Tatoeba sentences — language code: bel
Трэба знішчыць гэта, трэба смяяцца з гэтага.
Хацелася проста падысці да яе, прытуліць, прыгалубіць.
З усіх бакоў з гушчы натоўпу на яго глядзелі знаёмыя твары, усміхаліся хітра і ўпэўнена, чакаючы сігналу.
І з кожнай часінай расла нецярплівасць.
Слухай, Гаўрылавіч, скажы ты: нашто гэта ўсё?..
Маці ўздыхала і бубніла сабе ў качарэжніку.
А вас яна любіць, я знаю, я бачу…
Што ж рабіць цяпер?
Гэтак і выйшла.
Гэты Зелянюк хітрэйшы, чымся ён думаў.
Чыстыя, як крышталь, вочы не манілі, яна не грала камедыі.
Аб гэтым не турбуйся.
І вось ён едзе – едзе ў Чырвоную Армію, у яе гушчыню, поўную невычэрпнага запасу жыццёвай энергіі.
На яго смела можна пакласціся, ён пераможа ўвесь свет, калі толькі захоча.
Яны селі за стол – адна супроць аднае – і заціхлі ў поўнай разгубленасці, не ведаючы, як пачаць, як сказаць першае слова.
Я знаю вашу дачку!
Дарогай, у цягніку, Блонскі не адрываўся ад акна.
Ты не можаш сабе ўявіць, як я рад, што мне давялося сюды паехаць, што перад маімі вачмі і з маім непасрэдным удзелам праходзіць гэты вялікі гістарычны рух, які будуць некалі мо ўспамінаць нароўні з найвыдатнейшымі старонкамі людской гісторыі, нароўні з найслаўнейшымі і наймагутнейшымі рэвалюцыйнымі штурмамі!
Гэты другі пакой шмат гадоў быў галоўным цэнтрам сямейнага жыцця.
Вера была нездаволена і, каб паказаць яму гэта, сказала з падкрэслена пакорнай ласкай: – Ты не кажы, калі табе цяжка…
Ён добра ведае, што сын не слухае, што сын яшчэ соладка спіць, але ўсё роўна гаворыць – цягне цяжкім аднатонным голасам, вядзе бясконцую гутарку, навучае сына, як трэба жыць, як сцерагчыся нядобрых людзей, як ладзіць з начальствам, са старэйшымі.
Хацеў даведацца, што гэта ў нас цяпер робіцца ўсюды?
Сядзь, пасядзі!..
Як ішлі ў двор пасля пасяджэння, гаманілі аб тым самым.
А вось іх думкі аднаго аб адным.
Што мне баяцца?
Гэтага мне не трэба.
Каб ты ведала, Ніначка, як ён часамі глядзіць на мяне.
Шумава рабіла даклад.
Пакуль дачка парадкавала ў святліцы, ладзіла Карызну ложак, пакуль давалі вячэраць, гаспадар скрозь сядзеў на парозе, што з аднае хаты ў другую, смактаў піпку і маўчаў.
Ён высвіствае нейкую песню – мабыць, затым, каб перамагчы таемна-хітрую ўсмешку, якая во-во гатова ўсплысці на яго твар.
Яна й штурханула яго ў хацёнку Гаўрыліхі – старую, крывую, падслепаватую, як і яе гаспадыня.
Марылька бачыла сон.
Сёлета Мікіту пашанцавала.
Шымкент - город на юге Казахстана.
Хто гэта?..
А ведаеце што, Гануля, мне часамі дужа смешна бывае.
Трэба, доктар, чалавека любіць…
Там, у канцы сяла, дзе густая цемень вуліцы ўліваецца ў гэткую ж цемень бязмежных палёў, – быццам шолах чуваць…
Яроцкі зноў сядае за стол.
Нам няма чаго саромецца адно аднаго.
Будзе вам канец, драпежнікам!..
Што я буду рабіць?
Гэтая нечаканая паўза была пасткай Сяргею – ён не мог вытрымаць яе напружанасці, ён павінен быў загаварыць.
Мо ты жартуеш?
Быццам на сэрца капаюць нейкія кроплі гаручыя і ўпіваюцца, колюць, атрутную пену ўздымаюць.
Булановіч не знаў, як пачаць.
Яны ўжо лічаць яе за сваю супольніцу, яны нават не пыталіся ў яе, як яна на гэта глядзіць, ці згодна яна на тое, што яны робяць.
Не, пачакай, прачытаць трэба.
Ці не зманіць яна ім і сама сабе?