Tatoeba sentences — language code: epo
En tiuj tagoj Zamenhof verkis versaĵon tre mallongan: Ho, mia kor’! Ĝi sonas iom kiel spirado malfacila de homo suprenkurinta kvin etaĝojn de ŝtuparo kaj staranta antaŭ pordo halte.
La poŝtisto metas la leterojn en la leterkeston.
Li enspezigas konvenan salajron kiel bankoficisto.
Ho, mia kor’, ne batu maltrankvile, el mia brusto nun ne saltu for! Jam teni min ne povas mi facile, ho, mia kor’!
Ho, mia kor’! Post longa laborado, ĉu mi ne venkos en decida hor’! Sufiĉe! trankviliĝu de l’ batado, ho, mia kor’!
Ĉu vi vizitis la artekspozicion?
Ĝi estas speco de pano.
Mi memoras tion.
Ili estas en la oka etaĝo.
Butero sur pano estas tre bongusta.
Li manĝis kvaronon de la kuko.
Ripozu iomete!
Ĉu vi spertas malfacilaĵojn kun la leĝo?
Mi havas fortan sangopremon, tial mi evitu salon.
Mi tenos vian sekreton kaŝa.
Lastatempe mi denove sentis emon al desegnado.
Somere mi surhavas nur blankajn vestojn.
La unua libreto aperis en la rusa lingvo. Baldaŭ poste sekvis eldonoj pole, france, germane kaj angle.
Ĉiuj entenis la saman enkondukon, tekstojn en la lingvo internacia: la Kristana preĝo Patro nia, El Biblio, Letero, Versaĵoj, plenan gramatikon el dek ses reguloj, dulingvan vortareton el naŭcent radikoj.
Ilia armeo konsistis el proksimume kvardek mil homoj.
Ni neniam interkonsentos.
Mi ne ludas tiun ludon.
Ĉu vi esperas, ke mi kredas al vi?
Per deklaro sur la dua paĝo la aŭtoro jam forlasis ĉiujn rajtojn siajn, ĉar “lingvo internacia, kiel ĉiu nacia, estas komuna propraĵo”. La tuta verko estis subskribita per belsenca pseŭdonimo: “Doktoro Esperanto”.
La 9-an de aŭgusto 1887 Zamenhof edziĝis, kaj enloĝis tre modestan ĉambrareton sur la strato Przejazd 9, en Varsovio.
Kion mi faru por forgesi Marika?
Ĉu vi opinias Tomon kulpa?
Tie kun la edzino li komencis la dissendadon de la broŝuro al gazetoj kaj personoj ĉiulandaj. Ŝi skribadis nomojn kaj adresojn, enpresigis anoncetojn en ĵurnaloj.
Ili falis.
Li venĝis sin kontraŭ siaj infanoj.
Estas tre agrable.
Tio estas tre agrabla.
La sensacio estas tre agrabla.
Ĉu mi forgesis iun ajn?
Tiel pasis la monatoj de la komenca kunvivado. Feliĉaj, kiuj scias eternigi sian amon per tuja semo de komuna idealo.
La vivokostoj draste plialtiĝis.
Mi donas al vi ĉion, kion vi petas, sed vi ŝajnas neniam kontentaj.
Li ne ŝatas karotojn, tial li ne manĝis ilin.
Mi ne manĝas pomostumpon.
Haltu, kie vi staras.
La laboro estas preskaŭ plenumita.
Tomo redaktis la raporton.
Pro revolucio multaj familioj disdividiĝas.
La timemulo timas fronte al la danĝero, la poltrono dum la danĝero, la kuraĝulo post la danĝero.
Ili estas nur vortoj.
Muŝoj kaj homoj havas ion komunan: Ambaŭ povas esti turmentitaj de gazeto.
Estu kompatemaj!
Tio reduktas la eblojn.
Anstataŭ redukti la nombron de cigaredoj, kial vi ne rezignas ilin?
Finfine ili interpaciĝis kun la malamikaro.
Ili balotos.
Ili voĉdonos.
La vetero griziĝas.
Mi ne havas monon, tial mi manĝas nur nudelojn.
Vi ne povas imagi, kiom mi soifas.
Estas pli simple instrui al infanoj ol al plenkreskuloj.
Kiel estos akceptita la libreto? Ĉu ĝi simple falos en silenton kaj forgeson? Ĉu homoj blinde eĉ ne legos la frukton de dekjara laborado?