Tatoeba sentences — language code: ota
Aynalı Baba, bu parçayı bitirib de ney üflemeğe başladığı zaman gözlerimden yaş akıyordu.
Bunlar dumû-u hüzn-ü telehhüf mü idi? Sirişk-i zevk-ü aşk mı idi?
Bilemem, lâkin pek müteessir idim.
O demdeki ahvâl-i rûhiye ve vicdâniyemi ta'rîf mümkün değil. Baba okuyordu.
Tama'vü hırsa uyub nefs ile makhûr olma, / Rahatın zâil olur nâm-ı meşhûr olma, / Sohbet-i ârif-i billaha eriş, dûr olma, / Saltanat-ı mesned-i dünyâ ile mağrûr olma.
Gaşy derecesine gelmiş idim; Baba'nın sesini pek yavaş ve âdetâ uzakdan geliyor gibi duymakda idim.
Ney şâyân-ı hayret bir letâfet kesb etmiş idi.
Zevk-i dünyâya firîb olmadılar ehl-i kemâl, / Bildiler hâsılı hep zıll u hevâlûb u hayâl, / Zevke teşbîhi cihânın hele rü'yâya misâl; / Dâmen-i aşkı tutub buldu kamu kurb-u visâl.
Sâmiam pek zayıflamış idi.
Sesi âdetâ pek uzakdan gibi geliyordu.
Yavaş yavaş havassımdan tâbir-i sahihle zâhirinden tecerrüde başladım. Bir şey görmüyor, işitmiyordum.
Bir müddet uykuya karîb bir hâlde kaldım, bu hâl çok sürmedi, faaliyet-i dimaâğiye başladı.
Zâhiren bir şey hissetmezken kendimi garib bir âlemde görmeğe başladım.
A'mâk-ı hayâle dalmış idim, gözlerim kapalı olduğu hâlde görüyordum...
Görüyordum ki: İklimimize benzemeyen bir sahrâda bulunuyordum.
Sahrâ, görmediğim birtakım nebâtât ile mefrûş idi.
Sazlıklarımızı andıran uzun otlar arasında dürlü dürlü hayvânât geziniyor, bunların bazısı yırtıcı hayvânlar idi, lâkin ben onlardan korkmuyordum.
Bîmuhâba yoluma devâm ediyordum.
Ara sıra bana söz söyleyen bir refîkim var idi. Lâkin cismini göremiyordum.
Fakat bir şey sormak îcâb etse, soruyor ve cevâbını alıyordum.
Saatlerce yürüdük yoruldum. Refîk-i esîrime nerede bulunduğumuzu, nereye gitdiğimizi sordum: "Hindistan'dayız, zirve-i hîçîye gidiyoruz" dedi.
Mutiâne yoluma devâm etdim.
Bir müddet sonra karşımızda bir dağ göründü. Yüksek, pek yüksek idi.
Bir müddet daha yürüdükden sonra dağa yetişdik, gümüş gibi parlak bir dereciğin kenarında bir kulübeye doğru gitmemi refîkim söyledi.
Kulübeye gitdim. İçinde henüz genç bir adam var idi: "Ne istersin?" dedi.
Ben ne istediğimi bilmiyordum. Refîkim cevâb verdi: "Zirve-i hîçîyi ziyârete getirdim, lütfen rehberi olun" dedi.
Genç adam, bana nazar-ı memnûniyetle bakdı, elimden tutdu ve "Gel" dedi.
Bir ağacın gölgesinde oturduk. Bana dedi ki: "Zirve-i hîçîye nev'-i insanın binde, yüz binde biri çıkamaz. Zîrâ ona çıkmak içün insan kendine hâkim olmalı, bir kalbde emel olursa yollarda kalır. Oraya canlı cenâzeler çıkabilir, sen kendinde öyle bir kuvvet hissediyor musun?"
Bilakis âciz ve sabırsız bir adam olduğumu yalnız hüsn-ü niyyetim bulunduğunu söyledim.
Heyhât dedi. "İnsanların ekserîsi böyledir. Hele bir teşebbüs edelim, belki muvaffak okluruz."
Beni yine elimden tutarak kulübeye götürdü. "Bugün burada misâfirsin, yarın ales-seher, suûda başlarız, şimdi vaktimizi boşuna geçirmemek içün biraz konuşalım" dedi, ve ismimi sordu. "Râcî" dedim.
Kendisine büyük bir hürmet hissetmeğe başladığım bu zâta ben de sıkıla ismini sordum. "Buda Gautama Sakyamuni" cevâbını verdi.
Nev'-i beşerin en büyüklerinden biri olduğunu târihden ve bâzı âsâr-ı ulviyesinin tetebbu'undan anlamış olduğum "Buda"nın huzurunda idim.