Tatoeba sentences — language code: lat
Nec non et Tyrii per limina læta frequentes / convenere, toris jussi discumbere pictis.
Mirantur dona Aeneæ, mirantur Iulum, / flagrantesque dei vultus simulataque verba / pallamque et pictum croceo velamen acantho.
Præcipue infelix, pesti devota futuræ, / expleri mentem nequit ardescitque tuendo / Phoenissa, et pariter puero donisque movetur.
Ille ubi complexu Aeneæ colloque pependit, / et magnum falsi implevit genitoris amorem, / reginam petit.
Hæc oculis, hæc pectore toto / hæret et interdum gremio fovet, inscia Dido, / insideat quantus miseræ deus.
At memor ille / matris Acidaliæ, paulatim abolere Sychæum / incipit, et vivo tentat prævertere amore / jam pridem resides animos desuetaque corda.
Postquam prima quies epulis mensæque remotae, / crateras magnos statuunt et vina coronant.
nōn tacēbant.
Fit strepitus tectis, vocemque per ampla volutant / atria; dependent lychni laquearibus aureis / incensi, et noctem flammis funalia vincunt.
Tum facta silentia tectis: / "Jupiter (hospitibus nam te dare jura loquuntur), / hunc lætum Tyriisque diem Trojaque profectis / esse velis, nostrosque hujus meminisse minores!"
Hic regina gravem gemmis auroque poposcit / implevitque mero pateram, quam Belus et omnes / a Belo soliti.
Adsit lætitæ Bacchus dator, et bona Juno! / Et vos, o, cœtum, Tyrii, celebrate faventes!
Amicus meus, Thomas, est scholasticus et vir nobilis.
Sedetisne super solum?
Ridet.
Sedet super mensam.
Non cenat.
Nunc possum curare me ipsum.
Flores pulchriores videbuntur in vase.
Domus in cineres incensa est.
Custodes debent gemmas custodire.
Quomodo autem hoc possunt facere?
Tecum postea loquar.
Librum legam, dum dormies.
Sunt multa ova in illa cista.
Multae causae sunt.
De nocte praeterita tecum loqui volo.
Ubi illum librum emisti?
Nolite canem appropinquare.
Mariam totam meridiem exspectavi, sed numquam advenit.
Mare piscibus est, quod caelum avibus est.
Dixit et in mensam laticum libavit honorem, / primaque, libato, summo tenus attigit ore, / tum Bitiae dedit increpitans; ille impiger hausit / spumantem pateram, et pleno se proluit auro; / post alii proceres.
Cithara crinitus Iopas / personat aurata, docuit quem maximus Atlas.
Hic canit errantem lunam solisque labores, / unde hominum genus et pecudes, unde imber et ignes; / Arcturum pluviasque Hyadas geminosque Triones; / quid tantum oceano properent se tingerent soles / hiberni, vel quæ tardis mora noctibus obstet.
Ingeminant plausu Tyrii, Troesque sequuntur.
Quinque sumus in familia.
Mihi temptandum est.
Urbes mihi placent.
Pisces in mari sunt.
Nec non et vario noctem sermone trahebat / infelix Dido, longumque bibebat amorem, / multa super Priamo rogitans, super Hectore multa; / nunc, quibus Auroræ venisset filius armis, / nunc, quales Diomedis equi, nunc, quantus Achilles.
Imo age et a prima dic, hospes, origine nobis / insidias, inquit, Danaum, casusque tuorum / erroresque tuos; nam te jam septima portat / omnibus errantem terris et fluctibus æstas.
Americana est.
Puto te hoc valde amaturum esse.
Puto te recte agere, ne eas.
Ea eum patienter exspectavit.
Potesne, quaeso, alio spectare?
Quo fert haec via, quaeso?