Tatoeba sentences — language code: bel
Ён злучыў быў жыццё сваё з рэвалюцыяй, жыў толькі ёй і аддаў ёй усё, што мог і што меў.
Смоўж, як непрытомны, кінуўся ў хмызняк, убіўся ў самы вялізны і густы куст і прытуліўся да зямлі, што зайчык.
Ты ж сам падумай: куды я табе.
Знікла ўсякая цікавасць да жыцця, быццам праходзіць яно воддаль, не кратае яе.
Падыхнула вячэрнім халадком.
Але штось прымушала згаджацца і рабіць.
Мо пойдзе сын на нядобры шлях, сам такім зробіцца, як усе тыя.
Пуста стала ўсярэдзіне…
У яе зноў слёзы, патокі цэлыя слёз.
Я добра ведаю яго жонку.
Агіднае, нават для яго самога, пачуццё расло ўсярэдзіне.
Ён нічога не сказаў.
Напэўна, заўтра, прачнуўшыся, ён, як звычайна, пачуе мерныя, спакойна-руплівыя крокі ў сталоўцы, песню ранняга самавара і сціплы дзелавіты трэскат у запаленай грубцы.
Адкуль толькі словы браліся!
Якраз у гэты момант пачулася з вуліцы ляскатанне калёс – прыехаў Ахрэм.
Ідзі, ідзі, хутчэй!
Тады не сядзіцца на месцы, хочацца нешта зрабіць, паказаць, што не такі ён зусім, як яны думаюць, што й ён умее сказаць, жарт спрытны выкінуць.
Аўгінька слухала яго з строгім пахмурным чаканнем, нібыта не разумеючы, да чаго ён гэта вядзе.
Ён не зрабіў яшчэ й палавіны, як убачыў, што ідзе поп.
Ён устаў, прайшоўся па пакоі.
Забыўшы на ўсё, Уладзік ірвануўся на ногі і, ашаломлены нясцерпным болем, паваліўся назад на зямлю.
Нашто паддаўся спакусе?
Аж млеюць вяльможы паважныя, задыхаюцца ў душнай спякоце.
А яе, відаць, кальнула гэта ўсмешка, кранула яе дзявочы гонар.
Ліха ведае што гэта сталася з гэтымі людзьмі.
Чакай, яшчэ будзе табе.
Яна варочаецца дамоў паспешна, прыбежкам – пэўна, сышліся ўжо бабы на "кройку-шыццё".
Ёй, відаць, трудна было знайсці адпаведны тон – яна баялася, каб не раззлаваць яго…
Ды гэта ж немагчыма!
А праз гадзіну Даніла сядзеў у работніцкім клубе і нецярпліва чакаў, ці скора прыйдзе Ганна.
Ды не, я мужчын не баюся, я ж не інстытутка…
Ён відочна збянтэжаны быў гэтым сходам, і дзіўны непакой яго распаліўся новым трывожным агнём.
Калі хто спытае, скажы, што за таварам паехаў.
З дзяцінства працуе, цяжка, да знямогі працуе.
Ці верыць трэба, ці можна і знаць?
Барковіч моўчкі сядзеў, а яны вялі ўдваіх вясёлую жвавую гутарку.
А мы адны з дзецьмі асталіся.
Ён пачаў гаварыць неяк раптам, нечакана для самога сябе, пад уплывам ускалануўшага душу непамернага жалю, пяшчоты.
Барковіч адчуваў сябе так, нібы нечакана трапіў у пастку.
Мяккія вусы, бародка, вочы сур'ёзныя, але ветлыя.
Саўка ўзяўся зноў за сваё дзела, але яно ў яго не ладзілася: ён напружна чакаў, што скажа далей Кубарскі.
Рэдкая, нібы павыдзіраная барада, скрозь якую свяцілася друзлая, карабатая скура, надавала твару злы, д'ябальскі выраз.
Увосень у сельскі Савет Ганулю выбралі.
Цімафей Міронавіч з хвіліну сядзеў нерухома, з глыбокім здзіўленнем і трывогаю ўслухваючыся ў зманлівую цішыню.
І добра пасмяюцца тады яны разам.
Аўгінька, увайшоўшы ў хату, адразу села на лаўку і насупілася.
Проста сумна, маркотна, як чалавеку, які разлучыўся з блізкімі людзьмі, як дзіцяці, што асталося без маткі.
Гэтай парой над Палессем яшчэ ляцелі гонкія плаўнакрылыя гусі.
Нейкі пах непрыемны на кухні.
Вас, маладых, тое цікавіць, другое…