Tatoeba sentences — language code: epo
Ekzemple: por esprimi direkton, ni aldonas al la vorto la finon “n”; sekve: tie (= en tiu loko), tien (= al tiu loko); tiel same ni ankaŭ diras: “la birdo flugis en la ĝardenon, sur la tablon”, kaj la vortoj “ĝardenon”, “tablon” staras tie ĉi en akuzativo ne ĉar la prepozicioj “en” kaj “sur” tion ĉi postulas, sed nur ĉar ni volis esprimi direkton, t. e. montri, ke la birdo sin ne trovis antaŭe en la ĝardeno aŭ sur la tablo kaj tie flugis, sed ke ĝi de alia loko flugis al la ĝardeno, al la tablo (ni volas montri, ke la ĝardeno kaj tablo ne estis la loko de la flugado, sed nur la celo de la flugado); en tiaj okazoj ni uzus la finiĝon “n” tute egale, ĉu ia prepozicio starus aŭ ne.
Ili estas belaj.
Ĝi estas hundo.
Antono ŝajnas infano.
Jozefo fariĝis kapitano.
Li kuŝas malsana.
Mi trovis la vinon acida.
Ne nomu lin majstro.
Oni ne povas konsideri neekzistantaj tiujn faktojn.
Se ni bezonas uzi prepozicion, kaj la senco ne montras al ni, kian prepozicion uzi, tiam ni povas uzi la komunan prepozicion "je".
Sed estas bone uzadi la vorton "je" kiel eble plej malofte.
Anstataŭ la vorto "je" ni povas ankaŭ uzi akuzativon sen prepozicio.
Je la lasta fojo mi vidis lin ĉe vi.
La lastan fojon mi vidis lin ĉe vi.
Mi veturis dum du tagoj kaj unu nokto.
Ekzemple, ni povas diri "obei al la patro" kaj "obei la patron" (anstataŭ "obei je la patro").
Sed ni ne uzas la akuzativon tiam, kiam la klareco de la senco tion ĉi malpermesas; ekzemple: ni povas diri "pardoni al la malamiko" kaj "pardoni la malamikon", sed ni devas diri ĉiam "pardoni al la malamiko lian kulpon".
Se ni aldonas al ili la literon "k", ni ricevas vortojn demandajn aŭ rilatajn.
Se ni aldonas la literon "t", ni ricevas vortojn montrajn.
Aldonante la literon "ĉ", ni ricevas vortojn komunajn.
Aldonante la prefikson "nen", ni ricevas vortojn neajn.
Aldonante al la vortoj montraj la vorton "ĉi", ni ricevas montron pli proksiman; ekzemple: tiu (pli malproksima), tiu ĉi (aŭ ĉi tiu) (pli proksima); tie (malproksime), tie ĉi aŭ ĉi tie (proksime).
Aldonante al la vortoj demandaj la vorton "ajn", ni ricevas vortojn sendiferencajn.
Ekster tio el la diritaj vortoj ni povas ankoraŭ fari aliajn vortojn, per helpo de gramatikaj finiĝoj kaj aliaj vortoj (sufiksoj); ekzemple : tiama, ĉiama, kioma, tiea, ĉi-tiea, tieulo, tiamulo k. t. p. (= kaj tiel plu).
Li laboras ĉiujn tagojn.
Li laboras ĉiutage.
Mi petis, ke li ne parolu laŭtre.
Li aĉetis kare tiun libron.
Li vendis malkare tiun libron.
Tiu domo ankoraŭ staras.
Domo starinta.
Homo faranta domon.
Homo farinta domon.
Homo faronta domon.
Domo farata de homo.
Domo farita de homo.
Domo farota de homo.
Kia granda brulo!
Da post ia vorto montras, ke tiu ĉi vorto havas signifon de mezuro.
En unu tago, kiam ŝi estis apud la fonto...
Ŝi vidis unu sinjorinon.
Li rememoris la legendon, kiel unu fojon, kiam ŝi venis kun plena korbo...
Li unu fojon verŝis al mi botelon da vino sur la kapon.
Kaj jen unu fojon mi venas hejmen kaj mi vidas...
En la granda salono de sia domo sidis unu fojon Rabbi Abraham.
La regado de unuj gentoj super aliaj estas restaĵo el antikva tempo.
Unuj objektoj venis en unujn manojn, aliaj en aliajn manojn.