Tatoeba sentences — language code: epo
Ni blovis la ŝipeton trans la kuvon.
Ĉar la ŝipeto ĉiam renversiĝis, ni aldonis kontraŭpezilon per najlo el la ilarujo de paĉjo.
Per multaj el tiuj memfaritaj ludiloj ni kolektis spertojn por la posta vivo.
Ni lernis cerbumi kaj serĉi solvojn.
Propra sperto estas la plej taŭga lernilo.
Jen malnova diraĵo: sperto estas la plej bona lernejo.
Precize je la kvara horo ni manĝis niajn buteritajn pantranĉaĵojn.
Kiam panjo montris sian kapon ĉe la malantaŭga pordo kaj vokis "Manĝi!", estis la momento faligi la ludilojn kaj rapidi en la domon.
Pasante ni frotetis la piedojn sur la mato.
La manojn ni rapide frotis per akvo, sed atentu: ĉiam ja estis vundeto, kiun ni devis eviti.
La manoj estis sekigataj per la mantuko kaj ĉiu kuris al sia loko.
Tie la amaso da buterpanoj jam logis la malsatan bandon.
La ĵeleujo iris de ĉi tie tien, ĝis panjo prenis ĝin por prepari buterpanon por la etuloj.
Estis malmultaj ŝanĝoj en la menuo, ĉar marmelado estis tre ŝatata kaj estis tiom da diversaj specoj.
Nia plej ŝatata marmelado estis tiu el ĉerizoj.
Kiu diferenco ekzistas inter marmelado kaj ĵeleo?
Marmelado estas farita el la kompletaj fruktoj, do enestas pecetoj de fruktoj, kiaj ĉerizoj kaj prunoj, dum ĵeleo estas preparita el la suko de fruktoj, kiaj poma, riba aŭ grosa ĵeleoj.
Ni trempis niajn pantranĉojn en la tason, fortrinkis la kafon, replenigis la tason en plena silento.
Se tamen altabliĝis iu, kies manoj estis ne sufiĉe puraj, tiu devis postlasi ĉion, kaj unue lavi ilin ĝisfunde.
Kaj ve! se tio okazigis ĝeneralan kontrolon, tiam ni ĉiuj devis reiri al la pumpilo kaj rajtis plumanĝi nur post severa kontrolo.
Tio okazis eble unufoje en jaro, ĉefe tiam, kiam oni anoncis gripepidemion aŭ alian malsanon, precipe infanan.
Post la manĝeto ni pluludis ĝis la vespermanĝa horo.
Esti infano tiam ankoraŭ estis ĝojige.
Kiam ni estis ankoraŭ tre junaj, la tago finiĝis por ni post la vespermanĝo.
Ofte okazis, ke ni estis levataj el la fotelo kaj estis duondorme kaj grumble malvestataj.
La ĉemizon oni tiris de super nia kapo, kaj niajn lace lamajn brakojn oni metis en la taŭgajn lokojn de la dormoĉemizo.
Poste la dormemuleto estis portata supren kaj enlitigita.
Pro la kontakto kun la malvarma lito ni subite vekiĝis, kaj ja ĉiam estis iu, kiu petadis panjon rakonteti.
Sed nur malofte la rakonto estis finata, ĉar ĉiuj jam dormis.
Ne interesas Tomon tio, kion Mary diras.
Kelkfoje iu laŭte suĉis sian dikfingron, alia bezonis sian cicumon aŭ ian anstataŭan aĵon, kia urseto aŭ simple mantuko, sed ĝi ĉiam devis esti la sama.
Panjo regulis la lumilon je la malplej granda intenseco kaj senbrue malaperis malsupren.
Poste, kiam ni konsideris nin jam grandaj, ni distingis inter granduloj kaj etuloj.
La granduloj rajtis iom pli longe resti malsupre, ĝis la oka.
Tion ni estis lernintaj: kiam la montriloj troviĝas ĉi tie kaj tie.
Kaj kiam efektive estis la oka, ja ĉiam iu devis pisi, alia malsatis aŭ soifis... "Ĉiuj pajletoj estas tirataj el la tegmento" estas esprimo, kiun uzis niaj gepatroj por indiki malemon iri dormi por provi resti dum kelkaj pluaj minutoj.
Kion ni tiam fakte faris? Ni fojfoje neniofaradis dum kelkaj tempo en la fotelo.