Tatoeba sentences — language code: epo
Alzaco grandparte vivas el vitkultivado. La grundo de tiu franca regiono estas vitotaŭga.
Tiu vinfaristo fieras pri sia kelo bone provizita danke al la lasta rikolto.
Lia stomako soifanta alkoholaĵon ŝajnas esti senfunda kiel la barelo de Danaidinoj.
Li abomenas trinki akvon, sed li ŝatas gustumadi vinon.
Tiu legomĝardeno estas invadita de trudherboj, sed tio ne pravigas, ke oni ŝprucigu herbicidon sur la plantojn.
Ne per la aĝo mezuriĝas la saĝo.
En la daŭro de kelkaj semajnoj li maljuniĝis je pluraj jaroj.
Kurbiĝinte sub la pezo de la jaroj, la maljuna viro marŝis stumblante, kvazaŭ li tro drinkis.
Por eviti inundojn, oni reguligis la fluon de la rivero per la konstruado de digoj. Sed post fortaj kaj pluvegaj ŝtormoj, la rivero rompis tiujn digojn. La inundo penetris en la landon ĝis profundo pli ol kvar-kilometra, kaj ĝi atingis la unua-etaĝan nivelon de kelkaj domoj.
La maljuna indiĝeno transiris la vadejon ĝistalie en la akvo.
La maro forte perturbata rulas altajn ondojn al la bordo.
La senbride ruliĝantaj ondoj estis kovritaj de blanka ŝaŭmo.
Ĉiujn ŝtonojn ŝlifis kaj glatigis la maro.
Miaj geonkloj ŝatas somerume ferii en stacioj ĉe la marbordo. Ili profitas tiun restadon por preni banon ĉiutage.
La fiŝkaptisto forgesis provizi la hokon per vermo, kaj miris, ke li kaptis eĉ ne unu fiŝon.
Sian unuan amon oni tre malfacile forgesas.
Ŝi estas tiel bela knabino, kiel povas krei nur la naturo. Sur ŝin mia amiko ĵetis avidan rigardon.
Manjo estis tute alia, ol kiel Tomo ŝin imagis al si, kaj li ne aŭdacis flustri al ŝi tenerajn vortojn.
Fajreroj ŝprucis el ŝia arda rigardo.
Tomo ĵuradis per la ĉielo kaj la tero al Manjo, ke li amos ŝin ĝis la morto.
Mi ne amas la homojn duvizaĝajn.
Verajn amikojn montras malfeliĉo.
Diru al mi, kun kiu vi rilatas, kaj mi diros al vi, kiu vi estas.
Dum oni estas feliĉa, oni havas multajn amikojn.
Kiu akceptas donacojn, tiu sin katenas.
Tian malfeliĉon mi deziras al neniu, eĉ al mia plej fia malamiko.
Ne subtaksu la forton de via malamiko.
Homo ne estas el ligno, sed el karno.
Tomo estas belulo kaj turnigas la kapon al virinoj.
Manjo lulas la koksojn por altiri la voluptavidan rigardon de la viroj.
Manjo indigne forĵetis la malhonestan proponon de Tomo.
Laŭ la frukto oni ekkonas arbon.
Tiu kverko estas centjara. Ĝi jam estis plenkreska, kiam mia avo estis ankoraŭ infano.
Por bone kreski kaj frukti, la juglandarbo bezonas multe da spaco: ĉirkaŭ 10-12 metrojn inter unu arbo kaj la alia.
La arbo malhelpas Tomon vidi la arbaron.
Ununura hako arbon ne faligas.
Pino, piceo, cedro kaj abio ne ricevas foliojn. Ili estas pingloarboj.
La sentineloj garde deĵoras.
Lin oni konas kiel blankan lupon.
Por atingi sian celon, Tomo ekmovis la ĉielon kaj la teron.
Tom havis la sunon rekte en la okuloj.
La radioj de la suno preskaŭ blindigis Tomon.
La suno ne palpebrumigas Manjon.
Manjo sunumis al si la krurojn.
La plenlumo disvastigis lumon preskaŭ plentagan.
La luno arĝentis la tegmentojn de la vilaĝeto.
La pejzaĝo baniĝis en la brilo de la suno.
La suno brilis sur Tomon tra inter la branĉoj.
Kiam Tomo rigardis tra la fenestro, falstelo traflugis la ĉielon.