Trelis/gawiki huggingface dataset:
France Castel. Amhránaí, aisteoir, óstach raidió agus láithreoir teilifíse in Québec is ea France Castel, a rugadh mar Francine Bégin ar an 31 Lúnasa 1944 i Sherbrooke, Québec. 
Óige agus tús gairme.
Bhí France Castel ag rá amhrán as a óige agus ba ghearr go raibh sí páirteach sa tsiamsaíocht. Sna 1960idí bhí sí ina haonréadaí ag "Les gamins", grúpa ceoltóirí óga ó Sherbrooke.
I samhradh na bliana 1967, bliain Iltaispeántas 1967, bhí ina hóstach ar "Les Couche-tard", clár teilifíse a mbíodh tóir air..As sin amach thugadh sí France Castel uirthi féin. 
Tar éis di bualadh leis an gceoltóir Roger Gravel, thaifead Castel (in 1969) na chéad amhráin a chum sí féin.
As na 1970idí amach.
Bhuail sí le Christine Charbonneau i 1970. Sa tréimhse sin bhí ag éirí thar cionn le Castel. Ba í Charbonneau a scríobh di "Du fil des aiguilles et du coton", "Château de sable", "Sur le pont", "Je le vois dans ma soupe", "Dominique", "Au fond de nous", "L'amitié" agus mórán amhrán eile. Bhí an-éileamh ar chuid acu in Québec.. Bhí siad ag obair le chéile ar feadh timpeall cúig bliana.. I 1975 dúirt Castel roinnt amhrán le Luc Plamondon.
Thréig Castel amhráin Charbonneau agus tharraing cinn nua chuici ó scríbhneoirí eile, mar aon le hamhráin a scríobh sí féin.. Thug sí a haghaidh ar na gormacha, agus d’fhág sin a rian ar a cuid amhránaíochta as sin amach.
Drámaí.
Ó 1979 amach rinne sí páirteanna ina lán drámaí teilifíse, agus ba chuid suntais í mar aisteoir ina lán scannán: "La Comtesse du Bâton Rouge" (1997), "Crème glacée, Chocolat et autres Consolations" (2001), "Karmina" (1996) agus eile. 
Le cloisteáil.
France Castel – “Un soir de décembre”: 
France Castel – “Je le vois dans ma soupe”: 
France Castel – “Un chagrin d'amour”: 
France Castel – “Château de sable”:
Na Frainc. Go stairiúil, na Frainc (Laidin: "Franci" nó gens "Francorum") a thugadh ar dtús ar na dtreibheanna Gearmánacha a bhí ag fánaíocht ar na bhfearainn idir Lár agus Íochtar na Réine, sa 3ú haois AD, agus ina dhiaidh sin thugtaí na Gaill ar dhaonra na Gaille a chomhtháthaigh leis na Gallo-Rómhánaigh. 
Le linn na céadta bliain ina dhiaidh sin, thug siad a n-ainm don Fhrainc agus a ba chuid dhílis de phobal na Fraince iad. Roinne cuid de treibheanna na bhFranc ruathar ar chríoch Rómhánach, ach chuaigh treibheanna eile i bpáirt le trúpaí Rómhánacha sa Ghall. 
Níos déanaí ina dhiaidh sin, ba rialtóirí míleata iad na Gaille sa chuid thuaidh den Ghaill-Rómanach. Trí choróiniú Shéarlais Mhóir, mar Impire na Rómánach ("Imperator Romanorum"), Lá Nollag 800 AD, cuireadh aontacht phoiliticiúil na sean Róimhe ar bun arís, ach an aontacht sin a bheith Críostúil feasta. 
O aimsir Shéarlais Mhóir anuas, bhíodh dhá thaoiseach in iarthar na hEorpa - an Pápa agus an tImpire. D’fhéafaí a rá go raibh oidhreacht na hImpireachta tagtha anuas chuig an gcine ba mhó le rá de na barbaraigh, tar éis fuil úr na bhFranc agus seanghradam na Róimhe a shnaidhm le chéile.
Christine Chartrand. Amhránaí, cumadóir agus óstach teilifíse ó Québec a rugadh ar 28 Márta 1948 is ea Christine Chartrand. 
Chuaigh sí i mbun a gairme in aois a hocht mbliana déag ar an raidió. Thosaigh sí ag cur ceirníní amach trí Capitol Records, RCA Victor agus Trans-Canada, ag tarraingt aoibh na ndaoine uirthi agus ag bailiú duaiseanna. 
I 1980 bhain sí barr an chnagliosta amach den chéad uair le “Il pleut des larmes”, amhrán a dúirt sí in éineacht lena seanchara Claude Stében. An bhliain dár gcionn rinne sí arís é le “Parce que l'amour c'est ça”. Ise a scríobh na hamhráin agus a chum an ceol le haghaidh a halbaim "Facettes", a tháinig amach i 1982 agus a bhí léirithe aici féin. 
Leanann sí uirthi ag teacht os comhair an phobail agus a fear céile Georges Tremblay ina teannta go minic. I measc na n-amhrán dá cuid ar éirigh thar cionn leo tá “Mon arbre” (1967), “Pourquoi je t'aime” (1968), “Qui sont ces gens?” (1968), “Quatre gouttes de pluie” (1968), “Pala pala pala” (1976), “Les gars” (1976), “Il pleut des larmes” (le Claude Stében, 1980) agus “Parce que l'amour c'est ça” (1981).
Hill Street, Londain. Is sráid suite i Mayfair, Londain é Hill Street.
Hyde Park Corner. Is ceantar suite i Hyde Park, Londain é Hyde Park Corner.
Marble Arch. Is áirse an Bhua suite ar an Sráid Oxford, Londain í Marble Arch.
Park Lane. Is sráid suite i Mayfair, Londain é Park Lane.
Savile Row. Is sráid suite i Mayfair, Londain é Savile Row.
Piccadilly. Is sráid suite i Mayfair, Londain é Piccadilly.
Regent Street. Is sráid suite i Mayfair, Londain é Regent Street.
South Molton Street. Is sráid suite i Mayfair, Londain í South Molton Street.
Shepherd Market. Is sráid suite i Mayfair, Londain é Shepherd Market.
Elizabeth Barrett Browning. File Sasanach a rugadh i Londain ab ea Elizabeth Barrett Browning (6 Márta 1806 – 29 Meitheamh 1861).
Ginette Reno. Amhránaí agus aisteoir ó Québec is ea Ginette Reno, a rugadh mar Ginette Raynault ar an 28 Aibreán 1946. 
Beatha.
Chuaigh sí i gceann amhránaíochta agus í óg go leor i gceabairéanna Montréal i dtús na 1960idí. Casadh Jean Simon uirthi sa "Café de l'Est", áit a raibh comórtas amhránaíochta ar siúl aige ("Les Découvertes de Jean Simon"). Thug sé comhairle di i gcúrsaí ceoil agus i gceann cúpla mí rinne sí a céad thaifeadadh.
Bhí clú uirthi cheana agus í ocht mbliana déag d’aois. Chuaigh sí ar an ardán i Sasana, sa Fhrainc agus sna Stáit Aontaithe. Bhí an-tóir uirthi in Québec agus rinne sí a lán ceirníní sna seascaidí. 
Chuaigh sí le haisteoireacht sna 1990idí agus páirt á dhéanamh aici in "Léolo", scannán de chuid Jean-Claude Lauzon. Chomh maith leis sin, rinne sí an phríomhpháirt in dhá scannán a rinne Denise Filiatrault. 
Rinne sí an t-uafás ceirníní agus dlúthdhioscaí, ag déanamh níos mó ná ceann in aghaidh na bliana ó na seascaidí amach. I measc na n-amhrán dá cuid is mó a bhfuil éileamh orthu tá “Roger” et “J'aime Guy" in 1963, “La dernière valse" in 1969, "Aimez-le si fort" in 1971, "Dans la vie" i 1973, "Je t'offrirai" ("Les croissants de soleil") in 1974, "La vie" et "À ma manière" i 1977, "Toi le poète", "J'ai besoin d'un ami", "Ça va mieux", "Tu es là" agus "Je ne suis qu'une chanson" in 1979, "Quand on se donne" agus "Rouge" in 1981, "Un homme ça tient chaud" agus "J'ai besoin de parler" in 1983, "Paris Québec" agus "De plus en plus fragile" in 1985, "Ma fille" in 1986, "Ceux qui s'en vont" agus "La deuxième voix" in 1988, "L'essentiel", "Remixer ma vie" agus "Y'a des enfants" in 1991, agus "Galaxies", "L'hymne à l'amour de l'an deux mille" agus "Laissez-moi rev'nir sur terre" in 1996.
Le cloisteáil.
Ginette Reno - “Ne m'en veux pas’: 
Ginette Reno – “Un peu plus haut, un peu plus loin”: 
Ginette Reno – “N'oublie jamais”:
Samuel Taylor Coleridge. File Sasanach a rugadh in Ottery St Mary, Devon ab ea Samuel Taylor Coleridge Pope (21 Meán Fómhair 1772 – 25 Iúil 1834).
An Suí Naofa. Is dlínse an Phápa ina ról mar easpag na Róimhe é an Suí Naofa (Laidin: "Sancta Sedes", Laidin Eaglasta: [ˈsaŋkta ˈsedes]; Iodáilis: Santa Sede [ˈsanta ˈsɛːde]). Cuimsíonn sé suí easpagóideach aspalda Dheoise na Róimhe, a bhfuil údarás uilíoch eaglasta aige ar an Eaglais Chaitliceach agus ar an gcathairstát flaitheasach a dtugtar Cathair na Vatacáine air.
Google Translate. Seirbhís ilteangach meaisínaistriúcháin de chuid Google is ea Google Translate. Ligeann sé don úsáideoir téacs digiteach a aistriú ó theanga go chéile. Tacaíonn sé le 90 teanga. Is féidir téacs priontáilte a aistriú go beo trí cheamara fóin a dhíriú air.
Roimh Dheireadh Fómhair na blina 2007, le haghaidh teangacha eile seachas Araibis, Sínis agus Rúisis, bhí Google Translate bunaithe ar SYSTRAN, inneall bogearraí a úsáideann roinnt seirbhísí aistriúcháin eile ar líne, mar shampla Yahoo! Babel Fish, AOL, Yahoo. Ach ó Dheireadh Fómhair na bliana 2007, tá Google Translate ag bant úsáide as teicneolaíocht dhílsithe inmheánach, atá bunaithe ar an aistriúchán uathoibríoch staitisticiúl.
Diarmuid Mac an Adhastair. Ba aisteoir Éireannach é Diarmuid Mac an Adhastair a rugadh sa bhliain 1944 agus a fuair bás ar 10 Iúil 2015. Bhí ról Séamus Ó Catháin aige i Ros na Rún, nó Séamus Mhicil Tom.
D'oscail sé an chéad phictiúrlann i gConamara Theas sa bhliain 1956, agus d'athraigh sé ina halla damhsa é i 1962.
Sa bhliain 1969, ba é Diarmuid an leathchúpla a bhí ag an aisteoir John Mills sa scannán "Ryan's Daughter".
T. P. McKenna. Ba aisteoir Éireannach é Thomas Patrick "T. P." McKenna a rugadh ar an 7 Meán Fómhair 1929 san Mullach, Contae an Chabháin agus a fuair bás ar 13 Feabhra 2011 i Hampstead, Londain.
Na Daonlathaithe Sóisialta (Éire). Is páirtí polaitíochta Éireannach iad na Na Daonlathaithe Sóisialta (Béarla:"Social Democrats") a bunaíodh ar an 15 Iúil 2015. 
Polasaithe.
Ar an suíomh socialdemocrats.ie, deir an pháirtí go gcreideann siad 
Meastar go ginearálta gur páirtí den eite chlé atá sna Daonlathaigh Shóisialta
Mar sin, tá an páirtí ag tacú le dáileadh níos cothroime d'airgead agus d'acmhainní eile, ról níos mó ag an rialtas i ndul i ngleic leis an easpa dídine, cánacha níos airde ar na daoine saibhre, agus tacaíochtaí sóisialta níos fearr do na daoine bochta. 
Páirtí liobrálach i dtaobh na gceisteanna sóisialta atá ann chomh maith, iad ag tacú mar shampla le haisghairm an ochtú leasú i bPoblacht na hÉireann i 2018.
Baill.
Ar na baill bhunaithe bhí na Teachtaí Dála; Catherine Murphy, Stephen Donnelly agus Róisín Shortall a bhí mar chomhcheannairí ar an bpáirtí, Bhíodar seo luaite mar Theachtaí neamhspleácha nó le páirtithe faoi leith roimhe sin. D'fhág Stephen Donnelly an phártí ar an 5 Meán Fómhair 2016.
Torthaí.
 Iarrthoir tógtha
Homafón. Is éard is homafón, nó "focal comhfhuaimneach" uaireanta, ann ná focail atá ar chomhfhuaim le focal eile. Is dhá fhocal nó níos mó focal leis an bhfuaimniú céanna a bhíonn i gceist ach a mbíonn cialla, bunúis nó litriú éagsúil orthu.suí saoi
Róimh romhaibh
áth ádh
caoi (lament)
cuí ()
duibhe
daoi
donn
domhan
guí
gaoith (tuiseal tabharthach, gaoth)
uibhe
í
aoi
uí (genitive of Ua)!
Lao, laoi, luí agus laí?
buille
buile
caoin
cuimhin
Coinn (genitive of Conn; Dún Chaoin &lt; Dún Choinn, is cosúil)
rann
ramhann (i gCorca Dhuibhne)
coill (wood)
coill (ginideach, coll)
D'eisigh
deisigh 
Is féidir abairtí homafónacha a bheith ann fiú. 'Deisigh an donn so romhaibh.' 'D'eisigh an domhan sa Róimh.'
Oileáin Ailiúit. Is slabhra oileán san Aigéan Ciúin Thuaidh iad Oileáin Ailiúit. Síneann siad siar 1,200 míle (1,900 ciliméadar) ó chósta iardheiscirt Alasca. Tá 14 oileán móra ann agus beagnach 300 ceann ar fad ann. Is de bhunús bolcánach iad agus tá 57 bolcán inniu ann. Cruthaíodh an ceann is óige díobh, Oileán Fire, sa bhliain 1883. Tá na hoileáin beagnach ar fad suite in Alasca, stát de chuid na Stát Aontaithe. Ar an bpointe is faide siar, tá grúpa beag oileán, Oileáin Komodorski, atá sa Rúis in Kamchatka kraj.
Maireann an séasúr fáis in Oileáin Ailiúit 135 lá sa bhliain, ó luath-Bhealtaine go deireadh mí Mheán Fómhair. Is annamh a fhásann crann chomh hard le 10 troighe sna hoileáin mar gheall ar na gaotha láidre a bhíonn ann.
Bhí cónaí ar 8,000 duine sna hoileáin sa bhliain 2001. Tá timpeall is 600 sa chuid Rúiseach. Is iad na hAiliútaigh an pobal atá dúchasach sna hoileáin. Tá siadsan agus a dteanga gaolta leis na hInuktitut. Ag brath ar an tír ina bhfuil daoine ina gcónaí, tá an Rúisis agus an Béarla in uachtar inniu áfach. Le teacht na nEorpach, chaith na daoine agus na hoileáin blianta fada faoi riail na Rúiseach. Ghlac na Seapánaigh ar roinnt oileán sa slabhra sa Dara Cogadh Domhanda.
An Alsáis. Is réigiún stairiúil agus comhroinn críche í an Alsáis ("Alsace" i bhFraincis, "Elsaß" i nGearmáinis) atá suite in oirthear na Fraince in aice leis an nGearmáin agus an Eilvéis. Bhí 1,898,533 duine ina gcónaí in Alsás sa bhliain 2020.
Na hAintillí. Is oileánra idir Muir Chairib agus Murascaill Mheicsiceo iad na hAintillí.
Aintíoch. Ba chathair suite sa Ghréig é Aintíoch.
Na hAipiníní. Is sliabhraon suite san Iodáil iad na hAipiníní.
An Aisiria. Ba réigiún suite san Sean-Neasoirthear í an Aisiria.
Sléibhte Atlais. Is sliabhraon suite san Ailgéir, Maracó agus an Túinéis iad Sléibhte Atlais.
Na hAsóir. Is oileánra bainte leis an bPortaingéil iad na hAsóir.
An Bhablóinia. Stát cianársa agus réigiún cultúrtha i lár agus i ndeisceart na Measpatáime (an Iaráic agus cuid den tSiria sa lá atá inniu ann) ab ea an Bhablóinia (Acáidis: 𒆳𒆍𒀭𒊏𒆠, māt Akkadī). Tháinig stát beag chun cinn sa bhliain 1894 RC, faoi riail na nAmórach, ina raibh mionbhaile riaracháin na Bablóine. Baile beag cúigeach a bhí sa Bhablóin le linn Impireacht na hAcáide (2335–2154 RC), ach leathnaigh sí go mór le linn réimeas Hamúráibí sa chéad leath den 18ú haois RC go dtí go raibh sí ina príomhchathair mhór. Le linn réimeas Hamúráibí agus ina dhiaidh sin, thugadh “tír na hAcáide” ("Māt Akkadī" san Acáidis) ar an mBablóinia, seanainm a roghnaíodh d'aon ghnó mar thagairt do sheanghlóir Impireacht na hAcáide. Ba mhinic a bhí an Bhablóinia in iomaíocht leis an Aisiria, stát níos sine ar a taobh ó thuaidh, agus le hÉalám, soir ón Bhablóinia sa tSean-Iaráin. Bhí an Bhablóinia ina mórchumhacht sa réigiún ar feadh tamaill bhig, tar éis do Hamúráibí impireacht a chruthú a tháinig i gcomharbacht ar Impireacht na hAcáide, ar Thríú Ríshliocht Ur, agus ar Shean-Impireacht na nAisiriach. Thit Impireacht na Bablóinia as a chéile go tapa tar éis bhás Hamúráibí go dtí go raibh sí ina ríocht bheag arís.
Cosúil leis an Aisiria, choinnigh stát na Bablóinia an Acáidis scríofa (teanga a phobail dhúchais) le haghaidh úsáide oifigiúla, cé gur labhair na hAmóraigh (bunaitheoirí an stáit) teanga Sheimíteach Thiar Thuaidh, agus labhair na Casaítigh (a tháinig i gcomharbacht ar na hAmóraigh) teanga aonraíoch. D'úsáid an Bhablóinia an tSuiméiris i gcúrsaí creidimh, mar a rinne san Aisiria, ach faoin am a bunaíodh an Bhablóin, ní raibh an tSuiméiris ina teanga labhartha a thuilleadh, tar éis don Acáidis teacht ina háit go hiomlán. D'imir na traidisiúin Acádacha agus Suiméaracha tionchar mór ar chultúr na Bablóine agus na hAisiria, agus d'fhanfadh an réigiún ina lárionad tábhachtach cultúrtha, fiú le linn tréimhsí fada faoi riail ón taobh amuigh.
Bhí cathair na Bablóine luaite den chéad uair ar tháibléad cré ó réimeas Sargón na hAcáide (2334–2279 RC), ag dul siar go dtí an 23ú haois RC. Ní raibh sa Bhablóin ag an am sin ach lárionad creidimh agus cultúir; ní raibh sí ina stát neamhspleách ná ina cathair mhór fós. Cosúil leis an gcuid eile den Mheaspatáim, bhí sí faoi ghéillsine Impireacht na hAcáide a d'aontaigh iomlán cainteoirí na hAcáidise agus na Suiméirise faoi riail amháin. Tar éis titim Impireacht na hAcáide, bhí deisceart na Measpatáime faoi riail na nGútach ar feadh cúpla scór bliain sular tháinig Tríú Ríshliocht Ur chun cinn, stát a chuimsigh an Mheaspatáim ina hiomláine (seachas tuaisceart na hAisiria), an Bhablóin san áireamh.
An Bhasútlainn. Ba iar-ainm Leosóta í an Bhasútlainn. Coilíneacht de chuid Choróin na Breataine a bhí inti go bhfuair an tír a neamhspleáchas ar ais sa bhliain 1966.
Bá na Flúirse. Is bá suite san Nua-Shéalainn í Bá na Flúirse.
Liosta ban-amhránaithe Fraincise ó Québec. Liosta ban-amhránaithe Fraincise ó Québec a rugadh sa 20ú haois i réigiún Québec agus a thugann léargas ar thábhacht na "chanteuses" in amhránaíocht an phobail sa chríoch sin. 
A.
• Aglaé
• Julie Arel
B.
• Véronique Béliveau
• Marie Bernard
• La Bolduc
• Colette Bonheur
C.
• Christine Charbonneau
• Christine Chartrand
• Renée Claude
• Ève Cournoyer
D.
• Céline Dion
• Claudette Dion
• Diane Dufresne
• Lucille Dumont
• Angélique Duruisseau
E.
• Emmanuëlle
F.
• Louise Forestier
G.
• Guylaine Guy
H.
• Caroline Harvey
• Valérie Harvey
I.
• Ima (amhránaí)
J.
• Laurence Jalbert
• Pauline Julien
• Diane Juster
L.
• Salomé Leclerc
• Lynda Lemay
• Monique Leyrac
M.
• Kate McGarrigle
• Catherine Major
• Dominica Merola
• Muriel Millard
N.
• Geneviève Néron
O.
• Clairette Oddera
P.
• Claire Pelletier
• Nicole Perrier
• Isabelle Pierre
R.
• Ginette Ravel
• Ginette Reno
S.
• Ingrid St-Pierre
• Fabiola Toupin
V.
• Amélie Veille
Naisc.
• Amhránaíocht Fraincise Québec
• Québec
Naisc sheachtracha.
• Chanteuse québécoise francophone
Aglaé (amhránaí). Amhránaí aguis aisteoir ba ea Aglaé (a rugadh mar Jocelyne Deslongchamps). Rugadh í in L'Épiphanie, (Québec), ar an 13 Bealtaine 1933 agus fuair sí bás in Montréal ar an 19 Aibreán 1984.
Beatha.
Tháinig Aglaé os comhair an phobail i gceabairéanna Montréal, go háirithe sa cheabairé "Au Faisan Doré". Chuir Pierre Roche, pianódóir a thionlacadh Charles Aznavour, suim inti agus phós sí é in 1950. Chónaigh siad i bPáras idir 1952 agus 1964, áit is mó ar tháinig gnaoi na ndaoine uirthi. Thaifead sí “Aglaé,” amhrán le Lionel Daunais, in éineacht le Michel Legrand, agus tháinig an oiread sin éilimh air gurbh é sin ab ainm ealaíne di feasta. 
Chan sí in amharclanna i bPáras agus ina dhiaidh sin san Eilvéis, sa Bheilg, i Lucsamburg, san Ísiltír, san Ailgéir, i Maracó agus sa Túinéis. Sa séasúr 1955-56 rinne sí páirteanna i mion-cheoldrámaí, agus bhí sí le cloisteáil sna scannáin "Les Nuits de Montmartre" agus "À la manière de Sherlock Holmes".
D’fhill sí ar Québec in 1963, agus an bhliain dár gcionn chuir sí féin agus Roger Baulu an clár "Rouli-roulant" (Radio-Canada) i láthair. Bhí éileamh fós ar a cuid ceirníní ach níor tháinig sí os comhair an phobail ó 1966 amach.
Tá sí feiceáil sa scannán "Y'a toujours moyen de moyenner!" (1973). 
Fuair sí bás in Montréal ar an 19 Aibreán 1984 in aois a caoga bliain.
Le cloisteáil.
Aglaé et Ovila Légaré - "La Bastringue" (1975): 
Aglaë – “On se quitte”:
Julie Arel. Amhránaí agus cumadóir Fraincise is ea Julie Arel. Rugadh í mar Francine Lagrange in Québec ar 2 Lúnasa 1947. 
Beatha.
Thosaigh sí ag canadh os comhair an phobail agus í óg. Ní raibh sí ach fiche bliain d’aois nuair a chuaigh sí i mbun a ceirde sna ceabairéanna in Montréal agus i gceantair níos faide amach. Ina dhiaidh sin thugadh sí cuairt na n-óstán galánta in Québec chun aird na ndaoine a tharraingt uirthi féin. 
I 1969 ligeadh í isteach sa chomórtas amhránaíochta "Le rideau s'ouvre". Ghnóthaigh sí an duais, rud a thug deiseanna nua di i gcúrsaí teilifíse. tharla, áfach, go raibh moill uirthi ag cur ceirnín amach, agus is beag aird a tugadh ar an gcéad cheann, "Le temps d'aimer" (Polydor 1970). I 1972 rug sí fille, Justine, agus bhí uirthi í a thógáil mar mháthair aonair, ag canadh sna beáir phianó chuna a beatha a shaothrú. 
I 1973 d’éirigh thar cionn léi ag Féile na hAithne. Rinne sí a céad albam, "Julie Arel", agus a lán amhrán le Diane Juster le fáil air. Lean sí uirthi ag déanamh camchuairteanna agus ghnóthaigh an duais ab airde ag Féile Idirnáisiúnta na hAmhránaíochta i 1973. D’eisigh trí trí albam trí Capitol Records agus tóir orthu. Chum a lán scríbhneoirí Fraincise amhrán di agus Luc Plamondon ina measc. 
Ní raibh sí le cloisteáil ar feadh tamaill sna 1980í, ach i 1984 d’eisigh sí "Des ténèbres à la lumière", albam amhrán cráifeach a chum sí féin. Ní raibh lucht raidió agus teilifíse sásta iad a chraoladh, ach tá camchuairteanna déanta aici leo i gCeanada agus sna Stáit Aontaithe. 
Le cloisteáil.
Julie Arel – “C'est trop facile”: 
Julie Arel – “Qu’est ce qui m’arrive”: 
Julie Arel – “On finit toujours par se rejoindre” (1976):
Jacksepticeye. Seán William McLoughlin, aithnid ar YouTube mar JackSepticEye nó Jack. Is YouTuber as Éireann é agus tá sé aithnid lena 'Lets Plays' ag imirt cluiche ríomhaire agus ag déanamh vlaganna. Is dlúthchairde é le Mark Fischbach nó Markiplier. Déanann siad cluiche ag am go ham. 
Gairm ar an idirlíon.
Maíonn Jack go bhfuil sé ar an Youtubálaí is fuinniúla ar YouTube. Tá níos mó ná 28.4 milliún síntiúsóirí (ó Mheitheamh 2022) aige, agus tá níos mó ná 1.7 míle físeán aige, atá breathnaithe orthu 15.2 billiún uair. 
Dhéanadh sé dhá fhíseán gach lá, ach tá an méid sin laghdaithe anois. Uaireanta déanann sé físeán ag imirt The Sims 4, Subnautica, Happy Wheels, The Escapists agus Agar.io. Uaireanta déanann sé vlag ag caint faoina chainéal. 
Saol pearsanta.
D'fhreastail sé ar ollscoil in Éirinn dhá uair. An chéad uair rinne sé staidéar ar thechnólaíocht ceoil. Níor chríochnaigh sé an chéim sin. An dara huair, rinne sé staidéar ar bhainistíocht óstán agus fuair sé an chéim sa bhliain 2014.
Naisc"".
Cainéal ar Youtube
An Bheachuanlainn. Is cosantóireacht a bhunaigh an Ríocht Aontaithe i ndeisceart Afraic í an Bheachuanlainn.
Beangál. Is réigiún suite san Áise Theas é Beangál.
Caolas Bheiring. Is caolas idir an Rúis agus Alasca é Caolas Bheiring. Tá ceangal ann ag an caolas seo idir an Mhuir Bheiring agus an tAigéan Artach.
Biafra. Ba stát in iarthar na hAfraice a scar ón Nigéir sa bhliain 1967 é Biafra.
Fuair sé a ainm ó Bhiochta Bhiafra atá suite ó dheas ó oirdheisceart na Nigéire agus siar ó Chamarún agus an Ghabúin. 
Sa bhliain 1967, d'fhógair cúige Oirthear na Nigéire go raibh neamhspleáchas bainte amach aige, agus thugadar Biafra nó Poblacht Bhiafra orthu féin. Is sa cheantar seo a bhí go leor misinéirí, idir shagairt agus mhná rialta, ag obair. Theip ar an ngluaiseacht agus tar éis dianchogadh, cuireadh deireadh leis an stát nua sa bhliain 1970.
Ba den chine Igbo iad formhór na ndaoine. Bhí sagairt agus easpaig ó Chuallacht an Spioraid Naomh (C.S.Sp) ann ina measc ó thús an chéid sin. Cáil ar chuid acu, an tEaspag Joseph Shanahan (1871–1943) a chaith a shaol ann ó 1902 ina measc. Bhí cuallachtaí eile i measc na dtreibheanna eile sa cheantar — Efik, Ibibio, Annang, Ejagham, Eket, Ibeno agus na hIjaw. 
Cé go bhfuair an stát nua aitheantas agus cabhair ó roinnt tíortha sa Afraic, d'éirigh le Rialtas na Nigéire cosc a chur ar chúnamh bia, agus tharla gorta mór ann. Fuair dhá mhilliún duine bás sa chogadh nó sa ghorta.
As sin d'éirigh an eagraíocht carthanachta atá fós ar an saol — "Concern".
Boirneo. Is é Boirneo an t-oileán is mó san Áise. Tá Boirneo roinnte idir an Indinéis, an Mhalaeisia, agus Brúiné. 
Nadúr.
Tá a lán ainmhithe neamhghnácha ann nach bhfaightear áit ar bith eile ar domhan, an t-órang-útan Boirneoch, mar shampla.
An Bhurgúin. Is iar-réigiún suite san Fhrainc í an Bhurgúin.
Coilíneacht na Rinne. Ba choilíneacht Bhriotanach suite san Afraic Theas í Coilíneacht na Rinne.
Rinn an Choirn. Is ceann tíre suite ar an dTierra del Fuego í Rinn an Choirn.
Guylaine Guy. Amhránaí, aisteoir agus péintéir ab ea Guylaine Guy. Rugadh í mar Guylaine Chailler in Montréal ar an 6 Aibreán 1929. Ba í iníon Lise Bonheur, amhránaí agus aisteoir ó Québec, í, agus deifiúr Colette Bonheur, amhránaí ó Québec. Fuair sí bás ar 30 nó 31 Márta 2024.
Beatha.
Thosaigh Guylaine Guy ag canadh in Montréal sna ceabairéanna, go háirithe san "Au Faisan Doré" in 1950. In 1952 thogh an nuachtán laethúil "Radiomonde" mar Miss Radio-Télévision í. 
Tháinig Charles Trenet trasna uirthi in Montréal in 1955 agus bhí ina chomhairleoir aici, ag scríobh amhrán di. Tharraing sí aird uirthi féin ag canadh san amharclann Olympia i bPáras le Trenet agus le Louis Armstrong. Chuir sí fúithi go buan i bPáras in 1956 agus rinne roinnt ceirníní. 
Rinne sí páirteanna sna scannáin "La nuit des suspectes" (1957), "The Big Record" (1957) (ina hamhránaí) agus "Trente-Six Chandelles" (1952). 
Tar éis di camchuairt a dhéanamh san Eoraip, i dtuaisceart na hAfraice agus sa Mhéan-Oirthear, d’fhill sí ar feadh tamaill ar Québec, áit ar thaibhrigh sí ar an teilifís. Rinne sí páirt "Irma la douce" don Théâtre du Nouveau-Monde. I 1963 d’éirigh thar cionn léi ag canadh "Salvame Dios".
In 1963 phós Guylaine Guy an dlíodóir Charles Libman. Tamall gearr ina dhiaidh sin thréig sí an amhránaíocht agus chuaigh leis an bpéinteáil. In 1998 chuir sí stiúideo ar bun in Trouville-sur-Mer (Calvados) .
Rinneadh ridire d’ord náisiúnta an "Légion d'honneur" de Guylaine Guy ar an 14 Iúil 2010. Bronnadh an bonn uirthi ar 18 Márta 2011 in Trouville-sur-Mer.
Le cloisteáil.
Guylaine Guy - "Ou sont ils donc?" (1955): 
Guylaine Guy - "Au revoir": 
Guylaine Guy - "Je t'attends" (1963):