Tatoeba sentences — language code: epo
Transirontaj al la unua klaso de la infanlernejo por kvarjaruloj, ni rajtis iri al la pli proksima lernejo en Monaĥineja Strato.
Knabino, Elize, filineto de Mate Bone el la najbarejo, ĉiutage devokonscie akompanis nin al la lernejo.
Ŝi faris tion por kelkaj cendoj aŭ frandaĵoj.
Tiutempe oni faris multon por frandaĵeto.
Precipe la nomo de fratino Imelda restis en mia memoro.
Ni restis la tutan tempon ĉe ŝi en la klaso, kaj ĉiujare ŝi transiris kune kun ni.
La novvenintojn oni konfidis al alia instrua fratino.
Per tiu metodo la etuloj sentis sin ĉe patrineca persono.
Faleton aŭ vundeton ŝi kuracis per kareso aŭ kiseto, kaj la malfeliĉa etulo rajtis alpremiĝi al ŝia longa nigra jupo.
Interesaĵo por ni estis la longa blanka ŝnuro, kiun ŝi portis ĉirkaŭ la talio.
Tie kvarjaruloj lernis interalie "malplekti ŝtofojn".
Per flikkudrilo, kiu estas kudrilo sen akra pinto, ni disigis la fadenojn, el kiuj ni sukcesis eltiri kelkajn.
Poste ni lernis labori per fadenoj, kaj por plenigi la pinglokuseneton ni uzis la eltiritajn fadenojn kiel remburaĵon.
La ŝtofpecetoj venis el la teksejo kiel defalaĵoj, kiujn la monaĥinoj ricevis senpage.
Ankaŭ la patrinoj poste utiligis tiujn pecetojn por fliki eluzitajn ŝtofojn.
Tiun kutimon ili heredis el la unua mondmilito, kiam ĉio ĉiam denove devis esti riparata, ĉar nova materialo ne disponeblis.
Alia okupado por la junaj manetoj estis la plektado de tapiŝetoj.
El inter la faldoj de sia nigra jupo la fratino aperigis tondilon kaj lertamane tondis koloran paperon en longajn mallarĝajn striojn, kiujn ni sekve povis plekti en paperan tapiŝeton.
Nur post novjaro ni rajtis plekti desegnaĵojn per diversaj koloroj.
Anstataŭ "unu supren, unu malsupren" la tasko tiam iĝis "unu supren, du malsupren". La strietoj iĝis ĉiam pli mallarĝaj kaj fine ni lernis mem detondi ilin per tondilo sen akraj pintoj.
Je Pasko ni rajtis kunporti niajn plektaĵojn hejmen por montri nian evoluon kaj per ĝi rikolti gratulegojn.
Ni ankaŭ ekzercis per jam uzita trikotlano, sed la rezulto ne estis tiel admirinda, ĉar tiuj fadenoj terure kurbiĝadis kaj baldaŭ ĉio fariĝis nedisigebla implikaĵo.
Post plektado per jam uzita trikotlano pli da tempo necesis por malimpliki ol por plekti.
Fratino Imelda havis fortan voĉon kiel sonorilo.
Kvankam ŝi estis bonkorulino, ŝi tre ŝatis disciplinon.
Kiam ŝi postulis "ne forkuru de via loko", tio estis leĝo.
Persone ŝi preferis kanti. La tuta klasanaro kunkantis, kelkfoje tiel forte, ke la fratino el la apuda klaso venis peti iom malplilaŭtigi la kantadon.
Dum la unua lerneja jarkvarono ni kompreneble devis lerni novjaran letereton.
Jam post la dua semajno ni ekdiris "Kara baptopatro..." kaj ni tiom funde ekzercis tiun esprimeton, ke dum enlitiĝo ni diris al panjo "kara baptopatro".
Ĉe la fino de la jaro ĉiu parkerigis sian novjaran leteron kaj ĉiun detalon de la akompanantaj gestetoj plej elegantaj.
Tiu fratino ankaŭ ege ŝatis rakonti historietojn.
Ĉiam post la teksada horo ŝi regalis nin per rakonteto.
Tiam ĉiuj geknabetoj sidis kun malfermitaj buŝeto kaj okuloj aŭskultante al la historio akompanata de multaj gestoj.
Kelkfoje larmetoj aperis en la timoplenaj okuletoj.