Tatoeba sentences — language code: bel
Нават цяпер – на што ўжо быў непрытомны – а не здрадзіў сабе.
Скрозь празрыстыя шыбы сыпецца мякка-празрыстае сонца, сцелецца па падлозе дрыготнымі жоўтымі плямамі.
У кожнай вёсцы, дзе толькі даводзілася Карызну праводзіць работу, яму з першага слова паказвалі на Сівец, і за гэтаю адгаворкай, як за спадзейнай сцяной, смела хаваліся ўсе злосныя ворагі калектывізацыі.
Паўлюк засмяяўся сіпучым, здушаным смехам.
Ішлі па гладкім абрусе чыгункі, любаваліся шырокім, вольным прасцягам.
Мы заўсёды ўспаміналі цябе, мы аб табе гаварылі!
– Імем Беларускай Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі… – аднатонна-ўрачыста зычэў голас суддзі.
Я ўсё-такі павінен у вас зрабіць вобыск.
Ці возьме яна да сябе ў талаку?
А ўсмешка неяк міжвольна выйшла такая, як і ў Васілька.
Віна куплю…
Замест прытульнае палянкі – крывы сумёт жорсткага снегу.
Ды што там такое!..
Мы бачылі перад сабой адкрытага ворага, ненавідзелі яго непасрэднай, арганічнай нянавісцю, якую ўзгадавалі ў сабе з малых дзён.
Каго кахаюць, таму ніколі не вераць.
Што гэта: практычнасць ці сантыментальнасць?
Іх прагналі далёка-далёка, яны не вернуцца больш…
Аб чым ён гаворыць?
Дзе я дзенуся, няшчасная?
І вось тут якраз натыкаўся ён, небарака, на халодны, адчужаны погляд, які, здавалася, настарожана вывучаў, ці ёсць у ім, у Ўладзіку, сапраўды што-небудзь вартае асаблівае ўвагі.
Тады прыйшоў загад зняць полк з пазіцыі.
Усё, вядомая рэч, было ў належным парадку.
Як кончылі вячэраць і гаспадар ужо расперазаў дзягу, ладзячыся легчы, Аксіння яшчэ раз памкнулася ўгаманіць яго, але гаспадар гэтак гукнуў на яе, што яна ўраз сціхла і моўчакам паклалася спаць…
Пануры бацька ў сваім глыбокім маўклівым адпачынку…
Ён адразу знаходзіў унутры чалавека звярыныя інстынкты і ўспарваў іх, узбіваў у бурна-шалёную пену, каб захлынула яна ўсё нутро, каб затапіла ўсё чалавечае.
На запытанні адкажа ў заключным слове таварыш дакладчык.
Здзівіла яго Аўгінька.
Нічога я не ведаю…
І ўсё разам – і добрае і дрэннае, і прыемнае і прыкрае – было цяпер роўна ахінута тонкім барвістым туманам і роўна цешыла сэрца чароўнай цеплю.
Вось пабачыш…
Вера аслупянела.
Ці ведаеце, што я люблю вас?
Плакаў горад, плакала ўсё.
А Ахрэм сядзеў моўчкі ўсю дарогу.
Сонца быццам прыхілілася да зямлі, прыціснула горад сваім густым душным ззяннем, усклала на ўсё адбітак санлівай нерухомасці.
Я цалкам згодзен з усім, што сказаў у сваёй кароткай інфармацыі т. Карызна, і кажу гэта не для фігуравання, не для гульні ў прызнанне памылак, а з праўдзівым адчуваннем адказнасці за свае цяперашнія словы і за ўчынкі, якія сёння тут абмяркоўваюцца.
Можа, легчы заснуць?..
Не ўсе яшчэ прыстроены, але я зрабіў усё, што толькі мог, каб "прыстроіць" іх, даць ім долю.
Булановічу шкода было гэтага недалужнага чалавека.
У гэтым невялічкім чыстым прытулку стаяў ложак, а ля ложка – маленькі столік, і на ім – плюгавенькі кавалачак пабітага люстэрка.
Барковіч падняўся па хісткіх, убога асветленых сходнях, прайшоў праз невялічкую прытульную залу, праз калідор і трапіў у бібліятэку.
Ён стараўся заспакоіць сябе, пераканаць, што няма нічога трывожнага, што дарма ён узрушыўся толькі.
Ноччу страшна.