Tatoeba sentences — language code: bel
І яна нават адхіліла яго ад сябе, каб прасцей і глыбей зазірнуць яму ў вочы.
Дзе той запал, энтузіязм, захапленне, з якім мы ўвайшлі ў рэвалюцыю, га?
Дакуль гэта я пакутваць буду…
Зелянюк роўна глядзіць на яго і ўсміхаецца загадкаваю сваёю ўсмешкаю.
Важка баўтнуўшыся тулавам, ён рушыўся з лаўкі і патупаў па хаце.
Цяпер яна бачыла зусім іншае.
Яна заўсёды знаходзіла ў сабе досыць цёплае ласкі, каб гэтай ласкай, як чароўным бальзамам, суняць яго нясцерпны душэўны боль.
Я яе зусім асабліва любіў і люблю…
Добра, што цёмна, – не так сорамна гаварыць.
Сюды нёс ён заўсёды ўсе ўзрушэнні свае душы, сваю радасць, свой смутак, свае надзеі і сумненні.
Ціха вы, шалёныя!
І вось цяпер толькі, пачуўшы пра кулацкія махінацыі Гвардыяна, Вера зразумела раптам, што гэтая невялічкая смешная жанчына – зацяты вораг партыі і Савецкай улады.
Зноў агарнула радасць, здаволенасць.
Ды не, гэта не тое, гэта бывае не так.
Нашто разводзіць філасофію, калі вы самы звычайны прахвост.
Кажуць, вярнуўся, тут ужо круціцца.
Ты баішся?
Ён устаў, пацягнуўся соладка і азірнуўся навакол…
Карызна шчыра здзівіўся: – Табе смешна?
Пахіліў галаву; твар задуменны, пануры.
У ёй, дзівосна перамяшаўшыся, была шэрая абмежаванасць забітае вясковае жанчыны з рэшткамі калішняй, праўда, убогай, страшэнна блытанай культурнасці.
Чаго яна прыйшла сюды?
Там іншыя людзі.
То там, то сям выглядаюць з натоўпу зялёна-скурыстых дрэў белыя кавалкі мураванай сцяны.
Я тады пачула тую магутную волю калектыву, аб якой я калісь табе гаварыла.
Гэта абраза!
Я маю свядомасць і сама ведаю, што трэба рабіць…
Бо што ж можа з такой сілай захапіць знудзелую ў тупой абыдзёншчыне свядомасць земляроба, як не смелыя планы хоць яшчэ і неверагоднага, але канкрэтна ўяўленага ўжо дабрабыту!
Супроць каго ты змагаешся?
Ён кожны дзень правіць паддзёўку і кожны дзень знаходзіць у ёй новыя дзіркі.
З гэтага і пайшло ўсё.
Ты сама жывеш поўным жыццём, у цябе гэткія інтарэсы, як у мяне.
Няўжо яму няма ўжо выйсця?
Суд выходзіць на нараду…
Ён смяяўся сам над сабой, яго забаўляў гэты мімавольны дзікі капрыз.
У вас ёсць чым і дзеля чаго жыць…
Мне пачынае часам здавацца, што ўсё жыццё маё – непаразуменне.
Ёсць тут знаёмыя, я да іх адразу прыехала.
Няможна, доктар, так казаць пра людзей…
Ён аддаляўся…
Ён размеркаваў так, каб ладзіць драбіну якраз да таго часу, калі ўжо трэба замыкаць царкву, аж выйшла іначай…
У мяне няма бацькаўшчыны!
На гэтым і скончылі яны сваю гутарку.
Але гэта – чыстае непаразуменне.
Глянь, вунь стол…
Не буду я каяцца.
Вы зрабілі злачынства, і злачынства, трэба сказаць, цяжкае, але ваша шчырае прызнанне, безумоўна, гаворыць у вашу карысць.
У купэ нікога няма.
Усе паціхлі, слухалі.
Хочацца выплакаць усё, крывавымі слязьмі…
Проста жыццё гэта мне не ў змогу.
І як лёгка, добра было тады!
Любачка мая, гэта ж як свет стаіць, гэткага не чуваць было, чэснае слова.
Той смяецца, хто смяецца апошні…
Першай ахвярай быў, вядома, Сяргей.
Дай мне падумаць хаця…
Няўжо гэта праўда?
Было слізка, мокра.
Прэч забабоны!..
Гэта ж непатрэбна?
А хлапец упарты, відаць.
І была ў сэрцы растопленым шчымлівая боль і шчымлівая радасць.
Поп сядзеў на зэдліку, схіліўшы галаву.