Tatoeba sentences — language code: bel
Яго вабілі квола-дрыготныя сумныя настроі надыходзячай старасці.
Цяпер Даніла зайграў нешта сумнае-сумнае.
Яна схапянулася і з вясёлым, гарэзлівым смехам пагналася за ім.
На ёй ужо відаць адбітак смерці.
У цябе ў той час была сіла.
Ясная рэч, што ён за тое, каб выселіць іх, раз гэта патрэбна.
Але ж табе як?
Ён бачыў рэвалюцыю, бачыў вызваленне.
Перш чым весці далейшае абмеркаванне гэтае справы, я як сакратар ячэйкі павінен зрабіць адну вельмі важную заяву.
Калі і ўкрадуць, бяда невялікая: сягоння ўкралі, а заўтра купіў…
Ён упарта даводзіў, што неабходна прыняць прапанову, што гэтага патрабуе момант.
У пакоях цёмна.
Якуб Лакота здабыў аднекуль будаўнічага тэхніка, і некалькі вечароў узапар збіраліся ў яго ў "габінеце" самарослыя сівалапаўскія архітэктары, каб разам з тэхнікам абмяркоўваць план новае будоўлі.
Ягор не адказаў.
Тут зноў ружовыя карціны дзяцінства (грыбы, ягады, арэхі, лісавы норы), і праз кволую іх ружовасць гарачай чырванню выступаюць нязводныя плямы першага пачуцця – магутнага і дурнога, дзівачнага і без меры прыгожага, яснага.
У той час як яны ўсе працуюць, стараюцца, ён, сакратар ячэйкі, кіраўнік іхні, улагоджвае свае сардэчныя справы?
Арганізм надламаны ўжо, цяжка змагацца яму з хваробай…
Я ўмею здорава жыць.
А тым часам – ілжэш ты, не веру я табе.
Ідзі на вуліцу!
Ты не чакала, праўда, не чакала гэтага?
Я – вораг чалавецтва; такіх, як я, зніштажаюць.
Каго ж толькі вызначыць за старшыню?
Мне цяжка з табой.
Няўжо ты мне не можаш паверыць?
Божухна мой міласэрны!
Барковіч пачуў на твары ў сябе гарачую вільгаць: яна плакала.
І быццам наўмысля, каб павялічыць тую трывогу, прыляцеў знадворку даўгі, гулкі гудок цягніка.
Што я мела з гэтага праклятага багацця, якое выпіла з мяне ўсю маю гарачую кроў?..
Я слухаю.
Яроцкі пачаў хадзіць па пакоі.
Даніла стаў пісаць.
Цяжка Данілу.
Вочкі яго шныпарылі борздзенька, жвава, што мышаняткі, і ласкава-ласкава ўсміхаліся.
Колькі ў ім дзікага вольнага спрыту!
Я ўбачыў, як востры, агнёвы спалох скрывіў яго твар у страшную грымасу.
Сеў на сваё месца і пачаў слухаць.
У мяне ж таксама дзеткі.
Гэта – жыццёвы закон Віктара Яроцкага.
Прыехаўшы ў двор, Раговіч запёрся ў пакой свой, аблажыўся паперамі, кніжкамі і пачаў працаваць.
Навошта ты тады так зрабіла?
Яна ўжо не вернецца – гэта ясна, – яна ўжо не азірнецца нават!
Можа, ваўкоў баіцёся, дык у нас у хаце няма іх.
Мікіту неспакой узяў…
Ён падышоў да хаты.
Яна была яму яшчэ лішняя.
А думкі не збіваюцца, думкі йдуць так роўна і зладна, як у цвярозага.
Але гэтае "паміраць" не мела для яго пэўнага сэнсу і пэўнае формы.
Мы можам паехаць куды-небудзь, знікнуць ад іх, ад усіх…
Галенка пра гэтыя гутаркі нічога не ведала, дый гэта мала яе абыходзіла.
Мне хочацца многа чаго сказаць вам.
А цяпер Гануля – дзеўка старая.
Будзе біць, пакуль усё-такі сын не заплача.
Я буду ў цябе адпачываць… добра?
Шкада да болю стала канька…
Ты, як старшыня, павінен падпісаць гэтую ўмову.
Чаго ты глядзіш так на мяне?
А колькі ў ім сілы!
Горка стала.
Дзверы расчынены…
Я вас ведаю, кулацкія падпявалы!
Яшчэ тыдзень таму нязрушная інертная маса людзей раптам робіцца свядомым творцаю свайго новага жыцця.