Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉiufoje kiam li viŝis per ĝi la ŝvitaĵon de sia ruĝiĝinta frunto, li diris: "Estas ja bela loĝado ĉi tie, sed!..." kaj ĉiam denove li plendis pri "tiu laciga krutaĵo", kiun li devis supreniri.
Restis nur kelkaj domoj antaŭ la fino de lia poŝtista tasko.
Granda taso da bona varma kafo kun peceto da sukero, kiun li unue metis en la kafon kaj tuj elsuĉis, vere ĝuigis lin.
Intertempe li komentariis la novaĵojn, kiujn li estis aŭdinta en la urbo, aŭ laŭdis la belajn fruktojn, kiujn li rikoltis, aŭ siajn dikajn terpomojn aŭ siajn sanajn kuniklojn.
Komence de la monatoj dum kelkaj tagoj lia horaro estis malsama.
La kaŭzo de la ŝanĝiĝinta horaro estis la pagado de la pensioj.
En tiuj tagoj li ne deziris kafon kaj petis "ion pli malgrandan".
Panjo komprenis lian aludon kaj elverŝis glaseton da brando.
Glaseton da brando la poŝtisto tre ŝatis, sed li neniam parolis ebriete.
Post ripozeto li tiam eliris tra la kradopordo ĉe Oudenbergstrato por servi siajn lastajn klientojn.
Servinte la lastajn klientojn, li biciklis malsupren al Staciplaco, apud la fervoja stacidomo, kie tiutempe troviĝis la poŝtoficejo.
Kelkfoje vizitis nin alia poŝtoficisto, la telegramliveristo.
Kutime la telegramliveristo estis juna ulo, dudekkelkjara.
La telegramliveristo en komika uniformo bicikle iris liveri la telegramojn al la adresitoj.
Sur sia ventro la telegramliveristo portis specon de monsako kun kupra fermilo.
Li ne konis la pli mallongan vojeton kaj tial ĉiam venis antaŭe ĉe la strato.
Li sonorigis kaj - ankoraŭ senspira pro la grimpado kaj kun sia biciklo ĉemane - liveris la dokumenton kontraŭ subskribo kaj tuj malaperis malsupren.
Pri la manĝo oni jam pensis la antaŭan tagon.
La legomoj estis rikoltataj el la ĝardeno kaj pretpurigataj sur la vazarlavada tablo.
Jam de la frua antaŭtagmezo la supo bruetis sur la kuireja hejtilo kaj plenigis la grandan kuirejon per sia alloga aromo.
Post sufiĉa kuirado la molkuiritaj legomoj estis pasigitaj per kulerego tra la mane turnata muelkribrilo.
La etuloj, ŝirmataj de salivtuko, manĝis sian pantranĉaĵeton kun iom da supo por altkutimiĝi al la ĉiutagaj manĝaĵoj.
Paĉjo - poste la granduloj - devis kunporti viandon de ĉe Mil, la viandisto.
La ruĝan viandon Mil prenis el la glaciŝranko malantaŭ la butiko.
Kun impona tranĉilo, kiu bezonis oftan reakrigon, li detranĉis tranĉaĵon post tranĉaĵo.
Por porkaĵo la viandisto kelkfoje dekroĉis sian hakilon.
Unu hakego devis sufiĉi, ĉar per pliaj hakoj ekestus risko fari splitaĵojn, kiuj estigus danĝeron misgluti.
Kelkfoje necesis segilo por disdividi la viandon.
Kiam temis pri kolbasoj, lia edzino Lena faris tion.
Ŝi prenis la hakotaĵon el la glaciŝranko, kiu estis fermita per granda kromiita fermilo.
Ĉiufoje, kiam ĝi malfermiĝis, blanka nubeto elvenis el ĝi.
La viandistino metis la hakotan viandon en maŝinon.
Tiam ŝi devis rapide surŝovi la intestojn sur tubon, ĉar la hakitaĵo jam ekvenis el ĝi.
Aperis metroj kaj metroj da kolbasoj, ĝis ne plu estis viando.
Tomo venkis en la elektoj je nur tri voĉoj.
Tomo loĝis en tiu dometo iom pli ol dek jarojn.
Per svingo ŝi volvis ĉion ĉirkaŭ sia brako kaj pendigis la kolbasojn sur la hokojn malantaŭ la vitrino.