Tatoeba sentences — language code: epo
Kaj ĉiam, kiam Patrino Lo poste venis ĉe nin, oni reparolis pri la tiama tempo.
Ŝia knabo estis maldikuleto, kiam li ekmilitservis.
Li estis la ununura, kiu ne plendis pri la manĝaĵo en la armeo.
Kiel knabo li soldatiĝis kaj ekssoldatiĝis kiel viro.
Multe poste li pereis en karbominejo.
Kiel en ĉiu familio, ĉiujare kelkaj boteloj estis plenigataj per ĉerizoj kun brando.
En la ceramikan botelon, en kiu antaŭe estis vera brando, oni metis kelkajn pecojn da sukero kun kvanto da alkoholo, bone agitis por solvigi la sukeron.
La freŝaj ĉerizoj estis bone lavataj kaj kun siaj kernoj metataj en la botelon.
Paĉjo estis kunportinta puran alkoholon de la apoteko kaj miksinta ĝin kun distilita akvo laŭ la ĝusta proporcio.
Post denova agitado oni verŝis la diluitan alkoholon sur la ĉerizojn.
La botelo estis ŝtopata kaj metata sur murbreton en la kelo.
La macerado povis komenciĝi.
Post kelkaj semajnoj la poŝtisto estis la unua provanto.
Li povis gustumi, kaj laŭ lia konsilo oni jes aŭ ne aldonis ankoraŭ iom da sukero.
Li estis vera gustumanto, li mem ankaŭ preparis ĝin tiamaniere.
Reneo ŝategis glaseton kun ĉerizeto, kiun li maĉadis, ĝis li ekstere elkraĉis la kernon.
Niaj gepatroj ja ne ŝatis alkoholon, sed ne malŝatis tian ĉerizeton.
Kelkfoje necesis maldika trikilo por eligi iun, kiam ili estis tro ŝvelintaj por pasi tra la kolo de la botelo.
Ankaŭ la onklinoj preparis ĉerizojn en brando.
Sed anstataŭ botelo ili uzis tian vitran vazon kun vitra kovrilo, kian Elodie uzis por konservi frandaĵojn.
Eble ili faris tion por misgvidi la kontrolistojn.
La vazo staris bone videbla en la ŝranko apud la fromaĝujo kaj la marmeladujo.
Tio pensigis, ke temas pri ĉerizoj en vinagro.
La ĉerizoj estis multe pli facile elĉerpeblaj, tion ili faris per saŭckulereto.
Tiele ili tuj ricevis glaseton da drinkaĵo kun bongusta ĉerizeto.
Sed ĉio havas finon, ankaŭ brando.
Restis nur la ĉerizoj.
Ja estintus peko forĵeti tiujn bonajn ĉerizojn.
Oni do denove aldonis iom da alkoholo al la ĉerizoj.
Sed tio ne estas eterne refarebla, ĉar la ĉerizoj perdis sian guston kaj eksimilis rosinojn.
Eĉ panjo ne plu ŝatis la ŝrumpintajn ĉerizojn.
Oni do ĵetis la ŝrumpintajn ĉerizojn eksteren por la kokoj kaj anseroj.
La kokoj ne ŝatis ilin, do la anseroj solaj formanĝis ilin.
Iom poste ekestis vera teatraĵo.
La anseroj ekdancis, svingis la flugilojn kaj luligis sian kapon. Ili estis ebriegaj.
Longe daŭris la spektaklo, apud kiu rusa baleto estus bagatela.
Ni tiom ridis spektante iliajn kaprioladojn, faladojn kaj restarojn, ke nia ventro doloris nin.
Tiun vesperon niaj anseroj ne iris dormi en sian staleton kiel kutime, sed tute ebriaj kuŝis sur la herbejo kiel malrigidaj mantukoj.
Kun sternitaj flugiloj ili blovadis kaj blekadis, ĝis ili senkonscie ekdormegis.
La ĉerizoj certe bongustegis al la anseroj!
Bonŝance la ŝafoj ne ĉeestis, ili estis ŝafe alrigardadintaj la scenon de malantaŭ la krado.
La postan tagon la anseroj, duone malebriaj, venis serĉi, ĉu eble postrestis forgesita ĉerizeto.
La sekvantan fojon la ĉerizoj alvenis en la sterkejo.
Panjo ne toleris, ke tiuj bestoj plian fojon ebriiĝus.