Tatoeba sentences — language code: epo
La malsiĝintaj littukoj ne estis pendigataj en la fenestrotruo, ĉar tie ili estus videblaj de el la urbo.
La malsekiĝinta infanlito devis resti malfermita por sekigi ankaŭ la kaŭĉukan ŝirman folion.
Somere tiu sekigado ne gravis, ĉar tiam estis kotonaj blankaj littukoj sen nenecesaj fantaziaĵoj.
Sed vintre la littukoj estis el flanelo, kaj sekigi tiujn estis ne tiel facile.
Tial la malsekaj littukoj kelkfoje estis tuj metataj en la lavotaĵaro.
Se la lanaj litkovriloj ne estis tro malsekaj, tio ne estis dramo.
Vespere la kulpulo devis respekti sentrinkan dieton.
Preskaŭ ĉiam temis pri la samaj uletoj.
Iu el la frataro eĉ regulis la vekhorloĝon por eviti akcidenton.
La lavakvo de paĉjo estis verŝata en la noktovazon kaj kunprenata malsupren.
Intertempe la etulo trankvile plu dormis.
Marta, la laktistino, kiu ĉiutage alportis lakton al ni, alvenis ĉirkaŭ la dekunua.
Ŝi sciigis sian alvenon per frapeto sur la malantaŭa pordo kaj eniris kun siaj laktokruĉoj portataj de ŝi per jugo.
Elde tiu momento neniu el ni ankoraŭ devis diri ion.
Avantaĝo por ni estis, ke la laktistino ankaŭ pasis ĉe niaj onklinoj kaj funkciis kiel mesaĝistino, ŝi interligis nin.
Kvankam ni havis ŝafinojn, kiuj liveris lakton al ni, ni ĉiutage bezonis almenaŭ unu plian litron da bovina lakto por la etuloj, ĉar la ŝafina lakto estis tro grasa.
Ĉiutage, eĉ dimanĉe, la laktistino fidinde aperis tie.
Ŝi loĝis trans Oudenberg, iom pli fore ol la onklinoj.
Kun sia patro, Lonko, la laktistino malsupren kondukis sian azenan ĉareton laŭ la kruta Malnova Ŝoseo.
Ili havis fiksan haltejon supre de Fortikaĵa Placo.
Tie la azeneto restis sola por ripozi post la malfacila veturo malsupren.
La ĉareto havis lignajn radojn kun feraj radringoj kaj fortikaj bremsblokoj, kiuj estis tiel forte alpremataj, ke la radoj povis apenaŭ turniĝi.
Lonko marŝis apud ĝi kaj tenis en la mano barblokon por haltigi la ĉaron, se tio necesus.
Lonko tiam marŝis laŭ Fortikaĵa kaj Granda Placoj kaj la ceteraj stratoj de la urbo kun du laktokruĉoj je jugo kaj duonlitra stanita mezurilo je ĉeneto.
Intertempe Marta paŝis laŭ la aliaj stratoj.
Post vizito al ni restis por ŝi nur la pli alte situanta kafejo Paradizo, kie finiĝis ŝia ĉiutaga tasko.
Ĉirkaŭ la dekunua horo kaj duono la anseroj laŭte alarmis.
Pi, nia viransero, avertis nin per fortaj flugilsvingoj, ke iu estas venonta.
Trino, la anserino, ŝanceliĝis post ĝi.
Alvenis Reneo, la poŝtisto.
Li puŝis sian pezan biciklon supren laŭ la mallarĝa kruta vojeto de la enirejo ĉe Farmista strato al nia domo.
Li malfermis la feran kradon ĉe la legomĝardeno kaj sekure ŝirmita kontraŭ la atakoj de Pi malantaŭ sia biciklo, li sukcesis atingi la alian kradon kaj finfine enveni.
Li metis sian biciklon kontraŭ la vitrodoma pordo, ĉiutage laŭ la sama scenaro, ankaŭ dimanĉe, sed tiam nur por alporti la gazeton.
Unue li ĵetetis sian kepion sur la tablon kaj demetis sian pezan ledan tornistron apud ĝin.
Tiam li prenis la ĵurnalon el unu tornistra fako kaj serĉis leterojn el la alia.
Fine kun profunda ĝemo la poŝtisto eksidis.
La ruĝa naztuko de la poŝtisto supozeble apartenis al la uniformo.