Tatoeba sentences — language code: epo
Ŝi skribis tri vortojn.
Mi vidas, ke ŝi skribis la vorton.
Mi vidas, ke ŝi skribis tri vortojn.
Ĉu vi havas du aŭ tri? - Mi havas kvin.
Li volas paroli.
Li volas pomon.
Ŝi volas kanti kaj danci.
Mi vidis la hieraŭ, mi vidas la hodiaŭ, sed eble la morgaŭ mi ne vidos.
Mi tre ŝatas “antaŭ”, “ĉe”, “al”, sed abomenas “post”, “sub”, “sed”, “kvankam”.
Li diris, ke li ne volas veturi.
Ŝi ne volas, ke mi parolu pri tiu afero.
Se mi legos en ĉiu tago po dek kvin paĝoj...
Neniu ankoraŭ konas la tempon venontan.
La pomo, kiun mi trovis, estas verda.
Kion mi vidas?
Al tio fidas mi kun ĝojo, vere estas ĝi laŭdinda...
Presejoj, kiuj ne posedas la literojn “ĉ”, “ĝ”, “ĥ”, “ĵ”, “ŝ, “ŭ” povas anstaŭ ili uzi “ch”, “gh”, “hh”, “jh”, “sh”, “u”.
Artikolo nedefinita ne ekzistas.
Ekzistas nur artikolo difinita (la), egala por ĉiuj seksoj, kazoj kaj nombroj.
La uzado de la artikolo estas tia sama, kiel en la aliaj lingvoj.
La personoj, por kiuj la uzado de la artikolo prezentas malfacilaĵon, povas en la unua tempo tute ĝin ne uzi.
La substantivoj havas la finiĝon “o”.
Por la formado de la multenombro oni aldonas la finiĝon “j”.
Kazoj ekzistas nur du: nominativo kaj akuzativo; la lasta estas ricevata el la nominativo per la aldono de la finiĝo “n”.
La ceteraj kazoj estas esprimataj per helpo de prepozicioj (la genitivo per “de”, la dativo per “al”, la ablativo per “per” aŭ aliaj prepozicioj laŭ la senco).
La adjektivo finiĝas per “a”.
Kazoj kaj nombroj kiel ĉe la substantivo.
La komparativo estas farata per la vorto “pli”, la superlativo per “plej”; ĉe la komparativo oni uzas la konjunkcion “ol”.
La numeraloj fundamentaj (ne estas deklinaciataj) estas: unu, du, tri, kvar, kvin, ses, sep, ok, naŭ, dek, cent, mil.
La dekoj kaj centoj estas formataj per simpla kunigo de la numeraloj.
Por la signado de numeraloj ordaj oni aldonas la finiĝon de la adjektivo; por la multoblaj - la sufikson “obl”, por la nombronaj - “on”, por la kolektaj - “op”, por la disdividaj - la vorton “po”.
Krom tio povas esti uzataj numeraloj substantivaj kaj adverbaj.
Pronomoj personaj: “mi”, “vi”, “li”, “ŝi”, “ĝi” (pri objekto aŭ besto), “si”, “ni”, “vi”, “ili”, ‘“oni”; la pronomoj posedaj estas formataj per la aldono de la finiĝo adjektiva.
La deklinacio estas kiel ĉe la substantivoj.
La verbo ne estas ŝanĝata laŭ personoj nek nombroj.
Formoj de la verbo: la tempo estanta akceptas la finiĝon “-as”; la tempo estinta “-is”; la tempo estonta “-os”; la modo kondiĉa “-us”; la modo ordona “-u”; la modo sendifina “-i”.
Participoj (kun senco adjektiva aŭ adverba): aktiva estanta -“ant”; aktiva estinta “-int”; aktiva estonta “-ont”; pasiva estanta “-at”; pasiva estinta “-it”; pasiva estonta “-ot”.
Ĉiuj formoj de la pasivo estas formataj per helpo de responda formo de la verbo “esti” kaj participo pasiva de la bezonata verbo; la prepozicio ĉe la pasivo estas “de”.
La adverboj finiĝas per “e”; gradoj de komparado kiel ĉe la adjektivoj.
Ĉiuj prepozicioj per si mem postulas la nominativon.
Ĉiu vorto estas legata, kiel ĝi estas skribita.
La akcento estas ĉiam sur la antaŭlasta silabo.