Tatoeba sentences — language code: lat
Sed, quæso, quid opus est ut monitor sciat id? nam Deus non offensus est hic. "Age, celabo." "Facies bene."
Sed heus, memento referre par pari. "Meminero."
Quando repetes scholam? "Nescio."
Cur non admones patrem, de ea re?
Quid putas me curare? "Parum admodum, ut credo."
Profecto dicis verum.
Est signum satis, te non amare literas.
Scio legere, scribere, loqui Latine mediocriter, quid opus est mihi tanta scientia? Scio plura quam tres papistici sacerdotes.
O miserum adolescentem! siccine contemnis rem inæstimabilem? "Unde videor miser tibi?"
Amice! feci tibi nullam injuriam; nam quod dixi tibi non est convicium, ne tu accipias in malam partem; sed misereor tui, quod contemnis id quod parit felicitatem.
Lucrum, divitiæ, et voluptas, pariunt felicitatem.
Imo, ista fuerunt exitio multis, tametsi divitiae sunt donum Dei, nec nocent, nisi iis qui abutuntur. Verum est nulla possessio pretiosior quam virtus et cognitio honestarum rerum.
Vis concionari igitur ut video.
Utinam audivisses divinas conciones diligenter.
Hem! obtundis me, nunquid vis?
Ut Deus det tibi bonam mentem. "Fortasse est tibi majus opus ea quam mihi." "Vale."
Miror quid tibi velis, tu es semper fere otiosus, aut garris aut ineptis.
Quid vis faciam? "Stude diligenter."
Bonam laborem fecisti.
Cur mones me istud? "Pro meo amore in te tuaque utilitate."
Mones frustra. "Quid ita?" "Quia animus non est in literis."
Quid velles ergo? "Discere aliquam artem aptam ingenio meo."
Jamne cogitasti quænam ars placeat tibi potissimum? "Jampridem."
Tegmentum meae domi ruber est.
Cur ergo non admones patrem? "Nunquam ausus sum."
Cur non? "Vereor, ne irascatur mihi."
Roga præceptorem ut dicat illi.
Imo, oro te, dic præceptori meis verbis, nam verecundia prohibet me. Facies quod rogo? "Faciam certe, idque libentissime; nam tædet me valde videre te adeo remissum."
O quam gratum feceris mihi.
Sed præceptor vocabit te. "Quid tum? Occasio oblata reddet me audacem ad aperiendam meam mentem libere."
Judicas recte. "Fac tu igitur, memineris tui promissi, deinde renuncia quid ille responderit."
Alioqui essem inutilis nuncius tibi.
Te videbam saltare.
Iterum autumnus est.
Primus sum.
Illa tabulam fecit.
Cubitum eo.
Te videre cras volo.
Thomas non perturbabatur.
Thomas iratus non erat.
Canes et feles mihi placent.
Sincerus es.
Candidus es.
Frater meus in parvo vico habitat.
Filius Thomae sum.
Thomas trepidus est.
Incipe!
Dicite!
Dic!
Scribe!
Scribite!
Poemata scribo.
Dice eum non venire.
Dice eum venio.
Bonam fortunam!
Responde, quaeso.
Gratias tibi, sed nolo.
Minime, gratias.
Birota mea rubra est.
Estne ilud birota tua?
Euge! audivi sororem tuam nupsisse. "Audisti verum."
Quis est maritus ejus? "Quidam civis Lugdunensis, progenitus honestis parentibus."
Estne dives? "Sic habetur, sed tamen meus pater facit haec longe pluris: Primum, quod sit bene moratus adolescens; deinde, quod sit non solum doctissimus, sed etiam amantissimus bonarum literarum; denique, quod sit verus cultor Dei, et summus observator Christianæ religionis."
Verum est.
Thomas linguam gallicam studebat.
Indicem fecit.
Salve, Hanako.
Finis clarus est.
Falsi erant.