Tatoeba sentences — language code: epo
Ŝi renkontis sian koramikon en Parizo antaŭ tri jaroj.
Li loĝas en Parizo.
Mi ne ĝuste parolas.
Mi malĝuste parolas.
Tio, kio uzas racion, estas pli bona ol tio, kio ne uzas racion; ekzistas nenio pli bona ol la universo, do la universo uzas racion.
Kio uzas racion, pli bonas, ol kio ne uzas racion; ekzistas nenio pli bona ol la universo, do la universo uzas racion.
Feliĉo estas bona vivado.
La vojo kondukanta al plezuro estas malsuprenira kaj tre facila, kun la rezulto, ke oni ne marŝas sed estas kuntrenata; la alia, kondukanta al memregado, estas suprenira, sendube peniga, sed treege profitiga.
Koncerne la diojn, mi ne scias, ĉu ili ekzistas aŭ ne, nek kiel ili prezentiĝas; ĉar estas multo por malhelpi nian ekscion: la malklareco de la temo kaj la mallongeco de la homa vivo.
Tempo estas la plej valora aĵo, kiun homo povas elspezi.
Neniu prenas kun si al la submondo sian tutan riĉegaĵon.
La brila juneco pasas tiel rapide, kiel penso.
Vino kutime montras la menson de homo.
Oni trovas multajn kunulojn por nutro kaj drinko, sed en serioza negoco estas malmultaj kunuloj de homo.
Iu, kiu kapablas konstante progresi, ne malkuraĝiĝu, eĉ se la progreso malrapidas.
Mi havas la tutmonde plej bonan postenon.
Ne eblas koncepti plurajn sen unu.
Plezuro estas la plej forta allogo al malbono.
Kiel ni vidas la abelon eksidi sur ĉiuj floroj, kaj trinki la plej bonan el ĉiu, tiel ankaŭ tiuj, kiuj strebas al kulturo, lasu nenion negustumata, sed kolektu utilan scion el ĉiu fonto.
En la interreta epoko homoj, kiuj skribas leterojn, estas rigardataj kiel stranguloj.
En la interreta epoko oni rigardas homojn, kiuj skribas leterojn, kiel strangulojn.
Tomo malbone prononcas ron.
En la interreta epoko oni rigardas leterantojn kiel strangulojn.
Kiel oni nomas aŭtoron, kiu verkas librojn aŭ paroladojn por aliuloj?
La konservativulo kontraŭstaras la konstruadon de tajda baraĵo trans la Severn-elfluejo.
Ĉu la vetero estos malseka hodiaŭ?
Ĉu malsekos hodiaŭ?
Mi ŝatas ŝian ridon.
Elvis vivas!
Gvidanto, trovinte homon, kiu perdis sian vojon, kondukas lin reen al la ĝusta vojo — li ne mokas nek ofendas lin, kaj tiam foriras.
Gvidanto, trovinte homon perdintan sian vojon, kondukas lin reen al la ĝusta vojo — li ne mokas nek ofendas lin, kaj tiam iras for.
Ĉu vi havas multan liberan tempon?
Tiam en tiu insulo Atlantido ekzistis granda kaj mirinda imperio, kiu regis la tutan insulon kaj plurajn aliajn kaj partojn de la kontinento, kaj krome, la atlantidanoj submetis la partojn de Libio ekde la kolonoj de Heraklo ĝis Egiptujo, kaj de Eŭropo ĝis la tirena maro.
Ĉu vi ne volas unukornulon, Tomo? — "Nu do, mi prenos iun."
Ĉesu plendaĉi!
Se vi havas problemojn por ellitiĝi ĉe tagiĝo, diru al vi: "Mi devas labori, kiel homo. Pro kio mi plendu, se mi faros tion, por kio mi estas naskita - la agojn, por kiujn fari mi estas metita en la mondon? Aŭ ĉu estas ĉi tio, por kio mi estas kreita? Ĉu por kuntiri min sub la litkovriloj kaj resti varma?"
Morto pendas super vi. Dum vi vivas, dum eblas, estu bona.