Tatoeba sentences — language code: epo
La patrino rekomendis: "Parolu kun li!"
Se mi ne povos dumtage, mi renkontos lin nokte.
Mirinde estas, kiom fora tragedio estas, kiam ĝi ne afliktas nin persone.
Mirinde, kiom fora estas katastrofo, kiam ĝi ne koncernas nin mem.
Sur la ŝipo estas 48 maristoj.
Dek du maristoj staras sur la ferdeko rigardante sopire al la bordo.
Tom vizitis Mary en Boston.
Tom vizitis Marian en Bostono.
Ne troŝarĝu la ĉevalon.
Tiu estas speco de laboro, kiu postulas pli altan nivelon de fokusiĝo.
Neglektiĝas la plej bona ĉevalo de la stalo.
Sincere, li ne plaĉas al mi.
Rostita kolombeto ne flugas al buŝeto.
Mi senspiriĝas.
Kiu respondecas pri la alta senlaboreco?
Ĉu vi kutimas havi teon kiel matenmanĝon?
Totoro amikiĝas kun ĉiu.
Ĉu vi kredas je kristanismo?
La stalo estas tuj malantaŭ la bieno.
Jen ŝia libro.
Ŝi tiel aktivas kiel ŝi aspektas.
Mi trovas fremdajn lingvojn interesaj.
Li instruas manlertecon en la lernejo.
Mi demandis lin kien li iris.
La boaton enpenetris akvo kaj ĝi preskaŭ renversiĝis.
Iu kriis mian nomon en la malhelo.
Ĉiu lakto estis disverŝiĝita.
Ambaŭ opinioj havas avantaĝojn kaj malavantaĝojn, do mi ne tuj decidos kiujn subteni.
Georĝo estis nia skipestro.
Li estas varmkora homo.
Ĉu li daŭre havas tro altan korptemperaturon?
Post la ŝtormo la vojo estis blokita de renversitaj arboj.
Sen ŝia konsilo li estus malsukcesinta.
Mi serĉiros lin je la 5a.
Sen akvo la soldatoj mortintus.
Mia filo iris al Londono, kie mi naskiĝis.
Pli bone atentu vian monon poste.
Hajko estas tipo de poemo.
Ne manĝu la flavan neĝon.
Morgaŭ la homoj havos aliajn ideojn.
Li certigas, ke li diras la veron.
Ŝi malŝaltis la lumon, antaŭ ol enlitiĝi.
Ili estas miaj malnovaj amikoj.
La mono malaperis.
Post la semaforo turnu dekstren.
La semaforo fariĝis ruĝa.
Mi banas min ĉiutage.
En la lasta jaro vi estis en la dua klaso de la meza lernejo, ĉu ne?
En tempo jam longe pasinta, en kiu sorĉoj ankoraŭ efikis, vivis reĝo.
Ĉiuj filinoj de la reĝo estis belaj.
La plej juna filino estis speciale bela.
Ŝi estis pli bela ol ĉiuj aliaj.
Ŝi estis tiel bela, ke eĉ la suno, kiu ja vidis jam multon, miris, kiam ajn ĝi albrilis ŝian vizaĝon.
Proksime de la reĝa kastelo kreskis granda, malhela arbaro.
Ĉu vi scias, kiu pentris tiun bildon?
En la arbaro sub maljuna tilio estis puto.
Kiam estis tre varma tago, la princino iris en la arbaron kaj eksidis sur la rando de la puto.
La ŝtona rando de tiu puto estis agrable friska.
Ŝia sola zorgo estas la sekureco de ŝiaj infanoj.
La princino ŝatis sidi sur la masonita putorando kaj se ŝi enuis, ŝi prenis oran globon, ĵetis ĝin supren kaj kaptis ĝin. Tiu globo estis ŝia plej amata ludilo.
Ni kriigis lin.
Ni kaŭzis ke li kriis.
Foje la ora globo falis ne en la etenditan manon de la reĝa filino.
Kiun do mi prenu?
La valora globo falis preter la mano de la reĝidino kaj trafis — pum — la putorandon kaj falis plu — plaŭ — rekte en la akvon.
La knabino sekvis la oran globon per la okuloj, sed ĝi malaperis en la profundo de la puto.
La puto estis tiel profunda, ke oni ne povis vidi la fundon.
Nun ekploris la reĝidino.
Ŝi ploris pli kaj pli laŭte.
Ŝajnis, ke ŝi tute ne povas trankviliĝi.