Tatoeba sentences — language code: epo
Tion la hundo ja povis ripeti plurajn fojojn, ĝis la pordo estis fermata kaj ŝlosata.
Ĉe pluva vetero la katoj elektis la vitrodomon por sia promeneto, ĉar ili malŝatis akvon.
Se guto da akvo falintis sur ilin, ili forlekadis kaj forfrotadis ĝin dum horoj en sia kutima loko sub la vito sur tabakmato, kiu fakte estis la pakaĵo de importita tabako.
Onidire oni bone kreskas pro akvo.
Kiam pluvis, estis ja tiom pli amuze ludi esktere aŭ sub la ŝtuparo.
En la vitrodomo ni ja ĉiam aŭdis avertojn "Atentu pri ĉi tio" aŭ "Atenton pro tio".
Ju pli multaj knaboj kune ludas, des pli ofte okazas, ke iu el ili misfaras ion.
Ĉe pluveca vetero ĉiuj infanoj ja estas iom pli moviĝemaj.
La puriga tago fakte jam komenciĝis vendrede post la tagmanĝo.
Je la vendreda postmezo la dormoĉambroj estis purigataj per seka plankoviŝtuko sur broso.
La vaksita planko estis briligata, la litoj enordigataj kaj kelkfoje la fenestroj estis lavataj.
Sed tio estis danĝera afero pro la alto de la fenestroj, tial paĉjo devis helpi per ligna ŝtupareto.
La ŝtuparo en la koridoro estis kovrita de marŝtapiŝo, kiun oni mane traktis per broso, ĉar ĝi ne estis tiel malpura, sed la lano devis esti senigata de piedspuroj.
La etaĝa koridoro estis frotetita per la enkaŭstika broso.
La ŝtuparo malsupren estis el farbita ligno kaj estis traktata per duone malseka plankoviŝtuko.
La fenestroj estis traktataj almenaŭ post ĉiuj kvar semajnoj per spongo kaj ŝamo, eĉ se preskaŭ certis, ke tuj post la ŝamado ekpluvos kun sufiĉe da vento por pripluvigi la fenestrojn.
Sed la fenestroj nepre estis traktitaj, kaj tio devis sufiĉi.
La sabatoj estis la ĉefaj tagoj por la purigado.
La purigado komenciĝis en nia malgranda kuirejo.
Sur la hejtilo la marmito disponebligis varman akvon.
Unue la seĝoj kaj tabloj estis flanken ŝovataj.
Sekvis verŝo da brunsapa lesivo sur la plankon.
Tiam oni frotis per duone eluzita broso, ĝis ĉie aperis ŝaŭmbobeloj.
Sekve oni forlavis la tuton per malvarma akvo. Estis amuze kunlabori kaj brosi ĉion al la defluila truo tra la muron.
Komence ankoraŭ ne estis viŝilo, sed de kiam paĉjo estis farinta iun, iĝis pli facile sekigi ĉion.
Poste la plankoviŝtuko estis trempata en varman akvon, kaj bone eltordata ĝi sekigis ĉion.
Iujn tagojn, kiam la vetero estis pluveca, ŝajnis, kvazaŭ la planko ne volis sekiĝi kaj ĉiam denove malsekiĝadis.
La alia kuirejo ne estis tiel amuza, ĉar tie ne estis tia defluila truo, kaj ĉiu akvo devis esti brosata tra la pordaperturo en la lavejon.
Avantaĝo estis, ke ĉi tie ne tiel dense troviĝis mebloj.
La koridoro al la ŝtuparo estis frotata per plankoviŝtuko por iom freŝigi ĝin.
Ĉe la pordo al la lavejo la plankoviŝtuko estis eltordata kaj metata sur la plankon en la pordaperturo.
Envenanto devis purigi siajn plandumojn sur la eltordita plankoviŝtuko.
Kiam la granda kuirejo estis preta, jam necesis prepari la manĝaĵon.
Se ne postrestis supo de la antaŭa tago, buterlakto estis preparata.
Sur la menuo sekvis nokoj kun rosinoj en butersaŭco.
Kelkfoje estis makaronoj kun butersaŭco kaj bruna sukero.
Kelkfoje panjo preparis frititajn rizbulojn. Fakte mi ankoraŭ serĉas la recepton pro tiuj rizbuloj, ĉar ili estis bonegaj.