Tatoeba sentences — language code: epo
Precipe onklo Jakobo, kiu estis inspektisto pri la fervoja linio, ŝatis tranĉeton da fromaĝo ĉe la posttagmeza manĝeto.
Fojfoje oni variis per pirsiropo. Sed pleje ni ŝatis la marmeladon, kiun panjo mem faris per riboj kaj ĉerizoj el nia ĝardeno.
Ni ne multe parolis dum la manĝo, ĉar la regulo estis: "Silento dum la manĝo".
Nur frazeto, kia "Panjo, donu ankoraŭ iom da kafo, mi petas", estis permesata. Kaj, se la lastaj vortoj mankis, la peto ŝajne ne estis aŭdata.
Pleniginte la stomakon, ni pensis pri la lernejo.
Ni frotis la manojn per la kuireja mantuko por forigi la restaĵojn de la marmelado.
Post rapida kontrolo de la librujo ni povis foriri.
La modo de lernejaj manĝetoj ankoraŭ ne estis inventita.
En la librujo de la granduloj troviĝis kajero kaj ardezo kun grifelo; en tiu de la etuloj estis rezerva kalsono kiel antaŭzorgo okaze de akcidenteto.
La plej fruaj pensoj, kiuj ankoraŭ kuŝas en mia memoro, temas pri lerneja tago en la infanklaseto de Hunehem. Tio verŝajne estis post la morto de nia Franĉjo.
Li sekvis min en la filovico kaj mortis pro konvulsio, dum panjo estis graveda pri nia plua frateto.
La religiulinoj, kun kiuj panjo havis bonajn rilatojn, proponis al ŝi, ke Pol kaj mi iru tien en la lernejeto por iom malpezigi al ŝi la penon de la gravedeco post tiu malĝojiga fakto.
Supozeble mi vizitadis dum duona jaro la lernejeton de Hunehem.
Paĉjo veturigis nin al la lernejeto per sia motorbiciklego.
La motorbiciklego de nia patro estis "Douglas" el la unua mondmilito.
Ne demandu min, kiel paĉjo sukcesis kun Pol kaj mi sur sia maŝino ... sed ni alvenis.
Ni restis en la lernejeto nur dum la antaŭtagmezoj, se mia memoro ne perfidas min.
Tio okazis en la periodo, kiam paĉjo instruis pri desegnado en Karmelejo.
Inter la ŝiraĵoj en mia memoro mi ankoraŭ klare vidas unu fakton. Ĝi okazis al mi, mizerulo.
Dum iu antaŭtagmezo subite trafis min forta spasmo, kaj la furzeton akompanis iom da ... saŭco.
Nu ... kion mi diras? "Iom da saŭco" mi male kredas, ke ja estis duona sitelo da ĝi.
Kaj ĝi ade venis. La alia infano, kiu sidis apud mi sur la benko, ŝoviĝis kaj baldaŭ pro la parfumo forlasis la benkon.
La religiulino en sia plena uniformo kun la granda nigra ĉapo kaj blanka vizaĝovindo venis en mia direkto kaj post ekflaro senbrue malaperis en la koridoro.
For! Sed ŝian vizaĝon mi ankoraŭ ne forgesintas. Tiu naŭzo pro la odoraĉo kaj tiu malakcepto kaj abomeno restas por ĉiam gravuritaj en mia memoro.
La aliaj infanoj ĉirkaŭ mi estis translokataj de alia religiulino, kiu estis pli patrineca, kaj ili estis sendataj al la ludejo per skuo je la sonorileto.
Kaj mi, infaneto du- aŭ trijara, restis tie tute sola en la akra senspiriga odoraĉo, kiel orfeto, spasme kuntiriĝinta en tiu varma feĉo, kiu iom post iom trovis elirejon tra miaj kruringoj pogute fluetante laŭ la sidvangetoj al miaj ŝtrumpoj kaj ŝuoj.
Daŭradis tiuj spasmoj ... daŭradis tiu terura odoraĉo.
Post eterna atendado subite aŭdiĝis forta frapo je la pordo, finfine aperis en la pordaperturo konata vizaĝo, tiu de mia paĉjo.
Mi subite estis tute senstreĉita ekvidante konatan personon, kaj la spasmoj tuj malpliiĝis.