Tatoeba sentences — language code: epo
Baldaŭ ni alvenis ĉe la onklinoj - fakte la du onklinoj de panjo, ili loĝis en "Plantistejo", kie panjo ne rajtis preterpasi sen almenaŭ mallonga babilo.
Ni volis plukuregi, sed nia frateto Ĵulĉjo, kiu tiam ankoraŭ havis mallongajn kruretojn, estis falinta kaj nepre devis esti flegata de onjo Linjo.
La bandaĝo estis apenaŭ nodita, kiam nia bando jam flugrapide plukuris al la proksima bieno de Lonko.
Pro la laŭta bruo Marta, aŭdinte nin, jam atendis ĉe la pordego.
Ni preskaŭ renversigis ŝin, enirante por vidi la trezoron.
En la stalo kuŝis ruĝaj ventretoj kun grandegaj oreloj, varmtenitaj sub peco da ŝtofo en kartona skatolo de margarino sur matraceto el fojno.
Manjo filtras la kafon per papera filtrilo.
Dekduopaj ili estis. Ĉiuj manetoj volis tuŝi la trezoron.
Entuziasme babiladante ni volis rapidi hejmen kun la trezoro.
La skatolo kun la kara enhavo estis metita en vimenan ovokorbon.
Nur la plej aĝaj knaboj rajtis porti la korbon per la portiloj.
Ni ĉi-foje eĉ ne plu haltis ĉe la onklinoj.
Paĉjo intertempe estis konstruinta apartigilon en la kuniklejo.
En angulo la nova akiritaĵo estis instalata sub plena interesiĝo.
Sed jen aperis problemego: la bestetoj devis esti nutrataj.
Ĉe la bakisto sur la placo oni vendis malgrandajn boteletojn kun etaj ruĝaj piloloj kaj malgranda cicumo.
Ni rapidis tien por aĉeti du tiajn boteletojn kaj rehejmiĝinte tuj ekeksperimentis per ili.
Ni plenigis la boteletojn per varmeta sukerita lakto.
Sur la sino de panjo sur pura mantuko ili estis nutrataj po du.
Oni levis la rozkoloran buŝeton kaj enpuŝis la cicumeton... kaj jes! Ili eksuĉis!
Kun multa fuŝado kaj salivado la bestetoj trinkis sian nutraĵon.
La lasta en la vico devis atendi ja longan tempon.
Por scii, kiuj jam estis manĝintaj, ni uzis du skatolojn.
Estis svarma bruado en la malsatula skatolo, en la alia ĉiuj estis kvietaj kaj kune ekdormis en la angulo, en kiun panjo metintis paron da malnovaj ŝtrumpoj kiel matracon.
Tiun ceremonion panjo daŭrigis dum pluraj semajnoj, ĝis ili duone plenkreskis.
Veraj azenoj ili tamen neniam fariĝis, sed nia amo por la junaj bestetoj estis plenumita.
Nur post longa tempo ni eksciis, ke niaj esperitaj azenetoj estis idoj de sovaĝaj kunikloj.
Plugante la kampon apud la arbaro, la bienisto ŝparis la vivon de la malfeliĉaj bestetoj por donaci ilin al ni.
La dimanĉoj havis por ni tute alian horaron.
Panjo ĉiudimanĉe jam tre frue iris al la meso en la granda preĝejo sur la placo.
Jam je kvarono post la sesa horo la onklinoj alvenis por kune iri al la meso je la sesa kaj duono.
Je ĉirkaŭ kvarono antaŭ la oka ili denove alvenis ĉe ni hejme.
La kafo estis preparata kaj la onklinoj kuntrinkis taseton da ĝi.
Poste la onklinoj pluiris trans la monteton.
En majo ĉiutage estis meso en la kapelo, kaj tiu kapelo estis multe pli proksima.
La leviĝo kaj manĝo okazis laŭ la kutima skemo.
Niajn dimanĉajn vestaĵojn panjo jam elŝrankigis je la antaŭa vespero kaj metis sur la seĝon apud nia lito.
Sur la seĝo pendis blanka ĉemizo kun rigida kolumo sur ĝi.
Niaj brilantaj ŝuoj estis tute pretaj por esti surmetataj.
En niaj dimanĉaj vestaĵoj ni fieris kiel pavoj pro tio, ke estis poŝoj en ili.