Tatoeba sentences — language code: epo
Li mem, li mem, mortinta nia reĝo!
Li mem, li mem, nia mortinta reĝo!
Ho, la profeta mia antaŭsento!
Ho, mia profeta antaŭsento!
La sencon de l’ instruo via bona konservos mi...
La sencon de via bona instruo mi konservos...
Mi konservos la sencon de via bona instruo.
Kun sia karaktero la sincera li ne esploros certe la rapirojn.
Kun sia sincera karaktero li certe ne esploros la rapirojn.
Ne longe daŭras sinjora favoro.
Sinjora favoro ne daŭras longe.
En sia propra domo ĉiu estas granda homo.
Ju pli fiera la homo, des pli severa la puno.
Sub arbo, sub verda ni sidis.
Sub verda arbo ni sidis.
Ni sidis sub verda arbo.
De l’ patro de l’ via la krono por mi ĝi ne estas havinda.
La krono de via patro por mi ĝi ne estas havinda.
Mi estas tuj elironta.
Mia fripona najbaro.
Tiu ŝtelisto, la drinkejestro.
Kion, al la diablo, vi faras ĉi tie?
Al kiu doloras la dento, tiu iras al la dentisto.
Ne li, sed mi tiel volis.
Ne mi estas kulpa.
Ne hieraŭ mi naskiĝis.
Ĉu ne Petro tion faris?
Ĉu mi ne kun li dancis la unuan valson?
Mi ne estas kulpa.
Ne mi estas kulpa, sed li.
En amaj aferoj la unuan parolon devas diri la viroj.
Mi atendis Petron, sed venis lia frato.
Anstataŭ vi, ridos li.
Jen kio min mirigas.
Ĝuste tio ĉi min mirigas.
Ĉu min vi vokis?
Tie mi naskiĝis.
Ĉu tio estis vi, kiu tusis?
Kio estas, kio vin tiel afliktas?
Ne, Pjotr Ivanoviĉ, estis mi, kiu diris “he”!
Vi estas senkulpaj; estas mi, kiu faris konspiron kontraŭ mia sinjoro kaj mortigis lin.
Ĉu ĝi estis via bofilo, sinjoro, kiu...? - Jes, li estas ĝuste tiu, kiu plendis al mi pri tio.
Estis ili, kiuj tiel plende ĝemadis.
Kie ĝi estis, ke vi petis mian manon?
Peti ies manon.
Kiuj min trompas, estas mia plej bona amiko kaj mia propra edzino!
Mi mem iros.
Ni mem iros.
Li mem iros.
Ŝi mem iros.
Vi mem iros.
Ili mem iros.
Mi ja iros.
Vi ja iros.
Li ja iros.
Ŝi ja iros.
Ni ja iros.
Ili ja iros.
Ĉiu homo amas sin mem.
Eĉ en la paradizo mem ŝi ne havus tian vivon.
Se vi volas trinki, prenu mem akvon.
Kiu mem ne penas, nenio al li venas.
Staris antaŭ mi alia “mi”.
El la tri literoj unu estis adresita: Al Lia Episkopa Moŝto, Sinjoro N.; la dua: al Lia Grafa Moŝto, Sinjoro P.; la tria: al Lia Moŝto, Sinjoro D.
Lia Reĝa Moŝto, Johano la Dua de Portugalujo.
Jes, Via Generala Moŝto!
Preta por servi al vi, sinjorina moŝto!
Via moŝto sinjoro devas subskribi ĉi tie.
Ŝia sinjorina moŝto Maria Olivejra prezidos la inaŭguran sesion.
Via sinjora moŝto!
La moŝta sinjoro, via frato, estas bonvena!
Ĉi tio estas vera, via moŝto!
Ŝia moŝto ekdeziris fariĝi verkistino...
Li estas sinjoro la prezidanto de la respubliko.
Jen la prezidanto de la respubliko.
La sinjorino dukino de Naminobo povas akcepti vin nun.
Estimata Sinjoro Profesoro.
Lia Ekscelenco la Ministro de Eksterlandaj Aferoj.
Vidu, tio estas vera historio.
Estis iam reĝido, kiu volis edziĝi kun reĝidino.
Sed li nepre volis, ke tio estu vera reĝidino.
Li travojaĝis la tutan mondon, por trovi tian reĝidinon, sed ĉie troviĝis ia kontraŭaĵo.
Da reĝidinoj estis sufiĉe multaj, sed ĉu tio estas veraj reĝidinoj, pri tio li neniel povis konvinkiĝi.
Ĉiam troviĝis io, kio ne estis tute konforma.