Tatoeba sentences — language code: epo
La homoj timas la militon. Bedaŭrinde ne ĉiuj. Kelkaj praktikas ĝin. Kaj ne nur la superuloj.
La nova formulo en la fiziko priskribas la homojn kiel paradoksajn estaĵojn, kiuj havas du komplementajn aspektojn. Ili povas montri neŭtonajn propraĵojn de objektoj kaj ankaŭ senfinajn kampojn de konscio.
Tomo kaj Manjo estis la herooj de mia infanaĝo.
Maria disponas konvenan citaĵon el la klasika literaturo por ĉiu imagebla situacio de la vivo.
Fojfoje oni diras, ke praktika prudento estas praktikata tre malofte.
Estas urĝa bezono de radikala revizio de niaj aktualaj konceptoj de la naturo de la konscio kaj ĝia rilato al la materio kaj la cerbo.
La vazo, kiu dispeciĝis, apartenis al mia patrino.
Kiom da fratinoj ili havas?
La vazo, kiun li dispecigis, apartenas al mia onklino.
La elcentaĵo de la homoj, kiuj ĉe sia laboro fartas malagrable, estas granda.
Estus pli bone, se ni dirus al ŝi la veron.
Laŭ mi vi nun nur provas krei problemojn.
Laŭ mia percepto via sola celo estas kreo de problemoj.
Virino transiris kastelan ĉirkaŭfosaĵon por elliberigi forlasitan maljunan hundon.
Mi rampis surventre.
Mi rampis kiel foko.
Mi prenis mian fusilon kaj rampis surventre al la bordo de la rivero.
La vento blovis kelkajn neĝerojn tra la malfermita fenestro kaj la ĉambron plenigis glacie malvarma aero.
Mi scias, ke vi estas parto de mi, kaj mi parto de vi, ĉar ni ĉiuj estas aspektoj de la sama malfinia konscio, kiun ni nomas Dio kaj Kreo.
Maria estis konfuzita kaj kolera. Ŝiaj nukaj haretoj hirtiĝis.
Kion Tomo malgraŭ plena streĉo de siaj korpaj fortoj ne sukcesis fari, tio por Maria, danke al ŝia supera mensa potenco, estis facila.
Vi prenu la monon!
Konscio estas nefinia kaj supera realaĵo.
Maria ne sciis, kion opinii pri tiu afero.
Li sentis elreviĝon kaj ankoraŭ ne volis foriri.
Liaj manoj estis rigidaj pro frosto.
Lia rigardo estis rigida pro teruro.
Mi povas gardi min mem.
Mi povas gardi min mem, ŝi diris kaj montris al mi sian pistolon.
Mi povas gardi min mem, ŝi diris, montrante al mi sian pistolon.
En ĉi momento vi denove proksimas al mi.
Hodiaŭ estas kristnaska vespero por pomadorantoj.
Kiu favora vento vin blovis al ni?
Mi deziras helpi al ŝi, sed mi ne scias kiel.
Tempo ne estas absoluta realo sed aspekto de nia konscio.
Se mi enuigas vin, sciigu min!
Ĉu vi ankoraŭ sentas dolorojn? — "Sufiĉe." — "Tion mi vere tre bedaŭras."
Dankon! Mi deziras nenion.
Ĉu vi ŝatas tiun donacon? — "Jes, ĝi estas mirenda! Vi devas nur ankoraŭ diri, kion mi faru per ĝi."
Kaj kion kostis ĉi amuzaĵo?
Mi havas severan doloron ĉi tie.
Mi ne estis preparita.
Tiuj du certe devas multon rakonti unu al la alia.
La du amikoj entuziasmadas pro komunaj memoroj.
Tio melankoliigas min.
Tio estas io tute speciala.
Ni devas provi fari tion mildamaniere.
Mi perdis mian memoron.
Dio ne estas limigita estulo, kiu sidiĝas sola sur ora trono en la nuboj. Dio estas pura konscio kaj estas ene de ĉio. Komprenante tiun veron, lernu akcepti kaj ami ĉiujn egale.
Ni devas reveni al la originoj.
Estimata sinjoro ministro, mi ne rekonis vin.
Ĉu vi kredas vian krudan tonon konvena?
Ĉu vi opinias, ke via kruda tono estas konvena?