Tatoeba sentences — language code: epo
Kion la birdetoj faris tie? - Ili kantadis tie.
Kiu venis? - Venis ĉasisto.
Kion faris la ĉasisto? - Li pafis kaj mortigis du birdetojn.
Kiam la ĉasisto mortigis du birdetojn, kion faris la aliaj? - La aliaj disflugis.
Ĉu la birdetoj revenis? - Ne, ili ne revenis.
Kie loĝadis la muso? - Ĝi loĝadis apud marĉo.
Kun kiu amikiĝis la muso? - Ĝi amikiĝis kun rano.
Ĉu la muso kaj la rano restis ĉiam amikoj? - Ne, ili ne restis ĉiam amikoj.
Pri kio ili disputadis? - Ili disputadis pri la tero kaj la akvo.
Kion ekkriis la rano? - La rano ekkriis: “Mi invitas vin al duelo”.
Ĉu ili ekbatalis, kaj kiam? - Ili ekbatalis la sekvantan tagon, frumatene.
Ĉu ili pensis pri danĝero? - Ne, ili ne pensis pri danĝero.
Kiu flugis super iliaj kapoj? - Super iliaj kapoj flugis milvo.
Ĉu la milvo ekvidis la muson kaj la ranon? - Jes, ĝi ekvidis ilin.
Kion faris la milvo? - Ĝi ekprenis la batalantojn kaj forportis ilin.
Por kio ĝi forportis ilin? - Ĝi forportis ilin por ilin manĝi.
Ĉu milvo estas birdeto, aŭ ĉu ĝi estas granda rabobirdo? - Milvo ne estas birdeto; ĝi estas granda rabobirdo.
La frato de mia edzino estas mia bofrato.
La patrino de mia edzino estas mia bopatrino.
La edzino de via filo estas via bofilino.
Knabo kaj knabino estas geknaboj.
Edzo kaj edzino estas geedzoj.
La edzo de la filino de Karlo estas bofilo de Karlo.
Niaj gepatroj estis ankoraŭ junaj kaj ni estis tri gefratoj: unu knabo kaj du knabinoj.
Unu tagon D-ro Paŭlo invitis nin al lia domo, ne malproksime de la nia, sed ni iru frue, je la sepa matene.
Tie ni ludadis la tutan tagon, kaj Cerbero ne ĉesis petoli kun ni.
Ni ekvidis tiam, je la unua fojo, la ĉielon ruĝa proksime de la horizonto.
D-ro Paŭlo klarigis.
Kiam vesperiĝas, la lumo de la suno trairas la densan nebulegon, kaj ĉar la ruĝaj radioj estas pli longaj, tial la ĉielo ruĝiĝas.
Ĉar mi estis malsana, tial mi ne iris al la lernejo.
Mi ne iris al la lernejo tial, ĉar mi estis malsana.
Mi ne iris al la lernejo, ĉar mi estis malsana.
Tio sama fariĝas ĉe mateniĝo.
Ho! - mi ekkriis - la suno estas bonega artisto!
Ne ĝuste la ĉielo, mia amikineto, sed Dio.
Ni rigardadu la Naturon kiel perfektan verkon, kaj ni vidos, ke ĉio estas superbela.
Ĉio en la mondo estas instruo.
La Sinjoro disdonas tiom da bono, kaj ni ne scias danki lin.
Ni faladas kaj refaladas ĉe ĉiu paŝo.
Nia irado estas malrapida, sed la penado ricevos sian kompenson.
Tiam ni ekploris.
Kial vi ploras? - demandis nia amiko.
Mi ploras de malĝojo - mi respondis.
Ne - li rediris -, vi ploras de ĝojo!
Vi nun ekkomprenas la vivon.
Super ni ekaperis la unuaj steloj; la Naturo baldaŭ ekdormis.
Ni revenis treege feliĉaj, kaj Cerbero kuradis kaj saltadis, kvazaŭ ĝi vekiĝis por la vivo...
Nun, antaŭ ol verŝi la akvon, mi estas plenigonta la glason.
Nun, verŝonte la akvon, mi estas plenigonta la glason.
Nun, antaŭ ol ricevi la akvon, la glaso estas plenigota.
Nun, dum mi verŝas la akvon, mi estas pleniganta la glason.
Nun, verŝante la akvon, mi estas pleniganta la glason.
Nun, dum ĝi ricevas la akvon, la glaso estas plenigata.
Nun, post kiam mi verŝis la akvon, mi estas pleniginta la glason.
Nun, verŝinte la akvon, mi estas pleniginta la glason.