Tatoeba sentences — language code: epo
Se ĉio estis sekura, oni transiris la straton kaj oni tiris la ĉarumon ĝis la krucejo de la ŝoseoj kaj, se ĉio estis sekura, rapide transiris kaj iris rekten al la barilpordo apud la loĝejo.
La barilpordo estis jam malfermita kaj oni povis pluveturi tuj al la rulejo.
Tomi, la hundo, estis malliberigita en la vitrodomo.
Tiaj veturoj estis ripetataj kelkajn fojojn kaj poste la terpomoj estis zorge elŝutataj el la sakoj kaj dissternitaj sur la rulejon.
Filemono rajtis ĝui glaseton da brando.
Ni ricevis kukon kun taseto da kafo kun multe da ŝafa lakto.
Onjo Zoe jam estis preparinta la tagmanĝon kaj ni do povis tuj ekmanĝi.
Post la supo estis - vi neniam sukcesus diveni - ruĝbrasikaĵo kun pecetoj da pomo kaj kolbasoj.
Se estintus pli multe da ĝi, ni manĝintus ankoraŭ pli da ĝi, ĉar ĝi tiel bongustis.
Kiam ni estis ĉe la onklinoj kaj onjo Linjo devis fari aĉetojn aŭ komision, ŝi oftete kunprenis du aŭ tri el ni.
Ŝi ne kuraĝis lasi nin solaj kun sia pli juna fratino Zoe.
Tiel okazis, ke ŝi devis iri al Murbek ĉe iu parenco.
Jen ni survoje, kompreneble piede, ĉar tiutempe ne ekzistis alia maniero.
Tio estis daŭronta tutan posttagmezon.
Laŭlonge de longa ŝoseo, kiu pasis antaŭ ilia pordo, ni ekmarŝis.
En unu el la unuaj domoj post trio da kilometroj en Murbek loĝis hufferisto Ĉarlo.
Tie ĉiam estis ripozejo por onjo Linjo.
Manjo priskribas ĉiujn siajn pensojn kaj sentojn en sia taglibro.
Frititaj araneoj kaj skorpioj estas tre popularaj manĝajoj en kelkaj landoj.
Tomo ŝatas provi ekzotajn manĝaĵojn.
Manjo preskaŭ vomis, kiam la kelnero surtabligis frititajn helikojn.
La okuloj de Manjo estas nigraj kiel senluna nokto.
Bonan nokton, infanoj!
En tiu vilaĝeto oni vivas modeste kaj proksime de la naturo.
Tio estos pli simpla por ni ĉiuj.
Apud la forĝejo ankaŭ estis kafejo.
Ŝi eniris por babili kun la estrino, dum ni rajtis scivole ĉirkaŭrigardi en la forĝejo.
Tiun tagon ni ŝajne havis bonŝancon.
Kamparano envenis kun sia ĉevalo, kiu urĝe bezonis novajn hufferojn.
Estis mildanima besto kaj ĝi estis kvazaŭ la trankvilo mem laŭ la deklaro de la posedanto.
Tiu mantelo estas senpoŝa.
Ĝi estis kviete metata en la trabaron, kiu devis teni la beston dum la ferumado, kaj alligata al la traboj per ledaj rimenoj.
Ĉarlo iris kelkajn fojojn ĉirkaŭ ĝin kaj intertempe tiris la fajroblovilon.
Mi akceptos la decidon, kia ajn ĝi estos.
Tio igis helan flamon suprenŝpruci el la fajrujo.
Malantaŭa piedo de la besto estis fiksata je trabo.
Ne gravas via aĝo.
La eluzita fero estu detirata per granda tenajlo, sed tio ne glate sukcesis.
La besto stamfis, kaj laŭ sia mieno, la ĉevalo suferis.
La nazotruoj de la ĉevalo streĉmalfermiĝis kaj estis ŝaŭmo sur ĝiaj lipoj.
Li estas nun en la laboro, sed revenos je la sepa.
Kiam la forĝisto ankoraŭfoje forte tiris, la fero finfine malfiksiĝis.
Li ĵetis ĝin sur la amason da rustaĵoj antaŭ la forĝejo.
Je la muro pendis aro da hufferoj.
Ĉarlo elektis laŭmezuran feron, prove almetis ĝin sur la hufon kaj per longa nigra tenilo metis ĝin en la fajron.
Ni ankaŭ rajtis fojfoje tiri la blovilon.