Tatoeba sentences — language code: epo
Mi konfesu, ke mia modesta kaj senvalora laboro ĉi tie inkluzivas la tradukadon (kutime el la angla en la portugalan kaj en Esperanton) de modelaj frazoj pri Tomo kaj Manjo aŭ pri Samio kaj Lejla. Sed mi kredas, ke indas esti aldonitaj al la miliona kaj ekzempla korpuso de Tatoeba ankaŭ frazoj alispecaj, eĉ se ili estas malpli modernaj aŭ malpli aktualaj.
Li diris, ke li volas naĝi.
Mi diris al vi, ke Tomaso malfruos.
Por mi la familio pli gravas ol la laboro.
Tomaso estas fanatika patrioto.
Kial Tomaso estas en la kuirejo?
Ni ne komprenas, kial la impostoj pliiĝadas.
Faradi sensencaĵojn estas pli malbone, ol faradi nenion.
Tomaso estas rara fiulo.
Mi pensas, ke vi devas paroli kun ili.
Mi havas por vi kelkajn donacojn.
Nur Tomaso estis en la klasĉambro.
La kuracisto diris, ke lia malantaŭa doloro rezultis de hernio de intervertebra disko.
Mi volas esti ĉarpentisto kiam mi plenkreskos.
Mi demandas min, kial mia nomo ne estas sur la listo.
La vjetnama estas tre konciza lingvo.
La infano mallaŭte parolis tiujn vortojn, kaŝante sian vizaĝeton en la faldoj de la funebra vesto de la patrino, per sia tuta korpeto alpremante sin al ŝiaj genuoj.
Videble eĉ sur tiu infana koro la rememoroj montris jam sian forton, premante ĝin per senkonscia doloro.
El la ĝis nun sekaj okuloj de la virino elfluis du grandaj larmoj: la momento, kiun revokis en ŝian memoron la vortoj de la infano, momento, kiu iam perdiĝis en miliono da similaj ĉiutagaj, ekridetis nun al la malfeliĉulino kun ĉarma maldolĉeco de perdita paradizo.
Tomaso paŭzis sekundon.
Mi ja diris al vi, ke Tomaso estas misfortunulo.
Ŝi tute ne maltrankviliĝas.
Neniu konas min kiel mia frato.
Ni estas la filoj de Tomo.
Min ĉirkaŭas homoj, kaj tamen mi sentas min soleca.
Kiel nomiĝas la edzo de Manjo?
Povas esti, ke ŝi ankaŭ ekpensis pri tio, ke la libereco kaj gajeco de tiu momento alportis al ŝi hodiaŭ perdon de unu el la lastaj pecoj da pano, kiuj restis al ŝi kaj al ŝia infano, kaj morgaŭ alportos al ŝi malsaton; la inka makulo, kiu naskiĝis meze de ridado de la infano kaj kisoj de la gepatroj, deprenis unu aŭ du spesmilojn de la valoro de la meblaĵo.
Hodiaŭ ni kreas la morgaŭon.
Post la skribtablo aperis sur la korto bela fortepiano, sed la virino en funebra vesto akompanis ĝin jam per rigardo pli indiferenta.
Videble ŝi tute ne estis artistino, la muzika instrumento vekis en ŝi malplej da bedaŭroj kaj rememoroj.
Ĉu vi alportis viŝilon?
Sed malgranda mahagona liteto kun kovrilo el kolora brodlano, kiam oni ĝin elportis el la domo kaj starigis sur la ŝarĝveturilo, alforĝis al si la rigardon de la patrino, plenigis per larmoj la okulojn de la infano.
Ĉu vi ne kontraŭas, se mi malfermos la fenestron?
Mi estas tro laca.
Mi tro lacas.
Vi konscias, kio mankas al vi, kiam vi ne plu havas ĝin.
Samio donis al Lanjo tradukaĵon de la Korano.
Kiam mi iras al Tokio, mi vizitas Nanzenjon.
Tomo ne plu legas tiom.
Vi ne aspektas nervozaj.
Tomo estas unu el la plej afablaj homoj, kiujn mi konas.
Vi estas la plej malbona lernantino en la klaso.