Tatoeba sentences — language code: epo
Tra la tuta domo oni serĉis tiun katon, sed ĉio estis vana.
Eĉ ŝajnis al ni, ke la onklino maljuniĝis je kelke da jaroj.
Ĉu vi jam esploris ĉiujn angulojn ĉirkaŭ la domo? - demandis mia patro.
Jes, kompreneble - respondis la onklino -; mi ne ŝparis penojn, por ĝin trovi.
Kaj la kompatinda sinjorino ree disfandiĝis en larmojn.
La sceno estis kortuŝanta, kaj mi tiam kuraĝis proponi.
Ĉu Cerbero ne povus helpi nin?
Ho! - rediris mia patro -, jen ĉasado novaspeca!
Tamen tiu propono estas ne tute malbona, kaj ĝi povus estis akceptita.
Restus demandi D-ron Paŭlon pri ĝi.
Mi estas preta - ekkriis onklino Elizabeta - ĉion fari, por trovi kaj rehavi mian Paŝaon, sed tio... tio estus humiligo!
Kiu ne humiliĝas, mia fratino kara, tiu nenion realan atingas en ĉi tiu mondo - sentence diris la “maljuna” Aleksando.
Cetere mi vidas en tio nenian malhonoron, kaj ni devas uzi ĉiajn rimedojn.
Estus tre amuze... - diris ironie la onklino - ĉasado kontraŭ kato!
Ĉasado kontraŭ kato - diris ironie la onklino - estus tre amuza!
Ĉasistoj, hundoj, eble pafiloj...
Mi vidas, Elizabeta, ke la fiereco de via kato infektis vin...
Kiam vi ŝanĝos vian pensmanieron, tiam vi vidos vian karulon, trankvile envenantan tra la pordo.
La malapero de Paŝao estis por vi provo, sed ne ŝajnas, ke tia sperto, almenaŭ ĝis nun, estis por vi utila.
Trankviliĝu, kaj ĉio bone finiĝos.
Li apenaŭ scias legi.
Tiun lingvon mi nur scias legi; mi ne scias skribi aŭ paroli.
Li scias nur legi, sed ne skribi aŭ paroli tiun lingvon.
Pro la mallumo ni apenaŭ vidis antaŭen.
Ni baldaŭ estos certaj pri tio.
Li baldaŭ revenos, sed ne tuj.
Eĉ sur la Suno troviĝas makuloj.
Mi ne diris eĉ unu vorton.
Mi diris neniun vorton.
Ĉiuj miaj esperoj estas jam for.
Ni ĉiuj ja scias, ke la Tero estas planedo.
La vivo estas ja tia.
Ĉu li ja diris tion?!
Ĝuste pri tio ni ĵus parolis.
Mi venis ĝuste en la momento, kiam li ĵus eliris.
Li diris plu kelkajn vortojn.
Tenu plu tion en sekreto.
Mi ne povas fari eĉ unu paŝon plu.
La malbela vetero daŭras plu.
Ne iru plu laŭ tiu danĝera vojo.
Kaj tiel plu (k.t.p., ktp).
Kion li diris pli?
Mi ne iros plu, kvankam mi ofte iris.
Mi volis iri al la kongreso, sed mi jam ne iros.
Mia patro jam ne vivas.
Kiam ni tien venis, li jam ne vivis.
Kiam ni scios, kio estas la vivo, ni jam ne timos la morton.
Mi vin tre amas.
Mi tre dezirus havi tiun verkon.
Mi multe suferis.
Mi tre suferis.
En la kota vetero mia vesto forte malpuriĝis.
Se tio okazus, mi ja forte ridus.
Li vendas kare.
Li parolas bele.
La aglo flugas alte.
Kantu mallaŭte!
Mia domo staras proksime al la placo.
Ligu la pakaĵon plej streĉe.
La moskitoj venis multenombre.
La infanoj manĝis avide.
Lavu ĉi tiun glason pure.
Ŝia voĉo sonis tremante.
Ne ĵuru false!
Faru tion rapide.
Li vivas ĉiam rapidante.
Pluvis forte.
Ĉi tiu vojo ŝajnas ĝusta.
Tio estas malvera.
Kia bela pejzaĝo!
Ankaŭ la justaj suferas.
Mia kara!
Estas danĝera la irado laŭ la ponto.
Estas danĝere iri laŭ la ponto.
Estas danĝera la vojo laŭ la ponto.
Mi trovas konvena lian venon.
Mi trovas konvene, ke li venu.
Estus bone, se li venus.
Estis bona mia konsilo.
Estis bone, ke mi tion konsilis.
La vetero tie ĉi estas varma.