Tatoeba sentences — language code: epo
Antaŭ la pordo de la junulara gastejo haltis veturilo.
Antaŭ ni estas granda vojaĝo trans la oceanon.
Antaŭ multaj jaroj mi longe migris sur altaĵoj tute nekonataj de turistoj.
Kiam mi entreprenis mian longan migradon en tiuj dezertoj, tie estis nudaj kaj enuigaj terspacoj, inter 1200 kaj 1300 metrojn altaj.
Tie kreskis nenio krom sovaĝaj lavendoj.
Mi tramigris tiun regionon tute sola.
Post tri tagoj da migrado mi estis en senegala izolo.
Mi tendumis proksime de la ruinoj de forlasita vilaĝo.
Mi ne plu havis akvon ekde la antaŭa tago, kaj mi bezonis trovi iom da ĝi.
La multaj ruinaj domoj, ariĝintaj kvazaŭ formante malnovan vesponeston, igis min supozi, ke certe iam tie ekzistis fonto aŭ puto.
Ja ekzistis tie fonto, sed ĝi estis seka.
La kvin aŭ ses domoj, sentegmentaj, damaĝitaj de vento kaj pluvo, kaj la malgranda preĝejeto kun defalinta sonoriltruo estis aranĝitaj kiel la domoj kaj preĝejoj en vivaj vilaĝoj, sed la vivo estis tute malaperinta.
Estis bela junia tago kun forta suno, sed en ĉi tiu senŝirma situo sur la kresto de la montaro la vento blovis kun neelteneble kruda forto.
La krioj de la ventoj en la ruinoj de la domoj estis tiaj, kiaj la krioj de besto ĝenata dum manĝado.
Pro la forta vento mi devis malmunti mian tendon.
Dum kvinhora marŝo mi nenie trovis akvon, kaj nenio donis al mi esperon trovi ĝin.
Ĉie estis same seka grundo, ĉie la samaj lignecaj herboj.
Ŝajnis al mi, ke mi vidas malproksime malgrandan nigran starantan silueton. Mi kredis ĝin la trunko de sola arbo.
Hazarde mi iris laŭ tiu direkto.
Tio estis ŝafisto.
Sur la arde varmega tero ripozis ĉirkaŭ tridek ŝafoj.
La ŝafisto trinkigis min per sia felakvujo.
Iom poste li kondukis min al sia ŝafejo, situanta sur la alta ebenaĵo.
Li ĉerpis sian akvon - bonegan - el natura puto, tre profunda, super kiu li instalis simplegan bobenon.
Tiu viro malmulte parolis.
Tiu emo diri nur malmultajn vortojn estas tipa eco de soluloj. Tamen senteblis lia fiera fido pri si mem.
Tio estas neordinara en tiu regiono malhavanta ĉion.
Li ne loĝis en kabano sed en vera ŝtondomo, kie oni tre bone vidis, kiel lia propra laboro flikis la ruinon, kiun li trovis tie alvenante.
La domtegmento estis fortika kaj akvoimuna.
La vento, kiu frapis la tegmenton, bruis sur la tegoloj, kiel la maro bruas sur la strandoj.
Lia hejmo estis en ordo, lia pargeto, balaita, lia fusilo, polurita; la supo bolis super la fajro.
Mi rimarkis, ke li ĵus razis sin. Ĉiuj liaj butonoj estis firme kudritaj. Certe liaj vestaĵoj estis tre zorgeme flikitaj, ja oni eĉ ne vidis la flikaĵojn.
Li dividis kun mi sian supon.
Kiam mi poste oferis al li mian tabakujon, li diris al mi, ke li ne fumas.
Mi diris, ke mi tranoktos tie; la plej proksima vilaĝo estis ankoraŭ for je unu tago kaj duono da pieda marŝo.
Mi tre bone konis la karakteron de la raraj vilaĝoj de tiu regiono.
Je la ekstremoj de la vetureblaj stratoj ekzistas kvar aŭ kvin vilaĝetoj. Ili situas dissemitaj sur la montaj deklivoj en kverkaj arbaroj.
Tie loĝas arbohakistoj, kiuj faras lignokarbon.
En tiuj lokoj oni vivas malbone.