Tatoeba sentences — language code: epo
Urĝa okupiĝo malhelpis lin iri al la koncerto.
Ĉi-voje, bonvolu, fraŭlino.
Ŝi havas universitatan diplomon en biologio.
Li priskribis la scenon detale.
Kiu estas via libro, ĉu tiu ĉi aŭ tiu?
Sendube.
Ekde morgaŭ ni povos kune iri al la laboro.
Li neniel povis elpensi, kion li faros.
Ĉu vi foje venos trinki teon ĉe mi?
Panjo kaj paĉjo verŝajne ne koleriĝos.
Neniam plu tuŝu tiun boteleton!
Fakte ŝi trovis ĝin tute ne amuza, sed ŝi diris nenion.
Ili ambaŭ formanĝis sian ĉokoladbriketon ĝis la lasta ereto.
Vi alvenos ĝustatempe, se vi almenaŭ ne maltrafas la trajnon.
Pri tio mi akordas, sed sub unu kondiĉo.
Ne konfuzu deziron kun amo.
Miaj gepatroj ĵus alvenis en la stacidomo.
Mi ja volus skribi centojn da frazoj ĉe Tatoeba, sed mi havas aliajn farendaĵojn.
Sekigita fiŝaĵo ne plaĉas al mi.
Ĉu estis steloj sur la ĉielo?
Lago Toŭada famas pro sia beleco.
Ŝi skribis ion en sia laborĉambro.
La livero okazos en la sekva semajno. La kamelo estas ankoraŭ survoje.
Neniu scias ĉion kaj ĉiu scias ion.
Kat-okuloj oni nomas en la ĉiutaga lingvo la reflektilojn ĉe la spokoj de bicikloj.
Li estis tiel malatenta, ke li ne fermis la pordon.
Ili tiam rigardadis la sunosinkon.
Mi sidas en la redaktejo, fumas cigaron kaj suspektas nenion katastrofan.
Iu frapas ĉe la pordo. Mi eĉ centimetron ne movas min, mi ja estas estaĵo dia en oficejo mia.
Krude mi elbuŝigas: „Envenu!“ Al la vizitanta virino mi donas signon per mano. La gesto signifas: “Eksidu!”
La seĝo estas tre taŭge lokita. Sidante sur ĝi la virino povas rigardi nun al mi aŭ al korbo plena de forĵetitaj manuskriptaj folioj. Kelkaj el ili estas, kun videble alta grado de arta intenso, ĉifitaj je pilketosimilaj formoj.
Mi rigardas la vizitanton. Ŝi estas damo de meza aĝo, tre temperamenta, pli precize dirite: nervozema kaj neniam preta lasi la aeron inter ni sen vibroj de sonondoj.
Antaŭ ol mi povas diri „Bonan tagon, estimata sinjorino, kion vi deziras?“, nu – mi diru eĉ pli, antaŭ ol mi entute povas pensi ion tian, ŝi jam ekas torente elsputi faskon da saĝaĵoj, kiujn ŝi ŝajne jam delonge kolektis kaj sekigis.
Laŭ mia opinio por niaj junaj inoj plej gravas estimi sin mem. Tio ne estas memcentrismo, sinjoro redaktisto, nek arogo. Knabinoj ŝatu sian animon, ĉar ĝi estas hela kaj pura.
Knabinoj ŝatu sian volon, ĉar ĝi estas bona. Ili ŝatu sian korpon, kiu estas valora juvelujo plena de knabinaj virtoj. Knabino, kiu kredas al … – mi rapidas por eluzi trionan sekundon, kiun ĝi probable bezonas por plilongigi la vivon de sia, jam longe ne plu knabina, korpo per sava spiro, mi rapidas do: "Permesu, mi petas …" – sed ŝi ignoras tion kaj daŭrigas akvofale: "aliaj pli multe ol al si mem …"
Knabino, kiu kredas al aliaj pli multe ol al si mem, kiu decidas laŭ fremdaj konsiloj kaj proprajn emociojn preteratentas, ja eĉ hontas pri ili, ne estas knabino tia, kian bezonas nia patrio, nia nacio. Ŝi estas, sinjoro redaktisto, febla herbotigeto, mi ripetas herbotigeto, skuata de centoj da ventoj… – en mia herbo… pardonu cerbo komencis susuri aerblovoj, sed mi ne nombris, ĉu ili formis centon, dum ŝi daŭrigis: "kiuj fine rompos kaj faligos ĝin en marĉon."