Tatoeba sentences — language code: epo
Mi bedaŭras, ke mi devas voki vin tiel malfrue nokte.
Mi bedaŭras, ke mi devas telefoni al vi tiel malfrue nokte.
Tom kaj Mary kuŝas kune ekde la nokto kiam ili sin renkontis.
Mi pensas, ke li estas ĉe siaj gepatroj.
Matene de la 12-a de marto de 2022, mi faris longan vojon irante al la kafejo. Mi vidis eŭraziajn infanojn kun bruneta hararo en la Lulu-insula najbarejo. Mi vidis, ke la ĉerizfloroj ankoraŭ ne floris en la lerneja korto. Mi sidis en la belvedero por rigardi la grizĉielan pejzaĝon. Mi vidis mian grandan najbaron en griza jako kaj nigra pantalono, dum li aspektis kiel promenanta korpulenta Maitreja Budao. En la kafejo, trinkante mian glacian nigran teon, mi babilis kun la brunhara kafofaristino Sarah el Montrealo pri kiel la ĉerizfloroj ŝajnis malfrue ĉi-jare. Mi iris al la kvieta picejo, kaj Roza la filipinanino estis nekutime tie sabate. Manĝante picon, ŝia filo Johano-Paŭlo estis tie, kiu ne volis iri al luktosporta klaso hodiaŭ, pro sentiĝado tro maldiligenta. Mi manĝis tranĉaĵon kaj trinkis malvarman dietan kolaon.
Vi devas silenti kiam mi parolas!
Estas la 8-a de junio de 2013. Mi estas dezirambigua pri miaj dezajnlingvaj prioritatoj. Ĉu mi volas Esperanton kaj Loĵbanon? Aŭ, ĉu mi volas unue Loĵbanon, poste Esperanton? Ĉu mi devas aldoni Interlingvaon poste? Mi emas pensi nun, ke Loĵbano havas la unuan prioritaton por mi. Kaŝita for estas ankoraŭ la Oranĝa Revo, kiu estus io malsama ol Vling kaj estus vere supersupera; tion mi pensas. La Oranĝa Revo havus eble pli kuriozan romanigon, kun tiaj aferoj kiel "qu" kaj "ph". La morfemoj estus unusilabaj.
Estas revo de multaj vivi aliloke de kie ili estas. La problemo, tamen, povas esti interna, ĉar ilia emocia kondiĉo estas tia, ke kie ajn ili troviĝus, ili estus malfeliĉaj. Ne vere gravus, se ili translokiĝus. Estas la interna, kiu bezonas ripariĝi.
Estas la 30-a de majo 2013, ĉi tie sur Lulu-insulo. Vojaĝante tra Eŭropo per satelita fotado, mi konstatis ĝian dezertan belecon. Ŝtonaj konstruaĵoj kaj ŝtonaj padoj estas ĉie tie.
Estas la 6-a de septembro de 2013. Mi atingis la punkton esti esperantisto por havi konfidon paroli malgraŭ mia malabunda eksponiĝo al tiuj aliaj, kiuj parolas Esperanton. Mi havas pli da konfido paroli Esperanton ol mi havas japane aŭ hispane aŭ france. Mi povas fari poeziajn frazojn per Loĵbano kaj Interlingvao, sed tiu vojo estas, ĝis ili iras, kio ne estas vere konversacio. Mi povas sufiĉe bone konversacii en Esperanto. Sed legi estas sufiĉe plezuro. Ne multaj homoj, kiujn mi renkontis, sentas kontentaj nur povi legi en kroma lingvo, sed mi ja sentas min kontenta aŭdante la vortojn en mia interna menso. Kun diversa flueco, mi povas legi pli ol dek lingvojn. (Mi ne vere kalkulas ilin ĉar iuj similas al scinuancoj.) Estas kvin kapabloj en lingvo: la aŭskultado, la parolado, la legado, la skribado, kaj la muzikado. Kelkaj poliglotoj ne estas bonaj en ĉiuj kvin por ĉiu lingvo, kiun ili scias. Ili trezorsentas tiujn kapablojn, pri kiuj ili lertas.