Van Jambij den 30 augs Ao 1762 daar van zeker moesten kennis hebben omdat ik niet ig„ „noreerde, dat dat bestaan geen onderdaan sonder voorken„ nis van den vorst zou onderneemen; dat de terughou wat ’t beloven van azie aan slaven voor uitwerking ding en’t verleenen van Azie aan ’sComp slaven de grooste heeft . aan leijding tot verdere desertie zou geven en geensints quadreeren met der zelver gedane beloften, van voortaan blijven van hunne opregte geneigheden voor de Compe en der selver belan„ gen te geven, maar eer openbaare kenmerkens waren van hun vorig bizar gedrag, waar door Jambij sedert zo lange getroubleerd was geworden . Dat ik de selve instandig versogt. d’E Comp„e dog den eersten blijk van hunne veranderde gevoelens en ware opregtigheijd te geven, gelijk deselve bij mijne komste gedaan had toen ik op ’t versoek van zijn Hoogheijd dien selfden landaard dienze nu scheenen te protegeeren g’attacqueert en verslagen had eenlijk om te toonen hoe genegen dat d’ E Comp„e den zulthan was, en wat agt de selve op sijne versoeken, die sodra niet gedaan of ook om alle twijffel van de waare intentien der E Compe te benemen, volbragt wier dat op hem mede versogt word ter verlevering van slaven den, sloeg: dat ik met den groosten aandrang ’t selv„ de van haar vergde om mijne hoge principalen met waarheijd te kunnen melden, dat ze ’t wel meende en hunne dierbare beloften niet gelijk dus lange gesleeten was in blote uitingen maar in ware en zuivere uitwerkingen bestonden . Wat daar op volgen zal verwagt ik met ongeduld . Terwijl aan de hoofden der negorijen heb laten weten, dat ze alle