Tatoeba sentences — language code: epo
La pomoj kostas kvar realojn por dekduo.
Tri duonoj estas ses kvaronoj.
Sepoble tri estas dudek unu.
La soldatoj iris duope.
La knaboj iras unuj triope, aliaj kvarope.
La patrino diris al sia fileto: “Ĉi tie estis sep kukoj; nun mi trovas nur ses. Ĉu vi ne scias, kiu manĝis unu kukon?”
Respondis la infano: “Venis infano, vidis la kukojn, ili plaĉis al li, kaj li manĝis unu”.
Demandis la patrino: “Ĉu vi vidis tiun infaneton?”
Kaj la fileto respondis: “Mi ne vidis lin, sed mi scias, kiu li estis”.
“Kiu estis la infaneto, kiu manĝis unu el la kukoj?” - “Ĝi estis mi mem, patrineto”, respondis la fileto.
Mi volas aĉeti unu dekduon da bananoj.
Mi volas aĉeti unu dekduon de tiuj bananoj.
Du horoj estas cent dudek minutoj.
Tri horoj estas cent okdek minutoj.
Tri plus kvar estas sep.
Cent minus naŭdek estas dek.
Sesoble ses estas tridek ses.
Kiom da kukoj estis ĉi tie? - Ĉi tie estis sep kukoj.
Kiu demandis? - La patrino demandis.
Kion ŝi demandis? - Ŝi demandis, kiu manĝis unu kukon.
Kiun ŝi demandis? - Ŝi demandis sian fileton.
Kiu respondis? - La fileto respondis.
Ĉu la fileto sciis, kiu manĝis la kukon? - Jes, li sciis, kiu manĝis la kukon.
Kiom da kukoj manĝis la infano? - La infano manĝis unu kukon.
Kial li manĝis la kukon? - Li manĝis la kukon, ĉar ĝi plaĉis al li.
Ĉu la kukoj plaĉis al la infano? - Jes, la kukoj plaĉis al la infano.
La kvaran de Januaro ni estis denove hejme.
Kiom da tagoj ni ne vidis niajn kampojn!
Nia ĝardeneto kun siaj floroj ridis al ni.
Duope aŭ triope la infanoj de la najbaroj venis saluti nin.
Ĉiu knabino ricevis unu pupon, kaj la knaboj aliajn ludilojn: tiom da ludiloj, kiom da infanoj.
Ni staradis unu horon ĉe la pordego de nia domo.
Estis la dek-unua kaj duono, kaj la suno estis varmega.
Subite aperis grandega hundo kaj ni ektimis.
Sed ĝi ne intencis fari malbonon.
Post ĝi venis alia hundo, kaj al ili ambaŭ ni donis kukon.
Ili manĝis avide kaj foriris duope, ne unuope, kiel ili venis.
Mi alvenis laca.
Mi ĉiam venadis laca.
Tiam ŝi rememoris tiun tagon.
Ŝi ofte rememoradis tiun tagon.
Li instruis min, kiel fari.
Li instruadis pacience.
Johano loĝis en strato Najtingalo.
Ili kantadis dum la tuta nokto.
Kiam mi venis al li, li dormis.
Longan tempon ŝi rigardis la ringon.
Venigu la servistinon.
Mi farigis paron da ŝuoj.
La kolero faris ŝin bela.
Faru publika ĉi tiun mian deziron.
Oni faris lin reĝo.
Neniun mi igis plori, neniun mi faris malfeliĉa.
Humiliĝo venkas ĉiujn provojn de humiligado.
Tiu movado celas la unuiĝon de la popoloj.
Tiu movado celas la unuigon de la popoloj.
La infano ruliĝadis de branĉo al branĉo.
La infano sin ruladis sur la lito.
Mia ĉapo deflugis de mia kapo kaj pendiĝis sur arbo.
Laca de la vivo, li pendigis sin sur arbo.
La limako malrapide sin trenis sur la tero.
La horoj treniĝadis maldiligente.
Kie loĝas via bopatro? - En la domo, kiu staras apud la domo de mia bofrato.
Bonaj infanoj amas siajn gepatrojn.
Hodiaŭ ni iros promeni kun gesinjoroj Silva.
Ni iros viziti niajn gefratojn.
Post tiu vizito ni reiros al niaj bogefratoj, kiuj nun loĝas en ĉi tiu urbeto.
Ĉiuj parencoj de mia edzino estas miaj boparencoj.