Tatoeba sentences — language code: ina
Io ha besonio del traductiones ante le fin del septimana.
Usque nunc isto es sufficiente.
Illa comencia un conversation con le obrero pro essayar discoperir proque ille porta via omne equipamentos ex le officio.
Esque io pote lassar un message pro ille?
Si vos vole lassar un message, vade al reception.
Il pare que le numero del officio de Roberto Sánchez esseva duo centos dece-sex.
Ante que illa pote explicar se plenmente, le telephono de Roberto sona.
Esque vos ha vidite le directorio telephonic? — No, io non lo ha vidite.
Io ha arrivate justo nunc. Il ha nemo hic?
Mi secretario ha partite. Illa es in su ferias.
Non vos preoccupa. Il ha nulle importantia.
Que nos vade a mi officio.
Io va informar vos exactemente lo que io sape in tote ille cosa.
Io spera que illo es ver.
Proque non parlar sur illo al chef del officio?
Illo es exactemente lo que io va facer.
Tote isto passava ante solmente dece minutas.
Isto non es amusante de alcun maniera.
Excusa me. Io non poteva prevenir me de rider.
Pote vos attender un poco? — No. Non vermente. Io ha multe cosas a facer.
Multo ben, forsan io poterea vider vos plus tarde, nonne?
Alora nos nos videra iste postmeridie. A que hora? -- Que nos dice verso quatro horas?
Vos es le secretario temporanee?
Vos es juvene pro un travalio tanto importante.
Il es simplemente que isto es le typo de travalio que vermente me place.
Esque vos desira un tassa de the?
Nos ha facite un appunctamento a quatro horas, e nunc io debe partir.
Excusa me pro le eventos de iste matino. Io debeva partir un poco rapidemente.
Io ha un bon memoria pro imagines e facies, ma nunquam pro nomines.
A vices io es le Deo que io porta in me E alora io es le Deo e le credente e le prece E le imagine eboree In le qual ille deo se oblida.
Mi ser vive in le Nocte e in le Desiro, mi anima es un memoria que il ha in me.
Que tu me prende, nocte eterne, in tu brachios E que tu me appella tu filio.
Io es un rege Que ha voluntarimente abandonate Mi throno de sonios e fatigas.
Io sape que io non habera jammais lo que io cerca e que io non mesmo sape cercar lo que io desira.
Ma io cerca, insciente, in le silentio obscur e io stupe de lo que io sape que io no desira.
Le poeta es un fingitor. Ille finge si completemente, que ille mesmo finge que il es dolor le dolor que ille vermente senti.
Le terra es facite de celo. Le mentita non ha nido. Nemo se ha jammais perdite. Toto es veritate e cammino.
Mi emotiones mesme es cosas que adveni a me.
Quasi anonyme tu surride e le sol pinge de auro tu capillos. Perque, pro esser felice, es il necesse non saper lo?
Io ha ideas e rationes, Io cognosce le color del argumentos E io non arriva jammais al cordes.
Ille peso in me – mi corde.
Io vole, io habera — si non hic, in un altere loco que io ancora non sape. Nihil io ha perdite. Toto io sera.
Le infante que io ha essite plora sur le via. Io le ha lassate ibi quando io ha venite esser lo que io es; ma hodie, vidente que lo que io es es nihil, io vole vader cercar ille que io ha essite ubi ille ha remanite.
Mi Deo! Mi Deo! Qui es io, que io non cognosce / lo que io senti que io es?