Tatoeba sentences — language code: ota
Ey canavar-ı bîâr! Senin bana galebe etdiğini hatırlamıyorum. Acaba zirzopluğuna mı güveniyorsun, bilmez misin ki ben sana gâlib olmasam gönderilmezdim. Haydi, çok söyleme vaktine hâzır ol dedim.
Gazab kızdı: "Vay, sana galiba şarab içirmişler, hezeyân ediyorsun, haydi öyleyse" dedi ve üzerime hücûm etdi.
Ben bu mehîb devin darabât-ı kâtilesinden vücûdumu kurtarmak için pek çok çeviklik göstermeğe mecbûr idim.
Gayretimden adeta kuş gibi hafif ve uçuyordum. Akşama kadar uğraşdık.
Gerçi bana bir darbe bile isâbet etdiremedi lâkin ben de deve bir şey yapamadım.
Bir miktar istirahatdan sonra o geceyi dua ile geçirdik.
Sabaha karşı rehberim bana bazı tâlimâtlar verdi.
Sabahla berâber meydâna çıkdım.
Gazab pür-gazab idi.
Fırıldak gibi etrafımda dönerek: "Dün elimden kaçdın lâkin bugün kaçamazsın" dedi.
Üzerime saldıracak bir vaziyet aldı.
Rehberimin tâlimâtı mucîbince: "Vay! Başında ne var?" dedim. Elini başına götürdü.
Ben de zırhsız olan koltuğu altından tam kalbine doğru kılıncımı sapladım.
Gazab dehşetli bir na'ra atarak düşdü. Kan kusmağa başladı.
Ehrimen tarafından feryâd-ı hadidâne göklere çıkdı.
Hikmet Gazab'ı hile ile vurdu diyorlardı.
Civan-ı mechûlün elindeki küre serâpâ nûr olmağa başladı.
Bizim tarafın âvâze-yi meserreti dünyayı tutdu.
O gün öğlene kadar birçok Ehrimenîyi tepeledim.
Lâkin öğlende karşıma yüzü mestûr bir pehlivan çıkdı.
Beyaz bir file râkib olan bu pehlivan meydâna çıkar çıkmaz Ehrimen'in yüzü meserretinden bir işmi'zâz-ı hâinâne ile doldu.
Hürmüz pek mahzûn oldu. Civân-ı mechûle hitâben: "İzid! İzid! Maksadın nûru mahv etmek mi? Merhamet! Merhamet! Merhamet!" dedi.
İzid: "Ehrimen'in hakkıdır, ne yapalım istediğini çıkarır" cevabını verdi. Ehrimen gülüyordu.
Hürmüz mahzûnâne boynunu bükdü: "Emir senindir" dedi.
Mağlub olacağıma işâret olan bu muhavereyi herkes gibi ben de duydum.
Pehlivan-ı fil-süvar mağrûrâne meydânı dolaşdı.
Gök gürültüsüne müşâbih bir na'ra atdı: "Ey benim kudretimi inkâr eden gafiller! Biliniz ki ben pehlivanlar pehlivanı, kahramanlar kahramanı Nefs-i Emmâre'yim. Şimdiye kadar birer sûretle mağlub etmediğim kimse yokdur. Beş bin şekil alırım. Bin silaha mâlikim"
Bana hitaben: "Ey miskin Hikmet! Gel kendi rızanla teslim ol. Seni hüsn-ü istihdâm edeyim. Sen abdal ve âciz bir mahlûksun. Benim elimde bir sinek kadar ehemmiyetin yoktur. Lâkin her nedense seni severim. Çünkü senin bana da hizmet etdiğin oldu. Haydi, kılıncını teslim et de kurtul" dedi.
Ben gayrete gelip imtinâ etdim. "Ey Hikmet! Bendeki eslihaya bak, rehberinin sana öğretdiği, hilm, ilim, kanâat, teenni, tevazû, sabır, hile gibi başkaları için mühlik darabâtın bana bir tesîri yokdur. Her birisine mukâbil, kin ve hidded, mekr ü adâvet, buğz ve şehvet gibi nice mühlik darbelerim vardır. Gel kendine kıyma."
Yine imtinâ etdim. "A bîçâre ne düşünüb duruyorsun! Senin darbelerinin bana bir tesîri olamaz. Seni bir anda mahv etmek bence hiçdir" dedi. Yine imtinâ etdim.
Mübârezeye başladık. Ben bildiğim darbelerin hepsini tecrübe etdim. Asla tesîri olmadı.
Nefs-i Emmâre bana mukâbeleye tenezzül etmiyor gülüyordu.
Nihâyet en mühlik bildiğim son darbe olan "azm-i kavî" nâmımdaki darbeyi vurmayî tasmîm etdim.