An tSaighead. An tríú réaltbhuíon is lú is ea an tSaighead; i measc na 88 réaltbhuíon nua-aimseartha a nglacann an tARI leo ní lú ná í ach an Capall Beag agus Cros an Deiscirt. Chuir Tolamaes san áireamh í ar a chatalóg cháiliúil, i dteannta 47 seanréaltbhuíon eile. Sna laethanta úd, áfach, bhí an réaltbhuíon seo níos lú fós, gan ach 4 chéim chearnach á dtomhas ina réisí. Sagitta an t-ainm Laidine a thugtar uirthi, a chiallaíonn "saighead".
Ós rud é go bhfuil an réaltbhuíon seo suite beagán ó thuaidh den mheánchiorcal neamhaí, tá sí infheicthe ó gach uile áit den Domhan ach amháin na ceantair is faide ó dheas.
Tá na réaltbhuíonta seo a leanas teorainn ar theorainn leis an Saighead (ag tosach ar an tuaisceart agus ag oibriú ar deiseal): an Sionnach, Earcail, an tIolar agus an Deailf.
Príomhghnéithe.
Seo iad a leanas cúpla de na réaltaí is gile de chuid na Saighde:
Stair.
San am atá thart thugtaí "Sham" ar an réaltbhuíon go léir seachas ar α Sge.
I dtaca leis an réaltbhuíon seo, theip ar Johann Bayer na réaltaí a ainmniú in ord a ngile ar atlas neamhaí dá chuid dá ngairtear Uranometria. Sa chás seo, níor thug sé ach γ ar an réalt is gile. Níl α ach ar an tríú réalt is gile.
Miotaseolaíocht.
Cé nach bhfuil aon réaltaí gile ar an réaltbhuíon seo, aithníodh mar shaighead í ag a lán cultúr , ina measc na Peirsigh, na hEabhraigh, na Gréagaigh agus na Rómhánaigh. Mar sin de, is iomaí scéal atá ann chun brí na Saighde a léiriú. Tá baint éigin ag an dá scéal is tábhachtaí le dhá réaltbhuíon theorantacha, .i. Earcail, a d'ionannaítí fadó le fia bairr, (ar an taobh thiar di) agus an tIolar (ar an taobh thoir di).
De réir an chéad scéil, ghoid an Tíotán Proiméitéas tine ó na déithe agus thug sé don chine daonna í. Chuir an gníomh seo an méid sin fearg ar Shéas gur cheangal sé Proiméitéas de charraig le slabhra, áit a n-itheadh iolar (.i. réaltbhuíon an Iolair) a ae gach lá. Ó tharla go raibh Proiméitéas neamhbhásmhar, áfach, d'athfhásadh a ae gach oíche, agus ar ais leis an iolar an lá arna mhárach chun é a ithe arís; mar sin de ní raibh deireadh lena phian riamh. Tharrtháil Earcail ón bpeannaid shíoraí seo é i rith an Dá Shaothar Déag trí an t-iolar a mharú le saighead agus an Tíotán a scaoileadh saor.
De réir scéil eile, mharaigh Earcail Éin Stimfealas, a bhí ag coinneáil Arcadia faoi uamhan, le crothal. Ionannaíodh Éin Stimfealas iad féin le réaltbhuíonta an Iolair, na hEala agus na Lire.
De réir cuntas eile, ionannaíodh an Saighead le Saighead Chúipid nó le saighead a scaoil an Saighdeoir ag an Scairp (nó leis an saighead a scaoil an Ceinteár ag an Iolar, ós rud é go bhfuil an Ceinteár ag tabhairt a aghaidh sa treo ceart agus go bhfuil sé ar fiar oiriúnach leis an saighead, cé go bhfuil an Saighdeoir díreach faoina bun agus ag tabhairt a aghaidh sa treo eile (.i. os comhair an Cheinteáir)).
B'fhéidir go mbaineann an scéal seo leis an miotas sin ar dá réir a thréig Céarón (a aithníodh go coitianta leis an gCeinteár) a neamhbhásmhaireacht, tar éis d'Earcail é a ghortú go nimhneach, chun faoiseamh a fháil ón bpian. Sa leagan seo téann Céarón in áit Phroiméitéis: Earcail/Céarón ag marú an Iolair ionas nach bhfulaingeodh Céarón mar a d'fhulaing Proiméitéas. I dteannta réaltbhuíon an Fhaolchú, is cosúil go bhfuil baint éigin ag an scéal seo le bunús mhiotas Thorc Eirimeantach, atá ar cheann de Dhá Shaothar Déag Earcail.