Tatoeba sentences — language code: kmr
Tiştên ku em fêr nebûne, em dê ji hev û du bipirsin da ku fêr bibin.
Gotina xweş, mar ji kuna wî derdixe.
Ez hem li dibistanê, hem jî li malê pirtûkên xwe dixwînim.
Dema ku ez dixwînim, tiliyên xwe yan jî pênûsa xwe di ser xêzên xwendinê re nabim.
Bi çavên xwe temaşe dikim û dişopînim.
Xwendinê kite kite nakim.
Hewl didim ku di carekê de hevok bi hevok bixwînim.
Ez û hevalên xwe bi hev re dilîzin.
Ji bo ku em demeke xweş derbas bikin.
Hevalê ku dixwaze beşdarî lîstoka me bibe, em rê jê re vedikin.
Di lîstokê de em cudahiyê naxin di navbera hevalên xwe de.
Di her qadên jiyanê de pîvan hene.
Heger pîvan tune bin, tevlihevî dê çêbibe.
Ji bo çûn û hatineke biewle, hinek pîvanên veguhezînê hene.
Yê ku trafîka bajêr sererast dike, asayîş e.
Ez pir baldar im.
Em tu caran ser rêyên tirimbêlan nalîzin.
Kengî tu rê dibirî?
Herî zêde hûn ji kîjan lîstokê hez dikin?
Hûn kîjan lîstokan bi hevalên xwe re dilîzin?
Hin rojên taybet di salê de hene ku li hemû Cîhanê têne pîrozkirin.
Em hin ji wan rojan nas bikin.
Li Cîhanê zarokeke bi tenê, heger ne kêfxweş be, pêşveçûn û vedîtinên mezin, bêwate ne.
Pêşeroja civakê bi zarokên bitendirust û bi mezinkirina wan a baş ve girêdayî ye.
Her sal di cotmehê de duşema despêkê, weke Roja Zarokên Cîhanî tê pîrozkirin.
Gelek çalakî tên lidarxistin.
Mafên zarokan jî tên bibîrxistin.
Her zarok xwedî mafên jiyanê ye.
Her zarok xwedî mafên perwerdeyê ye.
Heta 18 saliya xwe, wekî zarok lê tê nêrîn.
Her zarok xwedî maf e ku mafên xwe nas bike.
Pêwîst e em mafên xwe nas bikin.
Azadî ji zaroktiyê dest pê dike.
Xewn û xeyalên zarokan her tim azad in.
Yekşema duyem ji heyva gulanê, Cejna Dayîkê ye.
Dayîk, ji bo me heyîneke herî birûmet e.
Dayîkên me, ji bo mezinkirin û perwerdekirina me, tim di nava lêgerînê de ne.
wan ji bo me fedekariyên mezin kirine û dikin.
Em deyndarên dayîkên xwe ne.
Em çi qas ji bo dayîkên xwe bixebitin, nikarin deynên wan li ser xwe rakin.
Ti carî ji gotin û şîretên wê tengezar nabim.
Ez mezin bûm û bejna min dirêj bû.
Êdî kincên xwe, ez bi xwe li xwe dikim.
Li pêjgehê alîkariya dayîk û bavê xwe dikim.
Carnan jî ez diçim ji firoşgehê nan dikirim.
Beriya ku ji malê derkevim û biçim dibistanê, çenteyê xwe amade dikim.
Hemû pirtûk, lênûs û amûrên xwe bi xwe re nabim.
Piştî ez ji dibistanê têm malê, xwarina xwe dixwim û diçim gel hevalên xwe û hinekî dilîzim.
Min ji xwe re bernameyeke heftane amade kiriye.
Li gorî bernameyê, ez xwe amade dikim.
Tu dikarî çi karî bikî?
Dikarim xwarinê çêbikim.
Dikarim henefiyên avê bigirim.
Dikarim tirimbêlê biajom.
Dikarim pirtûk, lênûs û kincên xwe kom bikim.
Rengê çavên mirov nayê guherîn.
Em di nava rojekê de gelek karan dikin.
Heger em bi şev zû ranezin, sibehê em ê nikaribin zû şiyar bibin.
Em di nava rojekê de, çi karî dikin?
Sûdên birêkûpêkiyê, çi ne?
Mirov bi tena serê xwe nikare bijî.
Komjiyîn, fedakarî û alîkariyê dixwaze.
Pêkvejiyan, fedakarî û alîkariyê dixwaze.
Di karê malê de em bi dayîk û bavê xwe re dibin alîkar.
Ez tiştên xwe belav nakim.
Heger odeya rûniştinê belav be, ez wê komî ser hev dikim.
Pêwîst e em bi derdora xwe re jî bibin alîkar.
Fedekarî û parvekirin, taybetiyên mirovên baş in.