Tatoeba sentences — language code: lat
Ranæ vagantes liberis paludibus clamore magno regem petiere ab Iove, qui dissolutos mores vi compesceret.
Pater deorum risit atque illis dedit parvum tigillum, missum quod subito vadis motu sonoque terruit pavidum genus.
Hoc mersum limo cum iaceret diutius, forte una tacite profert e stagno caput, et, explorato rege, cunctas evocat.
Illæ timore posito certatim adnatant lignumque supera turba petulans insilit.
Erat autem terra labii unius, et sermonum eorumdem.
Cumque proficiscerentur de oriente, invenerunt campum in terra Sennaar et habitaverunt in eo.
Dixitque alter ad proximum suum: Venite, faciamus lateres et coquamus eos igni. Habueruntque lateres pro saxis et bitumen pro cæmento.
Quod cum inquinassent omni contumelia, alium rogantes regem misere ad Iovem, inutilis quoniam esset qui fuerat datus.
Tum misit illis hydrum, qui dente aspero corripere cœpit singulas.
Frustra necem fugitant inertes, vocem præcludit metus.
Furtim igitur dant Mercurio mandata ad Jovem, afflictis ut succurrat.
Tunc contra deus: "Quia noluistis vestrum ferre" inquit "bonum, malum perferte."
Vos quoque, o cives, ait, "hoc sustinete, maius ne veniat, malum."
Minima de malis.
Et dixerunt: Venite, faciamus nobis civitatem et turrim, cuius culmen pertingat ad cælum, et celebremus nomen nostrum, ne dividamur super faciem universæ terræ.
Descendit autem Dominus, ut videret civitatem et turrim, quam ædificaverunt filii hominum.
Et dixit Dominus: Ecce unus est populus et unum labium omnibus; et hoc est initium operationis eorum, nec eis erit deinceps difficile, quidquid cogitaverint facere.
Venite igitur, descendamus et confundamus ibi linguam eorum, ut non intellegat unusquisque vocem proximi sui.
Atque ita divisit eos Dominus ex illo loco super faciem universæ terræ, et cessaverunt ædificare civitatem.
Et idcirco vocatum est nomen eius Babel, quia ibi confusum est labium universæ terræ, et inde dispersit eos Dominus super faciem universæ terræ.
Nolo facere id hodie.
Noli irritare canem dormire volentem.
Dixit autem Dominus ad Abram: Egredere de terra tua et de cognatione tua et de domo patris tui in terram, quam monstrabo tibi.
Omnes aequi sunt.
Faciamque te in gentem magnam et benedicam tibi et magnificabo nomen tuum, erisque in benedictionem.
Benedicam benedicentibus tibi et maledicentibus tibi maledicam, atque in te benedicentur universæ cognationes terræ.
Egressus est itaque Abram, sicut præceperat ei Dominus, et ivit cum eo Lot. Septuaginta quinque annorum erat Abram cum egrederetur de Charran.
Aliquem colorem tibi placet, licet tibi eligere.
Tulitque Sarai uxorem suam et Lot filium fratris sui universamque substantiam, quam acquisiverant, et animas, quas fecerant in Charran, et egressi sunt, ut irent in terram Chanaan; et venerunt in terram Chanaan.
Pertransivit Abram terram usque ad locum Sichem, usque ad Quercum Moreh. Chananæus autem tunc erat in terra.
Apparuit autem Dominus Abram et dixit ei: "Semini tuo dabo terram hanc." Qui ædificavit ibi altare Domino, qui apparuerat ei.
Homo sanctus est.
Activa est.