Trelis/gawiki huggingface dataset:
Maol Dúin. I miotaseolaíocht na nGael, scéal Iomraimh is ea Iomramh Curach Mhaoil Dúin (Sean-Ghaeilge Immram Curaig Maíle Dúin). 
Máel Dúin mac Ailealla Eochair Agartha is ea laoch an scéil. Is dúnmharú a athar é spreagadh an tsága.
Stair an téacs.
Is scéal den genre "Immram", spreagtha b'fhéidir ag na scéalta clasaiceacha agus a laochra Jason, Odaiséas agus Aeinéas.
Téann an scéal féin, idir phrós agus fhilíocht Sean-Ghaeilge, siar go dtí an 8ú haoise. Caomhnaítear an téacs i leagan Meán-Ghaeilge ón de chuid na 11ú haoise, luaite le Áed the Fair, a deirtear gurbh "ard ollamh" é. Faightear an téacs i Leabhar na hUidhre; lámhscríbhinn in Acadamh Ríoga na hÉireann; agus i "Leabhar Buí Leacáin, MS. H. 216, Leabharlann Choláiste na Tríonóide. Tá blúiríní le feiceáil in Harleian MS. 5280 agus Egerton MS. 1782 sa British Museum.
Scéal.
D'éignigh an gaiscíoch istAilill Eochair Agartha ("Ailill Ochair Aghra") bean rialta as mainistir Chill Dara, agus rugadh Maol Dúin mar thoradh. Tar éis dúnmharú a athar ag foghlaí, tógadh é chuig dún an rí. Nuair a chuala sé sa deireadh scéal a thuistí – bás a athar ach go háirithe – d'imigh sé ar turas mara le currach le roinnt er compánach, chun díoltas a bhaint amach.
Ag triall ar muir, bhuail siad ar scata oileán le seangáin daoniteacha, éin a d'itheadh úil óir (féach freisin Avalon), ar oileán na gáire síoraí b'éigean dóibh compánach a fhágáil ann (féach freisin "Immram Brain"). Shroich siad faoi dheireadh oileán banfhlatha, agus cuireadh fáilte rompu le trí lá. Ach nuair a d'fhiafraigh compánach di ar mhaith léi fanacht le Maol Dúin, cuireadh ar an dtoirt an ruaig orthu ar an bhfarraige mhór amach ag ceo draíochta ("Fíth-fáth"). Lean siad leo ar fánach, agus tar éis cuairt a thabhairt ar níos mó ná tríocha oileán, tháinig siad ar ais go hÉirinn. D'aimsigh Maol Dúin marfóirí a athar, agus mhaith sé iad as carthanas chríostaí.
Ábhar Críostaí.
Molann Hans Oskamp gurb é "Immram Maíle Dúin" an scéal is luaite a bhaineann leas gan idirdhealú as ábhar págánach agus Críostaí indiscriminately. Tugann Elva Johnston faoi ndeara go dtugann an mhoill breis ama do Mhaol Dúin chun athmhachnamh a dhéanamh ar a dhíoltas, agus ríthábhachtach dá bharr ina slánú. Tá buíochas Mhaoil Dúin as ucht cabhair Dé níos treise ná fonn díoltais.
Tochmarc Becfola. I miotaseolaíocht na nGael, scéal de chuid Scéalaíocht na Ríthe is ea Tochmharc Beagfholadh (Sean-Ghaeilge Tochmarc Becfola). Caomhnaítear an leagan is sine i Leabhar Buí Leacáin, agus leagan eile i lámhscríbhinn de chuid na 16ú haoise.
Scéal.
Tá Ardrí na hÉireann, Diarmaid mac Aodha Sláine, i mbun seilge leis an tiarna, Criomhthann. Feiceann siad síog ag teacht as a "Sídh". Titeann an rí i ngrá léi agus tugann sé í abhaile chuig Teamhraigh. "Da die Frau jede Auskunft verweigert", tugann sé an t-ainm "Becfola" (beag-fala nó -foladh, is é sin a rá, gan spré) di agus pósann sé í. Tá sise i ngrá le Criomhthann ámh, agus ealaíon na leannáin. Sa choill, cuireann síofraí "Becfola" amú agus is ar éigin go n-éiríonn léi mic tíre ar a tóir a éalú. Agus í lag leis an ocras, buaileann sí le fear rúndiamhair, a thógann í chuig oileán, ach tógann sé ansin "Becfola" ar ais chuig Teamhraigh.
Lena linn seo ámh, níl aon am dulta thart, agus níl sé tugtha faoi ndeara go raibh sí as láthair. Socraíonn sí fanacht le Diarmaid, ach tagann manach go Teamhair agus deir sé go bhfaca sé i le fear eile ar an oileán agus cuireann sé go poiblí adhaltranas ina leith. Admhaíonn sí go bhfuil siad ciontach agus fágann sé Teamhair go deo.
Tá an rí sa scéal seo bunaithe ar an rí stairiúil, Diarmaid mac Aodha Sláine. Feictear é fosta sa scéal "Scéla Cano meic Gartnáin". Bhí sé i réim lena dheartháir "Bláthnat" ón mbliain 642 go dtí 664.
Fingal Rónáin. I miotaseolaíocht na nGael, scéal de chuid Scéalaíocht na Ríthe ón 10ú haois is ea Fineghal Rónáin (Meán-Ghaeilge Fingal Rónáin), aitheanta fosta mar Anbhás Maoil Fhothartaigh mhic Rónáin ("Aided Máele Fothartaig meic Rónáin"). Caomhnaítear é sa Leabhar Laighneach agus i lámhscríbhinn um 1500.
Scéal.
Eithne ní Chumascaigh ba ea chéad bhean chéile Rónáin, agus bhí mac acu darbh ainm Maol Fothartaigh ("Máelfothartaig"). I ndiaidh bhás Eithne, phós Rónán arís le hiníon Eochaid Iarlaithe (bás 666) de Dhál Araí. An-óg a bhí an bhanríon nua, agus rinne sí iarracht a leasmhac a mhealladh. Dhiúltaigh Maol Fothartaigh an caidreamh agus chuaigh sé ar deoraíocht dá thoil féin dá bharr go hAlbain. Tar éis tamall ámh, as a díomas tharraing sí míchlú ar Mhaol Fothartaig, ag éileamh go ndearna sé iarracht í a mhealladh. Tá Rónán chomh fearg sin á chloisteáil go bhfágann sé cath chun a mac a mharú le sleá. Agus é ag fáil báis, insíonn Maol Fothartaigh an fhírinne lena athair. Baineann deartháir altrama Mhaoil Fhothartaigh díoltas amach ar mhuintir na banríona, ag marú a hathar rinne gaol eile. Buailte le haiféala as a gníomh, cuireann an bhanríon lámh ina bás féin. Éagann Rónán de bhrón.
Téama.
Feictear sa scéal Anbhás Aonmhic Aoife ("Aided Óenfir Aífe") leagan eile d'aighneas athar-mic. Feictear an téama freisin, a bheag nó a mhór, i gcultúir eile: Iósaf agus bean chéile Potifar sa bhíobla; Bellerophon agus banríon Anteia sa Ghréig; agus Hippolytos agus a leas-mháthair Phaidra ach go háirithe.
Scéla Cano meic Gartnáin. I miotaseolaíocht na nGael, scéal de chuid Scéalaíocht na Ríthe is ea Scéala Chana mhic Gartnáin (Meán-Ghaeilge Scéla Cano meic Gartnáin). Tá an scéal suite sa 6ú haois. 
Téann an téacs siar go dtí an 11ú a laghad, ach b'fhéidir fiú go dtí an 9ú haois. Caomhnaítear an scéal i Leabhar Buí Leacáin. 
Is ionann na pearsana sa scéal agus daoine stairiúla, cé nach raibh siad beo ag an am céanna.
Déanann Thurneysen comparáid idir an scéal agus Tóraíocht Dhiarmada agus Gráinne agus Tristan agus Isolde.
Scéal.
Bhí Cana mac Gartnáin faoi bhagairt a sheanathar Aodhán mac Gabhráin agus theith sé dá bharr ón Albain go hÉirinn. Thug Diarmaid agus a mac Bláthmac as Ulaid tearmainn dó. Ach le cúnamh iníon Diarmada, b'ar éigin a tháinig sé slán as iarracht dúnmharaithe a sheanathar. Theith sé níos faide aniar go Connacht, áit a thit sé i ngrá le Cré ("Créd"), iníon an rí, Guaire Aidne mac Colmáin, cé gur bhean chéile í cheana den ghaiscíoch Marcán. In ainneoin sin, bhí Cré freisin i ngrá leis. Ag fleadh lá, chur sí deoch shuain i ngach cuach ach amháin iad léi féin agus Cana. Ní raibh Cana sásta áfach bheith ina leannán léi go dtí go raibh a choróin in Albain gafa ar ais aige. Agus é ag imeacht, thug sé do Chré cloch dhraíochta na beatha a chosnaíodh a shaol.
D'éirigh le Cana an ruaig a chur ar a sheanathair. Rinneadh rí de. agus bhí réidh faoi dheireadh buaileadh le Cré. Chun seo a cosc ámh, rinne Colga ("Colcu") mac Marcáin ruathar ar Chana inar gortaíodh go holc é. Nuair chuala Cré an scéala, thuig sí go raibh a leannán marbh agus bhuail sí a ceann faoi charraig. Briseadh fosta an chloch dhraíochta agus d'éag Cana dá chréachtaí.
Mark Saville. Is breitheamh Sasanach é Mark Saville, An Barún Saville de Newdigate (20. Márta 1936 - ). Is fearr aithne air in Éirinn toisc go raibh sé ina chathaoirleach ar Bhinse Fiosrúcháin Dhomhnach na Fola ó 1998 go 2010.
Céimí de chuid Choláiste Brasenose in Ollscoil Átha na nDamh, glaodh chun Bharra Shasana agus na Breataine Bige air sa bhliain 1962 agus chun an Bharra Laistigh sa bhliain 1975.
Bhí sé ina bhreitheamh, i ndiaidh a chéile,
James Campbell. Abhcóide agus polaiteoir Éireannach ab ea James Campbell, the first Baron Glenavy, nó Séamas Mac Cathmhaoil, an Chéad Bharún Lann Abhaigh (4 Aibreán 1851 – 22 Márta 1931). Bhí sé ar thús cadhnaíochta shaol poiblí a linne in Éirinn, ag an mBarra, mar bhreitheamh agus sa pholaitíocht.
Saol.
Rugadh Campbell i mBaile Átha Cliath ar 4 Aibreán 1851 agus d'fhreastail sé ar Dr. Stacpoole's School in 'Kingstown' (Dún Laoghaire). 
Céimí de chuid Choláiste na Tríonóide (BA 1874), glaodh chun an Bharra air sa bhliain 1878 agus chun an Bharra Laistigh sa bhliain 1892. Féachadh go forleathan ar Campbell mar an t-abhcóide ab fhearr in Éirinn san aois sin, nó sa dara háit taobh thiar de Edward Carson sa réimse sin. 
Bhí Campbell ina Theachta Parlaiminte faoi dhó (feisire thar ceann na hollscoile) i dTeach na Teachtaí (1898-1900 agus 1903-17), Aturnae Ginearálta na hÉireann (1903-5) agus Ard-Aighne na hÉireann (1905 agus 1916-17). 
Ar an 25 Aibreán 1916, le linn Éirí Amach na Cásca, atoghadh Campbell mar Fheisire Parlaiminte ag searmanas beag i Halla na Scrúduithe, Coláiste na Tríonóide.
Rinneadh Tiarna Príomh-Bhreitheamh na hÉireann de (1917-18) agus an tArd-Seansailéir leathdheireanach in Éirinn (1918-21).
Mar dhuine d'Aontachtaithe an Deiscirt ba thabhachtaí, ceapadh Campbelldon Seanad sa bhliain 1922 agus toghadh mar an chéad Chathaoirleach air. Atoghadh don phost sin é sa bhliain 1925. Níor iarr Campbell go n-atoghfaí é ina sheanadóir ag deireadh a théarma sa bhliain 1928. 
Bhí Campbell ina chathaoirleach ar an gcoiste a thug comhairle don Ard-Chomairle maidir le cruthú na gcúirteanna nua, rud a baineadh amach leis an Acht Cúirteanna Breithiúnais, 1924. Fuair a chuid tuairimí an lámh in uachtar ar na moltaí a rinne Aodh Ó Cinnéide (Ard-Aighne, 1922-24; Príomh-Bhreitheamh, 1924-36) i ndáil le roinnt ceisteanna; éide na mbreithiúna agus an modh aithisc, mar shampla. 
D'éag James Campbell i mBaile Átha Cliath ar 22 Márta 1931, curtha i Reilig Chnocán Iaróm.
Anne La Berge. Is cumadóir, tobchumadóir agus fliúiteadóir í Anne La Berge (rugadh i bPalo Alto, California 1955) atá suite in Amstardam, an Ísiltír. Díríonn sí go háirithe ar cheol micreathonach agus ceol leictreach sa stíl ceol clasaiceach comhaimseartha.
Lebor Cuanu. Annála Éireann anois caillte is ea Leabhar Chuana (Sean-Ghaeilge Lebor Cuanu). Rinneadh trácht ann ar eachtraí a tharla le linn na cúigiú go dtí seachtú haoiseanna. Bhí le feiceáil ann cuir síos giorraisce maidir le cathanna nó táscanna suntasacha. Luaitear é go minic i nAnnála Uladh. Ní fios go cruinn cérbh é Cuana.
In aiste ghearr faoin leabhar, deir Eoghan Ó Mordha, ó thaobh fianaise logainmneacha de, gur scríobhadh é sa Laigin.
Dul Dreagain. Eastát de 40 km² i nGleann Moireasdan is ea Dul Dreagain (Béarla: "Dundreggan") Cheannaigh "Trees for Life" (Albain) an t-eastát sa bhliain 2008, agus tá súil acu é a "ath-fhiáineachadh" trí iar-fhoraoisí nádúrtha na hAlban a thabhairt ar ais, maille le raidhse plandaí agus ainmhithe.
Máirtín Tom Sheáinín. Is láithreoir raidió agus amhránaí sean-nóis é Máirtín Tom Sheáinín Mac Donncha.
Gairm.
Ba sa bhliain 1989 a thosaigh Máirtín Tom Sheáinín, as an Sruthán Buí i Leitir Móir, ag obair le RTÉ Raidió na Gaeltachta i stiúideo Chasla i gConamara.
Thosaigh sé ag cur an tsraith amhránaíochta "Casadh an tSúgáin" i láthair in 1989.
Bhí an clár "Togha agus Rogha", atá ar an aer go fóill, ar cheann de na chéad chláir a bhí faoi chúram an chraoltóra nuacheaptha.
I samhradh na bliana 1998, thosaigh sé i mbun an chláir cainte "Maidin Samhraidh,"
Chuir sé an clár "Ardtráthnóna" i láthair ar Raidió na Gaeltachta ó 1998 ar aghaidh, clár a raibh sé ina bhun le 22 bliain anuas.
D'éirigh sé as a phost le Raidió na Gaeltachta in 2020, tar éis 31 bliain.
John Kerr (Gobharnóir Ginearálta ar an Astráil). Gobharnóir Ginearálta ar an Astráil ó 1974 go 1978 ab ea an Ridire John Kerr (24 Meán Fómhair 1914 – 24 Márta 1991). 
Saol.
Tar éis dó céim céad onóracha a bhaint amach ó Scoil Dlí Ollscoil Sydney, glaodh chun Bharra na Breataine Bige Theas Nua air sa bhliain 1938.
I ndiaidh a sheirbhíse sa chogadh i faisnéis na hAstráile agus poist riaracháin iarchogaidh, chuaigh sé ar ais go dtí an Barra sa bhliain 1948. Níorbh fhada go raibh sé ar thús cadhnaíochta na ndlíodóirí a bhí ag obair sa stát i réimse an dlí thionsclaíoch.
Cé go ndéanadh sé ionadaíocht do cheardchumainn agus go raibh sé ina bhall de Pháirtí Lucht Oibre na hAstráile i dtosach báire, bhí díomá ar Kerr go luath faoin bpolaitíocht pháirtí agus faoi threo Pháirtí Lucht Oibre na hAstráile go mór mór. 
Glaodh chun an Bharra Laistigh air sa bhliain 1953 agus ceapadh ina bhreitheamh de Chúirt Tionscail an Chomhlathais é sa bhliain 1966. Ag an am céanna bhí sé ina bhreitheamh den Chúirt Uachtarach i gCríoch Príomhchathrach na hAstráile (1966-72), ina bhreitheamh de na Cúirteanna Fiosrúcháin Mara (1967-72), ina Leas-Uachtarán ar an mBinse um Chleachtais Trádála (1967-73) agus ina Chathaoirleach ar Choiste Athbhreithnithe Riaracháin an Chomhlathais (1968–72). 
Sa bhliain 1972 a d'éirigh sé as Cúirt Tionscail an Chomhlathais, chun a bheith ina Phríomh-Bhreitheamh na Breataine Bige Theas Nua, post a bhí aige go dtí gur ceapadh ina Ghobharnóir Ginearálta ar na Astráil é, sa bhliain 1974.
Conspóidí.
Is é an ghné is chonspóidí dá thréimhse ina Ghobharnóir Ginearálta gur chuir sé rialtas Pháirtí an Lucht Oibre faoi Gough Whitlam as oifig i mí na Samhna 1975. Chuir sé Malcolm Fraser, ceannaire an fhreasúra, ina áit, d'ainneoin go raibh muinín ag Teachfir na nIonadaithe as Whitlam fós.
Ghníomhaigh Kerr mar sin toisc nach raibh rialtas Whitlam in ann a chuid bearta buiséid a chur tríd an Seanad. Cheap sé go raibh sé i dteideal, mar Ghobharnóir Ginearálta, Whitlam a chur as oifig toisc nach raibh an Phríomh-Aire in ann soláthar a fháil agus nárbh fhéidir éalú as an tsáinn bhunreachtúil ach trí Fraser a cheapadh.
Is ábhar conspóide é sin i gcónaí agus cáineadh go mór (agus cáintear fós) an tslí ina ndearna Kerr Whitlam a dhífhostú (mar shampla, trí thuairim dlí phríobháideach a fháil maidir leis an gceist óna chara, an Príomh-Bhreitheamh An Ridire Garfield Barwick.) 
Chaill Páirtí an Lucht Oibre an olltoghchán ina dhiaidh sin, nuair a bhí ollbhua ag Comhrialtas Liobrálach-Náisiúnach Fraser.
Ar scor.
Chuaigh Kerr ar scor go luath mar Ghobharnóir Ginearálta sa bhliain 1977 agus bhí an chuid eile dá shaol millte tríd is tríd de dheasca an cháinte láidir (agus an naimhdeais phearsanta) mar gheall ar a ndearna sé sa bhliain 1975. Mar shampla, chuir an cineál naimhdeais sin cosc ar an iarracht a rinneadh sa bhliain 1978 chun ambasadóir na hAstráile chuig EOECNA a dhéanamh de.
Dúnmharuithe Charraig Ceasail agus Bhéal Feirste (1993). Dhúnmharaigh an UFF/UDA seisear Caitliceach i dTuaisceart Éireann ar an 24/25 Márta 1993. Bliain fhuilteach ba ea 1993 i dTuaisceart Éireann, an bhliain "cion sa chion" agus foréigean ainrianta agus seicteach (Warrington, Buamáil na Seanchille, Sléacht Rising Sun, i nGlas-stiall) 
Imeachtaí.
Dúnmharaíodh ceathrar i gCarraig Ceasail, Contae Dhoire ar an 25 Márta 1993ː 
Cúlra.
Sa bhliain 1991, dúnmharaíodh Eddie Fullerton. Trí na piléir a mharaigh an tUasal Fullerton a scrúdú, bhí an RUC in ann a rá gur úsáid an UDA/UFF an gunna céanna chun an ceathrar a mharú i gCarraig Ceasail i 1993.
Tharla Buamáil Warrington ar an 20 Márta ach seans nach raibh nasc ar bith ann idir an eachtra sin agus Carraig Ceasail.
Rinneadh ciapadh ar na tógálaithe go minic. Dúradh go raibh fear amháin, James Kelly, san IRA. Bhí líomhaintí ann maidir le claonpháirteachas idir na póilíní agus na paraimíleataigh agus na dúnmharfóirí i gCarraig Ceasail. 
In 1993 i dTuaisceart Éireann, mharaigh Cumann Cosanta Uladh ní ba mhó sibhialtaigh ná na Poblachtánaigh.. D'fhógair an IRA sos cogaidh in 1994.
Boris Spassky. Is imreoir fichille Rúiseach é Boris Vasilievich Spassky (Rúisis: "Бори́с Васи́льевич Спа́сский"; a rugadh 30 Eanáir 1937), agus a bhí ar an deichiú Curadh Fichille Domhanda, a raibh an teideal aige ó 1969 go 1972. D’imir Spassky trí chluiche craobhchomórtais dhomhanda: chaill sé i gcoinne Tigran Petrosian i 1966 ; bhuaigh sé ar Petrosian i 1969 le bheith ina churadh domhanda; ansin chaill se i gcoinne Bobby Fischer i gcluiche cáiliúil sa bhliain 1972.
Tigran Petrosian. Bhí Tigran Vartani Petrosian (Airméinis:"Տիգրան Վարդանի Պետրոսյան";(Rúisis:"Тигран Вартанович Петросян"}}; 17 Meitheamh 1929- 13 Lúnasa 1984) ina Ardmháistir Sóivéadach Airméanach, agus ina Churadh Fichille Domhanda, ó 1963 go 1969. Tugadh an t-ainm " Tigran Iarainn" air mar gheall ar a stíl imeartha chosantach a bhí beagnach dobhearnaithe, a leag béim ar shábháilteacht thar aon rud eile. Tugtar creidiúint do Phetrosian as an tóir a bhfuil ar an bhficheall san Airméin.
Sráidbhaile Potemkin. Sa pholaitíocht agus san eacnamaíocht, is éard is sráidbhaile Potemkin ann ná aon tógáil (liteartha nó figiúrtha) arb é an t-aon aidhm atá aige façade nó aghaidh sheachtrach a sholáthar do thír atá ag streachailt, rud a fhágann go gcreideann daoine go bhfuil an tír ag dul i bhfeabhas. Tagann an téarma ó scéalta faoi shráidbhaile iniompartha bréige a tógadh le dul i bhfeidhm ar Chaitríona II Banimpire na Rúise ag a hiar-leannán Gréagóir Potemkin, le linn a turais chun na Crimé i 1787. Cé go maíonn staraithe na linne seo go bhfuil cuntais an tsráidbhaile iniompartha seo áibhéalach, ba é an scéal bunaidh ná gur thóg Potemkin lonnaíochtaí iniompartha bréagacha feadh na bruacha na Dnípired d’fhonn a chur i bhfeidhm ar an Bhanimpire; dhéanfaí na struchtúir a dhíchóimeáil tar éis di dul thar bráid, agus iad a hathchóimeáil níos faide ar feadh a bealach le go bhféachfaí orthu arís mar a bheadh ​​sampla eile.
Cumann Ailse na hÉireann. Eagraíocht charthanachta is ea Cumann Ailse na hÉireann, nó Irish Cancer Society, a bunaíodh sa bhliain 1963.
Gníomhaíochtaí.
Baineann daoine úsáid as na seirbhísí tacaíochta de chuid Chumann Ailse na hÉireann, mar shampla altraí ailse nó seirbhísí ar nós cúram ospíse. Tá comhoibriú ar bun idir Seirbhísí Ailse áitiúla timpeall na tíre agus Cumann Ailse na hÉireann maidir le seirbhísí tacaíochta a sholáthar do othair le hailse.
Tá seirbhís eolais ar chúrsaí ailse ag Cumann Ailse na hÉireann. Bíonn réimse leathan eolais á scaipeadh ag an eagraíocht ar chuid mhór bealaigh (i mBéarla), ina measc, ar shuíomh ghréasán agus ar chuntas Twitter na heagraíochta, tré bhileogaí eolais agus a leithid.
Is seirbhís eolais na Lárionaid Lus an Chromchinn. Cuireann siad réimse leathan eolais ar fáil go háitiúil do dhuine ar bith a bhfuil ailse air/uirthi. Chomh maith le seo, déantar eolas fóirsteanacha a sholáthar fosta, daofa sin a bhfuil buairt no buaireamh orthu fá chúrsaí ailse. Tá altra ailse lánaimseartha, chomh maith le baicle oibrithe deonacha lonnaithe sna Lárionaid seo agus tá siad ar fáil ar bhonn leanúnach le ceisteanna a fhreagairt, le eolas agus tacaíocht a sholáthar do dhaoine le hailse, agus dá dteaghlaigh.
Lá Lus an Chromchinn.
Bailítear go leor airgid do sheirbhísí ailse gach bliain le linn Lá Lus an Chromchinn. Is iondúil go mbíonn oibrithe deonacha an Chumainn Ailse amuigh ar shráideanna na hÉireann ó cheann ceann na tíre ar an lá seo agus iad ag bailiú airgid ar son an Chumainn. Ceannaítear lusanna an chromchinn, stocaí, tuáillí, suaitheantais, cnaipí agus ábhar eile, agus feictear na mílte daoine agus na bláthanna beaga buí ar a mbrollach.
Relay for Life / Sealaíocht don Bheatha.
Is é "Sealaíocht don Bheatha" na ceiliúradh pobail, thar oíche, a mhaireann 24 uair. Ócáid speisialta a thugann cumhacht agus dóchas í agus imeacht spraoí fosta. Ag croílár na sealaíochta tá an deis chun ceiliúradh a dheanamh ar mharthanóirí ailse agus cuimhneamh a dheanamh ar an Mhuintir a chaill an cath leis an ghalair.
Gréagóir Potemkin. Ba cheannaire míleata Rúiseach, státaire, duine uasal agus an té ab ansa le Caitríona II na Rúise é Gréagóir Aleksandrovich Potemkin-Tauricheski, . (Rúisis: "Григо́рий Алекса́ндрович Потёмкин-Таври́ческий", 30 Meán Fómhair 1739 - 16 Deireadh Fómhair 1791). Fuair ​​sé bás le linn idirbheartaíochta faoi Chonradh Jassy, ​​a chuir deireadh leis an gcogadh in aghaidh na hImpireachta Otamánaí a raibh maoirseacht déanta aige air.
Rugadh Potemkin i dteaghlach úinéirí talún uasal meánioncaim. Mheal sé gnaoi an bhanimpire Caitríona ar dtús as cuidiú léi ina coup d'état sa bhliain 1762, ansin tharraing sé clú air féin mar cheannasaí míleata sa Chogadh Rúis-Turcach (1768–1774). D'éirigh Caitríona agus Gréagóir mór lena chéile, ina leannáin, an duine ab fhearr léi agus b’fhéidir a fear céile. Tar éis a phaisean a mhaolú, d’fhan sé ina chara léi ar feadh an tsaoil agus a státaire ab fhearr. Fuair Caitríona an teideal "Phrionsa Impireacht Naofa na Róimhe" dó agus bhronn sí an teideal Phrionsa Impireacht na Rúise air, i measc go leor eile: bhí sé ina Ard-Aimiréil araon agus ina cheann ar fhórsaí talún agus neamhrialta uile na Rúise. I measc éachtaí Potemkin tá ionghabháil shíochánta na Crimé (1783) agus bua na Rúise sa dara Cogadh Rúis-Turcach (1787–1792).
Fuair sé bás sa bhliain 1791 agus tar éis do Chaitríona sochraid mhór a eagrú dó, cuireadh é in ardeaglais Naomh Caitríona i gcathair Kherson san Úcráin. Tar éis sin bogadh a chorp naoi n-uair, an t-am deireanach sa bhliain 2022, nuair a thóg fórsaí ionraidh na Rúise a chorp as an uaigh agus chuir siad chuig an Rúis é.
Radoje Domanović. Scríbhneoir, iriseoir agus múinteoir Seirbiach ab ea Radoje Domanović (Seirbis: "Радоје Домановић";
16 Feabhra, 1873 – 17 Lúnasa, 1908), a raibh cáil air mar gheall ar a ghearrscéalta aoire.
Beathaisnéis.
Rugadh Radoje Domanović i sráidbhaile Ovsište i lár na Seirbia, mac le múinteoir agus fiontraí áitiúil Miloš Domanović, agus Persida Cukić, de shliocht Pavle Cukić, duine de cheannasaithe míleata den Chéad agus an Dara Éirí Amach Seirbiach. Chaith sé a óige i sráidbhaile Jarušice in aice le Kragujevac, áit ar fhreastail sé ar bhunscoil. 
Bhain sé céim amach sa mheánscoil i Kragujevac, agus i nDámh na Fealsúnachta in Ollscoil Béalgrád, áit a ndearna sé staidéar ar An tSeirbis agus an stair na Seirbia.
Sa bhliain 1895, fuair Domanović a chéad cheapachán, post teagaisc i Pirot, i ndeisceart na Seirbia, réigiún nár saoradh ón Impireacht Otamánach ach le déanaí. I Pirot, bhuail sé le Jaša Prodanović (1867–1948), múinteoir agus gníomhaí a chuidigh lena thuairimí polaitiúla a mhúnlú. Ansin bhuail sé lena bhean chéile amach anseo, Natalija Raketić (1875–1939), múinteoir scoile bocht ó Sremski Karlovci, a thabharfaidh tacaíocht dó ar feadh a shaol gairid corraitheach, agus a raibh triúr páistí aici leis.
Ó chuaigh sé isteach i bPáirtí Radacach Na Daoine an fhreasúra, tháinig sé i gcoimhlint le réimeas ríshliocht Obrenović, agus aistríodh é go Vranje faoi dheireadh 1895, agus ansin i 1896 aistríodh arís é go Leskovac. Thosaigh gairme scríbhneoireachta Domanović freisin le linn a laethanta teagaisc, ag foilsiú a chéad ghearrscéal réalaíoch i 1895. Tar éis a chéad chuma phoiblí i gcoinne an rialtais i 1898, briseadh é féin agus a bhean as an státseirbhís, agus bhog Domanović lena theaghlach go Béalgrád.
I mBéalgrád thosaigh sé ag obair le comhscríbhneoirí san iris sheachtainiúil “Réalt” agus sa nuachtán polaitiúil freasúra “Macalla”. Ag an am seo thosaigh sé ag scríobh agus ag foilsiú a chéad scéalta aoire, mar “Deamhan” agus “Cealú de paisean”. Tháinig clú agus cáil ar Radoje nuair a foilsíodh a chuid scéalta is cáiliúla, “Ceannaire” (1901) agus “Stradija” (1902), inar ionsaigh sé go hoscailte fimíneacht agus fallaí an réimeas.
Tar éis an coup d'état a chuir deireadh le réimeas Aleksandar Obrenović i 1903, ag airdeas an tóir a bhí air, fuair Domanović post mar scríobhaí san Aireacht Oideachais, agus lig an rialtas nua dó dul chun na Gearmáine ar feadh bliana, bliain a chaith sé i Munich. 
Ar ais sa tSeirbia, fuair Radoje díomá leis an easpa de athrú dáiríre sa tsochaí. Chuir sé tús lena dhialann seachtainiúil polaitiúil féin, “Stradija”, inar lean sé ag cáineadh laigí an daonlathais nua. Ach ní raibh an neart agus an inspioráid a bhíodh ag a chuid scríbhneoireachta a thuilleadh.
Bás.
Fuair Radoje Domanović bás leathuair tar éis meán oíche ar an 17 Lúnasa, 1908, ag aois 35, tar éis troid fhada le niúmóine ainsealach agus eitinn. Cuirtear i Reilig Nua Béalgrád é. 
Cailleadh a chuid obair neamhfhoilsithe a bhí fágtha aige le linn an Chéad Chogadh Domhanda.
Obair liteartha.
I measc cuid de na saothair is cáiliúla de Radoje Domanović tá:
Naisc.
Saothair iomlána de Radoje Domanović