Tatoeba sentences — language code: epo
Kiam iu proponis kartludi, tiam povis okazi, ke ni dum pluraj semajnoj kartludis ĉiun vesperon.
La malgranda tablo estis malplenigata kaj ŝovata sub la lampon antaŭ la hejtilo.
Ankaŭ la damluda skatolo iam aperis, sed tiu ludo estis ne tre facila.
Anserludo estis por la etuloj. Tiam oni kelkfoje aŭdis plendojn pri falsludo, ĝis ekestis kvereloj.
Senpardone tiuj kvereloj kondukis al la lito.
Se la kvereloj transiris difinitajn limojn, kelkfoje okazis, ke iu ricevis vangofrapon, kiu rezultigis muzikon aŭdeblan ĝis en la dormoĉambro.
Kelkfoje sekvis plia provo: "Ne mia kulpo, komencis li!" sekvata de nova plorado - nun je pli alta tono.
Finfine venis la dormiga koboldo kaj post kelkaj pliaj singultoj ĉio kvietis, ... ĝis la vekhorloĝo sonoris ... je la tria horo?!?
Iu aranĝis ĝin tiel, ĉar je tiu horo li antaŭzorge devis ellitiĝi por pisi.
La tuta knabaro tiam sekvis lian ekzemplon.
Ke kelkfoje iu iom miscelis, estas ne mirige.
Ĉiuj poste regrimpis en la nestan varmon kun suprentiritaj kruroj kaj kun la litkovriloj super la kapo.
Kvankam domenludo fakte estas bona ludo, ni ludis ĝin nur tiam, kiam niaj onklinoj ĉeestis.
Ni ankaŭ uzis ludilojn por aliaj celoj ol tiuj, kiujn intencis de la projektintoj.
Ludkartoj taŭgis por fari laŭeble plej altan turon.
Sed ja preskaŭ ĉiam okazis, ke iu piedfrapis kontraŭ tablopiedon, pro kio ekestis kvereletoj kaj multa bruo.
La domenludaj bretetoj taŭgis al simila celo: turkonstrui kaj faligi.
Kiam pluvegis kaj la pluvgutoj klakis kontraŭ la fenestroj kaj defluis laŭ riveretoj, tio estis timetiga, sed tempestoj estis timegigaj tie sur la monteta flanko.
Senhalte la ventego senteble puŝegis kaj tiregis la fortikan domon.
Mi bone memoras la alvenon de tia terura tempesto.
La nigraj nubegoj venis de super la monteto kaj ŝajne turniĝadis super la gigantaj arboj en la ĝardeno. Ekblovegis vento, kiu ektiregis kaj skuegis ĉion, kvazaŭ por ekscii, ĉu ĉio estis bone fiksita.
Dum tia vetero paĉjo fermis ĉiujn ŝutrojn. Sed kiam li volis fermi la ŝutrojn de nia ĉambro, alvenis tiel forta ekventego, ke la fenestro cedis kaj alvenis kun brikrompaĵoj apud nia lito, kiu troviĝis je duo da metroj de tie.
Paĉjo bonŝance sukcesis flanken salti kaj rapide fermi la ŝutrojn inter du grumblaj ekblovoj, por tiele eviti pli gravajn damaĝojn.
Tiun nokton ni devis pludormi en la gastoĉambro je la mansardo.
En la mansardo ne estis kurtenego antaŭ la luko, kaj ni estis laŭvorte blindigataj de la rapide ripetiĝantaj fulmoj.
Oni estu singarda pri tio, kion li diras.
La fortaj tondregoj skuis la tutan domon.
Finfine ni pro trolaciĝo ekdormis kun la litkovriloj super niaj kapoj.
Ĉio, kion vi ĝis nun legis, estas nur supraĵa supervido pri nia tiama viveto.
Nun mi volas doni kelkajn klarigojn pri la kielo kaj kialo, kaj pli bone priskribi la tiamajn vivokondiĉojn.
Ni komencu ĉe la ellitiĝo: kiel ni estis vekataj?
Kiel aspektis niaj litoj kaj ĉambroj? Ĉi ĉion mi volas pli bone sciigi al vi, por ebligi al vi komparon kun nia nuntempa vivo.
Kiam eksonis la vekhorloĝo en la apuda dormoĉambro de niaj gepatroj, ni ankoraŭ iom kviete pludormis.