Tatoeba sentences — language code: bel
Яна не наракае на яго, на Касцюка, што не кладзецца разам з ёй спаць (быццам ён не рад быў бы гэта зрабіць), яна ганарыцца ім, бо ведае, што гэтаму ўсіхняму святу і ён хоць на каліва спрычыніўся.
А што гэта па-твойму – трактар?
Удзень сына няма – ён ходзіць у школу.
Потым яны выйшлі на вуліцу.
Ты добра зрабіў, што зайшоў да мяне.
Ну, што ў вас тут было цікавага за гэты дзень?
Так… вы, значыцца, з ім ніякага дзела не маеце?
Свежы чалавек звар'яцее, калі зойдзе ў хату.
Часамі выяўна заплача дзіцё пад акном, заплача і сціхне, згінуўшы ў пякельнай чарноце ночы…
У чым справа?
Чыгунка спаткала яго мёртвай цішынёй.
Што гэта будзе?
Не ўгледзеў Даніла, як к заводу прыйшоў.
Стася глядзела на яго з ціхай пакорнай радасцю.
Барковіч толькі цяпер заўважыў, што стаіць на каленях перад канапай.
Чаго ты хацеў гэтым дасягнуць?
Але сягоння трызвон быў асабліва гучны і злосны, бо Сідар біў як мага, радуючыся, што яго план – выманіць раней папа – спраўдзіўся.
Бурлівая гаворка напоўніла пакой.
Як жа вы маецеся?
Яроцкі гаворыць з тонкай усмешкай.
Куды гэта ты разагнаўся?
А сонца плыло, расплывалася ў мора – душнае, палкае мора.
На гэтым троне любіў часам пасядзець Цімафей Міронавіч, аддаўшыся глыбокаму адчуванню сваіх шматгадовых здабыткаў, станавіта размешчаных перад яго вачыма.
Звані, звані, Сідар!
Сэрца ў яго балюча заныла, калі за акном – так, прынамсі, здалося яму – цёпла мільганула была нейкая белая пляма.
Умомант ад чалавека да чалавека перадалася чырвонаармейцам яго перасцярога.
Булановіч міжвольна здрыгануўся.
Гэта, вядома, тваё дзела…
Яна зусім нічога не ведае, у яе ў жыцці не было нічагутка.
Але ж які там сон?
І адпачыць некалі будзе…
Хай злуецца.
Ляксандра ўсёй душой аддаўся каханню.
Я не бачыў цябе як жанчыну.
Ён бег два дні.
Заходзь на кватэру!
Гэтыя словы здзівілі яго.
Яшчэ ў тую бяссонную, доўгую ноч, пасля той канчатковай гутаркі з Нінай, у яго склалася пастанова паехаць…
Ён не пусціць нікога.
Ён чакаў, што ўбачыць яе заплаканую, зарумзаную, і загадзя нарыхтаваўся змагацца з ліпучым жалем, які ў ім заўсёды ўзнімалі жаночыя слезы.
На жаўтлява-зялёным празрыстым фоне маладога лёну буйнымі сінімі зоркамі красавалі васількі.
Нялюба бабам, што жыццё іх кратаюць, ды варушаць, ды пераглядаюць з усіх бакоў.
Страх гэты ўсё рос і пашыраўся і напаследак дасягнуў таго, што Мікіта не мог нават абярнуцца назад…
З дзяцінства яго рукі вунь у якіх мазалях.
Дзе ж тыя гусі?
Шумава смяялася звонка, раскаціста.
Бедны стары халасцяк!
Пытаўся для таго, каб злавіць на чым-небудзь, каб знайсці прычэпку якую і потым пілаваць, упікаць, мучыць бясконца сваёй буркатнёй – звягаю злоснай.
Зелянюк быў злёгку замяшаўшыся, але сваё замяшанне досыць удала хаваў пад маскай вясёлага бадзёрага ажыўлення.
Ты яшчэ біцца лезеш?
Хочацца ж і яму гэтага звону вясёлага.
Што, сэрца на старасці зажадала кахання, а?..
Я таксама камсамолка.
У гэты першы зімовы дзень Даніла ў сваёй хаце сядзеў.
У нас жа скрозь – галеча…
Рачкоўскі зусім неспадзявана для Карызны павесялеў.
Па мястэчку ў глуха застылай цемры шастаў мароз сваёй прытоенай лёгкай хадою, у драпежнай хцівасці шукаючы сабе ахвяры.
Мая краіна далёка адсюль на поўдзень.