Tatoeba sentences — language code: ota
Yalnız önümdeki çanak içindeki su donuk bir parlaklık göstermekde idi.
Rehberimin tenbîhi vechile suya bakıyordum.
Bir müddet sonra nereden geldiğini tâyininden âciz kaldığım bir sadâ bir hâtif işitmeğe başladım.
Bu bir sadâ mı idi? İnilti mi, ilhâm mı, ihâm mı, ibhâm mı? Bilemem ki.
Ne lisânla söyleniyordu, ne gibi terkible nasıl hurûfla, târif edemem ki!
Aklım mı, vicdânım mı, bu hurûfsuz terkîbi bu ihtizâzsız sadâyı şöyle anlıyordu.
Ey zayf-ı bezm-i vücûd, / Anla nedir sırr-ı şüun. / Yok dem-i vahdetde hudûd. / Her ne desen nâmı ânın, / Cümlede o nokta nihân, / Gâhî esir, gâhî cihân, / Mevt ü hayât câmı ânın. / Gâhî güneş, gâhî kamer, / Gâhî matar, gâhî sehâb. / Kendi ateş, kendi şihâb, / Kendi gece, kendi seher. / Gâhî hacer, gâhî nebat, / Gâhî neml, gâhî esed. / Kendisi rûh, kendi cesed, / Kendi hayât, kendi memât. / Devr ile Âdem olacak, / Kendini kendinde bulur, / Mutlak iken nokta olur, / Âdem imiş mazhar-ı Hakk.
Çanakdaki su yavaş yavaş parlaklığını kaybetdi.
Zulümâtda pinhân oldu.
Bir şey görmez oldum.
Gözlerim çanağa dikilmiş karanlıkdan bir şey görmez olmuşken garîb bir temâşâya koyuldum.
Hangi âzâm görüyordu?
Bunu da tâyinden âcizim.
Vücûdumu tedkîk ettikce, kendimi yokladıkca zulümâtdan başka bir şey yok.
Lâkin görüyordum. Ne? Buna isim bulmak müşkil.
Lâyetenâhî bir görüşle nihâyetsiz bir sâha görüyordum.
Bir anda güyâ milyonlarca asırlık mutasavver bu'dda vâki' nukâtı tahayyülen devr etdiğim hâlde bir noktadan çıkmamış oluyordum.
Hissi ve fehmi çâk edici bu azâmet vicdânı mahv edici bu kibriyâ hakîkatiyle münceli olmağa başladı.
Azâmet ve kibriyâ da nâmütenâhi de hiç oldu.
Benimdir diyemediğim, değildir diyemediğim bu hiss-i seyrânı da gaybetdim.
Bir an hiç oldum. Bir an sonra yine sâha-yı nâmütenâhiyi fark etmeğe başladım.
Her tavsîfin fevkinde bir hiss-i garîb ile daha mütehassıs idim.
Beni istî'âb eden bu sâha-yı nâmütenâhiyi ke'enne ihtivâ etmiş idim.
Bu hâl-i garâbet ne kadar devâm etdi bilmem.
Güyâ kendimde bir kesâfet duydum.
Sâhada görünmez bir şey peydâ oldu.
Evet, görünürde bir şey yok. Ne nûr, ne sihâb, ne bir şey. Hiç!
Lâkin ben hissediyordum ki bir şey var, bu şey bir anda infilâk-ı seheri andıran bir nûr oldu.
Bir sönük nûr ki ihtizâz-ı kalbim gibi titriyordu.
Bu infilâk-ı latîf-i esirînin müezzin-i hatifîsi sadâ yerine kâim ma'na-yı bî-hurûfuyla ezân-ı İsrafilîyi okuyordu.
Allahu Ekber! Allahu Ekber! / Ey sırr-ı vücûd-u bî-vücûd, / Ma'rûfsun ammâ bilinmezsin, / Zahirsin ammâ görünmezsin.
Bu demde saatler, seneler, asırlar bir an idi.
Bir anda milyonla a'sar geçdi yine bir an.
Yorulmuş gibi oldum. Ke'enne gözümü kapadım. Bir an bir şey görmedim.
Güyâ gözümü açdığım vakit milyonlarca mesâfeyi kaplamış lâkin avucuma sığacak kadar küçük bir âlem görüyordum.
Bu seyrân arasında o âlemin mahallâtından birisi nazarımı celb etdi.
Bu mahalle tamâmen su ile muhât bir küre idi.
Suya nazar ederken akıl ermez bir câzibe beni oraya imâle etdi.
Ilık bir hâlde olan suyun içine girer girmez kendimi milyonlarca hayvanât-ı garîbeyi istivâ etmiş gördüm.
Bu hayvânların ne âzâsı ne de bir şekl-i mahsûsu var idi.