Tatoeba sentences — language code: epo
Ni bone ligis la ekstremaĵojn de la vergo per forta maldika ŝnureto.
Unue ni rulis la ringegon de deklivo.
Se la ringego estis taŭga kaj rulis rekten, la pli junaj knaboj ekuzis ĝin.
De tiaj ringoj ni devis fari plurajn ekzemplerojn, antaŭ ol povi fakte ekludi.
Tiam la defio estis: kiu unue atingos la kradon.
La malsupreniro estis facila, ni eĉ devis bremsi la ringegon por kapabli sekvi ĝin.
Sed suprenruli la ringon estis pli pene, necesis antaŭenfrapi ĝin kaj stiri ĝin en la ĝustan direkton kaj peni, ke ĝi ne falu, ĉar tio signifis nepran malvenkon.
La uletoj kun la plej longaj kruroj kutime gajnis.
De tempo al tempo ni lasis la etulojn gajni, por ke ili ne iru plendi ĉe panjo dirante, ke ili ne rajtas kunludi.
Ni foje volis provi mem fari fajfilon, kiajn paĉjo ofte tranĉis por ni, kaj kiajn ni mem poste kopiis ankoraŭ multfoje.
Sur deklivo kreskis sambuko, kiu liveris la taŭgan materialon.
Aĝantaj naŭ aŭ dek jarojn ni ŝtele prenis tranĉilon el la kuirejo kaj povis ekeksperimenti.
Ni derompis kelkajn branĉojn de la granda arbusto.
Sed baldaŭ okazis akcidento al mi ankoraŭ mallerta.
Fortranĉante la ekstremaĵon mi estis trafata de la elsaltanta tranĉilo... Aj!
Jen jam aperis guto da sango ĉe mia meza fingro.
Mi tuj forsuĉis ĝin, sed baldaŭ aperis nova guto.
Ĉar la vundo ekdoloris, ja necesis eniri en la domon kaj voki panjon.
Ŝi silente aperis kaj iris kun mi al la malgranda kuirejo, kie ŝi haltis sub la fifama ŝranketo, malfermis ĝin kaj prenis la timitan brunan boteleton da joda tinkturo.
Ŝi verŝis iom el la enhavo sur pecon de bandaĝo kaj metis tiun sur mian mezan fingron.
La rezulto estis plorado, kriado kaj dancado pro la pika doloro.
Post kelkaj pliaj forviŝoj la sangado ŝajnis halti.
Poste panjo surmetis iom da ŝmiraĵo kun peceto da bandaĝo kaj per pli longa peco envolvis mian malfeliĉigan fingron.
La ekstremaĵon ŝi disŝiris kaj nodis la du vostetojn ĉirkaŭ mian manon.
Kiseto de panjo sanigis kaj liberigis min de la doloro.
La du aliaj knaboj, veninte spekti la operacieton, komentariis la okazantaĵojn.
Poste ni ne tuj daŭrigis la fabrikadon de fajfiloj sed la postan tagon, helpate de paĉjo, ni tamen finfaris niajn fajfiletojn.
Printempe post kelkaj varmveteraj tagoj aperis majskaraboj.
En tiu periodo ĉiu knabo havis alumetskatoleton en sia pantalonpoŝo.
Ni distingis diversajn specojn: muelistojn aŭ melkistojn laŭ la grado de grizeco.
Ni plurfoje frumatene iris kapti "predikantojn".
Precipe apud la heĝoj aŭ tilioj eblis trovi ilin.
Necesis rapidi, ĉar post sunleviĝo la kaptoŝancoj nuliĝis.
Ankaŭ eblis kapti majskarabojn vespere.
Kiam lumis la lampo, la majskaraboj direktiĝis al la lumo kaj koliziis kontraŭ la fenestroj.
Sufiĉis malfermi la fenestron kaj simple preni ilin, ĉar ili restis iom konfuzitaj.
Paĉjo tiamaniere kaptis multajn majskarabojn por ni.
Ni metis ilin en malplenan alumetskatoleton kun kelkaj folietoj kiel nutraĵo kaj metis ilin en nian varmetan poŝon.
Multaj dommastrinoj en tiu periodo vane serĉis siajn bobenetojn da kudrofadeno, ĉar en tiu periodo tiuj estis parto de la ludilaro.