Tatoeba sentences — language code: nds
Wi mööt noch den Haken söken.
Deern, kaam rut!
Ik kann den Sack ook nich böhren.
Uns Ledder is intwei.
Wi mööt noch dat Hau kehren un Holt hacken.
Nu steiht he jüst in de Döör un will in de Kark.
Dat seeg leeg ut.
Uns Naver hett sik en Ribb braken.
Ik bün mit de Lüüd dor achtern över de Wisch in ’t Koorn föhrt.
Gah man, de brune Hund deit di nix.
De Lüüd sünd vondaag all buten op ’n Fellen un meiht.
De Buurn harrn fiev Ossen un negen Keih un twölv Schaap vör dat Dörp bröcht, de wullen se verköpen.
Wat sitt dor för lütte Vagels op de Muur?
Dat weer recht von jem!
Dat Woord keem em von Harten.
Sien Broder will sik twee schöne ne’e Hüüs in joon Goorn boon.
Hebbt ji keen Stück witte Seep op mien Disch funnen?
Ik verstah jo nich, ji möt en beten luder snacken.
Woveel Pund Wust un woveel Brood wüllt ji hebben?
Uns Bargen sünd nich so hoog, joon sünd veel höger.
Ji dröfft nich son Kinnerkraam drieven.
Köönt ji nich noch en Ogenblick op uns töven? Denn gaht wi mit jo.
Achter uns Huus staht dree schöne Appelbööm mit rode Appels.
De Snee is disse Nacht liggen bleven, aver vonmorgen is he smulten.
As wi güstern avend na Huus kemen, do legen de annern al in Bedd un weren fast toslapen.
Wi sünd mööd un hebbt Döst.
Man mutt luud schreen, ans versteiht he uns nich.
’Keen hett he denn de ne’e Geschicht vertellt?
He deed so, as harrn se em to ’n Döschen bestellt.
’Keen hett mi mien Korv mit Fleesch stahlen?
Harrst du em kennt! Denn weer dat anners kamen un dat deed beter üm em stahn.
Gah, wees so good un segg dien Süster, se schall de Kleder för joon Moder trech neihn un mit de Böst rein maken.
Du büst noch nich groot noog, üm en Buddel Wien alleen uttodrinken, du musst eerst noch wassen un grötter warrn.
Du hest vondaag an ’n mehrsten lehrt un büst oordig wesen, du dröffst fröher na Huus gahn as de annern.
Mien leev Kind, bliev hier ünnen stahn, de bösen Göös biet di dood.
Dat sünd lege Tieden.
Wo geihst du denn hn? Schöölt wi mitgahn?
Ik slah di glieks mit ’n Kaaplepel üm de Ohren, du Aap.
Ik will dat ook nich mehr wedder doon.
Ik bün sülvs bi de Froo wesen un heff ehr dat seggt, un se seed, se wull dat ook ehr Dochter seggen.
De Fööt doot mi so dull weh, ik glööv, ik heff jem dörlopen.
He itt de Eier jümmer ahn Solt un Peper.
Dat Füür weer to hitt, de Koken sünd ja ünnen ganz swart brennt.
He is vör veer oder söss Weken doodbleven.
De gode ole Mann is mit dat Peerd op dat Ies inbraken un in dat kole Water fullen.
Do Köhlen in ’n Aven, dat de Melk bald dat Kaken anfangt.
In ’n Winter fleegt de drögen Bläder in de Luft rüm.
Dat höört glieks op to sneen,denn warrt dat Weder wedder beter.
Ik warr jo al heimlüchten.
He hett för veer Kinner to sorgen.
Du bruukst nich bet to ’n Enn töven.
Wullt du gahn?
’Keen toeerst kummt, mahlt toeerst.
Du süst so bleek ut.
Nüms kann dit Probleem lösen.
De Temperatur liggt dissen Winter över ’n Dörsnidd.
In ’e School hebbt wi lehrt, dat de Wuddel ut negen dree is.
Beholl dat Wesselgeld.
Ehrlich seggt wull ik lever tohuus blieven as utgahn.
De Disko is leddig.
De Kist is leddig.
De Doos is leddig.
De Kassen is leddig.
De Schachtel is leddig.
Se füll de Ledder dal.