Tatoeba sentences — language code: bel
Яна, відаць, здагадвалася, якога гатунку чалавек стаіць перад ёй.
Нейкай асаблівай прытульнасцю ахінулася хата.
Успомніў, што ўчора было.
І бадай што толькі цяпер усё тое, аб чым красамоўна гаварыў Карызна, паўстала перад усімі ў жывой і яснай форме, з усёй сваёй важнасцю і складанасцю, з чорным пераплётам магчымых цяжкасцей і перашкод.
Прашу мяне не перапыняць!
Яны ўжо мелі добра наладжаную гаспадарку, узнятую на нябачаную вышыню дасягненнямі агранамічнай навукі, спрэс абагуленая жывёла стаяла ўжо ў іх у новых, крэпкіх, як звон, стадолах, у спецыяльна пабудаваным гаражы блішчалі няўкорнай чысцінёй і спраўнасцю сельскагаспадарчыя машыны.
А там што, пірагамі б цябе кармілі?
Ён мог вытрымаць з патрэбнай цвёрдасцю афіцыйна-дзелавы тон пасяджэння, але прыватныя гутаркі былі яму цяпер няўзмогу: яму трэба было акрыяць на самоце, прывесці да ладу разматлашаныя думкі свае і пачуцці.
Ні з таго ні з сяго перад вачмі вырастае вялізны разлапісты пень, за ім карабацяцца рэбры гнілога карча, а далей, сярод дрэў, цьмяна бліснула лужына.
Пагадзіліся на тым, што ён даў слова ніколі нават не гаварыць аб гэтым.
Яму ўсё здавалася, што Ягор насцігае яго, што ён ужо нарыхтаваўся, каб ударыць.
Ужо трудна было разабраць, што гаворыць кожны асобна.
Я гляджу, што ўсё гэта ў іх як па нотах.
Ён біў з асаблівай звярынай жорсткасцю, знаходзіў у гэтым сабе бруднае, дзікае здаволенне.
У свірні, дзе спектакль ставілі, ад людскога натоўпу замалым сцены не праламаліся.
Вёска: жніўныя песні, як ядраны звон вячэрняй зары, масляністы клёкат сялянскіх вазоў.
З таго часу паміж двух Жвіроўскіх прайшла глухая шчыліна і расла з кожным днём і глыбела, разяўлялася чорным непераступным бяздоннем.
Марылька ўважна прыслухоўвалася да яго спакойнага, ласкавага голасу.
А тады хай хто хоча ідзе да нас, запісваецца.
Не ўгледзеў, як падышла Ганна.
З таго дня пачалося Марыльчына гора.
Я нават не ведаю, як гэта можна сходкі любіць.
У знаёмым акне гарыць прыветны агеньчык.
Эх, паляцець бы птушкай туды!
Я выпадкова пачуў, што ты тут, і пайшоў да цябе, поўны смутнай трывогі і радасці.
Як гэта?
Чаму яна зноў так сказала – "апошняя ўцеха"?
Іх трое, і ўсе абсалютна розныя людзі.
Траву можна папсаваць…
А дзе шашкі?
Таварыш, пойдзем…
Сядайце вось тут.
Дзе прытуліцца?
Няма кніжак.
Гляджу – воддаль на стале пісталет.
Вусны яе ціха кратае ледзь прыметная ўсмешка.
Яна казала, што як толькі збярэ троху сілы, дык адразу прыедзе сюды.
Бачыш ты: не паелі дзень, гора якое…
Тады нішто яшчэ: лаяліся, вядома, заклікалі вярнуцца назад.
Ішлі нейкі час моўчкі.
Ціхім дрыжачым голасам, які паказваў яе хваляванне, яна запытала: – Што вы думаеце рабіць далей?
Ён жа ведае добра, што значыць – кахаць: было калісь гэта.
Дурныя яшчэ бабы.
Пакуль ехалі полем, гэтая думка разбаўлялася ў агульным пачуцці Мікіты, пакрывалася агульным уражаннем завірухі.
Можа, твая рызыка, твой задор і штурхнулі мяне на новыя злачынствы?
І ў сне Арына перажывала ўсё тое, што й наяву.
У яе тоне пачулася непрыветнасць і нават пагарда.
Адразу настрой змяніўся.
Дык ведай, родная, што няма ў нас бацькі, здрадзіў ён нам, кінуў нас, знайшоў сабе другую сям'ю.