Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉiu devis eksidi sur indikita loko antaŭ du blankaj teleroj kun ora randeto.
La kuleroj kaj forkoj pezis kvazaŭ plombo en niaj manetoj.
Tri malsamaj glasoj staris malantaŭ ili kaj meze de la tablo staris vazo kun kelkaj sekigitaj floroj.
Por tiuj, kiuj ne sidis sufiĉe alte, oni prenis unu aŭ du dikajn librojn el la libroŝranko, kaj ni rajtis sidi sur ilin.
Feliĉe al neniu iam okazis akcidenteto, kiu povintus ruinigi la libron, sur kiu ni sidis.
Panjo kaj la onklinoj tuj iris kunhelpi en la kuirejo.
En la kuirejo estis parolbruado.
La plej delikataj odoroj venis de la kuirejo, nur cepon oni ne flaris, ĉar avino ĉiufoje malsanetiĝis pro cepoj.
Nuntempe oni verŝajne dirus, ke ŝi estis alergia pri cepoj, sed tiutempe oni ankoraŭ ne estis tiel scia.
Post la krucosigno la plej bonaj el ĉiuj bonaĵoj estis manĝataj.
Ni spertis, ke avino havis licencon pri la kuirarto, tre malofta fakto tiutempe.
Ĉetable dum la manĝado regis la sama disciplino, kiel ĉe ni hejme: "Silento!".
La teleroj da supo kun rostitaj panpecoj estis kulere malplenigataj.
Granda peco da rostita bovaĵo, el kiu la suko elfluis, distranĉatis de avoĉjo en maldikajn tranĉetojn per granda forko kun nur du dentoj kaj granda tranĉilo.
Panjo helpis priservi kaj ĉiu ricevis porcion.
Sekvis la fazeoloj kaj la farunecaj terpomoj.
Ĉio estis superverŝata per kulereto da saŭco.
Tiam la plenkreskuloj rondiris por plu distranĉi la viandon por la etuloj.
Tio estis vera familia festo.
Feliks kaj Gastono, la filoj de onklo Ĵako estis priservataj de onklino Roza kaj onklino Jozefino.
La deserto konsistis el membakitaj ĵeletortoj kun taseto da kafo verŝita el porcelana kafujo el la bela servico kun ora ornamaĵo.
De tiam oni multe babilis por kompensi la antaŭan silenton.
Ĉiujare ĉirkaŭ la kvara alvenis la momento, legi la novjarajn leterojn.
Ni estis envicigataj, ĉiu kun sia letero.
Komencis prononci siajn bondezirojn la plej juna nepo.
Poste, kiam ni mem skribis ĝin, ĝi devis esti legata senerare, kaj post transdono ĝi estis ekzamenata de la tre kritikemaj okuloj de avinjo.
Ŝi neniam diris, ke io estis malbona, sed ja, ke ni pli bone lernu skribi iun aŭ alian vorteton.
Precipe pri angulfaldoj ŝi estis malindulgema.
Ŝi estis severa, sed havis oran koron.
Kiam ekmallumiĝis, ni devis trajne reiri hejmen.
Nun precipe la lumetoj interesis nin: ruĝaj kaj verdaj; mi kredas, ke eĉ estis bluaj lumoj.
Pli baldaŭ ol atendite ni alvenis en Geraardsbergen, kie ni komencis la marŝon al la monteto.
Ni estis tiel lacaj, ke ni mem petis enlitigon.
Sed la tago estintis agrablega.
Post kelkaj jaroj ni aŭtomobile iris tien.
Ĉar estis tiom da datrevenoj en nia familio, ili ĝenerale estis festataj laŭ simpla maniero.
Oni ja kelkfoje kantis ion, kia "Longe vivu li!" kaj sekvis peco da torto post la tagmanĝo, tiam tiuj okazoj ankoraŭ ne estis tiel komerce ekspluatataj.
Ĉampano kaj similaj multekostaĵoj estis nur por veraj festadoj, kia solena komunio.
Ĉe mia solena komunio la festo grandparte estis fuŝita pro tio, ke ni ankoraŭ devis iri al vesproj kaj laŭdo je la tria horo en la kolegio, kaj la ĉefpastro tie havis nur unu econ: li kapablis ĉion plidaŭrigi, ĝis oni ekdormis.