Tatoeba sentences — language code: epo
Mi volis diri al vi tion.
Mi timas, ke li ne foriros.
La plej kruelaj mensogoj ofte estas esprimitaj silente.
Li glitis.
Mi ĉiam enkalkulis vin en mia amikaro.
Mi volas, ke vi iru al la etaĝo.
Mi estas leganta persan lingvon.
Plaĉus al mi, se vi povus fari tion.
Ĉu vi iom komprenas la aferon?
Ili invitis lin veni al la festo.
Sciu, de kiam li perdis sian laboron, li apenaŭ vivetas.
Tiu kuracisto estas granda fakulo pri infanaj malsanoj.
Mi adoras Dion.
Li trinkigis al sia ĉevalo.
Kiel evoluas la kapabloj de homo? En nia epoko tiu demando iĝas pli kaj pli grava socia problemo.
Ŝi alvenis ĝustatempe por sia buso.
Vi intervjuis ĵurnaliston.
Mi ne vere aŭskultis.
Ni adoros Dion.
Mi ne soifis.
Restu ĉi tie la tutan nokton, se vi deziras.
Mi edziĝos kun vi, kiam vi ŝanĝos la koloron de viaj haroj.
Se vi deziras, ke mi kisu vin, vi simple petu tion.
Li havas du eksterlandajn amikojn.
Lavange kreskas la scio, pri kiu disponas la homaro.
Viaj vivoj estos domaĝitaj, se vi kapitulacos.
Plaĉintus al mi, se mi estintus kun ŝi tiam.
Mi karesas neniun.
Mi ne ŝatas, ke oni atendu min.
Ŝajnas, ke vi estas vomonta.
Ju pli vi kuiras ĝin, des pli ĝi bongustas.
Vi riparis la rompitan tablon.
Por mebli novan loĝejon, necesas elspezi multe da mono.
Ili estis plene venkitaj.
Mi volas vidi vin ĉiujn ekstere de ĉi tie.
Ili tiom similas, ke mi ne povas distingi ilin unu disde la alia.
Tiun aparaton oni fabrikis en Germanio.
Tiu putino piedbatis min je la kojonoj. - "Tion vi ja meritis."
Vi tuj komprenas, sed post longa klarigo.
Tenu vin distance de mi.
La arbo havas densan branĉaron.
Oni kaptis ŝin ĉe l' freŝa faro.
Mi iras ĉiutage al la lernejo.
Hodiaŭ estas varme.
Tion mi jam ofte aŭdis.
Tiun eblon li antaŭe ne konsideris.
Tiun eblon ŝi antaŭe ne konsideris.
La lavanga kresko de la homara scio kreas novajn defiojn.
La lerneja sistemo ne plu kapablas plenumi sian funkcion.
En la konkuro de la monda ekonomio nia lando postlamas ĉiam pli malantaŭe.
La scienca kaj teknika antaŭeco de nia lando en la monda ekonomio ŝrumpas ĉiam pli evidente.
Miaj geavoj mortis antaŭ ol mi naskiĝis.
Estas evidente, ke ne eblas plibonigi la situacion per plilongigo de la lerneja tempo aŭ ŝveligo de la instruprogramoj.
La longo de la lerneja tempo kaj la amplekso de la instruprogramoj atingis jam la tolereblan maksimumon.
Multaj gepatroj kaj instruistoj plendas, ke la infanoj devas elteni tro grandan ŝarĝon.
Ankaŭ tio komplikas la situacion.
Nura sciproprigo ne plu estas sufiĉa preparo por la profesiaj taskoj en la sferoj scienco kaj tekniko.
Se vi deziras, ke Tomo respektu vin, vi devas respekti Tomon.
Ŝarĝoĉaro staris sur la vojomezo.
La ekonomio bezonas ĉiam pli da homoj ne nur sciantaj multon, sed ankaŭ kapablaj al krea agado.
La daŭro, dum kiu scio restas utila, iĝas ĉiam malpli longa.
En preskaŭ ĉiuj profesioj kreskas la proporcio de la mensa laboro.
Kiel la gepatroj kaj instruistoj povas pli efike favori la evoluon de la infana kreivo?
Mi restigis la ŝlosilon en la ĉambro.
Granda obstaklo baras la vojon al solvo de tiu problemo.