Tatoeba sentences — language code: epo
Ni ne havis multajn aliajn spicherbojn, ĉar panjo preferis ĉiun manĝaĵon kun ĝia propra gusto, nespicita.
Kiam la folioj de cepoj kaj askalonoj sekiĝis, ili estis metataj en la vitrodomon sur tabakmatojn.
Kiam restis sufiĉe da folioj, la cepoj kaj askalonoj estis kunligataj per tiuj kaj sekigataj pendante je la ŝnuro.
La cepoj kaj askalonoj poste estis konservataj en maldelikataj jutaj sakoj en la kelo.
Kiam alvenis la maturiĝo de pizoj kaj faboj, tiuj estis disŝutataj en la vitrodomo sur grandajn tabakmatojn.
Post kelkaj sekigaj tagoj la pizoj kaj faboj povis esti senguŝigataj.
La pizoj estis dismetataj en aretojn sur la tablon, kaj ĉiu ĉeestanto taskigata antaŭ areto.
La guŝoj estis jam tiel rompeblaj, ke ili jam per tuŝeto disiĝis kaj faligis la pizojn en ujon.
Faboj estis iom pli obstinaj, ĉe iuj specoj oni devis vere deŝiri la fabojn.
La tiel nomitaj "kamparanaj piedfingroj", speco da dikegaj faboj, estis pli facilaj kaj oni ekhavis grandan amason multe pli rapide, tiel la tasko feliĉe estis baldaŭ plenumita, ĉar niaj ludoj devis atendi, ĝis ĉiuj finis sian parton de la tasko.
Karotoj restis sur la kampo, ĝis la unuaj frostotagoj.
Granda kvanto da karotoj estis elterigata kaj senterigata.
La foliaro de la karotoj estis por la bestoj.
En nia kelo ĉiam staris kesto da sablo, en kiun oni konservis la karotojn.
La karotoj estis oblikve metataj en la keston kaj iliaj pintoj kovrataj per sablo.
Simile oni faris por konservi poreon.
La folirestaĵoj de la poreoj restis en la ĝardeno, ĉar la bestoj ne ŝatis ilin.
Porea porcio sufiĉa por kelkaj tagoj estis konservata en la sablo.
Rapoj por niaj mikspotoj restis sur la kampo, sed la betoj por la bestoj estis konservataj en kavo apud la krado.
La kavotruo estis fermata per faskoj da pajlo.
Kamparanoj konservis ankaŭ siajn terpomojn en kovritaj subteraj kavoj.
Kiam la kelo estis plenigita, la longa vintro povis komenciĝi... post kelkaj semajnoj da intensa laborado.
Je la ekleziaj festotagoj ni iris al la meso, same kiel je ordinaraj dimanĉoj.
Cetere ne estis granda diferenco, escepte de Pasko kaj Kristnasko.
Kompreneble je Pasko venis la sonorilo.
Por ne kompliki la aferojn, la sonorilo pasis nur super la antaŭa herbejo, tre frumatene antaŭ nia leviĝo.
Ĉe la piedo de la dika tilio kaj ĉirkaŭ la ponteto estis ĝiaj plej ŝatataj lokoj por demeti siajn ovojn.
Ili kuŝis tie, tre videblaj, do ĉiu el ni baldaŭ trovis ĉiujn.
Ili estis kolektataj en ovokorbeton kaj poste ene de la domo ili estis juste dividataj.
Iam okazis, ke mankis oveto.
Nova serĉorondo estis tuj organizata.
La serĉado estis vana: neniu ovo plu troveblis.
Ĝis ni rimarkis, ke Fani jam de kelka tempo malaperintis.
Kiam ni trovis nian hundon en la vitrodomo, ĝi lekadis siajn lipojn.
Ni konkludis, ke ankaŭ ĝi rajtis manĝi oveton, kaj ke ni fakte havis sufiĉe da ovetoj.
Dum la sekvantaj tagoj ni kundividis nian porcion kun la hundo, tiel, ke ĝi fakte ricevis pli ol ni dum sia peta rondo, ĉar pri almozpetado ĝi ja estis tre lerta.
Ĝi povis rigardi al ni tiel kompatige kaj kun tia mieno leki siajn lipojn, ke nur monstra malbonulo rifuzus donaceton.