Tatoeba sentences — language code: epo
Dum la pliaĝuloj devis transvesti sin supre en la dormoĉambro ĉe kandellumo, la etuloj estis transvestataj en la granda kuirejo ĉe la gaslampo.
La vestaĵoj estis metataj sur seĝon kaj la ŝuoj sur la plankon antaŭ ĝi.
La dormorobo estis prenata el la ŝranko kaj tirata super la kapon de la etuloj.
Post krucosigneto de paĉjo kaj kiseto al li ni vice supreniris.
Pol kun la portebla kandellanterno iris kiel unua, kaj la ceteraj knaboj sekvis; panjo iris kiel lasta en la vico.
Estis multaj ŝtupoj, ĉar ni devis iri al la dua etaĝo.
Lacaj pro tuttaga ludado ni plonĝis en nian neston.
Ĉiu lito estis dormejo por du knaboj, kiuj malmulte diferencis laŭ aĝo.
Vintre, kiam estis pli malvarme, ĉiu el ni kunprenis sian varmigitan enpakitan brikon.
Tiun varmofonton ni lokis en taŭgan lokon en nia lito, ĉiu en sia propra duono. Kaj tiam ni rapide tiris la litkovrilojn super nian kapon.
Niajn piedojn ni tenis sub nia dormorobo, aŭ kontraŭ la agrable varma ŝtono.
Ni rigardetis de sub la kovriloj kaj vidis nian panjon.
En la malforta lumo de la petrollampeto ŝi sidis ĉe la pieda flanko de la lito rakontante memelpensitajn historietojn.
Ni jam sentis la sablon de Dormigulo en niaj okuloj.
Panjo eĉ ne duone rakontis sian historieton kaj jam la okuletoj forturniĝis.
Tiel pasis alia tago.
La ceteron kaj certe la finon de la historieto ni ne plu aŭdis.
Finiĝis tiu tago kaj same finiĝis plej multaj lernotagoj.
Tamen estis la ĵaŭdoj, kun nur duona lernotempo kaj la dimanĉoj benitaj per tute alia horaro.
La feriaj tagoj estis revolucie aliaj.
Kompare al tiuj de aliaj tagoj kutimaj koncerne manĝadon kaj lernadon la ĵaŭdaj posttagmezoj estis tute malsamaj.
Kiam ni ankoraŭ iris al Hunehem, la lernejaj tagoj jam finiĝis je tagmezo kaj ekde tiam ni rajtis resti hejme ĉe panjo.
Tiam ni ankoraŭ estis nur duopaj. Liven kuŝis ankoraŭ en sia lulilo aŭ ludetis en sia rampejo.
Mi kredas, ke ni estis tute normalaj infanoj, kaj ja de tempo al tempo misfaris ion.
Sed obeemo estis severe instruita al ni.
Ĉe malobeo ja okazis, ke nia pantaloneto estis malsuprentirata, ni estis kuŝigataj sur ies genuojn, kaj sekvis kelkaj fortaj frapoj sur nia nuda postaĵo.
Tio estis la plej efika metodo por respektigi la regularon al la bando da knaboj.
Se la misfaro ne estis tiel grava, sufiĉis minaco enŝlosi nin en la mallumo de la vinkelo: la timo pro la mallumo kaj la araneaĵoj tuj venkis nian malobeemon.
Ni ankaŭ povis esti ĉarmaj. Tiam ankaŭ la dombestoj partoprenis en nia amo, sendepende, ĉu ili jes aŭ ne ŝatis tion.
Kvankam ni ĉiam havis hundon, nia Fani estis la unua hundo, kiu libere vivis kun ni.
Fani estis Meĥlena ŝafhundo, laŭnature ja ne la plej amikema raso.
Nia hundo Fani nepre ne permesis al ni ludi per ĝia vosto.
Nia hundo ne volis esti traktata kiel ludilo, tiukaze ĝi tuj fuĝis sub la tablon, kie ni ne plu kapablis atingi ĝin.
La katoj estis ĉarmaj bestetoj, kiuj akceptis nin kiel ludamiketojn.
Dum horoj ni sidis kune kun la katoj kaj karesis ilian delikatan felon, ĝis ili ekdormis sur nia sino aŭ ronketadis pro ĝuado, ĝis la dormo trafis ankaŭ nin kaj ni kune kuŝis dormante.