Ginealas Éireannach. Déanann Ginealas Éireannach taighde agus staidéir ar dhaoine agus ar theaghlaigh a thagann as Éirinn ó dhúchas.
Bunús.
Chothaítí ginealas na nGael ar a laghad ó thús an ré stairiúil in Éirinn. Ag oirniú rí, creidtear gur aithrisíodh baird agus filí a shinsearacht, chun a chearta a mhaíomh. Le teacht na scríbhneoireachta, caomhnaíodh an béaloideas sna mainistreacha, scríofa ag na manaigh i dteannta leis na hannála.
D'fhorbair nós an ghinealais go déanach sa mheánaois, i saothair amhail is Leabhar Uí Mhaine, "Senchus fer n-Alban", Leabhar Bhaile an Mhóta, "De Shíl Chonairi Móir", an Leabhar Laighneach, "Leabhar Cloinne Maoil Ruanaidh" agus Leabhar Ginealaigh Uí Chléirigh. Bhain an nós barr a réime amach le Leabhar na nGinealach, scríofa i nGaillimh idir na blianta 1649–1650.
I dtosach faoin bhFéineachas, bhí cuspóir dáiríre ag ginealas chun cearta dlí agus seilbh talún a dheimhniú. De réir a chéile, tugadh faoi dá ghrá féin ag na haicmí léannta Gaelacha. As c. 1100 ar aghaidh, d'éirigh roinnt clann amhail is Uí Chléirigh, Mhic Fhirbhisigh, Uí Dhuibhgeannáin, Mhic Aodhagáin agus Mhic an Bhaird ina staraithe gairmiúla. Fuataigh iad ag clanna móra, san áireamh Uí Chonchúir, Uí Néill, Uí Dhomhnaill, Uí Cheallaigh, Mhic Mhurchadha Caomhánach, Mhic Cárthaigh, Uí Bhriain, Uí Mhaoil Seachlainn agus Mhic Giolla Phádraig, chomh maith le clanna Angla-Éireannacha amhail FitzGerald, de Buitléir, de Búrca, Plunkett, Nugent agus Bermingham.
Clanna eaglasta oidhreachtúla ba ea roinnt acu amhail is Mhic Fhirbhisigh agus Uí Dhuibhgeannáin, agus rítheaghlaigh cuireadh as ba ea eile (Uí Chléirigh, Mhic an Bhaird, Uí Dhomhnalláin), arbh éigean dóibh gairm nua a fháil (féach freisin clanna leighis Éireannacha).
A bhuí leis an seanchas seo, tá mion-eolas ann ar bhunús agus stair de go leor treibheanna of agus teaghlaigh na hÉireann. Tá cleachtadh an ghinealais Dia tábhachtach i measc mhuintir na hÉireann féin agus an diaspóra. Meastar i measc staraithe amhail is Dáibhí Ó Cróinín agus Nollaig Ó Muraíle go bhfuil ann i nginealas na hÉireann ná an corpus náisiúnta is mó san Eoraip.
Teagasc ginealaigh Éireannach.
Thar na cianta, ar cúiseanna bolscaireachta, forbraíodh teagasc ginealaigh ag na baird a mhaígh gur de shliocht Mhíl Espáine gach Gael. Rinne seo neamhaird ar nósanna éagsúla eile, fiú má chonacthas iad ina saothair féin. 
Téann an teagasc siar go dtí na 
10ú – 12ú haoiseanna, mar a léirítear i saothair le hEochaid ua Flainn (936–1004); Flann Mainistreach (bás 25ú Samhain 1056); Tanaide (bás c. 1075); agus "Gilla Cómáin mac Gilla Samthainde" (beo 1072). Tugadh go leor acu i Leabhar Gabhála na hÉireann isteach.
Forbraíodh an nós ó ghlúin go glúin ag staraithe amhail is Seán Mór Ó Dubhagáin (bás 1372), Gilla Íosa MacFhirbhisigh (beo 1390–1418) agus Flann Mac Aodhagáin (beo 1640). Faoin mbliain 1600, bhí sinsir bhréagacha tugtha fiú do chlanna Angla-Éireannacha, níos Gaelaí ná na Gaeil féin.
" The first Irish historian who questioned the reliability of such accounts Ba é Dubhaltach Mac Firbhisigh (maraithe 1671) an chéad staraí a raibh amhras air faoi na ginealaigh úd. Feictear ina mhór-shaothair Leabhar na nGinealach leaganacha éagsúla difriúla. Murab ionann is "Foras Feasa ar Éirinn" le Seathrún Céitinn, ní dhearna sé iarracht sheacht a chur ar a chuid ábhair. Ina ainneoin, ghlacadh gan cheistiú staraithe chomh déanach is Eugene O'Curry (1794–1862) agus John O'Donovan (1806–1861) an teagasc úd. Le linn na 20ú haoise, rinneadh a athbhreithniú ar an teagasc ag staraithe amhail is Eoin Mac Néill, T. F. O'Rahilly, Francis John Byrne, Kathleen Hughes agus Kenneth Nicholls.
Saothair ar marthain.
Seo a leanas lámhscríbhinní le ginealaigh iontu, go hiomlán nó go páirteach.