Tatoeba sentences — language code: lat
Vultis et his mecum pariter considere regnis? / Urbem quam statuo, vestra est, subducite naves; / Tros Tyriusque mihi nullo discrimine agetur.
Atque utinam rex ipse Noto compulsus eodem / afforet Aeneas! Equidem per litora certos / dimittam et Libyae lustrare extrema jubebo, / si quibus ejectus silvis aut urbibus errat.
His animum arrecti dictis, et fortis Achates / et pater Aeneas jamdudum erumpere nubem / ardebant.
Prior Aenean compellat Achates: / "Nate dea, quae nunc animo sententia surgit? / Omnia tuta vides, classem sociosque receptos; / unus abest, medio in fluctu quem vidimus ipsi / submersum; dictis respondent cetera matris".
Vix ea fatus erat, cum circumfusa repente / scindit se nubes et in aethera purgat apertum.
Restitit Aeneas claraque in luce refulsit, / os humerosque deo similis; namque ipsa decoram / caesariem nato genetrix lumenque juventae / purpureum et laetos oculis afflarat honores, / quale manus addunt ebori decus, aut ubi flavo / argentum Pariusve lapis circumdatur auro.
Tum sic reginam alloquitur, cunctisque repente / improvisus ait: "Coram, quem quaeritis, adsum, / Troius Aeneas, Libycis ereptus ab undis".
O sola infandos Trojae miserata labores, / quae nos, reliquias Danaum, terraeque marisque / omnibus exhaustos jam casibus, omnium egenos, / urbem domo, socias, grates persolvere dignas / non opis est nostrae, Dido, nec quidquid ubique est / gentis Dardaniae, magnum quae sparsa per orbem.
Di tibi, si qua pios respectant numina, si quid / usquam justitia est et mens sibi conscia recti, / praemia digna ferant.
Quae te tam laeta tulerunt / saecula? Qui tanti talem genuere parentes?
In freta dum fluvii current, dum montibus umbrae / lustrabunt convexa, polus dum sidera pascet, / semper honos nomenque tuum laudesque manebunt, / quae me cumque vocant terrae.
Sic fatus, amicum / Ilionea petit dextra, laevaque Serestum, / post alios, fortemque Gyan, fortemque Cloanthum.
Obstupuit primo adspectu Sidonia Dido, / casu deinde viri tanto, et sic ore locuta est: / "Quis te, nate dea, per tanta pericula casus / insequitur? Quae vis immanibus applicat oris?"
Tune ille Aeneas quem Dardanio Anchisae / alma Venus Phrygii genuit Simoentis ad undam?
Atque equidem Teucrum memini Sidona venire / finibus expulsum patriis, nova regna petentem / auxilio Beli; genitor tum Belus opimam / vastabat Cyprum, et victor dicione tenebat.
Tempore jam ex illo casus mihi cognitus urbis / Trojanae nomenque tuum regesque Pelasgi.
Ipse hostis Teucros insigni laude ferebat, / seque ortum antiqua Teucrorum ab stirpe volebat.
Quare agite, o tectis, juvenes, succedite nostris.
Me quoque per multos similis fortuna labores / jactatam hac demum voluit consistere terra. / Non ignara mali, miseris succurrere disco.
Sic memorat; simul Aenean in regia ducit / tecta, simul divum templis indicit honorem.
Nec minus interea sociis ad litora mittit / viginti tauros, magnorum horrentia centum / terga suum, pingues centum cum matribus agnos, / munera lætitiamque dii.
At domus interior regali splendida luxu / instruitur, mediisque parant convivia tectis.
Inimici sumus.
Inimicae sumus.