Tatoeba sentences — language code: epo
Rigardu tiun ruĝan konstruaĵon.
Ni ne plu havis novaĵojn pri tiu persono post ties foriro al Ameriko.
Tiu knabo scipovas paroli angle.
Tiu knabo estas Tony, ĉu ne?
Ŝi estis tranĉanta kukumojn.
Kiel longa kukumo!
Panjo igis min manĝi karotojn ĉiutage dum mia infaneco.
Oni vendas karotojn en la nutraĵvendejo.
Eble rafanetoj kostas pli ol karotoj.
Io alia, kion Sophie tre deziris, estas havi densegajn brovojn.
Sophie estis frandema.
Ŝia panjo sciis, ke tro multe manĝi malutilas al la sano; tial ŝi malpermesis al Sophie manĝeti inter la manĝoj.
Nun mi estas konfuzita.
Ili estas nur indikoj, ne nepraj reguloj.
La historio havis feliĉan finon.
Kial vi diris tion al mi en la lasta momento? Ni tuj foriros!
Ĉu vi donis kopion de la disko al iu?
Mi asertas al vi, ke vi elektis la plej bonan.
Mi komprenis, ke estas neeble superi lin en la angla.
Ne deĵetu tiujn dokumentojn en la rubujo!
Mi opiniis, ke li estas geniulo pri kemio.
Ne tre bone.
Toĉjo sentas kapdoloron.
La malamo, la abomenindaĵoj, la kalumnio ne mallevis mian animon.
Eble ĉio tio ne estas pli ol perdo da tempo.
Mi estas zorgema homo.
Mi sentas doloron pro multaj aferoj, pro kiuj aliaj sentas nur bedaŭron.
Demandite pri la sekreto de sia longa kaj nekutime harmonia geedzeco mia amikino deklaris: "Tuj je la komenco mia edzo kaj mi konstatis, ke ni povis konsentiĝi pri nenio. Tial do ni neniam provis fari tion."
Sophie havis propran ĉevaleton, kiun ŝia patro donis al ŝi.
Ne permesu, ke iu renkontas vin sen foriri poste pli bona kaj pli feliĉa.
Kiel tiu ĉevaleto, kiu estas kvieta kiel ŝafido, povis mordi vin?
Oni petas sinjoron Dupont. "Kiu petas lin?"
La farmistino ĵus donacis al mi grandan poton da kremo kaj tute freŝan brunan panon.
Ŝi surtabligis tute varman panon kaj grandan vazon plenan de bonega densa kremo.
Ŝi baldaŭ estos kvarjara, diris s-ino de Réan, estas la tempo eklerni labori.
Tiel bonas la kremo kaj la tute varma pano!
Kiam vi venis en la mondon, vi ploris kaj ĉirkaŭe ĉiuj ĝojis. Vivu tiel, ke, kiam vi forlasos la mondon, ĉiuj ploros kaj nur vi ridetos.
Ve! kiel grandegan panpecon vi manĝis! Mi timas, timegas, ke vi malsanas.
Kio okazas, Sophie? ŝi diris maltrankvile; ĉu vi malsanas?
Iun tagon Sophie promenis kun sia kuzo Paul en la kverkarbareto tute proksima al la kastelo; ili ambaŭ serĉis glanojn por fari el ili korbojn, lignoŝuojn, boatojn.
Ni lernis multon en la lernejo.
Subite Sophie sentis glanon fali sur ŝian dorson; dum ŝi kliniĝis por preni ĝin, alia glano falis sur ŝian orelpinton.
Paul, Paul, ŝi diris, venu do vidi tiujn glanojn, kiuj falis sur min: ili estas ronĝitaj.
Sophie rigardis supren kaj vidis belan sciureton kun belega vosto plumece levita.
Kion ni faros pri tiu besto? ŝi diris. Ĝi mordos nin kaj faros al ni neelteneblan bruon.
Ha! Ha! Ha! ebria sciuro! tio ja estos komika.
Sophie etendis la manon por kapti ĝin: tuj kiam ŝi prenontis ĝin, la sciuro mordis ŝian fingron.
Sophie rimarkis apud la vojon amason da fruktoplenaj fragujoj.
Estu vi mem.
La lupo sentante la mordojn de la hundoj, maltenis Sophion kaj terure ekbatalis kun ili.
La postan tagon s-ino de Réan donis al Paul kompletan zuavan uniformon.