Tatoeba sentences — language code: bel
Падбадзёраны гэтым адчуваннем, ён узнімае на Веру адважны погляд і раскрывае рот, каб сказаць нарэшце тое, чаго ніяк не патрапіў сказаць дагэтуль.
Што табе трэба?
Ён ашукаў і тут.
Ты, можа, думаў, што я перастану кахаць цябе за тое, што ты пасварыўся з маім бацькам?
Ну, Коля, хутка ўжо я дам табе волю.
Хіба не ўсім можна?
Мігатлівы, неслухмяны бляск газоўкі вырываў з цемры твар яго грубымі кавалкамі, якія ўяўленне складала ў пачварнае, нялюдскае аблічча.
Няўжо яна што надумала?
Як падыходзілі к дзіцячаму дому, Булановіч убачыў на ганку фігуру Абшарскага.
Але снегу яшчэ не было – рана.
Яму сорамна прызнацца, праўду сказаць.
Клас спусцеў.
Не да гэтага было: ішла самая гарачая работа.
Хацеў уявіць яе ў сваіх думках, ды чамусьці не ўдавалася.
І вуха напятае ловіць нячутныя шолахі, ловіць празрыстую музыку мёрзлага лесу.
І Булановіча ахапляе смаглае нездаволенне, турбуе нутро палкім жаданнем.
Ты разумееш, пра каго я кажу?
А яна таксама будзе любіць яго й шанаваць…
Цяжка было.
Усё назойліва белае, усё пустое.
Яна ўзяла яго за руку і пацягнула ў народ.
Во чаго яна так змянілася!..
Што ж ён?
Следам за ёй ціха ўваходзіць Марына Паўлаўна.
Таму я прапаную адказным за высяленне кулакоў у Сівалапах вызначыць сакратара нашае камсамольскае ячэйкі.
Гарнова тады заспакоілася, зноў прытулілася да яго і толькі раз-пораз усхліпвала, быццам пакрыўджанае дзіцянё.
Шкода яго, дужа шкода, хоць і дрэнны ён, хоць і злачынец.
Гоман, піск, смех, песні.
Нават разы са два, здаецца, ці тры яму пашчасціла заспець яе ў хаце адну – дык там справа даходзіла ўжо і да пацалункаў.
А расказваць пра жыццё – доўга гэта і непатрэбна…
Дакуль мае дзеткі мучыцца будуць…
Гэта было зусім проста і нават недарэчна троху.
Кніжку цікавую ў бібліятэцы дастала – проста не адарвацца…
Я прыехаў па тваёй тэлеграме.
Было зусім добра.
Пусці!
Барковіч узяўся распальваць грубку.
Я за гэта люблю цябе, за гэта ты мне дарагі.
І на гэтым скончылася іхняя апошняя перад разлукай размова.
Ты думаў – так проста ад мяне адкараскаешся?
Ноч была досыць відная, каб можна было згледзець, што дзеецца на двары, і Карызна адразу ўбачыў вялізную, фантастычна распасцёртую ў цёмна-шызым змроку фігуру гаспадара.
Я пачуў тут сапраўдны дух Беларусі!
Вялікія словы ўзнімалі сакратара райкома, надавалі яму больш сталасці і разам з тым раскрывалі яго; нават троху дзіўна было, што ўнутры гэтага ціхага чалавека столькі стрыманае сілы, энергіі і запалу.
Цяпер разам, рука ў руку, яны луналі ў шырокіх, невядомых, але чароўных абшарах; разам загараліся маладымі парываннямі, жаданнем пазнаць усё чыста.
А мо яна нават дагадвалася пра яго пачуццё да яе?
Пайшлі разам.
Хацелася легчы, адпачыць, але неяк нялоўка было.
Заплакала, зарумзала старая, як убачыла дачку.
А ты ведаеш, як прывязваецца чалавек да таго месца, да таго асяроддзя, у якім праходзяць хвіліны яго найбуйнейшага росту?
Нават думаць – і то няможна.
Ад тае пары абрыдла Галенцы і родная хата, і родная гаспадарка, і далёкія самотныя палеткі, на якіх у беспрасветнай нудоце прапаўзла сёлета ёй зазвычай вясёлая, як свята, жніўная пара.
Ніхто не мог нават на яго след натрапіць.
Скажыце мне, да якіх меж павінна распасцірацца кроўнае пачуццё?..