Tatoeba sentences — language code: epo
Kara almozulo, kion mi povas doni al vi?
Bonan tagon, kamarado, ĉu vi ne povas doni al mi pecon da pano kaj groŝon por biero?
Mi deziras havi en la tornistro la du rostitajn anserojn el la forno.
Vane vi penas min trompi. La soldato vere estis ĉi tie, sed mi observis lin: li eliris preninte nenion. Vi estas la ŝtelinto. Vi devas pagi.
Mi scias, kio mankas al vi. Mi donacos al vi tiom da mono kaj riĉaĵo, kiom vi povos porti. Sed mi devas scii antaŭe, ĉu vi estas timulo, por ke mi ne elspezu la monon malbone.
Li perdis sian tutan havaĵon. Li kaj liaj filinoj malsatas. Li ne povas pagi la luprezon por la loĝejo kaj tial oni ĵetos lin en malliberejon.
Li helpis nin en la mizero, li estas sendube bona homo; vi promesis al li edzinon, la promeso devas esti plenumita.
Fine kiam li demandis la patron, ĉu li konsentas doni al li unu filinon kiel edzinon, la du pli aĝaj salte leviĝis kaj kuris en sian ĉambron por surmeti belajn vestojn, ĉar ĉiu imagis, ke ŝi estas la elektita.
Brave, diris la patro, "vi ne estas malpli lerta ol via frato; mi ne scias, al kiu mi devas doni la domon."
La pia knabino pensis: "Estas malluma nokto. Neniu vidos min. Mi povas doni mian ĉemizon." Ŝi demetis sian ĉemizon kaj donis ĝin al la infano.
Kiel longe vi volas vivi?
Sinjoro, respondis la hundo, "ĉu tia estas via volo? Pripensu, kiel multe mi devas kuri. Miaj piedoj ne taŭgos tiel longe. Kaj kiam mi perdos la voĉon kaj la dentojn, kion mi faros? Mi povos nur kuri el unu angulo en alian kaj murmuri?"
Kio? diris la giganto, "vi hometo, kiun mi povus dispremi inter la fingroj, vi volas bari al mi la vojon? Kiu vi estas, ke vi parolas tiel arogante?"
Mi estas la morto,respondis la alia, "ankaŭ vi devas obei al miaj ordonoj."
Mi estas la morto, mi indulgas neniun, mi ne povas fari escepton por vi. Sed por pruvi mian dankemon mi promesas al vi jenon: mi ne surprizos vin. Antaŭ ol mi venos por preni vin, aperos miaj senditoj.
Vi vidas, ŝi diris, "la afero estas facila."
Rigardu lin, ŝi diris moke, "la juna viro ne povas porti, kion mi, maljuna virino, trenas tiel ofte."
Belajn vortojn vi ĉiam havas pretajn, sed kiam oni volas doni al vi la laboron, vi tuj malaperas.
Kial vi staras tie kaj meditas? Antaŭen!
Ne, respondis la maljunulino, "kiam ni venos en la domon, vi povos ripozi, sed nun antaŭen!"
Kiu povas scii, kio okazos? Eble tiu ilo iam estos utila por vi.
Ĉio devas esti pura, ŝi diris al la knabino.
Ne maltrankviliĝu, vi trovos tegmenton, sub kiu vi povos loĝi.
Mi ne povas plu resti ĉi tie.
Jen ja tre belaj oraĵoj. Tion nepre vidu la reĝidino; oraj objektoj ĝojigas ŝin tiel, ke ŝi de vi aĉetos ĉion ĉi.
Foje Tom manĝis en etapreza restoracio kaj sin venenis per nutraĵo, do li nun estas tre atentema pri la loko, kie li manĝas.
Restas al ni nenio alia ol akcepti tion.
Mi amas vin tro multe, mia kara, mia plej kara!
Mi amas lin tro forte.
Mi amas vin por eterne.
Ni ne malfermos, nia patrino ne havas nigrajn piedojn; vi estas la lupo.
Vi estas la ununura al mi konata homo, kiu havas sportan aŭton.
Kyoko kuŝas sur la herbo.
Ŝi serĉis siajn infanojn, sed nenie povis trovi ilin.