Tatoeba sentences — language code: epo
Estas landoj, kie ne estas facile esti virino.
Mi neniel intencis iri tien sola.
Mi neniel intencis iri tien proprarimede.
Kion oni faras, kiam oni ne havas la tempon tagmanĝi?
Kiom el inter ni havas tiun ŝancon?
Ĉiuj, kiuj laboris je tiu projekto, fariĝis milionuloj.
En la nunaj tagoj ne plu multe produktiĝas bona muziko.
Ĉu vi scipovas ludi muzikinstrumenton?
Ni faru decidon.
Mi estas tro okupata en mia laboro.
Mi ŝatus paroli kun kuracisto.
Tio ne estas ĝusta.
Ni kunprenu plian botelon da vino.
Tio belus, se ĝi verus.
Mi sciis, ke vi ŝatos ĝin.
Mi kredas, ke Tomo verŝajne havas malsaman opinion ol vi.
Mi kredas, ke Tomo verŝajne malkonsentus kun vi.
Fine de la monato mi reiros al Germanujo.
Mi komprenas, kion vi sentas.
Ŝi ĵetis al mi severan rigardon.
Manjo bonŝancis trovi siajn ŝlosilojn.
Incitite de scivolo, li starigis demandon.
La plumbisto uzis diversajn ilojn por ripari nian lavujon.
Ĉu vi estos hejme post laboro hodiaŭ?
Dormi sur la sofo neniom ĝenas min .
Mi tro okupiĝas por amuzi min.
La kunsido finiĝis.
Dume Tomo estus ĉi tie, se lia aŭto ne pereintus.
Tio estas nur antaŭzorgo.
Oni baldaŭ aŭdas, ke iu estas ŝvabo aŭ bavaro.
Kio nekompreneblas, ne ĉesas ekzisti.
Kio iu estas, evidentiĝas, kiam lia talento malpliiĝas — kiam li ĉesas montri, kion li kapablas. Talento estas ankaŭ ornamaĵo; ornamaĵo estas ankaŭ kaŝejo.
Li diris, ke tio povas esti vera.
Tio baldaŭ finiĝos.
Malfruas. Mi ekiru.
Kompatindaj estos ni, se oni malkovros niajn mensogojn!
Mallaboremo estas la patrino de ĉiuj inventoj.
La pastro diris, ke tiu libro povas malutili al junuloj.
Estas tre malvarme nun.
Mi ne povas inviti ĉiujn miajn amikojn samtempe.
Ne per viaj ridindaj ŝparaĵoj ni sukcesos pagi la luprezon.
Neplenaĝuloj ne estas akceptataj.
Pri talentoj estas kiel pri la virto: oni ŝatu ilin pro ili mem aŭ tute rezignu ilin.
Ĉu vi jam suprengrimpis Fuĵi-monton?
Ne plu parolu pri tio!
Neniu japanino nomiĝas Tatoeba.
Tomo zorgis pri tio.
Kien ĉiuj foriris?
Vi devintus post la lecionoj tuj rehejmiĝi. Vi ja sciis tion!
Mi volas regali vin per glaso.
Tomo atendigis Manjon longan tempon.
San-Marino estas sendependa lando, kies tuta teritorio estas ĉirkaŭita de Italio.
Kion vi faris denove?
Tio ne estis tiom amuza.
Miaj tieaj enspezoj ne donis al mi eblon nutri mian familion.
Ankaŭ al vi mi havigos la eblon tion fari.
Ni prizorgos Tomon.
Pasis kelkaj jaroj, ĝis mi ricevis la eblon eldoni mian verkon.
Mi ne havas turkan klavaron.
Tio, kio estas neebla por unu persono, estas ludilo por grupo da personoj.
Elefanto estas fortega besto.
Esprimante sian interesiĝon ili miaopinie simple montras ĝentilecon.
Same amaraj pensoj envenas en min koncerne la rolon de Eŭropo en tiu decida fazo.
Mia frato diras, ke li ne timas mallumon.
Tomo silente sidis tie dum tridek minutoj.
Li multe penis por la projekto.
Se vi ne scias tion, kiu do povas scii ĝin?
Kaj Tomo kaj Manjo silente alrigardis Johanon.
Tomo aĉetis gazeton kaj legis ĝin en la trajno survoje al la laboro.
Ĉu vi havas la plej etan ideon pri tiu, kiu farus tian aferon?
Zorgu, ke tiu letero nepre estu ekspedata.
Surpaperigu tion!
Pli bonus lasi tion nedirita.
Turniĝu je la angulo.