Tatoeba sentences — language code: epo
La parolo ne estis donita al homo: li prenis ĝin.
La kuracisto diris, ke tiu vundo ne kuraceblas.
Jen tiu, kiu montras la vojon al la nova generacio.
Mi esprimis min kiel amiko.
Hodiaŭ ni havas malbonegan veteron.
Nia teamo gajnas.
Gajnas nia teamo.
Neniu ĉiam saĝas.
Mi ĉiam pretas helpi vin.
Feliĉigos min helpi vin kiam ajn.
Ĉu vi do senĉese plorados?
Mi ne scias, kial vi ne ŝatas ŝin.
Ne, mi pagos tion.
Ili fanfaronas pri sia ponto.
Virkrokodilo manĝis hundinon.
Li estis tia infano, kiu ĉiam postulis la atenton de siaj kamaradoj.
Li eble maltrafis sian kutiman buson.
La kaŭzo estas, ke mi maltrafis mian kutiman trajnon.
Vintre mi ĉiam bezonas plian litkovrilon.
Ĉiumomente milito povas eksplodi.
Kiam vi iros butikumi?
Neniu sukcesis atingi la montopinton.
Ĉu vi havas aŭskultilojn?
Dankon pro via afablo.
Vi helpu ŝin, kaj tuj!
Ĉu marsanoj parolas angle?
Ni lernis la japanan prononcon.
Ĉi tiu grundo estas riĉa je humo.
Kial koaloj ne havas umbilikon?
Finfine mi decidis iom utiligi mian cerbon. Mi startos lerni tiom da fremdaj lingvoj, kiom eblos antaŭ ol mi mortos.
Kiam ilia ĉefo mortis, ili metis lian korpon en grandan tombon.
Kiom da lingvoj estas en Eŭropo?
La hotelo restas fermita dum la vintro.
Jen ligna tablo.
Mi ne havas ideon. Tial mi ja demandas.
La frazo sonas iomete strange.
Ni scivolas la kialon.
Kuŝigu vin sur la ventron.
Jen mia naskodomo.
Pardonu al mi! - "Ĉu mi pardonu, ke vi feliĉigis min? Jes, mi pardonas al vi."
Ni, kiuj estas fortaj, devas porti la malfortaĵojn de la nefortaj, kaj ne plaĉi al ni mem.
Ĉiu strebas hodiaŭ al tio, fari ĉion en la mondo ĉiam pli facila. En la rezulto ĉio estas tro facila. Tio ĉi estas la malfortaĵo de nia tempo. Se la mondo estas farso (mi ne estas preta tion ĉi nei), ĝi estu farso tre malfacila. La vivo estu laŭeble streĉa batalo. Tio ĉi estas ĝia celo.
Li estis malvarma, seka, severa homo.
Se Tom ankoraŭ vivus, mia kara Maria,” diris Tim serioze, “li kun granda intereso rigardus la hodiaŭan tagon.
En ĉi tiu domo mi loĝas.
La virinoj, kiuj plukis pomojn disde la arboj, kantis gajajn popolajn kantojn, dum ili laboradis kiel abeloj.
Fine la pli juna de la dancantaj fratinoj sin ĵetis malfacile spirante kaj gaje ridante sur ĝardenan benkon, por ekripozi. La dua sin apogis al arbo apude.
Tra la nuboj videblas sur la valofundo la verda maro de la arbaro.
La kverko vidis, ke ankaŭ la aliaj arboj kreskas simile al ĝi.
Arbustoj kaj herboj kreskis alte en la aeron.
La betulo atingis la plej grandan altecon; kiel blanka radio de fulmo ĝia gracia serpentoforma trunko levis sin supren.
La majskaraboj murmuris kaj la abeloj zumis, ĉiu birdo kantis, kiel ĝi scipovis, ĉie estis kantado kaj ĝojo.
La unuan fojon ŝi, loĝanto de vilaĝeto ĉe la marbordo, vidis grandan urbon.
La biblio ne konas atombombojn, trafikakcidentojn, financkrizojn, retokrimadon, aŭtobruon kaj aermalpurigon - ho, Dio, kiel paradiza tempo!
Tra la rezinodora aero svarmis kaj zumis skaraboj, abeloj kaj muŝoj.
Maljunuloj forgesemas.
Ŝia familio ŝatas ĉiutage televidi.
Ŝatu la etajn aĵojn en la vivo, ili kondukos vin al pli granda vivocelo.
Multege kostas esti laŭ la lasta modo.