Masc máinliachta. Tá sé beartaithe masc máinliachta, ar a dtugtar masc gnáthaimh, nó masc míochaine nó go simplí mar masc aghaidhe, a chaitheamh ag proifisiúnaigh leighis le linn na máinliachta agus le linn altranais chun na mbaictéar a scoitear i braoiníní leachta agus aerasóil ó bhéal agus shrón an neach atá á chaitheamh a ghabháil. 
Níl siad deartha chun an caiteoir amháin a chosaint ó ionanálú baictéir aeriompartha nó cáithníní víris agus níl siad chomh héifeachtach ná análaitheoirí, mar shampla maisc N95 nó FFP, a sholáthraíonn cosaint níos fearr mar gheall ar a n-ábhar, a gcruth agus a shéala teann. 
Caitheann an pobal i gcoitinne maisc mháinliachta i gcaitheamh na bliana i dtíortha Oirthear na hÁise mar an tSín, an tSeapáin agus an Chóiré Theas chun an tseans go scaipfear galair aeriompartha a laghdú agus chun cáithníní deannaigh aeriompartha a chruthaíonn an truailliú aeir a chosc. Ina theannta sin, is ráiteas faisin é maisc mháinliachta, go háirithe i gcultúr comhaimseartha Oirthear na hÁise arna neartú ag an tóir atá air i gcultúr pop na Seapáine agus na Cóiré a bhfuil tionchar mór aige ar chultúr óige Oirthear na hÁise. Níos déanaí, mar gheall ar an méadú atá ag teacht ar an toitcheo san Áise Thoir Theas úsáidtear maisc mháinliachta agus maisc aghaidhe go minic anois i gcathracha móra san India, i Neipeal agus sa Téalainn nuair a thagann meath ar cháilíocht an aeir go leibhéil tocsaineacha. 
De bhreis air sin, úsáidtear maisc aghaidhe san Indinéis, sa Mhalaeisia agus i Singeapór le linn shéasúr smúiteáin na hÁise Thoir. Bíonn an-tóir ar mhaisc scagtha aeir i stíl mháinliachta ar fud na hÁise agus mar thoradh air sin, tá go leor cuideachtaí tar éis maisc a scaoileadh a chuireann cosc ​​ní amháin ar análú cáithníní deannaigh aeriompartha ach atá faiseanta freisin. 
Sainmhíniú.
Tá sé beartaithe go gcaitheann gairmithe sláinte masc máinliachta, nó masc gnáthaimh, le linn na máinliachta agus nósanna imeachta cúraim sláinte áirithe d'fhonn miocrorgánaigh a scoitheann amach i braoiníní leachta agus aerasóil ó bhéal agus shrón an té atá á chaitheamh. Bhain an máinlia Francach Paul Berger leas as a leithéid le linn obráide i bPáras sa bhliain 1897. 
Déantar maisc máinliachta na linne seo as páipéar nó as ábhar neamhfhite eile agus ba chóir iad a chaitheamh mach i ndiaidh gach úsáide. 
Ní cheart masc máinliachta a mheascadh le análaitheoir agus níl sé deimhnithe mar sin. Níl mascanna máinliachta deartha chun an té atá á chaitheamh a chosaint ó ionanálú baictéir aeriompartha nó cáithníní víris agus níl siad chomh héifeachtach ná análaitheoir, atá deartha chun na críche seo. 
Úsáid.
Cosnaíonn maisc mháinliachta shimplí wearers ó bheith splashed sa bhéal le sreabháin choirp, agus cuireann siad cosc ar tharchur sreabhán coirp ón té atá ag caitheamh chuig daoine eile, eg an t-othar. Meabhraíonn siad do dhaoine atá ag caitheamh gan teagmháil a dhéanamh lena mbéal nó lena srón, rud a d’fhéadfadh víris agus baictéir a aistriú ar shlí eile tar éis dóibh teagmháil a dhéanamh le dromchla éillithe (fomite). Féadann siad scaipeadh braoiníní leachtacha tógálacha (baictéir nó víris a iompar) a chruthaítear nuair a bhíonn an té atá ag casacht ag casacht nó ag sraothartach a laghdú. Níl aon fhianaise shoiléir ann go laghdódh maisc aghaidhe indiúscartha a chaitheann baill den fhoireann máinliachta an baol ionfhabhtuithe créachta tar éis nósanna imeachta máinliachta glana. Ní fheidhmíonn maisc cadáis agus uige mar mhaisc máinliachta toisc nach dtugann siad scagadh leordhóthanach miocróib.