Tatoeba sentences — language code: bel
Як праязджалі міма, яго радасна-здаволены погляд на момант спаткаўся з панурым поглядам старшыні.
Весела ў млыне…
Рэвізію наводзіць?..
Глядзіце на нас!
Ён быў упэўнены, што ўсё гэта ён, Зелянюк, падстроіў, што ўжо загадзя было ў іх умоўлена – нездарма ж усміхаўся ён сваёй нялюбай самаўпэўненай усмешкай.
А твар у Яроцкага чырвоны, гарачы.
А далей будзе відаць.
Ён цяпер толькі ўгледзеў, што ў хаце дужа многа дзяцей, але яны так замяшаліся ў агульным брудзе, што іх зусім не відаць было, як тараканаў у чорных шчылінах сцяны.
Кепска, браточак мой даражэнькі!
Многа пілі.
За выключэннем апошніх, якіх больш радаваў сам факт спрэчкі сярод камуністаў, чымся яго вынікі, усе іншыя спачувалі Зеленюку, цягнулі яго руку, хоць часам і не ведалі самае сутнасці справы.
Але ён упраўляўся ўсё-ткі кідаць у яе бок непрыметныя погляды і ледзь стрымліваў усмешку.
Твар досыць прыемны, але хітры: вочы так і ўпіваюцца, быццам хочуць наскрозь працяць…
Здарылася гэта, як дажыналі ярыну.
Ён чужы і далёкі яму.
Стаяў ён панура, нерухома, у дол апусціўшы сярдзіта прыжмураныя вочы.
Ён бярэ на рукі яе.
Ён скрозь сачыў за Сініцкім, не зводзячы з яго гарачых вачэй, як дзіця з марудлівага бацькі, што, прыехаўшы з кірмашу, ніяк не збярэцца паказаць прывезенага гасцінца.
Нашто ён каму, – ён непатрэбны цяпер.
Ён падыходзіць да дзяўчыны і, каб без слоў паказаць, што яны добра адзін аднаго разумеюць, пяшчотна абнімае яе за плечы.
Мне надумалася было, што, можа, наогул мы ўжо лішнія ў гэтай рэвалюцыі, мо гэтая новая рэвалюцыя, гэты новы этап яе пойдзе без нас…
Чаго столькі ласкі, прывету ў яе бліскучых вачах?
Цяпер, пакуль жыў ён яшчэ, пакуль ёсць яшчэ сілы сякія-такія, ён здолее сына ўтрымаць у межах патрэбных, зможа прывучыць яго быць падвойным – у іх такім, як яны, а тут такім, якім хоча бацька бачыць яго, якім быў і астаўся сам бацька.
Вясёлая ў яе ўсмешка!..
Ашчэрыўся страшны раз'юшаны звер, выгінаецца гібкім спрунжынавым целам, во-во гатоў кінуцца.
Я яе буду заўсёды любіць…
Цяпер адна з палавін недалужна звісла далоў.
Булановічу здавалася, што вінаваты ў гэтым Абшарскі з яго недарэчным учынкам.
І яна сама ведае, яна добра ўсвядоміла свой стан.
Яна пабегла ў сваю кватэру.
Здаецца, што я не пашкадаваў бы для цябе нават жыцця…
Як гэта дасюль не натрапіў ён на такую простую і такую трапную думку!
Але ўсё дарэмна.
Забудзься на ўсё чыста, я табе кажу…
Я мушу дадаць яшчэ, што гэтую аперацыю мы правядзём у найкарацейшы тэрмін.
Але нішто, не дакучае, больш моўчкі глядзіць сумнымі вачмі ды ўздыхае.
Да яго прыходзілі, ён адказваў на пытанні, даваў загады і не прыкмячаў гэтага.
У адным акне – там, дзе яго кватэра, – выбліснуў агеньчык: прыйшла дахаты жонка.
Што я з імі зраблю?
Падпішамся ўсе…
Раз-пораз ён вымаў з бакавой кішэні "вечнае" пяро, са спакойнай метадычнасцю адкручваў яго, нешта дробненька поркаў у запісной кніжцы і зноў, старанна закруціўшы пяро, клаў яго на месца.
Ну вось бачыш?
Яна была дужа прыгожая.
Заб'ецца радасцю сэрца, адразу пачуецца блізасць любага.
Пагаворым аб чым-небудзь другім…