Tatoeba sentences — language code: epo
Sur la Slovaka flanko de la Karpatoj, pastroj skribe fiksis la nacian lingvon per Evangelio.
Semajnofine ni iras al la kamparo.
Estis amaso da paperoj sur la tablo.
Kuŝis amaso da paperoj sur la tablo.
Io diras al mi, ke ŝi estas trovinta ilin.
La prokuroroj ĉe tribunalo devas argumenti siajn akuzojn por pruvi la kulpecon de suspektito.
Ŝi malŝatas veturi aviadile.
Li malŝatas veturi aviadile.
Ni ne mortos pro rido.
Mi miras, ke vi estas tiom naivaj.
La milito de 1812 jam komenciĝis.
Ĉiuj barbuloj estas barbaroj!
Ĉu vi povas pruvi tion?
Kiu? Ĉu mi?
Mi estis tre laca, do mi tuj ekdormis.
Li rigardis lin ekde la piedoj ĝis la kapo.
Dediĉu multe da atento al via laboro.
Li sin dediĉis al esplorado.
Ĉu iu povas konfirmi tion?
Mi ne scias kiam la edzo estas alvokinta.
La ponto trans on Golden Gejt estas konstruita el fero.
Mano havas kvin fingrojn.
Li certe venos viziti nin.
Mi havas dezirojn.
Faru tion, kion vi deziras.
Ĝi ne estas ĉi tie nek tie.
Mi eklernis lingvojn hazarde.
Ŝia komputilo estas sur la lito.
Venu ĉi tie, knabo!
La knabino ridetis al la knabo.
La knabo volas dolĉaĵojn.
Ĉu la knabo venas kun ni?
La defio de la traduko fascinas min.
Mia klavaro ne funkcias.
Ĉu vi aĉetis la enirbiletojn?
Kion Paola diris?
Mia nomo estas Paola.
Via patrino pravas.
Mi neniam forgesas tion.
Subite pluvas.
Li estas tiel fiera.
Tio estas ankoraŭ nova por mi.
El ĉiuj kvar sezonoj mi plej ŝatas printempon.
La patro foriris por kaptadi fiŝojn.
Prave Zamenhof deziris postlasi tiun tekston kaj diversajn verkojn de ĉefmajstroj, kiel parton ja necesan de komenca fundamento.
La frazoj Zamenhofaj estas ofte longaj. Verkistoj pli modernaj havas malan guston. Sed la rakonto fluas vive kaj rapide. Forto sentiĝas.
Sur korektita manuskripto de Homaranismo, postmorte trovita, mi rimarkis krajone skribitan de lia mano tiun ĉi noton memorigan al si mem: “Eviti ĉion agresivan!”
La problemo estas konata de ĉiuj, sed neniu priparolas ĝin.
Marko kuraĝigis sin kaj telefonis al Liza.
Ni vizitas la plaĝon ĉiujare.
Mi iomete konsentas pri tio, kion vi diras.
Mi eliras el la laborejo, ni interparolos alian tagon.
Dika araneo enŝoviĝis sub mian ĉemizon.
Li petis de mi konsilon.
Vi ne estas la ununura virino ĉi tie.
Kiel vi povas esti certa pri tio?
Kiel vi povas esti certaj pri tio?
Mi havas pli da sperto ol Tomo.
Kiam ŝi eniris en la ĉambron, li ekstaris.
Li estis tre kortuŝita de la rakonto.
Li envicigis la seĝojn.
Nu! Panjo, pri kio temas?
Oni permesas vin renkonti lin.
Estus pli bone, se ni helpus Tomon.
Mi rezignis la universtatajn kursojn dum la lernojaro.
Tiu ĉi trajno estas plenplena, do ni veturu per la sekva.
La profesoro, kun kiu mi disputis, finfine cedis kaj diris, ke mi pravas.
Li eltrinkis unu bieron kaj mendis plian.
Unuafoje en mia vivo mi sentis konsciencriproĉon, tamen ne estis alia solvo.
Ĉu vi redaktis vian raporton?
Forferii estos al vi bone.
En la poemoj Zamenhofaj tiam nur koro vokas. Al kuraĝo, al obstino, al pacienco.
Atendi tro longe furiozigas la plejparton el la homoj.
La bildoj estas simplaj, mallongaj, la ritmo iom unutona, sed impresa: "Eĉ guto malgranda, konstante frapante, traboras la monton granitan."