Tatoeba sentences — language code: epo
Ne tuŝu la vundon, vi povus ekhavi infekton!
Dek jaroj pasis, ekde mi venis en ĉi tiun urbon.
Ĉu vi opinias, ke la vetero belos?
La policisto kaptis min je la manartiko.
Malfacilas vidi ŝin.
La tutan nokton pluvis de tempo al tempo.
Kiun liton vi volus uzi?
Jam delonge mi ne plu vidis vin ridi.
Mi ne povas ĉesi pensadi pri ŝi.
Ekde kiam vi estas en Japanujo?
Kaj kiun koloron vi volas, ĉu blankan aŭ nigran? "Nigran, kompreneble."
Mi estas mortlaca, mi ne plu povas fari plian paŝon!
Ŝi sternis sian litaĵaron sur la nuda planko.
Serĉu en la vortaro la vortojn, kiujn vi ne konas.
Kiel vi malfermis tiun skatolon?
Jen la plej stulta aĵo, kiun mi iam diris.
Maria sternis la antilopan felon sur lito el freŝaj pinaj pingloj kaj eksidis por ripozi.
Multaj homoj kredas, ke mi frenezas.
Multaj homoj opinias, ke mi frenezas.
Havante nenion farendan, mi televidis.
Viaj lipoj estas bluaj. Vi devus eliĝi el la akvo.
Mi ne povas helpi lin.
Mi ne povas helpi ŝin.
Ne gravas, aferoj okazas.
Mi ne povas helpi ĝin.
Polico! Faligu vian armilon!
Iu diris ion, sed ni ne povis kompreni ĝin.
Vi estas tro magra! Vi bezonas manĝi pli.
Tom donis iom da manĝaĵo al Manjo.
Li estas murdisto, li estu forŝlosita!
Multaj el la kunvenintoj sternis siajn vestojn sur la placo.
Mi loĝis en ĉi-apuda urbo.
Mi vere malbonŝancas!
Ne estas multaj mebloj en mia domo.
Ĉu vi vere volas vivi en Bostono?
Niaj filoj alportis foliojn kaj sternis ilin sur la roko por krei pli molan bazon por la starigota tendo.
Li estas elstara negocisto.
Mi volus fari kurson en la araba.
Dum Tom kuris al la fonto por alporti freŝan akvon, Maria sternis la kunportitan lankovrilon kaj aranĝis ankaŭ ĉion alian por la vespera manĝo.
Apude li sternis gazeton, sur kiun li metis panon, fromaĝon kaj tranĉilon.
Li sufokiĝis manĝante olivojn.
Ŝi sufokiĝis manĝante olivojn.
Ili bezonas studi.
Sur muskokovrita rokoplato li sternis — kun preskaŭ solenaj manomovoj — silkan tukon, kaj invitis la virinon eksidi, ripozi kaj ĝui la pentrindan ĉirkaŭaĵon.
Ili bezonas labori morgaŭ.
Ili bezonas ellitiĝi frue.
Streĉante la okulojn, Maria klopodis deĉifri la apenaŭ rekoneblajn signojn.
Delikata nebulo sin sternis sur la maro.
Oni disponigis al ni dometon, sur kies terasomuro ni sternis niajn malsekajn vestaĉojn.
Kie estas la ŝlosilo de tiu ĉi ĉambro?
Ĉi tiu knabino estas mia koramikino.
Al la kruta klifdeklivo tie, kie sovaĝa rojo ŝaumas valen, sin apogas, dum la suno sinkas, solece silente viro — kaj revas.
Sur la montoj malheliĝas, hastapaŝe venas nokto. Ĝin pasigi sen tegmento — tion ne intencis mi.
Sur la montoj malheliĝas, hastas nokto tien ĉi. Ĝin elteni sen tegmento — tion ne intencis mi.
El tremanta florokaĝo elradias invizaĝo, kiel Luno el la glimo de arĝenta ondosino.
Ili parolis telefone ĉiun nokton.
Ŝi ne estas dika.
Ŝi vivas kun sia koramiko.
Ili naĝis kun la delfenoj.
Mi pagis nenion.
Ŝi pagis nenion.
Mi ne konis tiun trukon.
Bonvenon en Usono.
Nun aere sonas tondroj kaj en hela fulmolumo, sub la viro absorbita, tremas roko pala, nuda.
Ĉesu fari ŝercojn je miaj kostoj!
Ĉesu fari ŝercojn pri mi!
Ĉu vi pensas, kion mi pensas? "Pri kio vi pensas?"
Ĉu vi havas psikan problemon?