijk noodzakelijk.
De voordelen van de behandeling moeten per individueel geval worden afgewogen tegen het mogelijke risico voor de foetus.
Mannen en vrouwen die zwanger kunnen worden moeten effectieve contraceptie gebruiken tijdens en tot 3 maanden na de behandeling.
Borstvoeding Het is niet bekend of azacitidine of de metabolieten hiervan in de moedermelk worden uitgescheiden.
Vanwege de mogelijke ernstige bijwerkingen bij zuigelingen is het geven van borstvoeding tijdens behandeling met azacitidine gecontra-indiceerd.
5 Vruchtbaarheid Er zijn geen gegevens bij de mens beschikbaar over het effect van azacitidine op de vruchtbaarheid.
Bij dieren zijn bijwerkingen van azacitidine gedocumenteerd voor wat betreft de mannelijke vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).
Aan mannen moet worden geadviseerd geen kind te verwekken tijdens de periode van behandeling en zij moeten tijdens en tot 3 maanden na de behandeling effectieve contraceptie gebruiken.
Mannelijke patiënten moet worden aangeraden om voor het begin van de behandeling advies te vragen over het conserveren van sperma.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Er is geen onderzoek verricht met betrekking tot de effecten op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
Patiënten moet worden geadviseerd dat zij tijdens de behandeling bijwerkingen zoals vermoeidheid kunnen ervaren.
Daarom moet bij het besturen van een voertuig of het bedienen van machines voorzichtigheid worden aanbevolen.
4.8 Bijwerkingen
Bij 97% van de patiënten hebben zich bijwerkingen voorgedaan die mogelijk of waarschijnlijk gerelateerd zijn aan de toediening van Vidaza.
De meest gemelde bijwerkingen bij behandeling met azacitidine waren hematologische bijwerkingen (71,4%), waaronder trombocytopenie, neutropenie en leukopenie (gewoonlijk graad 3-4), maag- darmklachten (60,6%), waaronder misselijkheid en braken (gewoonlijk graad 1-2), of reacties op de injectieplaats (77,1%; gewoonlijk graad 1-2).
Tot de meest gemelde ernstige bijwerkingen (> 2%) die in de belangrijkste studie (AZA PH GL 2003 CL 001) werden opgemerkt en die ook werden gemeld in de ondersteunende studies (CALGB 9221 en CALGB 8921), behoren febriele neutropenie (8,0%) en anemie (2,3%).
Andere minder frequent gemelde ernstige bijwerkingen (< 2%) waren onder meer neutropenische sepsis, pneumonie, trombocytopenie en hemorragische bijwerkingen (bv. hersenbloeding).
De onderstaande tabel bevat de bijwerkingen waarvoor een causaal verband met azacitidine- behandeling redelijkerwijs kon worden vastgesteld.
De frequenties zijn gebaseerd op de waarnemingen tijdens de belangrijkste klinische studie of de twee ondersteunende klinische studies.
De frequenties worden gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/ 10); vaak (≥ 1/ 100, < 1/ 10); soms (≥ 1/ 1.000, < 1/ 100); zelden (≥ 1/ 10.000, < 1/ 1.000); zeer zelden (< 1/ 10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Systeem/ orgaanklasse
Zeer vaak
Vaak
Soms
Infecties en parasitaire aandoeningen
pneumonie, nasofaryngitis
neutropenische sepsis, infectie van de bovenste luchtwegen, urineweginfectie, sinusitis, faryngitis, rhinitis, herpes simplex
Bloed- en lymfestelsel- aandoeningen
febriele neutropenie, neutropenie, leukopenie, trombocytopenie, anemie
beenmergfalen, pancytopenie
6 Systeem/ orgaanklasse
Zeer vaak
Vaak
Soms
Immuunsysteem- aandoeningen
Overgevoeligheids- reacties
Voedings- en stofwisselings- stoornissen
anorexie
hypokaliëmie
Psychische stoornissen
verwardheid, angst, slapeloosheid
Zenuwstelsel- aandoeningen Oogaandoeningen
duizeligheid, hoofdpijn
intracraniële bloeding, lethargie oogbloeding, bloeding van de conjunctiva
Bloedvataandoeningen
hypertensie, hypotensie, hematoom
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinum- aandoeningen
dyspneu
inspanningsdyspneu, faryngolaryngeale pijn
Maagdarmstelsel- aandoeningen
diarree, braken, constipatie, misselijkheid, buikpijn
maag-darmbloeding, hemorroïdale bloedingen, stomatitis, tandvleesbloeding, dyspepsie
Huid- en onderhuid- aandoeningen
petechiae, pruritus, huiduitslag, ecchymose
purpura, alopecia, erytheem, maculaire huiduitslag
Skeletspierstelsel- en bindweefsel- aandoeningen Nier- en urinewegaandoeningen
artralgie
myalgie, musculoskeletale pijn hematurie
Algemene aandoeningen en toedieningsplaats- stoornissen
vermoeidheid, pyrexie, pijn op de borst, erytheem op de injectieplaats, pijn op de injectieplaats, reactie op de injectieplaats (niet gespecificeerd)
injectieplaats: blauwe plekken, hematomen, induratie, huiduitslag, pruritus, ontsteking, verkleuring, knobbeltjes en bloedingen. malaise
Onderzoeken
gewichtsverlies
Hematologische bijwerkingen De meest gemelde bijwerkingen geassocieerd met de behandeling met azacitidine waren hematologisch van aard, waaronder trombocytopenie, neutropenie en leukopenie, en deze hadden gewoonlijk graad 3 of 4.
Tijdens de eerste 2 cycli is het risico dat deze bijwerkingen optreden groter, waarna zij minder vaak optreden bij patiënten met herstel van de hematologische functie.
De behandeling van de meeste hematologische bijwerkingen bestond uit routinematige controle van het complete bloedbeeld en indien nodig uitstel van de toediening van azacitidine in de volgende cyclus, profylactische toediening van antibiotica en/ of groeifactorondersteuning (bv.
G-CSF) bij neutropenie en transfusies voor anemie of trombocytopenie.
7 Infecties Myelosuppressie kan leiden tot neutropenie en een verhoogd infectierisico.
Bij patiënten aan wie azacitidine werd toegediend, werden ernstige bijwerkingen zoals neutropenische sepsis (0,8%) en pneumonie (2,5%) gemeld.
Infecties kunnen eventueel met behulp van anti-infectiva plus groeifactorondersteuning (bv.
G-CSF) voor neutropenie worden behandeld.
Bloedingen Bij patiënten aan wie azacitidine wordt toegediend, kunnen bloedingen optreden.
Ernstige bijwerkingen zoals een maag-darmbloeding (0,8%) of een intracraniële bloeding (0,5%) zijn gemeld.
Patiënten moeten worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van een bloeding, in het bijzonder de patiënten met een vroegere of een aan de behandeling gerelateerde trombocytopenie.
Overgevoeligheid Bij patiënten aan wie azacitidine werd toegediend, zijn ernstige overgevoeligheidsreacties (0,25%) gemeld.
Als er een anafylactisch-achtige reactie optreedt, moet de behandeling met azacitidine onmiddellijk worden gestaakt en een geschikte symptomatische behandeling worden ingesteld.
Bijwerkingen met betrekking tot de huid en de onderhuid Het merendeel van de bijwerkingen met betrekking tot de huid en de onderhuid was geassocieerd met de injectieplaats.
Geen van deze bijwerkingen leidde in de belangrijkste studie tot het tijdelijk of permanent staken van de behandeling met azacitidine of tot een vermindering van de dosis azacitidine.
Het merendeel van de bijwerkingen deed zich voor gedurende de eerste 2 cycli en vertoonde een trend tot afname in de daarop volgende cycli.
Bij subcutane bijwerkingen als huiduitslag/ ontsteking/ pruritus op de injectieplaats, huiduitslag, erytheem en huidlesie kan gelijktijdige behandeling met andere geneesmiddelen noodzakelijk zijn, zoals antihistaminica, corticosteroïden en niet-steroïdale anti- inflammatoire geneesmiddelen (NSAID’ s).
Maag-darmklachten De meest gemelde maag-darmklachten die geassocieerd zijn met de azacitidine-behandeling waren constipatie, diarree, misselijkheid en braken.
Deze bijwerkingen werden symptomatisch behandeld met anti-emetica tegen misselijkheid en braken, met antidiarrhoica tegen diarree en met laxeermiddelen en/ of emollientia tegen constipatie.
4.9 Overdosering
Tijdens klinische studies werd één geval van overdosering met azacitidine gemeld.
Bij een patiënt traden diarree, misselijkheid en braken op na toediening van een enkele intraveneuze dosis van ongeveer 290 mg/ m2, ongeveer viermaal de aanbevolen startdosis.
In geval van overdosering moet de patiënt met behulp van geschikte bloedtellingen worden bewaakt, en moet indien nodig ondersteunende behandeling worden gegeven.
Er is geen specifiek antidotum bekend voor overdosering met azacitidine.
5.
FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antineoplastica, pyrimidine-analogen; ATC-code:
L01BC07
Werkingsmechanisme Aangenomen wordt dat azacitidine zijn antineoplastische werking uitoefent via meerdere mechanismen, waaronder cytotoxiciteit tegen abnormale hematopoëtische cellen in het beenmerg en hypomethylatie van het DNA.
De cytotoxische effecten van azacitidine kunnen het gevolg zijn van meerdere mechanismen, waaronder remming van de DNA-, RNA- en eiwitsynthese, incorporatie in RNA en DNA en de activatie van processen die leiden tot DNA-schade.
Niet-proliferatieve cellen zijn relatief ongevoelig voor azacitidine.
Incorporatie van azacitidine in DNA resulteert in de inactivatie
8 van DNA-methyl-transferasen, wat leidt tot hypomethylatie van DNA.
DNA-hypomethylatie van afwijkend gemethyleerde genen die betrokken zijn bij de regulering van de normale celcyclus, differentiatie en processen voor celdood kan resulteren in hernieuwde genexpressie en herstel van de kankeronderdrukkende functies ten opzichte van kankercellen.
Het relatieve belang van DNA- hypomethylatie ten opzichte van cytotoxiciteit of andere activiteiten van azacitidine voor klinische resultaten is niet vastgesteld.
Klinische werkzaamheid en veiligheid De werkzaamheid en veiligheid van Vidaza werden bestudeerd in een internationale, multi-center, gecontroleerde, open-label, gerandomiseerde, vergelijkende fase-3-studie met parallelgroep (AZA PH GL 2003 CL 001) bij patiënten met: intermediair 2 en hoog risico MDS volgens het International Prognostic Scoring System (IPSS), refractaire anemie met een overmaat aan blasten (Refractory Anaemia with Excess Blasts, RAEB), refractaire anemie met een overmaat aan blasten in transformatie (RAEB-T) en gemodificeerde chronische myelomonocytaire leukemie (mCMML) volgens het French-American-British (FAB) classificatiesysteem.
RAEB-T-patiënten (21-30% blasten) worden volgens het huidige WHO-classificatiesysteem als patiënten met AML beschouwd.
Azacitidine plus optimale ondersteunende behandeling (best supportive care, BSC) (n = 179) werd vergeleken met conventionele behandelingen (conventional care regimen, CCR).
Een CCR- behandeling bestond uit alleen BSC (n = 105), een lage dosis cytarabine plus BSC (n = 49) of standaard inductiechemotherapie plus BSC (n = 25).
De patiënten werden voorafgaand aan randomisatie door hun arts voorgeselecteerd voor 1 van de 3 CCRs.
De patiënten kregen het vooraf geselecteerde regime als ze niet voor Vidaza waren gerandomiseerd.
Als onderdeel van de inclusiecriteria was vereist dat patiënten een Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) performance status van 0-2 hadden.
Patiënten met secundaire MDS werden uit de studie uitgesloten.
Het primaire eindpunt van de studie was totale overleving.
Vidaza werd gedurende mediaan 9 cycli (interval = 1-39) en gemiddeld 10,2 cycli dagelijks als subcutane dosis van 75 mg/ m2 gedurende 7 dagen toegediend, gevolgd door een rustperiode van 21 dagen (behandelingscyclus van 28 dagen).
Binnen de intent-to-treat (ITT) populatie was de mediane leeftijd 69 jaar (interval 38 tot 88 jaar).
In de ITT-analyse van 358 patiënten (179 azacitidine en 179 CCR) was behandeling met Vidaza geassocieerd met een mediane overleving van 24,46 maanden ten opzichte van 15,02 maanden voor patiënten die een CCR-behandeling kregen, een verschil van 9,4 maanden, met een gestratificeerde log-rank p-waarde van 0,0001.
De hazard ratio voor het effect van de behandeling was 0,58 (95% BI:
0,43-0,77).
De overlevingspercentages na twee jaar waren 50,8% bij patiënten die azacitidine kregen ten opzichte van 26,2% bij patiënten die een CCR-behandeling kregen (p < 0,0001).
9 Log-rank p = 0,0001 HR 0,58 [95% BI:
0,43-0,77] Sterfgevallen:
AZA = 82, CCR = 113 Percentage overleving
maanden
maanden
Tijd (in maanden) vanaf randomisatie Aantal met risico
LEGENDE:
AZA = azacitidine; CCR = conventionele behandeling; BI = betrouwbaarheidsinterval; HR = hazard ratio
Het overlevingsvoordeel van Vidaza was consistent ongeacht de in de controlegroep toegepaste CCR- behandeling (BSC alleen, een lage dosis cytarabine plus BSC of standaard inductiechemotherapie plus BSC).
Bij analyse van de IPSS cytogenetische subgroepen werden voor wat betreft de mediane totale overleving in alle groepen vergelijkbare bevindingen waargenomen (goede, intermediaire, slechte cytogenetica, inclusief monosomie 7).
Bij analyses van leeftijdsubgroepen werd een stijging van de mediane totale overleving waargenomen in alle groepen (< 65 jaar, ≥ 65 jaar en ≥ 75 jaar).
Behandeling met Vidaza was geassocieerd met een mediane tijd tot overlijden of transformatie naar AML van 13,0 maanden ten opzichte van 7,6 maanden voor diegenen die een CCR-behandeling kregen, een verbetering van 5,4 maanden met een gestratificeerde log-rank p-waarde van 0,0025.
Behandeling met Vidaza was ook geassocieerd met een daling in cytopenieën en hieraan gerelateerde symptomen.
Behandeling met Vidaza leidde tot een lagere behoefte aan transfusies met rode bloedcellen en trombocyten.
Van de patiënten in de azacitidine-groep die in de uitgangssituatie afhankelijk waren van transfusie met rode bloedcellen, werd 45,0% tijdens de behandelperiode onafhankelijk van transfusie met rode bloedcellen, in vergelijking met 11,4% van de patiënten in de gecombineerde CCR-groepen (een statistisch significant (p < 0,0001) verschil van 33,6% (95% BI:
22,4-44,6)).
Bij patiënten die in de uitgangssituatie afhankelijk waren van transfusie met rode bloedcellen en hiervan onafhankelijk werden, bedroeg de mediane duur van onafhankelijkheid van transfusie met rode bloedcellen 13 maanden in de azacitidine-groep.
De respons werd beoordeeld door de onderzoeker of door de onafhankelijke beoordelingscommissie (Independent Review Committee, IRC).
De totale respons (complete remissie [CR] + partiële remissie [PR]) zoals vastgesteld door de onderzoeker bedroeg 29% in de azacitidine-groep en 12% in de gecombineerde CCR-groep (p = 0,0001).
De totale respons (CR + PR) zoals vastgesteld door de IRC in de AZA PH GL 2003 CL 001-studie bedroeg 7% (12/ 179) in de azacitidine-groep vergeleken met 1% (2/ 179) in de gecombineerde CCR-groep (p = 0,0113).
De verschillen tussen de beoordelingen van de respons door de IRC en de onderzoeker waren een gevolg van de criteria van de International 10 Working Group (IWG) die verbetering van de perifere bloedtellingen en voortduren van deze verbeteringen gedurende minimaal 56 dagen eisten.
Een overlevingsvoordeel werd ook aangetoond bij patiënten die na behandeling met azacitidine geen complete/ partiële respons hadden bereikt.
Hematologische verbetering (meer en minder belangrijk) zoals vastgesteld door de IRC werd bereikt bij 49% van de patiënten die azacitidine ontvingen in vergelijking met 29% van de patiënten die werden behandeld met de gecombineerde CCR (p < 0,0001).
Bij patiënten met een of meer cytogenetische afwijkingen in de uitgangssituatie was het percentage patiënten met een belangrijke cytogenetische respons hetzelfde in de azacitidine-groep als in de gecombineerde CCR-groep.
Een minder belangrijke cytogenetische respons was in de azacitidine- groep (34%) statistisch significant hoger (p = 0,0015) in vergelijking met die bij de gecombineerde CCR-groep (10%).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetiek van azacitidine werd bestudeerd na een eenmalige subcutane en intraveneuze toediening van een dosis van 75 mg/ m2.
Absorptie Azacitidine werd na subcutane toediening snel geabsorbeerd met piekplasmaconcentraties van azacitidine van 750 ± 403 ng/ ml die 0,5 uur (het eerste tijdstip van monsterafname) na de toediening optraden.
De absolute biologische beschikbaarheid van azacitidine na subcutane toediening in verhouding tot intraveneuze toediening was op basis van de oppervlakte onder de curve (AUC) ongeveer 89%.
Distributie Na intraveneuze toediening was het gemiddelde distributievolume 76 ± 26 l en de systemische klaring 147 ± 47 l/ u.
Metabolisme Op basis van in vitro gegevens lijkt het metabolisme van azacitidine niet te worden gemedieerd door cytochroom-P450-iso-enzymen (CYP’ s), UDP-glucuronosyltransferasen (UGT’ s), sulfotransferasen (SULT’ s) en glutathiontransferasen (GST’ s).
Het metabolisme van azacitidine gebeurt door spontane hydrolyse en door deaminatie gemedieerd door cytidine deaminase.
In S9-fracties van humane lever was de vorming van metabolieten onafhankelijk van NADPH wat impliceert dat het metabolisme gekatalyseerd wordt door cytosolische enzymen.
In vitro onderzoek van azacitidine met humane levercelculturen wijst erop dat azacitidine bij concentraties van 1,0 µM tot 100 µM (d. w. z. tot maximaal ongeveer 30-maal hogere dan klinisch bereikbare concentraties) cytochroom-P450-iso-enzymen (CYP) 1A2, 2C19 of 3A4 of 3A5 niet induceert.
In een studie om de inhibitie te onderzoeken van een reeks P450-iso-enzymen (CYP 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 en 3A4) geïncubeerd met 100 µM azacitidine, konden geen IC50-waarden worden bepaald.
Daarom is enzyminhibitie door azacitidine bij klinisch bereikbare plasmaconcentraties onwaarschijnlijk.
Het potentieel voor remming van CYP2B6 of 2C8 werd niet bestudeerd.
Excretie Azacitidine wordt snel uit het plasma geklaard met een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd (t½) van 41 ± 8 minuten na subcutane toediening.
Excretie in urine is de primaire eliminatieroute van azacitidine en/ of de metabolieten ervan.
Na intraveneuze en subcutane toediening van 14C-azacitidine werd 50-85% van de toegediende radioactiviteit in de urine teruggevonden, terwijl < 1% in de feces werd teruggevonden.
Bijzondere populaties De effecten van nier- of leverfunctiestoornissen (zie rubriek 4.2), geslacht, leeftijd of ras op de farmacokinetiek van azacitidine zijn niet formeel bestudeerd.
11 Farmacogenomica Het effect van bekende cytidine deaminase polymorfismen op het metabolisme van azacitidine is niet formeel onderzocht.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Azacitidine induceert in vitro zowel genmutaties als chromosomale afwijkingen in bacteriële en zoogdiercelsystemen.
De potentiële carcinogeniteit van azacitidine werd bij muizen en ratten onderzocht.
Azacitidine veroorzaakte tumoren van het hematopoëtische systeem bij vrouwtjesmuizen, wanneer het 3 maal per week gedurende 52 weken intraperitoneaal werd toegediend.
Een hogere incidentie van tumoren in het lymforeticulaire systeem, de longen, de borstklier en de huid werd gezien bij muizen die gedurende 50 weken via intraperitoneale toediening met azacitidine werden behandeld.
In tumorigeniciteitsonderzoek bij ratten werd geen verhoogde incidentie van testiculaire tumoren gevonden.
Vroege embryotoxiciteitsonderzoeken bij muizen toonden een frequentie van 44% van intra-uterien embryonaal overlijden (toegenomen resorptie) na een enkele intraperitoneale injectie met azacitidine tijdens de organogenese.
Bij muizen waaraan azacitidine was gegeven tijdens of voor het sluiten van het harde gehemelte zijn afwijkingen in de ontwikkeling van de hersenen waargenomen.
Bij ratten heeft azacitidine geen nadelige effecten veroorzaakt wanneer het voorafgaand aan de innesteling werd toegediend, maar het was duidelijk embryotoxisch wanneer het tijdens de organogenese werd gegeven.
Tot de foetale afwijkingen die tijdens de organogenese zijn veroorzaakt, behoren onder meer: afwijkingen aan het centraal zenuwstelsel (exencefalie/ encefalokèle), afwijkingen aan de ledematen (micromelia, klompvoet, syndactylie, oligodactylie) en andere afwijkingen (micrognathie, gastroschisis, oedeem en ribafwijkingen).
Toediening van azacitidine aan mannetjesmuizen voorafgaand aan paring met onbehandelde vrouwtjesmuizen resulteerde in een verminderde fertiliteit en verlies van jongen gedurende de daaropvolgende embryonale en postnatale ontwikkeling.
De behandeling van mannetjesratten resulteerde in een lager gewicht van de testes en de epididymides, een lager aantal spermacellen, een lager percentage zwangerschappen, een toename van het aantal abnormale embryo’ s en een toename van het embryoverlies bij bevruchte vrouwtjes (zie rubriek 4.4).
6.
FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Mannitol (E421)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn onder rubriek 6.6.
6.3 Houdbaarheid
Ongeopende injectieflacon met poeder:
4 jaar
Na reconstitutie:
De chemische en fysische stabiliteit van het gereconstitueerde geneesmiddel tijdens het gebruik is bij een temperatuur van 25°C gedurende 45 minuten en bij een temperatuur van 2°C tot 8°C gedurende 8 uur aangetoond.
Vanuit microbiologisch opzicht moet het gereconstitueerde product onmiddellijk worden gebruikt.
Indien het niet onmiddellijk wordt gebruikt, is de gebruiker verantwoordelijk voor de bewaartijden
12 tijdens het gebruik en de bewaaromstandigheden voorafgaand aan het gebruik; de bewaartijd bij 2°C tot 8°C mag niet langer zijn dan 8 uur.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
Voor de bewaarcondities van het gereconstitueerde geneesmiddel, zie rubriek 6.3.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Kleurloze type I glazen injectieflacon van 30 ml, afgesloten met een butyl-elastomeer stop en een aluminium verzegeling met een polypropyleen plastic dop.
Verpakkingsgrootte:
1 injectieflacon met 100 mg azacitidine.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Aanbevelingen voor veilig gebruik Vidaza is een cytotoxisch geneesmiddel en daarom is, net als bij andere potentieel toxische stoffen, voorzichtigheid geboden bij het hanteren en bereiden van azacitidinesuspensies.
De procedures voor een juiste verwerking en vernietiging van geneesmiddelen tegen kanker dienen te worden toegepast.
Als gereconstitueerd azacitidine in contact komt met de huid, moet deze onmiddellijk grondig met water en zeep worden afgespoeld.
Als het in contact komt met de slijmvliezen, moeten deze grondig met water worden afgespoeld.
Reconstitutieprocedure 1.
De volgende benodigdheden moeten worden verzameld:
•
Injectieflacon(s) azacitidine; injectieflacon(s) met water voor injectie; niet-steriele chirurgische handschoenen.
•
Alcoholdoekjes; 5 ml injectiespuit(en) met naald(en).
2.
4 ml water voor injectie moet in de injectiespuit worden opgetrokken en eventueel aanwezige lucht moet uit de injectiespuit worden verwijderd.
3.
De naald van de injectiespuit die de 4 ml water voor injectie bevat, moet door de rubberen bovenkant van de injectieflacon met azacitidine worden gestoken, waarna het water voor injectie in de injectieflacon moet worden geïnjecteerd.
4.
Na het verwijderen van de injectiespuit en de naald moet de injectieflacon krachtig worden geschud totdat er een homogene troebele suspensie is ontstaan.
Na reconstitutie bevat elke ml suspensie 25 mg azacitidine (100 mg/4 ml).
Het gereconstitueerde product is een homogene, troebele suspensie, vrij van agglomeraten.
Het product moet worden weggegooid als het grote partikels of agglomeraten bevat.
5.
De rubberen bovenkant moet worden gereinigd en een nieuwe injectiespuit met naald moet worden ingebracht.
Daarna moet de injectieflacon ondersteboven worden gedraaid, waarbij ervoor wordt gezorgd dat de punt van de naald onder het vloeistofniveau zit.
De zuiger moet vervolgens worden teruggetrokken om de hoeveelheid geneesmiddel op te trekken die nodig is voor de juiste dosis en eventueel aanwezige lucht moet uit de injectiespuit worden verwijderd.
De injectiespuit met naald moet vervolgens uit de injectieflacon worden getrokken en de naald moet worden weggegooid.
6.
Daarna moet een nieuwe subcutane naald (geadviseerd wordt 25 gauge) stevig op de injectiespuit worden bevestigd.
De naald mag voorafgaand aan de injectie niet worden ontlucht om de incidentie van lokale reacties op de injectieplaats te beperken.
7.
Indien nodig (bij doses hoger dan 100 mg) moeten alle stappen hierboven voor de bereiding van de suspensie worden herhaald.
Voor doses groter dan 100 mg (4 ml) moet de dosis gelijkmatig worden verdeeld over 2 injectiespuiten (bv. dosis 150 mg = 6 ml, 2 injectiespuiten met in elke injectiespuit 3 ml).
13 8.
De inhoud van de doseringsspuit moet onmiddellijk voor toediening opnieuw in suspensie worden gebracht.
De temperatuur van de suspensie moet op het tijdstip van injectie ongeveer 20°C-25°C bedragen.
Rol voor het opnieuw in suspensie brengen de injectiespuit krachtig tussen de handpalmen totdat een homogene, troebele suspensie is ontstaan.
Het product moet worden weggegooid als het grote partikels of agglomeraten bevat.
De Vidaza-suspensie moet onmiddellijk voorafgaand aan het gebruik worden bereid en de gereconstitueerde suspensie moet binnen 45 minuten worden toegediend.
Als er meer dan 45 minuten zijn verstreken, moet de gereconstitueerde suspensie op de juiste wijze worden weggegooid en moet een nieuwe dosis worden bereid.
Als het nodig is om het product langere tijd voor toediening te reconstitueren, moet het onmiddellijk na reconstitutie in een koelkast (2°C tot 8°C) worden geplaatst, waarna het gedurende maximaal 8 uur in de koelkast mag worden bewaard.
Als er meer dan 8 uur is verstreken sinds de suspensie in de koelkast werd geplaatst, moet de suspensie op de juiste wijze worden weggegooid en moet een nieuwe dosis worden bereid.
De injectiespuit gevuld met de gereconstitueerde suspensie dient gedurende maximaal 30 minuten voorafgaand aan toediening op een temperatuur van ongeveer 20°C-25°C te komen.
Als er meer dan 30 minuten zijn verstreken, moet de suspensie op de juiste wijze worden weggegooid en moet een nieuwe dosis worden bereid.
Berekening van een individuele dosis De totale dosis op basis van het lichaamsoppervlak kan als volgt worden berekend:
Totale dosis (mg) = dosis (mg/m2) x lichaamsoppervlak (m2)
De volgende tabel is uitsluitend bedoeld als voorbeeld van hoe individuele doses azacitidine kunnen worden berekend op basis van een gemiddeld lichaamsoppervlak van 1,8 m2.
Dosis mg/m2 (% van de aanbevolen startdosis)
Totale dosis gebaseerd op een lichaamsoppervlak van 1,8 m2
Aantal vereiste injectieflacons
Totaal benodigd volume gereconstitueerde suspensie
75 mg/m 2 (100%) 37,5 mg/m2 (50%) 25 mg/m2 (33%)
135 mg 67,5 mg 45 mg
2 injectieflacons 1 injectieflacon 1 injectieflacon
5,4 ml 2,7 ml 1,8 ml
Wijze van toediening
Gereconstitueerd Vidaza moet subcutaan (plaats de naald onder een hoek van 45-90º) in de bovenarm, het dijbeen of de buik worden geïnjecteerd met behulp van een naald van 25 gauge.
Doses groter dan 4 ml moeten op twee afzonderlijke plaatsen worden geïnjecteerd.
De injectieplaatsen moeten worden afgewisseld.
Nieuwe injecties moeten op een afstand van ten minste 2,5 cm van een vorige injectieplaats worden toegediend en nooit in gebieden waar de huid pijnlijk, rood of hard is of waar deze blauwe plekken vertoont.
Alle ongebruikte producten of afvalmaterialen dienen te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7.
HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Celgene Europe Ltd Riverside House Riverside Walk Windsor SL4 1NA Verenigd Koninkrijk Tel: +44 1753 240600
14 Fax: +44 1753 240656
8.
NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
9.
DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/HERNIEUWING VAN DE VERGUNNING
10.
DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
15 BIJLAGE II
A.
HOUDERS VAN DE VERGUNNINGEN VOOR DE VERVAARDIGING VERANTWOORDELIJK VOOR VRIJGIFTE
B.
VOORWAARDEN VERBONDEN AAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
16 A.
HOUDERS VAN DE VERGUNNINGEN VOOR DE VERVAARDIGING VERANTWOORDELIJK VOOR VRIJGIFTE
Naam en adres van de fabrikanten verantwoordelijk voor vrijgifte
Catalent UK Packaging Ltd.
Sedge Close Headway, Great Oakley Corby, Northhants NN18 8HS Verenigd Koninkrijk
Baxter Oncology GmbH Kantstrasse 2 33790 Halle/Westfalen Duitsland
In de gedrukte bijsluiter van het geneesmiddel dienen de naam en het adres van de fabrikant die verantwoordelijk is voor vrijgifte van de desbetreffende partij te zijn opgenomen.
B.
VOORWAARDEN VERBONDEN AAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
• VOORWAARDEN OF BEPERKINGEN OPGELEGD AAN DE HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN TEN AANZIEN VAN DE AFLEVERING EN HET GEBRUIK
Aan beperkt medisch voorschrift onderworpen geneesmiddel (zie bijlage I:
Samenvatting van de productkenmerken, rubriek 4.2).
• VOORWAARDEN OF BEPERKINGEN MET BETREKKING TOT EEN VEILIG EN DOELTREFFEND GEBRUIK VAN HET GENEESMIDDEL
Niet van toepassing.
• ANDERE VOORWAARDEN
Geneesmiddelenbewakingssysteem De houder van de vergunning voor het in de handel brengen moet garanderen dat het systeem van geneesmiddelenbewaking, zoals beschreven in versie 5.1 die is weergegeven in module 1.8.1 van de aanvraag voor de vergunning voor het in de handel brengen, geïnstalleerd is en functioneert voordat het product op de markt wordt gebracht en terwijl het product in de handel is.
Risicomanagementplan De houder van de vergunning voor het in de handel brengen verplicht zich tot uitvoering van de studies en de bijkomende activiteiten voor de geneesmiddelenbewaking die zijn opgesomd in het Geneesmiddelenbewakingsplan zoals overeengekomen in versie 3.0 van het risicomanagementplan (RMP) (weergegeven in module 1.8.2 van de aanvraag voor de vergunning voor het in de handel brengen) en in alle volgende actualiseringen van het RMP die door het CHMP goedgekeurd zijn.
Overeenkomstig de CHMP Richtlijn voor risicomanagementsystemen voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik dient het geactualiseerde RMP tegelijk met de volgende Periodic Safety Update Report (PSUR) ingediend te worden.
17 Bovendien dient een geactualiseerd RMP ingediend te worden • Als er nieuwe informatie wordt ontvangen die van invloed kan zijn op de huidige veiligheidsgegevens, het Geneesmiddelenbewakingsplan of de activiteiten voor het minimaliseren van risico’s, • Binnen 60 dagen na het bereiken van een belangrijke mijlpaal (wat betreft Geneesmiddelenbewaking of minimalisering van risico’s) • Op verzoek van de EMEA.
18 BIJLAGE III
ETIKETTERING EN BIJSLUITER
19 A.
ETIKETTERING
20 GEGEVENS DIE OP DE BUITENVERPAKKING MOETEN WORDEN VERMELD
BUITENVERPAKKING
1.
NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Vidaza 25 mg/ml poeder voor suspensie voor injectie Azacitidine
2.
GEHALTE AAN WERKZA(A)ME BESTANDDE(E)L(EN)
100 mg.
Na reconstitutie bevat elke ml suspensie 25 mg azacitidine.
3.
LIJST VAN HULPSTOFFEN
Bevat ook mannitol.
4.
FARMACEUTISCHE VORM EN INHOUD
Poeder voor suspensie voor injectie.
1 injectieflacon – 100 mg
5.
WIJZE VAN GEBRUIK EN TOEDIENINGSWEG(EN)
Voor gebruik de bijsluiter lezen.
Uitsluitend voor eenmalig gebruik.
Schud de suspensie krachtig vóór toediening.
Subcutaan gebruik.
6.
EEN SPECIALE WAARSCHUWING DAT HET GENEESMIDDEL BUITEN HET BEREIK EN ZICHT VAN KINDEREN DIENT TE WORDEN GEHOUDEN
Buiten het bereik en zicht van kinderen houden.
7.
ANDERE SPECIALE WAARSCHUWING(EN), INDIEN NODIG
8.
UITERSTE GEBRUIKSDATUM
EXP
Na reconstitutie:
De suspensie mag bij 25°C gedurende 45 minuten of bij 2°C tot 8°C gedurende 8 uur worden bewaard.
9.
BIJZONDERE VOORZORGSMAATREGELEN VOOR DE BEWARING
21 10.
BIJZONDERE VOORZORGSMAATREGELEN VOOR HET VERWIJDEREN VAN NIET-GEBRUIKTE GENEESMIDDELEN OF DAARVAN AFGELEIDE AFVALSTOFFEN (INDIEN VAN TOEPASSING)
Alle ongebruikte producten of afvalmaterialen dienen te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
11.
NAAM EN ADRES VAN DE HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Celgene Europe Ltd Riverside House Riverside Walk Windsor SL4 1NA Verenigd Koninkrijk
12.
NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
13.
PARTIJNUMMER
Lot
14.
ALGEMENE INDELING VOOR DE AFLEVERING
Geneesmiddel op medisch voorschrift.
15.
INSTRUCTIES VOOR GEBRUIK
16.
INFORMATIE IN BRAILLE
Rechtvaardiging voor uitzondering van braille is aanvaardbaar.
22 GEGEVENS DIE TEN MINSTE OP PRIMAIRE KLEINVERPAKKINGEN MOETEN WORDEN VERMELD
Etiket op injectieflacon
1.
NAAM VAN HET GENEESMIDDEL EN DE TOEDIENINGSWEG(EN)
Vidaza 25 mg/ml poeder voor suspensie voor injectie Azacitidine Subcutaan gebruik
2.
WIJZE VAN TOEDIENING
Voor gebruik de bijsluiter lezen.
3.
UITERSTE GEBRUIKSDATUM
EXP
4.
PARTIJNUMMER
Lot
5.
INHOUD UITGEDRUKT IN GEWICHT, VOLUME OF EENHEID
100 mg
6.
OVERIGE
23 B.
BIJSLUITER
24 BIJSLUITER:
INFORMATIE VOOR DE GEBRUIK(ST)ER
Vidaza 25 mg/ml poeder voor suspensie voor injectie Azacitidine
Lees de hele bijsluiter zorgvuldig door voordat dit geneesmiddel aan u wordt toegediend.
- Bewaar deze bijsluiter.
Het kan nodig zijn om deze nog eens door te lezen.
- Heeft u nog vragen, raadpleeg dan uw arts of apotheker.
- Wanneer één van de bijwerkingen ernstig wordt of als er bij u een bijwerking optreedt die niet
in deze bijsluiter is vermeld, raadpleeg dan uw arts of verpleegkundige.
In deze bijsluiter:
1.
Wat is Vidaza en waarvoor wordt het gebruikt 2.
Wat u moet weten voordat u Vidaza gebruikt 3.
Hoe wordt Vidaza gebruikt 4.
Mogelijke bijwerkingen 5 Hoe bewaart u Vidaza 6.
Aanvullende informatie
1.
WAT IS VIDAZA EN WAARVOOR WORDT HET GEBRUIKT
Vidaza bevat het werkzame bestanddeel azacitidine.
Dit voorkomt de groei van kankercellen.
Vidaza wordt gebruikt bij volwassenen die niet in aanmerking komen voor stamceltransplantatie, voor de behandeling van:
• myelodysplastische syndromen (MDS) met een hoger risico, een groep ziekten van het beenmerg, waardoor er te weinig bloedcellen worden geproduceerd. • chronische myelomonocytaire leukemie (CMML) • acute myeloïde leukemie (AML).
Overleg met uw arts als u vragen heeft over de werking van Vidaza of als u wilt weten waarom dit geneesmiddel aan u wordt voorgeschreven.
2.
WAT U MOET WETEN VOORDAT U VIDAZA GEBRUIKT
Gebruik Vidaza niet • als u allergisch (overgevoelig) bent voor azacitidine of voor één van de andere bestanddelen van Vidaza (zie rubriek 6). • als u lijdt aan gevorderde leverkanker. • als u borstvoeding geeft.
Wees extra voorzichtig met Vidaza Raadpleeg uw arts of verpleegkundige voordat u dit geneesmiddel gebruikt als u: • een verlaagd aantal bloedplaatjes, rode of witte bloedcellen heeft. • een nierziekte heeft. • een leverziekte heeft.
Als u niet zeker weet of een van de bovenstaande punten op u van toepassing is, overleg dan met uw arts of verpleegkundige voordat Vidaza aan u wordt toegediend.
Vidaza wordt niet aanbevolen voor het gebruik bij kinderen en adolescenten jonger dan 18 jaar.
25 Er wordt bloedonderzoek bij u gedaan voor het begin van de behandeling met Vidaza en bij aanvang van elke behandelperiode (ook “cyclus” genoemd).
Dit is om te controleren of u genoeg bloedcellen heeft en of uw lever en nieren goed werken.
Voor mannen aan wie Vidaza wordt toegediend, raadpleeg de rubriek “Zwangerschap en borstvoeding” hieronder.
Gebruik met andere geneesmiddelen Vertel uw arts of verpleegkundige als u andere geneesmiddelen gebruikt of kort geleden heeft gebruikt.
Dit geldt ook voor geneesmiddelen die u zonder voorschrift kunt krijgen en kruidengeneesmiddelen.
De reden is dat Vidaza de manier waarop sommige andere geneesmiddelen werken, kan beïnvloeden.
Ook is het mogelijk dat sommige andere geneesmiddelen de werking van Vidaza kunnen beïnvloeden.
Zwangerschap en borstvoeding U dient Vidaza niet tijdens de zwangerschap te gebruiken omdat dit schadelijk kan zijn voor de baby.
Gebruik een effectieve anticonceptiemethode tijdens en tot 3 maanden na behandeling met Vidaza.
Vertel het onmiddellijk aan uw arts als u tijdens behandeling met Vidaza zwanger wordt.
U mag Vidaza niet gebruiken als u borstvoeding geeft.
Het is niet bekend of Vidaza in de moedermelk wordt uitgescheiden en daarom mag u uw baby tijdens de behandeling geen borstvoeding geven.
Mannen mogen geen kind verwekken terwijl zij met Vidaza worden behandeld.
Gebruik een effectieve anticonceptiemethode tijdens en tot 3 maanden na de behandeling met Vidaza.
Overleg met uw arts als u voor het begin van de behandeling uw sperma wilt laten invriezen.
Rijvaardigheid en het gebruik van machines Er is geen onderzoek verricht met betrekking tot de effecten op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
Sommige mensen kunnen zich moe voelen na toediening van Vidaza.
Als u deze ervaring heeft, rijd dan niet en gebruik geen gereedschap of gebruik geen machines.
3.
HOE WORDT VIDAZA GEBRUIKT
Uw arts zal u bij aanvang van elke behandelingscyclus met Vidaza nog een geneesmiddel geven voordat Vidaza aan u wordt toegediend om misselijkheid en braken te voorkomen.
• De gebruikelijke dosering is 75 mg/m2 lichaamsoppervlak.
Uw arts zal uw dosis Vidaza kiezen afhankelijk van uw algemene toestand, uw lengte en gewicht.
Uw arts zal uw vooruitgang controleren en kan uw dosis aanpassen als dit noodzakelijk is. • Vidaza wordt gedurende een week dagelijks aan u toegediend, gevolgd door een rustperiode van 3 weken.
Deze “behandelingscyclus” wordt elke 4 weken herhaald.
Gewoonlijk krijgt u ten minste 6 behandelingscycli.
U krijgt Vidaza als een injectie onder de huid (subcutaan) toegediend door een arts of verpleegkundige.
De injectie kan onder de huid van uw dijbeen, buik of bovenarm worden gegeven.
Als u nog vragen heeft over het gebruik van dit geneesmiddel, vraag dan uw arts of verpleegkundige.
4.
MOGELIJKE BIJWERKINGEN
Zoals alle geneesmiddelen kan Vidaza bijwerkingen veroorzaken, hoewel niet iedereen deze bijwerkingen krijgt.
26 Vertel het onmiddellijk aan uw arts als u een van de volgende bijwerkingen opmerkt:
• Koorts.
Dit kan veroorzaakt worden door een infectie als gevolg van een verlaagd aantal witte bloedcellen. • Pijn op de borst of kortademigheid, waarbij ook koorts kan optreden.
Dit kan veroorzaakt worden door een longontsteking, ook wel “pneumonie” genoemd. • Bloeding.
Bijvoorbeeld bloed in de ontlasting veroorzaakt door een bloeding in uw maag of darmen. • Problemen met ademhalen, zwelling van de lippen, jeuk of huiduitslag.
Dit kan veroorzaakt worden door een allergische reactie (overgevoeligheidsreactie).
De bijwerkingen kunnen met bepaalde frequenties optreden, wat hieronder wordt gedefinieerd:
zeer vaak: vaak: soms: zelden: zeer zelden: niet bekend:
komt voor bij meer dan 1 op de 10 gebruikers komt voor bij 1 tot 10 op de 100 gebruikers komt voor bij 1 tot 10 op de 1.000 gebruikers komt voor bij 1 tot 10 op de 10.000 gebruikers komt voor bij minder dan 1 op de 10.000 gebruikers frequentie kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald
Zeer vaak voorkomende bijwerkingen • Een verlaagd aantal rode bloedcellen (anemie).
U kunt zich moe voelen en bleek zien. • Een verlaagd aantal witte bloedcellen.
Dit kan gepaard gaan met koorts.
U bent ook meer vatbaar voor infecties. • Een laag aantal bloedplaatjes (trombocytopenie).
U hebt sneller last van bloedingen en blauwe plekken. • Verstopping, diarree, misselijkheid, braken. • Longontsteking. • Pijn op de borst, kortademigheid. • Vermoeidheid. • Reactie op de injectieplaats, waaronder roodheid, pijn of een huidreactie. • Verlies van eetlust. • Gewrichtspijn. • Blauwe plekken. • Huiduitslag. • Rode of paarse plekjes onder uw huid. • Buikpijn. • Jeuk. • Koorts. • Een pijnlijke neus en keel. • Duizeligheid. • Hoofdpijn.
Vaak voorkomende bijwerkingen • Bloeding in uw hoofd. • Een infectie van het bloed die door bacteriën wordt veroorzaakt (sepsis).
Dit kan het gevolg zijn van een laag aantal witte bloedcellen. • Falen van het beenmerg.
Dit kan leiden tot een laag aantal rode bloedcellen, witte bloedcellen en bloedplaatjes. • Een type bloedarmoede (anemie) waarbij het aantal rode bloedcellen, witte bloedcellen en bloedplaatjes is afgenomen. • Een urineweginfectie. • Een virusinfectie die koortsuitslag veroorzaakt (herpes).
27 • Bloedend tandvlees, een bloeding in uw maag of darmen, een bloeding rondom uw anus als gevolg van aambeien (bloedende hemorroïden), een oogbloeding, een bloeding onder uw huid of in uw huid (hematoom). • Bloed in uw urine. • Zweren in uw mond of op uw tong. • Huidveranderingen op de injectieplaats.
Hiertoe behoren zwellingen, een hard knobbeltje, blauwe plekken, bloeding in uw huid (hematoom), huiduitslag, jeuk en veranderingen in de huidskleur. • Roodverkleuring van uw huid. • Een infectie van de neus en keel of keelpijn. • Een pijnlijke neus, een loopneus of pijnlijke bijholten (sinusitis). • Lage kaliumwaarden in uw bloed. • Hoge of lage bloeddruk (hypertensie of hypotensie). • Kortademigheid bij beweging. • Pijn in uw keel en strottenhoofd. • Gestoorde spijsvertering. • Gewichtsverlies. • Lusteloosheid (lethargie). • Algemeen gevoel van onwel zijn. • Spierpijn. • Angst of slaapproblemen (slapeloosheid). • Verwardheid. • Haaruitval.
Soms voorkomende bijwerkingen • Allergische reactie (overgevoeligheidsreactie).
Wanneer één van de bijwerkingen ernstig wordt of als er bij u een bijwerking optreedt die niet in deze bijsluiter is vermeld, raadpleeg dan uw arts of verpleegkundige.
5.
HOE BEWAART U VIDAZA
Buiten het bereik en zicht van kinderen houden.
Gebruik Vidaza niet meer na de vervaldatum die staat vermeld op het etiket van de injectieflacon en op de kartonnen doos.
De vervaldatum verwijst naar de laatste dag van die maand.
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
De gereconstitueerde suspensie mag bij 25°C gedurende 45 minuten of bij 2°C tot 8°C gedurende 8 uur worden bewaard.
Uw arts of apotheker zijn verantwoordelijk voor het bewaren van Vidaza.
Zij zijn ook verantwoordelijk voor het vernietigen van ongebruikt Vidaza op de juiste wijze.
6.
AANVULLENDE INFORMATIE
Wat bevat Vidaza • Het werkzame bestanddeel is azacitidine.
1 injectieflacon bevat 100 mg azacitidine.
Na reconstitutie met 4 ml water voor injectie bevat de gereconstitueerde suspensie 25 mg/ml azacitidine. • Het andere bestanddeel is mannitol (E421).
28 Hoe ziet Vidaza er uit en wat is de inhoud van de verpakking Vidaza is een wit poeder voor suspensie voor injectie en wordt in een glazen injectieflacon met 100 mg azacitidine geleverd.
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Celgene Europe Ltd Riverside House Riverside Walk Windsor SL4 1NA Verenigd Koninkrijk
Fabrikant
Baxter Oncology GmbH Kantstrasse 2 33790 Halle/Westfalen Duitsland OF Catalent UK Packaging Limited Sedge Close Headway Great Oakley Corby Northamptonshire NN18 8HS Verenigd Koninkrijk
Deze bijsluiter is voor de laatste keer goedgekeurd in
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europese Geneesmiddelen Bureau (EMEA) http://www.emea.europa.eu.
Er zijn ook verwijzingen naar andere websites over zeldzame ziektes en behandelingen.
< ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- De volgende informatie is alleen bestemd voor artsen of andere beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg:
Aanbevelingen voor veilig gebruik Vidaza is een cytotoxisch geneesmiddel en daarom is, net als bij andere potentieel toxische stoffen, voorzichtigheid geboden bij het hanteren en bereiden van azacitidinesuspensies.
De procedures voor een juiste verwerking en vernietiging van geneesmiddelen tegen kanker dienen te worden toegepast.
Als gereconstitueerd azacitidine in contact komt met de huid, moet deze onmiddellijk grondig met water en zeep worden afgespoeld.
Als het in contact komt met de slijmvliezen, moeten deze grondig met water worden afgespoeld.
Gevallen van onverenigbaarheid Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn onder “Reconstitutieprocedure”.
Reconstitutieprocedure 1.
De volgende benodigdheden moeten worden verzameld:
•
Injectieflacon(s) azacitidine; injectieflacon(s) met water voor injectie; niet-steriele chirurgische handschoenen.
•
Alcoholdoekjes; 5 ml injectiespuit(en) met naald(en).
29 2.
4 ml water voor injectie moet in de injectiespuit worden opgetrokken en eventueel aanwezige lucht moet uit de injectiespuit worden verwijderd.
3.
De naald van de injectiespuit die de 4 ml water voor injectie bevat, moet door de rubberen bovenkant van de injectieflacon met azacitidine worden gestoken, waarna het water voor injectie in de injectieflacon moet worden geïnjecteerd.
4.
Na het verwijderen van de injectiespuit en de naald moet de injectieflacon krachtig worden geschud totdat er een homogene troebele suspensie is ontstaan.
Na reconstitutie bevat elke ml suspensie 25 mg azacitidine (100 mg/4 ml).
Het gereconstitueerde product is een homogene, troebele suspensie, vrij van agglomeraten.
Het product moet worden weggegooid als het grote partikels of agglomeraten bevat.
5.
De rubberen bovenkant moet worden gereinigd en een nieuwe injectiespuit met naald moet worden ingebracht.
Daarna moet de injectieflacon ondersteboven worden gedraaid, waarbij ervoor wordt gezorgd dat de punt van de naald onder het vloeistofniveau zit.
De zuiger moet vervolgens worden teruggetrokken om de hoeveelheid geneesmiddel op te trekken die nodig is voor de juiste dosis en eventueel aanwezige lucht moet uit de injectiespuit worden verwijderd.
De injectiespuit met naald moet vervolgens uit de injectieflacon worden getrokken en de naald moet worden weggegooid.
6.
Daarna moet een nieuwe subcutane naald (geadviseerd wordt 25 gauge) stevig op de injectiespuit worden bevestigd.
De naald mag voorafgaand aan de injectie niet worden ontlucht om de incidentie van lokale reacties op de injectieplaats te beperken.
7.
Indien nodig (bij doses hoger dan 100 mg) moeten alle stappen hierboven voor de bereiding van de suspensie worden herhaald.
Voor doses groter dan 100 mg (4 ml) moet de dosis gelijkmatig worden verdeeld over 2 injectiespuiten (bv. dosis 150 mg = 6 ml, 2 injectiespuiten met in elke injectiespuit 3 ml).
8.
De inhoud van de doseringsspuit moet onmiddellijk voor toediening opnieuw in suspensie worden gebracht.
De temperatuur van de suspensie moet op het tijdstip van injectie ongeveer 20°C-25°C bedragen.
Rol voor het opnieuw in suspensie brengen de injectiespuit krachtig tussen de handpalmen totdat een homogene, troebele suspensie is ontstaan.
Het product moet worden weggegooid als hetgrote partikels of agglomeraten bevat.
De Vidaza-suspensie moet onmiddellijk voorafgaand aan het gebruik worden bereid en de gereconstitueerde suspensie moet binnen 45 minuten worden toegediend.
Als er meer dan 45 minuten zijn verstreken, moet de gereconstitueerde suspensie op de juiste wijze worden weggegooid en moet een nieuwe dosis worden bereid.
Als het nodig is om het product langere tijd voor toediening te reconstitueren, moet het onmiddellijk na reconstitutie in een koelkast (2°C tot 8°C) worden geplaatst, waarna het gedurende maximaal 8 uur in de koelkast mag worden bewaard.
Als er meer dan 8 uur is verstreken sinds de suspensie in de koelkast werd geplaatst, moet de suspensie op de juiste wijze worden weggegooid en moet een nieuwe dosis worden bereid.
De injectiespuit gevuld met de gereconstitueerde suspensie dient gedurende maximaal 30 minuten voorafgaand aan toediening op een temperatuur van ongeveer 20°C-25°C te komen.
Als er meer dan 30 minuten zijn verstreken, moet de suspensie op de juiste wijze worden weggegooid en moet een nieuwe dosis worden bereid.
Berekening van een individuele dosis De totale dosis op basis van het lichaamsoppervlak kan als volgt worden berekend:
Totale dosis (mg) = dosis (mg/m2) x lichaamsoppervlak (m2)
De volgende tabel is uitsluitend bedoeld als voorbeeld van hoe individuele doses azacitidine kunnen worden berekend op basis van een gemiddeld lichaamsoppervlak van 1,8 m2.
30 Dosis mg/m2 (% van de aanbevolen startdosis)
Totale dosis gebaseerd op een lichaamsoppervlak van 1,8 m2
Aantal vereiste injectieflacons
Totaal benodigd volume gereconstitueerde suspensie
75 mg/m2 (100%) 37,5 mg/m2 (50%) 25 mg/m2 (33%)
135 mg 67,5 mg 45 mg
2 injectieflacons 1 injectieflacon 1 injectieflacon
5,4 ml 2,7 ml 1,8 ml
Wijze van toediening
Gereconstitueerd Vidaza moet subcutaan (plaats de naald onder een hoek van 45-90º) in de bovenarm, het dijbeen of de buik worden geïnjecteerd met behulp van een naald van 25 gauge.
Doses groter dan 4 ml moeten op twee afzonderlijke plaatsen worden geïnjecteerd.
De injectieplaatsen moeten worden afgewisseld.
Nieuwe injecties moeten op een afstand van ten minste 2,5 cm van een vorige injectieplaats worden toegediend en nooit in gebieden waar de huid pijnlijk, rood of hard is of waar deze blauwe plekken vertoont.
Alle ongebruikte producten of afvalmaterialen dienen te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
31