Tatoeba sentences — language code: bel
У Марыны Паўлаўны сціснулася сэрца ад раптоўнага болю.
Падалі вячэру.
У вокны заглядала вясёлае сонца і, дзівуючыся, кідала то туды, то сюды свой цікаўны погляд.
Памажы Божа!..
Адкуль гэтыя галасы?
Вазьмі хутчэй.
Яна трапяталася, хацела вырвацца.
Гэта ж зусім звычайная рэч, гэта ж заўсёды ў гэткім выпадку хварэюць.
Здавалася, што чуе нябожчыца гэта, што пільней за ўсіх прыслухоўваецца яна да страшэннага прызнання свайго мужыка.
Аўгінька дробна смяецца, радая сваім жартам.
А мо я ў госці к табе прыехаў…
Матка кожную часінку падыходзіла, заглядала дапытліва ў вочы.
Тады сам здзівіўся сваёй удачы і паспрабаваў яшчэ раз сказаць, але нічога не выйшла.
Раней зямлі не было, потым і зямлю сталі даваць, а ўсё роўна нічога не выходзіла…
Я ўчора ў яе рэвальвер знайшоў…
Карызна ўзняў галаву, зірнуў на Веру бліскучымі вачмі.
Цімафей Міронавіч, увесь калоцячыся, адступаў дробненькім расцярушаным крокам у глыб пакоя.
Карызну трэба нарэшце выліць сваё ўзрушэнне, і таварыства тут надзвычай прыдатнае да гэтае мэты.
Схадзі, любачка…
Ён відочна быў устурбаваны нечым і ў замяшанні шморгаўся на месцы.
Я, брат, рабіў вялікую справу.
І думкі – напружныя, жорсткія.
Дзяку, відаць, надакучыла вечна адно й тое самае, і ён цяпер – балазе нікога няма – стараўся гэта "адно й тое самае" аздобіць, уліць у яго штось новае і весялейшае.
Я таксама пайду.
Скаланутая бурным прылівам нянавісці, Марына Паўлаўна варочаецца да прытомнасці і, усвядоміўшы праўдзівы агідны сэнс свайго новага пачуцця, з усіх сіл стараецца здушыць яго ў сабе.
Тут і разумець няма чаго.
Чаго мне баяцца?
У калгас жа пойдзеш да нас?
Мне потым было непрыемна.
Усё здавалася, што не здадуцца так багацеі, што яшчэ будзе змаганне, дый не абы-якое – змаганне на жыццё і смерць.
Яна многа чаго нам зрабіла і, можа б, яшчэ сякую-такую карысць прынесла.
Што хацеў паказаць стары мудрагель гэтым сваім дзівачлівым жартам?..
Млын усе туркатаў, неўгамонны, але, здавалася, цішэй ужо і лагодней.
Ну, гэта іншая рэч.
І ўрачыстае жыццё і глыбокі спакой чуецца ў гэтай песні.
Ну, скажам, так: я б памірала і сказала табе, што хачу, каб і ты памёр разам са мной.
Яна зірнула на яго з ласкавым спачуваннем.
Думкі змяшаліся, як віхор, закруціліся…
Што мне чакаць ад жыцця?
Яна сядзела недалёка ад Веры, і выйшла так, што, стрэўшыся з ясным поглядам Веры, ён перанёс мяккую цеплыню яе погляду на сухі невыразны жончын твар, і на гэтым твары адразу занялося тое незразумелае замяшанне, якое ён заўважыў быў у яе ў хаце.
Ну, як, дачушка, рабілася там, у калгасе?
Ён не злосны ўжо на Ганулю.
На тое ж разумныя людзі планы пішуць.
Можа, яна чакае яго?
Ён старанна ўкручваецца ў коўдру, каб як найхутчэй сагрэцца і заснуць.
Колькі часу маўчалі.
У мяне ўсё гатова, і праз якіх колькі гадзін пад'едзе падвода.
Жонка сышла некуды, дзеці ў спальні дурэюць.
Ідзе Віктар наўмысля марудна, ледзь пераступаючы нагамі, каб як даўжэй працягнуць дарогу.
І ён з упартай цярплівасцю чакаў, калі, нарэшце, можна будзе выказаць усё Барковічу.
Хіба ж не могуць вабіць чалавека твае глыбока-тужлівыя шчырыя подыхі, твой безупынны, горкі плач – жоўты плач адцвітання?