Tatoeba sentences — language code: bel
І сапраўды Пацяроб засмяяўся – ды такім дзікім смехам, што Карызна гатоў быў падумаць, ці не звар'яцеў часам непераможны старшыня Сівецкага сельсавета.
Ён хацеў затрымаць яе, але ўбачыў у іскрыстых вачах ціхую просьбу, смутны дакор.
Зараз адкажуць.
Сёння больш сілы ў Раговіча.
Усё дарую, забудуся на ўсё.
Ён рабіў гэта не таму, што былі ў яго якія-небудзь сумненні, няўпэўненасць, не – ён хацеў лішні раз адчуць законную непахісную моц свайго жыццёвага апраўдання.
Тацяна была дома.
Урэшце ўзнялося чырвонае сонца і адразу пасунулася ўгару па цьмянаму небасхілу…
Яны выйшлі на Савецкую вуліцу.
Гэта была ў яго свядомая ці мо несвядомая хітрасць, гэтым ён з першага кроку аднаўляў паміж сабой і Рачкоўскім ніці даўняе блізкасці, каб гарантаваць большую чуласць яго і спагаду да сваіх сучасных нягод.
Гэты, праўда, заўсёды займаў сваю асобную філасофскую пазіцыю і ў вузкапалітычныя справы не блытаўся.
Яна маўчала.
Дык жа хай будзе так: і тое, і другое.
Я вам пакажу!
Беручыся зноў за перапыненую работу, ён увесь гарыць неспакойным агнём энергіі, ён захлынаецца проста ў прагным імкненні давесці неяк, паказаць увачавідкі, што тэхніка зможа Прыроду.
Кулак – зласнейшы эксплуататар яшчэ, ніж сапраўдны пан.
Што гэта, тонкі закід?
Ніхто з галоўных местачковых верхаводаў не з'явіўся.
Перш-наперш – гэта табе, пэўна, вядома – я дачка памешчыка з Віленшчыны.
Неўзабаве знадворку грукнулі дзверы, па кухні разлягліся шумныя мужчынскія крокі, і ў пакой увайшоў муж Марыны Паўлаўны, загадчык сямігодкі Сымон Карызна.
Ён ужо забыўся на Матросаў загад і трымаў у руцэ наган з намерам пусціць яго ў ход, як толькі з'явіцца патрэба і магчымасць.
Лагодны дзядок Цівунчык руплівай, але дрыжачай рукой станавіў метачкі ў сваім спецыяльным рэестры і потым асцярожна, двума пальчыкамі сморгаючы за руку якую-небудзь ашалелую бабу, марна стараўся спацешыць яе: – Гэта ж вы самі, цётачка, пастанавілі.
У зале ўзняўся страшэнны гармідар, які скарыстоўвалі кулацкія паплечнікі, даючы яму патрэбны для іх кірунак.
Хутка яно заблішчэла сваім звычайным ззяннем і пяшчотна прыгрэла зямельку.
Пад старой разложыстай яблыняй была прытульная мясцінка.
Потым ён падсеў да стала і, падпёршы рукамі галаву, доўга сядзеў у мёртвай нерухомасці, слухаючы шчымлівы боль свайго сэрца.
Кожнае слова – загад, кожнае слова – закон.
Да Веры насіў ён усе трывогі свае і выліваў іх там у гарачых бурных навальніцах, знаходзячы сабе ў гэтым жаданае палягчэнне.
Трэба было нешта сказаць, працягнуць гутарку.
Па Мікітаваму твару сама сабой пацягнулася давольная ўсмешка…
А потым здарылася нешта зусім нечаканае, зусім непрадбачанае, – пайшлі такія падзеі, якія за тыдзень перавярнулі ўсё дагары нагамі.
І Вера, ураз расхмурыўшыся, зноў жвава зашчабятала, апавядаючы Стасі пра сівецкія навіны.
Загаласіла баба на ўсю вёску…
Паспрабую яшчэ маткай быць, можа, тут знайду сабе месца, можа, здаволюся хоць на часінку…
Ягоны смех, у якім ён віртуозна злучаў тонкі беспарадны віск з адчайным басовым грукатам, заражаў ужо адной сваёй дзівоснай музыкай, і Карызна мімаволі ўсміхнуўся.
Аб чым вы хочаце гутарыць?
Ды і ўсё навакол маўчыць у нейкім чакаючым напружанні.
Я зараз.
Ці не здалося гэта яму?