Tatoeba sentences — language code: epo
El la restaĵo de la kazeaĵo panjo metis iom sur ĉiun triangulon.
La randoj estis ŝmirataj per iom da ovblankaĵo kaj bone kunpremataj.
Por tiuj pastaj paketoj estis sufiĉa loko apud la tortoj en la forno.
Tiuj varmegaj bovopiedoj estis metataj en la ŝrankon en la kelo por malvarmiĝi dum unu horo.
Kaj tiu atenda horo daŭris... daŭradis.
Dume ni atendis... atendadis.
Kiam ĉio estos enordigita, ni finfine rajtos gustumi la bakaĵojn.
Horo ja povas daŭri longege!
La laŭnormaj kazetortoj estis metataj en la ŝrankon por malvarmiĝi.
Finfine! Ankoraŭ varmetaj, la bovopiedoj estis jam tiel bongustaj kaj antaŭgustumo de la vera kermesa deserto.
Ankaŭ la deserto "rekuperita pano" aŭ "malperdita pano" plurfoje aperis sur la menuo.
Kiam restis duona pano, kiu riskis elsekiĝi, panjo faris el ĝi "malperditan panon".
Mi ricevis parkadan punavizon.
Sed panjo ne sekvis la kutiman recepton.
La pano estis rompata kaj metata en poton.
Oni aldonis lakton kaj sukeron kaj miksis kun iom da butero en kaĉecan paston.
En la plej granda ceramika bakmuldo ĝi estis metata en la bakfornon.
Por fari "malperditan panon", panjo plej ofte uzis la gasfornon.
Tomo havas grandan amason da nepagitajn parkadpunavizojn.
Kiam la "malperdita pano" surtabliĝis, malvarma kaj malavare priŝutita per bruna sukero, ĝi baldaŭ malaperis en la stomakojn de la knaboj.
Honeste dirate, mi tre ŝatis ĝin, pli ol rizaĵon.
Meze de novembro oni tradicie bakis vaflojn.
La vaflilo kun ties fajrkovrilo prenita de sub la kamenbreto kaj jam ŝmirita per peceto da freŝa lardo estis metata sur la rando de la kuireja hejtilo por jam ekvarmiĝi.
Paĉjo devis aĉeti kvanton por du cendoj da gisto ĉe la bakisto.
Jam estis kontrolite, ĉu restis sufiĉe da faruno en la hejmo, kaj da ovoj kaj da sukero. Kaj ek!
La gisto estis metata en iom da varmeta akvo.
En la plej granda poto, se mi bone memoras, estis la aluminia supujo, oni metis la farunon, la lakton kaj la sukeron.
La cetero estis miksata kun paketo da vanila sukero.
La ovblankaĵo estis batŝaŭmigata, tio estis tasko por nia patro.
Ĉio estis bone kirlata kaj, kovrita de mantuko, metata sur la malfermita pordeto de la kuireja hejtilo.
De tempo al tempo oni kontrolis, ĉu la pasto jam sufiĉe fermentis, kaj finfine jes!
Sur la truo de la nun varmega hejtilo oni ŝovis la vaflilon kun ĝia nigra ringo.
Post iom da atendo oni malfermis la vaflilon kaj frotis la surforkan lardopeceton sur ĝin. Jes! Ĝi siblis.
Kulerego da pasto estis verŝata sur la varmegan vaflilon, kiun oni tuj devis fermi kaj turni.
Onjo Linjo kutimis diri, ke oni tiam citu tri "patroniajn", antaŭ ol malfermi ĝin.
La unuan vaflon ricevis nia hundo.
Jam la dua kulero da pasto estis surverŝata, kaj ni denove atendis, ĝis ĉi-foje perfekta orebruna vaflo aperis.
La dolĉa vafla odoro disvastiĝis tra la kuirejo.
Sur la malgranda tablo, kiu estis alŝovita por surmeti la vaflojn, ankaŭ alvenis la buterujo apud la kradeto, sur kiun oni demetis la vaflojn.
Kaj intertempe la vaflobakado daŭradis.
La unue bakitaj vafloj, nun jam sufiĉe malvarmiĝintaj, estis priŝmirataj per butero kaj priŝutataj per blanka sukerpulvoro.
Komence ĉiu ricevis duonan vaflon.