Tatoeba sentences — language code: ota
Kemâl-i hürmetle kıyâm ederek elini öpmek istedim, imtinâ etdi.
Benim içün ise, ben hiçim; nezdimde hürmetle hakâret müsâvîdir. Senin içün ise muhabbet-i kalbiyen kâfi ve vâfidir dedi.
Ertesi günü, ales-seher yola çıkdık. Buda elimden tutuyordu.
Zirve-i hîçînin etekleri küremizde daha doğrusu küremizi nazar-ı âdî ile seyir hâlinde görülemeyen bir letâfete mâlik idi.
Tasa'ud etdiğimiz tarîkin her iki tarafı envâ-ı ezhâr-ı bedîanümâ ile mâlî idi, insanı gaşy edici bir râyihâ-yı lâtife intişâr etmekde, gül fidanlarını âşiyâne-i vedâd edinmiş bülbüllerin elhân ve terennümâtı, kalb-i insanı ditretmekde idi.
Üzerinde yürüdüğümüz yol pek ince ve altın gibi parlak, pamuk gibi yumuşak bir kum ile mestûr idi.
Bunun her iki tarafından cereyân eden latîf ve mini mini ırmakların şırıldısı bir mahbûbe-i fuâdın âguş-u visâlde âşığına söylediği kesik, heyecânâmiz, ditrek ve şevk-efzâ sözler gibi sâmia ve kalbi okşuyordu.
Suûd etdikce letâfet artmakda idi.
Nihâyet bir köşke, daha doğrusu bir mini mini saraya vâsıl olduk.
Bir tarafdan suûd diğer tarafdan hava beni fevkalâde acıkdırmış idi.
Köşkün kapısından içeri girer girmez en nefis yemeklerden intişâr eden revâyih, letâfet-bahş-ı şamme oldu.
Bir cesîm odaya dâhil olduk, ortasında bir besât kurulmuş ve içerisine altın tabaklarla san'at-ı insâniyenin îcâd etdiği ne kadar mütenevvi yemek var ise hepsi konulmuş idi.
Bana kalsa fikrim hemen besâta yanaşıb def-i cu' etmek idi.
Lâkin Buda elimden tutuyor ve kulağıma "Zirve-i hîçîye çıkıyoruz. Bu yemeklerden yersen buradan dönmen, benden ayrılman îcâb eder" diyordu.
Şiddet-i cu'a rağmen emre itâat etdim.
O enfes et'imenin karşısında bir saat oturduk.
Buda sükût ediyordu. Ben ise birtakım garib infiâlâtın taht-ı tesîrinde zebûn idim.
Bu zâtın sâhib-i hayât ve muhtâc-ı ekl u şurb bir adamı melâik gibi aç tutmak fikrinde bulunuşuna kalben îtiraz ediyordum.
Nihâyet birdenbire: "Haydi gidelim. Kâfi derece istirahat etdik" dedi.
Saraydan çıkacağımız sırada hademe-i cinânı andıran bir gılmân huzûruma geldi.
Elinde altın tepsi içinde üç dâne billûr kâse ve bunların birinde su diğerinde şerbet üçüncüsünde şarab var idi.
Gılmân: "Efendim suûd edilecek yer daha pek baîddir. Yemek yemediniz bâri bir şey içiniz" dedi.
Pek latîfâne ve âdetâ mutazarrıâne dermiyân edilen bu teklife hemen muvâfakatla ke's-i şarabı elime aldım.
Gılmân meserret ve memnûniyetle yüzüme bakıyor, ve bedîa-i infilâk-ı seheri andıran lâtif bir tebessüm envâr-ı ruhsârına göz kamaşdırıcı bir temevvüc veriyordu.
Kâseyi dudaklarıma temas etdireceğim bir sırada Buda elime vurdu. Kâse yere düşdü.
Bir şey söylemeyerek elimden tutdu. Çıkdık yolumuza devâma başladık.
Bir sadâ-yı hâtif okuyordu. Bu sadâ, o kadar güzel idi ki yanında savt-ı Dâvud âdetâ bir sayhâ-yı münker idi. Okuyor idi...
Yürü ey seyyâh-ı âvâre yürü durma yürü, / Koymasın râh-ı visâlden seni ezvâk-ı misâl, / Bu bedâyi bu letâif heme rüyâ ve hayâl, / Yürü ey zâir-i bîçâre yürü durma yürü, / Yürü ki nüzhet-i vuslatda teâli göresin, / Yürü aslında fenâ bul budur etvâr-ı kemâl, / Yürü âlâyişi terk et içesin kes'i visâl, / Yürü ki sâha-i hîçîde tecellî göresin!