Tatoeba sentences — language code: epo
Ŝi manĝis de ĉiu telereto iom da legomoj kaj iom da pano kaj trinkis el ĉiu glaso guton da vino, ĉar ŝi ne volis forpreni ĉion de unu.
Sed neniu el tiuj sep litoj taŭgis; unu estis tro longa, alia tro mallonga.
Ne eliĝis spiro el ŝia buŝo; ŝi estis senviva.
Ili venigis vitran ĉerkon, en kiu oni povis vidi ŝin de ĉiuj flankoj.
La nanoj skribis ŝian nomon per oraj literoj.
La ĉerkon ili metis sur monton kaj unu el ili ĉiam restis tie kaj gardis ĝin.
Bestoj venis kaj priploris Neĝulinon; strigo, poste korvo, fine kolombo.
Noktomeze la dormo fermis al la junulo la okulojn.
En la sekva nokto staris garde la dua filo, sed li ne pli bone sukcesis: kiam sonoris la dekdua horo, li ekdormis, kaj matene mankis unu pomo.
En la lumo de la luno li vidis flugantan birdon, kies ora plumaro brile radiis.
Ĝuste kiam la birdo deŝiris pomon, la knabo sendis sagon al la besto.
La birdo forflugis, sed la sago trafis la plumaron, kaj ora plumo falis teren.
La junulo prenis la oran plumon, alportis ĝin matene al la reĝo kaj rakontis, kion li vidis nokte.
Ĉiu certigis, ke tia plumo valoras pli multe ol la tuta reĝolando.
La plej aĝa filo ekiris serĉi la oran birdon.
Mia patro ne vere favoras nian geedziĝon, ĉar John ankoraŭ ne havas laboron.
Mia patro revenos komence de la venonta semajno.
Li fidis al sia saĝo kaj estis certa, ke li trovos la birdon.
Post iom da tempo li vidis vulpon.
La princo levis la pafilon kaj celis.
Antaŭ ĉio konduku la princinon al la reĝo, kiu sendis vin en la oran kastelon.
Granda ĝojo ekregos tie, oni volonte donos al vi la oran ĉevalon.
Kiam oni la ĉevalon alkondukos, tuj saltu sur ĝin!
Etendu al ĉiuj manon por adiaŭo, laste al la princino.
Kiam vi tenos la manon de la princino, surtiru ŝin rapide sur la selon kaj forgalopu!
Neniu kaptos vin, ĉar la ĉevalo kuros pli rapide ol la vento.
Paĉjo diris, ke li venontjare estos promociata je sekciestro.
Rajdu sur la ora ĉevalo en la kastelan korton!
Patro vivitenas sian familion.
La vulpo diris: "Se vi ne volas tion fari, mi devas forlasi vin. Sed antaŭ la foriro, mi donos al vi bonan konsilon. Gardu vin kontraŭ du aferoj: ne aĉetu viandon de la pendigilo kaj ne eksidu sur rando de puto!"
La vulpo diris: "Nun vi devas rekompenci mian helpon." – "Kion vi postulas?" demandis la junulo. "Kiam ni venos en tiun arbaron, mortpafu min kaj detranĉu miajn piedojn kaj mian kapon!" – "Tio estus bela dankemo", diris la reĝa filo, "tion mi faros por nenio en la mondo."
Mi neniam sentis inklinon sidi sur rando de puto.
Sen longaj konsideroj la princo pagis por ili kaj do ili ĉiuj kune forveturis.
Ili venis en la arbaron, en kiu ili iam renkontis la vulpon.
Ni ripozu iom ĉe la puto, ni trinku kaj manĝu!
Dum la interparolado li forgesis la averton, kaj eksidis sur la rando de la puto.
La fratoj enpuŝis lin en la puton, prenis la princinon, la ĉevalon kaj la birdon kaj ekiris hejmen.
Jen ni akiris ne nur la oran birdon, ili diris, "sed ankaŭ la oran ĉevalon kaj la virgulinon el la ora kastelo."
Sed la ĉevalo ne volis manĝi, la birdo ne kantis, kaj la knabino sidis kaj ploris.
La puto estis feliĉe senakva kaj la junulo falis sendifekta sur molan muskon, sed ne povis eliri.