Tatoeba sentences — language code: epo
Ne, tio ne estis sonĝo; ĝia realeco estis tro viva!
Ĉirkaŭ ni - ĉu mi diris “ni”? -, jes, ĉirkaŭ ni la pejzaĝo estis tre malsama, ol tiuj teraj.
Kaj mi iradis kaj iradis...
Poste, ĉio subite mallumiĝis; mi ekaŭdis kokon kriantan...
Ĝi estis la reveno al la realeco, sed, mi demandus: kia la pli granda realaĵo?
Ĉi tiu kambio estas pagenda morgaŭ.
Jen vi havas dek lernendajn vortojn.
Se vi volas veni pli rapide, la sekvenda vojo estas laŭ la ponto.
En ĉiu homo estas multe da eraroj korektendaj.
Nia sidejo estas inaŭgurota morgaŭ.
Hodiaŭ estas bela kaj varma vetero.
La afabla avineto estas kun la junaj genepoj en la ĝardeno.
La birdoj gaje flugas kaj kantas sur la grandaj arboj.
La avino sidiĝis sur la benkon kaj legas.
La knaboj kaj knabinoj vigle kuras sur la sablo, kaj ludas kun la hundo kaj la kato.
Nun venas la karaj gepatroj kun la parencoj: geonkloj, bogefratoj, gekuzoj, genevoj.
La tuta familio estas nun en la ĝardeno.
Mia kuzino Marinjo venis kun sia fianĉo, bela eksoficiro.
Li diris al ŝi: Estas admirinda la rapideco, kun kiu kuras via frateto Karlo.
Ŝi respondis: Li estus laŭdinda, se li studus kun tia sama fervoro, kun kia li ludas.
Oni parolis pri kuracistoj, kaj ĉiu laŭdis sian propran.
La maljuna avo de nia najbaro, diris.
Estas bonaj kuracistoj, sed estas ankaŭ doktoraĉoj, kiuj ne estas laŭdindaj, ĉar ili ne posedas la necesan scion kaj praktikon.
Lia juna nepo, petinte permeson, diris.
Kara aveto, memoru, ke mi estis tre malsana, baldaŭ mortonta, kaj via de longe mortinta frato, doktoro Henriko, kuracis min, kaj mi vivas, ĉar li estis vere bona kuracisto kaj bona, tre bonkora homo.
La maljunulo respondis: Jes, li estis bona kuracisto, kaj ni kaj multaj amikoj bedaŭras lian morton.
Respondu la sekvantajn demandojn.
Sur kiu silabo estas ĉiam la akcento en Esperanto?
En Esperanto la akcento estas ĉiam sur la antaŭlasta silabo de la vorto ne apostrofita.
Per kiu vokalo finiĝas, en ĉi tiu lingvo, la substantivoj?
En ĉi tiu lingvo la substantivoj finiĝas per la vokalo “o”.
Kaj la adjektivoj, per kiu vokalo ili finiĝas?
La adjektivoj finiĝas per la vokalo “a”.
Kaj la adverboj, per kiu vokalo ili finiĝas?
La adverboj finiĝas per la vokalo “e”.
Kiu konsonanto signas, en Esperanto, la pluralon?
La konsonanto “j” signas, en Esperanto, la pluralon.
Kiel oni formas la pluralon de la substantivoj?
Oni formas la pluralon de la substantivoj per aldono de “j”.
Kaj la pluralon de la adjektivoj, kiel oni formas ĝin?
La pluralon de la adjektivoj oni formas per aldono de “j”.
Kiu estas la sinonimo de “singularo” kaj kiu de “pluralo”?
La sinonimo de “singularo” estas “ununombro”, kaj tiu de “pluralo” estas “multenombro”.
Ĉu ekzistas, en Esperanto, difinita artikolo?
Jes, en Esperanto ekzistas difinita artikolo, “la”.
Kaj ĉu ekzistas en ĉi tiu lingvo nedifina artikolo?
Ne, en ĉi tiu lingvo ne ekzistas difinita artikolo.
Per kiu vokalo ĉiam finiĝas, en Esperanto, la infinitivo de la verboj?
La infinitivo de la verboj finiĝas, en Esperanto, ĉiam per “i”.
Kiun kazon oni ricevas, aldonante la konsonanton “n” al la nominativo?
Aldonante la konsonanton “n” al la nominativo, oni ricevas la akuzativon.