Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉiu havis sian fiksitan lokon ĉe la longa tablo, kiu staris en angulo de la malgranda kuirejo.
Fiksita je la muro estis longa ligna benko. Tio evitis ŝovadon de seĝoj.
Meze de la tablo tronis la kafujo, el kiu supreniris agrabla aromo ankoraŭ iom pli akriganta nian apetiton.
La kafujo fiere staris tie sur fera submetaĵo por ne malpurigi la tablotukon.
Sur la tablo, sur aluminia pleto atendis amaso da buteritaj pantranĉaĵoj, kiujn panjo intertempe jam preparintis.
La pano, kutime de la bakisto sur la placo, tiutempe ankoraŭ estis tranĉata per granda pantranĉilo.
Unue granda krucosigno estis signata per la pinto de la tranĉilo sur la tuta surfaco de la bonodora pano, nur post la krucosigno ĝi estis ektranĉata.
La pantranĉilo estis farita el bajoneto el la unua mondmilito.
Kun iom da butero sur ĝi - margarino enmodiĝis multe pli malfrue - kaj strio da marmelado... la defio estis kiel eble plej rapide formanĝi ĝin.
Pri la krustoj de freŝa pano kelkfoje ekestis disputoj.
Por fini la disputojn panjo detranĉis kelkajn pliajn flankojn de la pano, por ke ĉiu ricevu kruston.
Kelkajn jarojn poste la pano estis tranĉata en la kelo, kiu troviĝis nur tri ŝtupojn sub la kuireja nivelo apud la koridoro.
En la kelo estis tranĉmaŝino fiksita sur tablo.
Por tranĉi la panon oni devis turni krankon.
Kiam ĉiu estis altabliĝinta, oni faris krucosignon aŭ ion similan, ĉar la duonigitaj buteritaj pantranĉaĵoj jam invitis nin.
En kaftaso sen prenilo estis verŝata la fluaĵo, kiu nomiĝis kafo.
Por iuj al la kafo estis aldonata iom da lakto el la aluminia laktokruĉeto.
Kaj ni ekatakis la amason da buteritaj pantranĉaĵoj, kiun oni vidis rapide forfandiĝi.
Unue ni trempis la pantranĉaĵon en la kafon kaj mordis... per mordego ĝis malproksime en la pantranĉaĵo.
Post kelkaj mordoj ni tralavis la buŝon per kafo kaj tenante la restaĵon de la pantranĉaĵo en unu mano ni jam ekprenis plian per la alia.
La plej junaj knaboj, kiujn panjo ankoraŭ devis helpi, havis aluminian tason kun tenileto.
La aluminiaj tasoj ne rompiĝis kaj la etuloj sukcesis pli bone teni ilin.
Tiuj tasetoj estis pli taŭgaj ol la emajlitaj, kiuj povus vundi la langon, kiam la emajlo estis rompita.
Verŝeto da kafo kun iom da lakto sufiĉis por trempi la pantranĉaĵon kaj poste elsuĉi kaj mordeti ĝin.
La plej junaj filoj ankoraŭ uzis salivtukon, kiu iom protektis ilin kontraŭ fuŝado.
Ne ĉiutage estis marmelado.
Ŝanĝe kelkfoje estis spickuko kun aŭ sen sukeraĵoj; tiu de Elodie el la spicbutiketo estis la plej bongusta.
Spickuko precipe aperis sur la tablo, kiam regis ĝenerala mallakso.
Unu tranĉaĵo kovris plenan pantranĉaĵon kaj eĉ iom preterpasis ĝin.
La kruston de la spickuko ni unue formordis antaŭ ol ekmanĝi la panon.
Vintre ni ofte ricevis mielon por defendi nin kontraŭ malvarmumoj.
Vera frandaĵo estis freŝa blanka fromaĝo kun bruna sukero, sed tiu estis precipe por la posttagmeza manĝeto je la kvara horo.
Ordinara fromaĝo estis tie havebla.
Tiun oni aĉetis en speciala fromaĝbutiko en strato Granda, kiam oni atendis vizitonton.
En tiu butiko oni povis trovi ja cent specojn da fromaĝo.