Tatoeba sentences — language code: epo
Post ol la bakisto faris tion, la lupo kuris al la muelisto kaj diris: "Ŝutu blankan farunon sur mian piedon!"
La muelisto pensis: "La lupo volas iun trompi" kaj rifuzis helpon, sed la lupo diris: "Se vi tion ne faros, mi manĝos vin." La muelisto ektimis kaj blankigis piedon de la lupo. Tiaj estas la homoj!
La fripono iris trian fojon al la pordo, frapis ĝin kaj petis: "Malfermu, infanoj, jen revenis via kara patrino kaj alportis por ĉiu ion el la arbaro.”
La kapridoj kriis: "Antaŭe montru piedon, ni volas vidi, ĉu vi estas nia kara patrino."
La lupo metis piedon en la fenestron. Kiam la kapridoj vidis, ke la piedo estas blanka, ili kredis ĉion, kion la lupo diris, kaj malfermis la pordon. Sed kiu eniris, estis la lupo.
Ili ektimis kaj volis kaŝi sin.
Unu kaprido saltis sub la tablon, dua en la liton, tria en la fornon, kvara en la kuirejon, kvina en la ŝrankon, sesa sub la lavujon, kaj la sepa kaj lasta kaprido saltis rapide en la keston de la granda horloĝo.
La lupo trovis ĉiujn kapridojn kaj sen longaj konsideroj englutis unu post la alia ĉiun krom la plej juna, kiu sidis en la kesto de granda pendola horloĝo.
La kapridoj vokis: "Unue montru al ni vian piedon, ke ni vidu, ĉu vi estas nia kara patrino!"
Ŝi malsanas ekde la pasinta merkredo.
La lupo satmanĝis, foriris, sin etendis sur verda herbejo sub arbo kaj ekdormis.
Oni rabis al ŝi la mansakon, kiun ŝi aĉetis en la pasinta semajno.
Kion vidis la kaprino post la reveno el la arbaro?
La vortoj de la instruisto ankoraŭ estis en sia memoro.
La pordo estis larĝe malfermita, la lavujo dispecigita, la kusenoj kaj la kovrilo estis eltiritaj el la lito.
La patrino vokis la infanojn unu post la alia per la nomo, sed neniu respondis.
Ŝi tre respektas sian instruiston.
Ĉu vi veturos al la flughaveno por adiaŭi vian instruiston?
Fine, kiam ŝi vokis la plej junan infanon, eksonis delikata voĉeto: "Kara patrino, mi sidas en la horloĝo."
Ŝi atingis la alian flankon post 30 minutoj.
La plej juna kaprido rakontis, ke la lupo venis kaj manĝis ĉiujn aliajn.
Oni povas imagi, kiel la patrino priploris siajn malfeliĉajn infanojn.
Fine la patrino eliris kun sia ĉagreno el la domo, kaj la plej juna kaprido sekvis ŝin.
Kiam ili venis sur la herbejon, tie kuŝis la lupo sub arbo kaj ronkis tiel, ke la branĉoj tremis.
La patrino rigardis la dormantan lupon de ĉiuj flankoj kaj vidis, ke io sin movas en ĝia ventro.
Ne lasu iun eniri en aŭ alproksimiĝi al tiu ĉambro.
Dio mia, ŝi pensis, "ĉu miaj infanoj, kiujn la lupo englutis kiel vespermanĝon, ankoraŭ vivas?"
La kaprideto devis kuri hejmen kaj alporti tondilon, kudrilon kaj fadenojn.
Apenaŭ ŝi ektranĉis la ventregon de la monstro, kiam unu kaprido jam etendis la kapon eksteren, kaj kiam ŝi tranĉis plu, ĉiuj ses elsaltis unu post alia.
Ĉiuj estis sendifektaj, ĉar la avida monstro englutis ilin vivajn.
Tiu politikisto estas bone orientita pri internaj kaj eksteraj kondiĉoj.
Granda estis la ĝojo.
Kvankam li estis laca, li ne ĉesis labori.
La infanoj karesis la amatan patrinon kaj dancis pro ĝojo.
Tom malsekiĝis ĝishaŭte kaj kaptis malvarmumon.