TabassumMehattar/sawit_en_ta_dataset huggingface dataset:
If we move forward by accepting the strength of the society, move forward by accepting the peoples participation, move forward by reducing the governments role and increasing the societys role then this movement will continue to succeed despite questions being raised.

சமுதாயத்தின் வலிமை, மக்கள் பங்களிப்பு போன்றவற்றை ஏற்றுக் கொண்டு, அரசின் பங்களிப்பை குறைத்து சமுதாயத்தின் பங்களிப்பை அதிகரித்து முன்னோக்கிச் செல்வோமானால், அதன் பிறகு, எத்தனை கேள்விகள் எழுந்தாலும் இந்த இயக்கம் தொடர்ந்து வெற்றி பெறும்.
Im confident of this thing.

இது நிறைவேறும் என நாம் நம்புகிறேன்.
And today Im happy that there are some people those still make fun of it, those who criticise it and they are the ones who never came forward to participate in the cleanliness campaign.

இன்று நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். இந்த இயக்கத்தை இன்னும் கேலிக்கூத்தாக்கி வருபவர்களும், விமர்சிப்போரும், இந்த தூய்மை இயக்கத்தில் பங்கேற்க ஒருபோதும் முன்வர மாட்டார்கள்.
Its their choice, they may have some reservations.

அது அவர்களது விருப்பம்; அவர்களுக்கு சில தயக்கங்கள் இருக்கலாம்.
And Im confident that by the time of completion of five years the countrys media will not publish this thing that who were working, who have been participating in the cleaning programme.

ஐந்தாண்டுகள் நிறைவடையும் போது, யார் பணியாற்றினார்கள், தூய்மைத் திட்டத்தில் யார் யார் பங்கேற்றார்கள் என்பதை ஊடகங்கள் வெளியிடாது என்பது எனது உறுதியான எண்ணம்.
The photos of those people are going to be published who were running away from this campaign, who were against it.

இந்த இயக்கத்தை விட்டு யார் விலகிச் சென்றார்களோ, யார் யாரெல்லாம் இதற்கு எதிராக இருந்தார்களோ, அவர்களது புகைப்படங்கள் வெளியிடப்படவுள்ளது.
Today, this cleanliness campaign, it no longer belongs to venerated Bapu, it no longer belongs to Government of India or state governments or municipalities.

இன்று, இந்த தூய்மை இயக்கம், போற்றுதலுக்குரிய காந்தியடிகளுக்கு மட்டும் சொந்தமானதாகவோ அல்லது மத்திய அரசுக்கு மட்டுமோ அல்லது மாநில அரசுகள் அல்லது நகராட்சிகளுக்கு சொந்தமானதாகவோ மட்டும் இருக்க முடியாது.
Today, the cleanliness campaign has become this countrys common mans own dream.

இன்று தூய்மை இயக்கம் என்பது நாட்டின் சாமானிய மனிதனின் சொந்த கனவாக மாறிவிட்டது.
And whatever success has been achieved so far, its not my slightest claim that that success belongs to the government.

இதுவரை கிடைத்த வெற்றிகள் எல்லாம், அரசாங்கத்திற்கு கிடைத்த வெற்றி என்று நான் எளிதாக கூறிவிட முடியாது.
This success doesnt belong to Government of India or to the state governments, this success belongs to those countrymen who crave for cleanliness.

இந்த வெற்றி மத்திய அரசுக்கோ அல்லது மாநில அரசுகளுக்கோ சொந்தமானதல்ல. மாறாக, தூய்மையை விரும்பும் ஒட்டுமொத்த நாட்டு மக்களுக்கு கிடைத்த வெற்றியாகும்.
We have got self rule, and the tool for this self rule was passive resistance.

நாம் சுயாட்சியை பெற்றிருக்கிறோம்.
If Satyagrahi was at the centre of self rule then Swachchagrahi (who insists on cleanliness) is at the centre of a great India.

அதற்கு நாம் தேர்ந்தெடுத்த வழி அஹிம்சை. அதேபோல இந்தியா மிகச்சிறந்த நாடாக உருவெடுக்க நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய வழி தூய்மை.
And we too know this thing that whenever we visit some country of the world and when we see the cleanliness of that place then after coming back we discuss this that how clean it was, I was so impressed by the cleanliness.

சுதந்திரத்திற்கு வித்திட்டது சத்தியாகிரகி என்றால், மிகச்சிறந்த நாடாக இந்தியாவை மாற்ற தேவைப்படுவது சுத்தகிரகி (தூய்மைப் பணியாளர்-தூய்மையை வலியுறுத்துபவர்) உலகில் சில நாடுகளுக்கு சென்று அங்கு அந்த நாட்டின் நகரங்கள் தூய்மையாக இருப்பதை பார்த்து விட்டு திரும்பி வந்த பிறகு, அதை பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்திருக்கிறோம்.
And when people tell me these things then I ask them: You must have felt good after seeing the cleanliness of that country.

இவ்வாறு பேசும் மக்களிடம் நான் கேட்க விரும்புவது என்னவென்றால், அந்த நாடு தூய்மையாக இருப்பதை பார்த்து நீங்கள் மகிழ்ந்திருக்கலாம் உண்மைதான்.
Did you see anyone throwing the garbage They reply that we didnt see any such thing.

ஆனால் அங்கு யாராவது குப்பையை தெருவில் வீசுவதை நீங்கள் பார்த்தீர்களா என்று கேட்டால், அவர்களது பதில் அப்படி ஒரு காட்சியை நாங்கள் பார்க்கவில்லை என்பதாகத்தான் இருக்கும்.
Then I tell them precisely that is our problem.

இதுதான் நமது பிரச்சினையே.
And that is why we did not discuss the issue openly, I dont know why were we afraid to discuss this thing.

இதன் காரணமாகவே, இந்த பிரச்சினை குறித்து நம்மால் வெளிப்படையாக விவாதிக்க முடிவதில்லை. இதுபோன்ற பிரச்சினைகள் பற்றி விவாதிக்க நமக்கு என்ன தயக்கம், என்பதும் எனக்கு தெரியவில்லை.
Politicians and governments did not discuss the issue as they were apprehensive in case it becomes their responsibility.

இந்த பிரச்சினை பற்றி விவாதித்தால் அது தங்களது பொறுப்பாகி விடுமோ என்ற தயக்கத்தின் காரணமாக, அரசியல்வாதிகளும், அரசாங்கங்களும் இதுபற்றி விவாதிப்பதில்லை.
Oh brother if it becomes your responsibility then let it be so. Whats the problem

சகோதரர்களே, இது உங்களது பொறுப்பாகி விட்டால், நீங்கள் அதனை நிறைவேற்ற வேண்டும்.
And today what is the situation due to cleanliness

ஆனால், தூய்மைப் பணியின் காரணமாக இன்று என்ன நிலை ஏற்பட்டுள்ளது?
This ranking for the cleanliness that is taking place: which city is cleanest of all, which ones are the second and the third

எந்த நகரம் மற்ற நகரங்களை விட தூய்மையானது. எந்த நகரம் 2 ஆவது, 3 ஆவது இடங்களில் உள்ளது?
And when their rankings are declared then it is being discussed in every city.

என தூய்மைப்பணிக்கான தரவரிசைப்பட்டியல் தயாராகி வருகிறது: இந்த பட்டியல் வெளியாகி விட்டால், அதுபற்றியே அனைத்து நகரங்களிலும் விவாதிக்கப்படும்.
A pressure is being created on the politicians, on the governments from the bottom that look that city got good marks in terms of cleanliness. What are you doing

அந்த நகரத்தை பாருங்கள் தூய்மைப் பணியில் எவ்வளவு முன்னேறியுள்ளது என, அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அரசாங்கத்திற்கு, அடிமட்டத்திலிருந்து நிர்பந்தம் ஏற்படுத்தப்படும்.
Then civil society also comes in the picture saying: look, this was behind us, it has beaten us let us do something.

மக்கள் அமைப்புகளும் இதில் தலையிட்டு, இது நமக்கு பின்னால் உள்ளது, இது நம்மை முந்திவிட்டது, எனவே நாம் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்று கேட்பார்கள்.
A kind of positive, competitive atmosphere is being created.

ஒருவிதமான, சாதகமான போட்டி மனப்பான்மை உருவாகும்.
And a positive result of that thing is also being reflected in this entire system.

ஒட்டுமொத்த அமைப்பிலும் ஒரு நல்ல விளைவு பிரதிபலிக்கும்.
Its true that the toilets were constructed but they were not used.

ஆனால் அவை பயன்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதுதான் உண்மை. இதுபோன்ற செய்திகள் வருவதே, நிலைமை மோசமாக இல்லை என்பதை காட்டுவதாக உள்ளது.
Yes, it would have been better if they mention this thing that: look, this is the responsibility of the society, of the family, of the individual that they stress upon using the toilets.

கழிவறைகளை பயன்படுத்துமாறு வலியுறுத்துவது சமுதாயத்தின் பொறுப்பு, குடும்பத்தின் பொறுப்பு, தனிநபரின் பொறுப்பு என்று அவர்கள் கூறினால் அதுவே சிறந்ததாகும்.
Im always there, earlier I used to work with a social organisation, I joined politics very late.

நான் எப்போதும், அதில் இருக்கிறேன், முன்னதாக, சமூக அமைப்பு ஒன்றில் நான் பணியாற்றினேன், அரசியலில் பின்புதான், நுழைந்தேன்.
I was working in Gujarat, there was an accident involving Machu Dam in Morvi, thousands of people were killed, the entire city was submerged in the water so I was deployed for service, for cleaning the city.

குஜராத்தில் நான் பணியாற்றி வந்தேன், மோர்வியில் மார்ச்சு அணைக்கட்டுத் தொடர்பான விபத்து ஒன்று ஏற்பட்டது, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் உயிரிழந்தனர், மொத்த நகரமும் நீரில் மூழ்கியது, எனவே நான் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டேன், நகரை தூய்மையாக்கும் பணி.
All the work related to cleaning the city were going on, they went on for nearly a month.

நகரை தூய்மையாக்குவது தொடர்பான அனைத்து பணிகளும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன, இப்பணிகள் சுமார் ஒரு மாதகாலம் நடைபெற்றது.
Later, we people, some members of the civil society and also through the NGO it was decided that we will construct houses for those whose homes have been destroyed.

பின்னர், சிவில் சமுதாயத்தின் சில உறுப்பினர்களான நாங்கள் மற்றும் தொண்டு நிறுவனம் மூலம் வீடுகளை இழந்தவர்களுக்கு வீடு கட்டித் தருவது என்று முடிவு செய்தோம்.
We collected the money from the people and we wanted to rebuild the village it was a small village, there might have been some 350-400 houses.

மக்களிடமிருந்து இதற்காக பணம் வசூலித்தோம், இந்த கிராமத்தை மீண்டும் நிர்மாணிக்க விரும்பினோம்: அது ஒரு சிறிய கிராம், அதில் 350 – 400 வீடுகள் இருந்திருக்கக்கூடும்.
When we were designing the layout then I insisted a lot on this thing that in any case there must be a toilet.

கிராமத்தின் அமைப்பை வடிவமைக்கும்போது, கழிவறை கட்டாயம் இருக்கவேண்டும் என்று நான் வலியுறுத்தினேன்.
Then the villagers used to say that: we dont need toilet, we have a big open field here, please dont construct the toilet, instead just increase the size of the room little bit.

அப்போது கிராம மக்கள் எங்களுக்கு கழிவறை தேவையில்லை என்று சொன்னார்கள், எங்களுக்கு பெரிய திறந்தவெளி உள்ளது, தயவுசெய்து கழிவறை அமைக்கவேண்டாம், அதற்கு பதிலாக முகப்பு அறையின் அளவை சற்றுப் பெரிதாக்குங்கள் என்று கூறினார்கள்.
But I told them that I would not compromise on this thing.

ஆனால் இந்த விஷயத்தில் சமரசத்திற்கே இடமில்லை என்று நான் கூறினேன்.
We will construct a room as per the funds available with us but the toilets will be constructed in any case.

முகப்பு அறையை எங்களிடம் உள்ள நிதியை பொறுத்து அமைத்துவிடுவோம். ஆனால், கட்டாயம் கழிவறை அமைக்கப்படும் என்று கூறினேன்.
So, in any case they were going to get it free of cost therefore they did not argue much and it was constructed.

எப்படியும், இதனை இலவசமாக பெறப்போகிறோம் என்ற சிந்தனையில் கிராம மக்கள் அதிகமாக வாக்குவாதம் செய்யவில்லை, கழிவறை கட்டப்பட்டது.
And when I again visited that area nearly after 10-12 years then I felt the need to meet old associates as I had worked in that area for several months, so I went to see them.

பத்து, பனிரெண்டு ஆண்டுகளுக்கு பின்னர், நான் மீண்டும் இந்த பகுதிக்கு வந்தபோது, எனது பழைய தோழர்களை சந்திப்பதன் அவசியத்தை உணர்ந்தேன். பல மாதங்கள் நான் இப்பகுதியில் உழைத்திருந்ததால், அவர்களை பார்க்கக் கிளம்பினேன்.
And after visiting that place, I regretted a lot as goats were kept in all those toilets constructed by us.

அங்கு சென்ற பிறகுதான், நாங்கள் கட்டித் தந்த அனைத்து கழிவறைகளிலும், ஆடுகள் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததை பார்த்தேன்.
Its not the fault of that person who constructed it, neither it is a fault of the government if it insists on this thing.

இது கழிவறையை அமைத்தவரின் குற்றமல்ல, இதனை அமைக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்தி வரும் அரசின் குற்றமும் அல்ல.
The society has its own nature.

சமுதாயத்திற்கு என தனியான இயல்பு உண்டு.
We are required to bring about the changes while understanding these limitations.

இத்தகைய குறைபாடுகளை நாம் புரிந்துகொண்டு சமுதாயத்தில் மாற்றங்களை கொண்டுவர வேண்டியது அவசியம்.
Can anyone tell me that whether all the schools in India have been constructed as per the requirement or not

நாட்டில் உள்ள அனைத்து பள்ளிகளும் தேவை அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளனவா, இல்லையா?
Whether teachers have been employed as per the requirement or not

என்று எவரேனும் எனக்கு சொல்ல முடியுமா, ஆசிரியர்கள் தேவைக்கேற்றாற்போல, நியமனம் செய்யப்பட்டுள்ளனரா, இல்லையா?
Whether all the facilities, books etc. have been provided to the schools as per the requirement are not

தேவைக்கேற்றாற்போல, புத்தகம் போன்ற அனைத்து வசதிகளும் பள்ளிகளுக்கு செய்து தரப்பட்டுள்ளனவா?
They are there in large quantities.

அவை பெரிய அளவில் உள்ளன.
However, given the status of facilities the status of education is low.

எனினும், வசதிகளின் நிலவரத்தை ஒப்பிடுகையில், கல்வியின் நிலவரம் குறைவாகவே உள்ளது.
So the government after making all these efforts, after spending the money and constructing the buildings, after appointing the teachers and if it gets the cooperation of the society then it wont take much time to achieve 100 literacy.

எனவே, அரசு இந்த முயற்சிகளை எல்லாம் எடுத்த பிறகு, பணத்தையெல்லாம் செலவழித்துக் கட்டடங்களை கட்டிய பிறகு, ஆசிரியர்களை நியமனம் செய்த பிறகு, சமுதாயத்தின் ஒத்துழைப்பை பெற்றால், 100 சதவீத எழுத்தறிவை அடையவதற்கு அதிக காலம் பிடிக்காது.
The same infrastructure, the same number of teachers can achieve 100 literacy but it is not possible without the cooperation of society.

அதே கட்டமைப்பு வசதி, அதே எண்ணிக்கையிலான ஆசிரியர்கள் 100 சதவீத எழுத்தறிவை அடையவதில் உதவ முடியும். ஆனால், சமுதாயத்தின் ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் இது சாத்தியமில்லை.
If the government thinks that the task will be accomplished if we construct the buildings, if we pay salary to teachers. Yes, we can take satisfaction that earlier it was this much and we have done that much.

போதுமான கட்டிடங்களை அமைத்தால், ஆசிரியர்களுக்கு சம்பளம் வழங்கினால், இத்தகைய பணி நிறைவடைந்துவிடும் என்று அரசு கருதினால், முன்னதாக, இது இவ்வளவு இருந்தது, இப்போது நாங்கள் இவ்வளவு செய்துள்ளோம் என்பதில் திருப்தி அடையமுடியும்.
But if there is peoples participation, if a kid takes admission in a school then it stops attending the class.

ஆனால், மக்களின் பங்கேற்பு இருந்தால், குழந்தை ஒன்று பள்ளியில் சேர்ந்துவிட்டு, பள்ளிக்குச் செல்வதை நிறுத்திவிட்டால், என்னவாகும்.
And now even parents dont ask him to go to school.

இப்போது, பெற்றோரும், பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்குச் செல்லுமாறு கூறுவதில்லை.
The issue of toilet is also similar to this.

கழிவறைப் பிரச்சினையும்கூட, இதுபோன்றதே.
So cleanliness as a responsibility, the more we create this kind of atmosphere then everyone will also think 50 times before doing something wrong.

தூய்மை என்பது ஒரு பொறுப்பாகும், இதுபோன்ற சூழ்நிலையை மென்மேலும் உருவாக்கினால், பின்னர், ஒவ்வொருவரும் தவறான விஷயத்தை செய்யும்முன், 50 முறை சிந்திப்பார்கள்.
And you see, our kids, small children, the households that have sons, grandsons and granddaughters.

நமது குழந்தைகள் , சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளை, பிள்ளைகள், பேரப் பிள்ளைகள் உள்ள வீடுகள் ஆகியவற்றைப் பார்க்கிறோம்.
In a way they are the biggest ambassador of my cleanliness mission. These kids, if grandfather throws something somewhere then these kids ask them to remove it, they tell them not to throw those things there.

ஒரு வகையில் பார்த்தால், எனது தூய்மை இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய தூதர்கள் அவர்கள், வீடுகளில் தாத்தா, ஏதாவது தேவை இல்லாததை தூக்கியெறிந்தால், இந்த குழந்தைகள் அதனை அகற்றிவிடுமாறு அவர்களுக்கு சொல்கிறார்கள், இவ்வாறு கண்ட இடங்களில் போடவேண்டாம் என்று இந்த குழந்தைகள் கூறுகிறார்கள்.
This kind of atmosphere should be created in every household.

இத்தகைய சூழ்நிலை ஒவ்வொரு வீட்டிலும் உருவாக்கப்படவேண்டும்.
If kids accept something then why cant we do the same

குழந்தைகள் சிலவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, நாமும் அதை ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது?
How many kids have been dying just because of not cleaning their hands, because of not being able to clean their hands with soap before having their meal

தங்கள் கைகளை கழுவாத காரணத்தால், எத்தனைக் குழந்தைகள் உயிரிழக்கிறார்கள், சாப்பிடுவதற்குமுன், சோப்புக்கொண்டு கை கழுவ இயலாத காரணத்தால், இந்த உயிரிழப்புகள் ஏற்படுகின்றன.
But as soon as you mention this topic, people will say: how can we buy soap how can we get water Modi will only deliver lecture how the people will wash their hands

ஆனால், இந்த விஷயத்தை குறிப்பிட்டவுடன், நாங்கள் எவ்வாறு சோப்பு வாங்கமுடியும், நாங்கள் எவ்வாறு தண்ணீரை பெறமுடியும், மோடி வெறும் சொற்பொழிவுதான் ஆற்றுவார், மக்கள் எவ்வாறு தங்கள் கைகளை கழுவிக்கொள்ள முடியும் என்கிறார்கள் சிலர்.
Oh brother, if you cant wash your hands then leave it, but those who can wash their hands, at least, let them do that.

தம்பி, நீ கையை கழுவிக்கொள்ள முடியாவிட்டால், விட்டுவிடு, ஆனால், கைகளை கழுவிக்கொள்ளபவர்களை, அதைச் செய்யவிடு.
Look, there may be thousand reasons to criticise Modi.

மோடியை குறை கூறுவதற்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கலாம்.
Everyday, I give you some or some other reason, you should utilise that.

ஒவ்வொரு நாளும், நான் ஏதாவது சில காரணங்களை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறேன், அவற்றை நீங்கள் பயன்படுத்த வேண்டும்.
But we should not make fun of such things or do politics over the need to bring about the change in the society.

ஆனால், அது குறித்து நீங்கள் கேலி செய்யக்கூடாது, அல்லது சமுதாயத்தின் மாற்றம் கொண்டுவருவதன் அவசியம் குறித்து அரசியல் செய்யக்கூடாது.
We should follow a collective responsibility and you will see that things will change.

நாம் கூட்டாக பொறுப்புகளை ஏற்று செயல்பட வேண்டும், அப்போது மாற்றங்கள் ஏற்படுவதை காண்பீர்கள்.
You see, these kids have done a great job.

குழந்தைகள் பெரிய செயல்களை செய்திருப்பதை நீங்கள் காண முடிகிறது.
I had been posting the pictures of these kids on social media on daily basis, I used to post them with a lot of pride.

நான் இத்தகைய குழந்தைகளின் படங்களை தினசரி சமூக ஊடகங்களில் அனுப்பி வருகிறேன், இந்த செயலை மிகுந்த பெருமையுடன் நான் செய்து வருகிறேன்.
I, personally, dont not know these kids.

எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் இந்த குழந்தைகளை தெரியாது.
But when I saw the picture of that kid who has shown enthusiasm for cleanliness, I used to post them and they used to reach to millions and millions of people.

ஆனால் தூய்மைப் பணியில் ஆர்வம் காட்டும் இந்த குழந்தைகளின் படங்களை பார்க்கும் போது அவற்றை நான் எனது வலைதளங்களில் பதிவேற்றுகிறேன். அது பல லட்சக்கணக்கான சென்றடைகிறது.
Its okay brother Why is he doing that

அது சரி, இந்த செயலை அந்த சிறுவன் ஏன் செய்ய வேண்டும்?
An immediate response would be that it cant ensure cleanliness.

ஆனால் கட்டுரைப் போட்டிகள் மூலம் தூய்மையை உறுதி செய்துவிட முடியுமா?
Cleanliness can be ensured through drawing competition No.

தூய்மையை கொண்டுவர, கொள்கைப் பற்றுடன்கூடிய, இயக்கமும் அவசியம்.
Development does not take place by mere development of the system unless an ideological movement is also being launched.

மேம்பாடு என்பது அமைப்பு முறையின் மேம்பாட்டினால் மட்டும் ஏற்பட்டுவிடமுடியாது.
So this effort to produce films, the efforts to bring creativity, essay writing all these things are an attempt to provide an ideological basis to cleanliness.

எனவேதான், திரைப்படங்கள் தயாரித்தல், படைப்புத் திறனை பயன்படுத்தும் முயற்சி, கட்டுரைப் போட்டி போன்ற அனைத்தும் தூய்மை நிலைக்கு கொள்கைப் பற்றுடன் கூடிய அடித்தளத்தை அமைப்பதற்கான முயற்சிகளாகும்.
And when something finds a place in our minds in the form of an idea, finds a place as an essence then it becomes very easy to follow that thing.

ஏதாவது ஒன்று, நமது மனதில் ஒரு கருத்து வடிவத்தில் இடம்பெற்றுவிட்டால், இன்றியமையாதது என்ற வகையில் இடம்பெற்றுவிட்டால், பின்னர், அதனைக் கடைபிடிப்பது மிகவும் எளிதாகிவிடுகிறது.
So this is the reason behind associating these activities with this campaign.

ஆகையால்தான், இந்த இயக்கத்தின் பின்புலனாக இத்தகைய செயல்பாடுகளை இணைக்கிறோம்.
And I would like you see, there was a time when I felt a lot of pain and its not the fault of those who were doing those things therefore I dont blame them.

ஒரு காலத்தில் நான் நிறைய மனவேதனையை உணர்ந்தேன், இத்தகைய செயல்களை செய்வோர், இதற்கு காரணமானவர்கள் அல்ல, ஆகையால், அவர்களை நான் குற்றம் சொல்லவில்லை.
However, its a commercial world, everyone has a tendency to push those things where there is a possibility of making some money and everyone will be interest in making some money.

எனினும், இந்த உலகம் வர்த்தக உலகம் என்பதால், எங்கெல்லாம் பணம் சம்பாதிக்க வாய்ப்பு உள்ளதோ, அவற்றையெல்லாம், கடைபிடிக்கும் போக்கு ஒவ்வொருவரிடமும் காணப்படுகிறது, ஒவ்வொருவரும் சிறிது பணம் ஈட்டுவதில் ஆர்வம் கொண்டுள்ளனர்.
If you watch the television programmes that were produced four-five years ago in which if some kids were shown performing the job of cleaning in a school then it used to become a news story teachers were criticised for making the kids to do the cleaning job in the schools.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தயாரிக்கப்பட்ட தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளை நீங்கள் கவனித்திருந்தால், அவற்றில் பள்ளிக் குழந்தைகள் தூய்மைப் பணியை செய்துக் கொண்டிருப்பது சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தால், உடனே அது செய்தியாகிவிடும், ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளைப் பள்ளியை தூய்மைப்படுத்தும் பணியில் ஈடுபடுத்தியதற்காக குறைகூறப்படுவார்கள்.
And it used to provide the opportunities to parents they used to rush to the school asking: Will you educate our kids or will you make them to do the job of cleaning Today, this has brought about such a big change that if kids are doing the cleaning of a school then it becomes the headline of TV news.

இதனை பெற்றோர் ஒரு சந்தர்ப்பமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள், அவர்கள் பள்ளிகளுக்கு விரைந்து சென்று, “ எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு பாடம் சொல்லித் தருவீர்களா அல்லது சுத்தப்படுத்தும் பணியை செய்யச் சொல்வீர்களா?” என கேட்பார்கள். இன்று இது மிகப்பெரிய மாற்றத்தை கண்டுள்ளது.
Its not a small thing.

இது சிறிய மாற்றம் அல்ல.
And I think what would have happened if the media had not made this entire movement its own agenda

ஊடகங்கள் இந்த இயக்கம் முழுவதையும் தனது சொந்த அலுவல் பட்டியலாக ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் என்ன நடந்திருக்கும் என்று சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன்.
Its three years since then and the print and electronic media of this country has completely associated itself with the cleanliness programme and at times they are two steps ahead of us.

தூய்மை திட்டங்களுடன் நாட்டின் ஒட்டுமொத்த அச்சு மற்றும் மின்னணு ஊடகங்கள் கடந்த 3 ஆண்டுகளாக தங்களை முற்றிலுமாக ஈடுபடுத்தியுள்ளன: சில சமயம் அவை இரண்டு படிகள் நமக்கு முன்னதாக செல்கின்றன.
And I have seen that these kids, the films about these kids have been given regular slots by some TV channels.

இந்த சிறார்களை நான் பார்க்கிறேன், இவர்களை பற்றிய திரைப்படங்களுக்கு சில தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளில் வழக்கமாக நேரம் ஒதுக்கப்படுகிறது.
This is the issue: how to involve all the people

பிரச்சினையே அதுதான்: இவர்கள் அனைவரையும் எவ்வாறு ஈடுபடுத்துவது?
The more they get involved, and you see that now we got that opportunity for the progress of our country, we must take our country to that destination by 2022.

நாட்டின் வளர்ச்சியில் பங்கு பெறும் வாய்ப்பு நமக்கு கிடைத்துள்ளதை நீங்கள் அறிவீர்கள். 2022 ஆம் ஆண்டுக்குள் அந்த இலக்கை அடையும் திசைநோக்கி நாட்டை அழைத்துச் செல்வோம்.
We dont have to remain silent like this.

இதுபோன்று நாம் தொடர்ந்து அமைதியாக இருக்க முடியாது.
And if want to do this thing then its a big thing.

நாம் எதையாவது செய்ய விரும்பினால், அதுவே பெரிதாகி விடுகிறது.
Any person, if our house is not clean and some guest visits us even if they come for some marriage proposal but if things are scattered here and there then he will think that everything else is fine, the boy is also well educated but the house is in such a poor shape so why should we marry our daughter in this family

ஆனால், வீட்டில் பொருட்கள் அங்குமிங்குமாக சிதறிக் கிடந்தால், வருபவர் என்ன நினைப்பார். எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது, பையனும் நன்றாக படித்திருக்கிறார், ஆனால் வீடு இதுபோன்ற மோசமான நிலையில் இருந்தால், இந்த வீட்டில் நமது பெண்ணை எப்படி திருமணம் செய்து கொடுப்பது என்று யோசிக்க மாட்டாரா?
And he will go back.

அவர் திரும்பிச் சென்றே விடுவார்.
If someone comes from outside and visits India, sees Agra, Taj Mahal, what a wonderful places, but if he looks around the monuments then he will be puzzled.

வெளிநாட்டில் இருந்து இந்தியாவுக்கு வருபவர்கள், ஆக்ரா சென்று தாஜ்மஹாலை காண்கிறார்கள். எவ்வளவு அழகான இடம் என்று வியப்படைகின்றனர்.
So how can we tolerate such a situation

அதுபோன்ற நிலையை நாம் எப்படி பொறுத்துக் கொள்ள முடியும்?
Who is at fault

யார் மீது தவறு?
My point is not this.

என்பது எனது கருத்தல்ல.
And it is possible if all of us work together this thing has been demonstrated by my countrymen in the last three years its been demonstrated by the civil society and by the media.

நாம் அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டால், இது சாத்தியமாகும். கடந்த மூன்றாண்டுகளில் எனது அருமை நாட்டு மக்கள் இதனை தெளிவுப்படுத்தியுள்ளனர்.
And if there is so much support and even then if we are not able to build momentum in these things then one day all of us will have to hold ourselves accountable.

மக்கள் அமைப்புகளும், ஊடகங்களும் இதனை விளக்கியுள்ளனர். அபரிமிதமான ஆதரவு இருந்து, அதன் பிறகும் நம்மால் உத்வேகத்தை ஏற்படுத்த முடியாவிட்டால், ஒருநாள் நாம் அனைவரும், பொறுப்பாக வேண்டிய சூழல் ஏற்படும்.
I want that all of us should stress upon these things, we should take them forward.

எனவே, இதுபற்றி நாம் அனைவரும் வலியுறுத்த வேண்டும். அவர்களை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.
With the help of data, we just explained our progress to you people, but even now, despite building the momentum this is something which must be done on regular basis only then it will succeed.

புள்ளி விவரங்கள் துணையுடன் நமது வளர்ச்சிப் பற்றி மக்களாகிய உங்களிடம் விளக்கிக் கூறுகிறோம். ஆனால் தற்போது கூட, உத்வேகத்தை ஏற்படுத்திய பிறகும் கூட சிலவற்றை நாம் முறையாக மேற்கொண்டால்தான் வெற்றியடைய முடியும்.
There are temples in the villages but not everyone goes to the temple.

கிராமங்களில் கோயில்கள் உள்ளபோதிலும், அனைவரும் அந்த கோயிலுக்குச் செல்வதில்லை.
Its human nature, some dont go to temples.

அது மனித இயல்பு, சிலர் கோயிலுக்கு செல்ல மாட்டார்கள்.
Despite a temple being there in the villages, some people dont go.

உள்ளூரில் கோயில் இருந்தாலும், சிலர் அங்கு செல்ல மாட்டார்கள்.
Same is true about mosques and gurudwaras.

மசூதிகள் மற்றும் குருத்வாராக்களிலும் இதே நிலைதான்.
So this is the tendency of the society, the life goes on and such people move on in their own world.

அங்கு நடைபெறும் ஒரு சில நிகழ்ச்சிகளில்தான் மக்கள் கலந்து கொள்கிறார்கள். இதுவே சமுதாயத்தின் மனோபாவம் என்ற நிலையில் வாழ்க்கை சென்று கொண்டிருக்கிறது.