Tatoeba sentences — language code: epo
Certe, li diris, mi estas pekulo, sed mi pensas, ke ne unu el la plej grandaj.
Mi faris malbonaĵojn, sed ankaŭ bonaĵojn.
Foje ŝafido, apartiĝinte de la ŝafaro, venis tiel proksimen de mi, ke mi povus ĝin preni kaj manĝi.
Sed mi ne faris tion, mi lasis ĝin vivi.
Vulpo, kiu aŭdis tiujn vortojn de la lupo, diris: "Mi mem povas atesti, ke tio estas vera."
Mi mem povas atesti, ke tio estas vera.
Mi scias, ke tio okazis en tiu tempo, kiam ci estis preskaŭ mortanta de sufokiĝo, pro la osto, kiun la bonkora cikonio eltiris el cia gorĝo.
Kial tiu viro, kiu drinkadis kaj ludadis, perdis sian tutan havaĵon?
Tiu viro, kiu drinkadis kaj ludadis, perdis sian tutan havaĵon, ĉar li faradis ŝuldojn, perdadis monon kaj ne laboradis.
Ĉu la homa justeco estas neerarema? - Ne, la homa justeco estas erarema.
Kiel estas nomataj la loĝantoj de unu urbo? - La loĝantoj de unu urbo estas nomataj samurbanoj.
Kian heroaĵon Petro faris? - Petro savis dronantan infanon.
Ĉu la krimulo estas jam ekzekutita? - Ne, la krimulo ankoraŭ ne estas ekzekutita, sed baldaŭ ekzekutota.
Kion demandis la kuracisto, kiam la kamparanino diris, ke ŝia edzo manĝis bovaĵon? - La kuracisto demandis la kamparaninon: Ĉu via edzo manĝis la bovaĵon kun apetito?
Kion tiu virino respondis? - Tiu virino respondis: Ni ne povas aĉeti tian manĝaĵon, ĉar ni estas malriĉaj.
Kial ŝi tiel respondis? - Ŝi tiel respondis, ĉar ŝi ne komprenis la signifon de la vorto “apetito”.
Kiu demandis la pastron? - Iu ĝibulo demandis la pastron.
Kion li demandis? - Li demandis: Ĉu Dio ankaŭ min faris bone?
Kion la pastro respondis? - La pastro respondis: Por esti ĝibulo, vi estas bone farita.
Pri kio pensis la baldaŭ mortonta lupo? - La baldaŭ mortonta lupo pensis pri sia pasinta vivo.
Ĉu li estis senkulpulo? - Ne; li konfensis, ke li estis malbona, sed diris, ke iam li faris ankaŭ bonan agon.
Pri kiu ŝafido li parolis al la vulpo? - Li parolis pri ŝafido, kiun li povus manĝi, sed ne manĝis.
Kiam okazis tiu bona ago de la lupo? - Tiu bona ago de la lupo okazis, kiam li estis preskaŭ mortanta de sufokiĝo, pro la osto, kiun la cikonio eltiris el lia gorĝo.
Unu fojon en ĉiu semajno nia kara patro legadis al ni prozaĵon, por igi nin vidi la belecon de la mondo.
Unu vesperon li legis la historion pri tiu knabo plej feliĉa sur la tero: li ne havis ĉemizon!
Li havis nenion, eĉ ne ĉemizon.
Mi nenion diris, eĉ ne unu vorton.
Ni tiam demandis la patron, kiel iu povas esti feliĉa, ne havante eĉ ĉemizon.
Ĉi tiu rakonto - li respondis - estas nur elpensaĵo, kaj ni devas serĉi ĝian sencon.
Ĉemizo estas eksteraĵo, kiu malmulte valoras antaŭ la interno de la homo.
Tiu knabo estis tute feliĉa, ĉar li vidis ĉion rozokolora.
Li kantis kune kun la birdoj, salutis la lumon de la suno, dormis ne timante la rabobestojn.
Ĉiujn li rigardis kiel fratojn, kreitaĵojn de la sama Dio.
Li estis kristano kaj preĝis; kaj kiu preĝas, tiu estas feliĉa.
En tiu vespero mi faris la preĝon plej varman en mia vivo.
Kaj en tiu raviteco de animo, leviĝanta el la malalteco de la tero ĝis la sojlo de la ĉiela loĝejo, mi ekdormis kaj ekiradis kvazaŭ subtenata de nevideblaj manoj.