Tatoeba sentences — language code: epo
La tiamaj frandaĵoj estis nigraj elastaĵoj kaj "maljunulina karno" kaj kolorbuloj kaj eŭkaliptaĵoj kaj mentobuloj kaj "babilbuloj" kaj ruĝaj dolĉaĵoj kun blanka strio kaj "surbastoneta fekaĵo" kaj ĉiaj karamelbombonoj ... estis vera revo kaj ni enviis la filon de la butikistino, kiu rajtis moviĝi inter ĉi ĉio.
En vitra ŝranko ĉe la ekstremaĵo de la vendotablo estis kuketoj, kazetortoj, regiona specialaĵo de Geraardsbergen, "mattentaarten", franĝipanoj, buterkuketoj en vitra vazo kaj ŝaŭmkuketoj sur pleteto.
Sur la supra vitroplato troviĝis tri specoj de fromaĝo, sed ni ĉiam petis holandan fromaĝon de Gouda, kiun ni mem plej multe ŝatis.
Kiam ni devis kunporti spickukon, Elodie malfermis la kelan pordon kaj prenis duonmetron longan blokon ja dek kvin centimetrojn dikan.
Onidire tiu spickuko estis la plej bona el la tuta urbo.
La butikistono detranĉis de tiu spickuka bloko iom dikajn tranĉaĵojn, ĉar alie ili disfalus, ŝi diris.
Ŝi metis blankan paperpecon sur la latunan pesilteleron, sur la alian pesilteleron ŝi metis la pesilojn.
Nun ŝi metis tranĉaĵon post tranĉaĵo, ĝis la vekto baskulis, kaj tiam ŝi miene demandis "Ĉu bone?".
La pagendan sumon ŝi skribis sur la paperon kaj metis la paketon apud la pesilon.
Kiam nia familio plivastiĝis, oni aĉetis grandan blokon entutan, ĉar ni kapablis mem tranĉi ĝin pli bone kaj pli maldike.
La fromaĝon la butikistino tranĉis per alia tranĉilo, sur kiu papero estis faldita por eviti algluiĝon.
Ankaŭ la fromaĝon la butikistino tranĉis dike.
La rizon por nia rizokaĉo ŝi ĉerpis el la ĉemura kesteto.
Estis nur unu rizospeco, sed ĝi estis bona.
Per metala ŝovelileto ŝi plenigis papersaketon, metis ĝin sur la pesilon kaj malrapide aldonis rizon, ĝis la vekto baskulis.
La pagendan sumon la butikistino zorge notis sur la sakrandon.
Vermiĉelojn la butikistino prenis pofaske kaj metis sur la pesilon.
Se oni bezonis pli da vermiĉeloj, ŝi simple aldonis plian faskon, ĉar ŝi malŝatis rompi tiun varon.
Vermiĉeloj tiutempe ankoraŭ ne vendatis kiel rektaj vergetoj, sed makaronioj jes.
Kiam panjo mem iris butikumi kaj ĉeestis infanoj, tiuj post la finpago ricevis kolorbulon aŭ karamelbombonon.
Somere la legomoj estis prenataj el la ĝardeno je la antaŭa vespero.
Escepte de asparagoj kaj florbrasikoj, ni havis ĉiujn legomojn, kiujn oni nuntempe povas aĉeti je ajna dato, sed eble kelkajn tagojn pli poste.
La legomoj estis unue tralavataj per pluvakvo kun iom da vinagro, postlavataj per putakvo kaj molboligataj en putakvo aŭ stufataj en butero.
Kiam ili moliĝis, oni surverŝis taŭgan saŭcon kaj igis ilin bongustaĵo.
Panjo estis lerta pri senŝelado de terpomoj per tranĉileto.
Post la ekentranĉo la ŝelo deruliĝis kiel risorto, ĝis restis la senŝela terpomo.
Por la plena bando necesis plena emajlita sitelo da terpomoj.
Sed tiam ni jam disponis senŝeligan aparaton, kaj per ĝi la senŝeligado iris multe pli rapide, necesis nur eligi la ĝermputetojn per speciala tranĉileto.
Ni ŝatis stari apud la sitelo, ĉar ĉiam, kiam panjo ĵetis tempomon en ĝin, la akvo gutŝprucis.
Tiujn gutŝprucojn ni trovis amuzaj.
Fojfoje ni interpuŝiĝis por esti en la unua vico.