Tatoeba sentences — language code: epo
Kelkaj kokinoj kaj granda nigra virkoko havis sian ĉirkaŭbaritan ejon malantaŭ la staloj.
La kafejo mem estis klasikstila rilate la tiaman epokon.
Ekstere, ĉe ambaŭ muroj, estis ringoj fiksitaj en la muro por povi alligi ĉevalojn aŭ bovojn.
Mi ne volus, ke iu ajn vidu nin.
Kial li ne anoncas sin?
Ĉe la flanko de Malnova ŝoseo estis ligna baskulponto por pesi bestojn.
En la domo estis la cetero de la pesaparato kun granda fera lato kun ciferetoj, sur kiu oni povis glitigi latunajn pezilojn.
Ĉe la ekstremaĵo estis mistera skatoleto, en kiu la kartonetoj estis presataj.
Seso da tabloj garnitaj per cindrujo kun alumetoj kaj po kvar seĝoj estis ordigitaj sur la malhelbluŝtona planko.
Alta verŝotablo kun kromiita verŝkrano staris bele brilante antaŭ alta spegulŝranko kun bierglasoj.
La ŝranko havis torditajn kolonojn.
En anguleto kuŝis ludkartaroj.
Antaŭ la fenestro je la interna korto staris bilardo kovrita de granda verda drapo.
Sub la verŝtablo troviĝis blankemajlita sitelo, en kiu la restaĵetoj de la biero estis kolektataj, kiujn fine la ŝafoj trinkis.
Antaŭ la verŝtablo estis disŝutata blanka sablo por la tabakmaĉantoj, por kiuj ankaŭ staris tie blua emajlita kraĉujo plenigita per blanka sablo.
Meze de la ĉambro staris granda nigra hejtilo kun gisa karbujo.
Ĉiaj bieroj faritaj de la bierfarejo Concordia estis tie haveblaj.
La verŝkrano liveris Bok-bieron laŭ la tiutempa modo.
Nur ŝprucakvo estis destinita al la virinoj.
Kiam la "gardistoj" - doganistoj aŭ akcizistoj - bicikle revenante de sia turneo en Onkerzele aŭ Moerbeke mallonge haltis ĉi tie - kutime ĉiam la samaj, ili tuj iris malantaŭen al la kuirejo, kie ili petis - kiam neniu ĉeestis: "Linjo, donu ion de sub la ŝtuparo".
Kaj onjo Linjo malfermis la pordon al la ŝtuparo kaj post iom da bruado ŝi revenis kun du glasetoj ĝisrande plenaj.
Kiam ili kelkajn minutojn poste devis kontroli, ĉu estis alkoholo en la kafejo, ili trovis nenion.
Cigareto el la kesteto sur la kudromaŝino estis ekbruligata kaj baldaŭ agrabla parfumo de bluaj nubetoj trairis la kuirejon.
Babilante ili plufumis en la kafejo.
Kiam iu eniris la kafejon, unu el la onklinoj, kutime onjo Linjo iris laŭ la malantaŭa pordo en la salonegon kaj tuj malantaŭ la verŝtablon.
Tradicie estis onklino Linjo, kiu lavis la malplenajn glasojn.
La glasoj estis ĉiam la samaj.
Mi ne komprenas, ke tiuj glasoj ankoraŭ ne estis eluzitaj.
La mendo estis laŭte dirita, nur kutimuloj mendis per signo, kiu estis tuj komprenata.
Plejofte temis pri "Bok-eto".
Sufiĉis ektiro je la brako de la verŝilo por fluigi la ĝustan kvanton da biero en la glason.
Se temis pri nur kelkaj glasoj, ŝi portis ilin en la manoj, sed kiam estis pluraj, ŝi metis la ŝaŭmkovritajn glasojn sur pleton.
Posttagmeze estis kelkaj klientoj, kiuj venis trinki sian ĉiutagan konsolaĵon.
De tempo al tempo estis cigarfabrikanto, kiu, revenante de sia rondiro, volis regali sin per glaseto.
Cigaredoj tiutempe ankoraŭ ne estis tiel laŭmodaj.
Onjo Zoe kelkfoje malkaŝe diris al ekfumanto de cigaredo, ke ĝi tre odoraĉas.
Ili tamen plu venis, eble ili faris tion por inciti ŝin.
La plej gajnigaj tagoj estis la lundoj.