Tatoeba sentences — language code: epo
La unua mordo kredigis nin esti en paradizo pro la agrablega gusto kaj la vanila aromo.
Ĉiu vaflo igis nin deziregi plian vaflon.
La vafloj unu post la alia malaperis en la ŝmacajn buŝojn.
Post iom da tempo ja restis kelkaj vafloj sur la kradeto.
Fine paĉjo kaj panjo ankaŭ povis ekmanĝi vaflon kun gluto da freŝfarita kafo.
Post tia vafla vespero ni ĉiuj malfacile endormiĝis pro tro plena stomako.
La odoro de freŝbakitaj vafloj eĉ estis atinginta nian dormoĉambron.
La postan tagon ni plu manĝis vaflojn, jam je la mateno, anstataŭ buterpanoj.
Je la kvara horo la restintaj vafloj estis dividataj, se restis unu por ĉiu.
Tio ne estis mia bonŝanca tago. Unue mi ricevis punavizon pri parkado, kaj tiam la aferoj iris el malbonaj al pli malbonaj, kiam oni eltrafikigis min pro fari U-ĝiron.
Tiel finiĝis la vaflomanĝado ĝis venonta okazo.
Parolante pri bongustaĵoj, ni ankaŭ priparolu la olenokojn.
Kiam panjo je vendredo aŭ sabato disponis malmultegan tempon, ni kelkfoje ricevis nokojn.
Estis kvazaŭ kutima panpasto bolita en akvo kaj manĝata kun iom da butero kaj bruna sukero.
Sed iufoje estis varianto de nokoj kiel deserto.
Dum la nokoj bolis, panjo metis sian fritpoton sur la gasfajron.
Kiam la antaŭvidita porcio da nokoj estis finfarita, ŝi simple metis la saman paston per sia kulero en la varmegan fritgrasaĵon.
Post kelka tempo la pastobuloj iĝis orbrunaj.
La frititaj pastobuloj estis priŝutataj per sukero kaj surtabligataj sur telereto.
Ni rajtis manĝi ilin per la manoj, ĉar ankaŭ panjo kaj paĉjo faris tion.
Ĉar ni dum printempo oftete disponis tro da lakto, ni tiam ofte manĝis ĉiajn kaĉojn.
Por prepari bonan rizokaĉon, la rizo devis resti dum tuta nokto en la lakto.
La postan tagon la rizo estis molboligata en la lakto kun cinamo.
Poste la rizokaĉo povis pluboleti dum horoj, ĝis tute ne plu videblis fluidaĵo.
La rezulto estis io tute alia ol la nuntempa rizaĵo.
La ora haŭto sur ĝi estis io por manĝi en la ĉielo per ora kulereto.
Oni povis surŝuti iom da bruna sukero, sed ankaŭ sen tiu, ĝi jam estis bonega.
Regule, fakte ĉiutage, oni rondiris kun polvoviŝtuko, kiu estis eluzita ĉemizeto aŭ alia peco el flanelo.
En la malgranda kuirejo, ĉio alirebla de panjo estis frotata.
La murbretoj kun ĉiaj potoj kaj patoj devis atendi ĝis sabato, la puriga tago.
Ĉiun antaŭtagmezon, kiam la knaboj estis en la lernejo, aŭ kiam ili ankoraŭ dormis dum la ferioj, la balailo estis uzata.
Kiam pluvantis aŭ pluvintis, la plankoviŝtuko estis utiligata.
En sitelo da varma akvo oni miksis iom da mola bruna sapo.
En ĝi la dika blanka plankoviŝtuko kun sia trikolora bendo estis trempata kaj iom eltordata.
Oni pasigis ĝin sur la tutan surfacon, sed frotadis sur la plej malpuraj lokoj, ĝis ĉiu malpuraĵo malaperis.
En alia sitelo estis malvarma akvo kun iom pli malnova plankoviŝtuko.
Tiu duone malseka estis metita sur eluzita broso por viŝi la plankon.
Fine la planko estis ĝisfunde purigata per bone ellavita kaj eltordita plankoviŝtuko permane frotata por plej bone povi atingi ĉiun anguleton.
Poste ĝi reeniris la domon, provis per forta skuado sekigi sin kaj venis al panjo, por ke ŝi sekfrotu ĝin per mantuko.