Tatoeba sentences — language code: ota
Bir kısmı ise Ramazan kandillerini gördüğü vakit Müslüman olduğunu derhâtır eden Müslümanlardan idi.
Kandiller yandı mı? Ellerine tesbihlerini alırlar, dinlenmemek ve hiç bir şey anlamamak şartıyla, câmileri dolaşarak Kur'an ve vaaz istimâ ederler, ve ikindi vakti kalkmak şartıyla oruç bile tutarlardı.
Oruç tuttuğu hâlde namaz kılmağa lüzûm görmeyenleri de vardı.
Uzun bir namaz olan terâvihe hiç biri yanaşmazdı.
Ramazan bitdi mi, bunların hiss-i dinîsi de elvedâ eder, giderdi.
Mevsim elbisesi giyme kabîlinden olan bu dindarlığa ben her sene taaccüb ederdim.
Bir gün ki pek latîf bir bahar günü idi, bir sahrâ âlemi yapmayı arkadaşlardan birkaçı dermiyân etdi.
Birçok mübâhaseden sonra, mülhakât-ı vilâyetden letâfetiyle meşhûr ... kasabasına gitmeğe ve orada üç gün eğlenmeğe karar verdik.
Bu kasaba, merkezî vilâyete şimendüferle merbut idi.
Orada bulunmayacak havâyicimizi tedârik etdikden sonra şimendüfere bindik.
... şehrinin civarları pek ferahfezâdır, hele şimendüfer güzergâhı cidden dilrübâdır.
Elvâh-ı bedâyi'-nümâ-yı tabiat, arkadaşlarıma gürültülü bir neşe vermiş iken ben bilakis büyük bir hüzne kapılmış idim.
Sebat ve bekâ olmadıkdan sonra bu bedâyi' ne işe yarar!
Bu kadar güzelliğin şâhid ve nâzırı insan hem de insanların belki binde biri iken insanda bekâ var mı?
Küre-i arz dediğimiz bu süknâ-yı muvakkati derin bir hüzne kapılmayarak seyr etmek acabâ mümkün mü?
Nereden geldik? Nereye gidiyoruz? Bir akide-i sâfiyenin pek güzel cevâb verdiği bu suâle akıl ve fen cevâb vermiyordu.
Bir kere daha tabiata bakdım.
Bu defaki nazarımın önünde bedâyi' gâib oldu.
Işık söndü, her tarafı zulmet istîlâ etdi.
Güyâ ki hakîkat, tekmîl dehşetiyle gözlerime müncelî oldu, bâsıra-i insanı okşayan çimenlerdeki yeşillikler, ezhâr-ı latîfedeki güzellikler ancak mel'abe-i ziya!
Mini mini kuşların cıvıltısı ihtizâz-ı hava!
Âlemleri kaplayan bu nur, temevvüc-i esîr!
Güyâ karşımda Buda Gautama Sakyamuni tecessüm etdi.
Hazîn tebessümüyle, sararmış çehresiyle "Hiç! Hiç! Hiç!" diyordu.
Pek ziyâde dalgın kaldığımı fark eden bir arkadaş: "Yine neyin var?" dedi.
Hiç dedim. Bu "hiç" yalnız hâli tarîfen söylenmemiş idi, ağzımdan çıkan bu "hiç" sözü vasf-ı kâinât idi.
الله اهمال ايتمز ، امهال ايدر .
Allah ihmâl etmez, imhâl eder.
Sükût ve hüznümden bîzâr olan arkadaşlar itirâza başladılar, filvâki mesîreye giden bir adamın cenâze alayında bulunanlara mahsûs bir çehre-i kasvetnüma göstermesi, çekilir şeylerden değildir.
Bâhusûs ki: kasvet, neş'den ziyâde sârîdir.
Arkadaşlardan biri: "İlacı unutduk" dedi ve şahsıma mahsûs külâh biçimli cesîm kadehi doldurdu.
Bu kadeh beş kere dolub boşaldıkdan sonra, benden neş'eli kimse olamazdı.
Seyâhatimiz kemâl-i şetâretle ikmâl edildi.
İkindi vakti ... kasabasına muvâsalat etdik. Bu kasaba gördüğüm yerlerin en güzelidir.
Bu mini mini memleketden o kadar hazzetmişimdir ki iktidârım olsa orada ihtiyâr-ı ikâmet ederdim.
Kasabanın evleri yekdiğerinin hayli bâid ve her biri üç beş dönüm cesâmetine bahçelerin içindedir.
Her evin bahçesinde müteaddid ırmaklar cereyân eder.
Hattâ bâzı sokaklarında bile büyücek ırmaklar cârîdir.
Bahçeleri meyvedâr ağaçlarla memlûdur.