Tatoeba sentences — language code: epo
Kiam oni donis ion al la hundo, tio post mordo kaj gluto tuj malaperis.
Sed kiam oni prezentis ion inter siaj fingroj, ĝi povis dum minutoj leki ĝin; tion ĝi ĝuis.
Kelkfoje ĝi provis per siaj flankaj dentoj pli rapide atingi la frandaĵon, sed tio okazigis frapeton sur ĝia nazo, post kiu ĝi saĝe daŭrigis per lekado, eĉ kiam nenio plu restis.
Multe pli ol kelkajn duongrandajn ĉokoladajn ovojn ni neniam trovis.
Paska leporo kaj aliaj fiuloj ankoraŭ ne ekzistis tiutempe.
Ĉe la najbaraj infanoj estis kelkaj kokinaj ovoj koloritaj per cikorio.
Tamen tiutempe ĉiuj infanoj estis kontentaj kaj feliĉaj.
Je Kristnasko paĉjo kaj panjo iris al la nokta meso.
Onjo Zoe akompanis ilin kaj onjo Linjo venis varti nin.
Ni jam dormis du horojn.
Ŝi eksidis en la fotelon apud la hejtilo, iom legis en gazeto kaj vekiĝis, kiam paĉjo kaj panjo revenis de la Kristnaska diservo.
Komentario estis mallaŭte farata.
La onklinoj reiris hejmen trans la monteton.
Je malnovjara vespero ĉiam okazis vaflomanĝado ĉe la onklinoj.
La tuta bando survojiĝis.
Bone vestitaj kontraŭ la malvarmo, kun ankoraŭ dika trikita skarpo ĉirkaŭ niaj oreloj ni supreniris la ŝtupegaron.
Iam, kiam onĉjo Arturo, la plej juna frato de panjo, akompanis nin, dum la antaŭvespere komencis pluveti ĉe malvarma norda vento kaj jam kelkaloke glatiĝis.
Ne decis resti hejme.
Dike vestitaj ni ekiris.
Ni estis tirintaj niajn ŝtrumpojn super niajn ŝuojn por ne forgliti.
Onĉjo Arturo, kiu tiutempe aĝis proksimume 18 jarojn, estis montrinta tion al ni.
Onĉjo Arturo iris antaŭ ni: "tiel vi faru", li kriis.
Kaj vere, li facile supreniris la ŝtupegojn.
Sed ĉe la antaŭlasta ŝtupo li forglitis kaj sekvis laŭta bum!
Kiam paĉjo, mem ŝanceliĝanta, helpis lin restari, ni vidis en la duonlumo du dikajn ŝvelaĵojn sur lia frunto.
Ni sigarde pluiris kaj evitis paŝi sur la tre glata ŝoseo.
Longe daŭris la irado, sed fine ni alvenis ĉe la onklinoj.
Plej grave estis, ke ili ja antaŭvidis ĉiujn ingrediencojn, sed ne riskis ekprepari la paston, ĉar pro tia vetero ili ne sciis, ĉu ni jes aŭ ne venos.
Feliĉe la hejtilo bone varmigis nin kaj ĉiu mizero estis baldaŭ forgesita, escepte de tiuj dikaj ŝvelaĵoj ĉe onĉjo Arturo.
La ingrediencoj estis miksataj en la granda suppoto kaj tiu estis ŝovata apud la hejtilon.
Post duona horo, aŭ eble iom pli, la unuaj vafloj estis bakataj.
Sed ni intertempe jam dormis pro laceco.
Supre en sia gastoĉambro onjo Linjo metintis por ni ĉiujn disponeblajn matracojn sur la plankon.
Kiam malsupre iu ekglitis de sia seĝo aŭ ekapogis sian kapon per sia brako, li estis singarde sendata supren, kie li estis kuŝigata sur la larĝan dormoplankon apud la aliaj.
Ni ne manĝis vaflojn tiuvespere.
Kie la ceteraj dormis, mi ankaŭ ne scias.
Ni mem dormis, bone enpakitaj en lanuga litkovrilo.
La posta tago estis do novjaro.
Novjaro havis ĉiam saman rutinon.
Ni leviĝis, surmetis la freŝan ĉemizon, kiun panjo estis pretiginta.
Duone eldorminte kaj oscedante ni deziris "Feliĉan novan jaron".
Ankaŭ panjo estis ankoraŭ iom konfuzita.
Tagmeze estis simpla manĝeto, ĉar posttagmeze ni devis iri al la geavoj por deziri bonan novjaron.