Tatoeba sentences — language code: ota
Birkaç ufak tencere, tabak, sahan, kaşık, bir mangal ve emsâli levâzım ile yağ, pirinc, kahve ve emsâli şeyler aldım.
Erkence makbere geldim. Aynalı Dede kulübesinin önünde oturuyordu.
Hedâyamı reddetmedi, kahve pişirdi, bir mikdar musâhabetden sonra taam etdik, biraz uyuduk.
Bâdehû kahvelerimizi içdik. Dede "ney"ini aldı, evvelki gün gibi, latîf sesiyle gazel okuyarak neyi üflemeğe başladı. Okuyordu.
Bu şüûn, âlem, / Bîsebât u bîkadem, / Nerde Havva, Âdem, / Varsa aklın ey dedem! // Dem bu demdir dem bu dem! / Dem bu demdir dem bu dem! // Yâd-ı mâzi bahş eder, / Hayf ü âlâm ü keder, / Olma meşgul-i kader, / Kimse kalmaz hep gider, // Dem bu demdir, dem bu dem! / Dem bu demdir, dem bu dem!
Sen gibi bir sâile, / Hayf değil mi gâile, / Olma meşgul hâl ile, / Derd-i istikbâl ile, // Dem bu demdir, dem bu dem! / Dem bu demdir, dem bu dem! // Bu hayatda yok vefâ, / Her günü derd ü cefâ, / Ey müştâk-ı safâ, / Ömrünü etme hebâ. // Dem bu demdir, dem bu dem! / Dem bu demdir, dem bu dem! // Kim bilir Edhem imiş, / Bilmeyen sersem imiş, / Gâyesi bir dem imiş, / Mâ'dası hemm imiş, // Dem bu demdir, dem bu dem! / Dem bu demdir, dem bu dem!
Biraz sonra neyin sesi hafif, latîf bir inilti aldığı sırada dalmışım.
Müşâhede başladı. Belh şehrinde bir evde bulunuyordum.
Henüz yatağımdan kalkmış idim. Odama bir kadın girdi. Bu benim zevcem imiş.
Bana Fârisî ile Sanskrit arasında bir lisân ile hitâb ediyordu.
Garibi şu ki ben de bu lisânı tamâmen biliyordum.
İki şahısdan mürekkeb bir adam idim. Hem ben idim, hem binlerce sene akdem yaşayan bir Parsî.
Kadın dedi ki: "Geç kalıyorsunuz, artık elbisenizi giyiniz de vaktiyle ıyd-ı temâşâda bulunabilesiniz."
Evvelâ güzelce karnımı doyurdukdan sonra elbiselerimi giydim.
Elbisem, sırtıma giydiğim şaldan uzun bir gömlek ile belime sardığım bir kuşakdan ibâret idi.
Başımda sivri bir külâh sokağa çıkdım. Bir cem-i gafîr telâş ile seğirtmekde idi.
Ben de onlara tebâiyyet etdim. Sokakları dolaşa dolaşa bir sahrâya çıkdık.
Binlerce yüz binlerce adam toplanmışdı, sahrânın tam orta yerinde bir cesîm çadır kurulmuşdu.
Niye geldiğimi, ne olacağını bilmediğimden yanımda bulunan adamlardan birisini isticvâba mecbûr oldum.
Cevâben "Bugünden i'tibâren kırk gün ıyd-ı temâşâdır, şimdi münâdiler nidâ ve herkesi imtihâna dâvet edecek ve herkes birer birer Zerdüşt'ün huzûruna gidecek. Her kim kelime-i Hakk'ı söyleyebilirse temâşâ-yı hakâyıka me'zûn olur. Alnına hatt-ı saadet çekilir, her kim söyleyemezse mahrûm kalır. Alnına satr-ı şekâvet çekilir. Lâkin ef'âl ve â'mâl-i hasenede bulunursa o satır gayb olur, evlâd ü ıyâli, akraba ve eviddâsı meserretlerinden düğün yaparlar" dedi.
Ben hiç bir şey bilmediğim içün bittabiî imtihân veremeyecek idim.
Alnıma satr-ı şekâvet yazılacak idi.
Geldiğime pişmân oldum. Evime avdet etmeğe karar verdim.
Evvelce konuşduğum adama fikrimi açdım: "Zinhar gideyim deme. Zîrâ gelmeyenlerin, gelib imtihân vermeden dönenlerin alnına satr-ı şekâvet yazılır" dedi.
Bu hâl-i ıztırârda ehven-i şer olarak imtihâna girmeği kararlaşdırdım.
مأبون .
Me'bûn.
سامی فضا آدملرنه تعليم ویرییوردی .
Sâmî fezâ adamlarına tâlim veriyordu.
توم بر فضا آدمی .
Tom bir fezâ adamı.
آستانه‌یه گیدەجگم .