Tatoeba sentences — language code: bel
Яму чагосьці ўсплыло на думку пытанне: як бы ён сябе адчуваў, калі б прыйшлося яму жыць у гэткіх абставінах, у гэтым агідным брудзе, з якога свеціцца цяглая, няўпынная праца, што займае ўсё жыццё, абмяжоўвае сабой круг інтарэсаў, імкненняў?
Ён зрабіў некалькі дробных запытанняў і, узяўшы партфель, рушыў да дзвярэй.
Марылася яму нешта й зусім салодкае, аб чым ён неяк не то саромеўся, не то баяўся мысліць: гэта тое, што, можа, праз колькі месяцаў дасць яму яго маладая, ненаглядная Арынка…
Вось дык знаходка…
Зноў маўчанне.
Дарога вузенькая – толькі калёсам праехаць.
Пасля мне смешна было.
Пачакай, я куплю чаго на вячэру…
Не, ён не пагубіць.
Не лёгка ўдалося Хвёдару ўзварушыць сялян.
І цяпер ужо гэты голас акунуўся ў суцэльны гуд нездаволеных галасоў.
Але гэта ўжо выйшла звыш меры, і настаўніца ўсур'ёз раззлавалася.
Сяргей зразумеў гэтыя словы як выказ недавер'я да яго і захваляваўся.
Прыйшоў Змітровіч, сакратар ячэйкі.
Нейкі ліхамысны нутраны голас падказвае, што гэта не страх, а ўцеха, што ідзе нешта куды вялікшае і страшнейшае.
Яроцкі паспешнымі лёгкімі крокамі прабіраецца праз глухія завулкі.
Здавалася – нейкае ціхае гора яго ахінула, прыціснула, налажыла на твар сваю цяжкую пячатку.
На ім застыгла, закамянела хваравітая напружнасць.
Вялізная камяніца сямігодкі паўстала з цемры чорная, непрытульна-халодная, як астрог.
А Віктар проста быў растлумачыў Аўгіньцы ўсё як мае быць і прасіў яе супакоіцца, нават падвёў яе да лаўкі і хацеў пасадзіць.
Тады згадзіўся Ахрэм.
Калі й была ў Ніны якая цікавасць, дык ужо й следу не асталося.
Чагось не стае.
Ці не думала ты калі-небудзь, што ў нас з табой нейкая недарэчнасць выходзіць.
Гэтыя спачуванні не толькі не суцяшалі яго, а яшчэ ясней падкрэслівалі дзікую недарэчнасць яго сённяшніх паводзін.
Душыў шэры гнёт жыцця нуднага, жыцця тупога і вузкага, як сляпая нара.
Яна з хвіліну сядзела моўчкі, упяўшы ў акно задуменны погляд, а тады абярнулася да бацькі і з рэзкай рашучасцю запытала яго: – Тата! Што ты тут нарабіў?
У раптоўнай цішы мякка расталі адгалоскі дзіцячага смеху і крыку.
Па-першае, яна вызваліцца ад бацькоў, па-другое, яна будзе калгасніца, а па-трэцяе… па-трэцяе, у яе ж будзе ўсё-такі нейкая свая, хоць маленькая зусім, хоць зусім малюпасенькая, гаспадарка.
Заныла цягуча-едкая ціш старога каменнага дома, балюча напяла мазгі.
Бо прыгожы ён быў, ярка-прыгожы – гэты звер-чалавек.
Ці не змова тут якая?
Слёзы былі такія салодкія, цёплыя.
Але гэтая перамога была няпэўная – прынамсі, Сымона Карызну мала яна спацяшала, бо ён добра ведаў, што збітыя на скоры поспех усякімі, часам не зусім здаровымі спосабамі калгасы ў кожную хвіліну могуць рассыпацца, – і развал першага з іх пацягне за сабой агульнае разбурэнне ўсяе справы.
Нічога не хачу.
Прывыкнуць і адвыкнуць дваццаць разоў можна.
Сеў у другім кутку на зэдлік, абапёрся аб сцяну, задумаўся.
Была дзяўчына – прыгожая такая, разумная, добрая…
Барковіч усё глыбей і глыбей удаваўся ў цёмны гушчар, і чым далей ён ішоў, тым спакайней рабіўся яго твар, і ўсмешка, з якой ён не разлучаўся з самага таго трагікамічнага моманту, усё больш і больш набывала дабрадушна-лагодны характар.