Tatoeba sentences — language code: epo
La sekigitajn pizojn oni metis je la antaŭa vespero en akvon.
Bonvena alternativo estis pomkompoto farita el la pomoj de nia ĝardeno, kiuj estis konservitaj en la kelo sur bretaro.
Delikate preparita kun cinamo kaj kun jen kaj jen ankoraŭ kelkaj pecetoj da pomo kaj sukerita per vera kansukero, ĝi jam mem estis vera deserto.
Kelkfoje ni ricevis sur nia telero sekigitajn pomojn.
Aŭtune, kiam la pomoj falis de la arboj, ili estis kolektataj el la fruktarbejo en terpomkorboj.
Senŝeligitaj, senigitaj de la kernujoj kaj vermaĵoj la pomtranĉaĵoj estis sekigitaj sur kradeto super la hejtila tubo, ĝis ili bruetis ĉe skuiĝo.
Komence la tuta krado estis plena de sekigantaj pomtranĉaĵoj, sed post kelkaj tagoj ili tre malmultiĝis, ĉar ili tiel bongustis, kaj ĉar ankaŭ paĉjo kaj panjo ŝatis ilin.
Sed ĉiujare restis sufiĉe da sekigitaj pomtranĉaĵoj por plenigi kelkajn linajn sakojn.
Por prepari pomkaĉon el la sekigitaj pomtranĉaĵoj oni ŝveligis ilin dum nokto en granda poto da akvo.
Poste oni forverŝis la akvon de la pomtranĉaĵoj kaj moligis ilin en kelkaj minutoj sur la fajro.
Tiu pomkaĉo kun iom da kansukero, eĉ sen cinamo, estis ja vera frandaĵo.
Alia bongustaĵo estis cepa saŭco aŭ kelkfoje askalona saŭco.
Cepan saŭcon oni preparis nur je lundoj, la lavotagoj, ĉar tiam la hejtilo devis bone hejti kaj la saŭco povis boletadi sur la hejtila tubo jam de la frua mateno.
Kiam ni ricevis la ceporingetojn sur nia telero, ĉiu nombris ilin kaj plendemis, se aliulo ricevis kroman ringeton!
Silentaj signoj estis interŝanĝataj, kaj, kiam panjo rimarkis la maljuston, tiu estis baldaŭ korektita.
Somere ĉiutage aperis sur la tablo freŝaj legomoj el la ĝardeno: novaj karotetoj kaj pizoj en siaj guŝoj kaj kompreneble ankaŭ estis laktuko.
Sed tiun laktukon ni ne tre ŝatis manĝi.
Kelkfoje enestis tiaj etaj volviĝantaj estuloj en ĝi, eĉ post tralavado per freŝa akvo kun malavara verŝo da vinagro.
Tiaj bestetoj en la laktuko tuj malaperigis mian apetiton.
La endivio, precipe ties krispa vario, estis ja iom ledeca, sed ĝi estis bone manĝebla, miksita kun la platpremitaj terpomoj kaj kun holanda saŭco.
La tiamaj tomatoj ruĝegiĝintaj sur breto en la vitrodomo estis bongustaĵoj kompare al la nunaj, kiuj ofte laŭguste pli similas ruĝaŝelajn rapojn.
La spinaco preparita kun folieto de okzalo, laŭ speciala recepto kun multe da butero kaj tranĉaĵo da pano sur ĝi, molkuirita pasigita tra muelilo kaj miksita kun la dispremitaj terpomoj kun ovaĵo kaj multe da lakto estis unu el la preferataj manĝaĵoj.
Viandon ni aĉetis de Mil, la buĉisto.
Mi kredas, ke mola bovaĵo ne ekzistis tiutempe: ni kelkfoje maĉis ĝin dum horkvarono, kaj fine kaŝe sub la brako transdonis ĝin al Fani, nia hundo.
Kaj en tiu viando estis tiom da "fervojoj" tendonoj.
La porkaĵo ja estis iom pli mola, sed havis pli larĝan grasrandon, kiun ne ŝatis ni, sed Fani ja.
Lia salajro estas malalta, do li devas fari okazajn laborojn.
Do, post iom da ronĝado, la grasrando iris kaŝite sub la brakon al Fani!
Panjo distranĉis nian viandon ĉe sia flanko de la tablo, kaj paĉjo ĉe la alia flanko.
Ni pleje ŝatis kolbasojn sufiĉe trabakitajn.