Tatoeba sentences — language code: epo
Signalo de la granda sonorilo ĉesigis ĉiujn okupojn kaj ni enviciĝis por forlasi la lernejon tra mallarĝa pordo en Bularstrato.
Ĉe la angulo de la strato ni devis atendi, ĝis Elize, nia vartistineto, akompanis nin, kaj ni kune supreniris la monton por hejme tagmanĝi.
Tiam ni ĉiufoje pasis antaŭ la butiko de Elodie, kie la frandaĵoj allogis nin tiom, ke kun salivo en nia buŝo ni transiris la straton preter la publika pumpilo kaj la domo de Mil, la buĉisto.
Elde tie la trotuaro apud la strato ne plu taŭgis por marŝi sur ĝin, kaj ni do simple iris sur la straton.
Tiam ja ne estis tiom da trafiko; oni povis nombri la aŭtojn pasantajn dum unu semajno per la fingroj de unu mano.
Pro la rapida supreniro ni preskaŭ senspire alvenis hejme.
Elize liveris nin ĉe la krado kaj anoncis sian alvenon per forta ektiro je la sonorilĉeno.
Post kelkaj sekundoj aperis la vizaĝo de panjo de malantaŭ la angulo de la kuirejo.
Ni tiam kiel sovaĝuloj kuregis tra la herbejo al la kuirejo.
Multe poste ni mem faris vojeton, rekte de la lavejo al la krado.
Unue ni devis froti la ŝuojn sur la mato en la lavejo, post ektiro je la pumpilo malsekigi niajn manojn kaj sekfroti ilin per la maldelikata mantuko.
Tio estis la ĉiutaga rutino.
Ĉe la eniro de la granda kuirejo trafis nin la agrablaj odoroj de la bonaj manĝaĵoj, kiujn nia panjo preparis por ni.
Nian jakon ni pendigis senceremonie je la vestohoko en angulo de la granda kuirejo. Nu, fakte ni ĵetis ĝin tien.
Bruege ni ŝoviĝis inter la tablo kaj la benko al nia fiksita sidejo ĉe la granda tablo.
Kutime ĉio jam pretis sur la tablo.
Meze de la tablo troviĝis du aŭ tri feraĵetoj por surmeti la varmegajn potojn.
La simplaj, blankaj, "plataj kaj profundaj" teleroj troviĝis sur fiksita loko inter stanitaj kuleroj kaj forkoj.
Tranĉilojn ni ankoraŭ ne ricevis, tiujn ni ricevos poste, kiam ni estos pli grandaj.
Post krucosigneto panjo elĉerpis la supon.
Subite regis silento, ĉar paroli estis malpermesite ekde post la krucosigno.
Ĉiu ricevis kuleregon da supo kaj grandan suplementon.
La stanitaj, blankpoluritaj kuleroj ekfunkciis en silento.
Nur kelkfoje oni aŭdis "Panjo, ankoraŭ iom, bonvolu".
Nur la klakado de la kuleroj sur la teleroj aŭdeblis.
Baldaŭ la plej forta malsato estis satigita.
Mi ne kredas, ke pli ol dekfoje mankis supo aŭ io simila.
Ankaŭ tiam ekzistis multaj specoj da supo, sed poreo ĉiam estis ĉefa ingredienco, kelkfoje kun cepoj, alifoje kun pizoj aŭ kun blankaj faboj, aŭ kun nigraj fabegoj.
Tomatsupo kun buletoj estis preparata nur kiam pluraj tomatoj samtempe maturiĝis en la vitrodomo aŭ kelkfoje vintre el tomata kaĉo, kiun panjo mem preparintis dum la somero.
Peco da supviando aŭ supkokaĵo kun blankaj buletoj konsistigis la deziratan variaĵon je dimanĉoj.
Se ne estis supo, somere, kiam estis tro varme por staradi apud la forno, ni kelkfoje ludis pri "ŝippereo" sur neboligita buterlakto, sur kiu ankoraŭ flosis buterbuletoj.
Nia ludeto pri ŝippereo konsistis el ŝarĝado de biskvito flosanta sur la buterlakto per sukero ĝis ĝi subiĝis;
Alifoje estis boligita buterlakto kun pompecetoj.
Biersupo kun bruna sukero ankaŭ kelkfoje estis bongusta alternativo.