Tatoeba sentences — language code: epo
Bonvolu laŭeble plej malbrui, ekirante.
Bonvolu laŭeble plej malbrui, kiam vi ekiros.
Dankon! Ion tiel afablan mi povas aŭdi nur de vi, Tomo!
Nia aŭto difektiĝis meze de la strato.
Neniu kredos je vi, dum vi mem ne kredos je vi.
La framo de la domo devus esti pretigita en unu aŭ du tagoj.
Mi ŝatas aŭdi la balenojn kanti.
Miaj nepoj iras al ĉi tiu lernejo.
Lia poŝtelefono estis malŝaltita.
Al mi ĉiam mankis tempo kaj mono.
Tomo opiniis, ke Manjo jam rehejmiĝis.
Tomo opiniis, ke Manjo jam iris hejmen.
Ĉu vi ne volas iri al Bostono?
Ĉu ĝenus vin veni kun mi?
Kiel vi venas al Milano?
Vi supraĵe ja aspektas alloga, sed sub tio la besteco terurigas min.
Nobelo havas nobelan titolon.
Sufiĉe, dankon.
Jes, sed ne tiom!
Ĉu vi bonvolus atendi, ĝis mi pretos?
La belegaj tagoj, kiujn ni pasigis ĉi tie, restos al ni neforgeseblaj.
Estu via plej bona amiko!
Ĉu iu plia ricevis tiun retpoŝtaĵon?
Mia patrino donacis ĉi tiun floron al mi je pasko antaŭ du jaroj.
Mi ofte helpas al Tomaso kaj Maria fari tion.
Ni devas fari tion pli ofte.
La azeno blekas.
Mi ne plu maltrankviligos vin.
Mi legis ĉiujn tiujn ĉi librojn plurfoje.
Tomo devas hodiaŭ multon fari.
Ĉesu nomi min Tomo! Tio ne estas mia nomo!
Mi restos hejme hodiaŭ kaj legos libron.
Manjo donis al li dek eŭrojn.
Vi ne havas kialon por esti tie ĉi.
La cinikeco de Tom estas neeltenebla!
Tomo revenis kun grandega valizo.
Miaj genepoj iras al ĉi tiu lernejo.
Hieraŭ estis la Tago de la Mondo.
Mi donis ĝin al ili.
Inter tio, kion mi diras, kaj tio, kion vi komprenas, povas troviĝi mondoj.
Vi devus viziti tiun ĉi muzeon.
Tomo ne surhavas novan ĉapelon.
Tomo verŝajne estos hejme baldaŭ.
Tomo diris, ke Manjo estas la sola, kiu alvenis ĉi tie ĝustatempe.
Vi ĉiam havos tegmenton super via kapo.
Ĝi vibras.
Ĉu vi ne ĝojas, ke mi havas laboron?
La knabino estis graveda, antaŭ ol la pastro povis diri „amen”.
Ĉu mi povas ŝalti lumon?
Tomo vekis la infanojn kaj diris al ili ke estas la tempo por matenmanĝi.
Fumado estas malpermesata en ĉiuj partoj de la restoracio.
Tiam, subite, ekposedas min neaŭdita teruro en tiu nokto.
Kiam, ŝtoniĝinta, mi vidas, tra la brutala vundo, elverŝiĝi la animo de l' maljuna reĝo, al mia menso venas la bildo de alia samaĝa maljunulo al mi tiel kara. Mi pensas pri mia patro, kaj la senhelpa Kreuzo, kaj nia domo eble prirabita, kaj nia fileto, Askanjo, elmetita al tiomaj danĝeroj.
Tio estas tiel horora, ke oni iĝas senparola.
Fumi estas malpermesate en ĉiuj partoj de la restoracio.
Mi rigardas ĉirkaŭen por vidi tion, je kiu mi povas kalkuli. Ĉiuj, senespere, jam forlasis la vivon, ĵetante sin malsupren el la tegmentoj, aŭ transdonante al la flamoj siajn korpojn mutilitajn kaj sen forto.
Mi do restis sola. Mi piediras hejmen, ĉirkaŭrigardante ĉion, kion vidigas la fajregobrilo, kaj jen, kaŝitan en la silenta sanktejo de l' diino Vesto, mi ekvidas tiun filinon de Tindaro.
Detruinte Pergamon, plej timante pro tio esti mortigita de l' trojanoj, kaj ne malpli la punon, kiun ŝi povus ricevi de siaj rasanoj, precipe de l' perfidita edzo, tiu malbenita Erinio, same tiel fatala al Trojo kiel al Grekio, inter la altaroj de l' dioj sin kaŝadis.