Tatoeba sentences — language code: epo
Mi volas fini tiun diskuton.
Li sidiĝis ĉe la tablo por manĝi.
La Tagon de la Arbo oni festas en Brazilo je la 21a de septembro.
Ĉi tiuj biskvitoj havas variajn gustojn: nigran cinamon, amaran oranĝon kaj brunan sukeron.
Ankaŭ li povas partopreni je la ludo.
Oni rakontis strangajn historiojn.
La persono ĉiam malkontenta neniam trovas komfortan seĝon.
Tomo per ĉiu potenco penis liberiĝi.
Labori iĝis malfacile.
Ili plonĝis unu post alia.
Kiel grave Tomo vundiĝis?
Ŝi malbone elspezas sian tutan monon.
Kiel mi povas trovi Tomon?
Ĉu vi jam antaŭe estis en Bostono?
Ĉu vi iam iris al Bostono?
Ĉu vi iam restis iom da tempo en Bostono?
Ĉu vi jam trovis Tomon?
Ĉu vi jam alkutimiĝis al la loĝado en Bostono?
Ĉu vi planas buse iri al Bostono?
Ne demandu Tomon pri tio. Li scias nenion.
Vi certe miris, ke mi skribis al vi.
Ne akuzu ilin pri tio, kio okazis en Bostono.
Ĉu homoj en Bostono trinkas kranakvon?
Ĉu bostonanoj trinkas kranakvon?
Faru por Tomo tion, kio estas la plej bona.
Tomo kaj Manjo kultivas laktukon en sia ĝardeno.
Mi telefonos vin post kelkaj tagoj.
Ĉu vi iam pesis vin mem?
Ŝajnas nur hieraŭ, kiam ni unue renkontiĝis.
Mi ferios ekde la dudeka de julio ĝis la oka de aŭgusto.
Ni havas familiojn, pri kiuj ni zorgu.
Kiun ludon vi ludas?
La polico ne rajtas esti pafema.
Tomo estas edukita en orfejo.
Tomo estis la sola, kiu ne havis sufiĉe da mono por la vojaĝo.
Li havis la malbonŝancon perdi sian filon.
Tomo prezentis al mi biskviton, sed mi malakceptis ĝin.
Ĉu tio estas la vero, Tomo?
Kiu ŝi estas, kaj kiel ŝi nomiĝas?
Mi serĉas manĝaĵon.
La lekcio pritraktis multon.
La fluidaĵo forte odoris.
Kial vi iras?
Tomo ne permesas al Manjo iri al la festeto kun Johano.
Ili silente sidis ĉe la tablo.
Tomo diris al Manjo, ke li iros al Bostono en oktobro.
Ĉu vi rekonas ĉi tiun?
Mi gustumis iun.
Ŝi ŝatas lerni.
Kie estas la ambasadorejo de Finnlando?
Atletaj knaboj popularas ĉe knabinoj en usonaj lernejoj.
Ni devas esti kreemaj.
Endas, ke ni estu kreemaj.
La batalo por la rajto estas admirinda jura eseo de la fama germana juristo Rudolf von Ihering.
Helen Keller estis blinda kaj surda.
Post kiam ŝi eniris la ĝardenon de la artista vilao tra la lagoflanka pordego, li bonvenige al ŝi transdonis freŝe plukitan ruĝan rozon.
Katarina dediĉis sin al sia malsana patrino.
Tomaso ankoraŭ ne cedis.
Ili vidis katon en la ĝardeno.
En frosta vintromeza nokto la helaj flamoj de varmiga fajro logis min ĉi tien.
Mi bezonas, ke vi por mi vizitu superbazaron.
Estas vero, ke ju malpli da mono oni havas, des malpli oni maltrankviliĝas.
Oni diras, ke la filmo estas interesa.
Enordigante mian oficejon, mi renkontis tiun malnovan foton.
Ĉu ni estos ĝustatempaj por la trajno?
Jen la knabo, kiu helpis min.
La trajnstriko tute ne ĝenis min.
Tiuj vestaĵoj estas faritaj per cent elcentoj da lano.
Atentu, ke vi ne perdiĝas.
Mi forte konsilas al vi ne fari tion.
Tomo lastatempe multe pli peziĝis.
La rakonto ĝojigis lin.
Se vi domaĝas vian vivon, estus al vi pli oportune forkuri.
Tiu vortaro malmulte utilas.
Mi kredas, ke ni nun estas sekuraj.
Vi ne hazarde scias ion pri tio, ĉu?
Ni esperu, ke ni alvenos ĝustatempe.