Tatoeba sentences — language code: epo
Tial li venis returne hejmen kaj estis tre malĝoja, ĉar li tre deziris havi veran reĝidinon.
Unu vesperon fariĝis granda uragano.
Fulmis kaj tondris, forte pluvegis, estis terure.
Subite oni frapetis je la urba pordego, kaj la maljuna reĝo iris, por malfermi.
Montriĝis, ke ekstere antaŭ la pordo staras reĝidino.
Sed, ho mia Dio, kiel ŝi aspektis pro la pluvo kaj la ventego!
La akvo fluis de ŝiaj haroj kaj vestoj, kaj verŝiĝis en ŝiajn ŝuojn kaj elen.
Kaj ŝi diris, ke ŝi estas vera reĝidino.
Nu, pri tio ni tre baldaŭ konvinkiĝos!, pensis la maljuna reĝino.
Ŝi tamen nenion diris, sed ŝi iris en la dormoĉambron, elprenis ĉiujn litaĵojn kaj metis unu pizon sur la fundon de la lito.
Post tio ŝi prenis dudek matracojn, metis ilin sur la pizon, kaj poste ankoraŭ dudek lanugaĵojn sur la matracojn.
En tiu lito la reĝidino devis dormi dum la nokto.
Matene oni ŝin demandis, kiel ŝi dormis.
Ho, terure malbone!, diris la reĝidino.
Preskaŭ dum la tuta nokto mi ne povis fermi la okulojn!
Dio scias, kio estis en mia lito!
Mi kuŝis sur io malmola, kaj mia korpo pro tio fariĝis blua kaj bruna!
Estis terure!
Per tio oni povis vidi, ke ŝi estas vera reĝidino, ĉar tra la dudek matracoj kaj la dudek lanugaĵoj ŝi sentis la pizon.
Tiel delikatsenta povis esti nur vera reĝidino!
Tiam la reĝido edziĝis kun ŝi, ĉar nun li sciis, ke li havas veran reĝidinon.
Kaj la pizon oni metis en la muzeon, kie oni ankoraŭ nun povas ĝin vidi, se neniu ĝin forprenis.
Vidu, tio estis vera historio.
Kion volis la reĝido?
La reĝido volis edziĝi kun reĝidino.
Kion li faris por tio?
Por tio li travojaĝis la tutan mondon.
Ĉu li sukcesis?
Ne, li ne sukcesis, ĉar ĉie troviĝis ia kontraŭaĵo.
Kiel li trovis reĝidinon?
Reĝidino venis mem al li.
Ĉu estis bela vetero ekstere?
Ekstere tute ne estis bela vetero: fulmis kaj tondris, forte pluvegis.
Ĉu la reĝidino bone dormis?
Kontraŭe, la reĝidino terure malbone pasigis la nokton, ŝi preskaŭ ne fermis la okulojn.
Kial la reĝidino ne bone dormis?
Ĉar la reĝino metis pizon sur la fundon de la lito.
Ĉu vi volonte manĝas pizojn?
Mi tre volonte manĝas pizojn.
Ĉu vi kredas, ke tio estas vera historio?
Mi ne kredas, ke tio estas vera historio.
Ĉu vi amas fabelojn?
Mi amas fabelojn, ĉar ili min forte amuzas.
Unu vesperon venis viziti nin D-ro Paŭlo, sen Cerbero, sed kun libro.
Kaj kun tiu sia bona humoro, kiu iafoje elverŝiĝadis sen ia digo, li enpaŝis tra la pordo kaj ne eltenis plu.
Ĉu vi scias, Aleksandro, ĉu vi scias pri la granda novaĵo?
Mia patro kunŝovis la brovojn, duone surprizita, duone scivola.
Jen ĝi! - ekkriis la doktoro.
Nova lingvo, kiu feliĉe finas la eternan Babelon!
Kaj svingante la verketon en la mano, li ridadis, gestadis, tordiĝadis en la ĉambro.
Post tiuj minutoj de mirego mia patro, respirante pli libere, demandis.
Sed pri kio propre temas?
Pri nova lingvo, mi jam diris, sed ĉi tiu, ne por pli konfuzi la kapojn.
Ĝi estas efektive “internacia lingvo”!
Ha! - ekkriis mia patro, kvazaŭ rememorante ion en ĉi tiu rilato.
Ĝi estas Esperanto, prezentita de polo ...
Ĝuste tio! - respondis D-ro Paŭlo.
Multaj ridos, ke iu ankoraŭ pensas pri tiaj fantazioj...
Mia patro estis homo kun kapo sur la ĝusta loko.