Tatoeba sentences — language code: bel
Двор праляцеў, і чагось асабліва выразна прадставілася сястрыца Гануля…
Пэўна, што мы ўсе гатовы парабіцца чыноўнікамі.
Ён раптам устаў.
Яно, праўда, як разлучышся, дык і мілей чалавек робіцца і нібы зноў любіць яго пачынаеш.
Ноч чорная, такая, як тады…
Было гэта раз у нядзелю…
Яшчэ колькі дзён – і ўсё станецца так, як лепш і не трэба.
І я ведаю ўсё…
Спачатку зусім звычайнае і простае пачуццё жалю да гэтае смутнае жанчыны потым сфармавалася ў сапраўднае глыбокае каханне.
Во ўжо дом.
Я, Арына, больш не магу зносіць гэткага жыцця.
Яшчэ момант, здаецца, і пырсне са смеху.
Узяўся зноў за працу, але ў галаве ўсё мітусілася знаёмае імя.
Урэшце яна падышла бліжэй да яго.
Так і ехала да самай вёскі і толькі, як убачыла жоўтыя вакеніцы свае хаткі – пачула, як нясмела, быццам пужаючыся, стала ўздымацца з самага дна душы ружовая хмурыначка надзеі…
Добра, калі конь стрымае, не пабяжыць, а то – беражыся!
Ён сабраў усе сілы, каб змагчы наравістае слова, і раптам выгаварыў яго скоранька і выразна: – …брыгадзір…
Трэба было мець кацінае вока, каб угледзець што-колечы ў гэтай цемры.
Але для гэтага я павінна была б аддаць тое, што для мяне самае дарагое, даражэй за ўсё, мо даражэй за жыццё…
Гэта з дзяцінства яшчэ.
Шумава быццам заўважыла гэта.
Чаму ты сядзіш у цемры?
Што мне рабіць, дзядзька Ахрэм?
Ён рашуча сігануў на два крокі ўбок, нібы мяняючы ўстаноўку свае прамовы, і звярнуўся ўжо да ўсіх: – Таварышы!
Ці быў хоць раз у жыцці ў яго гэткі выпадак, каб старонні, чужы чалавек так чула, так мякка прыслухаўся да яго шчырых прызнанняў?
І быццам чакае яго, быццам кліча, просіць спагады.
Сярод сялян пачуўся смех, а белабрысы недзе ззаду захлынуўся сваім брыдкім сабачым рогатам…
Прачніся!..
Гэта пужала яго: адвык ад сям'і.
Яе слухалі так, як рэдка калі дакладчыкаў слухаюць.
Просім да нас, у нашу кампанію!..
Ён пахмура маўчаў, унураны ў глухую задуму, і, мабыць, не чуў ані слова з ціхамірнае гаворкі старога служакі, які лічыў за свой канечны абавязак разважаць яго чорны настрой староннімі, да справы не датычнымі, апавяданнямі.
На кухні густа агарнула цяплынь.
Вы ж ведаеце ўсё, я ж нікому, апроч вас, бадай, і не гаварыла пра гэта, пра наша…
І ўбачыў тады, як вочы ў Гарновай працяліся холадам, пустатой, як засвяцілася ў іх нешта такое, што падобна было да спалоху або да нейкай палкай, балючай журбы.
Мне шкода, шкода цябе – майго дарагога, любага таварыша, мне шкода мінулага нашага.
Вы што, зноў прыехалі вобыск рабіць?
Мне стала страшна.
Цяпер цішыня мякчэйшая, цёплая.
Куды ўцякаць, куды дзявацца?
Тут Аўгінька злавіла сама сябе на тым, што гэта яна, можа, больш сабе дапякае, чымся яму, і заціхла ў раптоўнай смутнай сур'ёзнасці.
Сяргею гэта давала вялікую непрыемнасць.
Міхалку ўспаміналася перасцярога Шлёмкі, успомніўся Грышка-бандыт…
Мо трэба было б неяк іначай назваць яго, іншую даць яму назву, але слова такога няма.
Я не хачу быць жанчынай, толькі жанчынай.
Маўчыш, дык і едуць на табе.
Даніла маўчаў.
Ты возьмеш на сябе гэту справу?
Цяпер і памерці можна спакойна.
Увесь яго добры настрой ураз разляцеўся, змяніўшыся прыкрай нялоўкасцю.
Чаго ты прыходзіш сюды?