Tatoeba sentences — language code: epo
Estis malhejmeca okazaĵo kun ĉiuj tiuj plenkreskuloj, de kiuj estis malpermesite moviĝi aŭ ludi per io.
La plenkreskuloj ne interesiĝis pri ni.
Nur ĉe nia panjo kaj paĉjo ni rajtis demandi ion, kaj eĉ tiam ni devis aŭdi "estu trankvila" kaj "estu saĝa!".
Kiam finiĝis la kafo kaj tortoj de la plenkresuloj, ni devis legi nian novjaran leteron kaj ve, se oni hezitis dum la legado.
De mia baptopatro mi tiam ricevis monbileton kaj jen jam "la sekvanto".
Por ni tio ne estis agrabla.
Ne eblis fari ion alian ol resti starante, ĉar ne estis sufiĉe da seĝoj, kaj ĉiam estis jam aliulo, kiuj okupis ilin.
Malŝarĝite ni povis baldaŭ reiri hejmen en nian preferatan kuirejon por ludi.
La duan tagon de la nova jaro ni trajnis al Zandbergen.
De sur la monteto estis longa promeno al la stacidomo.
Kaj ankaŭ en la stacio la atendado estis laciga.
Ne eblis eksidi kaj ankaŭ ne eblis ludi, ĉar tuj aŭdiĝis "Estu bonmanieraj kaj restu ĉi tie ĉe mi! Kion dirus la homoj?"
Intertempe paĉjo estis aĉetinta la kuponojn kaj ni povis eniri la trajnon, kiu jam atendis.
De inter la vagonoj supreniris vapornuboj.
Estis agrable varme en la vagono.
Oni elektis vagonon ĉe la antaŭo, ĉar tiel la eliro en Zandbergen iros plej glate.
Ni havis tutan vagonon por ni solaj.
Sur la lignaj benkoj jen kaj jen estis gravuritaj koroj kun trairanta sago.
Panjo metis sian korbon sur la portilon super sia kapo.
Ne valoris la penon demeti la surtuton.
Paĉjo prenis sian gazeton, rigardis sian poŝhorloĝon kaj jesis, kiam ĝustatempe fajfo laŭtis kaj la vagonaro ekiris.
Ni devis rapide eksidi, ĉar pro la relŝanĝiloj la vagono estis forte skuata, ĝis ni alvenis en la kamparo, kie la vagono kviete luliĝis.
La telefondratoj ondis supren kaj malsupren.
Je certa momento ni vidis la lastan vagonon en vojkurbiĝo.
Subite aŭdiĝis siblado de la bremsoj, kaj post forta skuo la vagonaro haltis.
Ekstere okazis kurado kaj irado de moviĝemaj homoj, kiuj dikvestite rapidis rekte al la elirejo.
Post kelkaj pliaj haltoj panjo diris "La sekvanta estos Zandbergen!".
Iuj ekstarintis tro frue kaj devis subite sin teni por ne fali pro la abrupta malakcelo.
Paĉjo malfermis la fenestron per la leda rimeno, kaj, kiam la vagonaro tute haltis, li malŝlosis la pordon de ekstere.
Li eliris unue, ellevis nin kaj demetis nin sur la grundon.
Panjo elvenis kiel lasta el la vagono.
Ni estis tenataj je distanco de la vagono, ĉar tiu ekiris post ekfajfo.
Ĝi povis foriri, ni ja estis alvenintaj.
La kuponoj estis ĉiom transdonataj al oficistoj kun kepo.
Ni kune eliris tra la stacidomo.
Are ni iris al niaj geavoj.
Ili loĝis en la sama strato, kelkcent metrojn for de la stacidomo en bela vilao trans rivereto.
Avinjo jam staris tie, varmvestita, atendanta nin meze de la strato. Kiam ŝi vidis nin, ŝi ekzamenis nin unu post la alia kaj signis al panjo, ke ni aspektis bravaj.
La bonvenigo estis elkora.
Onklo Homero kaj onklo Ĵako estis ankaŭ alvenontaj post horkvarono, ĉar ili venis trajne tra Ninove.
Avoĉjo sidis apud la hejtilo kaj ne multe parolis, sed lia bonkora rigardo estis senpeziga.
La manĝaĵo estis de la plej bongusta kuirarto, kaj la tablo en la manĝoĉambro estis kiel eble plej longe disŝovita.