Tatoeba sentences — language code: ota
Etrafında kırk kadar pîran dest-ber-sîne-i ihtirâm ayak üzere duruyorlardı.
Meclisin mehabetinden şaşırdım kaldım.
Züll-ü cehl ile mahcûb ve ma'yûb bırakılmamam için kalben duaya başladım.
Zerdüşt sordu: "Nereden geldin?" Kalbime ilhâm edilen şu cevabı verdim: "İzid-i bîçün ü çirâdan" "Niçin gönderildin?" "İzid nûr ile zulümâtı ayırmak, nur ile âdil, zulümâtıyla kâhir olmak murâd etdi. Nûruna ben, zulümâtına gayrım dedi."
Nûru nedir, zulümâtı ne? "Nûru Hürmüz, zulümâtı Ehrimen'dir."
Hangisi gâlibdir? "Şimdi her ikisi müsâvidir. Ne Hürmüz Ehrimen'e ne Ehrimen Hürmüz'e galebe edemez"
Bu keşmekeş nedir, sonu ne olacak? "En sonunda Hürmüz Ehrimen'e galib gelecek, âlem hep nûr olacak"
Sonra ne olacak? "İzid hep ben, hep ben diyecek, gayrım demeyecek"
Sen kimin, kiminsin? "Ben nuranîyim Hürmüz'ünüm"
Zerdüşt ellerini kaldırdı: "İzid seni nûr etsin" dedi.
İki kaşımın ortasına kadar inen amûdî bir hatt-ı ahdâr cebhemde peydâ oldu.
Zerdüşt'ün nezdindeki pîrân: "Bârekallah, bârekallah" dediler. Huzurdan çıktım.
Alnımdaki hatt-ı ahdârı gören halk kemâl-i hürmetle şakk-ı sufûf etmekde ve bana yol vermekde idi.
Çadırın kapısında yanıma terfik edilen rehberin delâletiyle meydânın bir tarafında müheyya duran atlara bindik.
Şark tarafında meşhûd olan zümrüdîn tepelere doğru gitdik.
Birkaç saat seyahatten sonra bir nevi kârban-saraya muvâsalat etdik.
O günün bakiyesini orada geçirerek ertesi günü ales-seher uyandırıldık.
Rehberim beni bir odaya götürdü ve dedi ki: "Pek dehşetli bir muharebeye gireceksin, kılıç kalkan gürz gibi âlât-ı harbi kullanmakta mahâretin var mıdır? Hele bir tecrübe edelim."
Rehberimle berâber girdiğimiz oda dürlü dürlü esliha ile dolu idi.
Rehberim bana bir zırh giydirdi bir gürzü almaklığımı işâret etdi.
Ben kendimde büyük bir kuvvet ve mahâret hissediyordum.
Gürz oyunlarında ve bunu müteakiben kılıç kullanmada rehberimin âferinlerini celb etdim.
Esliha-yi mevcûdenin en mükemmellerinden birer takım aldıkdan sonra kanadlı atlarımıza bindik.
Akşama kadar tayerândan sonra azim ve mehîb bir dağın eteğine vâsıl olduk.
Dağ o kadar yüksek idi ki tepesi görülmüyordu.
Sanki zirvesi gökleri yarmış âlâ-yı mechûliyetde gaybolmuş idi.
Rehberime bu dağı sordum. "Cebel-i fark" cevabını aldım.
O geceyi dağın eteğinde geçirdik.
Tulû-i şemsle beraber atlarımıza rakîb olduk.
Bu defa dağın tepesine doğru uçuyorduk.
Atlarımızın sür'ati her tahayyülün fevkine çıkmış idi.
Nihâyet cebelin tepesine vâsıl olduk.
Buradan gözlerimize çarpan manzara çeşm-i beşerin görmediği hiçbir hayalin ermediği bir hâl idi.
Dünya kadar vâsi' bir meydan görülüyordu.
Bu meydanın sol tarafına gelen yarısı, en karanlık gecelere revnak-dâr dedirtecek kadar muzlim idi.
Sağa gelen yarısı ise nûra sönüklük ıtlak etdirecek kadar şa'şa'a-fezâ idi.
Akıl ve sır ermez garâibden olarak gözlerimiz bu nûr-u bâsıra-sûze mukavemet edebildiği gibi o zulümât-ı dûzah-numânın her tarafını dahi aydınlık imiş gibi görebiliyordu.
Sanki meydân-ı mahşeri andıran bu yerde lâ-yuhsâ insanlar toplanmış idi.