Tatoeba sentences — language code: epo
Por nia mendo viandistino detranĉis parton de la tuto kaj metis la kolbasojn sur blankan paperon.
La viandisto aŭ lia edzino svingis la menditajn kolbasojn sur la pesilon, iom fuŝis per peziloj kaj faris la kalkulon sur la rando de la papero.
La paketo estis falde fermata kaj volvata en paperon, kiun oni detiris kaj deŝiris de rulego.
Komence oni pesis per ordinara vekta pesilo kun ĉiuspecaj malgrandaj peziloj, sed poste venis granda blanka pesilo.
Ne plu necesis apartaj pesiloj kaj eĉ ne plu necesis kalkuli, ĉar eblis ĉion legi sur montroplato.
La pagendan rezulton ili krajone notis sur paperpecon.
La liverado de hakitaĵo ankaŭ apartenis al la taskaro de Lena, kiu tre lerte sukcesis detranĉi ĝin gramprecize per sia ligna tranĉilo.
Delikatan viandaĵon ili ankaŭ vendis, sed la viandisto en strato Granda havis pli vastan elekteblon, tial oni aĉetis ĝin tie.
Kiam Mil priservis nin, ni ricevis iom da hakitaĵo, sed kiam estis Lena, ŝi iris al la malantaŭa ĉambro kaj reaperis kun frandaĵo.
La frandaĵon ni preferis al la hakitaĵo.
Ŝi enmanigis ĝin tiel, ke neniu vidis, sed tion ŝi same faris kun ĉiuj infanoj, konfidence, ĉu ne?.
Kiam estis viandbuletoj sur la menuo, la hakitaĵo estis kunportita jam je la antaŭa tago.
La vianda hakitaĵo estis bone miksata kun ovaĵo kaj erigita pano kaj rulata en buletojn.
Je la taŭga momento en granda pato panjo fandis iom da butero kaj en tiu ŝi vicigis kaj fritis la viandbuletojn, por ke la knabaro baldaŭ povu manĝi sen atendo.
Panjo praktike neniam uzis sebon, ĉar pluraj stomaketoj ne toleris ĝin.
Ĉe viandistoj jam delonge ekzistis glaciŝrankoj.
Glaciŝrankoj estis tre bone izolitaj ŝrankoj kun bazo 2m x 2m.
Ene de glaciŝranko ĉe la flankoj kaj supro estis specialaj lokoj por enŝovi glaciblokojn.
La grandaj, 20 je 20 centimetrojn, 1 metron longaj glaciblokoj estis ĉiutage alveturataj el la glacifabriko de Strombeek per specialaj ĉaroj tirataj de ĉevaloj.
La glacifaristoj liveris glacion al viandistoj kaj kafejoj.
Bona regulo estis: teni la pordon de la glaciŝranko malfermita laŭeble plej mallonge.
Antaŭe oni konservis la vintran glacion en glacikeloj.
En la abateja parko en nia urbo ankoraŭ ekzistas tia glacikelo.
La glacio estis dumvintre amasigita kaj bone enfermita por la somero.
Povis okazi, ke panjo ankaŭ kundonis mendon kunportendan de ĉe Elodie, kiu ekspluatis butiketon, kie oni povis aĉeti ĉiajn aĵojn.
Kiam oni malfermis la pordon, oni troviĝis inter du longaj vendotabloj.
Nur la dekstra vendotablo taŭgis por ni.
La alia vendotablo estis por virinoj: tie temis pri korsetoj kaj ĉemizoj, eĉ hernizonoj.
Pli fore estis diversaj ŝtofoj por mem fari robon, la modelfolio estis kunliverata.
Litkovriloj kuŝis sur granda tablo kaj apude troviĝis multkoloraj dormoroboj.
Ni pli ŝatis la dekstran flankon de la butiko, kie la muro estis kovrita de kestetoj kun kupraj preniloj en granda bretaro.
Iuj el la kestetoj havis vitran vandon, malantaŭ kiu oni vidis rizon, tapiokon, semolon kaj avengrion.
Sur papereto estis indikita la prezo de la varoj.
En la elmontrejo, kiun oni tre bone vidis de la vendotabo, videblis la plej bongustaj frandaĵoj.