Tatoeba sentences — language code: epo
Io, kion mi ne plu manĝis post mia infanaĝo estas "tartra kaĉo".
Oni aĉetis tartron en apoteko, metis ĝin en akvon kaj densigis per faruno. Ankaŭ tio estis bongustaĵo.
Post la supo ne venis paŭzo, ĉar tuj sekvis laŭte el la granda kuirejo: "Atentu, ĝi estas varmega!"
La terpompoto venis sur sian feraĵeton meze de la tablo.
La granda aluminia poto ĝisrande plena je vaporantaj terpomoj el propra rikolto tie defiis nian atakon.
Tiuj memrikoltitaj terpomoj estis ja tiom pli bongustaj ol tiuj, kiujn ni devis aĉeti ĉe la fino de la sezono.
Sed eĉ tiam ni ankoraŭ kontentis, ĉar jam post kelkaj semajnoj manĝeblos la fruaj terpomoj de "Buzemonto".
Pro la tiea alsuda orientiĝo sur la flankoj de la monteto la terpomoj tie ĉiujare estis rikolteblaj du aŭ tri semajnojn pli frue ol en nia propra ĝardeno.
Tiam sekvis, el pli malgranda poto, ĉerpo da alloge odorantaj legomoj.
Iuj legomoj kompreneble pli plaĉis al nia gusto ol aliaj; savojbrasiko estis inter la malpli plaĉaj.
Sed supre sur la listo, kredeble ĉe ni ĉiuj, troviĝis fazeoloj, precipe vendrede, kiam sur la menuo estis "fazeoloj kun laktosaŭco" kaj malmolaj ovoj.
Kiam mi nun pensas pri tiuj fazeoloj, mia buŝo ekpleniĝas per salivo.
Ankaŭ dum la vintro ĉiutage estis alia legomo sur la menuo.
Freŝe rikoltita el la ĝardeno tiam precipe estis stufota poreo kaj bongustaj burĝonbrasikoj, sed tiuj plej bone gustis, kiam "frosto pasintis super ili", kiel oni tiam diris.
Ankaŭ la skorzonerojn en blanka saŭco ni tre ŝatis.
Post la skrapado de skorzoneroj panjo ĉiam havis nigrajn manojn dum kelkaj tagoj.
Vintre la karotoj ja estis iom pli sekaj ol dum la somero, sed ili bongustis kun iom da sekigita celerio el la saketo sub la kamenbreto kaj iom da sekigita timiano en la densigita saŭco.
Io, kion ni tiam ankaŭ manĝis, estis cikoria radiko.
La blankradika cikorio estas delikata, sed iom amara. Pro tio oni boligis ĝin dufoje.
La kuirita blankradika cikorio plej bone gustis kun milda butersaŭco.
Tiu legomo aktuale tute mankas sur la tabloj, kvankam ĝi ankoraŭ estas kultivata por fari cikorion por prepari kafon.
La cikoria radiko estas metata en varmetan teron en mallumo. La elkreskaĵo iĝas la ŝatata etioligita cikorio.
Tiujn etioligitajn cikoriojn same kiel asparagon, maloftan kaj multekostan legomon, ni povis aĉeti nur en la butikoj en la urbocentro.
Fazeoloj estis konservataj en salo.
El ceramika ujo en la kelo estis ĉerpataj kelkaj kuleregoj da kaĉo, kiun oni poste metis en kribrilon kaj zorge gargaris sub la pumpilo, ĝis restis nur fazeoloj.
Tiujn oni unue boligis por forigi la plejmultan salon kaj poste boligis ĝis moliĝo en pluvakvo aŭ en putakvo kun iom da natria acida karbonato.
Oni asertis, ke ili tiel fariĝas malpli salaj kaj estos pli baldaŭ pretkuiritaj. Mi tamen trovis ilin ankoraŭ pli ol sufiĉe salaj.
La brasikoj, precipe la ruĝaj, ankaŭ estis rikoltitaj antaŭ la vintro kaj konservataj en la kelo sub seka sablo.
Eblis konservi la brasikojn sub sablo ĝis Pasko.
La tubercelerio ankaŭ estis konservata sub sablo, sed tiun oni destinis precipe por supoj.
Pizojn oni konservis en lina sako, kiu pendis sub la kamenbreto.