Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉu vi ja pensas, ke mi respondus al ili tiel facile?
Mi zorgas pri la sano de mia patrino.
Heleno ludas en la korto.
La studenta jaro finiĝis.
Mi manĝas panon.
Mi estis invitita por eksterlanda vojaĝo, sed mi ne volas iri.
Estas maksimuma limo de po du valizoj por pasaĝero.
Daŭris iom da tempo por preni ĉiujn niajn valizojn.
Vi povas iri nun. Mi prizorgos niajn valizojn.
Ĉu vi povas konservi tiujn valizojn ĝis la 3-a posttagmeze?
Forĵetu la ovajn ŝelojn en la rubujon de ekologia rubo.
Mi studas vivulojn, kiuj troviĝas en la profundaĵo de la oceano.
Vi devas distingi inter la bono kaj malbono.
La problemo ne estas vi, sed la aliaj!
Mia filino estas febra. Ĉu mi devas voki kuraciston?
Lia edziĝo kostis al li la vivon. "Ne troigu!"
Nia klubo nun ne havas ejon.
En tiu ejo ni ne povos loĝi.
Mi amas la ejon de via domo.
Tiu ulo estas mia amiko.
Kantado estas agrabla okupo.
David alkuris, stariĝis super la Filiŝto, prenis lian glavon, elprenis ĝin el la ingo, kaj mortigis lin.
Metu la glavon en ĝian ingon.
Tio estas farenda laboro.
Tiu estas laboro, kiu estas farenda.
Tiu estas farenda laboro.
Tiu letero estas tuj respondenda.
La frazo estas kompletigenda jene:
La prezo estas antaŭe pagenda.
Tre volonte, mia kara!
Tre volonte, mia bona!
Bonan tagon, mia kara!
Mi ĝojas vidi vin, mia kara!
Mi ĝojas vin vidi, mia amata!
Kial vi silentas?
Kiam Maria kantos?
Vian leteron mi ricevis.
Vin mi dankas pro via afabla telegramo.
Ambaŭ knaboj sukcesis en la ekzameno.
Uzu ambaŭ manojn por preni la poton.
Estis mi, kiu prenis la libron.
Mi estas tiu, kiu prenis la libron.
La pli maljuna estis tiel simila al la patrino per sia karaktero kaj vizaĝo, ke ĉiu, kiu ŝin vidis, povis pensi, ke li vidas la patrinon.
Ili ambaŭ estis tiel malagrablaj kaj tiel fieraj, ke oni ne povis vivi kun ili.
Ĉar ĉiu amas ordinare personon, kiu estas simila al li, tial tiu ĉi patrino varmege amis sian pli maljunan filinon.
Kaj en tiu sama tempo ŝi havis teruran malamon kontraŭ la pli juna.
Kiam la bona virino trankviligis sian soifon, ŝi diris al la knabino:
“Vi estas tiel bela, tiel bona kaj tiel honesta, ke mi devas fari al vi donacon” (ĉar tio ĉi estis feino, kiu prenis sur sin la formon de malriĉa vilaĝa virino, por vidi, kiel granda estos la ĝentileco de tiu ĉi juna knabino).
“Ŝajnas al mi, ke el ŝia buŝo elsaltas perloj kaj diamantoj!”
“De kio tio ĉi venas, mia filino?”
“Se estas tiel,” diris la patrino, “mi devas tien sendi mian filinon.”
“Marinjo, rigardu, kio eliras el la buŝo de via fratino, kiam ŝi parolas.”
“Ĉu ne estus al vi agrable havi tian saman kapablon?”
Vi devas nur iri al la fonto ĉerpi akvon; kaj kiam malriĉa virino petos de vi trinki, vi donos ĝin al ŝi ĝentile.
“Mi volas ke vi iru,” diris la patrino, “kaj iru tuj!”
Ŝi prenis la plej belan arĝentan kruĉon, kiu estis en la loĝejo.
“Ĉu mi venis tien ĉi,” diris al ŝi la malĝentila kaj fiera knabino, “por doni al vi trinki?”
Certe, mi alportis arĝentan vazon speciale por tio, por doni trinki al tiu ĉi sinjorino!
“Mia opinio estas: prenu mem akvon, se vi volas trinki.”
“Vi tute ne estas ĝentila,” diris la feino sen kolero.