Tatoeba sentences — language code: epo
Kiom ankoraŭ mense viglas tiu oldulo!
Laŭ mi, povas esti, ke vi amas lin.
La paro ŝatus aĉeti domon.
La geedzoj deziras akiri domon.
Mi dubas, ĉu ni ricevos la menditan pecon venontsemajne.
Kaj kio okazos, se mi diros "ne"?
De kiom da tempo vi vivas for de via familio?
Johano estis puriginta la domon, kiam mi rehejmiĝis.
Povas esti, ke ŝi malsanas.
Li ŝatas sin maskovesti en policoficiron.
Dan estis proksimume dudekjara, kiam lin mortigis kamiono.
Ni disponos multan tempon por tio poste.
Ĉu vi estas malbonhumora aŭ ne?
Oni diagnozis al mi pneŭmoniton.
Mi estas malfruleviĝanto.
Mi pensas, ke Timoteo estas bona kandidato por tiu laboro.
Mi estas veganino.
Restas al mi nur unu.
Eble Tomo estas pli bona en la franca, ol vi pensas.
Eble Tomo estas en la franca pli bona, ol vi kredas.
Antaŭ longa, longa tempo — tute egale kiam kaj kie en Anglujo — estis varmega batalo. Oni batalis en longa somera tago, kiam la ondanta herbo estis verda.
Ĉu vi parolis kun Tomo lastatempe?
Multaj kampaj floroj, kreitaj de la mano de la Plejpotenca por esti odora pokalo por la roso, vidis en tiu tago sian multekoloran kalikon plenigita de sango kaj mortis en teruro.
Multaj insektoj, kiuj havis sian delikatan koloron de senkulpaj folioj kaj herboj, en tiu tago nove koloriĝis de mortantaj homoj kaj lasis per sia rapidega forkuro nenaturan postesignon.
La multekolora papilio sur la rando de siaj flugiloj portis sangon en la aeron. La rivereto havis ruĝan akvon.
La ĉielo nin gardu de vido de sceno, kiun la luno vidis sur tiu ĉi loko, kiam ĝi super la nigraj arbaraj dorsoj de la montetoj sin levis sur la horizonto kaj rigardis sur la ebenaĵon, semitan de suprenturnitaj vizaĝoj, kiuj antaŭ nelonge sur brusto patrina ridetis al la okuloj de patrino aŭ trankvile dormetis.
La ĉielo nin gardu de la sekretoj, kiujn la vento plena je odoro de mortintaĵo super la ebenaĵo murmuretis pri la laboroj de tiu ĉi tago kaj pri la morto kaj la suferoj de tiu ĉi nokto.
Ofte ankoraŭ la silenta luno briladis super tiu ĉi kampo de l’ batalo, ofte la steloj malgaje ĝin observadis, ofte la ventoj de ĉiu flanko de l’ mondo preterblovadis super ĝi, antaŭ ol la postesignoj de tiu batalo malaperis.
La signoj restis ankoraŭ longan tempon, sed nur en bagateloj, ĉar la naturo, staranta tre alte super la malbonaj pasioj de la homo, baldaŭ ree ricevis sian gajecon kaj ridetadis super la kulpa kampo de l’ batalo tiel same, kiel antaŭe, kiam la kampo estis ankoraŭ senkulpa.
La alaŭdoj kantadis alte super ĝi; la ombroj de la flugantaj nuboj kuradis ludante super la herbejoj kaj arbaroj...
Povas ja esti, ke vi pravas.
Ili facile adaptiĝis al la vivo eksterlande.
Greno estis semata kaj elkreskadis kaj estis rikoltata; la rivereto, kiu antaŭe estis ruĝe kolorigita, turnadis radon de muelejo.
Viroj fajfadis post la plugilo; ŝafoj kaj bovoj paŝtiĝadis sur la herbejo; knaboj kriadis sur la kampoj por fortimigi la birdojn.
Fumo sin levadis el la kamentuboj; dimanĉaj sonoriloj gaje sonoradis; maljunaj homoj vivadis kaj mortadis.