Tatoeba sentences — language code: epo
Ili vokis paĉjon. Venis la verdikto: "Pneŭmonito, feliĉe nur je unu pulmo".
Onĉjo Gastono je tiu tago revenis plian fojon.
Dum nia vizito al la kapelo niaj preĝoj jam iĝis alarmkrioj: "Nia Sinjorino, helpu ŝin, helpu nian panjon".
La postan tagon onĉjo Gastono rigardis tre zorge apud paĉjo, kiu aspektis tre pala.
Li malsupre telefonis kun sia kolego De Bruyne, kiu tuj venis.
La verdikto nun iĝis: "Duobla pneŭmonito! Serioze, tre serioze! Ni esperu kaj preĝu, ke ĝi ne iĝu pli grava".
Ĉiuj disponeblaj medikamentoj estis testataj, sed sen rezulto.
Ni preĝadis, kisis la relikvojn, sed senespere, ŝi plimalboniĝis.
Ĉiutage la du doktoroj venis kaj ĉiufoje ambaŭ pli paliĝis, kiam ili komunikis siajn diagnozojn al paĉjo.
Ni iris lernejen, kvazaŭ ni estus aŭtomatoj, niaj mensoj obtuziĝis, neniu leciono povis ankoraŭ interesi nin.
Niaj pensoj estis hejme, ĉe nia panjo.
Reveninte hejmen ni ne aŭdis gajan infanbruon, ĉio estis silenta.
Ni rapidis supren kaj mallaŭte frapetinte je la pordo ni ŝteliris en la ĉambron kaj kun angoro rigardis al tiu granda lito.
Kiam panjo dormis, ni silente refermis la pordon, ĝis ni aŭdis "Jes, mi vekiĝis".
Tiam ekaperis ŝajno de rideto sur nia vizaĝo.
Dio, ŝi ankoraŭ estas ĉi tie, nia panjo.
Preterire ni rigardis al la lulilo, en kiu la malforta estaĵo kviete dormis.
Ni kiel ŝafoj iris al la kolegio, faris nian devon, cetere ni preĝis, esperis miraklon. Dio, kial ni? Kial nia panjo?
La etinfano ploregas, ĉar ĝi pensas, ke neniu aŭskultas ĝin.
Unu el la plej malfeliĉigaj okazaĵoj, kiuj povas trafi patrinon, estas, ke ŝia infano estas forprenata, ĉar ŝi ne plu povas zorgi ĝin.
La senhelpuleton plu zorgis onjo Maria.
La nobla vizaĝo de panjo iĝis ĉiam pli ruĝa.
Panjo pli kaj pli malfacile spiris.
Ĉe la vojkruco staras vojindikilo.
Nia Sinjorino, bonvolu helpi nian panjon.
Mi denove kuris malsupren kaj rapidis supren laŭ la longa ŝtupegaro al la kapelo por ripeti niajn petegojn. "Nia Sinjorino, helpu mian panjon!" sekvata de preĝo, helpu ŝin, bonvolu.
Ĉu vi vidas la vojindikilon tie?
Mia vido malklariĝis, kaj miaj lipoj ekvibris, miaj kruroj ektremis, ĉielo!
Mi devis eksidi sur preĝeja seĝeto.
Mi prenis mian naztukon kaj kaŝe forigis miajn larmojn.
Mi forfuĝis el la kapelo kaj kuris hejmen malsupren laŭ la ŝtupegaro, preĝante "Helpu ŝin, helpu mian panjon".
Kiam ni vespere silente supreniris la ŝtuparon, ĉio estis silenta.
Mallaŭte ni frapetis je la pordo, paĉjo venis malfermi ĝin.
Liaj plorplenaj okuloj kaj pala vizaĝo premis nin.
Sur la vojindikilo sidis birdo.
Ni ekstaris je la flanko de la granda lito, kie ni iam antaŭe estis dancintaj.
Ni rigardis al nia panjo.
Malklare ŝia vizaĝo aperis antaŭ niaj larmaj okuloj, kiujn ni deturnis.
Ni ricevis de ŝi nian ĉiutagan kruceton kun la vortoj "Dio benu kaj protektu vin".
En ĉi tiu regiono la vojindikiloj estas ĉiam flavaj.
Sed ne tion Dio devis fari nun, ŝin Li devis protekti nun, kaj Patrino Maria kaj ĉiuj gesanktuloj el la ĉielo kune.
Sed nenio helpis. Ĉu mi eble ankoraŭ ne estis sufiĉe preĝinta? Kion mi misfaris? Ĉio trairis mian kapon. Panjo, Nia Sinjorino, bonvolu! Kaj miaj okuloj rigardis supren al la ĉielo.