Tatoeba sentences — language code: bel
Гэтыя гучныя лозунгі недалужна захраслі ў ледзяным маўчанні.
І сталася ж гэта акурат у той момант, як Сымон Карызна, зрабіўшы свой астатні рашучы крок, адчуваў сябе на верхавіне жаданага трыумфу.
Сымон Карызна ўстае, апранаецца і выходзіць з хаты, гатовы да нейкіх пільных, яшчэ невядомых самому захадаў.
Дзверы расчыніліся, і Віктар з асалодаю нырнуў у густую цеплыню хаты.
Як адпраўляў Лідачку Віктар дахаты, яна не пярэчыла.
Мы ўсё гэта будзем рабіць і ўсё зробім!
Так, Адам, я гэта шчыра кажу…
Тады Тацяна падыходзіць да яго і таемна, па-змоўніцку кратае яго за рукаў.
Не адбівайся, усё роўна рады не дасі.
Бязлітасна мардавалі яго крутыя пераходы ад ціхага заспакаення да раптоўнага страху і роспачы.
Толькі адна хмурынка цямніла яго настрой: гэта памяць пра Міхалку.
Там стаяла важная, сухая ціша.
Там ён, нікуды не заходзячы, пашыбаваў проста ў міліцыю і заявіў, што ён хоча гаварыць з начальнікам па надта важнаму дзелу.
Але дзе ж яе ўзяць, гэту гаспадарку?..
Магу цябе заспакоіць, усё гэта няпраўда.
А мо не засне?
Таму і не было ў ім ні каліва тае мімавольнае прыкрае няёмкасці, што зазвычай звязвае працаўніка, якога чаму-небудзь адставілі ад спраўленай ім работы.
Можа, накладуць які штраф…
Ахвоты нешта няма.
Ну, Ахрэм, як мы, ці будзем судзіцца?
Ён паволі ўзняўся з месца, уперся рукамі ў стол, нібы ўрос у яго, і ўстроміў проста ў Карызну свой цвёрды няўломны погляд.
Уся сонная вёска купалася ў зеленаватым малацэ месячнага свету.
Ён адхінае ад сябе яе твар, каб лацвей было глядзець у цёмна-сінія бяздонныя вочы, і глядзіць у іх доўга, настойна, з балючай, незразумелай самому дапытлівасцю.
Каб не ён, зусім па-інакшаму пайшла б у яго праца і, пэўна, зусім інакшыя, куды большыя былі б удачы.
Аб нечым цяжкім думала, бо вочы атуліліся цьмянай, сталёвай глыбінёй.
Я таксама яго дужа кахаю…
Што ты тут нарабіў?
Ён адбыў тут сваё, дый пырх, паляцеў, а мне з табой, любачка, сядзі ды кукуй.
Урэшце пачуліся крокі ў сенцах.
Селі на вазок.
Адам, чуеш ты?
Калі пайду?
Цемра схавала ад Сяргея яго таемную ўсмешку – столькі ж дабрадушную, колькі едкую.
Ворагі класавыя – во хто вы!
У час пасля полудня, калі так глуха звісае навокал ціша, калі асцярожны бацькаўскі посвіст снуе мяккую пялёнку спакою, Жвіроўскі-сын аддаецца сваім дзіцячым думкам-развагам.
Яго расстралялі.
Дык такое ж самае супакаенне мог ён знайсці кожны дзень і тут, не ездзіўшы нават у раён.
Нам трэба многа з табой гаварыць.
Кажы, мілая, але я й так ведаю, што ты хочаш сказаць…
А тут яшчэ змрок гэты, цені розныя таемныя па баках.
Ён баіцца ісці, ён здрыгаецца ад аднае думкі пра гэтую ноч.
Тацяна скарылася.
Я сам калісь, як было мне гадоў дванаццаць, быў паэтам, ды яшчэ якім!
Я цябе не знайшоў, не заспеў.
Во дзеці добра жывуць.
Ты не смяешся над маёй слабасцю.
Сэрца ў Данілы холадам сціснулася.
У Блонскага гарэла, прасілася на язык пытанне.
Андрэй Шыбянкоў, мабыць, добра шануе сваю старую, закаранелую ў сэрцы нянавісць і не хоча марна растрасаць яе ў пустых выпадковых словах. Ён данясе яе да патрэбнай пары цэлую, некранутую, клапатліва выпешчаную ў патаемных сховах душы.