Tatoeba sentences — language code: epo
Tio estas pridisputata.
Tio estas kontestata.
Lia patrino, kiu estis alta, pala, silentema virino, mortis pro anemio, kaj lia patro mortis pro iu necerta malsano.
Ne kunlaboru kun la polico.
Ĉu vi estas rumano?
Ĉu vi estas rumanoj?
La plej bona afero pri vojaĝado estas ne gajni, ĝi estas perdi. Kaj la plej bona afero por perdi en vojaĝoj estas la memo.
Ĉu rumanoj estas romianoj?
Tra la fenestro, mi povis vidi la ruĝajn foliojn de arboj.
Tra la fenestro, mi povis vidi la brunajn foliojn de arboj.
Tra la fenestro, mi povis vidi la brunajn kaj ruĝajn foliojn de arboj.
Ĉiam turnu vin al la suno kaj la ombroj falos malantaŭ vin.
Tomo trovas sian fraton ege nervoziga.
Tomo trovas sian fraton ege teda.
Tomo trovas sian fraton tedega.
Lia bankokarto ne funkcias.
Ŝia bankokarto ne funkcias.
Via bankokarto ne funkcias.
Laŭ mi, hundo aspektas kiel kompatinda besto. Kato ŝajnas pli nobla.
Antaŭ la 8-a matene de la 8-a de novembro de 2021 ĉe la kafejo, mi sidis trinkante glacian verdan teon kaj manĝante bananan panon. Ĉe la antaŭa tablo sidis filipina virino, parolanta tagaloge per sia poŝtelefono. Granda brunhara viro en bluo kaj grizo atendis ĉe la vendotablo. Sur mia hejmenvojo, preterpasis brunhara knabino nigre vestita kaj brunhara knabo nigre vestita, kiu ekkriis: "Ili opinias, ke Esperanto estas pli kiel violono..."
Via angla memorigas min pri malriĉeco.
Estas multaj deprimitaj orientaj virinoj en mia kvartalo sur Lulu-insulo.
Ekster la domego estis arboj kun oraj aŭtunaj folioj.
Ekster la domego estis arboj kun flavaj aŭtunaj folioj.
Ekster la domego estis arboj kun oranĝaj aŭtunaj folioj.
Ekster la domego estis arboj kun ruĝaj aŭtunaj folioj.
Ekster la domego estis arboj kun brunaj aŭtunaj folioj.
Ŝajne ili fariĝis hundoj.
Ekster la kastelo estis arboj kun oraj aŭtunaj folioj.
Ekster la kastelo estis arboj kun oranĝaj aŭtunaj folioj.
Ekster la kastelo estis arboj kun flavaj aŭtunaj folioj.
Ekster la kastelo estis arboj kun ruĝaj aŭtunaj folioj.
Ekster la kastelo estis arboj kun brunaj aŭtunaj folioj.
Mi sidas ĉe la pordo kaj trempas miajn okulojn kaj orelojn en la kolorojn kaj sonojn de la pejzaĝo, kaj kantas malrapide, al mi mem, neklarajn kantojn, kiujn mi komponas dum mi atendas.
Por ni ĉiuj, la nokto malleviĝos kaj la poŝtkaleŝo alvenos.
Vi surhavas miajn botojn.
Mi portas ŝtrumpetojn, ne ŝtrumpojn.
La robo estas blua kaj nigra.
Sentante iom sidema, mi faris mian duan promenadon matene de la 8-a de novembro de 2021. Ĉirkaŭ la 10:30, mi estis en la picejo. La picvendisto estis dika hindua srilankano. Tiam, ĉe la kafejo, mi trinkis kaf-infuzitan glacian avenan lakton. Paro, ambaŭ brunharaj, sidis ĉe la tablo trans la ĉambro. La viro en verda jako, helbruna pantalono, kaj grizaj ĝardenŝuoj estis en bona formo. Mi volis vidi lin nuda. La virino portis ruĝan koltukon. Li legis dikan libron, dum ŝi uzis tabulkomputilon. Triopo da mandarenparolantoj sidiĝis ĉe tablo apud la paro. Eniris muskolforta araba viro, kiu estis ofta en la kafejo. Eniris Kris la duonangla duonjapana baristo en nigra ĉemizo kun la ruĝlitera vorto "PARIS" kaj en verda pantalono.
Ili havas mantelojn kaj ĉapelojn.