Tatoeba sentences — language code: tgl
Nang malamig na malamig na medyo maulap na hapon nang ika-14 ng Enero ng 2024, lakad ako papuntang pizzeria rito sa Isla Lulu. Habang nagbabasa ako ng Italyanong librong Il Gattopardo, may napuna akong lalaki sa kabilang mesang mukhang Hapones: "Nihonjinrashii," bulong ko sa sarili ko sa Hapones, "Mukhang Hapones." Binati ko siya. Hapones nga siyang ang pangalan ay Jiro. Pinanganak siya sa Bangkuber. Dumating dito sa ibang bansa ang mga magulang niyang mga Hapones noong dekadang 1960. Kamukha siya ni Wakatsuki Fumio-san, yaong sopwer na inhenyerong kontraktor para sa sopwer na korporasyon sa trabaho ko sa Tokyo noong dekadang 1990. Sabi ko kay Jiro, "Biku-chan" ang tawag sa akin sa Hapon noon. Maraming beses daw siyang dumalaw sa Hapon. Binigyang diin niya ang Kobe. Sabi kong ang paborito ko'y pagkain ng Hapon at Taylandiya. Siya rin daw. Marunong siya ng mga ponogramang Katakana at Hiragana. Mas mahirap sa aming pareho ang Kanji, ang mga logograma. Marunong siyang kaunting maghapones, katulad ko. Sa pizzeria, dumalaw ang Srilangkanong may-aring si Tharsan. Naroon na si Rose, yaong Pilipinang tindera. Naroon pa si Lavjot, yaong Indiyanang tindera.
Nang malamig pero maaraw na ika-15 ng Enero ng 2024, sa umaga at sa hapon, naroon ako sa pizzeria rito sa Isla Lulu. Naroon ang mga Indiyanong tinderong si Sachet at si Simar. Magbabakasyon daw si Simar sa Panjāb. Malamig din daw doon ngayon, hindi parang "Tamil Nadu," yaong tropikong estado sa timog na binanggit ko naman. Sabi kong natikman ko na ang mga biskwit o kuking Panjabing kinakain nang may tsaa. Masarap. "Anong pinakamasarap na pagkain doon?" tanong ko. Sabi niya, "Amritsari Kulcha," yaong tinapay na relyeno nang patatas at espesya. Sa relihiyon, ang preperensiya ni Simar ay Budismo at Hinduismo, miski na Sikh ang pamilya niya talaga. "Mag-aasawa ka ba? May gerlpren ka ba?" tanong niya sa akin. "Wala. Monghe ako," sabi ko. "Pero dati mayroon ka?" "May mga babaeng natagpo ko." "Noong mas bata ka," sabi ni Simar. Tanong ko naman, "Ikaw ba? Akala ko may gerlpren ka." "Wala nga," sabi niya. Biro naman ni Sachet, "Lima o anim ang gerlpren niya!" "Isang araw para magpahinga!" biro ko naman. Si Sachet naman ay Gujarati, at binisita niya ang Indiya nang dalawang taon na ang nakalipas. Sa malaking tindahan, kumuha ako ng dalawang pakete nang markang Ho-land na hopyang ube-langka. Baon ko ang Italyanong libro ko.
Nang madaling-araw na menos 4 Celsius sa labas nitong ika-16 ng Enero ng 2024, nasa silid-kainan ng bahay dito sa Isla Lulu ako, sa ilalim ng chandelier, aranya, para kumain ng nilutong saba, isdang tokwang rolyo, at kulay-rosas na bayabas na atole, yaong inuming Mehikano. Handa ko na sa bolsa ng berdeng militar na dyaket ko ang Pranses na librong Le Golem ni Gustav Meyrink. Balak kong basahin pagka nasa pizzeria o tsaahan ako. Tungkol ang libro sa pokloreng Hudyo. Sa tema ng araw, ang numerong 16 ay naging simbolo ng lengguwaheng Esperanto dahil may 16 na regla ang basikong gramatika sa Esperanto. Ang Esperanto ay inimbento ng Hudyong Doktor L. L. Zamenhof noong 1887 sa Polonya ng Rusong Imperyo.