Tatoeba sentences — language code: epo
Ili ne ŝatas tiun ĉi ludon.
Ŝi firme alpremis la lipojn unu kontraŭ la alia.
Ni havas senharajn tempiojn.
Kantu kun mi. Tio ne estas malfacila.
Mi nepre bezonas tiun libron! Kie ĝi estas?
Por kiu fako vi laboras?
Li donis al mi indicon.
Mi esperas, ke ni baldaŭ revidiĝos.
Ni ĉiuj jam spektis ĝin.
Ĉu estas en la ĉirkaŭaĵo bankaŭtomato?
Mi havas rideton ege akcepteman, ĉu ne?
Fojfoje Tomo iras piede al la laboro.
Ĉu vi kutimiĝis al la vivo en dormejo?
Kiamaniere la Revolucio kaj la principoj, kiujn ĝi plene aplikas, simbolas rompon en la historio de Francio?
Ne estas malpermesite, kontraŭe, estas dezirate ensendi du tradukojn aŭ pli.
Hieraŭ vespere mi verkis tri leterojn.
Ĝi tute bonas.
Ne maltrankviliĝu. Tomo ne lasos nin en embaraso.
Mi faris la aĉetojn.
Manjo farbis la fenestrajn kadrojn flavaj.
Tomo adoptis la tri infanojn de Manjo.
Li agis, kvazaŭ li ne estintus vundita.
Estu indulgaj!
Tomo pensis pri tio, kion diris Manjo.
Tio, kion faras tiu kabareta artisto, miaopinie, neniel rilatas al arto.
En nia ĝardeno ni disponis sufiĉajn taŭgajn lignospecojn por fari pafarkon.
Per forta tranĉilo ni do detranĉis taŭgan branĉon kaj senŝeligis ĝin.
En kesteto en la lavejo ĉiam estis diversaj specoj de ŝnuroj.
Iom serĉante ni ja trovis sufiĉe longan vergon.
Unue ni bone ligis ŝnuron je unu flanko tiamaniere, ke ĝi ne plu povis ŝoviĝi.
Por ligi la alian flankon, ni devis esti almenaŭ duopaj por teni la arkon kaj forte nodi la ŝnuron.
La plej taŭgaj ŝnuroj estis ĉirkaŭplektitaj ŝnuroj, kiuj ne disfadeniĝis.
La sagojn ni tranĉis el rektaj vergoj de iuj arbustoj, sed ni antaŭe devis peti panjon, de kiu ni rajtis preni ilin, ĉar inter ili iuj estis florontaj.
Malantaŭe en la sago ni tranĉis sulketon, por ke ĝi pli facile teniĝu sur la kordon.
Jen ni povis komenci la arkpafadon.
Sur la trunkon de la dika tilio ni krete desegnis celon kaj sur la vojeton ni indikis linion.
Baldaŭ sekvis la unuaj pafoj.
Kelkfoje ni trafis la celon.
Ju pli forte oni streĉis la ŝnuron, des pli malproksimen flugis la sago.
Post tia antaŭtagmezo jam sufiĉis al ni, kaj iuj ekkverelis.
Sekve de tio ĉiuj pafarkoj estis konfiskataj kaj enŝlosataj en la kultivdomon.
Finiĝis la arkopafado en tiu tago!
Kiam panjo kudris, okazis fojfoje, ke bobeno malpleniĝis.
Ĉiam ekestis kvereletoj, pri kiu ricevos la malpleniĝintan bobenon.
La bobeno iĝis estonta ludilo.
Per nia poŝtranĉilo - ni tiam estis iom pli aĝaj - ni faris entranĉaĵojn en ĝin.
Tra la bobentruo ni pasigis kaŭĉukan ringeton, kiun ni fiksis je unu flanko. Je la alia flanko ni metis longan najlon.
Tiam ni streĉis la kaŭĉukan ringeton, ĝis ĝi ekrezistis.
La traktoro estis metata sur la grundon, kie ĝi forgrimpis.
Ju pli oni estis streĉinta ĝin, des pli foren ĝi grimpis.
Kiam ĝi estis taŭga, ni alkroĉis ĉaretojn per fera drato trans la mallarĝaĵo.
Ekde tiam ni ĉie serĉis pliajn bobenetojn kaj ĉe la onklinoj ni traserĉetis ĉiujn tirkestojn, por trovi pli grandajn bobenojn, kvankam la pli malgrandaj grimpis pli rapide.
Kiam ni finfine estis akirintaj iom pli da bobenoj, ni organizis konkursojn.
Ekstere sur la vojeto, kiu iom deklivis, estis ideala vetkurejo.