Tatoeba sentences — language code: epo
Kial la trafiko estas tiel intensa hodiaŭ?
Mi faros tion hodiaŭ poste.
Al Tomaso favoris la sorto, ke Maria ne estas ĉi tie.
Mi devas balai mian ĉambron.
Mi ebligis, ke oni ŝtelis mian tutan monon.
Neniu vidis vin fari tion.
Ni ne havas obĵetojn kontraŭ fari tion.
Ĉu ŝi ricevos kristanan enterigon, kiam ŝi ja intence foriris en la mondon de la feliĉuloj?
Li furiozas, kiel mar' kaj vento / En reciproka veta batalado. / En sovaĝeco sia li ekaŭdis, / Post la tapiŝo bruon, kaj rapide / Li sian glavon tiris, kriis: «rato!» / Kaj en la flamo de l' frenezo sia / Mortigis la maljunan Polonion.
La malvivan korpon / Li ien trenis for; kaj, kvazaŭ grano / Da pura oro en amaso kota, / La saĝo kaj la koro por momento / En li ekbrilis: pente li ekploris.
Kaj per nenia lerta ekparolo / Vi povis veni al la vera kaŭzo / De lia freneziĝo, kiu ŝanĝis / Terure nun la tutan lian vivon?
Ni estas usonanoj.
Li venis de Lagoso.
Tomo pasintjare konstruigis domon.
Oṃ maṇi padme hūṃ estas en Budaismo sanskrita mantro, kiu signifas "Laŭdon al la juvelo en la lotuso" kaj estas densigita formo de budaisma instruo.
Mi vere estas el Firipin. "Vi volas diri Filipinojn, ĉu ne?" "Ne, Firipin!"
Ne ploru por mi, Esperantujo!
Vendado ne estas tekniko, vendado estas emocio.
Vi ne estas naskita kiel vendisto. Vi fariĝas vendisto per ĉiutaga trejnado.
La plej certa venda sukceso estas: Rekoni la bezonojn de viaj klientoj.
Manjo devas resti ĉi tie dum kelkaj tagoj.
Referencoj estas pli bonaj ol mil vendaj argumentoj.
Sukceso ĉiam dependas de via interna sinteno.
Kion vi ne vendas, iu alia vendas.
Obĵetoj estas nenio pli ol klara aĉetsignalo.
La anasoj flosis sur la akvo de la granda lago.
La anasoj flosis sur la akvo de la malgranda lago.
La anasoj flosis sur la akvo de la lageto.
Ho, vere, vere! Kiel forte batas / Parolo lia mian konsciencon! / Kolora vango de malĉastulino / La veron kovras, sed pli forte kaŝas / Teruran faron miaj artaj vortoj. / Ho, peza ŝarĝo!
Ĉu esti aŭ ne esti,—tiel staras / Nun la demando: ĉu pli noble estas / Elporti ĉiujn batojn, ĉiujn sagojn / De la kolera sorto, aŭ sin armi / Kontraŭ la tuta maro da mizeroj / Kaj per la kontraŭstaro ilin fini? / Formorti—dormi, kaj nenio plu! / Kaj scii, ke la dormo tute finis / Doloron de la koro, la mil batojn, / Heredon de la korpo,—tio estas / Tre dezirinda celo. Morti—dormi— / Trankvile dormi! Jes sed ankaŭ sonĝi! / Jen estas la barilo! Kiaj sonĝoj / Viziti povas nian mortan dormon / Post la forĵeto de la teraj zorgoj,— / Jen tio nin haltigas; tio faras, / Ke la mizeroj teraj longe daŭras: / Alie kiu volus elportadi / La mokon kaj la batojn de la tempo, / La premon de l’ potencaj, la ofendojn / De la fieraj, falson de la juĝoj, / Turmentojn de la amo rifuzita, / La malestimon, kiun seninduloj / Regalas al merito efektiva,— / Jes, kiu volus tion ĉi elporti, / Se mem, per unu puŝo de ponardo, / Li povus sin de ĉio liberigi?
Ne neas li, ke estas li freneza, / La kaŭzon tamen li obstine kaŝas.
Tomo ne sciis, ke Manjo havas edzon.
Eble ĝuste mi estas la problemo.
Ĝuste Tomaso faris tion.
Tomo bonŝancas, ke Manjo ne estas tie ĉi.
Tomo bonŝancas, ke Manjo ne ĉeestas.