Tatoeba sentences — language code: epo
Vi ne devintus veni tiom frue.
Mi partoprenis en la festo.
Mi iras al Hanovro kun vi.
Min trafis pluvego survoje hejmen hieraŭ vespere.
Mi iros al Turkio morgaŭ.
Denis kapablas fari la plej teruran grimacon en la tuta urbo.
Ne hezitu demandi min ion ajn.
Mi estas tre maltrankvila pri lia sano.
Mi venos tiel baldaŭ kiel mi povos.
Morgaŭ mi vojaĝos al Turkujo.
Bona ideo aperis en ŝia menso lastmomente.
Bombay estis la antaŭa nomo de Mumbajo; tiel nomis ĝin la angloj.
Li estis elektita prezidanto.
Faru tion, kio estas ĝusta.
Faru tion, kio estas justa.
Tiu estas la plej rapida trajnolinio en la mondo.
Kiom ofte vi banas vin ĉiusemajne?
Mi forveturos al Turkio morgaŭ.
Ŝia konsilo influis min iri eksterlanden.
Mi dediĉus la tagon al tio, se vi informus min sufiĉe da tempo anticipe.
Estas bela elrigardo de ĉi tie.
Ĉiuj prepozicioj per si mem postulas ĉiam nur la nominativon.
Kial vi vivis en Kioto lastjare?
Se ni iam post prepozicio uzas la akuzativon, la akuzativo tie dependas ne de la prepozicio, sed de aliaj kaŭzoj.
Kion vi havas?
Mi akuzis lin pro trompo.
Li uzis ĉiun eblon por ekzerci sin pri la angla.
Ekzemple: por esprimi direkton, ni aldonas al la vorto la finon "n"; sekve: tie (= en tiu loko), tien (= al tiu loko); tiel same ni ankaŭ diras: “la birdo flugis en la ĝardenon, sur la tablon”, kaj la vortoj "ĝardenon”, "tablon” staras tie ĉi en akuzativo ne ĉar la prepozicioj "en” kaj "sur” tion ĉi postulas, sed nur ĉar ni volis esprimi direkton, t. e. montri, ke la birdo sin ne trovis antaŭe en la ĝardeno aŭ sur la tablo kaj tie flugis, sed ke ĝi de alia loko flugis al la ĝardeno, al la tablo (ni volas montri, ke la ĝardeno kaj tablo ne estis la loko de la flugado, sed nur la celo de la flugado); en tiaj okazoj ni uzus la finiĝon "n" tute egale ĉu ia prepozicio starus aŭ ne.
Kiom da tempo daŭros al mi atingi tien per buso?
Kiom da tempo daŭros al mi atingi tien buse?
Morgaŭ mi veturos Parizon.
Li uzis kapdolorojn kiel pretekston por iri pli frue.
Li ne sukcesis kuraĝigi sin salti en la akvon.
Morgaŭ mi veturos en Parizon.
Kiam okazis la granda tertremo, mi estis nur dekjara.
Mi restos hodiaŭ dome.
Jam estas tempo iri domen.
Ni disiĝis kaj iris en diversajn flankojn: mi iris dekstren, kaj li iris maldekstren.
Mi kutime enlitiĝas je la naŭa.
Mi dubas, ĉu ŝi amas vin.
Flanken, sinjoro!
Mi ne kredas, ke tio utilas ion ajn.
Mi neniel povas kompreni, kion vi parolas.
Mi renkontis nek lin, nek lian fraton.
Mi ne renkontis lin, nek lian fraton.
Unu libro estas maldika, la alia estas dika. La dika havas ĉirkaŭ 200 paĝojn.
Mi bezonis tempon por konvinki ŝin.
La kuiristo estis surprizita pri lia nekredebla apetito.
Se ni bezonas uzi prepozicion kaj la senco ne montras al ni, kian prepozicion uzi, tiam ni povas uzi la komunan prepozicion „je”.
Surneĝe la blanka kuniklo estis ne videbla.
Sed estas bone uzadi la vorton „je” kiel eble pli malofte.
La maŝino estas sekura en manipulado.
De kie vi konas unu la alian?
Anstataŭ la vorto „je” ni povas ankaŭ uzi akuzativon sen prepozicio.
Mi ridas je lia naiveco.
Ŝi kliniĝis super la infanon.
Mi ridas lian naivecon.
Mi kutimas duŝi min vespere.