Tatoeba sentences — language code: epo
Sed la katoj devis ankaŭ toleri, ke ni estis petolemaj, ekzemple malliberigante ilin en la kuniklan kaĝon ekstere sub la ŝtuparo.
Feliĉe la katoj jam delonge perdis siajn sovaĝajn ecojn kaj ne plu atakis junajn kunikletojn.
Ni eĉ iam havis nigran katon, kiu kuŝis dormanta ĉe la kuniklidoj.
Ankaŭ la kokidoj kelkfoje suferis pro nia amo.
Eĉ sian manĝaĵon la kokidoj devis fojfoje kundividi kun ni, ŝajne la maizo bongustis ankaŭ al ni.
Aliaj bestoj, sed precipe iliaj idoj, ĝuis nian atenton.
Tiel okazis, ke iu el nia bando troviĝis en la kokidejo.
Panjo aŭdis lin diri: "vi malpuras!" kaj kiam ŝi iris kontroli, li estis jam ĵetinta plurajn "malpurajn" kokidojn el la kokidejo.
Vere, la malaprobitaj kokidoj malhavis la unukoloran blankan lanugon, kaj laŭ li do estis "malpuraj".
Ili estis serĉataj kaj remetataj en la kokidejon... sekvis doloriga bato sur la postaĵon kaj laŭta plorado.
Intertempe necesis atenti la agadojn de la aliaj bandanoj.
Bonŝance la virkato el la apuda kafejo "Paradizo" tiumomente ne estas en la ĉirkaŭaĵo, ĉar tiu ja ŝatis manĝi kokidojn.
Ĝi kaŝobservis la junajn bestetojn, paciencis dum ĉiu necesa tempo, kaj atakis precize en la taŭga momento.
Tiamaniere la kato de la najbaro iam kaptis kvar kuniklidojn, kiuj estis rampintaj de sub la flanko de la kuniklejo.
Sub la granda ŝtuparo paĉjo estis konstruinta kuniklejon.
Sed la kuniklejo estis fermita per nur simpla riglileto, kaj ankaŭ infanaj manetoj kapablis malrigli la kuniklejon.
Ni ŝatis doni al tiuj bestetoj iom da freŝaj herboj, ili pleje ŝatis la foliojn de la leontodoj, kiuj amase kreskis en la malgranda herbejo.
Oni tiam vidis la buŝetojn de la kunikloj moviĝi supren kaj malsupren, dum la verdaĵo malaperis inter iliaj dentetoj.
Mi ne kapablis kompreni, kiel la kunikloj faris tion sen manoj.
Je la kvara horo ni do provis fari same manĝi nian panon, sed tio ne sukcesis same bone... Vangofrapeto restarigis la bonajn manĝomanierojn.
Sed dum la konstruo de la kuniklejo ne estis antaŭvidite, ke infana maneto ne bone sukcesos refermi tiun riglilon.
Sekve iam okazis, ke la kuniklejo restis malriglita.
La plej inteligentaj bestoj baldaŭ eksciis tion, kaj, kiam panjo venis nutri la bestaron, kelkaj el ili mankis en la ejo.
Tuj ekestis granda alarmo kaj serĉado kaj kurado, ĝis ĉiuj kunikloj denove estis en sia stalo.
Iam ni ankaŭ havis kobajojn.
La kobajoj estis tre ĉarmaj kaj lasis kapti sin por esti karesataj.
Sed iun matenon kobajo kuŝis tie mortinta.
Post kelkaj horoj alia kobajo mortis.
Tiele post mallonga tempo la tuta kobaja kolonio formortis pro ia malsano.
Ni ankaŭ deŝiris florojn kaj kaptis papiliojn per granda reto.
Iam dum la someraj ferioj, Marta, la filino de Lonko, la laktisto, promesis al ni, ke ni ricevos azenidojn.
Tiujn azenidojn ni pacience atendis.
Kaj vere, iun matenon ŝi rakontis kun multaj detaloj, ke finfine la tago estas alveninta, kaj ke ni posttagmeze povos irpreni ilin.
Mi kredas, ke tiun tagon ni finis nian tagmanĝon en vere rekorda tempo.
Svarme ĉirkaŭ panjo ni ĝoje suprenkuregis laŭ la ŝtupegaro de la monteto tiel rapide, ke panjo preskaŭ ne sukcesis sekvi nin.