Tatoeba sentences — language code: bel
Зелянюк скоса зірнуў на яе і ўсміхнуўся.
Я думала, што ты добры…
Усё далей і далей можна было разглядзець ваколіцы…
Кабылка, адгадваючы дарогу, паўзла ціхім марудным крокам…
Ён паспрабаваў выкруціцца: – Гэта ж не я будаваў.
Сцены дрыжаць.
Ён так прыгожа казаў, ён захапляў сваёй смеласцю, сваёй прыгожай рызыкай.
Яму здавалася, што ён зусім яшчэ здаровы чалавек.
Але ж чалавек прывыкае да чалавека, зжываецца.
Там насі сабе колькі хочаш, а тут, у хаце маёй, я не дазволю.
Я адразу пазнала вас, сапраўды.
У мяне ёсць падазрэнне, але, вядома, я не пэўны ў гэтым і калі скажу вам, дык толькі спадзяваючыся на вашую сумленнасць і сціпласць.
У вачах – празрыстая задуменнасць.
Цяперашнім светам з кожным трэба мець сякую-такую палітыку.
Ці будзе яна кахаць яго, зломленага, пераможанага жыццём?
Есці насілі даволі.
Даніла ўсё азіраўся.
Ты будзеш са мной, Тацяна…
А яна маўчала.
Ноч павярнула на сход.
Ужо ў часе вячэрняй малітвы Жвіроўскі-сын не маліўся за бацьку, не прасіў дараваць думак нядобрых пра бацьку.
І ціха, бязлюдна ў завулках глухіх.
Толькі астатнія словы суддзі давалі надзею.
У горле нешта клубком звівалася, душыла.
Адарваная ад старое, утульнае, але скрозь прадзіраўленае ўжо лахманіны сямейнага шчасця, яна пэўна б змарнела дашчэнту ў сваёй бяздзейнай і бясплоднай адзіноце, каб не "прышылася" да новае – крэпкае, здаровае справы.
Ён лічыў яе за сучасную жанчыну ў праўдзівым разуменні гэтага слова, за жанчыну-таварыша, мала што не за героя.
А вы б гэткіх гасцей мятлой выганялі!
Яны ўсюды ходзяць, на сходках на розных бываюць, на гуртках.
Гэта значыць, наш раён цалкам перарабляецца на новы лад.
Сціснулі горла нечаканыя слёзы.
Як прыемна змагацца!
Вера ціха падыходзіць да ложка і з простай, спакойнай ласкай, з матчынскай ласкай папраўляе падушку.
Яна надта добрая жанчына.
У мяне родзяцца нядобрыя пачуцці.
Мы заўжды іх з Тацянай чытаем…
План мой, даражэнькі, гэта – сацыялізм…
Там я працаваў па кааперацыі.
Так звычайна глядзіш на невядомага чалавека, якога першы раз сустрэнеш дзе-небудзь у дзікім, бязлюдным кутку.
Пісар недалужна-п'яным поглядам азірнуўся па баках.
Калі ўжо падходзілі к двару, Данілу дужа захацелася спытацца ў яе, але сорамна неяк было – ні з таго ні з сяго…
Ганна спяшалася.
Хутчэй бы ўжо скінуць гэты няшчасны Ягораў мех, мінуць хутар…
Скажы, дзе яна працавала раней?
У Віктара сэрца пачынае біцца яшчэ мацней, чымся дагэтуль, і ў грудзях узмываецца дужа салодкая і дужа пякучая хваля.
З прычыны гэткага непаразумення зайшло было пытанне аб тым, ці не варта адкласці сход, і стары ненавіснік і вораг жаночага роду дзед Піліп з несусветнай пагардай зазначыў: – Які ж гэта сход?
Гэта быў даўгі маўклівы мужык з апатычным выразам беднага на расліннасць твару.
Бо ён жа сур'ёзны зусім, ён з мамкай сам купляў гэты стол, у яго й шапка аблезлая на самыя вочы важна насунута.
Часамі смяялася Ганулька.
Усё крывое, усё гнілое, пратухлае.
Але я ўсё-ткі нічога не разумею.
Але Марына Паўлаўна была надзіва настойная і рашучая.
Гэта не было звычайнае ап'яненне – гэта быў поўны бяздонны адпачынак усяе змардаванае жорсткімі нягодамі жыцця істоты, якая нарэшце знайшла сабе жаданы супакой.