Tatoeba sentences — language code: epo
Dum longa flugo oni de tempo al tempo ekstaru por streĉi la krurojn.
Ĉion, kion Tomo faris, Manjo kritikis.
La instruisto parolu laŭte kaj klare. La vortojn akompanu taŭgaj gestoj.
Ĉi ĉio estas terura eraro.
Tomo tre interesiĝas pri aŭstraliaj historioj.
Aŭstraliaj historioj tre interesas Tomon.
Mi kredas, ke Tomo kredemas.
Sinjoro, elaŭdu min!
Ĉu vi ne memoras?
Ne malŝparu tro da tempo!
Tomo neniam konfesos, ke li eraras, eĉ sciante, ke estas tiel.
La temo de mia prelego estas spertoj pri dulingva edukado en familio.
Tomo scipovas paroli france.
Kiu iniciatis tion?
Tamen la diferenco inter lingvo natura kaj lingvo artefarita konsistas en tio, ke, dum en la unua oni devas uzi nur tiujn formojn, kiujn uzas bonaj verkistoj, kaj uzado de formo pli logika estas malpermesata, — en lingvo artefarita ĉiu havas la rajton uzi formon pli logikan, kvankam neniu ĝis nun ĝin uzis, kaj li povas esti konvinkita, ke se lia formo estas efektive bona, ĝi baldaŭ trovos multajn imitantojn kaj iom post iom elpuŝos la malpli logikan, kvankam ĝis nun pli uzatan formon malnovan.
De 1900 al 1905 Esperanto progresis pli rapide. En dek du landoj fondiĝis grupoj kaj gazetoj. En Francujo gravaj societoj ĝin subtenis.
Aliĝis jam konataj scienculoj. La movado iĝis vasta. Tiam estis kunvokita en Boulogne-sur-Mer la unua kongreso de la Esperantistoj.
Kun stranga timemo Zamenhof atendis tiun horon. Unue li hezitis, ĉu li eĉ veturos tien. Vojaĝo kaj elspezo estus grandaj.
Ankaŭ neniam li eliris mem publike. Li ne sciis paroladi. Li timis la rigardojn de tiom da vizaĝoj novaj, nekonataj. Li sin ĝenis.
Fine li decidis tamen iri. Fidele demokrate, li submetiĝis al la deziro de la Esperantistaro.
Iom tremante, li preparis legotan paroladon. Al samideanoj li ja diros la fundon de sia penso. Li klarigos la plej altan celon de la afero komuna.
Tie la vosto svingas la hundon.
Tom volas scii, kie vi kaŝis la ŝlosilon.
Sinjoro Brown estas nia instruisto de angla lingvo.
Li pezas ĉirkaŭ 300 funtojn.
Mi ne volas ŝian monon.
Mi ne volas lian monon.
La plej granda malfacilaĵo el ĉiuj estas la nevolo.
Mi ne volas vian monon.
Mi lacas pro la horŝoviĝo.
Mi nur scivolis.
Ŝi provis pruvi sian pravon.
Kiel plaĉus semajnfina ekskurso al Berlino? — "Ekskurso ja bonus, sed mi preferus iri aliloken."
Ĉu varmas aŭ malvarmas, ŝi neniam eliras sen sia ŝalo.
Ne zorgu pri ŝi!
Miaj piedoj ne tiel malpuras, kiel viaj! — "Oni ankaŭ ne povas nomi ilin puraj!"
Tomo ne povis aŭdi la virkokon bleki.
Tomo ne scias, kial Manjo forlasis la liceon.
Mi bezonas dormigajn pilolojn.
Mi supozas, ke vi ja ne manĝos kun ni.
Se vi volas kvaliton, vi pagu por ĝi.
La plumo estas la plej potenca instrumento de la komuna homo.
Ĉu veras, ke vi volis vivi en Germanujo?
Tomo ŝajne nevole akceptas konsilojn de denaskuloj provantaj helpi lin traduki.
Via problemo estas, ke vi ne sufiĉe studas.
Kardoj ne produktas vinberojn.
Mi ne plu venos al la lernejo.
Modero estas la plej bona ludo.
Mi ne povas viziti la muzeon. Tro malfruas.
Estas reĝo mon', ĝia pov' superegas, havas leĝforton.
Sinjoro Brown estas nia instruisto de la angla.
Kiom ili proponas?
Mi ne bezonas, ke vi prizorgu min.