Tatoeba sentences — language code: bel
Арына вытапіла печку, дала скаціне і, апрануўшы старэнькі кажушок, пабегла на млын.
А перад вачмі лунаў няясны вобраз дзяўчыны, быццам купаўся ў цьмяным тумане мінуўшчыны і вабіў да сябе сумна-прыветным, чароўным хараством.
Ці ж гэтак можна?
Мы мусім скарыстаць гэтае права, бо гэтага вымагае ад нас рэвалюцыйная неабходнасць…
Што б вы зрабілі на маім месцы?
Быццам засаромеліся, пахілілі галовы.
Вечары – цягучыя, доўгія – праляталі неўзаметку і былі гэткія ціхія, ласкавыя.
І доўга вялося так, пакуль не паехала была Лідка да цёткі на нейкі час.
І заўсёды так?..
Гарэла капцілка.
Назначце час і месца!
Дамоў ён не пайшоў, бо ведаў, што ўсё роўна не ўдасца заснуць, – ён пабудзіў брыгадзіра і выдумаў яму, што ў яго не зусім спраўны матор, што трэба загадзя аглядзець яго.
Бо яна ж зусім слабая, яна не здолее быць яго абаронцам.
Але Кубарскі не хацеў гэтак скора здавацца.
Гэта ж фактычна дробязь?
Адслужыла яна мне свой век, адпакутавала разам са мной.
Такога дабра, як вы, заўсёды хапае.
Глядзяць яны ласкава, смела ў самую глыб, у нутро самае, і ад гэтага погляду нешта хваляй прабягае па целу, к сэрцу прылівае, уздымае высока крамяна-пухкія грудзі.
Тут, у сэрцы раёна, усё тое, чым жыла вёска, уся яе новая, творчая сумятня нібы абстрагавалася, вылузвалася са шкарлупы канкрэтнае дакучнае абыдзёншчыны і набывала свежую рамантычную прывабнасць.
У Данілы нешта ламалася ўнутры, нешта ўздымалася – вялізнае, моцнае, важкае.
Што яму трэба?
Ён пачуў, як і яму робіцца весела.
У вострай, троху бязладнай і троху ўрачыстай сумятні раёна, у неабыкла напружаным ходзе пасяджэнняў пленума, у праявах па-баявому адкрытай дружнасці паміж усіх партыйцаў пачуў Карызна новы павеў нязгаснае рэвалюцыі, якая праз спакойныя гоні аднаўленчае працы падышла да апошняга штурму старога свету.
Нездарма ж матка Лідачкі пакахала Яроцкага больш, як дачка; нездарма ж, калі прыходзіў Яроцкі, яна, падпёршы рукой бараду, падоўгу ўглядалася ў яго салодкім ласкавым поглядам, песцячы недзе глыбока-глыбока ўнутры палахліва ружовую думку.
У мяне не гасцініца…
Пачакайце ж, мае даражэнькія…
І зноў сонейка зайграе ў гэтых любых вочках.
Гуторскі трымаўся як найбліжэй…
Загадчык уважна слухаў, часамі запісваючы штось на паперку…
Свядомасць вярнулася да яе, а разам з ёй – маланкай асвяцілася ўсё, што толькі што здарылася, і яе сярпом разанула па сэрцу страшэннай праўдай…
Справа якая?
А мне што?
Твар зардзеўся даўно страчанай чырванню.
Здаецца Марыльцы, што ўсё гэта жыве, радуецца, вітае яе…
Узяўшы шклянку, ён з момант трымаў яе ў нейкім зачарованым аслупяненні і тады ўжо пачаў хапліва піць, гулка чоўкаючы рухавым горлам.
Ён заўсёды многа працуе, сядзіць начамі.
І яна астаецца ў хаце.
У першым пакоі Гуторскі знайшоў лямпу.
І раптам – быццам ударыла яго што, ашаламіла.
Так, трэба плакаць…
У голасе слёзы чуваліся.
Крыўдна стала Марыльцы.
Ані зыку, ані шолаху.
І Віктар пачаў апавядаць усё зусім спакойна, разважна, нібы справа гэта зусім мала яго і абыходзіла.
Карызна напяў як мага свой слых і пачаў разбіраць кожнае слова.
У мяне брата й сястру забралі…
І ён, сударгава сціснуўшы зубы, задушыў у сабе гатовы вырвацца енк.
Не знойдзе сын сабе месца, не…