Tatoeba sentences — language code: epo
Kiel estas nomata iu, kiu petas almozojn? - Kiu petas almozojn, tiu estas almozulo.
Kial tiu sinjoro petis almozojn? - Li petis almozojn, ĉar li volis manĝi.
Kial li ne laboris? - Li ne laboris tial, ĉar tiam li ankoraŭ pli volus manĝi.
Kion la knabo lernis en la lernejo? - La knabo lernis deprenadon.
Al kiu scienco apartenas la operacio de deprenado? - Deprenado apartenas al la aritmetiko.
Kial la knabo ne povis diri, kian aĝon lia onklino havas? - Li tion ne povis diri, ĉar tiajn grandajn nombrojn li en la lernejo ankoraŭ ne lernis.
Kion faras Dio, se li donas al ni favoron? - Li sendas nin for el la domo.
Kial sendas nin Dio for el nia domo? - Li sendas nin for, por montri sian mirindan laboron, la belan mondon.
De kie fluas la riveretoj? - La riveretoj fluas de la montoj.
Kiu kantas super ni? - Super ni kantas birdoj.
Al kiu ni fidas? - Ni fidas al Dio.
Ĉu Dio zorgas pri la tuta tero? - Jes, li zorgas pri la tuta tero.
Mi ne estas sana, sed malgraŭ mia malsano mi ankoraŭ hieraŭ laboris.
La radikoj de la planto kreskas sub la tera supraĵo; la trunko kreskas supren.
Ni laboras, kiam estas tago, kaj dormas, kiam estas nokto.
Oro estas pli kara, ol plumbo.
El ĉiuj metaloj, fero estas la plej utila.
Mi faris ĉion, por ke vi estu feliĉa.
La ĉielo aspektis, kvazaŭ ĝi estus balaita.
Mi ne vidas ion, ĉar ĉie estas mallume.
La unuan fojon en mia vivo mi vidis mian patron, ĉiam flegman kaj fortaniman, kun nuba vizaĝo.
Diamanto, tiu virbovo, kun kiu Aleĉjo antaŭ kelkaj monatoj ludis, subite mortis; kial, oni ne sciis.
Eble serpento ĝin mordis, aŭ, kiu scias, ĉu ĝi manĝis ian venenan fungon?
Tio estis ja granda perdo, ĉar Diamanto estis la plej bela besto en nia bieno.
Mi povis paroli al mia patro sen ia ĝeno, kaj tial mi iris al li kaj lin dolĉe demandis.
Kie estas tiu braveco de unu sinjoro, kiun ni tre amas?
Kio fariĝis el tiu braveco de unu sinjoro, kiun ni tre amas?
Ha, mia filino! - li respondis -, eĉ la anĝeloj iafoje malgajiĝas, kaj mi neniel pretendas esti anĝelo...
Kontraŭe - mi protestis -, vi estas anĝelo kaj ĉio por ni.
Vi estas ne nur nia patro, sed ankaŭ konstanta gvidanto.
Vi nun parolis sensencaĵon, mia malsaĝulino.
Kio alia estas patro, ol iu, kiu nin gvidas, instruas, konsolas, kuraĝigas, protektas?
Kio alia estas patro, ol iu, kiu, nenion havante, tamen ĉion donas?
Kio alia estas patro, ol iu, kiu estas nia amiko super ĉiuj amikoj?
Ho!- mi ekkriis -, se tia estas patro, kion do diri pri patrino?
Patrino - difinis la “maljunulo” kun larmoj en la okuloj - estas estulo kvazaŭ supernatura: kion ŝi ne faras, tion neniu alia faras.
Dum li tiel parolis, mia patrino alproksimiĝis de poste kaj surprizis la edzon per kiso.
La larmoj, kiujn mia patro apenaŭ retenis, ekruliĝis, varmegaj kiel fajraj riveroj.
Jen la nubo dissolviĝis per bonfara pluvo.
Kaj nur sur la malproksima horizonto estis ankoraŭ aŭdata, iam kaj iam, la tamburado de la tondro, kiu dum kelka tempo skuis la kvietecon de tiu grandega koro.
Estimata fraŭlino.
Mi legis vian adreson en la revuo “Brazila Esperantisto”, kaj mi volonte korespondados kun vi per ilustritaj poŝtkartoj, ĉar ankaŭ mi estas kolektanto.