Béarlachas. I gcúrsaí Gaeilge go háirithe, tugtar Béarlachas ar thionchar an Bhéarla ar an nGaeilge (nó ar aon teanga eile), go háirithe nuair atáthar ag tabhairt le fios nach bhfuil fáilte roimh an gcineál sin tionchair. Dar le Ní Ghallchobhair (2014) in "Ar dTéarmaí Féin" "Baineann Béarlachas le comhréir, ní le focail...Níl aon bhaint ag an bhfeiniméan seo le hiasachtaí...ní chuireann iasachtaí isteach ar chomhréir. Baineann Béarlachas le structhúir Bhéarla a iompar isteach sa Ghaeilge " (177).
Stair na Teagmhála Béarla-Gaeilge.
Is deacair na hiasachtaí Béarla is sine sa Ghaeilge a aithint thar na hiasachtaí Angla-Normainnise - is é sin, na focail a tháinig isteach ón leagan Sasanach den Fhraincis Normannach. Go bunúsach, thosaigh na Normannaigh ag sealbhú na hÉireann réasúnta gairid i ndiaidh dóibh Sasana a fhorghabháil, agus iad ag labhairt Fraincise i gcónaí. Mar sin, chuaigh na céadta iasachtaí den chineál seo in úsáid sa dá theanga - idir Mheán-Bhéarla agus Nua-Ghaeilge Mhoch - faoin am céanna, agus is minic nach féidir a rá, cé acu a fuarthas focal áirithe tríd an mBéarla nó go díreach ón bhFraincis.
Na focail iasachta a d'éirigh coitianta sa Ghaeilge san am seo, is minic a bhain siad le cúrsaí dlí nó riaracháin, cosúil le "barántas", "baille", "constábla", "cúirt", "contae", "cuntas", "giúistís", "páiste" (is ionann é, ó thús, agus péiste, is é sin, cineál giolla nó buachaill freastail), "plé" (focal atá gaolmhar le "plea" an Bhéarla), "prionsa", "searbhónta", "sclábhaí". Bhain iasachtaí eile ón tréimhse seo leis an ailtireacht agus leis an tógáil: "túr", "boghta", "casúr". Fuair an chogaíocht féin culaith nua sa Ghaeilge: "captaen", "móta", "príosún". Bhí iasachtaí eile ann agus iad ag roinnt leis an bhfaisean agus le cineálacha nua bia: "bagún", "biotáille", "clóca", "cóta", "dinéar", "féasta", "gúna", "mála", "péarla", "spíosra", "oinniún". (McManus, lch. 442)
Maidir le sliocht an Bhéarla ar chomhréir na Gaeilge - ar an dul a bhíonn ar an teanga agus ar an dóigh a mbraitheann na focail ar a chéile - is é tuairim Williams (Williams, lgh. 465-466) gurb i dtús na seachtú haoise déag a tháinig an tionchar sin chun solais sa teanga scríofa i ndáiríre. Luann sé samplaí mar "tá an ghrian suas" ("the sun is up", in áit "tá an ghrian thuas", mar shampla - "thuas" ab fhearr a rá le "up" an Bhéarla a aistriú go Gaeilge nuair nach bhfuiltear ag tagairt don ghluaiseacht). Is dóigh le Williams gur tháinig an teilgean cainte "tá mé den tuairim/tá mé den bharúil go..." ("I am of the opinion that...") chun saoil faoi thionchar an Bhéarla. An té ar mhaith leis gan dul i dtuilleamaí leaganacha den chineál seo ina chuid Gaeilge, seanbhunaithe is uile mar atá siad, is féidir leis úsáid a bhaint as na teilgeanacha dúchasacha "is dóigh liom go...", "tá mé barúlach go...", nó "tá mé inbharúla go...". Is féidir teacht ar an bhfocal "opinion" féin sa Ghaeilge - is mar "oipineon" nó mar "oipiniún" a litrítear é - ach spéisiúil go leor, is beag úsáid a bhaintear as inniu taobh amuigh de na foclóirí. (Tá sé i bhfad níos coitianta sa Bhreatnais, ar ndóigh - "piniwn" an litriú Breatnaise.)
Luann Williams freisin an leagan "muinín a chur i nduine" mar shampla den Bhéarlachas a bhí le fáil sa teanga sular thosaigh an meath ag teacht ar úsáid choitianta na Gaeilge i sochaí na hÉireann. Tháinig sé ar an leagan "nach cóir muinín ar bith a chur iontu" ("no confidence ought to be placed in them" sa bhuntéacs) sa leagan Gaeilge den Teagasc Críostaí le hA. Ó Duinnshléibhe a chuaigh i gcló sa bhliain 1848. As rud a bhíonn a mhuinín ag an duine sa Ghaeilge, de ghnáth, mar a deir Williams féin, agus b'fhearr leagan cosúil le "nach cóir muinín a bheith ag aon duine astu" leis an sliocht faoi chaibidil a aistriú, is dócha.
Bíonn na daoine in umar an éadóchais inniu i leith an Bhéarlachais, ach ní mór cuimhne a choinneáil air gurb iomaí cineál Béarlachais a chuaigh in éag nó nach ndeachaigh i ngnáthúsáid sa teanga scríofa riamh, fiú ag scríbhneoirí Gaeilge na Galltachta. Bíonn an teilgean cainte "iompar amach" (cf. "carry out" an Bhéarla) ar fáil sa chiall "comhlíonadh, cur i gcrich" ag Seán Bán Mac Meanman in áiteanna, ach is ar éigean a d'fheicfeá é in iriseoireacht Gaeilge ár linne féin. Mar a dúirt Seán Ó Curraoin: "Cuid de na hiasachtaí ón mBéarla tá siad chomh fada sa teanga go ndearnadh focal nua astu ach tá cuid acu imithe as an teanga arís mar nach dteastaíonn siad níos mó. Sampla de sin is ea "loan money". Is é an focal a tháinig as an dá fhocal sin "lúmannaí". Ní úsáidtear an focal seo níos mó cé go bhfuil sé ag na seandaoine." (Ó Curraoin lch. 43)
Samplaí den Bhéarlachas.
Focail Iasachta.
Is léir gur féidir úsáid a bhaint as pé focal Béarla i ngnáthchaint na Gaeilge inniu, ós rud é nach bhfuil teacht ar chainteoir Gaeilge - cainteoir dúchais nó foghlaimeoir - nach mbeadh Béarla éigin aige chomh maith. Scéal eile ar fad go bhfuil glacadh coitianta sna canúintí lena lán focal Béarla nach bhfeictear sa teanga scríofa ná i bhfoclóir Uí Dhónaill ar aon nós. (Ní mór a chuimhneamh nach raibh Niall Ó Dónaill róthormasach ar na focail iasachta ón mBéarla, má bhí siad seanghreamaithe i nGaeilge na Gaeltachta.) 
Comhréir.
Chonaiceamar cheana féin gurb "as" rud nó duine is minicí a bhíonn muinin agat i nGaeilge, ach go bhfuilimid tosaithe ag "cur" muiníne "i" ndaoine faoi thionchar an Bhéarla. Is dócha freisin gurb é an Béarla is cúis leis an úsáid ghníomhach a bhaint as an rangabháil. Go bunúsach, rangabháil chéasta is ea an rangabháil (an aidiacht bhriathartha) sa Ghaeilge, - is é sin, má deirimid "tá X caite", is éard atá i gceist againn ná go bhfuiltear tar éis X a chaitheamh. Is minic, áfach, a úsáidtear an rangabháil sa chiall ghníomhach inniu. Má deirimid "tá X críochnaithe", mar shampla, beidh tuilleadh comhthéacs de dhíth le fáil amach cé acu a críochnaíodh X, nó an ea gurbh é X a rinne an críochnú. Má deirimid "tá Seán críochnaithe", is féidir linn a bheith ag rá go bhfuil Seán tar éis a chuid oibre a chríochnú, ach is féidir linn freisin a bheith ag rá go bhfuil Seán "críochnaithe" ar fad ag na buachaillí dána a d'ionsaigh é le greidimíní a thabhairt dó. Go traidisiúnta, ní raibh ach an dara ciall leis an rangabháil: mar sin, b'fhearr "tá an obair críochnaithe aige" a rá, seachas "tá sé críochnaithe ag obair". 
I nGaeilge na Mumhan is minicí a úsáidtear an rangabháil sa chiall ghníomhach: uaireanta, d'fheicfeá, fiú, "tá sé fágtha an baile" in áit "tá an baile fágtha aige".
Mar chuid den chomhréir is fearr lomaistriúcháin áirithe ón mBéarla a phlé:
Foirmeacha Gramadaí.
Fuair an Ghaeilge an iarmhír gramadaí úd "-s" ar iasacht ón mBéarla, iarmhír iolra na n-ainmfhocal. Ní thugtar aitheantas dó sa teanga scríofa, ach bíonn sé réasúnta coitianta ag focail iasachta ón mBéarla, go háirithe má tá níos mó ná aon siolla amháin acu: "mótars" (in áit "mótair"), mar shampla. Tabhair faoi deara freisin an fhoirm iolra iasachta úd "leads" (&lt; "lads" an Bhéarla - "leaideanna" an leagan oifigiúil). Uaireanta, áfach, feictear foirmeacha iolra cosúil le "gadaíos", "céilíos", go háirithe i gcanúintí ina bhfuil an -th- idir gutaí ar lár, ionas nach féidir an fhoirm uatha ("gadaí, céilí") a aithint thar an bhfoirm iolra ("gadaithe, céilithe") ar an bhfuaimniú. I gcaint na bpáistí, cuirtear an -s seo le hiolraí dúchasacha uaireanta (Ó Siadhail lch. 163).
Seachaint an Bhéarlachais.
An té atá ag iarraidh Béarlachas a sheachaint, ba chóir dó thar aon rud eile bheith chomh heolach agus is féidir ar an teanga thraidisiúnta, ar na bailiúcháin bhéaloidis agus ar litriocht na scríbhneoirí Gaeltachta. Is minic a bhíonn daoine nach bhfuil ach breaceolas acu ar an nGaeilge ag lochtú mhuintir na Gaeltachta as a bheith ag úsáid focail Bhéarla agus iad seanbhunaithe sa chanúint. San am céanna, is minic a bhíonn beachtairí den chineál seo ag cur na teanga as a riocht trí struchtúir Bhéarla a chur i bhfeidhm uirthi.
Nuair atáthar ag trácht ar fhocail Bhéarla sa Ghaeilge, is léir gur chóir don chainteoir mhaith gan úsáid a bhaint as nua-iasachtaí, go háirithe mura féidir iad a chur in oiriúint do chóras fuaimeanna agus litrithe na teanga. Ón taobh eile de, níl sé ciallmhar locht a fháil ar fhocail atá sa teanga ó laethanta na Normannach anuas, agus caithfidh an foghlaimeoir dúthrachtach staidéar a dhéanamh ar litríocht chomhaimseartha na Gaeilge leis na seaniasachtaí a aithint agus a úsáid. 
Scéal ar leith iad focail ar nós "nóisean". Más iasacht réasúnta nua atá ann, tá ciall ar leith leis sa Ghaeilge: an buachaill a bhfuil nóisean aige do ghirseach, tá cineál teasghrá tugtha aige di. Thairis sin, is féidir "nóisean" a thabhairt ar smaoineamh neamhphraiticiúil nó míréasúnta. Is féidir a rá, mar sin, go bhfuil ciall an fhocail beagáinín difriúil sa dá theanga. An duine atá ag iarraidh "Béarlachas" a sheachaint, ar chóir dó an focal a sheachaint scun scan, ós rud é gur focal iasachta ón mBéarla é, nó an mbeadh sé níos tábhachtaí taobhshúil a choinneáil ar an gciall a bhíonn leis an bhfocal sa chaint thraidisiúnta, gan an focal a chaitheamh i dtraipisí ar fad ar fad? 
Sa bhliain 1957, foilsíodh an leabhar úd "Lorg an Bhéarla" le Seán Mac Maoláin, agus é ar fáil ar an Idirlíon inniu . Cháin Mac Maoláin an tuiscint mhícheart a bhí ag cuid de na foghlaimeoirí ar cheart na Gaeilge, agus rinne sé iarracht leigheas na faidhbe a thabhairt. Cainteoir dúchais a bhí ann féin agus tuiscint aige ar an teangeolaíocht. Seo thíos cuid de na pointí a bhí aige:
Úsáid na hAimsire Gnáthláithrí.
Ní ceart úsáid a bhaint as an aimsir ghnáthláithreach ("-ann, -íonn") ar lorg "nuair" má úsáidtear an aimsir fháistineach sa phríomhchlásal. Caithfear an aimsir fháistineach a úsáid san fhochlásal fosta. As Béarla, deirtear: "When Johnny comes home, we will be happy." Aistrítear an méid seo go Gaeilge mar seo: "Beidh lúcháir" - nó "áthas", nó "rímhéad" - "orainn nuair a thiocfaidh Seáinín abhaile." (Ar lorg "nuair", is féidir úsáid a bhaint as an bhfoirm "thiocfas" freisin, ar ndóigh, ach ní thugann an Caighdeán aitheantas don fhoirm sin, cé go bhfuil sí coitianta sna canúintí thiar agus thuaidh.) 
Scéal eile ar fad é go bhfuil sé ceart an aimsir ghnáthláithreach a úsáid ar lorg "má": "Má thagann Seáinín abhaile, beidh lúcháir orainn."
Bhí Mac Maoláin barúlach freisin nár chóir ach an aimsir láithreach fhoshuiteach a úsáid ar lorg "mura" in abairtí cosúil le "Mura dtaga" (nó "mura dtara, mura dtige" i gcanúintí áirithe - coinnigh cuimhne air freisin gurb ionann iad "mura", "mara" agus "muna" ó thaobh na céille agus na húsáide de) "an bus roimh a trí a chlog, ní thiocfaidh sí ar aon nós." Inniu, áfach, dealraíonn sé go bhfuil glacadh forleathan leis an aimsir ghnáthláithreach ar lorg "mura", toisc go bhfuil an aimsir láithreach fhoshuiteach ag dul in éag, agus na daoine aineolach uirthi agus ar a ceartúsáid. Is dócha gur fearr an aimsir fháistineach a úsáid anseo freisin, an té nach bhfuil in ann modh foshuiteach na haimsire láithrí a úsáid, ó nár fhoghlaim sé ar scoil é: "Mura dtiocfaidh an bus roimh a trí a chlog, ní thiocfaidh sí ar aon nós."
Aimsir "ghnáth"láithreach atá ann, is é sin, foirm atá dírithe ar chur síos a thabhairt ar rudaí a bhíonn ag titim amach de ghnáth, ó am go ham. Mar sin, bhí Mac Maoláin míshásta leis an dóigh a mbítí ag baint úsáide as an aimsir seo "i dtuairiscí ar éagasc tíre", mar a dúirt sé féin, is é sin, i dtuairiscí tíreolaíochta, cosúil leis an gceann seo: "Éiríonn an sliabh seo go dtí airde dhá mhíle troigh." Is é an trácht a rinne sé ar a leithéid ná gur féidir gur éirigh an sliabh a airde sin "uair éigin anallód", ach go bhfuil an sliabh socair suaimhneach inniu, agus gur chóir na focail a roghnú dá réir sin: ""Tá" an sliabh seo dhá mhíle troigh ar airde".
Úsáid na hAimsire Caite.
Ní hionann aimsir chaite na Gaeilge agus aimsir chaite an Bhéarla, nó tá blas láidir na foirfeachta ar aimsir chaite na Gaeilge, agus is minic a fhreagraíonn sí d'aimsir fhoirfe an Bhéarla - is é sin, is féidir d'fhoirmeacha cosúil le "fuair", "chuaigh", "chonaic" agus araile a bheith ag déanamh gnó na leaganacha Béarla úd "has found/got", "has gone", "has seen" agus araile. Ón taobh eile de, is minic a úsáidtear leagan cosúil le "did" nó "came" sa Bhéarla nuair ab oiriúnaí "bhí...ag déanamh", "bhí...ag teacht" a rá as Gaeilge.
Thug Mac Maoláin an abairt shamplach úd "Rory was listening to the noise that came from the opposite side of the glen." Is é an chéad aistriúchán a rithfeadh leis an gcainteoir neamhdhúchais, - dar le Mac Maoláin, - ná "Bhí Ruairí ag éisteacht leis an torann a tháinig ón taobh thall den ghleann." Bheadh a leithéid d'abairt cineál mínádúrtha, arsa Mac Maoláin, nó má "tháinig" an torann, tháinig sé cheana, agus ní raibh tuilleadh ag teacht ná le cloisteáil. Mar sin, ba dóigh le Mac Maoláin, ba chóir a scríobh: "Bhí Ruairí ag éisteacht leis an torann a bhí ag teacht ón taobh thall den ghleann." Má "bhí" tuilleadh den torann "ag teacht" i gcónaí, bhí Ruairí in ann é a chloisteáil. Ar ndóigh, bheadh sé ceart a rá: "Chuala Ruairí an torann a tháinig ón taobh thall den ghleann."
Úsáid na hAimsire Fáistiní.
Má tá "Is féidir" ann, is ceart an aimsir fháistineach a úsáid ar a lorg. Má tá "B'fhéidir" ann, is fearr an modh coinníollach a úsáid ar a lorg:
Béarlachas i dTeangacha Eile.
Inniu, tá an Béarla chun tosaigh ar na teangacha eile go léir mar theanga dhomhanda, agus é á shaothrú agus á fhoghlaim ar fud na cruinne. Mar sin, is deacair teacht ar theanga inniu nach bhfuil Béarlachas éigin le haithint uirthi.