Tatoeba sentences — language code: bel
І было так цёпла, так светла…
І гэта жыццё ўсёй сілай сваёй змагалася з смерцю.
Ён забываўся на змору, прынамсі, стараўся забыцца.
Душу ахапляла моцнае, пякучае жаданне хутчэй выбрацца з гэтага страшэннага лесу.
Добра ўсё-ткі, што я так сказала…
Адно дрэнна, што ні разу не падумаў вось аб гэтым, не пашукаў адказу на запытанне, якое цяпер так непакоіць старое нутро.
Гэта сталася для яго зусім нечакана, бо ніколі дасюль не было ў іх аб гэтым гутаркі.
Звонкі размашысты гук праніка канчаткова разбадзёрыў Галенку, узнёс яе ў нейкай, але дужа вострай радасці.
Бліскучыя вочы ўбраліся тонкай сеткай прыветных маршчынак, працялі гарэзным агеньчыкам.
Працяты раптам трывогай, Уладзік узняў галаву і зірнуў у той бок, адкуль ляцелі знаёмыя гукі.
Трэба ўсё павярнуць на інакшы лад.
Што яму трэба было на гэтых бабскіх сходах?
А хто яго ведае!
Там Гарнова спынілася, зморана апусцілася на мохам засланы дол.
Хіба ён не малады?
Ідучы па мястэчку, ён, мабыць, упершыню за ўвесь час свайго сівецкага дабрабыту забыўся трымаць знадворную станавітасць; ён сігаў шпаркімі нервовымі крокамі, выцягнуўшы наперад худую сваю жылаватую шыю.
Віктару ж гэта каштавала цэлае вельмі датклівае сцэны з Аўгінькай, якая, аднак, скончылася для яго зусім неспадзяванай радасцю.
Я ж цябе выгадаваў, я ж цябе вырасціў.
Калі гняце старога Жвіроўскага страх, калі шчыміць у сэрцы трывога за сына, ён пачынае маліцца.
Яна і цяпер жыве тут – з яе выйшла грубая, звяглівая баба.
Тацяна парыўчатым рухам рукі адказала на яго поціск.
Больш разгону, больш сілы!
Мо гэта натуральна, мо так і павінна быць?
Расчыніліся дзверы, матнуўся пасмай шырокай сноп свету, расплыўся ў макроцці.
Яна часта хадзіла ў яго каморку і перашкаджала яму працаваць.
Яроцкі зусім раззлаваўся.
Чаго ў іх толькі няма там!
Я з жахам прыслухоўваўся, як расце гэты гуд, як набліжаецца.
І, як кожнаму чалавеку, Зеленюку захацелася, каб да гэтае яго новае і глыбокае непрыемнасці цёплым дотыкам дакранулася мяккая, ласкавая рука.
Тацяна спакойна паківала галавой.
Ён мусіць першы ў раёне скончыць суцэльную калектывізацыю свайго сельсавета.
Ён так і хацеў падысці проста да гаспадара, узяць адпаведны моманту тон – строгі, вядома, нават суровы, але не звяглівы, не злосны – і выкласці слова па слове ўсю сутнасць справы.
Яна рэзка абярнулася да яго і зірнула проста ў твар яму доўгім уедлівым поглядам.
Суседзі ў кватэрах сваіх, чаго ім бадзяцца тут.
Ён упэўнены, што сястра гаворыць усё гэта, каб заспакоіць яго, каб пагадзіць яго з тым, што адбылося.
Ён хацеў выкласці ўсё сваім дзеткам.
Заснула Марылька ліхаманкавым сном, затрызніла ў гарачцы…
А сёння ў мяне ёсць трохі часу, дык, калі дазволіце, я пазнаёмлюся крыху з вашымі кнігамі…
Але ён не драмаў.
Дый не толькі Мікіта, а блізка што ўсе добрыя людзі не надта любілі з ім дзела мець.
Яна павінна гэта зрабіць, гэта яе абавязак.
Гануля таксама іграла на сцэне.
Ліхаманкава запрацавалі старыя мазгі, завіхрыліся думкі калаўротам пярэстым.
Віктар не ўправіўся яшчэ скончыць свае прамовы, як да яго падышла Аўгінька.
Хто яшчэ хоча слова?
Ахрэм нешта поркаўся на паліцы, марудзіў.
Я разумею, што так нядобра…
Калісь мы не зналі, якая прорва нас дзеліць.