Tatoeba sentences — language code: epo
Ankaŭ la tranĉfazeoloj estis same traktataj.
Post bona laviĝo la grandaj guŝoj estis tranĉataj en maldikajn striojn.
Per la mano tiu tranĉado estis tedega laboro, ĝis paĉjo iam en komerca foiro vidis aparateton, kiu tre simpligis tiun taskon.
Paĉo tuj aĉetis la aparateton, kaj ĉe la unua okazo ĝi estis uzata.
Estis sukcesego, kiu okazigis plantadon de pli multaj tranĉfazeoloj dum la sekvantaj jaroj.
Ruĝaj brasikoj estis detranĉataj de sia tigo per la pantranĉilo, portataj en la lavejon kaj senigataj de la eksteraj folioj, kiujn oni destinis al la ŝafoj.
En sitelo la kolbasoj estis ĝisfunde gargarataj kaj alvenis sur la malgranda tablo en la granda kuirejo.
Per nia granda pantranĉilo la kolbasoj estis duonigataj, kaj ĉiu duono plutranĉata en ja cent maldikajn strietojn, kiuj estis metataj en sitelon da akvo kun iom da vinagro.
Kiam la brasiko estis tiel distranĉita, oni prenis malplenan ceramikan ujon el la kelo kaj funde lavis ĝin.
La brasikeroj estis ĉerpataj el la sitelo per kribrilo kaj potavole metataj en la ceramikan poton.
La brasikeran tavolon sekvis tavolo da salo, jen denove ruĝa brasiko, kaj tiel plu, ĝis nenio postrestis.
Se la ceramika ujo ankoraŭ estis ne tute plena, oni elektis plian ruĝan brasikon en la ĝardeno; eble iu pli maldika estis ĝuste plenigonta la ujon.
Eventuala restaĵo de la brasiko taŭgos por morgaŭ je la tagmanĝo.
La dispecigo povis rekomenciĝi.
Kiam la ujo estis plenigita ĝis kelkaj centimetroj de la rando, oni haltis.
La enhavo en la ujo estis zorge kunpremata, la ujo estis plu plenigata per la ruĝa gargarakvo.
Oni metis breteton sur la tuton kun dika, bone lavita ŝtono, por ke ĉio restu subakvigata.
Tiel la nutraĵa stoko iom post iom pligrandiĝis.
Savojbrasikoj kaj aliaj varioj estis preparataj laŭ la sama metodo, sed tute ne tiom, ĉar ili ne estis tiel ŝatataj de la infanoj, kaj ankaŭ panjo ne tre ŝatis ilin, sed ili signifis ŝanĝiĝon dum la vintro.
Kiam la folioj de celerio ekflaviĝis, oni eltiris la celeriojn el la grundo.
La radikoj de la celerio estis detranĉataj sur la kampo.
En la lavejo la vegetaĵoj estis unuafoje lavataj.
Poste ili estis lavataj en akvo kun vinagro por malfiksi bestetojn.
Ili estis bone sengutigataj kaj pendigataj ekstere je sekiga ŝnuro.
Vespere, jam velkintaj, ili estis endomigataj.
La postan tagon, se la vetero taŭgis, ili denove estis pendigataj ekstere.
Post kelkaj fojoj ili estis sufiĉe sekaj por esti pendigataj sub la kamenbreton en granda brunpapera sako por plu sekiĝi.
Ju pli rapide ili estis sekigitaj, des pli forta estis ilia gusto.
Kiam panjo plenvintre volis doni iom pli spican guston al la supo, ŝi deŝiris folion kaj pulvorigis ĝin sur la poreon.
Apud la krado ŝi havis kelkajn plurjarajn plantojn, tiel nomitajn francajn celeriojn - verŝajne temas pri levistikoj - por la saŭcoj.
Tiuj celerioj havis pli fortan guston.
En la vitrodomo ni havis ankaŭ ornaman planton, laŭron.
Folioj de tiu laŭro estis sekigataj kaj pendigataj en tola saketo sub la kamenbreto.
Ankaŭ en tiu ĉirkaŭaĵo kreskis timiano, sed tiu restis netuŝita, ĝis oni bezonis ĝin.
Kiam oni bezonis timianon, branĉeto estis deŝirata kaj tuj uzata.