Tatoeba sentences — language code: epo
Ĉia perfortaĵo de unuj popoloj kontraŭ aliaj estas krimo kontraŭ la homaro.
Per Esperanto ĉiuj homoj povas sin reciproke kompreni, frate paroli unu kun la alia.
Kio plaĉas al unu, tio ne plaĉas al alia.
Ĉu Esperanto estas ia fantaziaĵo? - Ne, Esperanto estas nenia fantaziaĵo.
Kian utilon Esperanto havigis al la homaro? - Ĝi havigis al la homaro reciprokan kompreniĝon.
Ĉu Esperanto estas ies propraĵo? - Ne, Esperanto estas nenies propraĵo.
Ĉu ekzistas ia lingvo kun tia facileco, kian prezentas Esperanto? - Ne nenia lingvo prezentas tian facilecon, kian prezentas Esperanto.
Ĉu vi scias, en kiu urbo Zamenhofo naskiĝis? - Zamenhofo naskiĝis en la pola urbo Bjalistoko.
Kio okazas al tiu, kiu demandas? - Al kiu demandas okazas, ke li ne eraras.
Ĉu iu povas plaĉi al ĉiu? - Ne, neniu povas plaĉi al ĉiu.
Kion Dio ordonis pri ripozo? - Dio ordonis ripozi ĉiun sepan tagon.
Ĉu unuj popoloj rajtas perforti aliajn? - Ne, nenia popolo rajtas perforti alian.
Ĉu ekzistas multaj dioj? - Tio dependas de via kredo.
Kiuj estas la plej grandaj homoj sur la tero? - La plej grandaj homoj sur la tero estas tiuj, kiuj amas.
Ĉu vi opinias, ke la morto estas ia “neniiĝo”? - Jes, mi havas tian opinion.
Post tiu interparolo kun mia patro, Ernesto jam ne estis tiu Ernesto en ĉiu minuto preta “tondri” pro ia bagatelo.
Efektive, li ne estis el tiaj obstinemaj spiritoj, kontraŭstarantaj ĉiajn admonojn.
Ni ofte suferas pro simpla kaprico, unuj pli, aliaj malpli.
Estas tiuj, kiuj vidas en ies paroloj ian deziron je humiligo.
Estas tiuj, kiuj pensas, ke ĉio kaj ĉiuj staras kontraŭ ili.
Estas tiuj, kiuj vidas ĉion nigra, sen ia lumo en tiu malluma mondo, kiun ili al si mem kreis.
Nenio estas pli pereiga, ol senespereco.
La plej malbona, kio povas okazi al iu, estas lasi fali la manojn, kvazaŭ frakasita de ia nevenkebla forto.
Nu, Ernesto estis bona homo, sentema animo.
Li vivis en ĉies koro, kaj ĉiu, kiu lin konis, estis lia amiko: kiun ni komprenas, tiun ni amas.
Kiajn misterojn havas la Naturo, kiu al laŭŝajne kruda korpo aligas animon kun tia granda beleco!
En tiu animo estis iaj akraĵoj, kaj tiuj kun ĉiu tago defrotiĝadis.
Tio estis la brilianto, kiu nun montriĝis tia, kia ĝi ja estas.
Vidante tian klaran kaj rapidan aliiĝon, mi ne povis min deteni kaj diris al mia patro.
Kia miraklo ĉi tio estos, patro!
Nia Ernesto estas nun en tia bona humoro!
Kaj ĉion ĉi tion ni dankas al vi, patreto!
Nenia miraklo ĉi tio estis, kaj ne min oni danku por tio.
Nenion alian mi faris, ol tion, kio ŝajnis al mi mia devo, kaj al Dio mi dankas por tia feliĉa momento.
Ial oni demandas tion al mi.
Mia krajono estas ie en la ĝardeno.
Ĉu vi iam vidis ian simion?
Tian beston vi devas iam vidi.
Se vi iam ĝin vidos, vi forte amuziĝos.
Estis iam tre bonkora reĝo.
Pli ol iam antaŭe la vento furiozis.
La eniro estas ial ne permesita.
Ĉu eble li iel helpos min trovi ian vojon?
Kvar malfacilajn jarojn ŝi iel trenadis sian vivon.
Lia kapo estas iom en malordo.
Por tio oni bezonas iom da mono.
De iom da tempo li ne fartas bone.
Venis al ni virino en iom eluzita vesto, kun iom klinita kapo.
Pro kompato! - ŝi diris iom nekuraĝe - donu al mi iom da pano!