Tatoeba sentences — language code: ina
Illes negotiava con le capitano, e finalmente illes comprava le parvo e partiva con illo a casa.
Quando illes habeva arrivate al terra, illes attachava le parvo del nave al plagia, ubi cresceva herba bellemente verde.
Illes lo moveva cata singule die, ma proque illes non pensava que illo habeva crescite multo post un mense, illes comenciava a parlar de que facer pro facer lo crescer.
Illes concordava poner lo in le prato le plus grasse. La illo debeva prosperar, illes pensava.
Ma quando un nove mense habeva passate, illo non habeva crescite del toto.
Le molbos ora esseva convincite que illes habeva essite dupate, e illes se reprochava de haber lo comprate.
Il ya esseva clar pro omnes que illo esseva un povretto malade e miserabile, que non jammais devenirea qualcosa.
Un de illes proponeva que illes o debeva dar lo in excambio o transportar lo retro al capitano a fin que illo poteva esser ancora un anno presso su matre.
Isto illes omnes trovava un bon idea, e illes navigava immediatemente retro al capitano con illo.
Quando illes se approximava al nave, le barchetta comenciava bascular in le mar.
Il ha ancora vita in illo, diceva le molbo le plus vetere. "Vide, como le parve povretto gaude a retornar a su matre!"
Illes dava al capitano un grande summa de moneta a fin que le parvo esseva permittite esser ancora un anno presso su matre, usque illo mesme habeva apprendite mangiar herba.
Le solidaritate es un arma.
Vivace Teresa sur le basse herba volante attrappava gentil papilion.
E multo contente, stringente la vive, critava e critava: "Prendite! Prendite!"
Afflicte supplica povre papilion: "Vivente, volante, que mal io te face? Tu si face mal, stringente me le alas! Oh, lassa me! Anqu'io es filia de Deo!"
Teresa repenti, su digitos laxa: "Retorna al herbetta, gentil papilion."
Confuse, contrite, Teresa rubesce, disserra su digitos e le altera fugi.
Teresa distendeva su digitos e illa fugiva.
Teresa rubesceva e, confuse, contrite distendeva su digitos e le papilion fugiva.
Un compania de molbos un die passava un stagno, quando illes videva un arbore multo proxime.
Le brancas del arbore pendeva supra le aqua.
Le molbos se meraviliava e pensava sagemente que le arbore habeva sete e se extendeva verso le aqua pro poter biber.
Alora illes decideva de pietate que illes voleva adjutar le arbore a biber e tirar le brancas a basso verso le aqua.
Ma le arbore esseva si alte que illes non poteva attinger le brancas.
Pro isto illes decideva que uno de illes debeva reper in alto in le arbore.
Quando ille esseva la, un altere debeva prender le gambas del prime molbo, un tertie prender le gambas del secunde etc.
Per tener le gambas le unes del alteres illes poteva traher le arbore verso le aqua con un corda.
Un excellente idea. Isto esseva immediatemente ponite in action.
Ma quando illes ora omnes habeva un firme prisa in le altere, le manos del molbo superior comenciava doler — ille, qui teneva le arbore.
Pro isto ille critava al alteres: "Un momento, prende un pausa durante que io sputa in mi pugnos."
Alora ille lassava le prisa con ambe manos pro sputar in illos, e omnes cadeva in le aqua.