Tatoeba sentences — language code: epo
Jes, tia estas jam la neklarigebla leĝo de la sorto: homo saĝa estas aŭ drinkemulo, aŭ li faras tiajn fizionomiojn, ke oni devas elporti la sanktulojn el la domo.
Mi konas lian familion.
Panjo, atendu, mi alpinglos malantaŭe la tuketon; tuj, tuj.
Ĉu vi povas transdoni al mi la ĵurnalon?
Kondutu normale, vi tiel jam estas sufiĉe klaŭneska.
Fermu viajn okulojn je tio.
Oni ne scias eĉ de kia flanko aliri.
Panjo, ĉu mi ricevos fazospacon aŭ ion analogan por Kristnasko?
Mi tuj kvitiĝos kun la mastro de la taverno.
Ŝajnas al mi, ke la afero nun iros en ordo.
Ĉu mi povas kuraĝi demandi vin: kien kaj al kiaj lokoj vi havas la afablecon veturi?
Ĉu vi ne kontuziĝis ie?
Por vi estas plej konvene surmeti vian bluan veston kun la malgrandaj falbaloj.
Mi volas surmeti la pajlokoloran.
Kiam en la urbo ĉio estas en ordo, la stratoj estas balaitaj, la arestitoj estas bone zorgataj, da drinkemuloj estas malmulte... kion do mi pli bezonas?
Ne faru al vi afable zorgojn.
Kiu estas plej oportuna maniero por atingi la stacion Tokio?
Kvazaŭ ia nebulo atakis min, diablo konfuzis.
Kie li tiel lertiĝis paroli ruse, jen interesaĵo!
Jes, la homo estas mortema, tamen ne tio estas la plej malbona. La malfeliĉo konsistas en tio, ke li estas subitmortema.
Diru, civitano, ĉu iam okazis al vi esti en frenezulejo?
Li hirundsalte sin ĵetis en la akvon.
Spasmo tordis lian vizaĝon.
Tri subflegistoj senforlase rigardis lin.
Mi esperas, ke vi ne estas furiozulo, ĉu?
Hieraŭ mi pugnis ulon sur la muzelon.
Mi poŝe kunportas la ŝlosilfaskon.
Li havas grasmalpuran ĉapeton sur kiu estas brodita la litero Mo.
Mia duonfilino preferas dormi ĉe la lumo ŝaltita.
Kaj ĉu vi konas ilin vizaĝe?
Sur paperfolieto elŝirita el la notbloko ŝi per krajono, rapide kaj grandlitere skribis la mesaĝon.
Donu la pasvorton.
La heroino de tiu ĉi rakonto estas knabineto.
La aviadilo ekflugis orienten.
Ŝia inteligenteco hontemigis lin.
Amnezio signifas perdon de la memoro.
Mi devas respondi lian leteron.
La aero estas pli malpeza ol la akvo.
Ŝia inteligenteco faris lin timema.
La libro estas malgranda.
Mi volas, ke vi estu pli bona.
Mi havas malpli da libroj ol vi.
La 21-an de junio 1974 Jozefo matenmanĝis kun Liliana je la lasta fojo.
La junulo, kiu parolas, estas mia frato.
La junulo, kiun vi vidis, estas mia frato.
Tiun donacon mi ne povas akcepti.
Biologion mi neniam ŝatis.
Kiam tiu ĉi bela knabino venis domen, ŝia patrino insultis ŝin, kial ŝi revenis tiel malfrue de la fonto.
“Pardonu al mi, patrino,” diris la malfeliĉa knabino, “ke mi restis tiel longe”.
Pasintnokte mi skribis leteron.
Kaj kiam ŝi parolis tiujn ĉi vortojn, elsaltis el ŝia buŝo tri rozoj, tri perloj kaj tri grandaj diamantoj.
“Kion mi vidas!” diris ŝia patrino kun grandega miro.
Kion mi vidas!
Mi skribis leteron al Jim.
Mi skribis al li kaj demandis la kaŭzon.
Via frato petas helpon.
Ŝajnas al mi, ke el ŝia buŝo elsaltas perloj kaj diamantoj!
De kio tio ĉi venas, mia filino?
“Kion mi vidas!” diris ŝia patrino kun grandega miro. “Ŝajnas al mi, ke el ŝia buŝo elsaltas perloj kaj diamantoj! De kio tio ĉi venas, mia filino?” (Tio ĉi estis la unua fojo, ke ŝi nomis ŝin sia filino).