Tatoeba sentences — language code: epo
Mi scias, ke ĝuste li faris tion.
Bona sango ne kapablus mensogi.
Francio ĵus perdis sian trioblan A.
Li disponis neniun helpaĵon kaze de bezono.
Vi ne devus tro dependi de la aliaj.
Donu al mi vian armilon!
Mia instruisto diris al mi, ke mi devintus dediĉi pli da tempo, por prepari mian raporton.
Bonan nokton! Dormu bone, sonĝu bele vi pri steloj kaj anĝeloj!
Kiam mi traktos pri punktoj, pri kiuj homoj disopinias, bone konsciu, ke mi esprimos nur mian senton, aŭ la konkludon de mia pripensado, ne "veron", kiun mi volus trudi.
Mi fidas je la sana prudento de nia kolektivo.
Kaj, kvankam tion multaj ŝajne ankoraŭ ne rimarkis, Esperanto ne plu estas projekto; ĝi estas lingvo.
Mi ricevas, letere aŭ parole, multajn demandojn pri tiu aŭ alia punkto, kaj ofte mi pensis, ke estas bedaŭrinde ne publikigi la respondojn.
Mi observadas diskutojn pri lingvoj, en kadroj plej diversaj, kaj ĉiufoje min frapas la konstato, ke objektiveco tiukampe aperas neebla. Kial? Verŝajne ĉar lingvo estas tiel intime ligita al la kerno de nia konscio pri ni mem kaj pri nia identeco.
Se tiu historio ne interesas vin, transiru tuj al la dua ĉapitro.
Tiu vorto kvazaŭ hipnotigis min.
Tiusekunde mi enamiĝis al la lingvo.
Tio estas homo.
Tio estas viro.
Tio estas virino.
Tio estas knabo.
Tio estas knabino.
Ĉu tio estas knabo aŭ knabino?
Homoj venas rakonti al mi plej konfidence pri sia vivo, siaj problemoj, siaj sentoj, sonĝoj kaj revoj.
Li estas esperantisto.
Ni estas fotistoj.
Mi ŝatas instrui.
Li ŝatas instrui.
Ni ŝatas instrui.
Ĉu li ŝatas studi?
Ĉu ŝi ŝatas studi?
Mi dezirus, ke la luno falus sur la Tero.
La pilgrimantoj kunportis donaĵojn el foraj landoj.
Lando sen bordelo ne estas lando.
Ni esperu, ke la registaro respektu nian interkonsenton.
Ŝi atendis kaj atendis, sed li neniam revenis.
Ĉu vi sciis, ke "kredema" ne troviĝas en la vortaro?
Ne necesas, ke vi danku min. Mi estas je via servo.
Ĉu vi promesos al mi, ke vi neniam forlasos min?
Ho lernu senti vian gentanecon!
Nek fajrejo aŭ kandelo, nek tranĉilo aŭ tondilo estas infanetludilo!
La kesto estas farita el ligno.
La kesto konsistas el ligno.
Jen la fortuloj de la mondo; ili sub larmoj ridas, la proprajn zorgojn kaŝas kaj aliulojn feliĉigas.
La kesto utilas al mi.
La kesto sin klinas flanken.
La kesto estas tiel malpeza, ke infano povas porti ĝin.
La kesto taŭgas por mia uzo.
Mi ne volas priparoligi tion.
Mi ne volas priparoligi ĝin.
Mi ne emas priparoligi tion.
Mi ne emas priparoligi ĝin.
Mi ne deziras priparoligi tion.
Mi ne deziras priparoligi ĝin.
La rivero estas danĝera.
Mi ne intencas priparoligi tion.
Mi ne intencas priparoligi ĝin.
Mi ne celas priparoligi tion.
Mi ne celas priparoligi ĝin.
Mi ne havas la intencon priparoligi tion.
Mi ne havas la intencon priparoligi ĝin.
Ne estas mia celo priparoligi tion.
Ne la belo karas, sed la karo belas.
Mi aŭdis lin voki en la kuirejo.
Mia ĉambro estas iom senorda.
Ĝi atendis sian mastron.
Li enpense diris "Ne!". Li laŭte diris: "Jes".
Vi rajtas plene uzi vian tempon.
Ĉu vi ne komprenas tion?
Ekzistas neniu fakto naskanta moralan devon.
Laŭ mi post nelonge ŝi revenos scenejen.
Tiu sako tro pezis, por ke mi mem transportu ĝin.