Tatoeba sentences — language code: epo
En la petrolrezervujo estis ŝraŭbita latuna ĉapo, konsistanta el meĉingo kun perbutona regulilo kaj la tenilo por la lampcilindro kun profilitaj risortoj por fiksi la lampcilindron tiamaniere, ke ĝi estis fikse tenata kaj tamen povis iom pligrandiĝi pro la varmo.
La lampa cilindro aŭ konuso havis malhelkoloran kaj senkoloran flankon.
Plenigita per purigita petrolo, ĉi tiu lampeto povis lumi dum pluraj tagoj.
La meĉo konsistis el kotona ŝnuro plektita, kiel nun ankoraŭ estas iuj laĉoj.
La meĉon oni supren aŭ malsupren igis per regulbutono.
Por lumigi ĝin, oni devis iom suprenigi la meĉon kaj flamigi ĝin per alumeto.
Ĉe grandaj lampoj oni devis unue forigi la cilindron.
Por estingi, oni iom malsuprenigis la meĉon kaj poste simple forblovis la flameton.
Por ne bruligi al si la vizaĝon oni tenis la manon super la glason kaj rapide forte forblovis la flamon.
La kutima lokiĝo de noktolampo estis sur la noktotablo. Kelkfoje la noktolampo troviĝis sur surmura tableto.
La vekhorloĝo tiutempe estis speciala murhorloĝo, malnova pendola horloĝo kun tri peziloj;
Unu pezilo pelis la horindikan mekanismon.
Dua pezilo pelis la sonorilon: ĝi sonoris post ĉiu horkvarono;
Tria pezilo pelis la vekilon.
La vekilon oni haltigis dekroĉante la pezilon.
Oni devis ne forgesi realkroĉi la pezilon vespere.
Mi supozas, ke tiu vekilo estis elpensaĵo de nia patro.
Post kelkaj jaroj tiu horloĝo estis anstataŭigata per risortpelita vekilo.
Ĉe ni staris petrollampeto sur la noktotableto.
La petrollampeto lumetadis dum la tuta nokto.
Mi konis aliajn versiojn el ordinara vitro.
Pro tio, ke tra la vitro videblis la rezervo da petrolo, ili estis pli taŭgaj.
Nia lampeto staris sur la noktotableto, tiu de niaj gepatroj staris sur surmura tableto.
La meĉeto, kiu eĉ ne lumis tiom, kiom lumas kandelo, donis fantoman prilumadon.
Ĝia blua flanko estis zorge orientata al la dormantoj, por ne ĝeni ilian dormon per la lumo.
La malforta prilumiĝo de la plafono kaj muroj aperigis antaŭ niaj infanaj okuloj fantomojn, helpe de iu fabeleto, kiun oni tiam kelkfoje rakontis por ekdormigi nin.
Malgraŭ la fantomaj bildoj ni tamen ekdormis kaj pludormis ĝis ni estis vekataj de niaj gepatroj, plejofte de panjo.
En la gepatra dormoĉambro estis pendola vekhorloĝo.
Kvankam kandeloj ekzistas jam elde centoj, eĉ miloj da jaroj, ili ankaŭ nuntempe ne estas malhaveblaj en nia vivo.
Nun kandeloj estas helpiloj dum malofte okazantaj mankoj de elektro.
Kandeloj ofte servas kiel ornamaĵoj.
Kandeloj ankaŭ estas necesaj atributoj dum religiaj ceremonioj.
Dum nia juneco ili grandparte servis por prilumi nin tie, kie elektro ankoraŭ ne disponeblis.
Vespere ili servis nin en lanterno.
Nia lanterno konsistis el metala framo kun vitraj fenestretoj.
Unu el la lanternaj fenestretoj estis malfermebla por eklumigi la kandelon.
Ene de la domo kandeloj plejofte estis ne ŝirmitaj, ili staris en kandelingo kun tenilo.
Tiu modelo estis pli taŭga sur tablo.
Sed ankaŭ ekzistis modeloj por surmura tableto.
Poste, kiam ni estis pli aĝaj, ni ricevis propran vekilon.
Ĝi estis "Jaz"-vekilo, kiu estis iom brua, ne nur por veki nin.
La vekilo ĝenis nin pro la laŭta tutnokta tiktakado.