Tatoeba sentences — language code: epo
Li estas orfo promilita.
En la stratoj de mia malfeliĉa urbo de naskiĝo, sovaĝaj homoj kun hakiloj kaj feraj stangoj sin ĵetis kiel plej krudaj bestoj kontraŭ trankvilaj loĝantoj, kies tuta kulpo konsistis nur en tio, ke ili parolis alian lingvon kaj havis alian gentan religion, ol tiuj ĉi sovaĝuloj. Pro tio oni frakasis la kraniojn kaj elpikis la okulojn al viroj kaj virinoj, kadukaj maljunuloj kaj senhelpaj infanoj...
Mi scias nun, ke tio eblas.
Li timis.
Mi aŭdis la klaĉon.
Oni scias nun tute klare, ke kulpa estas aro da abomenindaj krimuloj, kiuj per diversaj plej ruzaj kaj plej malnoblaj rimedoj, per amase dissemataj mensogoj kaj kalumnioj, arte kreas teruran malamon inter unuj gentoj kaj aliaj.
Sed ĉu la plej grandaj mensogoj kaj kalumnioj povus doni tiajn terurajn fruktojn, se la gentoj sin reciproke bone konus, se inter ili ne starus altaj kaj dikaj muroj, kiuj malpermesas al ili libere komunikiĝadi inter si kaj vidi, ke la membroj de aliaj gentoj estas tute tiaj samaj homoj kiel la membroj de nia gento, ke ilia literaturo ne predikas iajn terurajn krimojn, sed havas tiun saman etikon kaj tiujn samajn idealojn kiel nia?
Doloris lin la fremdeco inter loĝantoj de la sama lando. Doloris lin la malamoj en la tuta mondo.
En lia pensema kapeto formiĝis jam plano kaj volo, ke “pli malfrue”, kiam li estos “grandaĝulo”, li nepre forigos tiun ĉi malbonon.
Diversajn revojn utopiajn li forĵetis unu post la alia, sed unu ĉefa restis por li ĉiam pripensinda: tio estis la ideo pri unu homa lingvo.
“Se nur la homoj povus kompreniĝi!” li sopiris, kaj infane kalkuladis, kiun lingvon oni povus alpreni por la tutmondo.
Poloj malŝatus la rusan, Rusoj ne volus la germanan, Germanoj ne tolerus la francan, Francoj malakceptus la anglan. Kion fari? Nur neŭtrala lingvo povus ĉiujn kontentigi, sen ofendo kaj ĵaluzo.
Se tian lingvon internacian ĉiuj homoj lernus krom la sia, tiam ili povus mem ekkoni unu la aliajn, de popolo al popolo.
Rekte rilatus ili kune. Ĉesus la blinda fido je gazetoj politikaj aŭ incitoj diplomataj, por decidi kredon ĝeneralan pri najbaraj gentoj.
Kiam el la reallernejo Bjalistoka li transiris al la pola ĉefurbo kun la gepatroj, Ludoviko Zamenhof eniĝis varsovian gimnazion por klasikaj studoj.
La oficialan historion lia klara komprenemo trapenetris ĝis la funda vero. Pri militoj kaj lertaĵoj politikaj temis ja la tuta instruado.
Ŝajnas, ke pluvos hodiaŭ.
La artisto desegnis bonegan figuron.
Manjo kisis min survange.
Ne necesas, ke vi sentu vin supera al la aliaj.
Mi farbis unu el ili.
Mi pentris unu el ili.
Substantivoj en Volapuko neniam estas neŭtraj, ĉar tie estas nur du genroj, sed ne tri.
Kion vi forgesis tie ĉi?
Sekvu nin kaj vi ne pentos pri tio!
Mi renkontis mian malsanan amikon.
Mi renkontis mian amikon malsana.
Iliaj artikoloj estas elstaraj, eĉ se ni konsideras, ke ili jam estis tre sukcesaj.
Ne gravas, ke vi ne volas; la fakto estas, ke vi devas fari ĝin.
Aplaŭdu, amikoj, la komedio finiĝis.
Ni streĉe laboru por faligi la sociajn barojn.
La unuaj televidaj kursoj pri Esperanto estis dissenditaj en 1972 de Teleac en Nederlando.
La lasta numero de la magazino aperos venontan lundon.