Tatoeba sentences — language code: bel
Я ўжо дамовілася, – буду пакуль што жыць у Тацяны, там хопіць месца.
Захочам – і не будзе вашага бляску, раскошы…
Нашто яны так хітра міргаюць скрозь завіруху?
Яна так строга крыкнула на сваіх вучняў і такі страшэнны погляд кінула на Барковіча, што яму нічога больш не выпадала рабіць, як толькі вінавата стуліцца і разам з вучнямі рэтыравацца на заднюю лаўку.
І адчувае стары, з страхам, з трывогай нямой адчувае, што робіцца нешта ў сыне, што не той ужо ён.
Што мне там дужа рабіць, на тым на сходзе?
Не ведаю зусім, што цяпер дзеецца…
Мне гэтую ноч наканавана так прашлындаць.
Ён не можа даць веры, што калісьці, два гады таму, не кахаў яе і не знаў, – яна, здаецца, была з ім заўсёды.
Дый чаму не цярпець, калі ёсць за што, калі гэтак добра з Васільком кахацца, калі Васілёк такі любы, харошы, так кахае яе, так умее суцешыць сваім шчырым каханнем.
Тут менш страху, тут гуд небяспекі траціць напружанасць сваю, заглушаецца чадам пярэстым вячэрняга горада.
Марылька сядзела і трымала на каленях галаву Васілька.
Барковіч дабрадушна смяяўся.
Пасля гэтага вы назаўсёды пакінеце гэту сваю думку…
А я цябе люблю?
Дзіўнае адчуванне было цяпер у Барковіча.
Яны заўсёды ляцяць, мільгаюць у вечнасці, як матылі.
Лесам было зацішней і дарога лепшая.
І заззяла чорным бяздоннем у душы пустата.
Калектывізацыю вядзе савецкая ўлада, супроць яе няможна ісці.
Усё гэта так дзіка, так прарэзліва дысанавала з усёй ёй, цяперашняй Матрунай Іванаўнай, што смехатлівы настрой у Веры часам мімаволі змяняўся на пачуццё раптоўнае жудасці.
Сярод старасвецкага, запушчана здзічэўшага парку стаіць палац пана Купрыянава.
Людзі будуць глядзець, слухаць.
Я рабіў па закону барацьбы.
Барковіч рашыў адразу пайсці туды, нават не пабыўшы ў дварэ.
Як ты многа гаворыш аб сваім каханні.
О, спрадвечная цемра людская!
Ён заўважыў гэта, ён умее сачыць за тварам яе.
Добра ў Ніны, у яе цесным, прытульным пакойчыку.
Блукала на твары тая зларадна-дзікая ўсмешка.
Папрацуем разам, га?
Было ласкава на душы ў абодвух Жвіроўскіх, было цёпла на сэрцы.
Ён абярнуўся да яе, і іхнія вочы сустрэліся.
Патаемную сцежку ўраз адшукаў, бо не злічыць нават, колькі разоў вымерыў ён сваймі маленькімі крокамі гэтую дзікую мясціну.
Пані яшчэ мацней застагнала.
Жонкі ў хаце не было.
Тацяна стаяла поплеч, глядзела на яго (ён быў цяпер надзвычайна прыгожы) і з непрыемнасцю адчувала, што ён зусім забыўся цяпер на яе, што гэта раптоўнае захапленне вымела з сэрца яго ўсе звычайныя пачуцці, як вымела з галавы яго ўсе звычайныя думкі.
Яны падышлі да маленькае крывенькае Тацянінае хаты.
І калі яму раптам прапанавалі слова, ён устаў і беспарадна пазіраў навокал, не ведаючы, пра што гаварыць.
Увесь сэнс гэтага новага настойна-турботнага пачуцця азначаўся ў Карызнавай свядомасці адным катэгарычным запытаннем: – Што будзе далей?
І паміж гутаркі ўсё разглядаў яго, раз-пораз усміхаючыся сваёй загадкавай усмешкай.
Потым Абшарскі загаварыў.
Апрача іх у хаце сядзеў яшчэ нейкі незнаёмы мужчына і пыхкаў піпкай.
Сяргей змоўк і старанна насупіў свае бялясыя бровы.
Парай ты нам, даражэнькі сыночак, што рабіць, куды кінуцца.
Як убачыла, дык і павалілася.
Сакратара б яшчэ мне… га?