Tatoeba sentences — language code: epo
Tion vi atribuu al vi mem!
Mi volas vidi vian bildon.
Por aĉeti aŭton, oni devas pruvi ĉe la distrikta administrado, ke oni posedas parkejon.
Kio? Ĉu Tom hodiaŭ ne estas tie? Nekredeble!
Ĉu vi finverkis la artikolojn?
La homoj prefere sekvas tiujn, kiuj servas kaj samtempe malestimas ilin.
La rezulto ne plaĉis al mi.
Ŝi estas kuracistino.
Tiu sciencisto estas fama kaj en sia hejmlando, kaj eksterlande.
La aro de suspektatoj konsiderinde malpliiĝis.
Ĉiu homo rajtas erari. Tamen ne ĉia eraro estas pardonebla.
Tomo ne estis vere impresita.
En militoj plej gravas ne venko, sed nepartopreno.
“Post multaj miljaroj da reciproka surda muteco kaj batalado, nun en Bulonjo fakte komenciĝas en pli granda mezuro la reciproka kompreniĝado kaj fratiĝado de la diverspopolaj membroj de la homaro."
Kaj unu fojon komenciĝinte, ĝi jam ne haltos, sed irados antaŭen ĉiam pli kaj pli potence, ĝis la lastaj ombroj de la eterna mallumo malaperos por ĉiam. Benata estu la tago, kaj grandaj estu ĝiaj sekvoj!”
4416387	rus	Булочная находится рядом с мясной лавкой.
4416388	hun	Senkivel nem tudtunk kapcsolatba lépni a listánkról.
4416389	hun	A nagymamámnak volt egy zöld imaszőnyege.
4416390	hun	Zöldségárus.
4416391	hun	Azt mondta, hogy kilenc óra van.
4416392	por	E, uma vez tendo começado, isso já não será interrompido, prosseguindo de maneira cada vez mais potente, até que os últimos vestígios da tradicional ignorância desapareçam para sempre. Bendito seja este dia, e amplas e importantes sejam as suas consequências!"
Tiel parolis Zamenhof. En liaj manoj la papero tremis. Li sentis fortegan emocion. Ĉu li povos legi plu?
Io tamen puŝis lin. Kvankam nekutima je publika uzo, lia voĉo kreskis kaj fariĝis laŭta.
Trans la paĝoj, iom febre turnataj, li ekvidis aŭdantaron. Viroj, virinoj, junuloj, kapoj blankharaj, vizaĝoj atentemaj, rigardoj konsentemaj.
Regis varma silentego. Ili ĉiuj kvazaŭ tiris vortojn el lia buŝo. Li daŭris kun amo.
Li parolis juste, kaj modeste. Li parolis pri Ŝlejer, pli frua pioniro de la ideo mondlingva.
Jam li forgesis la akrajn atakojn de li kaj de la volapukanoj. Li parolis nur pri la granda laborado de sia antaŭulo. Li petis la kongreson honori lian nomon.
Li parolis pri la suferoj kaj espero de la homaro, pri la sankta devo, pri la estonteco de fratiĝo.
Li parolis pri la unuaj batalantoj por la celo. Li parolis pri la oferoj de mortintoj. Li dankis al Einstein, Waŝniewski, Trompeter. La tuta aŭdantaro leviĝis pro saluto memora.
Profunda sento regis en la ĉambrego. Tenante la paperon, Zamenhof ektremis pli videble ĉe la manoj. Ĉu li povos eldiri finon? Lia voĉo penis lastan forton.
“Baldaŭ komenciĝos la laboroj de nia kongreso, dediĉita al vera fratiĝo de la homaro."
En tiu ĉi solena momento, mia koro estas plena de io nedifinebla kaj mistera, kaj mi sentas la deziron faciligi la koron per ia preĝo, turni min al iu plej alta Forto, kaj alvoki ĝian helpon kaj benon.
Sed tiel same kiel mi en la nuna momento ne estas ia naciano, sed simpla homo, tiel same mi ankaŭ sentas, ke en tiu ĉi momento mi ne apartenas al ia nacia aŭ partia religio, sed mi estas nur homo.