Tatoeba sentences — language code: epo
Nia eskapo estis vera miraklo.
La polico estas enketanta pri lia malapero.
La polico enketas pri lia malapero.
La polico enketantas pri lia malapero.
Hejme mi neniam enuas.
Mi havas multajn krajonojn.
Mi kontraŭas perforton kontraŭ virinoj.
La amo ne iras tiel malproksimen.
En mia hejmo mi neniam enuas.
La hungarino Timea loĝas en Pollando.
Tomo diris, ke Manjo batis lin.
Tomo bezonas iom pli da trejniĝo.
Mi dubis.
Ne grimpu kun tiuj ŝuoj sur la ŝtupetaron. Ĝi ne havigas al vi firman subtenon.
Ŝi helpis la maljunulon transiri.
Pardonon. Kiu atendovico estas ĉi tiu?
Morgaŭ ni iros butikumi.
Jen la fino. Mi volas eksedziĝi.
Mia gorĝo sekiĝis.
Jen la sola enirejo.
Kiel sekretario li povas facile aranĝi tion.
Tomo kaj mi kisis unu la alian.
Paco estas la daŭrigo de la milito per aliaj rimedoj.
La antaŭvido de financaj spertuloj estis, kiel tre ofte okazas, malbona gvidilo por la estonteco.
Mi havas malfermitan karakteron.
Tomo parolas relative rapide, ĉu ne?
Tomo parolas relative rapide.
Kiu batalas, povas malvenki, sed kiu ne batalas, jam malvenkis.
Ŝia hundo ekbojas, kvazaŭ freneza.
Kial zumas la burdoj?
Li volis ciferecigi sian fotan kolekton.
Kiel vi aŭdacas dubi pri mi!
Tomo diris, ke Manjo estas hontema.
Tomo diris, ke Manjo hontemas.
La hotelĉambro estas pagita por unu semajno.
Mi ne certe scias, kion ŝi faros.
Timanta li atendis sian filon.
Kiu ŝoforis?
Ili prenis niajn pasportojn.
Ne la prezo difinas la valoron de donaco.
Al mi ne klaras, kiun rolon mi ludas.
Al mi ne estas klare, kiun rolon mi ludas.
Ili forportis niajn pasportojn.
Tomo, ĝojigas min vidi vin.
Mi trejnis min kun Tomo.
Oni konstruis vojojn kaj pontojn.
Tomo kaj mi konsentis.
Tomo kaj mi akordis.
La enrompisto laŭte ternis.
Mi bezonas tempeton.
Estante dekokjara, vi rajtas akiri kondukpermeson.
Vi devintus kunlabori en tiu projekto.
Enirinte, vi ne pli eliros.
Tomo kaj la ceteraj estas kun Manjo.
La stacidomo situas kvin kilometrojn de ĉi tie.
Ĉu vi memoras, kiel komenciĝis nia amo?
Ekzistas nur unu maniero por sciiĝi pri tio: ni demandu ilin.
Kio ĝi estas? demandis Sherlock Holmes.
Estas neprobable, ke ŝi sukcesis.
Li faris kukojn.
Ĉu vi havis ŝancon paroli kun Tom?
Subite Tom kriis pro doloro.
Iu estas ekstere.
Ekstere iu estas.
Mi volas, ke vi iru supren tuj.
Mia estro scias ĉion pli bone, li kredas.
En tiu okazo ni iru.
Vi ne invitis min.
Ĝi ne valoras la riskon.
Iru vidi, el kiu kajo nia trajno forveturos.
Ĉu la manbremso estas streĉita?
Kiam ni forgesis rigardi la mondon per infanokuloj?
Vi utiligis min.
Ne ekkoleru!
Mi kredas, ke ĉiu arkitekturo, kiu turniĝas al la menso, estas ankoraŭ la laboro de individuo.
Ĉiu ideo de estonteco baziĝas en spertoj de la pasinteco. Do se vi volas ŝanĝi la estontecon, vi devas liberigi vin de la pasinteco.
En sia juneco, homoj estas pretaj, elspezi tiom multe da tempo kiel eble, por kolekti monon kaj posedaĵojn. Antaŭ la aĝo kaj la eterneeco, ili volonte oferas ĉion ĉi denove, por aĉeti nur pli da tempo.
Kontenteco kaj feliĉo estas la baza frekvenco de ĉiu homo. Sekve, ambaŭ ne povas esti trovitaj aŭ amasigitaj ekstere. La arto liberigas sin de ĉio, kio evitas la percepton de ĝi.