Tatoeba sentences — language code: bel
З момант я глядзеў на Міколу, астаючыся сам незаўважаным.
Доўга гутарылі.
Няўжо табе не шкода?
У яго ўжо быў ясны, канкрэтны план далейшай работы.
Я, здаецца, шкадую, што разышоўся з сваёю жонкай.
Яму падабалася гэткая самасвядомасць, гэткі аналіз самой сябе.
Пастанова Шумавай не здзівіла яго.
Прыйшлі нешта раз да Жвіроўскага-бацькі і сказалі, што ён не мае права біць свайго сына.
Але хай сабе, хай гаворыць.
Кажуць, што загад такі выйшаў, каб усіх раскулачваць…
Штурхае гуллівы вецер, рагоча, вочы снегам жорсткім, шурпатым запарушвае.
Мабыць, больш прыцягвала яго бабская грамада з боку загадкавае жыццёвае "тэхнікі", бо ўбачыў ён тут нешта такое, што без меры здзівіла яго і да чаго доўгі час прызіраўся ён з падазронаю неймавернасцю.
Часінку мы абодва маўчалі.
Стася моўчкі прымала яе гарачыя шчырыя ласкі, але сама на іх не адказвала і скрозь разглядала яе сур'ёзным праніклівым поглядам.
Тады – усё.
Яна быстра, амаль спалохана зірнула на Веру, убачыла яе глыбокія, няўкорна-чыстыя вочы і страсянулася ўся ў злосным абурэнні.
Так ляжала Марылька, пакуль лёгкі шолах не пачуўся паблізу.
Я зраблю так, што на тваіх прыгожых галінках вырастуць кветкі, ты ўбярэшся ў чароўныя дзіўныя ўборы, ты закрасуеш красою нябачанай.
Сымон Карызна як сакратар сельсавецкае ячэйкі ездзіў у раён на пленум райкома партыі, і ўзрушэнне, якое панёс ён ад свае жонкі, было агульнае ўзрушэнне ўсяго калектыву – добрае, бадзёрае ўзрушэнне, імпульс да новае пладатворнае працы…
Угару яшчэ нішто, а во ўніз – глядзі ды глядзі.
Даніла адхіліўся ўбок, каб не пазнала.
Ён гаварыў так, нібы ведаў, што Карызна быў там, у нардоме, што ён мае пайсці да Веры.
Здавалася, што валішся ўвесь у бяздонную процьму, дзе жудасна-пуста, дзе ані косачкі свету, дзе страшна…
Нам не трэба дажджу!
Я буду цябе бараніць…
Але прыходзілася трымацца.
А сонца паднялося ўжо, пасмялела.
Увесь прыгожы твар яе працяўся глыбокаю заклапочанасцю, і вусны сціха шавяліліся ў такт пісанню смешнымі зварушліва-наіўнымі рухамі, надаючы ёй без меры мілы выраз.
Цьмяная закураная хата…
І пра гэту дзяўчыну ён так казаў…
У нядзелю пахату папоўскую дзяліць будуць – прыедуць.
Ён сеў на канапу і пачаў разважаць.
А ён добры, лепшы за цябе.
А як дайшоў да канца вуліцы, спыніўся і не знаў, куды йсці.
Едзь сабе дахаты.
Хіба прымусіш сваё ўяўленне не маляваць таго смутнага твару, тых вачэй выразлівых, ахінутых зеленаватай пялёнкай таемнага суму?..
Але давайце яшчэ пачакаем.
Хачу пашукаць дзе маладзейшую, харашэйшую.
Электрычнасці не палілі, сядзелі ўпацёмку.
Карызна тлуму не сунімаў, не заклікаў да парадку – ён чуў, што гэты тлум яму на карысць.
Гэты праваднік, здавалася, прыйшоў з нейкага чужога для Раговіча свету, які ад яго аддзяліўся, да якога ўжо ён нічога не мае.
Ну, чаго ты прыйшоў?
А справа не ў тым.
Вера разумела яго і спачувала яму.
Пацяроб напрасіўся, каб яму дазволілі сёння зрабіць невялічкі даклад, і чакаў адчынення сходу з гордай упэўненасцю ў грымучым эфекце свае прамовы.
Твар быў жудасна непрыгожы і страшны.
Хто адважыцца – я пытаю, хто адважыцца з нас пайсці насупроць гэтага мерапрыемства, га?