Tatoeba sentences — language code: ota
İster ikrâr olsun ister inkâr olsun mevzû ve müsbet bir şey kabûl etmiyordu.
İmdi elvâh-ı hayâtiyeyi, fikrin inikâsât-ı vücûdiyesi diye kabûl edersek, müdhiş bir azâbda, tâkatfersâ bir dûzah içinde kaldığım anlaşılır.
Herkes içün pek tabiî olan şeyler benim içün başka bir şekil alıyordu.
Bu ahvâl sâikasıyla aşkda da maîşetde de bedbaht idim.
Gâlibâ merdümgiriz olmuşdum...
Bu tâkatfersâ ahvâl içinde, yalnız bir parça rahatı, hâl-i gaşy ve mestîde buluyordum.
Dâimî işretle vücûdum şehrâh-ı mahv ve nâbûdîyi tutmuş idi.
Bir gün, tekmîl kuvve-i mânevîyemi istimâl ederek kendimi bihûşîden kurtardım.
Yeniden, ejderhâ-yı raybı öldürecek berâhin bulabilmek ümidiyle tahsîl ve tetkîke koyuldum.
Bir kere daha ulûm-ü bâtınîye ile müştagil ve şöhret-i kâmile sâhibi zevâta müracâata başladım.
Bunların içinde pek fâzıl, pek sâlih insanlara tesâdüf etdim.
Ne çâre ki bunların ulûmü ve delâili bence tufûliyet-i beşerîyenin îcâd gerdesi olan hâyâlat ve esâtirden başka bir şey değildi.
Beni, düştüğüm girivden kurtarmak içün tekmîl malûmatımı cerh ve mahv edecek ve iddia edilen hakâyıkı re'y-el ayn gösterecek biri lâzım idi.
Böylesine tesâdüf etmedim.
... şehr-i cesîminde, ulûm-ü garîbe ile müştagil iki cemiyet var idi.
Bunlardan ispirit cemiyeti dâvet-i ervâh ve emsâli mübhemâtdan itibâren masa çevirmek gibi eğlencelere kadar şeylerle iştigâl ediyordu.
Onların en ileri gelenleri ile görüşdüm.
Ruhun vücûduna itikâd-ı tâmm ile inanıyorlardı, lâkin gösterdikleri deliller bence mel'abe-i kuvve-i hayâliyeden ibâret idi.
Manyetizm ile iştigâl eden cemiyetle ülfet peydâ etdim.
Lâkin bunlardan ne çıkardı? Hiç!
İnsan kâlâ-yı hayâta mâlik oldukca bir takım kuvâ-yı acibeye mâlik olması, işte o kadar!
Ama bu kuvânın bir kısmı hafî kalmış, bence bunun ehemmiyeti yok idi.
Ben bunun fevkinde şeyler arıyordum.
Dört sene devam eden bu ikinci hayât-ı sâiyânemde de hiçbir şey kazanamadıkdan ma'dâ, her yeni öğrendiklerim ejderhâ-yı rayba gıda olduğundan bir kere daha sükût etdim.
Bu defa esfel-i sâfile düşmüş idim.
Bîçâre beynimin içi dâimî bir meydân-ı muareke idi.
Emvâc-ı mütehâlife-i efkâr, hiç durmadan müsademe ederek dimağımı gulgule ile, velvele ile dolduruyor idi.
Faâliyet-i dimâğiyem şaşılacak bir dereceyi bulmuş idi.
Rahat ve tesellîyi gaşy ve bihûşiden aradım.
En şûh ve çapkın arkadaşlarımın ifratperest reisi oldum.
Bu şamatât-ı îş-ü nûşi beni uyuşduruyordu, nev'ummâ bir saadet veriyordu. İçiyordum... İçiyordum.
Arkadaşlarımı şûh ve çapkın tâbirleriyle tavsîf etdiğimden dolayı onlar erâzil-i insandan zannedilmesin.
Bilakis onlar güzel tahsîl görmüş vicdânlı ve nâmuslu gençler idi.
Lâkin eğlenceye düşkün ve sefâhat ve zevk perisine tabi idiler.
Bu da ahvâl-i rûhiyelerinin muktezâsı idi.
Arkadaşlarım zirâ mezheb-i lâkaydîye sâlik idiler.
Bunların bir kısmı ihtisas peydâ eylediği ilim ü fenle ve vazifesiyle meşgul olarak intihâiyât ve hikmet denilen muammâ-yı mevcûdiyet ile iştigâl etmez idi.
Bazıları ise hiss-i dinîden âdetâ tecerrüd etmiş, din ve hikmete bakiye-i esâtir nazarıyla bakmakda bulunmuş idi. Garib kanâat!
Ben bunlara gıbta ederdim. Cidden garib kanâat!