Tatoeba sentences — language code: epo
Tie estis multaj tapiŝoj, unu pli bela ol la alia.
Tomo ne rimarkis, ke li estas sekvata.
Trairante la straton, Tomo fajfis melodion.
Mi proponis, ke li tuj iru tien.
Maizo estas grava kultivata planto en Usono.
Dum oni rigardas la militon kiel ion malbonan, ĝi ne perdos sian allogon. Nur se oni rekonas ĝin kiel fiaĵon, ĝi perdos sian popularecon.
Tomo plenumu kelkajn gravajn taskojn ĝis la dua kaj duona.
Elinjo nun renkontas sian instruiston en la instruista ĉambro.
Tio ne amuzas, sed tedas.
Mi bedaŭras, ke mi nomis vin mensogulino.
Mi bedaŭras, ke mi nomis vin mensogulo.
Se vi penegas, vi sukcesos.
Fidelo estas absoluta aŭ ĝi estas nenio.
Mi ne havas oficejon en tiu konstruaĵo.
Ĉu Tomo konscias, kion Manjo faris?
Vi ĝuis la tempon, kiun vi pasigis pensante pri ŝi.
Ekster mia domo estas multaj parkitaj veturiloj.
Vi ĝuis la pasigitan tempon pensante pri ŝi.
Prokrasti la decidon ne profitigas.
Ĝi estis loko tiel terurega, ke eĉ fantomoj iradis tien nur malofte kaj ĉiam nur en duopoj.
Nun li fartas bone.
Ke la gedioj benu vin ĉiam.
Tom estas interesa.
Ili scias, kiel gravas protekti Teron.
Mi malstreĉiĝas ĉe piana muziko.
Iu supreniras la ŝtuparon.
Tomo sola pasigis la nokton en la arbaro.
Ĉu vi povus diri al mi, kion vi farantas?
Saĝulo neniam diras, kion li faras — sed neniam faras ion, kion li ne povus diri.
La vanteco estas la senintenca tendenco ŝajnigi sin individua, dum oni ne estas tia; do: sendependa, dum oni estas dependa. La saĝeco estas la malo: ĝi ŝajnigas sin dependa, dum ĝi estas sendependa.
La kuracilo havigis tujan kvietigon.
Vi rajtas nur iri, kiam ni permesas tion.
Mi ne kapablas kuri tiel rapide, kiel vi.
Trompetis ankaŭ vi!
Ĉu vi havus la tempon por helpi min fari ion?
Vi estas la sola, kiun mi amas.
Ŝi forlasos la landon post ses monatoj.
Ni ne bezonas doni al Tomo la monon, kiun li petas.
Li estas tre sperta pri tiu temo.
Mia patro ĉiam voĉlegis por mi ĉe la enlitigo.
Vi ree mensogis al mi!
Tomo revas.
Tomo sonĝas.
Ili mortantis.
Mi iras al restoracio ĉiun kvinan jaron.
Ĉu vi tranĉis tiun paperon?
Mi ne kuraĝis malfermi ĝin.
Vi ja ne volas iri piede, ĉu?
Mi skribas ĉe la malfermita fenestro. Mia plumo estas samkolora kiel la persienoj: verda!... Kaj kiajn belajn, leĝerajn filigranojn desegnas la suno sur la dezerta paĝo!
Ekzistas katoj en diversaj grandecoj.
Tomo kaj Manjo bakis mielkukajn sciurojn.
Ĉu la vivo havas sencon?
Mi ne volis pasigi tie mian tutan vivon.
Fruan ellitiĝon mi trovas grava.
Timo ŝvebu ĉirkaŭ la kapo de la feliĉulo, ĉar eterne ŝanceliĝas la pesilo de la sorto.
Ŝi estis eksterordinara virino.
La viro komencis depreni siajn ĉapelon, okulvitrojn kaj maskon.
Ĉu vi intencas restadi pli longe?
Mi loĝas dek kilometrojn for de la marbordo.
Pro la akcidento mi iris tro malfrue al la lernejo.
Mi ne scias kia ventkapula pejzaĝisto miksas la farbojn... li trafas... maltrafas... Ĉiam serĉante novaĵon malkovri, li koloras la horojn ĉiutagajn...
Ĵurnaloj kaj televidostacioj tutmonde raportis pri Koko kaj ŝia katido.
Lumaj ludoj dancas sur la foliaro! Mi eĉ forgesas kion mi skribontis... Por kio pensi? Ankaŭ mi estas parto de la pejzaĝo...