Tatoeba sentences — language code: epo
Miaopinie oni faru ĝin ĝuste tiel.
Tio, kion mi nun diros al vi, nepre restu inter ni.
Mi certas pri tio, ke ili ree parolos unu al la alia.
Anstataŭ ol savi lian vivon mi mortigis lin.
Mi tre dankas vin pro via letero de la sepa de Januaro.
Dankegon pro via letero de la 7a de Januaro.
Mi ne komprenas, kial li faris tion.
Veturu malrapide!
Mi ekkonis du eksterlandanojn, el kiuj unu venis el Kanado, kaj la alia el Anglujo.
Matene mi kutime trinkas kafon, vespere teon.
Tiu dorsosako bluas.
Li mortis en Devonshire antaŭ tri monatoj.
Tomo nun estas en Nov-Jorko.
Mi volas nur tre mallonge paroli kun vi.
Ili faris la saman eraron.
Kelkfoje la plej malfacila kaj la plej bona estas la sama.
Mi medicine ekzamenigas min unufoje en jaro.
Tom estis for dum nur dek kvin minutoj.
Tom multe pli trankvilas, kiam Manjo forestas.
Ve! Varmegas hodiaŭ!
Vi ne surgrimpu la monton en tiel malbona vetero.
Mi babilis kun Tomo.
Concepción venas el Bolivio. Ŝi estas boliviano.
La maljunulo perdis la deziron vivi.
La telefono sonoras, sed neniu respondas.
Ŝi havas duoblan nomon.
Sinjoro Brown serĉas siajn okulvitrojn.
La lumĵetilo ne funkcias.
Li estas la ulo, kiu ne zorgas pri detaloj.
Vi ne plu povas vivi tiel.
Mi ne plu povas vivi tiel.
Mi ne povas vivi sola.
Per terpomflokoj oni ne povas vivi.
Mi ne plu povas vivi kun vi.
Kial vi ne respondas miajn mesaĝojn?
Mi neniam forgesos la vizaĝon de Tomo.
Mi ne povas determini la kaŭzon de la problemo.
Rigardu min, dum mi al vi parolas!
Hodiaŭ vi aspektas iomete gnoma. Ĉu vi forgesis surmeti viajn platformajn ŝuojn?
Jam multaj ege ĝojis, sed — laŭ mia scio — ĝis nun neniu ete ĝojis.
Kiom da fojoj mi tion ripetu al vi?
Kiom da fojoj mi tion rediru al vi?
Maria rimarkis, ke en la loĝejo de Tom unu seĝo staras ne tie, kie ĝi staris en la antaŭa tago.
Surharvante siajn platformajn ŝuojn, Manjo estis kapon pli alta ol Tomo.
Post du horoj ni forveturos al nia feria domo.
Maria surhavas tre ĉarman bluan ĉapeleton.
Li ŝajne ne aŭdis miajn paŝojn.
Retenante la spiron, mi iris preter ŝi.
Ni nun ne povas rigardi tion.
Mi ne plu povas vidi tion.
Kion oni ne havas, oni ne povas perdi.
Mi nun neniel povas decidi pri tio.
Mi ne volas diri saluton.
Ĉiun fojon, kiam mi preteriras ŝin, mia koro batas impete.
Vi ne manĝas ion.
Ŝi parolas strange — mi pensis.
Al mi ŝajnis, ke mi ĵus aŭdis la obtuzan bruon de eksplodo.
Mia koro ŝrumpis.
Mi proksimiĝis al ŝi kaj diris: "Hej, kio okazas ĉi tie?"
Tio hezitigis min.
Mi serĉis taŭgajn vortojn.
La rumana estas la sola latinida lingvo, en kiu la difina artikolo estas aldonata al la fino de la substantivo.
Mi ne kuraĝis transiri la straton, dum lumis la ruĝa lampo.
Mia koro ektremis, kvazaŭ mi estus birdo kaptita en reto.
Mi ne povas fari escepton.
Subite hazardo helpas al mi.
Mi flugis kvazaŭ vento.
Mi kuris rapidege, preskaŭ flugis.
Mi povas promesi nenion.
Mi ne povas promesi ion.
Sola mi povas fari neniun decidon.
Ino en meza aĝo stumblis, falis kaj ŝrike ekkriis.
Miaj fingroj firme ĉirkaŭpremis la bastonon, kiun mi tenis en mia dekstra mano.
Jen neinvitita gasto paŝis al la mikrofono.
Unu el tiuj du tuj komprenis, pri kio temas.