Tatoeba sentences — language code: epo
Viaj gepatroj amegas ŝin.
Vi abomenas mensogon, ĉu ne?
Ni ne povas permesi al Tomo piane ekzerci sin tiel malfrunokte.
La loĝeja situacio ŝajnis tute senespera.
Plenuminte miajn hejmtaskojn, mi finfine povis televidi.
Ion tian ni ne faras.
Vi ĉiam forgesas pagi la fakturojn.
Li purigis siajn ŝuojn.
Nia kokino hieraŭ demetis multajn ovojn.
Ni povas promeni, se vi volas.
Mi opinias, ke Tomo devus vidi ĉi tion.
Kial, diable, vi estis tiel longe?
Li ne atentis nian averton.
Ne utilas diskuti pri tio.
Mi ja ne scias, kiel, sed vi faris ĝin.
Dum sia laboro li havis akcidenton.
Tomo volis transloĝiĝi al Bostono.
Dankon pro via helpo je la riparo de mia aŭto.
Ne estu malbravulo!
Tomo neniam trinkas kafon posttagmeze.
Antaŭe multaj homoj pereis pro epidemioj.
Ĝi estas laboro, kiun vi mem elektis, ĉu ne?
Ankaŭ li vizitus Ĉinion.
Li sendis sian filon al la kunveno por anstataŭi lin.
La cionistoj kaj ilia ideologio estas la ĉefa kaŭzo de antisemitismo.
Necesas, ke vi faru decidon, kaj tion senprokraste.
Ili segis la arbon.
Mi preskaŭ certas, ke oni povas fidi al Tomo.
Tomo vivas en Nov-Jorko de sia infanaĝo.
Vi faris bonajn aĉetojn.
Mi estas de brazila deveno.
De la patrino la koro, de la patro la cerbo, de la loko la impreso: jen la tri ĉefaj elementoj en la formado de Zamenhofa genio.
Dudekjara junulo, li fondis lernejon en la najbara urbo Bjalistoko, kaj edziĝis kun filino de hebrea komercisto tie, Rozalja Sofer, naskita en 1839. Ne multaj estis la lernantoj, kaj neriĉa la paro.
Mi bezonas vian subskribon sur la letero antaŭ ol mi povas enpoŝtigi ĝin.
La 15-an de decembro 1859 naskiĝis Ludoviko Lazaro, la unua filo. Kvar aliaj kaj tri filinoj poste venis.
Ĉu vi febras? Vi aspektas ruĝa.
Baldaŭ la patro akceptis oficialan postenon: ĉe la mezaj ŝtatlernejoj li fariĝis instruisto de geografio kaj modernaj lingvoj.
Ĉu tio okazas ĉiufoje?
Tio okazas ĉiufoje.
Tomo, kun kiu mi kunhavis la apartamenton, pasintmonate elloĝiĝis.
En 1873 li transloĝiĝis al Varsovio kun la tuta familio, kaj de tiam instruis la germanan lingvon ĉe la Veterinara Instituto kaj en reala gimnazio.
Grandiĝis la infanaro kaj estis nesufiĉa la salajro.
La hejmo devis malfermiĝi al dek kvin ĝis dudek pensionanoj.
Eĉ tio ne tre helpis.
La patro aldonis novan laboron al sia kutima korektado de knabaj skribaĵoj: akceptinte plian cenzuran oficon, li ĉiuvespere sub la lampo malligis dikan amason da fremdaj gazetoj, kaj, prenante ruĝan krajonon en la mano, tralegadis ĵurnalon post ĵurnalo.
Tiun plian oficon oni komisiis al li pro lia rimarkinda kono de fremdaj lingvoj; sed la pedagoga tasko pli taŭgis laŭ lia naturo.
Pri geografio li publikigis en la rusa lingvo tre praktikajn lernolibrojn.
Per ĉiutaga senripoza penado la gepatroj sukcesis havigi al siaj infanoj plenan edukon en la gimnazio kaj universitato. Tri fariĝis iam kuracistoj, kaj unu farmaciisto.
Saĝa kaj severa estis la patro, viro skeptika je revoj, sed obstina je laboro. Religian kredon li havis nur unu solan, nome plej fidelan akuratecon al la devo ĉiutaga.
Dolĉan anĝelan naturon havis la patrino. Bonkora, sentema kaj ĉiel modesta, ŝi tutkore sin donis al siaj infanoj kaj al sia mastrumado.