Tatoeba sentences — language code: bel
Ціхім крокам адышоўся к акну.
У гэтых пытаннях так многа новага, жывога, глыбаказначнага.
Яшчэ хвіліна – і ўжо добра чуваць было, што яна гаворыць сваім густым, нізкаватым, цёпла расцягнутым голасам.
Бацька спыніў яго.
І Ляксандра ўсё мацней і мацней туліў яе да сябе, песціў, галубіў, цалаваў мокры ад слёз твар…
Яна была прыгожая…
Можа, дрэнна, можа, пуста будзе без яе потым, але ў гэтую першую хвіліну над усім пануе адно салодкае адчуванне раптоўнае палёгкі.
Як яна яго заманіць?
Яна добра разумее, да чаго гэта імкне, і таксама забываецца на сваю крыўду.
Чорнай, бруднай плямай здавалася Марыльцы фігура мужыка.
Гэта не дробныя справы бягучага дня – гэта справы эпахальных маштабаў, гэта – гістарычна вялікі зрух, які павінен даць новы кірунак усяму жыццю краіны.
У гэты момант Карызна востра, напружана адчуў свой фатальна немінучы рубеж і на хвіліну застыў у хваравітым здранцвенні.
Галілеем ён стаў праз вечныя свае вынаходкі, і гэтую мянушку даў яму яго ж добры прыяцель аптэкар Плакс – кіраўнік тутэйшага драмгуртка і мясцовы філосаф.
У перапынку астаўся быў неяк Карызна адзін на адзін у кабінеце з Рачкоўскім.
Лічаныя паленцы ўжо асталіся.
Успомнілася Мар'я і таксама здалася нялюбай.
Раўнавага здрадзіла старому, і ён важка ўткнуўся тварам у Зеленюкова плячо.
Сяргей змоўк і задумаўся.
На Савецкай сустракаліся людзі.
Заўтра ўвечары ўсе, хто падлягае высяленню, павінны быць дастаўлены на чыгуначную станцыю.
Ты ж не такая, ты разумееш…
Я табе не замінаю…
Цяпер во не пагуляеш.
Што больш відаць цяжкасцей наперадзе, то большы задор: а ўсё-ткі наша возьме, а ўсё-ткі мы, бальшавікі, пераможам.
Лідачка слухала моўчкі, утупіўшы вочы.
Злаваў, што яго адарвалі ад цікавай гульні.
У галаве нешта расплылося, распаўзлося, нейкая млявая змора.
Адылі ўсё абышлося спакойна.
Мо разляціцца, як дым, гэты дзіўна сплецены, незразумелы клубок яе смутку?
Кругі пад вачмі – сінія, страшныя.
Вы дзе працуеце?
Стася была ў такім душэўным стане, калі чалавек зазвычай або ўпадае ў чорную меланхолію, або наважваецца раптам на які-небудзь дзікі, недарэчны ўчынак, на які б ніколі не пайшоў у нармальным стане, і ў гэты ўчынак вылівае жорстка сціснутую ўнутры ў яго буру.
Як Шлёмка скончыў, ён задаў яму колькі пытанняў, на якія Шлёмка з ахвотай адказаў.
Ахрэм ледзь намацаў нізенькія дзверы, што палахліва адкінуліся назад, быццам хацелі ўцячы ў сярэдзіну хаты.
Хіба яму можа хто ці што забараніць гэта?
Булановіч не разумеў нічагутка.
У Тацяны агню яшчэ не было.
Толькі адно ўсё думкі займала, стаяла ў мазгах пытаннем назойлівым: Што ж гэта?
У кожнага бываюць памылкі.
Не, ты мне не трэба.
Яна спынілася.
Што яны ладзяць там на ягоную галаву?
Татка, ідзі запрагай!
Скажы неяк так, каб зразумела я…
Там ужо з спакойным сэрцам спакваля дабраўся б як і дахаты.
Мы адзін аднаго разумеем.
А сын есць марудна, спыняецца.
Вось яно якое тут аднадумства!
Ты ж адрокся ад усяго, ты ж змяніў сваю сям'ю…
Ногі не йдуць… замарыўся за дзень…
Нават яснага вобраза Аўгіньчынага не мог ён адрадзіць у сваім расстроеным уяўленні.
Ты дужа смешны…
Толькі мяккімі контурамі рысуецца няясная пляма.
Ён глядзеў на яе з пяшчотай, устурбаваны, чакаў яе адказу.