Tatoeba sentences — language code: kmr
Nexweşxane, ew cihê ku karê tenduristiyê tê de, tê kirin.
Dema ku em nexweş dikevin, em diçin nexweşxaneyê.
Bijîşk li me dinêre, li dengê dilê me guhdar dike.
Dema nexweşiya me fêm dike.
Dermanê ji me re pêwîst li ser pelekê dinivîse.
Ji vê pelê re raçête tê gotin.
Hin caran jî me dişîne ezmûngeha bijîşkî.
Heger êşa me zêde be, hemşîre derziyekê li me dixe.
Heger nexweşiyên me giran bin, em di nexweşxaneyê de radizên.
Divê em di nexweşxaneyê de hêdî biaxivin.
Heger nexwşiyeke sivik be, piştî lênêrînê em diçin malê.
Dermanên ku bijîşk ji me re nivîsandine, ji dermanxaneyê dikirin.
Kesê ku di dermanxaneyê de kar dike bi me re dibe alîkar.
Di mala me de dayîka me bijîşka malê ye.
Dema ku gîha, mêwe û ava kulîlkan dide me, em zûtir baş dibin.
Ji ber vê yekê divê em bi ya wê bikin.
Hin caran heke em saxlem bin jî divê em li xwe miqate bin.
ji bo ku em nexweş nekevin, pêwîst e derziyan li xwe bixin.
Kî di nexweşxaneyê de kar dike?
Ji bo ku em nexweş nekevin, pêwîst e em çawa tev bigerin?
Nexweşxaneya bajarê we çawa ye?
Dema ku em laşê xwe lêkolîn dikin.
Em dibînin ku ji sê beşan pêk tê: serî, gewde, dest û ling.
Serî li ser gewdeyê ye.
Di rêya stû re bi gewdeyê ve tê girêdan.
Di serê me de lebatên weke: çav, guh,bêvil û dev hene.
Di devê me de ziman û diran hene.
Beşa laşê me ya ku di navbera serî û lingên me de cih digire.
Li her du rexên gewdeyê me dest, li jêr jî ling hene.
Lebatên me yên hundirî, ji bandorên derveyî diparêze.
Destên me, li her du rexên laşê me cih digirin.
Em piraniya karên xwe, bi alîkariya destan dikin.
Heyînên li derdora me hene, em bi pênc lebatên xwe wan nas dikin.
Ev lebatên me, karê wan cuda ye.
Heger yek ji wan lebatan erkekî xwe bi cih neyîne.
Hevsengiya laşê me xirab dibe û pirsgirêkên tenduristî derdikevin.
Ev lebatên me erkên wan ev in.
Çav, em bi vî lebatî hawirdora xwe dibînin.
Guh, em bi vî lebatî dengê derdorê dibihîzin.
Bêvil, em bi vî lebatî bêhina xwe didin û distînin.
Poz, em bi vî lebatî bêhina xwe didin û distînin.
Ziman, em bi vî lebatî çêjeyê nas dikin û pê diaxivin.
Çerim, em bi vî lebatî germahî, nermîtî û hişkahiyê nas dikin.
Çav, ji bo dîtina cihekî, mirov ji aliyan sûdê digire.
Heger zanebûna me di derbarê aliyan de tune be.
Cihê ku em dixwazin bibînin û binasin, dê ne hêsan be.
Mirov, bi alîkariya nexşe û pisûleyê aliyan dinase.
Ji ber vê yekê, girîng e ku mirov aliyan li ser nexşeyê binase.
Dema ku em cihê mala xwe şîrove dikin, em dikarin bibêjin.
Mala me li rojhilatê dibistanê ye.
Mala me li başûrê dibistanê ye.
Mala me li rojavayê dibistanê ye.
Mala me li bakurê dibistanê ye.
Yan jî li bakurê nexweşxaneyê ye.
Yan jî mala me li rojavayê komîngehê ye.
Ji bo vê jî pêwîst e em aliyan baş nas bikin.
Ji bo dîtina aliyan, amûra herî bibawer û baş, pisûle ye.
Pisûle, amûra alînasiyê ye.
Weke saeta bêrîkan e.
Li ser pisûleyê tîpên ku aliyan nîşan didin, hene.
Seriyekî tîra pisûleyê rengê tarî, ya din jî rengê vekirî ye.
Dema ku me pisûle danî cihekî rast.
Ew ê serê tîra rengtarî bakur û ya rengvekirî jî başûr nîşan bide.
Bi rêya kuna gêrîkan jî em dikarin aliyên xwe nas bikin.
Gêrîk, axa ku ji kuna xwe derdixin, li aliyê bakur kom dikin.