Tatoeba sentences — language code: glg
Amparado dos ventos, amplo e tranquilo está o porto, sen embargo, preto con terribles erupcións trona o Etna: agora expulsando ao aire chorros de nubes humeantes de brea negra e cinzas incandescentes, ou globos en chamas que se elevan ata as estrelas, agora as pedregosas entrañas da montaña, arrancadas violentamente, disparando e vomitando a lava en erupción que xeme no peito do volcán e érguese en ondas vermellas pola súa boca.
E Dido déixase prender, non só cos ollos senón con todo o corazón, polo ser fascinante, ás veces mesmo abrazándoo contra o seu peito, sen saber, a pobre, que un deus tan perigoso está aniñado no seu colo.
Tres veces escoitamos o ruído que resonan as covas mergulladas; tres veces vemos explotar a escuma, caendo en pingas do ceo como orballo salgado.
Cando o sol se pon e os ventos amainan, sen coñecer ben o noso percorrido, cansos, chegamos á costa dos Cíclopes.
Eu canto as fazañas do heroe que foi traído por primeira vez pola obra do destino, dende as costas de Troia ata as de Lavinium, en Italia.
Sacrificios tan grandes requirían a fundación da raza romana!
No vasto pelago, nadando, xorden algúns superviventes, aquí e acolá, mentres armas de heroes, cadros e útiles troianos balancean coas ondas.
Entón a raíña pide e enche de viño unha pesada copa de ouro salpicada de pedras raras e que fora de varios reis fenicios, dende o primeiro Belo.
Sobre todo, porén, a pobre Dido, condenada xa a consumirse no lume da paixón futura, devora todo cos seus ollos, vividamente impresionada, tanto polos agasallos suntuosos como polo neno encantador.
Deus non é real.
Deus é a única realidade. Todo o demais é ilusión.
Cada paso que das deixa unha marca.
Un oso pode cheirar a un home a moitos quilómetros de distancia.
Está ben, atoparemos algo para comer. Non pasaremos fame.
As fiestras estaban abertas e escoitábase as voces dos nenos que xogaban na rúa.
O contrato de traballo ía acompañado dunha lista completa de beneficios e obrigas para ambas as partes.
Estamos mirando.
Roubáchesme o corazón, miña irmá, miña noiva; roubaches o meu corazón con só unha das túas miradas, unha volta dos teus colares.
Que fermosos son os teus amores, miña irmá, miña noiva; os teus amores son mellores que o viño, máis fino que outros aromas é o cheiro dos teus perfumes.
Os teus beizos corren favos de mel, oh miña noiva, tes leite e mel debaixo da lingua, e o perfume das túas roupas é como o aroma do Líbano.
Que entre o meu amado no seu xardín e coma o froito das súas árbores.
Xa cheguei ao meu xardín, miña irmá, miña noiva; recollín a miña mirra e o meu bálsamo, comín o meu panal, bebín o meu viño e o meu leite.
Os panais do cortizo están cheos de mel.
Comed e bebede, compañeiros, emborrachade, meus queridos amigos!
Algunha vez cambiaches o teu nome? "Non, e ti?"
A lingua é un medio de comunicación entre as persoas.
Durmín, pero o meu corazón vixía. Velaí, escoito o meu amado chamar á miña porta: "Abre, miña irmá, miña amada, miña pomba impecable! A miña cabeza está orballada, o meu cabelo está empapado de relento".
Xa me quitei a túnica, e voume poñer de novo? Xa lavei os pés, e vounos a ensuciar de novo?