Tatoeba sentences — language code: epo
Malferminte la pordon de mia domo, mi trovis grandan sigelitan keston.
Mi povas vidi la kokainon en via nazo.
Mi tuj faros por vi drinkaĵon.
Ili sonorigis ĉe la pordo ĝuste je la deka kaj kvardek kvin minutoj.
Ĉe mia pordo sonorigis nekonato.
Mi sciis, ke vi ne povas atendi.
La bela fianĉino havas la vizaĝon kovritan per la blanka vualo.
La tuta familio amuziĝis, kantis, dancis siajn italajn dancojn.
Mi pensas, ke ŝi estas la ideala edzino por vi.
Ŝi estas fama brazila kantistino.
Mi ripetas pacience la klarigon.
Mi ripetas senpacience la demandon.
Mi ĉesis ripeti la samajn demandojn.
Mi ne kuraĝis ripeti la demandon.
Akceptu min tia, kia mi estas.
Por respondi vian demandon, necesas ekscii kelkajn pliajn detalojn.
En la kioma etaĝo li loĝas?
Mi ŝatus iri al Francujo.
Mi ludas futbalon ekde kiam mi estis dek tri jarojn aĝa.
Tom tremis pro kolerego, kiam Manjo estis rangaltigita anstataŭ li.
Tom tremis pro kolero, kiam oni rangaltigis Manjon anstataŭ li.
Germanujo enkondukis socialan sekurecan sistemon en la okdekaj jaroj de la deknaŭa jarcento.
Anstataŭ iri al la plaĝo, li iris al la klubo.
Tomo tremis pro furiozeco, kiam Manjo estis promociita anstataŭ li.
Lin kontentigis lia sorto.
Kiu fosas kavon por aliuloj, tute ne havas konstruentreprenon!
Ni ne sukcesis ĝustatempe fini niajn hejmtaskojn.
Ho! La stratlampoj ŝaltiĝis.
La straton baris falinta arbo.
Vi ja ne tre multe manĝis.
Ŝajnis, ke Lisa perdiĝis.
La familio estas en ordo, se oni povas senzorge vendi la papagon.
Multaj homoj daŭre transdonas bonajn konsilojn, ĉar ili mem ne utiligas ilin.
Alivorte, ŝi stultas.
Ĉar ŝi urĝiĝis, ŝi taksiis.
Venontan dimanĉon komenciĝos la somera tempo.
Kion vi priparolas?
Se vi atingas la finon de tio, kion vi devus scii, vi estas ĉe la komenco de tio, kion vi devus senti.
Mi emis iri promeni.
Vi estas krudaj nazfluuloj.
La plej malnovaj radikoj de la eŭska — jam antaŭ la romia regno — estas en Akvitanujo.
Mia najbarino ricevis anonimajn leterojn.
La detektivo malkaŝis la aŭtoron de la anonimaj leteroj laŭ lia skribmaniero.
Ĉiuj astronomoj asertas, ke la universo estas senfina.
Mi memoras la anoniman leteron, kiun mi sendis al vi.
Mi iris hejmen, por ŝanĝi miajn vestojn.
Ĉu vi aŭdis, kion mi ludis, Lane?
La patrino de mia patro estas mia avino.
Eble ni atendu.
Tomo ne estas plenkreskulo.
Vi estas tro memkonfida.
Li faris la taskon laŭcele.
Ĉar mi havos liberan tempon, mi permesos al mi feriojn.
Mi ne permesu ke vi ofendu min!
La komitato eklaboris post la kafo.
Mi ne povis simple lasi vin foriri.
Mi ne ŝatas kuiri.
Tomo! Reiru al la laboro!
Ili estas malriĉa familio.
Vi ĉiuj aspektas tiel feliĉaj.
Estas io tie ekstere.
Mi helpos al vi malkovri la trezoron, se vi donos al mi la duonon.
Plaĉas al li konstrui kastelojn el ludkartoj.
La vento blovis tra la malfermita fenestro kaj detruis la ludkartan kastelon.
Per la blovo de subita vento la ludkarta kastelo disfalis.
Tiu aĵo estas venena.
Ĉu vi komprenis, kion li volis diri? Mi ne!
Estante infano, mi ŝatis rigardi la lampirojn, kiuj nokte lumetis inter la herboj.
La kudristino metis ruĝan fadenon en la kudrilon kaj ekkudris.