Tatoeba sentences — language code: lat
Terram, in qua dormis, tibi dabo et semini tuo. Eritque semen tuum quasi pulvis terræ; dilataberis ad occidentem et orientem et septentrionem et meridiem; et benedicentur in te et in semine tuo cunctæ tribus terræ.
Et ecce, ego tecum sum et custodiam te, quocumque perrexeris, et reducam te in terram hanc; nec dimittam te, nisi complevero quæ dixi tibi.
Cumque evigilasset Iacob de somno, ait: Vere Dominus est in loco isto, et ego nesciebam.
Pavensque: Quam terribilis est, inquit, locus iste! Non est hic aliud nisi domus Dei et porta cæli.
Surgens ergo Iacob mane tulit lapidem, quem supposuerat capiti suo, et erexit in titulum fundens oleum desuper.
Appellavitque nomen loci illius Bethel; prius autem urbs vocabatur Luza.
Vovit Iacob etiam votum dicens: Si fuerit Deus mecum et custodierit me in via hac, per quam ambulo, et dederit mihi panem ad vescendum et vestimentum ad induendum, reversusque fuero prospere ad domum patris mei, erit mihi Dominus in Deum, et lapis iste, quem erexi in titulum, erit domus Dei; cunctorumque, quæ dederis mihi, decimas offeram tibi.
Profectus ergo Iacob venit in terram orientalium.
Et vidit puteum in agro, tres quoque greges ovium accubantes iuxta eum; nam ex illo adaquabantur pecora, et os eius grandi lapide claudebatur.
Morisque erat, ut, cunctis ovibus congregatis, devolverent lapidem et, refectis gregibus, rursum super os putei ponerent.
Dixitque ad pastores: “Fratres, unde estis?” Qui responderunt: “De Charran”.
Quos interrogans: “Numquid, ait, nostis Laban filium Nachor?” Dixerunt: “Novimus”.
“Sanusne est?”, inquit. “Valet, inquiunt, et ecce Rachel filia eius venit cum grege”.
Dixitque: Adhuc multum diei superest, nec est tempus, ut congregentur greges; date potum ovibus et sic ad pastum eas reducite.
Qui responderunt: Non possumus, donec omnia pecora congregentur et amoveamus lapidem de ore putei, ut adaquemus greges.
Adhuc loquebatur cum eis, et ecce Rachel veniebat cum ovibus patris sui; nam gregem ipsa pascebat.
Cum vidisset Iacob Rachel filiam Laban avunculi sui ovesque Laban avunculi sui, accedens amovit lapidem de ore putei et adaquavit gregem Laban avunculi sui.
Tunc Iacob osculatus est Rachel et elevata voce flevit.
Et indicavit ei quod frater esset patris eius et filius Rebeccæ.
At illa festinans nuntiavit patri suo.
Qui cum audisset venisse Iacob filium sororis suæ, cucurrit obviam ei; complexusque eum et in oscula ruens duxit in domum suam.
Auditis autem omnibus, quæ evenerant, respondit: Vere os meum es et caro mea!
Et, postquam Iacob habitavit apud eum per dies mensis unius, dixit ei Laban: Num, quia frater meus es, gratis servies mihi? Dic quid mercedis accipias.
Habebat vero filias duas: nomen maioris Lia, minor vero appellabatur Rachel.
Sed Lia lippis erat oculis, Rachel decora et venusto aspectu.
Quam diligens Iacob ait: Serviam tibi pro Rachel filia tua minore septem annis.
Respondit Laban: Melius est, ut tibi eam dem quam alteri viro; mane apud me.
Servivit igitur Iacob pro Rachel septem annis, et videbantur illi pauci dies præ amoris magnitudine.
Dixitque ad Laban: Da mihi uxorem meam, quia iam tempus expletum est, ut ingrediar ad eam.