Tatoeba sentences — language code: epo
La muroj inter rasoj kaj triboj; indiĝenoj kaj enmigrintoj; kristanoj kaj islamanoj kaj judoj ne rajtas resti.
Post jarcentoj da tumulto, la popoloj de Eŭropo formis Union de promeso kaj prospero.
Historio memorigas nin, ke muroj povas esti malkonstruataj, sed la tasko neniam estas facila.
Vera partnereco kaj vera progreso bezonas konstantan laboron kaj daŭran oferon.
Jam estas tempo por konstruadi novajn pontojn tutmonde tiel fortajn kiel tiuj, kiuj ligas nin trans la Atlantiko.
Jam estas tempo por kuniĝi, per konstanta kunlaboro, fortaj institucioj, kundividita ofero, kaj tutmonda fortostreĉo por progreso, por plenumi la defiojn de la 21a jarcento.
La plejmulto de islamanoj malakceptas la ekstremismon, kiu kondukas al malamo anstataŭ al espero.
Neniu bonvenigas militon.
La afganaj homoj bezonas nian subtenon por evoluigi sian ekonomion kaj por helpi ilin rekonstrui sian nacion.
Jen la momento, kiam ni devas renovigi la celon de mondo sen atomarmiloj.
Post la malapero de tiu muro ni ne plu devas stari neniofarante kaj rigardi la antaŭeniĝon de la disvastigo de mortigaj atomarmiloj.
Jam venis la tempo sekurigi ĉiujn nesekurajn atommaterialojn; haltigi la disvastigon de atomarmiloj; kaj redukti la provizojn da armiloj el alia epoko.
Ĉi tiu estas la momento por komenci la laboron konstrui la pacon de mondo sen atomaj armiloj.
Jen la momento, kiam ĉiu nacio en Eŭropo devas havi la ŝancon elekti sian propran estontecon sen la ombroj de la pasinteco.
En ĉi tiu jarcento, ni bezonas fortan Eŭropunion, kiu profundigas la sekurecon kaj prosperon de ĉi tiu kontinento, dum ĝi etendas sian manon eksterlanden.
La Eŭropa Parlamento bezonas Esperanton.
Jen la momento, kiam ni devas konstrui sur la riĉeco, kiun malfermataj merkatoj kreis, kaj kundividi ties avantaĝojn pli juste.
La komerco estas angula ŝtono de nia kresko kaj de la evoluo sur la tera globo.
Ni ne daŭrigu kreskon, kiu favoras malplimulton, kaj ne la plimulton.
Ni devas elformi komercon, kiu vere rekompencas la laboron kaj kreas riĉecon.
Ni devas subteni la libananojn, kiuj marŝis kaj sangis por demokratio, kaj la israelanojn kaj palestinanojn, kiuj serĉas sekuran kaj daŭrantan pacon.
La mondo subtenu la milionojn da irakanoj, kiuj provas rekonstrui sian vivon.
Ni decidu, ke ni ne lasos al niaj infanoj mondon, kie la oceanoj altiĝas kaj malsatego disvastiĝas kaj teruraj ŝtormoj ruinigas niajn landojn.
Ni decidu, ke ĉiuj nacioj agos kun la sama celstrebemo kaj reduktos la karbonan dioksidon, kiun ni eligas en nian atmosferon.
Ni devas doni esperon al tiuj postlasitaj en globaliĝinta mondo.
Antaŭ sesdek jaroj la aviadiloj, kiuj flugis super Berlino, ne faligis bombojn; male ili liveris manĝaĵon.
Ĉu ni povas etendi manon al la homoj en la forgesitaj anguloj de ĉi tiu mondo, kiuj sopiras al ŝanco de sekureco kaj justeco kaj al vivo markita de deziro pri digno?
Ĉu ni liberigos la infanon en Bangladeŝo el malriĉeco, ŝirmos la rifuĝinton en Ĉado, kaj elpelos la skurĝon de aidoso en nia tempo?
Ĉu ni subtenos la homajn rajtojn de la disidento en Birmo, la bloganto en Irano, aŭ la voĉdonanto en Zimbabvo?