Tatoeba sentences — language code: epo
Laban diris: Ĉi tiu monteto estu nun atesto inter mi kaj vi; tial ĝi ricevis la nomon Galeed; ankaŭ la nomon Micpa; ĉar li diris: Dio observu inter mi kaj vi, kiam ni malaperos unu de la alia.
Al mi plaĉas interalie la parolmanieron de Tomo.
Kiam mi venis hejmen, Tomo estis preparanta la vespermanĝon.
Kiam mi venis hejmen, Tomo preparantis la vespermanĝon.
Oni jam rimarkas, ke tiu teksto temas pri tradukaĵo.
Preskaŭ neniu konsideras nin fratinoj.
Preskaŭ neniu konsideras nin kiel fratinojn.
La pomoj ankoraŭ ne maturas.
La pomoj ankoraŭ ne estas maturaj.
Mi legas libron en la dormoĉambro.
Tomo estas emerita instruisto.
Kiel infano mi somere ĉiam iris al la strando.
Fininte la laboron, Tomo iris hejmen.
Kiam mi je la unua fojo estis en Bostono, mi estis kvazaŭ svenanta.
Aŭdante la novaĵon, Tomo paliĝis.
Laborinte la tutan tagon en la terkultivejo, ni estis tute elĉerpitaj.
Kiam vi venos al Bostono, mi montros al vi la urbon.
Ĉar mi rapidege skribis la mesaĝon, ĝi enhavis multajn erarojn.
Se vi agos malbone kontraŭ miaj filinoj kaj se vi prenos aliajn edzinojn kom miaj filinoj, tiam, se neniu estos ĉe ni, vidu, ke Dio estas atestanto inter mi kaj vi.
Mi opinias, ke vi sciu, ke mi amas vin, kio ajn okazas.
Mi volis nur sciigi vin, ke mi malfruos morgaŭ matene.
Mi iras iom fumi. — "Konsentite!"
Vi devus esti milionulo. - "Mi ja sciis tion."
Kie neĝis?
Jen, kiel oni prenas ĝin!
En budo oni proponis salitajn junajn haringojn en bulkoj.
Se en la ĉielo ne estas hundoj, mi mortinta volas iri tien, kien tiuj venas.
Mi protestis, kiam la kelnero volis forpreni mian teleron.
Ni dankegas pro via subteno. Bedaŭrinde via kontribuaĵo pro teknikaj kialoj aperos enrete nur iom malfrue.
Ni tre dankas vin pro via subteno.
Mia avo rakontis al mi tiun historion.
Mi ne volas amuziĝi.
Nuntempe la infanoj ne plu ludas surstrate.
Ĉu vi unue volas supon?
Ĉu vi jam decidis pri menuo?
Ĉu vi bezonas helpon pri via pakaĵo?
Se vi kontentis, bonvolu plu rekomendi.
Ni deziras al vi bonan restadon.
Via ĉambro troviĝas en la unua etaĝo.
Ni estas tagnokte je via dispono.
Tomo kaj Manjo enamiĝinte kuŝis sur la herbejo kaj rigardis la sunsubiron, dum en la domo okazontis familidramo.
Tomo pensis, ke vi kun la okulvitroj sur la nazo aspektas aminda, sed li kompreneble ne kuraĝis diri tion al vi.
Tiuj okulvitroj bone harmonias kun vi, Manjo! — "Ĉu vi opinias tion?"— "Jes, vi devus pli ofte uzi ilin!"
Mi ekuzis okulvitrojn nur kiam mi estis tridekjara.
Kaj Laban diris al Jakob: Jen estas ĉi tiu monteto, kaj jen estas la memorsigno, kiun mi starigis inter mi kaj vi; atesto estu ĉi tiu monteto, kaj atesto estu la memorsigno, ke mi ne transiros al vi trans ĉi tiun monteton kaj vi ne transiros al mi trans ĉi tiun monteton kaj trans la memorsignon por malbono.
Kiam venas la printempo, la kampoj estas plugataj kaj prisemataj.
Manjo signe palpebrumis, preterpasante Tomon.
En la hejmo de Tomo kaj Manjo estas malordego.
Kiam Tomo rekonsciiĝis, li trovis sin ligita al seĝo en la kelo.
Kiam meze en la nokto sonoris la telefono, mi tuj sciis, ke io estas ne en ordo.