Tatoeba sentences — language code: epo
Eĉ la infanseĝo estis forte brosata.
La tablo estis forŝovata de antaŭ la benko kaj oni ekfrotegis la malmolan kverklignan benkon.
Ankaŭ la murbreto estis malplenigata, sed ĉi tie en la potoj ne troveblis io, kio povus interesi nin.
Estis rubandoj aŭ elastaĵoj sur kartonetoj kaj buleto da ŝnuretoj kaj kelkaj skatoletoj kun ĉiaj butonoj diversgrandaj kaj diversmodelaj.
La laboro en la granda kuirejo ne daŭris tiom longe, ĉar ĉi tie ĉio estis uzata ĉiutage.
Kiam la kuireja ŝranko estis purigata, panjo ĉiufoje trovis ion, kion ŝi jam delonge serĉis kaj ŝi diris "Kiel tio do alvenis ĉi tie?".
Kiel ĉiuj kantoj iam finiĝas, feliĉe ankaŭ la granda purigado finiĝis, ĉar tio jam ektedis nin.
La postan semajnon la antaŭa ĝardeno estis traktata kaj baldaŭ estis Pasko.
Kiam ni ankoraŭ estis tre malgrandaj, la vazaro jam ne plu estis lavata en la bluŝtona lavokuvo, sed en emajlita pelvo.
La malpuraj tasoj kaj teleroj ĉiam estis amasigataj sur la ŝranketon apud la lavokuvo.
Apud la malpuraj tasoj kaj teleroj troviĝis la potoj kaj patoj.
Oni amasigis ĉion por liberigi lokon por la pelveto.
La varma lavakvo venis el la kaldrono sur la hejtilo.
Unue oni metis en la varman akvon kelkajn pecojn da sodo el la kesteto sub la lavokuvo por solviĝi, poste oni aldonis malvarman akvon, ĝis oni povis teni la fingrojn en ĝi.
Dum la daŭro de la lavado, la akvo malvarmiĝis kaj oni devis aldoni varman.
Okazis pluraj vazarlavadoj en tago.
Komence oni ne postgargaris la vazaron.
Sed poste oni uzis plian pelveton, en kiun oni metis varmetan akvon.
La eterne malseka vazarlava tuko estis eltordata kaj la laboro povis komenciĝi.
Regis devigita operacia sekvo: unue la glasaro estis lavata kaj postgargarata, sekvis la argilaj potoj, la teleroj kaj la tasoj, nun estis la vico por kuleroj, forkoj kaj tranĉiloj.
La aluminiaj potoj kaj nigraj patoj estis la lastaj por la lavado.
Ĉio estis metata sur rakon por degutiĝi.
La kuirejaj sekigaj tukoj pendis sur hoketo je la murbreto.
Ili estis pure linaj tukoj kun blankaj kaj ruĝaj kvadratetoj.
Je angulo estis alkudrita banteto por pendigi ilin.
La plej aĝaj knaboj rajtis sekfroti la vazaron kaj la malpli aĝaj povis formeti ĝin en la malsupran parton de la kuireja ŝranko.
La potojn panjo mem frotis per la lavilo kaj ŝi tuj metis ilin en la ĝustajn lokojn super sia kapo, sur la murbretoj.
Unu el la plej tedaj tasketoj, kiujn patrino devis preni sur sin, estis la flikado de ŝtrumpoj.
Post la trikado de la ŝtrumpoj, jam baldaŭ post la intensa uzado de la knaboj, ili estis flikendaj.
Jen kaj jen piedfingro tragrimpis la ŝtrumpon, aŭ pli grave, la uleto estis turninta siajn fingrojn en la trueto kaj tiele igis ĝin truego.
Bonŝance neniu el ni havas ŝvitpiedojn.
Post la lavado ĉiuj ŝtrumpoj ricevis sian lokon en la ŝtrumpkorbon apud la kameno.
Panjo kolektis sian kuraĝon, ŝovis sian seĝeton apud la fenestron, metis siajn piedojn sur benketon kaj komencis la tedan taskon.
Unue la ŝtrumpoj estis ordigitaj laŭ speco; ŝtrumpo post ŝtrumpo estis funde inspektata.
Se estis neniu difekto en la ŝtrumpoj, paro estis kunigata kaj apartigata.
Se estis trueto en ŝtrumpo, tiu estis flikata.