Tatoeba sentences — language code: epo
La dentegoj de la elefantoj estas eburaj.
Diru al ŝi, ke ŝi helpu min.
Mi vetas, ke vi diros al mi, ke vi estas tro laca por helpi.
Mi vetas, ke vi diros al mi, ke vi estas tro lacaj por helpi.
Mi vetas, ke vi diros al mi, ke vi tro lacas por helpi.
Diru al li, ke li helpu min.
Diru al ili, ke ili helpu min.
Diru al ili, ke ili estu pretaj foriri.
Diru al ili, ke ili estu pretaj por foriri.
Diru al ŝi, ke ŝi estu preta.
Mi promesas, ke mi revenos frue.
Mi promesas reveni frue.
Vi estas tre bonŝanca.
Vi estas tre bonŝancaj.
Bonvolu kredi min.
Bonvole fidu al mi.
La vitro rompiĝis en pecetojn.
Ĝi ne plu dependas de mi.
Tio ne plu dependas de mi.
Tio estas evidenta troo.
Vi ne inspiras al mi konfidon.
Ili ne inspiras al mi konfidon.
Fido generas fidon.
Ni fidas vin.
Ni fidas al vi.
Mi havas neniun, al kiu mi povas fidi.
„La patrino de Tomo nomiĝas Manjo.“ – „Ĉu ne tiel nomiĝas ankaŭ lia edzino?“ – „Jes, ankaŭ ŝi tiel nomiĝas.“
Ŝi ne inspiras al mi fidon.
Li ne inspiras al mi fidon.
Ĉu vi ĉiam ellitiĝas tiom frue?
Mi havas junajn gepatrojn.
Mi rompis la nazon de Tomo.
Mi ĉion forigis.
Neniu scias, kio estas tio.
Ĉu vi timas musojn?
Ŝia vivo ne interesas min.
Ŝanĝu la diskon.
Ŝi ploras pro ĝojo.
„Ĉu vi parolas la rusan lingvon?“ – „Iomete.“
La infanoj ludas kun la hundo.
„Kie estas Manjo?“ – „Mi venis sen ŝi.“
Diru al li, ke li lasu min en paco.
Diru al li, ke li lasu min sola.
Ni ankoraŭ ne konstruis domon.
Diru al ili, ke ili lasu min sola.
Diru al ili, ke ili lasu min en paco.
Diru al ŝi, ke ŝi rapidu.
Mi ne havas monujon.
Ĉu vi parolas la litovan?
Bonan nokton, karaj! Mi enlitiĝos nun.
Mi bezonos la tablon.
Mi bezonos tablon.
Tomo elkreskis en Germanujo, sed nun li loĝas en Usono.
Mi laboras pri tio jam dum monatoj.
Li provis tion kun amikino.
Ĉio tio necesas.
En ĉi tiu mondo ekzistas nenio konstanta, krom la nekonstanteco.
La tragedio de moderna homo ne estas, ke li estas ĉiam malpli konscia pri la senco de sia propra vivo, sed ke ĝi estas al li ĉiam malpli ĝenanta.
Ne nur estas la arbo unue semo, tiam ŝoso, tiam fleksebla trunko, tiam seka ligno. Vi ne povas malmunti ĝin, se oni volas konatiĝi lin. La arbo estas tiu potenco, kiu malrapide kunigas la ĉielon.
Pensoj similas trajnon. Tuj kiam vi eniris, ĝi forportos vin, ofte sen scii, kie estas la eliro aŭ kie la vojaĝo finiĝos. Rekompreni la veran naturon de viaj pensoj, signifas povi eliri – en ajna momento.
Pacon por la homaro ni nur tiam povas atingi, kiam ni komencas realigi pacon en ni mem.
La estinteco kaj la estonteco estas de la amo mem. Atendoj kaj memoroj ne faras justecon al ĝi. Amo, kiu havas kaŭzon, ĉiam trovos finon.
Adicias oni al tiu tempo, kiun kelkaj ĉiutage planas, atendas kaj antaŭzorgas kaj aldoniĝas la memoron kaj pripenson, tiam oni facile divenas, kial al ili ne restas tempo por la vivo mem.
Tomo pafis Manjon de proksime.
Sami pafis Lajla de proksime.
Ne viŝu la nigran tabulon.
La spirito de lingvo estas plej klare esprimita en siaj netradukeblaj vortoj.
Ju pli mi lernas Esperanton, des pli multe mi ŝatas tiun lingvon.
Devas ekzisti iu ŝablono.
Ĉu vi ne vidas la ŝablonon?
Mi komencas vidi ŝablonon.
Mi neniam forgesus ion tian.