Tatoeba sentences — language code: ota
Ben kendimi kurtarmağa çalışdıkca acûz var kuvvetini bâzûya verib bırakmamağa çalışıyor ve diyordu: "Nankör! Bir an evvel ayaklarıma kapandığını ve tatdığın emsâlsiz kâm-ı visâli unutdun, bir an sonra ben yine o şekli alacağım."
Nihâyet bin müşkilâtla acûzun elinden yakamı kurtardım.
Saray yerine bir mezbele kâim olmuş idi.
Evvelce her biri birer hûriye benzeyen cevârinin beheri birer acûza temessül etmiş idi.
Beni kovalamağa başladılar. Ellerine düşmek korkusuyla koşuyor âdetâ uçuyordum. Nihâyet yorgunlukdan bîtâb düşdüm.
Acûzlar takîbimden ferâgat etmişler idi. Düşünmeğe başladım. Etrâfıma bakındım.
O zümrüdîn çemenler yerinde dikenler, bülbüller yerinde kargalar, baykuşlar, altın ramle yerinde siyah ve sivri taşlar görüyordum.
Hâtırıma Buda geldi. Beni kapu yanında bekleyecek idi.
Hâlbuki ne kapu kalmış ne Buda görünmüş idi. Ağır ağır dağı inmeğe başladım.
Bir meydâna vâsıl oldum. Nazar-ı dehşetime bir meclis-i mehîb göründü.
Meydânın şarkında bir altın taht kurulmuş başında altın tac elinde murassa' bir asâ eğninde libâs-ı fahr olduğu hâlde üstünde Buda oturmuş idi.
Etrâfı hep mükellef ve müzehheb esvâblar giyinmiş başları tâc-ı izzetle müzeyyen insanlarla muhât idi.
İki kişi kollarımdan tutub huzûruna götürdüler. Buda kemâl-i izz ü vakarla ayağa kalkdı. Kolunu bana uzatdı.
Şehâdet parmağıyla işâret ederek: "Ey ahdine vefâ etmeyen insan, ey merd-i nâmerd, ey merd-i zenmeşreb yazık sana! Sözünde durmadın. Nokta-i matlûba varmadın. Saray-ı vahdete giremedin. Visâl-i ıtlâka ermedin, zîrâ ki zirve-i hîçîye çıkmadın, ey gâfil adam in bu yerlerden git, in, huzûrunda diz çökdüğün hüviyet ve rûhunu eline teslîm etdiğin acûz-i bedlikâya, dünyâya git. Sen insanların serveri değilsin, sen bu bezmin eri değilsin, in git, git ki ejderhâ-yı emel ciğerlerini yesin, git, git ki akârib-i ihtirasât Nemrud gibi beynini kemirsin. Git git ki cîfe-i dünyâdan bir kelp eksilmiş olmasın. -Mahzûnâne- Git git ki gülşen-i merdân dolmasın. -Gazûbane- Git ey nâmerd! İn... İn... İn...!"
Buda eliyle taşlara âmirâne bir işâret etdi.
Bulunduğum yerde taş toprak ot ne varsa bir sür'at-i berkiye ile yokuş aşağı su gibi akmağa başladı.
Nihâyet bir uçuruma geldik, karanlık bir uçuruma doğru sukût etdim.
Bir enîn-i ye's ve izdırâb, bir feryâd-ı nevmidî ciğerlerimi pâreleyerek, boğazımı yırtarak, mürteiş dudaklarımı hırpalayarak çıkdı, gözlerimi açdım.
Aynalı Baba'nın mütebessim ve halîm çehresi, mahzûn gözleri gözlerime ilişdi.
Elindeki maşrabayı verdi. İçtim. Henüz pişirdiği sâde kahveyi de sundu.
Evlâdım zirve-i hîçîye irtikâ kolay değil. Kolay değil... Değil dedi.
Bilâirâde ayaklarına kapandım. Ertesi günü yanına gelmek üzere izin istedim.
Ben bu memleketde bulundukca aramızdaki mâcerâyı kimseye açmayacağına ahd et dedi. Etdim. Müsâade etdi.
Makbereden çıkıb eve gitdim.
Vâlidem mütehayyire idi.
Her gece beni mest-i lâya'kil görmeğe alışmış idi.
Geceleri eve her hâlde dört ve beşden sonra gelir idim.
Hasta olmadığıma te'mînât aldıkdan sonra kendi hâlime bırakıldım.
Hayâlâtımı tefekkürle vakit geçiriyordum.
Pek erken uyudum. Ertesi günü erkence çarşıya gitdim.