Tatoeba sentences — language code: epo
Mi eltiros vin al la taga lumo.
Malriĉulo sidis ĉe la vojo, la junulo interŝanĝis kun li la vestojn kaj tiamaniere sukcesis eniri en la kastelon.
Neniu lin rekonis, sed la birdo komencis fajfi, la ĉevalo komencis manĝi kaj la princino ĉesis plori.
La princino ĉesis plori. La reĝo ekmiris kaj demandis: "Kion tio signifas?" La princino respondis: "Mi ne scias, sed estis tiel malĝoje al mi, kaj nun mi estas tiel gaja! Ŝajnas al mi, ke venis la vera fianĉo."
Ŝi rakontis ĉion, kio okazis.
La reĝo kunvokis ĉiujn, kiuj estis en la kastelo.
Venis ankaŭ la junulo, kiel malriĉulo en ĉifonoj, sed la princino tuj rekonis lin.
La plej juna princo geedziĝis kun la bela virgulino kaj estis proklamita heredonto de la reĝo.
Apenaŭ la reĝa filo tion faris, kiam la vulpo iĝis homo. Li estis neniu alia, ol la frato de la bela princino.
La ŝajno pledas kontraŭ mi.
Metu ĝin sur la fakturon de mia ĉambro.
Li estis sola en la salono.
Rigardante en la ĉambron mi vidis neniun.
Fermu la pordon malantaŭ vi, kiam vi forlasos la ĉambron.
Certiĝu, ke vi malŝaltis la lumon, kiam vi forlasas la ĉambron.
Tago sen vi estas kiel somero sen suno.
Tago sen vi estas kiel maro sen akvo.
Trovi apartamenton povas montriĝi malfacile.
Mia ĉapelo forbloviĝis per la vento.
Vi estas sen koro, kaj eĉ se vi havus koron, ĝi estus el ŝtono.
Tio estas nova frapo al la famo de la aŭtokonstruisto.
La vendoj de tiu modelo forvaporiĝis.
Li respondecas por la enkomercigo de la parfumgamo.
Impete alkuras ondaro volga, mi sidas ĉeborde, demandoj plu premos: "Ĉu trompis la helaj okuloj de Olga? Ĉu iam al mi ŝi revenos?"
Li ĵetis en la akvon la fiŝon, kiu profundiĝis ĝis la fundo kaj lasis post si longan sangan strion.
Forta vento vipis la maron.
Antaŭ ŝi staris amaso da ĵurnalistoj kaj fotistoj.
La montoj ektremis, rokoj falis en la valon kaj la ĉielo iĝis peĉonigra.
Tondris kaj fulmis, sur la maro nigraj ondoj altiĝis kvazaŭ turoj aŭ montoj, kaj ĉiu ondo portis blankan ŝaŭman kronon.
La kaprino respondis: "Saltis mi, nenion trovis. Kiel mi satiĝi povis?"
Li pensis: „Tio sufiĉos por mia tuta vivo.” Esperoplena li ekiris en la vastan mondon.
Li tute ne zorgis pri tio, ĉu ĉevoja gastejo estas bona, kaj ĉu oni povas trovi tie manĝon aŭ ne.
Sur kampo aŭ herbejo aŭ en arbaro li de la dorso demetis la tablon, starigis ĝin, diris: “Kovru vin!”, kaj tuj li havis ĉion, kion li bezonis.
Fine li deziris reveni al la patro, esperante, ke lia kolero dume kvietiĝis kaj ke li volonte akceptos la filon.
En la vespero li venis en gastejon plenan de vojaĝantoj.
La aliaj gastoj afable invitis lin sidi ĉe ilia tablo.
Mi ne volas forpreni de via tablo la lastajn pecojn, prefere mi mem regalos vin.
Ili ridis, pensante, ke li ŝercas.
Li starigis la lignan tablon en la mezo de la ĉambro.
Tuj la tablo estis kovrita per delikataj manĝaĵoj, kiajn ne povus liveri la kuirejo de la mastro.
La odoro agrable tiklis la nazojn de la gastoj.
Mi petas vin, al la tablo!, diris la lignaĵisto.
Li ne bezonis peti ilin duan fojon al la tablo; ili proksimiĝis, kaptis tranĉilojn kaj brave komencis la atakon.
Plej multe mirigis ilin, ke apenaŭ iu plado malpleniĝis, tuj aperis alia tute plena.