Tatoeba sentences — language code: lat
Sic fatus, validis ingentem viribus hastam / in latus inque feri curvam compagibus alvum / contorsit. Stetit illa tremens, uteroque recusso / insonuere cavæ gemitumque dedere cavernæ.
Fumasne?
Si in loco tuo essem, non id facerem.
Et, si fata deum, si mens non læva fuisset, / impulerat ferro Argolicas fœdare latebras, / Trojaque nunc stares Priamique arx alta maneres!
Solus ego illuc ibo.
Frigidum est.
Si in tuo loco essem, eum adiuvarem.
Nomen mihi Thomas est.
Non est deus praeter Deum et Iesus est Filius Dei.
Dives es.
Ecce, manus juvenem interea post terga revinctum / pastores magno ad regem clamore trahebant / Dardanidæ, qui se ignotum venientibus ultro, / hoc ipsum ut strueret Trojamque aperiet Achivis, / obtulerat, fidens animi atque in utrumque paratus, / seu versare dolos seu certæ occumbere morti.
Cum ego Cato animadverterem, vidi quam plurimos homines graviter errare in via morum.
Potesne secretum servare?
Undique visendi studio Trojana juventus / circumfusa ruit, certantque illudere capto.
Quidnam hoc vult esse?
Confusus est atheista.
Accipe nunc Danaum insidias, et crimine ab uno / disce omnes.
Aliud cura!
Aliud cura.
Aliud cura, laetus esto!
Namque ut conspectu in medio turbatus, inermis, / constitit, atque oculis Phrygia agmina circumspexit, / 'Heu, quæ nunc tellus,' inquit, 'quæ me æquora possunt / accipere, aut quid jam misero mihi denique restat, / cui neque apud Danaos usquam locus, et super ipsi / Dardanidæ infensi pœnas cum sanguine poscunt?'
Quo gemitu conversi animi, compressus et omnis / impetus. Hortamur fari, quo sanguine cretus, / quidve ferat, memoret, quæ sit fiducia capto.
Ille hæc, deposita tandem formidine, fatur: / 'Cuncta equidem tibi, rex, fuerit quodcumque, fatebor / vera,' inquit, 'neque me Argolica de gente negabo; / hoc primum; nec, si miserum Fortuna Sinonem / finxit, vanum etiam mendacemque improba finget.'
Fando aliquod si forte tuas pervenit ad aures / Belidæ nomen Palamedis et inclyta fama / gloria, quem falsa sub proditione Pelasgi / insontem infando indicio, quia bella vetabat, / demisere neci, nunc cassum lumine lugent.
In lectione dormivi.
Parentes mei inter se altercantur.
Illi me comitem et consanguinitate propinquum / pauper in arma pater primis huc misit ab annis.
Dum stabat regno incolumis, regumque vigebat / conciliis, et nos aliquod nomemque decusque / gessimus.
Invidia postquam pellacis Ulixi / (haud ignota loquor) superis concessit ab oris, / afflictus vitam in tenebris luctuque trahebam, / et casum insontis mecum indignabar amici.
Nec tacui demens, et me, fors si qua tulisset, / si patrios umquam remeassem victor ad Argos, / promisi ultorem, et verbis odia aspera movi. / Hinc mihi prima mali labes; hinc semper Ulixes / criminibus terrere novis, hinc spargere voces / in vulgum ambiguas, et quærere conscius arma. / Nec requievit enim, donec Calchante ministro...
Sed quid ego hæc autem nequidquam ingrata revolvo? / Quidve moror? Si omnes uno ordine habetis Achivos, / idque audire sat est, jamdudum sumite pœnas: / hoc Ithacus velit, et magno mercentur Atridæ.
Tum vero ardemus scitari et quærere causas, / ignari scelerum tantorum artisque Pelasgæ.