Tatoeba sentences — language code: epo
Vi diris grandan veron.
Per grandaj paŝoj kaj fojfojaj saltoj mi laŭiris la vojon en la valon.
La valo vastiĝis pli kaj pli.
Finfine mi atingis ebenon, kie sur ŝajne senlimaj kampoj ondadis grenotigoj portantaj pezajn spikojn.
Ĉe la fino de la valo ĉirkaŭ lageto ariĝis la kolororiĉaj lignaj domoj de idilia urbeto.
Ne aru kaj staru; sed ion faru!
Dekstre videblas la egaj konstruaĵoj kaj altaj fumotuboj de ŝtaluzino.
Li estis viro, kiu neniam hezitis malkonsenti.
Li estas viro, kiu faras, kion li diris.
Li parolas nur malmulte.
Li emas ŝpari vortojn.
Li estas vortoŝparemulo.
Maria kaj Tomo estas en longadistanca amrilato.
Mi estas sola en mia soleca monta dometo.
Iam tiu belaĉa muziko plaĉis al mi.
Vi surhavas miajn ŝuojn.
Kun forturnita vizaĝo ŝi eksidis apud li.
Mi savis ŝian vivon.
Mi savis lian vivon.
Vivo estas kiel ŝakludo.
Mi probable ellitiĝos frumatene morgaŭ.
Liaj faroj kontraŭstaras liajn kredojn.
Li klare sciigis, ke li ne konas la temon.
Tiun melodion mi zumis kaj faj­fis dum la tuta tago.
Tiun melodion mi zumis dum la tuta tago.
Neniu povas spekti tiun filmon sen esti emociita.
Ne estis mi en tiu butiko, vi probable konfuzis kun iu alia.
Per mangesto li sukcesis eviti la pugnobaton kaj superforti la agresanton.
En la vivo la aferoj jen prosperas, jen malprosperas...
Bedaŭrinde mi ne povas respondi al vi nuntempe, mi estas superŝutita de laboro!
Ŝi salutis min kun indiferenta mieno.
Ŝi ne diris vorton, kaj ŝajnis perdita en siaj pensoj.
La poŝtejo estas dekstre.
Ŝi surhavis jupon kaj ŝtrumpojn nigrajn.
Falante, li vundiĝis je la kapo. La kuracisto devis fari al li tri suturerojn.
Vicofine troviĝas la studentoj, kiuj bedaŭrinde devos rekomenci sian lernojaron...
Ĉu eblas rezervi ĉambron en via hotelo?
Danke al la treege precizaj klarigoj de la prelegisto, la aŭdantaro povis bone kompreni la temon.
Min trafis ege forta kapdoloro...
Mi ankoraŭ ne ricevis la leteron, kiun vi sendis al mi.
Miaopinie mi povos finplenumi mem tiun taskon.
Mi pensas, ke mi rehejmiĝos por enlitiĝi...
La vojon borderis florantaj padusoj.
Li obtenis dek poentojn el dek en sia matematika ekzameno!
Li semis malkonfidon en mian menson, kaj nuntempe mi ne plu certas, ĉu mi kapablos plenumi tiun taskon...
Li probable malfruos en la kunveno, mi vidis lin diskuti kun la direktoro antaŭ du minutoj.
Nepre necesas, ke ni aliru la venontan temon, se ni volas fini la kunvenon antaŭ la sesa horo.
Liaj vizaĝotrajtoj pliheliĝis.
Fojfoje necesas disigi la bonan grenon disde la lolo.
Necesas scii resti rigora rilate iujn infanajn kapricojn.
Necesas scii flegi sian korpon kaj parktiki sporton!
Ŝajnas al mi, ke ni jam renkontiĝis ie...
Tiam mi havis dek jarojn kaj estis lernanto en kvara klaso de baza lernejo.
Mi diligente lernis dum la tuta vintro kaj sekve povis trankvile atendi la ekzamenojn, okazontajn en la unuaj semajnoj printempaj.
Tio estis la mallonga kvieto antaŭ la detrua ŝtormo.
La laktisto sonorigis, fermis la okulojn kaj sin klinis antaŭen, kun pintigitaj lipoj atendante kison.
En unu mano li tenis skatolon da pralinoj, en la alia florbukedon.
La pordo sin malfermis, sed nenio okazis.