Tatoeba sentences — language code: epo
La kolbasa saŭco servis por plenigi "vulkanojn", kiuj estis la putetoj en la terpoma kaĉo.
Panjo sciis tion, kaj ŝi jam estis aldoninta sufiĉe da akvo al la saŭco por transbordigi ĉiujn vulkanojn.
Kiam temis pri viandbuletoj, ni ŝatis helpi starante sur seĝo apud la gaskuirilo, por ankaŭ ruli kelkajn.
Kompreneble de tempo al tempo unu el la buletoj malaperis en ies buŝeto.
Krom viando ni evidente ankaŭ manĝis ovojn, aŭ la freŝe demetitajn de niaj kokinoj aŭ tiujn konservitajn en la kelo, en ceramika ujo kun siliciato aŭ kalkakvo.
Sufiĉis simple gargari la tiel konservitajn ovojn, por ke ili ŝajnu tute freŝaj.
Ankaŭ la ovoj estis preparataj laŭ diversaj manieroj, sed ni preferis ovokirlaĵon.
Se ne estis vendredo, kelkfoje enestis pecetoj da lardo, aŭ alifoje askalonpecetoj, sed prefere sen ŝenoprazo.
Paĉjo ŝatis "ĉevalokulon" kaj tia ovopreparaĵo kelkfoje estis preparata aparte por li.
Konservitajn haringojn oni aĉetis en butiketo supre sur la Fortikaĵa placo.
Haringo sen naĝiloj kaj sen kapo estis prenita el granda vitra vazo, kaj metita sur onian teleron antaŭ surmeto de la terpomoj.
Oni metis ĝin sur ĝian flankon kaj entranĉis ĝin ĝis la osto. Tiam oni fortiris per forko duonan flankaĵon, kaj poste la alian.
Poste la haringo estis renversata kaj la operacio estis ripetata.
Tiele oni ekhavis kvar fiŝtranĉaĵojn, kiuj estis plue distranĉataj en enbuŝigeblajn pecetojn tre ŝatatajn kun maldike tranĉitaj fazeoloj kaj vinagra saŭco.
La knaboj ŝatis la surtabliĝon de frititaj terpomoj.
Komence tiuj estis mane tranĉitaj, sed pro la kresko de la familio ankaŭ kreskis la kvanto de la manĝaĵoj kaj paĉjo konstruis ilon por tranĉi terpomojn.
La tasko progresis pli rapide.
La tranĉitaj terpomoj estis orflavigitaj en la granda emajlita poto en du fazoj.
Kiam ni estis ankoraŭ tre junaj, haringaĵo estis la precipa vendreda manĝaĵo.
En la butiketo supre de la Fortikaĵa placo oni vendis la plej bonajn haringojn, kiujn la butikistoj mem konservis en vinagro.
Ni aĉetis ilin en vitra vazo; estis po dudek haringoj en granda vazo.
Alia fiŝaĵo nur multe pli poste aperis sur nia tablo.
Post ferioj, kiujn ni pasigis ĉemare ĉirkaŭ la 1934a jaro, ni dum kelkaj jaroj havis fiŝaĵabonon.
Ĉiusemajne la fervoja ĉaro venis liveri lignan kesteton kun freŝa fiŝaĵo inter glacipecetoj.
Kelkfoje estis moruo, alifoje eglefino aŭ plateso aŭ triglo, mi ne plu scias, kiom da specoj estis.
Paĉjo kaj panjo plenumis la formularon kaj tiel difinis mendon, la fiŝaĵon, kiun ni manĝos je la sekvonta semajno.
La fiŝaĵo estis bonguste freŝa, ĉar tiutempe ekzistis rekta trajno inter nia urbo kaj Blankenberge ĉe la maro.
Veran deserton ni fakte ne konis.
Sed oftete sur la tablo aperis kremaĵo "por plenigi ĉiujn truetojn".
Tiu kremaĵo estis ŝovata sur telereto sub nian nazon kaj manĝata per malgranda kulereto kaj por certigi, ke nenio restis, ni zorge lekis la telereton.
Specialaĵo de panjo konsistis el kelkaj ŝaŭmkukoj vertikale metitaj en vitran poteton kaj superverŝitaj per varma kremaĵo.
La potetoj estis rapide malvarmigataj en pelveto da malvarma akvo, freŝe ĉerpita el la puto tiel, ke post malvarmiĝo estis dika haŭto sur la kremaĵo.