Tatoeba sentences — language code: epo
Semajne ni plejofte estis vestitaj per trikita brustovesto kaj mallonga pantalono.
Dum kelkaj jaroj pufpantalonoj estis laŭmodaj, sed tiuj ne tre plaĉis al ni.
Precipe tiuj zonetoj de la pufpantalonoj sub la genuo ĝenegis nin.
Ni pli ŝatis niajn kutimajn pantalonojn, per kiuj ni rajtis ludlukti sen ripetitaj avertoj: "Atentu pri via bela pantalono!".
En ĉiuj tiuj pantalonoj estis poŝoj, en kiuj ni konservis nian naztukon.
Fakte tiu naztuko estis ĉifono, kiu servis por ĉio, escepte por froti la nazon, por fari tion ni uzis nian manikon.
En niaj poŝoj ankaŭ estis pecetoj da ŝnuro, kaŭĉuka ringeto aŭ butono kaj ĉiaj trezoroj antaŭ niaj infanokuloj.
Printempe, kiam aperis la majskaraboj, ni kunportis nian plej viglan skarabon en alumetskatoleton kun folio el la heĝo.
La skarabo estis ligita per fadeneto je unu el siaj malantaŭaj piedetoj.
Sed en la dimanĉa kostumo estis nur pura freŝa naztuko kaj cendo.
Kiam la horo estis alveninta, ni grupe foriris al la meso man-en-mane laŭ la ordono, antaŭ paĉjo, kiu sekvis nin je kelkaj paŝoj.
Ni eniris la preĝejon tra la flanka enirejo, faris krucosignon per benita akvo el la bluŝtona akvujo kaj dece envicigitaj eksidis apud unu el la flankaj kapeloj.
De tie ni povis vidi la agadojn de la pastro en lia ore brodita kazublo.
Panjo estis jam metinta la porseĝan moneron en nian poŝon, por ke ni ne devu serĉi.
De tempo al tempo preterpasis la preĝejgardisto, vestita per nigra arĝente brodita mantelo kun longa lanco en la mano kaj ruĝa rubando sur la ventro: vere timiga persono!
Post la meso kun prediko, el kiu ni komprenis neniom, kaj kiu ŝajnis daŭri horojn, ni finfine survojis hejmen.
Ni same facile supreniris laŭ la fojnvojo, kvazaŭ ni malsuprenirus. Tiel bone ni alkutimiĝis al la monteto.
Okazis, ke ni devis kunporti laŭbezone unu aŭ du panojn de ĉe la bakisto sur la placo.
Ĉiam ni elektis el la vico panon, kiu havis multajn tuŝflankojn.
La pano estis volvata en papero de rulego kaj sub la brako kunportata supren, hejmen.
Sed kiam paĉjo ne atentis nin, ni baldaŭ malfermis la paperon ĉe flanko kaj serĉis la molan tuŝlokon.
Ni detiris parton de la pana haŭto kaj ekludis muson. Tiel bongustis la freŝa pano!
Fojfoje, kiam ni, la musoj, deŝirintis iom tro profunden en la pano, panjo diris, ke ŝi ne ŝatas tion.
Sed tiu riproĉo efikis nur dum kelkaj tagoj.
Ŝi tiam ektranĉis je tiu mustrua flanko kaj donis tiun tranĉaĵon al la kulpanto.
Printempe la floroj de leontodoj kovras la kampojn.
Tio fakte ne estis vera puno, ĉar precize tiun flankon ni pleje ŝatis.
Dimanĉe la manĝado estis iom pli prizorgata.
Rehejmiĝinte, ni tuj devis anstataŭigi nian veŝton per trikotaĵo.
Nian pantalonon ni ne devis anstataŭigi.
La dimanĉajn ŝuojn ni anstataŭigis per la multe pli komfortaj sandaloj.
Viglaj ludoj, kia turboludo, tiam estis malpermesitaj, same kiel amuzlaborado kaj segado.
Ni estus povintaj malpurigi nin, kaj nur Dio sciis, kiu tiun tagon povus ankoraŭ viziti nin.
Plejofte venis neniu, kaj se iam tamen iu venis, ni ne rajtis ĝeni la rondon.
Kiam la vetero taŭgis, ni ludis ekstere.
Unu el niaj plej ŝatataj ludoj estis la rulringega ludo.
Per longa maldika rekta vergo ni faris ringegon.