Tatoeba sentences — language code: epo
Mi esperas, ke vi estas preparita por tio.
Tomo avertis min, ke vi eble tion diros al Maria.
Kaj mi kaj Tomo jam provis tion.
Ni eltrovu, kiam ni estu tie.
Tomo volis scii, kial Manjo ne ĉeestis.
Kiun aŭstralian popolan kanton vi ŝatas plej?
Ĉu vi povas kanti usonajn popolajn kantojn?
Kiomfoje ni devas fari tion?
Mi faras tion ne je la fojo unua.
Tomo pensis, ke vi vidu tion.
Tomo silentis dum longa tempo.
Tomo devis atendi dum longa tempo.
Tomo atendis vin dum longa tempo.
Cetere, vi ĉiuj povas nomi min Tomo.
Morgaŭ Tomo ne povos veni ĉi tien.
Kaj vi kaj Tomo morgaŭ devas esti ĉi tie.
Ni eltrovu, kiom ni ŝuldas al Tomo.
Mi faldis ĉiujn lavotukojn.
Tomo instruis al sia hundo kelkajn trukojn.
Tomo laboris same intense, kiel ĉiuj ceteraj inter ni.
Tomo deziras iri kun ni al la plaĝo.
Tomo deziras akompani nin al la plaĝo.
Tomo dum tri semajnoj estos en Bostono.
Ni eltrovu, kien Tomo iris!
Tomo silentis dum ioma tempo.
Maria lernas ĉiam.
Tomo lernas ĉiam.
Ŝia vizaĝo estas ĉiam senesprima.
Tomo agis senpripense, ĉu ne?
Tomo parolis senpripense, ĉu ne?
Tomo tro emociiĝas, ĉu ne?
Tomo havas kelkajn tatuojn, ĉu ne?
Tomo ne estis tre afabla al ni, ĉu?
Tomo estis okupata, ĉu ne?
Tomo helpadis multe, ĉu ne?
Kiu estas la alta knabo kun longa malhela hararo, kiu gitaras?
Ĉu ĉiuj el ili estas viaj amikoj?
Ĉu ĉiuj el tiuj homoj estas viaj amikoj?
Mi estas okulvitrulo.
Subite grimacas ŝia vizaĝo, kvazaŭ­ ŝin tiklus dek diabloj.
Tomo diris, ke lin ne interesas tio, kio okazis.
La maja numero de la ĵurnalo atingis la publikon nur fine de junio.
Diverseco estas riĉeco.
Vi konfuzas la kaŭzon kaj la efikon.
Li konstante provas ridindigi min.
Mia nomo estas neinteresa. Ĝi ne ludas rolon.
Kial mi ne mem ekhavis tiun ideon?
La nombro de senhejmuloj en Japanio estas ankoraŭ relative malalta kompare kun la cetera mondo.
Tom estas socialisto.
Mi loĝas en Savigny-sur-Orge, urbeto en la pariza ĉirkaŭurbo.
Nun ŝi apogas sin sur mia brako, kaj mi estas tute fiera kaj emociita. Ni malrapide paŝas, ni mallaŭte parolas. Ŝi lasas sian poŝtukon fali; mi plukas ĝin por ŝi. Intertuŝiĝante, niaj manoj tremas. Ŝi parolas al mi pri birdetoj, pri la stelo, kiun ni vidas tie, pri la cinabra sunsubiro malantaŭ la arboj, aŭ pri siaj pensionaj amikinoj, pri sia robo kaj siaj rubandoj. Ni diras naivaĵoj, kaj ni ambaŭ ruĝiĝas. La knabineto fariĝis fraŭlino.
Tiun iaman vesperon, - ĝi estis somera vespero, - ni estis sub la kaŝtanarboj funde de la ĝardeno. Post unu el tiuj longaj silentoj, kiuj plenigis niajn promenadojn, ŝi subite maltenis mian brakon, kaj diris al mi: Ni kuru!
Vi nun estas resaniĝanta.
Mi plu vidas ŝin, ŝi estis tute nigre vestita funebre al sia avino. Trairis sian menson infana ideo, Pepa ree fariĝis Pepita, ŝi diris al mi: Ni kuru!
Maria ĉiam estas lernanta.
Ĉu vi scias, kioman tagon ni havas hodiaŭ?
Ni konas unu la alian ekde la infanaĝo.
Li promesis doni informojn.
Kiel ajn mi ne samopinias, kiel vi.
Mi vere ŝatus povi esti tie kun vi.
Jam de preskaŭ kvin jaroj mi vivas en Kanado.
Ĉu vi lavis tion?
Amo kaj amikeco ekskluzivas unu la alian.
Ĉu vi kredas, ke ni havos belan veteron?
Maria iros al Nimo morgaŭ.
Ĉiuj estas en sekureco.