Tatoeba sentences — language code: epo
Kaj ili diris: Via sklavo nia patro fartas bone; li vivas ankoraŭ. Kaj ili kliniĝis kaj ĵetis sin antaŭ li sur la teron.
Tiu ĉokolado gustas dolĉamare.
Tiu ĉokolado havas dolĉamaran guston.
Kaj li levis siajn okulojn, kaj ekvidis sian fraton Benjamen, la filon de lia patrino, kaj li diris: Ĉu tio estas via plej juna frato, pri kiu vi diris al mi? Kaj li diris: Dio vin favoru, mia filo.
Usono estas la malica ĝemelo de Kanado.
Kaj Jozef forrapidis, ĉar ekflamis lia interno pro lia frato kaj li volis plori. Kaj li eniris en internan ĉambron kaj ploris tie.
Manjo dormas kun tranĉilo sub sia kapkuseno.
Sed li lavis sian vizaĝon kaj eliris, kaj tenis sin forte, kaj diris: Surtabligu panon!
Mi esperas, ke li estas hejme.
Mi esperas, ke ŝi estas hejme.
Mi esperas, ke ili estas hejme.
Kaj oni surtabligis por li aparte, kaj por ili aparte, kaj por la Egiptoj, kiuj manĝis kun li, aparte; ĉar la Egiptoj ne povas manĝi panon kun Hebreoj: tio estas abomenindaĵo por ili.
Ĉu vi jam devas iri?
Mi volas certe scii, ke vi estas tiu, kiun vi ŝajnigas esti.
Kaj ili sidiĝis antaŭ li, pli maljuna laŭ sia maljuneco kaj pli juna laŭ sia juneco; kaj la homoj miris unu antaŭ alia. Kaj oni portis al ili manĝaĵon de lia tablo; sed la porcio de Benjamen estis kvinoble pli granda, ol la porcioj de ĉiuj. Kaj ili trinkis kaj ebriiĝis kun li.
Kaj Jozef ordonis al la estro de sia domo jene: Plenigu la sakojn de tiuj homoj per greno tiom, kiom ili nur povas porti, kaj metu la monon de ĉiu en la aperturon de lia sako; kaj mian pokalon, la arĝentan pokalon, metu en la aperturon de la sako de la plej juna, kune kun la mono por lia greno. Kaj tiu faris, kiel Jozef diris.
Ĉu vi restos?
Restu ĝis morgaŭ.
Ĉu vi ne restos?
Kiam eklumis la mateno, oni forsendis la homojn, ilin kaj iliajn azenojn.
Je la kioma horo vi vekiĝis hodiaŭ?
Ĉu vi vere ne komprenas?
Mi devis konsenti.
Provu ne malfrui.
Ne forgesu telefoni al mi.
Iru en la domon.
Iru en la domon, aŭ vi malvarmumos.
Kiam ili eliris el la urbo kaj ankoraŭ ne estis malproksime, Jozef diris al la estro de sia domo: Leviĝu, kuru post tiuj homoj, kaj kiam vi atingos ilin, diru al ili: Kial vi pagis malbonon por bono? [Kial vi ŝtelis tiun arĝentan pokalon?] Ĝi estas ja tiu pokalo, el kiu trinkas mia sinjoro, kaj li ankaŭ aŭguras sur ĝi! vi agis malbone!
Ne staru ĉi tie.
Ne staru tie.
Mi petas vin ne plu fari tion.
Kaj li kuratingis ilin kaj diris al ili tiujn vortojn.
Mi petas vin, ke vi ne plu faru tion.
Tomaso helpas al Maria ĉiam, kiam ŝi petas lin.
Tomaso decidis provi ankoraŭfoje.
Kaj ili diris al li: Kial mia sinjoro parolas tiajn vortojn? Dio gardu viajn sklavojn de farado de tia afero!
Jen la monon, kiun ni trovis en la aperturoj de niaj sakoj, ni realportis al vi el la lando Kanaana; kiel do ni ŝtelus el la domo de via sinjoro arĝenton aŭ oron?
Mi timas, ke li ne povas fari tion.
Tiu el viaj sklavoj, ĉe kiu oni ĝin trovos, mortu, kaj ankaŭ ni fariĝu sklavoj al mia sinjoro.
Kaj li diris: Ĝi estu laŭ viaj vortoj: tiu, ĉe kiu ĝi troviĝos, estu mia sklavo, sed vi estos senkulpaj.
Kaj rapide ĉiu el ili mallevis sian sakon sur la teron, kaj ĉiu malfermis sian sakon.