Tatoeba sentences — language code: epo
Ju pli forte oni tiris la ŝnuron, des pli longe la turbo turniĝadis, ĝis ĝi renversiĝis kiel ebriulo.
Per lerta ekpreno oni povis preni la turbon turniĝanta sur la manplato.
Reciproka konkurado plialtigis la lerton.
Per turboj kun speciala pinto oni kelkfoje ludis militan ludon, en kiu oni provis fendi ies rotaciantan turbon.
Tiu fendigo kelkfoje sukcesis kaj rezultigis larmojn.
Specialistoj tiucele posedis specialan akrapintan hakturbon.
Sed plejofte ni ludis amikece kaj malpermesis al kverelemuloj kunludi.
Ni kelkfoje povis ludi kun Roberto kaj kun Lisa, la gefiloj de Mon, la pedelo de la kapelo sur Oudenberg.
Tiam ni oftete ludis lernejon.
Ĉar Roberto estis la plej aĝa, li kompreneble rolis kiel instruisto.
Sed en tiu klaso ni ne lernis tre multe.
Unue mi klarigos, kiel tiu flugbastoneta ludo funkcias.
Ĉiu havis bastonon proksimume duonan metron longan kaj tri centimetrojn dikan, ĉe ambaŭ ekstremaĵoj iom rondigitan kaj tute senŝeligitan per nia poŝtranĉilo.
La flugbastoneto estis mallonga bastoneto ambaŭflanke konuse akrigita.
Oni metis ekstremaĵon de ĝi super sulketo sur la grundon.
Kiam la bastono trafas la pinton, la bastoneto saltas supren.
Lertuloj sukcesis per forta frapo saltigi ĝin multajn metrojn foren.
La lerto konsistis el tio, ke oni flugigis ĝin laŭeble plej foren, aŭ trafis per ĝi difinitan celon.
Ankaŭ ekzistis pluraj alternativoj de tiu ludo.
La distancon oni mezuris per la bastono de iu el la ludantaro.
Ĉiu ludanto havis en sia poŝo kelkajn kuprajn cendojn, jam delonge ne plu validaj moneroj.
Oni krete desegnis du liniojn kaj starante antaŭ la unua linio ĉiu laŭvice devis ĵeti certan nombron da cendoj al la cellinio.
Cendo sur la linio gajnis, sed oni devis atendi la finon, ĉar alia ulo povis ankoraŭ "forpafi" onian cendon de sur la linio.
La gajnanto estis tiu, kiu havis la plej multajn cendojn sur la cellinio.
Alia ludo, kiun ni ŝatis, estis cendopafado.
Se nenies cendo kuŝis sur la linio, la plej proksima ĉe la linio gajnis.
La distanco estis mezurata per pajleto.
Alternativa ludo estis tiu, en kiu oni metis la cendojn sur korkan ŝtopilon.
Per pli dika ĵetdisketo oni provis trafi la cendojn.
Kiu trafis la cendojn kaj havis sian ĵetdiskon plej proksima al la cendoj, gajnis tiujn cendojn.
Sed hejme tiu ludo estis malpermesita por ni.
Unu el niaj plej ŝatataj amuziĝoj estis konkursi per memfaritaj ĉaretoj sur unu el la multaj deklivoj.
Kvankam ni nomis ilin ĉaretoj, ili tutsimple konsistis el breteto kun kvar improvizitaj radetoj.
Se ĝi sukcesis ruliĝi, ni vidis ĝin kiel ĉareton.
Bonŝance, nia patro oftete iris al la ferrubisto.
Senescepte li kunportis ion, aŭ por si mem aŭ por la infanoj.
Iam li kunportis amason da radetoj.
Temis pri gvidradetoj de la fervoja signalaro, kiuj post anstataŭigo finis sian funkciadon en la ferrubejo.
De tie ankaŭ venis la difektiĝinta bicikleto, kiu post riparo farata de paĉjo estis kvazaŭ nova kaj servadis dum ankoraŭ pluraj jaroj.
Per tiuj radetoj ni konstruis multajn ĉaretojn, sed por la bretetoj ni devis ofte petadi, ĝis panjo fine diris al paĉjo - "Nu, segu kelkajn bretojn por ili".
Farinte tion li ankaŭ alŝraŭbis la radojn.