Tatoeba sentences — language code: lat
Sacra mari colitur medio gratissima tellus / Nereidum matri et Neptuno Aegæo, / quam pius Arcitenens, oras et litora circum / errantem, Mycono e celsa Gyaroque revinxit, / immotamque coli dedit et contemnere ventos.
Princeps nihil induit.
Paene cotidie pediludio ludo.
Canis meus sub lecto meo dormit.
Aranea in cista est.
Minus est quam granus salis.
Minor est quam granus salis.
Feles dormit.
Nonne Bostoniae fuisti?
Quando hunc librum legisti?
Quandō eōs lēgistī?
Quandō eās lēgistī?
Eum cognovit.
Iānua aperiētur.
Avunculus eius dives videtur.
Patruus eius dives videtur.
Avunculus meus dives est.
Patruus meus dives est.
Amitam meam amo.
Materteram meam amo.
Omnia male evenerunt.
Scisne, quis rumperebat fenestram?
Difficultas soluta est.
Sed certe!
Domus illa non mea est.
Quod domus bella!
Finiebant.
Thomas sentiebat homo novus.
Scribe librum.
Maria saltabat.
Domi erat.
Sic non potes me adjuvare?
Me paenitet, vos adiuvare non possum.
Non feci malitiam.
Comparate facta.
Felem habui.
Eius mater americana est.
Multi homines ibi erant.
Videtis nonnulli arbores ante scholam.
Novam raedam non possum emere.
Tom cum Mary venit.
Huc feror, hæc fessos tuto placidissima portu / accipit; egressi veneramur Apollinis urbem.
Desere illud.
Ibi problema est.
Tom paene oblitus est secum ducere umbellam.
Prima hora appropinquat.
Consilia vera ostendit.
Quando id fiet?
Plaustrum meum motorem fortem habet.
Quattuor homines erant en raeda, cum calamitas accidit.
Monica paene non studebat.
Quid est difficultas tua?
Linguam esperanticam studere difficilis non est.
Ecce halmaturum.
Estne halmaturus?
Difficultas mea alia est.
Romanus sedendo vincit.
Servi Graeci liberos nostros litteris suis effeminaverunt.
Currus magnus, mentula minuscula.
Thomas cogitas, quod vincere potest.
Hodie plus quam heri scripsi.
Est aliquid ante nos, estne veritas?
Non potest scire veritatem.
Quis eam dicebit?
Quis dixit?
Thomas dixit cras dies lunae esse.
Tom birotam nigram habet.
Vicini mei amici mei sunt.
Tom unam uxorem habet et duos infantes.
Adivistine Romam in peregrinationibus tuis?
Pone aquam in vino tuo.
Stultus non es.
Habesne difficultatem?
Rex Anius, rex idem hominum Phœbique sacerdos, / vittis et sacra redimitus tempora lauro, / occurrit, veterem Anchisen agnoscit amicum. / Jungimus hospitio dextras, et tecta subimus.
Uxor tua ubi est?
Tempestas periculosa est.
Non est illud quod audivi.
Invenistine lentes oculares tuas?
Non mihi placet mane expergisci.
Cur non tu ipse eum rogas?
Ignora Thoman.
Velim juxta fenestram sedere.
Nolo hoc calamo scribere.
Qualis artifex pereo!
Cur non Esperanto?
Sine aqua, non potes vivere.
Ne esto sic.
Stulte!
Ea me monuit eo adire.
Templa dei saxo venerabar structa vetusto: / "Da propriam, Thymbræe, domum! Da mœnia fessis / et genus et mansuram urbem! Serva altera Trojæ / Pergama, reliquias Danaum atque immitis Achilli. / Quem sequimur, quove ire jubes, ubi ponere sedes? / Da, pater, augurium, atque animis illabere nostris!"
Vix ea fatus eram: tremere omnia visa repente, / liminaque laurusque dei, totusque moveri / mons circum, et mugire adytis cortina reclusis. / Submissi petimus terram, et vox fertur ad aures: