Tatoeba sentences — language code: epo
Iru serĉi ŝtonojn, ni plenigos per ili la ventron de la lupo, dum ĝi dormas.
Pandoj nutras sin per bambuoj.
Ho, en la ventro kia pezo; sentas ŝtonojn mi en la mezo.
Vi servis al mi fidele kaj honeste. Kia ago, tia pago, li diris kaj donis al li pecon da oro tiel grandan kiel kapo.
Johano eltiris el la poŝo tukon, envolvis la oron, metis ĝin sur la ŝultrojn kaj ekiris hejmen.
Post momento li ekpensis, ke li povas rajdi pli rapide. Li ekklakis per la lango kaj kriis: "hop hop!" La ĉevalo ektrotis rapide kaj post kelkaj saltoj deĵetis sian rajdanton en foson, kiu apartigis la kampon de la vojo.
Kiu estas via specialaĵo?
Mi havas kontraŭ tio rimedon, pensis Johano, "mi melkos la bovinon kaj ĝuos la freŝan lakton."
Mia patro donis al mi ne malpli ol cent dolarojn.
Patro volas, ke mi iĝu kuracisto.
Aŭskultu, ne tute klara estas la afero kun via porko. En la vilaĝo, tra kiu mi ĵus pasis, oni ŝtelis porkon al la estro. Mi timas, mi timas, ke ĝi estas nun en via posedo. Homoj diskuris por serĉi la ŝtelinton. Kia skandalo, se ili trovos vin kun la porko: malluma kavo atendas vin.
Patro volas igi min kuracisto.
Mia patro permesis al mi iri naĝi.
Timante akcidenton mia patro ne ŝoforas.
Mia patro bone naĝis junaĝa.
Mia patro trapasos operacion.
Mia patro iom post iom pli bone fartas.
Bone pripensinte, li diris al si mem, "mi vidas, ke mi gajnis per la interŝanĝo."
Patro sanas kiel kutime.
Paĉjo estigis longan disŝiron en sia maniko.
Prenu ankaŭ ĉi tiun bonan ŝtonon, sur kiu vi povos bone forĝi, vi rektigos sur ĝi kurbajn najlojn.
Mia patro kolere rigardis min.
Johano prenis la ŝtonojn kaj iris kun ĝoja koro; liaj okuloj brilis pro kontenteco.
Mia patro aĝas du jarojn malpli ol mia patrino.
Atendu momenton; la luno leviĝos kaj ni trovos la vojon.
Mi kredis, ke vi tute ne revenos.
Se la knabino farus tion, la sorĉistino fermus la fornon por manĝi poste la bakitan infanon.
En ĉiuj anguloj staris kestoj plenaj de perloj kaj valoraj ŝtonoj.
Mankas ponto, ho anaso, savu nin el embaraso!
Ŝi malplenigis sian antaŭtukon kaj la disŝutitaj perloj kaj valoraj ŝtonoj saltis en la ĉambro.
Tio okazis iam en la mezo de vintro.
La neĝaj flokoj falas de la ĉielo kvazaŭ plumoj.
La reĝino sidis ĉe fenestro, kiu havis nigran ebonan kadron, kaj kudris.
Ŝi levis la okulojn, ekrigardis la ĉielon kaj en la sama momento ŝi pikis sian fingron per la kudrilo.
Tri sangaj gutoj falis sur la neĝon.
La ruĝo bele kontrastis kun la blanka neĝo.
Kiel bele estus, se mi havus infanon kun dentoj tiel blankaj kiel neĝo, kun lipoj tiel ruĝaj kiel sango kaj kun haroj tiel nigraj kiel karbo!
Ŝi estis bela virino, sed orgojla kaj aroganta.
Ŝi ne povis toleri, ke iu superas ŝin en beleco.
La malfeliĉa infano restis tute sola en la arbaro.
Ŝi kuris tiel longe, kiel la piedoj povis porti ŝin.
Ŝi ekvidis malgrandan dometon kaj eniris por ripozi.
En la dometo ĉio estis malgranda, sed tiel beleta kaj pura, ke ne eblas tion priskribi.
Tie staris tableto kovrita per blanka tuko kaj sur ĝi sep malgrandaj teleroj, ĉiu telereto kun sia kulereto, krom tio sep tranĉiletoj kaj forketoj, ankaŭ sep malgrandaj glasoj.