Luitenant Martens zegt dat, het Scheepje Malaccas Welvaaren in de lugd gesprongen zijnde, het wrak aan den grond waar op het Scheepje had vastgezeten, Zitten bleef en brandde tot op het water af, onder het gestadig lossen van Canons, bomben en granaaden. dat het wrak vervolgens in ’t geheel niet vlotgeraakt, of eenigzins van den grond, waar op het lag, weggedreven was, maar wel blijven leggen; dat dewijl de plaats, daar het lag, met het laagste water Zeer ondiep wierdt, de vijand na dat alle Comps vaartuigen weder naar buit en op vlot water gekomen waren, niet alleen alles van ’t wrak maar Zelfs van den grond, opduiken en Zig daar van meester maaken kon; dat men ook 'S morgens na dat onge „lukkig toeval veele Riouwers daar om Ar ijverig beezig Zag, Zonder dat Zulks kon belet worden, ten Zij de vaartuigen met hoogwater weder naar binnen wierpen; dat het even ondoenlijk was het wrak, dat aan den grond vast zat, op vlot wat te krijgen, en bij de Scheepen of elders te brengen, dewijl, na dat het scheepje gespr „gen was, het wrak brandende bleef tot 'S morgens tegen den dag, en de naar binnen geweest Zijnde vaartuigen, op orde van den Tweeden Commissionant van Papendrecht, die Zig op de goerab de Snel „heid digt bij ’t brandend wak bevondt, gelijk ook van de Capiteins Winterheim en Fredriks, met de grootste moeite en arbeid wegens