Tatoeba sentences — language code: epo
Ŝiaj okuloj estas verdaj, la miaj estas brunaj.
Ĝiaj okuloj estas verdaj, la miaj estas brunaj.
Iliaj okuloj estas verdaj, la miaj estas brunaj.
Plenumiĝu ne mia volo, sed la Via.
Tiu ĉapelo estas mia.
Tiu ĉapelo estas la mia.
Tiu estas mia ĉapelo.
Venis Petro kun sia filo.
La katino ludas kun siaj idoj.
Birdoj dormis en siaj nestoj.
Li venis kun sia filo; lia filino restis hejme.
Venis Petro kaj lia filo.
La katino kaj ŝiaj idoj ludas.
Sufiĉa por la tago estas ĝia propra malbono.
Johano estas knabo inteligenta.
Johano estas inteligenta knabo.
Brazilo estas granda lando.
Antaŭ mia domo staras arbo kaj sur la arbo kantis najtingalo.
Antaŭ mia domo staris arbo kaj sur la arbo kantis najtingalo.
La lingvo Esperanto estas tre utila; ĝi estas facila kaj ĉiam regula kaj ĝia gramatiko estas ĉiam klara.
En la lingvo internacia Esperanto la substantivoj finiĝas per “o”, la adjektivoj per “a”.
La pluralo estas signata per la aldono de la litero “j”; tial la pluralo de la substantivoj finiĝas per “oj”, kaj la pluralo de la adjektivoj per “aj”.
La vivo estas bela, se lumas stelo hela.
Dum la tago varma suno, dum la nokto milda luno.
Kaj kio estas suno kaj lino por la tero, por nia koro estas la amo kaj espero.
Ĉu la lingvo internacia estas utila? - Jes, ĝi estas utila.
Ĉu Esperanto estas facila? - Jes, ĝi estas facila.
Ĉu ĝi estas regula? - Jes, ĝi estas regula.
Ĉu la prononco de Esperanto estas klara? - Jes, ĝi estas klara.
Ĉu la gramatiko de Esperanto estas malfacila? - Ne, ĝi ne estas malfacila.
Ĉu la vivo estas bela? - Jes, ĝi estas bela.
Ĉu la suno lumas dum la nokto? - Ne, ĝi ne lumas dum la nokto.
Ĉu dum la tago lumas la luno? - Ne, dum la tago ne lumas la luno.
Ĉu la tero estas granda? - Jes, ĝi estas granda.
Ĉu ĝi estas pli granda, ol la suno? - Ne, ĝi ne estas pli granda, ol la suno.
Ĉu la tero estas pli malgranda, ol la luno? - Ne, ĝi ne estas pli malgranda, ol la luno.
Ĉu la suno estas granda stelo? - Jes, ĝi estas granda stelo.
Ĉu ĝi estas varma? - Jes, ĝi estas varma.
Kio estas pli agrabla: ĉu la varmo, aŭ la malvarmo? - La malvarmo estas pli agrabla.
Ĉu la lumo de la suno estas pli hela, ol la lumo de la luno? - Jes, ĝi estas pli hela ol la lumo de la luno.
Kio estas pli utila: ĉu la libro, aŭ la pupo? - La libro estas pli utila.
Ĉu Ameriko estas pli granda, ol Eŭropo? - Jes, Ameriko estas pli granda, ol Eŭropo.
Ĉu ni dormas dum la tago? - Ne, ni ne dormas dum la tago.
Estis Kristnasko.
La nokto estis malluma.
Onklo Petro venis kun siaj filinoj, niaj amataj kuzinoj; la kuzoj ne venis.
Iliaj vestoj estis bluaj, la niaj estis blankaj.
Venis ankaŭ D-ro Paŭlo kun sia hundo Cerbero: jen malĝusta nomo!
Ĝi estis bela blanka hundo, ĝia rigardo estis dolĉa.
Ĝi estis plezuro por la okuloj.
Ĉe Kristnasko oni pensas pri la aliaj, ne tiom pri si.
Majstro Jesuo vivas kun ni!
Je noktomezo ni iris noktomanĝi.
Ni estu dankaj al la bona Dio, malavara Patro!
Kaj Cerbero, per siaj seriozaj malgrandaj okuloj, fikse rigardadis al la ĉielo plena de steloj...
La patro vokis la filon.
Mi ŝin vidis.
Kiu vokis?
Kiu vokis min?
Kiu vokis la knabon?
Kiu vokos la infanojn?
Kiu vin vokis?
Kiun vi vokis?