Tatoeba sentences — language code: ina
Que juva cercar? Il es multo obscur pro trovar lo.
Ma felicemente iste nocte il face luna, e nos habe le luna hic si vicin.
Attende, senioretta, io va dicer vos in duo parolas qui io es e lo que io face, como io vive. Vole vos?
Qui es io? Io es un poeta. Que cosa face io? Io scribe. E como vive io? Io vive.
Contente de mi povressa, io, prodigemente como un prince, face poemas e cantos de amor.
De sonios, de chimeras e de castellos in le aere mi anima es millionari.
Alicun vices ex mi coffro roba tote le joieles duo fures: un par de oculos belle.
Illos entrava con vos justo ora, e le solite sonios mie, tote mi belle sonios, se ha tosto dissipate!
Ma le furto non me afflige, pois que in loco de mi sonios ora es le sperantia.
Ora que vos me cognosce, con vos es le parola. Vole ben parlar. Qui es vos? Vole vos me lo dicer?
Le voce de Jussi Björling me sembla tanto belle como illos de Enrico Caruso e Baniamino Gigli.
Io considera Fernando Pessoa como un poeta genial.
Io es un guardator de greges.
Le grege es mi pensatas e mi pensatas es totes sensationes.
Io pensa con mi oculos e con mi aures e con mi manos e mi pedes e con mi naso e mi bucca.
Pensar un flor es vider lo e olfacer lo, e eder un fructo es saper de illo le signification.
Pro isto quando in un die de calor io me senti triste de fruer lo tanto e io cuba extendite super le herba, e io claude mi oculos calide, io senti tote mi corpore cubate super le realitate, io sape le veritate e io es felice.
A medietate del cammino de nostre vita io me ha trovate in un foreste obscur, perque le via directe habeva essite perdite.
Ah! dicer como illo esseva es cosa dur, iste silva salvage e aspere e forte, que in le pensar renova le pavor!
Tanto es amar, que pauco plus es morte; ma pro tractar del ben que illac io ha trovate, io va parlar del altere cosas que la io ha viste.
Io non memora ben como io ha entrate ibi, tanto era io plen de somno a ille puncto ubi le verace via io habeva abandonate.
Ma post que io era al pede de un colle juncte, la ubi terminava ille valle que me habeva de pavor compuncte le corde, io me altiante le vista ha vidite su spatulas vestite jam del radios del planeta que mena le homines directemente per cata strata.
Alora esseva le pavor un pauco quiete, que in le laco del corde me habeva durate le nocte que io passava tanto afflicte.
E como ille qui anhelante e exhauste del mar emerge e, toccante le ripa, se torna al aqua riscose e reguarda, assi le animo mie, que ancora fugiva, a retro se ha tornate a remirar le passo que non ha lassate jammais alcun persona vive.
Post reposar un pauco le corpore lasse, io reprendeva cammino per le costa deserte, de maniera que le pede firme era sempre le plus basse.
Justo ubi comenciava le ascension, ecce! un legier panthera, multo alerte, que de pelle maculate era coperte; illo non partiva jammais de ante mi facie, e, al contrario, tanto me impediva le cammino, que multe vices io esseva tentate a retornar.