Tatoeba sentences — language code: epo
Kiam oni je la ventra faco de la pupo streĉas la risorton, ĝi movas la brakojn, transkapiĝas kaj movas sin antaŭen.
Se vi deziras, ke io estu bone plenumita, vi plenumu tion mem.
Manjo ventumis sin.
Li decidis pli intense studi.
Mi sentas min tre logata de la muziko de Betoveno.
La sola demando, kiu vere gravas, estas, ĉu jes aŭ ne via instruisto taksas vian raporton sufiĉe bona.
Eĉ ne unu demandon mi povis respondi en tiu testo.
Bonvolu nun ĉesi brui!
Tio ja egalas al mi.
Neeblas efektivigi tiun planon.
Bonvolu elekti lingvon por la interfaco uzanta la bildovidigilon.
Ni aŭdis, ke Tomo mortigis sin, sed ni vere ne povis kredis tion.
Ĉiu laŭ sia volo.
Ĉu vi volas fari ĝin nun?
Viaj gepatroj amegas ilin.
Kiam mi estis malgranda, en Brooklyn, neniu mortigis sin — por tio ĉiuj estis multe tro malfeliĉaj.
Mi preparos la tagmanĝon.
Tom denove pretervizitis la lernejon.
Ŝi loĝas kiel luprenanto ĉe mia onklino.
Tia projekto kaŭzos multajn malfacilaĵojn.
Laŭ mi li ne estas vere pia.
Tiuj ĉemizoj estas similaj. Ili estas samgrandaj.
Kial estas neniu mono en mia biletujo?
Ĉu vi povus veni adiaŭi min?
Ni transloĝiĝis.
Vi aspektas belega en tiu robo.
Li minacis lin per reprezalio, se li rifuzus obei.
Ĉar urĝis al ili, ili prenis taksion.
Ili pravas.
Mi demandas min, kial ursoj tiom gravas al la loĵbanistoj.
Mi ĝojas, ke vi komprenas.
Li severe kritikis la urbestron.
Mi preferas plani miajn aktivaĵojn je fiksaj horoj, por plej bone organizi mian tempon.
Mi vere volas, ke vi ĉesu.
Nia nova instruisto estas tie.
Mia libro ne estas tie.
Mia libro estas ĉi tie.
Ili kuiras nun.
La mondo enhavas kvin oceanojn.
Ĉu vi scipovas paroli la turkmenan?
Mi volas trinki teon.
En Berlino ja ne estas feno!
Apenaŭ pasis tago, en kiu Tomo kaj Johano ne estis kune frue kaj malfrue – ĝis poste Manjo eniris la vivon de Tomo.
La tempo sanigas ĉiujn vundojn, oni diras; sed kelkaj vundoj saniĝas neniam.
Vi faru, kiel mi diras.
Kiom tio estas stulta miaflanke!
Tiu mangoarbo estas relative ombra.
Ŝi aspektas vere bela en japana kimono.
Kio estas kara al aliaj homoj, pri tio parolu kun respekto.
Piedan intertrigon suferas mia frato.
Ŝi pensas pri io alia.
Iliaj edzoj estas poloj.
Antaŭ longe la homoj vojaĝis piede.
Ni ĝuis belajn tagojn pasintaŭtune.
La manĝaĵo ĉi tie estas vere terura — kaj la porcioj tiel malgrandas.
Bona aforismo estas la saĝo de tuta libro en ununura frazo.
Tomo ne havas la tempon por cerbumi.
Tiu domego havas kvin liftojn.
Niaj devoj al nia lando finiĝas nur ĉe nia morto.
Ĉiu voĉo valoras.
Oni ne ĝuos viajn servojn.
Tamen, mi kredas ke unuigita Eŭropo estas la estonteco.
Tutmonde la homoj estis ŝokitaj.
Tomo diras, ke Manjo povas iri, sed ne li.
Ŝi faras nenion alian.
Li estas instruisto kaj romanaŭtoro.
Ŝi ne frue ellitiĝis.
Mi estas ĉi tie por fari, kion mi povos.
La plej alta konata monto en la sunsistemo estas sur Marso. Ĝi altas dudek ses kilometrojn. Oni nomis ĝin Monto Olimpo laŭ la sidejo de la antikvaj grekaj dioj.
Tomo ne bezonas atendi Manjon dum pli ol dek minutoj.
La vera elokventeco konsistas el tio, ke oni diras tion, kio apartenas al la temo, kaj nur tion.
Tio estis oportuna okazo.