Tatoeba sentences — language code: epo
Per nodeto la fadeno estis fiksata je unu el la malantaŭaj kruretoj; la besteto estis metata sur la mandorson kaj jen, subite ĝi levis la antaŭajn malmolajn flugilojn kaj ekflugis supren.
La gajnanto estis tiu, kies "predikanto" restis plej longe en la aero.
En nia tempo pilkoj plejofte konsistis el kaŭĉukŝaŭmo, kiu estis tre rezista.
Kaŭĉukŝaŭma pilko difektiĝis nur, kiam la hundo, ludante per ĝi, elŝiris pecojn per siaj dentoj.
Sed eĉ tiam ni ankoraŭ piedludis per ĝi. La celo estis la dumetra spaco inter du pirarboj.
Ĉio iris glate, ĝis trafo okazis, kiu siavice estigis malpacon.
Laŭte oni serĉis pravigon ĉe panjo aŭ paĉjo, sekve de kio la pilko simple estis metita supre sur la ŝrankon kaj finiĝis la ludeto.
Por distri nin, oni petis nin iri al butiko aĉeti ion kaj ĉe nia reveno ĉiu malpaco estis jam forgesita.
Ekzistis ankaŭ aliaj sezonaj ludoj, kia la globetludo.
Ni disponis diversajn specojn de ludglobetoj.
La plej simplaj estis tiuj el bakita argilo en diversaj malhelaj koloroj.
Kiam oni vigle trafis ilin per vitra pafglobeto, facile derompiĝis pecetoj.
Tiuj globetoj devis troviĝi ene de desegnita cirklo.
Ĉiu ludanto metis saman nombron da globetoj en la cirklon.
Tiam la komenconto estis indikata per denombrada rimo.
Ekde la startlinio oni devis provi forpafi la globetojn el la cirklo.
Tio okazis dek sep jarojn antaŭ ol la fratoj Wright flugis la unuan fojon.
Iuj uloj estis veraj spertuloj pri tiu globetludo.
Ili sukcesis gajni la plej bonajn pafglobetojn de la aliaj, ĉar ĉiuj globetoj ruliĝintaj el la cirklo fariĝis posedaĵo de la "pafinto".
Ve, se via pafglobeto restis en la cirklo!
Via pafglobeto restinta en la cirklo iĝis la komuna celo de la kontraŭuloj.
Ankaŭ pri tiu ludregulo ekzistis diversaj variaĵoj.
Krom vitraj globetoj ni ankaŭ posedis "globojn".
Tiuj "globoj" estis blankaj ŝtonecaj globoj kun tricentimetra diametro.
Tiajn globojn precipe uzis nur la granduloj.
Unue oni ĵetis malgrandan globeton, kaj oni devis ĵeti la globon laŭeble plej proksimen al ĝi.
Ĉiu havis almenaŭ du ludglobojn.
La ludanto rajtis forsaltigi la globeton de kontraŭulo, kaj tio kelkfoje okazigis perforton.
La distancon ĝis la plej proksima globeto oni mezuris per ŝulongoj aŭ ŝularĝoj aŭ per ŝnureto.
La posedanto de la plej proksima globeto gajnis.
Oni tre forte ĵetis per tiuj ludgloboj kaj ve, se ties vojo trafis fenestron!
Ludo, kiun mi lernis en la knabina lernejo, estis ŝnursaltado.
Sed al ni, knaboj, tiu ŝnursaltado ne tre plaĉis.
Unu el la vintraj ludoj estis turboludo.
Turbo estis farita el mola tilia ligno.
En la turbo estis ŝtala pinto.
Ni uzis nedisiĝantan ŝnuron, lekis la ekstremaĵon kaj volvis ĝin ĉirkaŭ la turbo ĝis ties supra sulketo.
Tiam ni prenis la ŝnuron inter la montra kaj meza fingroj kaj turnsvingis ĝin sur la grundon.
La lerto konsistis el tio, ke la turbo turniĝadu laŭeble plej longe.
Oni povis lanĉi ĝin desupre aŭ demalsupre.
La ĵetmaniero faris la diferencon laŭ daŭro.
Sed desupra ĵeto estis pli danĝera, ĉar, kiam oni kelkfoje estis tro lekinta la ŝnuron, la turbo povis alkroĉiĝi je la ŝnuro kaj tiam ĝi iĝis danĝera ĵetaĵo.