Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉerizoj estis preparataj laŭ diversaj manieroj, plejofte oni faris marmeladon per ili.
Alia maniero estis "ĉerizoj en vinagro" por ĝui ilin dum la vintro.
Por prepari ĉerizojn en vinagro oni unue metis kariofilon kaj plurajn specojn da semoj en grandajn haringvazojn.
Sur la semojn oni ĝisrande metis la dikajn nesenkernigitajn ĉerizojn.
Por tiu apliko oni elektis alian specon de ĉerizoj kun malpli forta gusto kaj iom pli da karno.
La vinagro estis boligata kun kvanto da sukero, ĝis ĝi iĝis iom siropa.
La varmega vinagro estis verŝata sur la ĉerizojn.
La tuto estis kovrata per viandista papero kaj node fermita per ŝnureto.
Post kelkaj tagoj la tiel preparitaj ĉerizoj estis ŝatataj ĉe malvarma restaĵo da viando aŭ peco da supviando.
La piroj estis senŝeligataj kaj kvaronigataj.
Oni forigis la kernujon de la piroj kaj molboligis ilin en ruĝa vinvinagro sur malforta fajro.
Tiam oni aldonis sukeron al la bolaĵo kaj ree ekboligis.
Oni iom post iom aldonis duonan citronon kaj regule gustumis.
Gustumado necesis, ĉar la preparado dependis de la speco de la piroj.
Ni havis specojn, kiuj ja taŭgis por tiu preparado, kaj ankaŭ aliajn specojn, kiuj igis la preparaĵon multe pli bongustaj.
Panjo ankaŭ kelkajn fojojn provis tiamaniere konservi prunojn, sed tio ne sukcesis, pro tio la prunoj kompotiĝis kaj do surtabliĝis la saman tagon kun viandbuletoj
Se oni provis konservi la prunojn, kiel oni faris pri piroj, post kelkaj tagoj aperis blanka ŝimo sur la prunoj, kaj ili tial alvenis sur la sterkejo.
La sekvantajn jarojn la prunoj estis sekigataj, kiel oni jam delonge faris pri la pomoj.
Ankaŭ blankaj cepetoj kaj verdaj kukumetoj bongustis kun malvarma viando.
Tiujn blankajn cepetojn kaj verdajn kumuletojn oni facile konservis en miksaĵo de vinagro kaj sukero en taŭga proporcio post ekbolo kun spicoj.
Ni estu ŝparemaj en la mastrumado.
Tiom mallonge post la unua mondmilito estis normale, ke homoj maltoleris fuŝadon aŭ malŝparon pri manĝaĵo.
Ĉio, kion oni rikoltis, devis esti racie konservata.
En la dudekaj jaroj ankoraŭ ne ekzistis sterilizado, nek frostegado.
Tiutempe tamen ekzistis diversaj manieroj por konservi legomojn.
Kiam la fazeoloj maturis, oni deŝiris ilin de la altaj palisoj, kiujn ili ĉirkaŭvolvis.
En terpomkorbo la fazeoloj estis alportataj en la kuirejon kaj funde lavataj en kuvo.
La fazeoloj tiam estis dismetataj kaj estis, duonsekiĝintaj, metataj sur la nudan tablon.
Unu post la alia ili estis rompataj, kaj senigataj de eventualaj fibroj. Tio estis iom fuŝa tasko, kiu malrapide progresis.
Kiam estis sufiĉe da fazeoloj por granda poto, ili estis molboligataj en akvo sen salo.
Iuj fazeolaj specoj devis resti longege sur la fajro kaj tiam la kutime malvarmeta kuirejo kelkfoje iĝis tre varma.
Sekve tavolo post tavolo estis aranĝata kun salo en ceramikan ujon preskaŭ ĝisrande.
Oni metis lignan breteton sur fazeolojn kun peza ŝtono.
La bolakvo de fazeoloj estis verŝata sur la tuton ĝis subakviĝo.
Por uzi ilin, oni elĉerpis porcion kaj plurfoje gargaris ĝin per ĉiam renovigita akvo por kiel eble plej multe forigi la salon.
Sed post traktado de panjo per la taŭga saŭco ili iĝis bongustaj.