Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉu vi deziras, ke mi venu al Japanio por vidi vin?
Ĉu vi volas, ke mi venu al Japanio por viziti vin?
Kiu havas pli vastan tegmenton, havos pli da neĝo.
Se mi havus nur unu rideton, mi donus ĝin al vi.
Kie estas miaj ĉipsoj?
Tomo diris al ĉiu, ke li estas deprimita.
Traduku ĉi tiun frazon al la angla.
Mi trinkas mian kafon kun du tekuleroj da sukero.
Tomo diris, ke li ne emas manĝi.
Tomo diris, ke li ne estas manĝema.
Judy parolos pri la Japanio de morgaŭ.
Ĉu vi ne sciis, ke Tomo kutimas fari tion?
Tomo ne fumas cigaredojn.
Laborante kun infanoj, oni lernas vidi la mondon tra iliaj okuloj.
Mi ne plu scias tion, mi pripensu.
Estis interese tie.
Ĉu vi vere volas iri al lernejo? Oni mokos vin tie!
Malgraŭ sia naŭjara aĝo Tomo ne scipovas legi kaj eĉ ne scias la abocon.
Kelnero, ĉi tiu glaso estas ne pura!
Kelnero, ĉi tiu glaso fendiĝis.
Tomo estas pli aĝa ol mi, sed pli malalta.
Tomo pli aĝas ol mi, sed pli malaltas.
Kiam rusoj parolas germane, mi almenaŭ povas iom kompreni, sed kiam germanoj parolas germane, mi komprenas neniom.
En la nova robo mi tre plaĉas al mi.
Ĉu vi nun post tiom da jaroj ankoraŭ memoras multon pri li?
Tomo kelkfoje parolas tro rapide.
Ankoraŭ daŭros longe ĝis la somero.
Estas ankoraŭ multe da tempo ĝis la somero.
Manjo parolas kun sia psikologo.
Tomo estas bone salajrata.
Ĉu vi ŝatas la aŭtunon?
Ĉu la aŭtuno plaĉas al vi?
Tomo ekhavas ĉiam pli da grizaj haroj.
En nia grupo estas libera loko.
Tiel maljuna li ankoraŭ ne estas. Li estas nur kvindekdujara.
Li ankoraŭ ne tiel maljunas. Li estas nur kvindekdujara.
La printempo venas post la vintro.
Plej malfacile por mi estas elekti inter Tomo kaj Manjo.
Por mi plej malfacilas elekti inter Tomo kaj Manjo.
Hodiaŭ estas pli da homoj ĉi tie, ol kutime.
La prezidanto mem alvokis lin.
Enspiru — kaj elspiru!
Ni havas malfacilaĵon! — "Kian ĉi-foje?"
Vi ĵus faris eraron.
Vi ĵus eraris.
Kia estas mia eraro?
Ne plu enestas eraroj.
Revenu morgaŭ post la manĝo.
Ĉu vi konas tiun vojaĝagentejon?
Mi povas kuri pli rapide ol Tomo.
Tomo povas kuri multe pli rapide ol mi.
Mi devus viziti Tomon.
Mi fidis Tomon.
Tomo estis la edzo de Manjo.
Tomo estis la edzo de la fratino de Manjo.
Tomo deziras biciklon.
Tomo volas biciklon.
Tomo volas novan biciklon.
Kaj jen junulo, kies manojn oni ligis malantaŭ lia dorso, estas de trojanaj paŝtistoj, perforte kaj kun terure laŭtaj krioj, kondukita al la reĝo. Tion ĉi ja volis la fremdulo, kiu libere kapitulacis al niaj viroj, celante povi poste malfermi la urbajn pordegojn: li fidis sian kuraĝon, kaj estis preta ĉu sukcesi je la artifiko aŭ, neeviteble, adiaŭi sian vivon.
Mia preferata kantistino estas Whitney Houston.
Tomo kaj Manjo estis ĉi tie.
Mario estas instalisto.
Puŝpelante unu la alian, de ĉiuj flankoj alkuras scivolema homamaso, kiu ĉirkaŭas la kaptiton, ĉiuj inter si gaje konkurante por lin insulti.
Manjo parolas kun sia psikiatro.
Ĉu tiu estas mia?
Jen mia ŝipo.
Jen mia instruisto.
Jen mia libro.
Jen mia lernejo.
Jen mia panjo.
Jen mia problemo.
Jen mia laboro.
Jen mia kuirejo.
Jen mia afero.
Jen mia palto.
Jen mia medikamento.
Jen mia, ĉu ne?
Mi estas en Bostono. Ankaŭ Manjo.
Mi estas sub streĉo.