Tatoeba sentences — language code: bel
Усіх гэтых людзей, апрача агульнае справы, звязвала яшчэ аднадушная сімпатыя да Веры Засуліч, якая, аднак, у кожнага мела сваё асобнае адменнае выяўленне.
Натура яго не згаджалася з гэтым.
Я хачу, каб гэта было.
Ён цяпер ніколі з ёй не гаворыць, ён сярдзіты такі ўвесь час, маўклівы, як воўк.
А ведаеш, Стася, чаму гэта?
На галоўнай вуліцы – тлум, гоман.
Яроцкі смяецца.
У галаве думкі мітусіліся, вострыя, калючыя.
Мне неяк не па сабе стала, я расчуліўся.
Якуб Лакота добра разумеў, што калектыў тады толькі адчуе сваю дзейную злучнасць і сваё значэнне, калі возьмецца супольна за якую канкрэтную жывую работу, і таму з першых жа дзён зачаў шукаць такое работы.
Хутка ўся хата напоўнілася дружным, шчырым сапам.
Так падыходзяць яны пад самы млын.
Ніколі не была яна такая чужая, такая нялюбая Карызну, як цяпер.
Аптэкар Плакс няўцямна паварушыў правым плячом.
Ён цябе б'е?
А ў гуртках чаму навучаюць гэтых піянераў?
Трэба, як той кажа, хлеб есці.
Але што ж ён зробіць?
Як сабе хочаш…
Цяжка гэта, ты ж ламаеш сябе.
Я многа думаў аб гэтым.
Яна весела засмяялася.
Колькі хвілін маўчалі абодва.
Там ты не начальнік, а падуладны…
Вам жа цяпер, цётачкі, вопраткі памыць няма часу.
Ты чуеш?..
Ягор, здаецца, у горадзе быў ці так некуды сышоў.
Сягоння ён яе павінен бачыць…
А я не буду вам замінаць, пайду гарбату наладжу…
Паміраць лягчэй, чымся быць прысутным пры смерці.
Ён, можа б, і жыў яшчэ са мной, але мне абрыдла…
Трэба выявіць гэту гатоўнасць, памагчы асазнаць яе і даць ёй належны кірунак.
Ну, скажы, любы… добра так?
Хлопец прыгледзеўся да яго, пазнаў.
Хто хоча сказаць што па гэтым пытанні?
Часцей Васілька ўспамінала і песціла думку, што будзе ў яе Васілёк – другі, але такі самы дарагі, любы.
А яна дражніла гарэзнай, задорнай усмешкай, казытала нервы абураючым поглядам.
Ці ж мы не лілі кроў за нашу родную савецкую ўладу?
Вы пра гэта не думалі?
Што гэта вы сабе думаеце?..
Спалохаліся?
Бачылі, як красуецца стромкая маладая вішня; як яна ззяе, блішчыць веснавым хараством, як яна – свежая, сакавітая – смяецца сваім квяцістым уборам, радасць шчодрымі жменямі раскідае наўкола?
Гэты вымушаны, ненатуральны настрой потым сапраўды захапіў яе – яна нібы забылася, махнула рукой на ўсе непрыемнасці, якія зазнала ў апошнія дні, і цалкам аддалася гэтай мінутнай вясёласці.
Пастаяўшы яшчэ троху і пашаптаўшыся, мужыкі выйшлі на двор.
І нешта з'явілася тады паміж іх – блізкае, патаемнае, быццам бясслоўны зговар які.
Усе вочы праглядзела, вушы праслухала.
Але ён не мог кінуць Тацяны – яму ў гэты момант да болю патрэбна была яе прысутнасць.
Яна зірнула на яго, не разумеючы.
Уехалі ў лес…
Падыходзячы да Ўладзіка, яна ўсміхаецца дужа ласкава і трошачку вінавата – так заўсёды падыходзяць да няшчаснага калекі добрыя чулыя людзі.
Кахай мяне так заўсёды!..
Цераз якіх паўгадзіны прыйшоў і Ягор.
Дык навошта ты з ім жывеш?
Вы там прывыклі іначай, па-гарадскому…
Ішоў Даніла і не знаў сам – куды.
Марына Паўлаўна асцярожна ўсміхаецца, і гэтая ўсмешка доўга астаецца ў яе на твары.
Віктар моўчкі сеў і пачаў слухаць.
Ну, скажы ты, які народ!
Не бачу нічога.
Яна густа пачырванела, але не адказала нічога.
На другі дзень Марылька не ўстала з ложка.