Tatoeba sentences — language code: epo
Ni kuris por akompani niajn tiamajn kamaradojn, ĝis la granda sonorilo laŭte alvokis nin.
Ni devis enviciĝi antaŭ nia klasĉambro.
La fratino - en la monaĥinejo ni diris "fratino" nederlande, antaŭe en Hunehem ni devis uzi la francan vorton - atendis nin ĉe la enirejo de sia klaseto kaj post ŝia signo ni eniris la klasĉambron tuj al nia benko.
Duope unu apud la alia, ni ankoraŭ rapide povis ion diri.
Post la sonorileta signalo de la fratino, ni citis preĝon.
Post la preĝo regis silento, la "kursoj" pri tondado kaj desegnado rekomenciĝis.
Kiam ni estis pli aĝaj kaj vizitadis la kolegion, paĉjo kutimis ekrigardi sian poŝhorloĝon, kaj el liaj vortoj ni decidis, ĉu ni kuru aŭ kuregu por ne malfrui.
Poste, kiam ni scipovis mem legi la horon, ekrigardo al la pendolhorloĝo malantaŭ la fotelo sufiĉis por sciigi al ni, ĉu jam estas la momento reiri al la lernejo, kaj kiel rapide.
Somere kelkfoje estis varme, kaj ekpezis la okuletoj de la etuloj; tiam ni rajtis meti nian pezan kapeton sur niajn brakojn sur la pupitro.
Ĉe vekiĝo plejofte sekvis plorado kaj ekkrio "panjo!", sed kelkaj konsolaj vortoj de la fratino helpis forgesigi la ekploron.
Printempo ankoraŭ estas timema kaj hezitema dum tiuj unuaj tagoj de septembro.
Mi ne plu scias, kiom da tempo daŭris la paŭzo, sed ĉiam estis kvazaŭ liberiĝo, kiam mi povis movi miajn kruretojn kurante sur la pavimita ludejo.
Ni ofte ludis tuŝludon.
Por kaŝludoj la ludejo ne taŭgis pro la malfermita kaj limigita loko de la speciala etula ludejo.
Tiu ludejo por la etuloj apudis la florĝardenon de la fratinoj.
Do ne povis aperi pilkoj, nur ludglobetoj kaj bloketoj kaj diversaj ludetoj desegnitaj per kretlinioj sur la pavimoj.
Dum ankoraŭ iom da tempo ni devis resti en la klaso, kaj poste ni rajtis iri hejmen.
Laŭ sama rito ni estis hejme liverataj de nia brava kondukantino Elize.
La kurtenoj de la dormoĉambro filtras la oran lumon de la posttagmezo.
Post la manlavada ceremonio ni en la kuirejo ekatakis la amasojn da duonigitaj buteritaj pantranĉaĵoj.
Laŭ la reguloj tiuj buteritaj pantranĉaĵoj estis manĝataj en silento, ĝis restis nenio.
Post la dankpreĝo la vespero estis libera por ni.
Somere ni ludis ekstere, sed vintre ni restis ludi ĉetable.
Ni ŝatis konstrui paperajn aviadiletojn, sed kelkfoje ni ankaŭ eltranĉis paperajn aĵojn, teksis aŭ ludis per bloketoj kaj poste ankaŭ per mekanikaĵoj.
Ĉirkaŭ la sepa horo kelkaj dormemuletoj jam grimpis en la fotelon por ĝui dormeton.
Sed tiu frua dormeto estis evitenda kaj panjo rapide preparis por ni teleron por la vespermanĝo.
Sur la gaskuirilo la lakto rapide varmiĝis kaj transformiĝis en avenkaĉon aŭ griaĵon.
Fojfoje la vespermanĝo konsistis el buterlakto kun pompecetoj kaj bruna sukero.
Post elĉerpo iu el ni laŭvice rajtis funde malplenigi la poton.
Tion ni faris per kafkulereto aŭ per la fingroj, kelkfoje helpataj de la lango, ĝis restis neniu spuro en la poto, dum la vizaĝo iĝis glua pro la kaĉo.
Okazis, ke panjo kaŝe faligis iom da kristalsukero en la poton por ĝui la feliĉan vizaĝon de la laŭvica lekanto de tiu vespero.
Tiam proksimiĝis la sekva paŝo en la ĉiutaga vivo: la enlitiĝo.