Tatoeba sentences — language code: bel
Марына Паўлаўна стаяла, укленчыўшы на канапе, перад акном – роўна, нерухома, як на шчырым маленні, і ўзіралася ў сіні вечаровы змрок.
Потым распусціў паляўнічую торбу і дастаў з яе прыгожага маладога ліса.
І Рачкоўскі з уласцівай яму грубай пачуццёвасцю стаў найчарнейшымі фарбамі маляваць учынкі Карызны, якія з кожным словам яго – важкім, цвёрдым, як удар молата, паўставалі ўсё ў страшнейшым выглядзе.
Я сам жыў і дзяржаве даваў.
Зямлю агарнуў жорсткі сцюдзёны змрок.
Вось угары і конь паказаўся…
Ён ужо, як наяву, бачыў сябе заможным гаспадаром, з добра наладжанай гаспадаркай, з поўным свірнам, з цэлым стадам жывёлы…
Авой, усё ж ён ведае, пралаза.
Людзі многа чаго гавораць…
Прыходзіла дамоў знясіленая, змардаваная, быццам за траіх рабіла, а сапраўды, дык і таго не нажынала, што нажне іншая няўздольная баба.
Наш Юзік таксама пабег туды.
Год з дзесяць ён жыў у Маскве і, прыязджаючы ўлетку дамоў на пабыўку, падвешваў на відным месцы перад хатай гамак і гойдаўся ў ім важна, глыбакадумна.
І трэба будзе як-небудзь знайсці табе працу.
Многа ж хто меўся выступаць.
Цімафей Міронавіч дагадваецца, што гэта проста гульня, што гэта страх строіць з іх хітрыя свавольныя штукі.
На месца тупой зацятай упартасці з'явіцца лёгкая гнуткая ініцыятыва, на месца дзікага кансерватызму – здаровая гаспадарчая кемкасць, абачлівасць.
Там, у Маскве, было радасна.
– Далёка да заводу, – буркнуў ён.
Але ўраз я спыніўся.
Ці тое, ці другое.
Сядай, пішы, я прадыктую…
Якое дачыненне мае тая Ніна да гэтага ўпартага пана?
Вознік спыніўся з такой гатоўнасцю, нібы і сам так меркаваў, што тут трэба злезці, і Карызну чамусьці гэта ўпадабалася.
І слаўся туман у вачах, у галаве, усюды навокал, увесь свет у туман захінаўся – у квяцісты, дрыготны туман.
Пуста стала ўнутры.
Нашто ты гэта гаворыш?
Дакладчык скончыў, і зачаліся спрэчкі.
У цябе ўнутры загарэліся творчыя шуканні.
Яна ўзяла пропуск, але не выходзіла.
Гонка, імкліва разбягаліся ў розныя бакі белыя прытульныя далі, хаваючыся за шызыя драцяністыя хмызнякі, за гладкія пукатыя ўзгоркі.
Я прашу суд зрабіць гэта.
Гэта я таксама ведаю…
Трывожная ўрачыстасць распасцёрлася ў хаце.
У гэты момант ён быў зусім шчыры, ён гаварыў тое, у што верыў, і верыў у тое, што гаварыў.
Спіс быў прыняты без спрэчак, хоць у ім, побач з сапраўднымі кулакамі, былі сераднякі і нават беднякі.
Зелянюк глядзеў на яе з ласкай і захапленнем.
Было легка стаяць пад яго ўдарамі, акунуўшыся ў пустую бяздумнасць.
Я проста сам яшчэ не разумею…
Яно нішто яшчэ…
І гаворыць-гаворыць бясконца Жвіроўскі.
Ён зусім мала змяніўся.
Гэта быў і апошні выбух.
І нават гаспадыня, сноўдаючыся па хаце, часам падыходзіла да стала і зазірала на шашкі, хоць і не разумела ў іх нічагутка.
Зеленюка ўжо не было.
Я ўжо аджыў сваё.
А вы ці чытаеце што?
Бывала, ужо сам недаясі, недап'еш, а дзетак накорміш.
Доктар пакачаў галавой.
Не хацелася так скора рваць пачатага.
Іх старанна адусюль праганялі.
Дзе ж вашы рэчы?
І ён паспешна стаў збірацца.
І голас у яго быў дзіўна ўзняты, а вочы блішчэлі захапленнем…
Тады вальней будзе пагутарыць.
Гасі лямпу.
Пруднік сядзеў на лаве й плёў лапаць.
Але ж гэта глупства.
Яшчэ ёсць прычына…