Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉu vi bonvolas traduki tiun manuskripton de la franca al la angla?
Mi bedaŭras, sed mi jam havas religion, kaj mi ne multe uzas ĝin.
Mi ne maltrankvilu pri mia pezo.
Tomo metis la ŝlosilon en la seruron.
Tomo devis ne pli ol dek minutojn atendi Manjon.
Tomo kaj Manjo verŝajne baldaŭ geedziĝos.
Li instruas la francan en Nov-Jorko.
Impresanta estis lia personeco, modesta pri si mem, sed obstina pri la celo. Ĝi simbolis revon de multaj koroj nekonataj. Tial ĝi influis poste la unuan rondon de la verkantoj en la nova lingvo.
Iuj asertas, ke Bostono estas urbo danĝera.
Tiu, kiu estis naskita en Brazilo, estas Brazilano.
Li havas griziĝan hararon.
Vi ŝatas tion, ĉu ne?
Kion vi preferas, ĉu fiŝaĵon, ĉu viandon?
Nacia literaturo komenciĝas ĝenerale per milita poemaro. Ĝian stilon kaj spiriton signas fama kantisto pri bataloj.
Tomaso ne ekĝojos, renkontinte vin.
Okazis male por lingvo Zamenhofa. En pacaj kantoj ĝi eliris al publiko. Pri homa refratiĝo ankaŭ skribis la sekvantoj de la Majstro.
Finfine oni alportis manĝaĵon sur la tablon.
Tomo relative bonfartas rilate sian aĝon.
Mi probable ne devus esti faranta tion.
Ĉu vi bonvolas atendi nur iomete? Poste ni iros kun vi.
Atentu la aŭtojn, kiam vi transiras la straton.
Mi intencas pasigi la tutan someron en Berlino.
Ĉu vi vidas malavantaĝon en tio?
Kion signifas ĉio ĉi?
Kiel ni povas eskapi el tiu dilemo?
Tomo bezonas kardiotomion.
Ĝi estas neĝblanka Kristnasko.
Kontribui al Tatoeba estas malmultekosta tempopasigo.
La registaro ne volis akcepti la respondecon pri tiu decido.
Mi kredas, ke vi bonvolos aŭskulti min ĝis la fino.
Mi avertis ilin.
La kontanta mono malabundiĝas.
Ŝi vojaĝis ĉirkaŭ la mondo.
Mi tiom bedaŭras!
Ni estas nun en tute nova situacio.
Tomo alvenis longe post ni.
Mi ĝuis ĉiun minuton.
Vi estas bele vestitaj.
Kiel vi atingis tiun konkludon?
Bovinoj estas altaj, kaj iliaj kornoj estas longaj; ŝafoj estas malaltaj kaj iliaj kornoj estas mallongaj.
Ĉu vi bonvolas fari tion pli rapide?
Vi ne povas riproĉi lin.
La greka registaro postulas ŝuldonuligon.
Vi ne povas mallaŭdi lin.
Mi certe povus uzi tiun monan rekompencon.
La romano finiĝas per la morto de la heroino.
Mi konkludas, ke vi estis ofenditaj.
Ni iras manĝi.
Ĝuste tio estas la problemo.
Mi vere volas esti via amikino.
Mi ne celas ilin.
Tio ne estas la vero. Tio estas mensogo.
Ni estas fronte al amaso da rubaĵo.
Sur la stratoj kaj placoj de la urbo oni festas kaj dancas.
Tio kontraŭas la interkonsentitajn principojn de nia kunlaboro.
Ankaŭ la propran animstaton li esprimis. Dum ses jaroj li restadis sub silento. Ĝi estis tempo malfacila.
Al neniu li parolis pri sia laborado. La kaŝeco lin turmentis. Tial li malŝatis eliradi. Nenie li ĉeestis, en nenio partoprenis. En rondoj societaj li sentis sin fremdulo.
Tiel pasis for la plej belaj jaroj de la vivo, la studentaj, malgaje kaj dolore. Tiun fajron kaj suferon sub silento li pentris per la tiama versaĵo "Mia penso".
Mi ne povas helpi vin, malgraŭ ke mi kompatas vin.
Sur la kampo, for de l' mondo, antaŭ nokto de somero, amikino en la rondo kantas kanton pri l' espero.