Tatoeba sentences — language code: epo
Kaj nun la aero fariĝis pli freŝa, kaj la muziko fariĝis pli energia kaj la dancoj iris en pli viva takto.
Kaj leviĝis blovado, kiu balancis la foliojn kaj la berojn sur la muroj, kiel antaŭe sub la libera ĉielo.
Miaj gepatroj kverelas.
Kaj bruo iris tra la ĉambro, kvazaŭ nevidebla amaso da elfoj akompanus la dancantojn.
Nun nenia trajto de la vizaĝo de la doktoro jam povis esti rekonata, kiam li sin turnadis ĉirkaŭen.
Nun ŝajnis, ke tuta deko da paradizaj birdoj flugas tra la ĉambro kaj ke milo da malgrandaj soniletoj sonas.
Tuta armeo da flugantaj vestoj sin portis en la ventego, kiam la muziko silentiĝis kaj la dancado ĉesis.
Li konis la doktoron kaj antaŭsentis, kion li faris.
Li ne devis fari al ili surprizon. Tamen li ĝin povus fari, se li per piedoj irus al la domo.
Se la pordo de la ĝardeno estis nefermita, li povus tra tie eniri; se ne — transrampi la muron estis tre facile, kiel li sciis de la tempo malnova, kaj en unu minuto li estus inter ili.
Li eliris el la kaleŝo kaj diris al la veturigisto — eĉ tio ĉi ne estis al li facile en lia eksciteco — ke tiu ĉi haltu kelkajn minutojn kaj poste malrapide veturu post li.
Tiam li rapide ekiris antaŭen, provis, ĉu la pordo estas nefermita, transrampis la muron, desaltis sur la dua flanko kaj malfacile spirante staris en la malnova frukta ĝardeno.
Sur la arboj kuŝis blanka prujno, kiu en la malforta lumo de la ennuba luno pendis sur la pli maldikaj branĉoj, kiel velkintaj girlandoj.
Sekaj folioj krakis sub liaj piedoj, kiam li mallaŭte alŝteliĝis al la domo.
La dezerteco de vintra nokto estis rimarkebla sur la tero kaj sur la ĉielo. Sed la ruĝa lumo briladis al li afable renkonte el la fenestroj, figuroj de homoj sin movadis antaŭ liaj okuloj, kaj la murmuro de homaj voĉoj agrable tuŝadis liajn orelojn.
Ĉu vi bezonas gratilon?
Penante ekaŭdi ŝian voĉon el la aliaj ceteraj voĉoj kaj jam duone konvinkite, ke li ŝin aŭdas, li jam preskaŭ atingis la pordon, kiam ĝi subite rapide estis malfermita kaj unu homa figuro venis kontraŭ li.
La figuro ektimigite kaj kun duone interrompita ekkrio retiris sin.
Regis granda konfuzo kaj ekscito, sed sen celo kaj plano.
Kelkaj ekkuris serĉi sur diversaj vojoj, aliaj alportis ĉevalojn aŭ torĉojn, aliaj laŭte paroladis inter si kaj diris, ke oni ne havas eĉ la plej malgrandan postesignon.
La neĝo falis ĉiam pli dense.
Li suprenrigardis al la ĉielo kaj diris al si, ke tiu ĉi blanka cindro, kiu estas ŝutata sur lian esperon kaj lian suferon, bone konvenas al ili.
Li rigardis ĉirkaŭen sur la blankan teron kaj diris al si, ke la postesigno de la piedo de Marion, apenaŭ enpremita, tuj estos ree kovrita kaj eĉ tiu ĉi rememoro pri ŝi ne daŭros.
Sed li nenion sentis de la vetero kaj ne movis sin de la loko.
Ankaŭ Tomo estas nervoza.
Ni volas frazojn ne nur iel kompreneblajn, sed ĝustajn.
Ni volas ne frazojn iel kompreneblajn, sed frazojn ĝustajn.
Vi volas respondojn, ĉu?
Li ĉiam plendadas pri sia laboro.
Tio, kion mi bezonas, estas tri pliaj horoj.
En ĉi tiu klaso estas 35 lernantoj.
Estis mia unua vizito al la muzeo.
Tomo ŝatas manĝi rapidmanĝojn.
Tomo ne estas malbona trejnisto.
Ĉu tio iras glate por vi?