Tatoeba sentences — language code: epo
Oni lumigis kandelon, kiu troviĝis en sekuriga vitra ŝranketo.
Tio certe estis bona ideo, ĉar la uzantoj estis ankoraŭ senspertaj infanoj.
Kandeloj ankaŭ servis ĉe ĉiaj laboroj farendaj en mallumo.
Kandelo estis uzata por porti nutraĵon al la ŝafoj, kaj rigli la stalpordegon, aŭ por porti manĝaĵon al Bojboj, la hundo, aŭ havigi freŝan akvon al ĝi.
En la malforta lumo la plej aĝaj filoj vestis sin.
Panjo helpis la pli junajn infanojn, poste ni rapidis malsupren laŭ la ŝtuparo.
Ni fakte devis kontenti pro tio, ke ni loĝis en urbo kaj jam disponis brulgason.
En plej multaj lokoj oni devis lumigi per petrollampoj.
Tra enmuraj tuboj la brulgaso estis kondukata al diversaj lampoj aŭ aliaj gasaparatoj, ekzemple hejtiloj.
Per malfermo de la krano la gaso estis miksata kun aero kaj ekflamis dum eklumigo.
La flamo varmegigis ardomufon, la ardilon, kiu disradiis fortan blankan lumon.
La stratlampoj estis eklumigataj de urba laboristo.
La urba lampisto per longa bastono malfermis la kranon kaj ekflamigis la gason de la stratlampoj.
Poste ekflamigilo kun horloĝa mekanismo anstataŭis la lampiston.
Alveninte malsupre panjo tiris la ĉeneton de la gaslampo kaj tuj ekestis hela lumo.
Pro la ekflamigilo ne necesis serĉi alumetojn.
Per ektiro je la pli mallonga el ambaŭ ĉenetoj la gaso alvenis kaj oni tuj ekhavis plenan lumon.
La ardilo, la ardomufo de la gaslampo, estis pritraktenda tre zorge, ĉar post ekuzo ĝi iĝis esktreme rompiĝema.
Kvankam ni posedis gasfornon, plejofte tamen estis uzata la hejtilo kiel kuirforno.
La hejtilo havis pezan supran platon el gisfero.
Sur la gisfera plato estis tri kovriloj, ĉiu kun diversaj ringoj.
La ringoj ebligis rektan hejton de la fundo de pato aŭ marmito per la fajro.
Je la antaŭa flanko de la hejtilo estis du pordetoj.
La hejtilaj pordetoj estis plej ofte uzataj por malfermite varmigi la spacon de nia malvarmeta kuirejo.
Estis tre agrable dumvintre tie varmigi al si la piedojn sensentiĝintajn pro malvarmo.
La du malsupraj pordetoj de la hejtilo donis aliron al spaco, kie oni sekigis la ekbruligan lignon.
Meze supre en la hejtilo estis kradoj por aktivigi la fajron kaj malsupre troviĝis granda cindrujo.
Unue la kuireja hejtilo estis ekbruligata per ligneroj kaj hakaĵoj aŭ rabotaĵoj.
Oni ĵetis pecon de ĵurnalo en la hejtilan fajrujon, kelkajn lignerojn sur ĝin, ekbruligis per alumeto, aldonis pli grandajn lignaĵojn, kaj intertempe plenigis la kaldronon per du kuleregoj da akvo el sitelo sub la lavujo por prepari la kafon.
La kaldrono estis metata senpere sur la fajron.
Kafo estis preparata per akvo boligita en kaldrono sur la hejtilo.
En la kafujo pendis kafosaketo alkudrita je ringo alĝustigata al la kafujo.
La sako estis farita el kotona trikaĵo.
Ju pli malnova estis la saketo, des pli bone la gusto de la kafo estis konservata.
Oni rajtis nur elĵeti la kafrekrementojn, nepre ne lavi la kafsaketon.
Oni prenis du kulerojn da kafograjnoj el la kafoskatolo, metis ilin en la funelon de la kafomuelilo, pinĉis ĉi tiun inter la genuoj kaj muelis ilin turnante la krankon.
Unue oni ĵetis manplenon da cikorio el alia ujo en la kafosaketon kaj aldonis la muelitajn kafograjnojn.