Tatoeba sentences — language code: epo
Vi ne povas riproĉi min.
Vi ne povas forlasi min.
Vi ne povas foriri de mi.
Vi ne povas eksiĝi nun.
Vi ne helpas.
Vi estas tiel paranoja!
Ĉu tio plaĉis al vi?
Ĉu tio amuzis vin?
Nun mi embarasiĝas.
Mi ne havas problemon.
Ili embarasiĝas.
Ĉu mi ĝenas vin?
Ĉu vi estas policisto?
Ĉu vi estas policano?
Oni ne devas rompi sian vorton.
Ĉu mi povas revidi vin?
Ĉu mi povas renkonti vin?
Ĝentilhomo ne farus tian agon.
Ŝi havas etan nigran hundon.
Ŝi havas nigran hundidon.
Ĉu ni povas simple rehejmiĝi?
Ni volas voĉdoni.
Venu renkonti ĉiujn!
Ĉu vi malpli pezas?
Ĉu estas elekteblo?
Ĉu eblas elekti?
Ĉu ni bezonas alternativan planon?
Ĉu vi vidas ion ajn?
Ĉu vi fumas cigarojn?
Ne agu kiel surprizito.
Ne montru vin surprizita.
Ne ŝajnigu vin surprizita.
Ne estu naŭza.
Ne estu naŭzaj.
Ne estu malapetitiga.
Li evitis ŝian rigardon.
Li evitis lian rigardon.
Li tro festemas.
Kiel vi trovis nin?
Kiom da tempo ni disponas?
Tomaso nur provis helpi.
Mi ne povas respondi je tio.
Mi ne povas kredi vin.
Mi ne sukcesas kredi vin.
Mi ne povas ŝanĝi tion.
Mi ne rajtas ŝanĝi tion.
Mi ne kapablas ŝanĝi tion.
Mi ne sukcesas ŝanĝi tion.
Mi ne povas fari ion pli.
Mi ne kapablas sola fari tion.
Ili ambaŭ ne aspektis maljunaj.
Bedaŭrinde tio estas vera.
Bedaŭrinde ŝi estas for.
Estas bele revidi vin post tiom da tempo.
Jen via apunto.
Ne enirigu iun ajn en tiun ĉambron ĝis mi alvenos.
Mi estas agrikulturisto.
Mi ne povas fari ĝin hodiaŭ.
Carol havas kapdoloron.
Aĝo? "16."
Tom enspiras la aromon de freŝe falĉita fojno.
Mallumeco estas la foresto de lumo.
Malplaĉis al ŝi paroli la anglan.
Ni enspiras la aromon de freŝe falĉita fojno kaj la memoro en vivoplenaj detaloj desegnas okazaĵojn de kampara infanaĝo.
Ni atendas, ke posttagmeze estos malforta ĝis modera vento el orientaj kaj nordorientaj direktoj.
Detruema hektiko anstataŭas mensan senventecon.
Ĉe senventeco ventoflaga koko facile montras firman karakteron.
La vetero estis senventa.
Regis senventeco.
Regis senventa vetero.
Brosu viajn dentojn!
Magdalena kaj Ania estas el Pollando.
Nur de tempo al tempo senteble sin movis la branĉoj de la arboj, ŝancelitaj de softa spiro de vento alblovanta la spican odoron de freŝe falĉita fojno.
Dum sufiĉe longa tempo ni vadis laŭ virgaj padoj kaj neuzataj veturvojoj, klopodadante trovi antaŭ la malheliĝo finfine asfaltan ŝoseon.
Mi havas vortaron en la mano.
En malproksimo vagadas sur deklivaj herbejoj lamligitaj ĉevaloj, kvankam ankoraŭ ne ĉie oni forportis la fojnon.
Mi devis diri la veron.
Johano dancas kiel sovaĝulo.
Tiu ulo kondukas kiel senbridulo kaj tial kraŝis dufoje en unu jaro.
Ni ne malŝparu la malmultan tempon kiun ni havas.
Ni faru unu foton de ni kune.
La tuta dekstra flanko de la ĉielo estis lumigata de la sinkanta suno.
Ni ne parolu pri Tom ĉi-vespere.
Ni provu kune verki kanton.
Ĉu tiuj valizoj estas viaj?
Ni parolu pri via infanaĝo.
Ni rigardu la flankon pozitivan.
Ĉu ĉi tiu teko estas via?
Ĉu ĉi tiu pasporto estas mia?
Ĉu tiu flugo estas la nia?
Tiu pantalono ĝustas laŭ mia grando.
Ĉu tiu pakaĵo estas via?
Ni parolu pri kio okazis.
Vi ne skribis la numeron de la flugo.
Vi ne skribis la numeron de la pasporto.