Tatoeba sentences — language code: epo
Li parolas ne nur la anglan, sed krome la francan.
La glaso estas plena de akvo.
Ili estas aktoroj.
Estas la dua horo matene.
Mi serĉas mian poŝtelefonon.
Pigra li estas.
La infano timis la mallumon.
La patrino estas amata de la patro.
Mi ne eraras.
Mi pensas, ke ni estu nur amikoj.
Liaj hundoj kuris ĉirkaŭ la domo.
La blanka domo estas malnova.
Mi tute malkonsentas kun ĉi tio.
Ĉu mi rajtas demandi kial?
Ĉiuj lernantoj lernas la anglan.
Mi ludas kun mia kato.
Ŝi estos preta.
Li estos preta.
Ĉu vi iras ĉiutage al la lernejo?
Ĉu la Marsanoj parolas angle?
Mi estas nur turisto.
Vi amas infanojn, ĉu ne?
Ne, la vivo, kiun viro kaj virino kune konstruas, estas malofte feliĉa, ĉu vi ne opinias?
Ĉi tiuj ĉapeloj estas la viaj.
Ŝi estis tre malvarma.
Li estis tre malvarma.
Bonvolu malfermi la pordon por mi.
Vi estis tre malvarma.
Unu afero estas certa: li pravas.
Li vizitis la instruiston.
La pordo de la dormoĉambro de Tom estas fermita.
Mia patro stiris aŭton Beetle.
La aviadilo alvenos ĝustatempe.
La aviadilo alvenos akurate.
Vere estas, ke li riĉas, kvankam avaras.
Mi estas brazildevena.
Ŝi venis de Kanado por viziti min.
Kiom da insuloj posedas Germanio?
Napolo estas unu el la plej grandaj metropoloj en Italio kaj en la tuta Mediteraneo.
Dek unu amikoj vi devas esti, se vi volas atingi venkojn.
Ŝajnas ke al li mankis mono.
La feliĉo ne estas afero facila: estas malfacile ĝin trovi en ni kaj neeble ĝin trovi alialoke.
Min turmentas malsato.
En mia ĉambro abundas danĝeroj.
En mia ĉambro svarmas danĝeroj.
La kvaran monaton oni nomas aprilo.
Esperanto estas la plej granda pordego al la tuta mondo.
La malnova scienco devas esti konservita.
Jen svarmado de formikejo.
Jen svarmas kvazaŭ formikaro.
Li iras.
En la mondo svarmas klaĉuloj kaj mensoguloj.
Li atendigis min.
Jen bela nokto luna. La lago kuŝas kvazaŭ spegulo glata.
Jen bela luna nokto. Kiel ebena spegulo la lago sin etendas.
Sublune belas la nokto. Kun kalmo kuŝas lago, perfekta spegulego.
La birdoj en la kaĝo estas kanarioj.
Tepidas nokto, luno brilas, antikvaj gabloj altas; la pako estas pretigita, ĉe la pordego staras ĉaro.
Kiam mi kolerigas aliajn homojn, mi ĉiam sentas min malbona, ĉu mi kulpis aŭ ne.
Nun venis via vico; vi raportu!
Tion ni volas kaj ĝi leĝo estu!
Ĉu cedu ni al la trudita devo doni al Perforto tion, kion al Bono ni rifuzis? — Farante tion ni ja estus sklavoj kaj portus tiun sorton laŭ merito!
Antaŭ ekkapto de la glavoj pripensu tion. Kun la imperiestro vi ja povas en paco konsentiĝi.
Nun mankas sanktaj libroj sub la mano, do je eternaj steloj ĵuras mi, ke mi neniam distanciĝos de la leĝo.
Ne mi meritas tion, sed la aĝo.
Ĉiela arko meze de la nokto! — La luna lumo kreas ĝin. — Jen signo stranga kaj miriga! Vivadas multaj homoj ne vidintaj tion.
Transe en la lando svisa sonorileto vokas tinte al meso en arbarkapelo. — Aero pura tiun sonon portas tre malproksimen.
Mortigis ni la idojn de la drako, kiu, ŝvelinta pro venenoj, el marĉa grundo grimpis.
Neniu reĝa moŝto rajtas donaci for nian posedon.
Elekti ni ne povas. Do al ni konsilu, kiel ni saĝe ĝojan finon kreu.
Je kioma horo deziras vi, ke mi estu ĉi tie?
Diru al li, kien li devis iri.