Tatoeba sentences — language code: ota
... kasabasında üç gün kaldık, bu üç günü arkadaşların şikâyet ve ısrârına rağmen şakk-ı şefe etmeden bîhûş bir hâlde geçirdim.
Şimendüfere bindiğimiz zaman, arkadaşlarımdan biri benimle bir şeyler konuşuyordu, ben ise onun sözlerine hiç ehemmiyet vermeyerek kendi müfekkiremle derdleşiyordum.
Bir aralık arkadaşa bilâirâde "Acaba ben var mıyım?" dedim.
Kahkahayı kopardı: "Rakı yetişdirin, Râcî çıldırmak üzeredir" dedi.
Avdetimizin ikinci günü idi ki kahveye gitmek üzere mezarlığın önünden geçiyordum.
Hilâf-ı mutâd kapısı açık idi.
Bu tesâdüfden istifâde içün kalbimde büyük bir meyl hissederek mezarlığa girdim.
Birkaç yüz yaşında cesîm ağaçların sâyesi altında yürümeğe ve metrûk makberelerde biten güyâ râyiha-yı mevt saçan iri otları çiğnemeğe başladım.
Mezarlığın ortasında dâirevî bir hat üzerine dikilmiş bir takım ağaçlar nazar-ı dikkatimi celb etdi.
Bir mikdar oturmak içün o tarafa gitdim.
Bu ağaçlar, yekdireğine mültasık yapılmış, ve bir büyük âileye tahsîs edilmiş makberlerin etrâfında vâki idi.
Ağacın birine itkâ etdirilmiş yarısı hasırdan yarısı tahta parçalarından yapılmış bir kulübe gözüme ilişdi.
Metrûk zannederek kapısını açacağım sırada içinden palaspâreler iktisâ etmiş biri çıkdı.
Elli yaşlarında zannedilen bu adamın başında yeşil bir takke vardı ki kırk elli kadar ayna parçaları yapışdırılarak tezyîn edilmiş idi.
Birçok kumaş parçaları yamanarak elvân-ı alâim-üs semâyı irâ'e eden yırtık cübbesinde dahi ayna, teneke kabîlinden şeyler dikilmiş yapışdırılmış idi.
Bir hâlde ki bu adamı görüb de, daha doğrusu elbisesine bakıb da gülmemek elden gelmezdi.
Lâkin üzerime atf etdiği nazarında o kadar latîf bir hilm ve tevâzu, çehresinde o kadar hazîn bir donukluk var idi ki ben gülmedikden ma'dâ kendisine doğru bir adım atdım.
Kıyâfetiyle tezâd-ı tâmm teşkîl eden bir ciddiyetle, yavaş ve âhenkdâr bir sesle: "Safâ geldiniz, nûrum, buyrunuz" dedi, ve kulübesinden çıkardığı bir hasır parçasını yere serdi.
Oturdum, kulübeye itkâ etmiş idim.
Ön tarafımızda on beş kadar cesîm taşlı ve güzel sülüs yazı ile makberler, sağ ve sol tarafımızda sık dikilmiş ağaçlar bulunuyordu.
Kulübenin sâhibi bir kere daha içeri girdi, mangal hizmeti gören bir çömlek getirdi.
Bir daha girdi, eski bir kahve kutusu, bir cezve, iki fincân, bir ibrik, bir tütün tabakası, birkaç teneke kutu çıkardı.
Kuru otlar ve çöplerle yaktığı ateşe cezveyi sürdü.
Tekrâr "Safâ geldiniz, nûrum, nasılsınız, iyi misiniz?" dedi. "Elhamdülillah" dedim.
Bu adamın ciddiyetiyle kıyâfeti arasındaki tezad beni şaşırtmış idi.
Tekrâr söze başlayarak "İsminiz nedir?" dedi.
Ahmed Râcî. — "Ahmed Râcî mi? -Gülerek- Beşerîyetin ismini gasb etmişsin nûrum!"
Ne gibi? — "Nev'i beşer o kadar âciz ve zayıf ve muhtacdır ki hayâtını recâ ile imrâr eder. Râcî demek insan demekdir."
Bu kâmilâne sözler üzerine bir kat daha şaşırdım.
Ben de sordum: "Sizin isminiz nedir?" — "Benim adım çokdur. Her yerde bir isim ve vasıfla yâd edilirim. Burada üzerimdeki aynalardan dolayı Aynalı Dede nâmıyla benâmım. Ama sen istersen Âdem Baba de."