Tractatus Logico-Philosophicus. Is é an Tractatus Logico-Philosophicus an t-aon saothar fealsúnach amháin a d'fhoilsigh Ludwig Wittgenstein, fealsamh Ostarach, lena linn. Bhí sé de chuspóir aige a rá cén bhaint a bhí ag an teanga agus ag an réaltacht lena chéile agus céard í teorainn na heolaíochta. Aithnítear an leabhar mar cheann de na saothair fhealsúnacha is tábhachtaí den fhichiú haois. 
Scríobh Wittgenstein an "Tractatus" agus é ian chime cogaidh sa Chéad Chogadh Domhanda. Foilsíodh é i nGearmáinis sa bhliain 1921 mar "Logisch-Philosophische Abhandlung". Ar phosaitívigh loighciúla Chiorcal Vín, leithéidí Rudolf Carnap agus Friedrich Waismann, is mó a chuaigh sé i bhfeidhm. 
Tá iomrá le stíl ghonta an leabhair. Ar éigean atá argóintí ann: ina n-áit tá ráitis atá in ainm is a bheith follasach iontu féin.
Rinne Wittgenstein a lán de smaointe an "Tractatus" a bhréagnú i saothair eile ina dhiaidh sin, go háirithe in "Fiosrú Fealsúnach" ("Philosophical Investigations"). 
Na príomhthéiseanna.
Tá seacht bpríomhthairiscintí sa leabhar:
"Die Welt ist alles, was der Fall ist".
"Was der Fall ist, die Tatsache, ist das Bestehen von Sachverhalten".
"Das logische Bild der Tatsachen ist der Gedanke".
"Der Gedanke ist der sinnvolle Satz".
"Der Satz ist eine Wahrheitsfunktion der Elementarsätze".
"Die allgemeine Form der Wahrheitsfunktion ist: formula_1. Dies ist die allgemeine Form des Satzes".
"Wovon man nicht sprechen kann, darüber muß man schweigen".
Tairiscintí.
Agus é ag scríobh chun Bertrand Russell sa bhliain 1919, deir Wittgenstein (i dtaca leis an "Tractatus Logico-Philosophicus") nach iad na tairiscintí loighciúla bun agus barr an scéil. Is éard is mó atá le cur i suim na rudaí is féidir a chur in iúl le tairiscintí, i.e. le focail (arb ionann iad agus rudaí is féidir a smaoineamh) agus na rudaí nach féidir a chur in iúl trí thairiscintí ach go gcaithfear a thaispeáint - príomhfhadhb na fealsúnachta. Is cosúil an méid sin lena ndeir sé sa Réamhrá: rud ar bith is féidir a rá is féidir é a rá go soiléir, agus pé rud nach féidir a rá caithfear gan é a lua ar chor ar bith.
Deir Wittgenstein gur rudaí misticiúla a leithéidí siúd. Is iad gnáthábhar na fealsúnachta iad, ós leis na heolaíochtaí nádúrtha a bhaineann an méid is féidir a chur in iúl le focail.
Deir Wittgenstein, agus é ag déanamh tagairt don obair a rinne Frege agus Russell i gcúrsaí loighciúlachta (rud ar cuid den fhealsúnacht é): 
Ciorcal Vín.
Shíl Ciorcal Vín, tríd is tríd, nach raibh ciall ach le habairtí a d'fhéadfaí a fhíorú go heimpíreach, agus dá bhrí sin chaith siad an gnáthdhioscúrsa meitifisiceach agus eiticiúil i dtraipisí. B'in í an bharúil a bhí ag an bhfealsamh Rudolf Carnap, mar shampla. Shíl sé gurb éard a bhí le tuiscint as saothar Wittgenstein gur obair meitealoighiciúil í an fhealsúnacht agus í le déanamh ar son na heipistéimeolaíochta eolaíche. Chum sé tionscadal comhréire loighciúla agus é de chuspóir aige athchruthú foirmeálta réasúnaithe eolaíche a sholáthar d'fhealsúna chun go dtabharfaí léargás ar an difríocht idir bréagcheisteanna (a bhaineann le cúrsaí teanga) agus fíorcheisteanna eolaíocha (a bhaineann leis an saol ó thaobh na teoirice de). Dá n-aithneofaí gur roghnú teanga a bhí i gceist i gconspóid b'fhéidir í a réiteach go praiticiúil.
Is dócha nach ionann tuairimí Heidegger agus bundearcadh Wittgenstein. Bhí bá aige siúd, mar shampla, le dearcadh Heidegger, ach lochtaigh Carnap saothar Heidegger go dian agus d'aithin gur mhór idir é féin agus Wittgenstein i gcúrsaí fealsúnachta. 
Deir Carnap go raibh cosúlacht idir dearcadh Wittgenstein i leith daoine agus dearcadh ealaíontóra nó fáidh. Ba dhóigh leat go dtagadh léirstean chuige mar a thiocfadh foilsiú diaga, agus nach gcuirfeadh sé suas le haon dianscrúdú.
Rudaí abhus agus rudaí thall.
Ní raibh d'aidhm ag Wittgenstein sa "Tractatus" meitealoighic a dhéanamh den fhealsúnacht (is dócha gur shíl sé gur chóir anailís teanga eolaí a fhágáil faoi na heolaigh féin) ach ábhar fealsúnach a dhéanamh de gach rud atá taobh amuigh den eolaíocht agus, dá bhrí sin, taobh amuigh den teanga. Scríobh sé go raibh bunús eiticiúil leis an leabhar, agus go raibh an leabhar roinnte ina dhá chuid: an ceann a bhí ann agus an ceann a bhí gan scríobh. Ba í an dara ceann úd an chuid ba thábhachtaí. 
Deir 6.51 gur rud tarchéimnitheach í an eitic. Ní féidir í a scrúdú leis an teanga, ós saghas aeistéitice í agus nach féidir í a chur in iúl. Thosaigh sé ag caint ar an toil, ar an saol eile agus ar Dhia, agus deir nach féidir trácht orthu gan drochúsáid a bhaint as an loighic. Ní bhaineann teanga na loighce ach leis an saol, agus níl ciall le haon díospóireacht faoi rudaí "misteacha," faoi rudaí atá lasmuigh de shaol na suibiachta meitifisiciúla. Is féidir a thuiscint as seo nach féidir an eitic, an mheitisic agus réimsí eile de chuid na fealsúnachta a phlé. Ní bhíonn brí lena leithéid d'iarracht, ná leis an iarracht a thugann seisean ar an teanga féin a mhíniú. Tugann sé le fios go gcaithfear an fhealsúnacht féin a chaitheamh i dtraipisí faoi dheireadh, mar nach mbaineann modhanna na loighce le pé rud atá lastall den saol. 
Is le hadamhachas loighciúil an leabhair is mó atá iomrá, b'fhéidir: 
De réir na teoirice seo, aon blúire teanga nach bhfreagraíonn d'fhíric (i.e. nach tairiscint é) caithfear é a rangú mar ráiméis. Ach, mar a deir Wittgenstein, tá an Tractatus féin déanta de bhréagthairiscintí:
Cuireann sé béim arís ar an bpointe is tábhachtaí; 
B'fhéidir gur íoróin atá sa mhéid sin, nó bréagnú a rinneadh d'aonghnó chun léargas a thabhairt.