Tatoeba sentences — language code: tgl
Kapag nanonood ako ng Hapong anime, kadalasan ay nakaandar ang Hapong ponograma. Mas maganda ang tunog nito. At hindi lamang praktis ng lengguwahe... Mabuhay!
Mukhang elepante ang nasa loob ng hardin.
Mukhang kabayo ang nasa loob ng hardin.
Mukhang matsing ang nasa loob ng hardin.
Mukhang gorilya ang nasa loob ng hardin.
Mukhang kuneho ang nasa loob ng hardin.
Mukhang daga ang nasa loob ng hardin.
Mukhang ahas ang nasa loob ng hardin.
Mukhang rosas ang nasa loob ng hardin.
Mukhang gumamela ang nasa loob ng hardin.
Mukhang milflores ang nasa loob ng hardin.
Mukhang kabute ang nasa loob ng hardin.
Parang kabayo ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang elepante ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang kuneho ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang rosas ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang gumamela ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang milflores ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang ahas ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang tutubi ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Parang tulip ang nasa loob ng hardin ni Alex.
Katabing umupo si Tom kay Mary sa loob ng kainan.
Sinabi ni Tom kay Mary na nag-aaral siya ng Pranses.
May mga simbahan sa Pilipinas. Ang Parokya at Pang-Arsidiyosesis na Dambana ng Santiago Apostol ay ang sentral na simbahang Katoliko sa Ibaan, Batangas, Pilipinas. Hindi ako relihiyoso noong bata, at dati kaming mga pinsan kong naglalaro sa simbahan doon. Antigong maganda ang simbahang Kastila. Ang Lolo Mac ko ay Protestanteng nagsisimba sa malapit sa bahay niyang Ang Nagkaisang Iglesia ni Cristo sa Pilipinas. Ang Lola Bebe ko ay Katolika. Noong binisita ko ang Ibaan nitong mga huling taon, nagtatanong ang tao kung ano ang relihiyon ko. Sabi ko, Budista ako. Pero, hindi nila maunawaan kung ano iyon talaga. Sa Pilipinas doon, karamihang ang Intsik lamang ang mga Budista at Daoista.
Nalaman ko lamang ngayon kung ano ang "Mayotte." Departamento ng Pransiya itong mga isla sa gitna ng Mozambique at Madagascar. Ang pagkain doon ay mga balinghoy, taro, abokado, at mga ganoon.
Pagkatapos ng hatinggabi sa Torremolinos sa Espanya nang makalabas ako sa aking otel at naglakad pababa sa matarik na dalisdis patungo sa dalampasigan. Habang nasa daan, nakita ko ang isang nakakaintrigang berdeng metal na pintuan sa harap ng bahay, kung saan sa marmol ay may nakasulat na "Jardín de las Mercedes" o "Hardin ng Awa" mula sa residensiyang numero 28. Sa dalampasigan, madilim at tahimik. May mga palapang kanlungan sa tabi ng dalampasigan. Ang kaisa-isang taong nakita ko noong gabing iyon ay mukhang Mehikano, naglalakad.
Dahil sa lokal na alamat, ang bayan ng Ibaan sa Pilipinas ay isang nakakatakot na lugar sa gabi. Ang mga antigong kahoy na bahay sa kahabaan ng mga kalye ay malabong naiilawan. Hindi alam ng isa kung may mga nakakatakot na tikbalang na nakatago sa mga sulok, habang humihithit sila ng malalaking tabako.
Madalas kong iniisip kung bakit laging maliit ang magagandang lugar, tulad ng Bali ng Indonesia, Hapon, at Taylandiya. Dapat mas malaki sila.