Tatoeba sentences — language code: epo
Bonvolu diri al ni, kio estas farenda poste.
Mi scias, ke mi diris aferojn stultajn hodiaŭ.
La golfeto de Monto Sankta Mikaelo estas la scenejo de la plej grandaj tajdoj en Eŭropo.
Ĉu vi ne ŝatas alkoholaĵon? "Jes ja, mi vere ŝatas alkoholaĵon, sed mi tute ne eltenas ĝin."
Tom nun skribas libron.
Tom nun verkas libron.
Ni renkontiĝu venontan semajnon.
La morto estas terura, sed eĉ pli terura estas la sento, ke oni povus eterne vivi kaj neniam morti.
Mi ankoraŭ ne parolis kun Tomo pri tio.
Mi iĝis instruisto, kiam mi aĝis tridek.
Mi povintus mem fari tion, mi kredas.
Mi apenaŭ iam plendas pri io.
Tomo diris, ke li opinias, ke mi aspektas impresita.
Vi apenaŭ iam plendas pri io.
Mi neniam aŭdis vin plendi pri io.
Mi ne rimarkis, ke Tomo sidis sola.
Tomo ne rimarkis, ke Manjo sidis sola.
Mi eble estos hejme ĉi-vespere, sed mi ankoraŭ ne certas.
Mi prefere forirus.
Mi bezonas fari pli.
Mi estis degradita.
Mi povus esti ĝusta.
Mi povintus ŝanĝi.
Mi povintus droni.
Mi povintus nei.
Mi faris tion tute sola.
Mi rezignis tro frue.
Mi miskomprenis ĉion.
Mi estingis la fajron.
Mi pensiuliĝis sesdekjara.
Mi preskaŭ mortigis Tomon.
Mi povos veni kun Tomo.
Mi povas veturi kun Tomo.
Mi havas rompiĝintan kruron.
Mi havas tian.
Mi aĉetis neniun panon.
La homoj kredas, ke mi frenezetas.
Mi povintus diri tion al Tomo, sed mi ne faris tion.
Kamparaj konatoj estas ĉarmaj nur somere en la kamparo. Vintre en urbo ili perdas duonon de sia allogo.
Nur en malfacilaj tempoj homoj ekkomprenas, kiel malfacile estas mastri siajn sentojn kaj pensojn.
Homoj, kiuj loĝas solaj, ĉiam havas ion en la menso, kion ili volus dividi.
Estas ne malmultaj homoj en ĉi tiu mondo, kiuj, solecaj laŭ naturo, ĉiam provas reiri en sian konkon, kiel paguro aŭ heliko.
Se vi vere cerbumas pri ĝi, ĉio estas mirinda en ĉi tiu mondo, ĉio krom niaj pensoj kaj agoj, kiam ni forgesas la pli noblajn celojn de la ekzisto, nian homan dignon.
Kara, dolĉa, neforgesebla infaneco! Kial tiu nerevenigebla tempo, porĉiame foririnta, ŝajnas pli hela, pli festa kaj riĉa, ol ĝi fakte estis?
Estas io bela, kortuŝa kaj poezia, kiam iu amas pli ol la alia, kaj la alia estas indiferenta.
La vivo estas ĉagrena kaptilo; kiam pensanta homo atingas maturecon kaj venas al plena konscio, li ne povas ne senti, ke li estas en kaptilo, el kiu ne eblas eskapi.
Nenio estas pli aĉa, insulta kaj malĝojiga ol banaleco.
Poemigante amon, ni imagas en la amatoj virtojn, kiujn ili ofte ne posedas; tio sekve iĝas la fonto de konstantaj eraroj kaj daŭra malĝojo.
La tuta vivo kaj ĉiuj homaj rilatoj iĝis tiel nekompreneble malsimplaj, ke, kiam vi pripensas tion, tio iĝas terura kaj via koro haltas.
La malfeliĉuloj estas egoismaj, malnoblaj, maljustaj, kruelaj, kaj eĉ malpli kapablaj kompreni unu la alian, ol idiotoj. Malfeliĉo ne kunigas homojn, sed disigas ilin ...
Silento akompanas la plej signifajn esprimojn de feliĉo kaj malfeliĉo.
Ankaŭ Tom venos.
Mi havas tro longan hararon.
Ŝi tute ne estas kontenta.
Ĉu iu ĉi tie scias la japanan?
Lasu min! Mi malamas vin!
Tom laboras en la ĝardeno.
Mi vidis ĝin morti.
Mi vidis lin morti.
Bonvolu diri la veron al mi.
Bonvole diru la veron al mi.