Tatoeba sentences — language code: epo
Venuso ne kapablis elteni plu la plendojn de sia filo; ŝi do interrompis lian malgajigan paroladon tiele: "Kiu ajn vi estas, mi ne kredas, ke l' ĉielaj potencoj malamas vin, ĉar vi alvenis al ĉi tiu Tira urbo en sekureco kaj sano".
Ĉu ni vere bezonas ĝin?
Ĉu ni vere bezonas ŝin?
Ĉu ni vere bezonas ilin?
Ĉu ni vere bezonas lin?
Tie venas Tomo! Ŝajnigu vin okupataj!
Kial Mary ne ŝatas min?
Se studento kaj profesoro enuigas unu la alian, tiam ambaŭ malŝparas sian tempon.
La infanoj konstruis dometon sur arbo.
Tomo estis tro fiera por konfesi, ke Manjo pravas kaj li faris eraron.
Ni volas lerni.
Kial ni tiom ofte parolas pri Tomo?
Ĉu vi havas bonan memoron?
Tio tute ne estas malfacila!
Tiam Tomo havis nur unu jaron, kaj Manjo ankoraŭ ne naskiĝis.
La nokto ĉe ŝia plej bona amikino Alico estis tiom feliĉa sperto por Manjo, ke ŝi ne povis ne plori, kiam en la posta tago venis la tempo por reiri hejmen.
Bona ideo povas esti agnoskita de la fakto, ke ĝi estos ŝtelita.
Lerni ion novan havas siajn malfacilaĵojn. Vi sukcesos pli facile uzante mnemonikaĵojn.
Lerni novajn vortojn el vortara fonto estas pli facile per azena ponto.
Mi promesas, ke mi estos ĉe vi post duonhoro.
Maria volis, ke la plej granda amanto venu al ŝi, nome Zeŭso.
Naŭ vivojn havas nur kato - vi nur havas unu.
Por kio vi bezonas tranĉilon?
Ni estis kvin inter ni, aldonante la unu-jaran Tomon.
Mi volis ankoraŭ pli da.
Maria sekvas la modon.
Ŝi pritondis arbon.
Tomo loĝis en pluraj malsamaj lokoj.
Tomo ne volas labori en malsanulejo.
Tomo kaj Manjo dekoraciis la kristnaskarbon per buntaj pilkoj.
Mi parolas la araban.
Bonvolu aldoni tion al la fakturo.
Mi scias, kiel Tomo riĉiĝis.
Mi ne garantias la ĝustecon de la donitaĵoj.
Nun estus bona momento.
Pumiko estas poroza, ŝaŭmsimila vulkanŝtono.
Ni lernas Esperanton tre rapide.
Mi havas bonan libron.
Oni ne metu tro da haltostrekoj.
Kiel aferoj povus plimalboniĝi?
Nun iru laŭ via vojo rekte al la reĝa palaco, jen mi anoncas: viaj kunuloj jam revenis, kaj via floto, kiun la vento, en musonon konvertita, redonis al vi, jam sekura troviĝas, escepte se miaj gepatroj, ne regante la aŭgurarton, vane min instruis.
Rigardu tiujn dek du cignojn, kiuj tiel feliĉe flugas laŭ kolono; fendinte la aeron, la Jupitera birdo ĵus dispelis ilin tra l' klara ĉielo; nun oni povas vidi ilin en longa linio, iuj jam surteriĝantaj, aliaj fiksrigardantaj de supre la punktojn elektitajn por la surteriĝo.
Tomo kaj Manjo diris al mi, ke ili gajnos.
Tomo rompis mian nazon.
Ili revenas senvundaj al la tero kaj, bruege rapidagitante siajn flugilojn, ili ludas kaj, formante rondon en la ĉielo, ili kantas venkon. Tiel same, viaj barkoj kaj kuraĝaj kunuloj jam atingis la havenon, aŭ per ĉiuj veloj al la havenenirejo alproksimiĝas.
Viaj vortoj igas senti min malbona.
La unua amo estas la sola vera amo kaj oni neniam forgesas ĝin.
Ŝi tion diras kaj sin turnas; ŝia rosa kolo lumas kaj la nemortemaj harfaskoj disvastigas la dian odoron de ambrosio; ŝi lasas fali ĝispieden la vestorandaĵon, kaj ekpaŝante malvualas tion: ŝi vere estas, sen ia dubo, diino.
Mi forestos dum longa tempo.
Tomo tute ne havas monon ĉe si.
„Ĉu vi frostas?” – „Iomete.”