Tatoeba sentences — language code: epo
Farante ŝuldojn, vi devos pagi ilin.
Farinte ŝuldojn, ni devas nun pagi ilin.
Ne timu, dirante la veron.
Mi invitis miajn amikojn; la jam venintaj estas en la salono.
En la arbaro estas multe da arboj; sur la herbejo kreskas multaj herboj.
Malgranda fajrero povas okazigi grandan fajron.
La filoj de Jakobo gardadis la ŝafarojn de sia patro.
La stelaro Suda Kruco brilas sur la ĉielo de Suda Ameriko.
La servisto, portante la ŝuojn al la ŝuisto, renkontis sian fratinon, jam venantan de la preĝejo.
La instruistino estas en la lernejo; nun ŝi estas instruanta la lernantojn.
Revenonte mian landon, mi iris la konsulejon.
Ni lasas en la manoj de la estontaj generacioj la restantan laboron.
Kreinte Esperanton, Zamenhof havigis al la homaro grandan bonon.
Mi pasigis tri noktojn ne dormante.
Matene mi ellitiĝis, ne dorminte la tutan nokton.
Leginte vian anoncon, aperintan en la ĵurnalo, mi skribas al vi, dezirante ekscii la kondiĉojn de la vendo de via domo.
Raneto volis eksidi sur branĉo de saliko, pendanta proksime de la bordo de lageto.
La raneto saltadis, volante atingi tiun branĉon, sed la saltoj ne estis sufiĉe altaj.
La rano falis kaj refalis multajn fojojn.
Tamen ĝi ne perdadis la esperon, sed falinte, ĝi leviĝadis kaj resaltadis; kaj ĝia persistado fine havis sukceson: unu salto estis sufiĉe alta, kaj la raneto eksidis sur la branĉo.
Soldato batalonta.
Kie volis eksidi la raneto? - La raneto volis eksidi sur branĉo de saliko.
Kie pendis tiu branĉo? - Tiu branĉo pendis proksime de la bordo de lageto.
Ĉu unu salto estis sufiĉa, por ke la raneto atingu la branĉon? - Ne, unu salto ne estis sufiĉa, por ke la raneto atingu la branĉon.
Ĉu la raneto persistis en saltado? - Jes, la raneto persistis en saltado.
Ĉu la raneto fine faris salton sufiĉe altan? - Jes, fine ĝi faris salton sufiĉe altan kaj eksidis sur la branĉo.
Ĉar estis jam malfrue, tial ni restis en la domo de D-ro Paŭlo, por pasigi la nokton.
Ni ankoraŭ ne ekdormis, kiam ni aŭdis bruon, venantan el la kokinejo.
Ŝtelisto? - ni ekpensis.
Ni ekbruligis kandelon kaj malfermis fenestron, rigardantan al la paŝtiĝejo - kaj kion ni ekvidis?
Cerbero ŝajnis freneziĝinta kaj persekutadis la kokinojn, kurante kaj furioze bojante.
Tio estis kvazaŭ subita ventego leviĝis kaj la mondo estis finiĝonta!
La tuta kokinejo klukadis, kuradis, flugadis, ne povante sin savi detiu vivanta uragano.
La okuloj de la hundo estis kiel du ardantaj karboj kaj kvazaŭ disĵetis fajrerojn, kapablajn bruligi tutan arbaron.
Kiom da tempo tio daŭris, mi ne scias: ĉu dek, dek kvin minutojn?
Kiel longe tio daŭris, mi ne scias: ĉu de, dek kvin minutojn?
Fine ni vidis Cerberon, revenantan kun plumo en la buŝo.
Kaj por kio?
Vi ridos, eksciante tion: mi estis perdinta plumon de mia ĉapelo, kaj Cerbero volis esti ĝentila al la bela sekso...
Mia domo estas konstruata.
Mia domo estas ankoraŭ konstruata.
La ŝlosiloj estas farataj el fero.
La ŝlosiloj estas ordinare farataj el fero.
Dum tutaj tagoj iliaj ĝemoj estas aŭdataj.
Ĉiutage ŝi estas invitata al baloj.
Mia domo estas konstruita.
Mia domo estas jam konstruita.
Esperanto estas kreita de Zamenhof.
Mia domo estas konstruota.