István Sándorfi. Péintéir hipir-réalaíoch Ungárach ab ea István Sándorfi (Fraincis: "Étienne Sandorfi", 12 Meitheamh 1948 i mBúdaipeist, an Ungáir, – 26 Nollaig 2007 i bPáras na Fraince).
Rugadh István (ar a dtugtar Etienne) i mBúdaipeist sa bhliain 1948, agus fuair sé bás i 2007. Bhí a athair ina stiúrthóir ar an gcomhlacht Meiriceánach, IBM, san Ungáir. Mar gheall ar an gceangal seo chaith sé cúig bliana i bpríosúin Stailíneacha le linn réimeas na gCumannach agus díbríodh a theaghlach go sráidbhaile scoite san Ungáir. Le linn éirí amach na bliana 1956 theith teaghlach Sandorfi as an tír agus rinneadh easaoránaigh díobh, sa Ghearmáin ar dtús, agus ansin sa Fhrainc. Chuaigh foréigean na réabhlóide i bhfeidhm go mór air agus an t-athrú ar na córais pholaitiúla go ginearálta, chuaigh Istvan i muinín na líníochta, agus ansin, ag 12 bliana d'aois, i mbun na péintéireachta ola.
an Bhí a chroí istigh go mór san ealaín, chun aimhleasa a chuid scolaíochta. Ag aois 17, agus é fós sa mheánscoil, bhí a chéad taispeántas aonair i ndánlann bheag i bPáras. Tar éis a dhara taispeántas, i 1966, d’éirigh sé as líníocht, agus dhítigh sé go heisiach ar phéintéireacht
I bhfianaise nádúr mífholláin phictiúir a mhic agus a n-easpa rathúlachta tráchtála, chláraigh athair Sandorfi Istvan ag Scoil na Mínealaíon, áit a raibh sé chun céim a bhaint amach, agus ag Scoil na nEalaíon Maisiúil.
Shíl an teaghlach go dtabharfadh sé seo stádas níos mó dó ná stádas "an ealaíontóra" amháin. Bhain sé neamhspleáchas airgeadais amach de réir a chéile trí choimisiúin phortráidí agus beagán léaráidí a ghlacadh,   chomh maith le pictiúir a dhíol ó am go chéile. Sa bhliainI 1973, bhí a chéad taispeántas suntasach ag Sandorfi, ag Músaem na Nua-Ealaíne i bPáras. Níos déanaí, bhí taispeántais aige sa Fhrainc, sa Ghearmáin, sa Bheilg agus ar deireadh sna Stáit Aontaithe..
Ar feadh cúig bliana déag nó mar sin, phéinteáil sé sraith fhéinphortráidí ar scála mór, a dúradh uaireanta go raibh siad ionsaitheach agus amharclannach ina gcarachtar, rud a tharraing cáil débhríoch air leis an bpobal. Scríobhadh gur ‘phéinteáil sé mar fheallmharfóir’. Ó 1988 ar aghaidh, thréig an t-ealaíontóir a chuid íomhánna a d’fhéadfadh cur isteach ar dhaoine agus thosaigh sé ag díriú ar a teicníc agus agus agus a mhionsaothrú a thuilleadh..
B'fhearr leis conarthaí eisiacha, níos lú ar chúiseanna airgeadais ná chun gnéithe riaracháin a ghairm bheatha a sheachaint agus milieu gairmiúil nach bhféadfadh sé a aithint, D'oibrigh Sandorfi le Dánlann Beaubourg ó 1974 go 1976, agus ansin ar feadh seacht mbliana le Dánlann Isy Brachot. Ó 1984 go 1988 bhí a chuid oibre ar taispeáint i ndánlanna éagsúla ag pátrún agus bailitheoir suimiúil agus ansin láimhseáil an Dánlann Prazan - Fitoussi é ó 1990 go 1993..
Ó 1994 go 2001, rinne Dánlann Jane Kahan i Nua-Eabhrac ionadaíocht ar a chuid pictiúr. Instinniúil agus féinmhúinte san obair mar a bhí sé sa saol, ó bhí a óige ann, bhí amhras ar Sandorfi i leith 'rudaí foghlamtha' agus tá sé fós dílis dá chuid tuairimí pearsanta. Is fearr leis a bheith ag péinteáil san oíche, ach gach lá téann sé a chodladh níos déanaí ná an lá roimhe, agus mar sin ag maireachtáil in aga moille síoraí, rud a fhágann é i leataobh ó aon saol sóisialta. Réitíonn Sandorfi an leithlisiú seo lena chiorcal teaghlaigh (tá sé ina athair do bheirt chailíní, Ange agus Eve) agus a shaol mothúchánach, mar sin coinníonn sé cothromaíocht íogair staidéarach idir a shaol agus a shaothar.