TabassumMehattar/sawit_en_ta_dataset huggingface dataset:
We used to say proudly that, centuries ago, the Gond kings had established such a great system.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, கோண்ட் அரசர்கள் இதுபோன்ற மிகச்சிறந்த கட்டமைப்பை நிறுவினார்கள் என்பதை பெருமையுடன் கூறிக் கொள்கிறோம்.
At that time the princely states, the princes and the rulers used to do something or the other for the welfare of the people that is still remembered and about which we can tell our future generation with immense pride.

மன்னராட்சி நடந்த அந்த காலகட்டங்களில், அரசர்கள் மற்றும் ஆட்சியாளர்கள் செய்த விஷயங்களும், மக்கள் நலப்பணிகளும் இன்றும் நாம் நினைவு கூரத்தக்கதாக இருப்பதோடு மட்டுமின்றி, அதைப் பற்றி வருங்கால தலைமுறைக்கும் மகத்தான பெருமையுடன் கூறும்வகையில் அமைந்துள்ளன.
Such kind of a system used to be there in that era.

அப்படிப்பட்ட ஒருவகை அமைப்பு அந்த நூற்றாண்டுகளில் இருந்துள்ளது.
We have democracy in place.

நம்மிடத்தில் ஜனநாயகம் உள்ளது.
The people of the villages have given us a responsibility for a certain period of time.

கிராமங்களில் உள்ள மக்கள், நமக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பொறுப்பைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.
They have trusted us.

அவர்கள் நம் மீது நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறார்கள்.
Which elected leader of the panchayat won't have the desire to accomplish 5 or 10 or 15 good tasks for the welfare of the people in the 5 years provided to him or her

தனக்கு வழங்கப்பட்ட 5 ஆண்டு கால பதவிக்காலத்தில், மக்கள் நலனுக்காக 5 அல்லது 10 அல்லது 15 நல்ல விஷயங்களை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்ற ஆசை இல்லாத பஞ்சாயத்து தலைவர் யாராவது இருக்க முடியுமா?
20 years or 25 years or 30 years later during your old age you will be able to tell your grandsons and granddaughters about the work that you had accomplished when you were the head of the Panchayat like the pond was created under you, the well was dug, the trees were planted in the school during your tenure.

உங்கள் பதவிக்காலத்தில் உங்களின் தலைமையின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட குளம், தோண்டப்பட்ட கிணறு, பள்ளிகளில் நடப்பட்ட மரங்களைப் பற்றி 20 ஆண்டுகள்அல்லது 25 ஆண்டுகள் அல்லது 30 ஆண்டுகள் கழித்து, உங்கள் முதிய வயதுப் பருவத்தில், நீங்கள் பஞ்சாயத்து தலைவராக இருந்த போது செய்த இப்பணிகளைப் பற்றி உங்கள் பேரன்களிடமும், பேத்திகளிடமும், தோழர்களிடம் சொல்லக் கொள்ள முடியும்.
Even you would like to tell your grandsons and grand-daughters about the work accomplished under your leadership 25 years or 30 years ago that you were satisfied about.

அதோடு, 25 ஆண்டுகள், 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உங்கள் தலைமையின் கீழ் செய்யப்பட்ட பணிகள் பற்றி உங்கள் பேரன்களிடமும், பேத்திகளிடமும் கூறும்போது, உங்களுக்கும் முழு திருப்திகரமாகவும் இருக்கும்.
Which head of Panchayat won't have such a desire

இதுபோன்ற ஆசை இல்லாத பஞ்சாயத்து தலைவர் யார் இருப்பார்கள்?
I wish to infuse that strong desire in your heart.

உங்கள் இதயத்தில் வலுவான ஆசைகள் வியாபிக்க வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்.
If we intend to do something for the public in the limited time period of 5 years and if that desire is extremely strong, you will definitely be able to defeat any challenge or obstacle in your way.

நிர்ணயிக்கப்பட்ட இந்த 5 ஆண்டுகளில் பொதுமக்களுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்ற நோக்கம்நம்மில் இருந்தால், அந்த ஆசை மிகவும் வலுவாக இருந்தால், உங்கள் வழியில் வரும் எந்த சவாலையும் அல்லது தடையையும் உங்களால் நிச்சயம் தோற்கடிக்க முடியும்.
Sometimes when it comes to the development of the village, people talk about budget.

சில சமயம், கிராமத்தின் வளர்ச்சி பற்றிய பேச்சு வரும் போது, மக்கள் பட்ஜெட் பற்றி குறிப்பிட்டார்கள்.
There was a time when budget was a problem but today it is not the major concern.

பட்ஜெட் பிரச்னையாக இருந்ததெல்லாம் ஒருகாலகட்டம்; இன்று அது ஒரு பெரிய கவலையாக இல்லை.
Today the concern is about the proper utilization of the money within the specified time limit for the actual beneficiaries.

சரியான பயனாளிக்கு, குறிப்பிட்ட நேர வரம்பிற்குள்ளாக, பணத்தை சரியான முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்வதுதான் இன்றைய கவலை.
There has to be honesty and transparency about the work done in the villages.

கிராமங்களில்மேற்கொள்ளப்படும் பணிகளில் நேர்மையும் வெளிப்படைத்தன்மையும் இருக்க வேண்டும்.
Everyone should know about the amount of money that goes into a project and the explicit outcome.

ஒரு திட்டத்திற்காக செலவிடப்பட்ட பணம் எவ்வளவு என்பதையும், அந்த பணியின் வெளிப்பாட்டையும் அனைவரும் அறிந்திருக்க வேண்டும்.
The issue is not about the lack of funds but about priority.

இங்கே பிரச்னை என்பது நிதிப் பற்றாக்குறை அல்ல, அது முன்னுரிமை அளிப்பது பற்றியது.
Now you tell me.

இப்போது நீங்கள் என்னிடம் சொல்லுங்கள்.
There is a proper school building in a village with a qualified teacher the teacher gets regular salary it operates on a regular basis but if my village's 5 -25 students don't go to school, if they go and hide in the agricultural field or go and sit under the trees, and as a result they remain illiterate, then who is to be blamed for this

ஆனால் எனது கிராமங்களில் 5 முதல் 25 மாணவர்கள் பள்ளிக்கூடம் செல்லவில்லை என்றால், அவர்கள் போய் விவசாய நிலத்திலோ அல்லது மரத்தின் கீழோ மறைந்து கொண்டு விட்டால் அதன் விளைவு, அவர்கள் படிப்பறிவில்லாதவர்களாக இருப்பார்கள், அப்படியென்றால் இதற்கு யாரை குற்றம்சாட்டுவது?
Is it the problem of lack of funds

இது நிதி பற்றாக்குறை பிரச்சனையா?
Is it the problem of teachers

இது ஆசிரியர்களின் பிரச்சனையா?
Not at all

இல்லவே இல்லை!
We need to make the people of villages understand that there is a school there are teachers available, the government is paying the fees, and the government is paying for the uniform of the students and also providing mid-day meal to the students.

அங்கே பள்ளிகள் இருக்கின்றன; அப்பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள்; பள்ளிக்கட்டணத்தை அரசே செலுத்தி விடுகிறது; மேலும் மாணவர்களுக்கான சீருடைக் கட்டணத்தையும் அரசே கட்டிவிடுகிறது; அதோடு மாணவர்களுக்கு மதிய உணவும் வழங்கப்படுகிறது என்பதை கிராம மக்களுக்கு நாம் புரிய வைக்க வேண்டியது அவசியம்.
Come, not a single child in our villages should be out of school.

வாருங்கள், எங்கள் கிராமங்களில் ஒரு குழந்தை கூட பள்ளிக்கு செல்லாமல் இருக்கக் கூடாது.
Not even a single child in these villages should remain illiterate.

கிராமங்களில் ஒரு குழந்தை கூட கல்வியறிவு இல்லாமல் இருக்கக் கூடாது.
Can't we take this pledge

இந்த உறுதிமொழியை நம்மால் எடுக்க முடியாதா?
Our parents might have been illiterate due to the lack of opportunities and facilities.

வசதி, வாய்ப்புகள் பற்றாக்குறை காரணமாக நமது பெற்றோர்கள் படிப்பறிவு இல்லாதவர்களாக இருந்திருக்கலாம்.
They might not have got the opportunity of studying because of the governments of that time.

அந்த சமயத்தில் இருந்த அரசாங்கங்களின் காரணமாகவும், அவர்களுக்குபடிப்பதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்காமல் இருந்திருக்கலாம்.
However, after getting elected in the Panchayat, in the state as well as at the Centre, we are keen to provide education to the students, especially the daughters.

இருப்பினும், பஞ்சாயத்துகளிலும், மாநிலத்திலும், மத்தியிலும் நாங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிறகு, மாணவர்களுக்கு குறிப்பாக மகள்களுக்கு கல்வி வழங்குவதில் ஆர்வமாக உள்ளோம்.
Isn't it our responsibility as representatives of the people that after coming to power for 5 years, this time should be utilized for providing education to the children so that not a single child should remain illiterate

5 ஆண்டுகள் அதிகாரத்திற்கு வந்த பின்னர், இந்த காலகட்டத்தை பயன்படுத்தி குழந்தைகளுக்கு கல்வி வழங்க வேண்டும், எந்த ஒரு குழந்தையும் கல்வி அறிவு இல்லாமல் இருக்கக் கூடாது என்பது மக்கள் பிரதிநிதிகளாக நமது கடமை அல்லவா?
Just imagine, when that child gets good education, after growing up he would say that he used to be a son of a poor mother, who used to work in the agricultural fields but the village head had dragged him out of the agricultural fields and had told him that this was not the time for working in the fields and rather he should go and study in schools.

கற்பனை செய்து பாருங்கள், ஒரு குழந்தை நல்ல கல்வியை பெறுகையில், வளர்ந்த பின்னர், தான் ஒரு விவசாய நிலத்தில் வேலை செய்த ஏழைத் தாயின் மகன் என கூறுவார். விவசாய நிலத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனை வெளியில் கொண்டு வந்து, இது நிலத்தில் வேலை செய்வதற்கான நேரமல்ல; அதற்கு பதிலாக பள்ளிக்கு செல்ல வேண்டும், பள்ளியில் படிக்க வேண்டும் என தன்னிடம் கூறியதாகவும் சொல்வார்.
He would say- 'Thanks to my village head that I have become a doctor, an engineer, an IAS officer today.

அதோடு, ‘இன்று நான் டாக்டர், இன்ஜினியர், ஐஏஎஸ் அதிகாரியாக இருப்பதற்காக எனது கிராம தலைவருக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
The life of my family has transformed.'

எனது குடும்பத்தின் வாழ்க்கை மாறி விட்டது’ என்றும் அவர் கூறுவார்.
If a single life is changed because of one head, the entire country moves in the direction of change.

ஒரு தலைவனால் ஒரு தனிநபரின் வாழ்க்கை மாற்றப்பட்டால், முழு நாடும் மாற்றத்தின் திசையில் நகரும்.
Therefore my dear representatives, the Panchayatiraj Day should be the day of taking resolutions.

எனவே, என் அன்பான பிரதிநிதிகளே, பஞ்சாயத்துராஜ் தினமானது தீர்மானங்களை எடுக்கும் நாளாக இருக்க வேண்டும்.
Just see, in today's time, there have been several positive changes in the field of Health Care.

சற்று பாருங்கள், இன்றைய காலத்தில், உடல்நலப் பாதுகாப்பு துறையில் பல சாதகமான மாற்றங்கள் வந்துள்ளன.
If our children get timely vaccines against polio, they are not likely to be affected by the disease.

நமது பிள்ளைகளுக்கு போலியோவிற்கு எதிரான தடுப்பூசி சரியான நேரத்தில் கிடைத்தால், அவர்கள் நோயால் பாதிக்கப்பட மாட்டார்கள்.
You tell me that even today there could be a 40 or 50 year old person who is living with the condition of polio as a physically-challenged person, as a Divyang.

நீங்களே சொல்லுங்கள், இன்றும்கூட, 40 அல்லது 50 வயதான நபர், போலியோவின் பாதிப்பால் உடல் ரீதியில் மாற்றுத் திறனாளியாக திவ்யாங்க்காக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார் தானே.
Wouldn't you be pained to see him or not

அவரைப்பார்க்கும் போது உங்களுக்கு வேதனை ஏற்படுகிறதா இல்லையா?
Wouldn't you feel sympathetic towards him for his condition

அவருடைய நிலையை பார்த்து, நீங்கள் அனுதாபமாக உணரவில்லையா?
You will definitely feel this way.

இப்படித்தான் நீங்கள் நிச்சயமாக உணருவீர்கள்.
My brothers and sisters, Probably that 40-50 year old person was not fortunate enough to have timely protection against the disease.

என் சகோதர, சகோதரிகளே, ஒருவேளை அந்த 40-50 வயதான நபர், நோய்க்கு எதிராக சரியான நேரத்தில் பாதுகாப்பை பெறக் கூடிய அதிர்ஷ்டம் இல்லாதவராக இருந்திருக்கலாம்.
But today the Polio vaccine helps in protecting every child of your village from the deadly disease.

ஆனால் இன்று போலியோ தடுப்பூசி உங்கள் கிராமத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு குழந்தையும் கொடிய நோயிலிருந்து பாதுகாக்க உதவுகிறது.
No child will catch Polio.

எந்த குழந்தைக்கும் போலியோ வராது.
Different governments do the campaign for immunization against polio through televisions and newspapers the dates are announced continuously for administering polio drops.

பல்வேறு அரசாங்கங்கள், தொலைக்காட்சி மற்றும் செய்தி ஊடகங்கள் மூலமாக போலியோவிற்கு எதிரான தடுப்பூசி குறித்த பிரச்சாரத்தை செய்துள்ளன; போலியோ சொட்டு மருந்து தரப்படும் தேதி தொடர்ந்து அறிவிக்கப்பட்டு வருகிறது.
Shouldn't I, an elected representative of the Panchayat, do this job of ensuring vaccination against the disease

நோய்க்கு எதிராக தடுப்பூசி போடப்படுவதை உறுதி செய்யும் பணியை மேற்கொள்ள நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பஞ்சாயத்து பிரதிநிதியாகதான் இருக்க வேண்டுமா என்ன?
But sometimes these representatives feel that this job is for the bureaucrats to implement.

ஆனால் சில நேரங்களில் பிரதிநிதிகள், இந்த வேலையை அதிகாரிகள்தான் செயல்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள்.
No my dear brothers and sisters.

இல்லை எனதருமை சகோதர, சகோதரிகளே.
We are the servants of the public and not of the government.

நாம்பொதுமக்களின் வேலையாட்கள், அரசாங்கம் அல்ல.
We are elected to form the government for serving the people.

மக்களுக்கு சேவை செய்வதற்காகத்தான் அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்கு நாம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.
Therefore, if our power and time is put to the same work we can transform the face of our villages.

எனவே, நம் சக்தியையும் நேரத்தையும் ஒரே பணிக்காக பயன்படுத்திக் கொண்டால், நம் கிராமங்களின் முகத்தை மாற்றியமைக்க முடியும்.
I emphasize upon these little things because usually people talk of big things but the real change comes from doing these little things with which we can change our villages.

பொதுவாக மக்கள் பெரிய விஷயங்களைத்தான் பேசுவார்கள், ஆனால் நான் இந்த சிறிய விஷயங்களை வலியுறுத்துகிறேன். ஏனெனில் கிராமங்களை மாற்றக்கூடிய உண்மையான மாற்றங்கள் இந்த சிறிய விஷயங்களைச் செய்வதிலிருந்து வருகிறது.
We are well aware of the fact that if the health of the soil of the field that helps the farmer to fill not only his own stomach but also of the society, is poor then definitely mother Earth will be unhappy some or the other way.

விவசாய நில மண் ஆரோக்கியமாக இருந்தால், அது விவசாயிக்கு மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் வயிற்றுக்கு தேவையான முழுமையான சாப்பாட்டை தரும் என்ற உண்மையை நாம் அனைவரும் அறிந்ததே.
She will stop producing enough crops like she used to.

அதுபோன்ற நிலத்தை பயன்படுத்தி, போதுமானபயிர்களை உற்பத்தி செய்து தருவதை நிறுத்தி விடுவாள்.
We all will die starving.

பட்டினியால் நாம் அனைவரும் மடிந்து விடுவோம்.
Our future generations will also be compelled to live in poverty.

நமது எதிர்கால தலைமுறைகளும் வறுமையில் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்படுவார்கள்.
Have we ever thought of calling the group of farmers and telling them how their indiscriminate use of Urea is deteriorating the quality of their land

விவசாயிகள் குழுவைக் கூட்டி, யூரியாவின் கண்மூடித்தனமான பயன்பாடு எவ்வாறு அவர்களின் நிலத்தின் தரத்தை மோசமாக்குகிறது என்பதைப் பற்றி கூற வேண்டுமென நாம் எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறோமா?
Sometimes a farmer sees that others are putting one or two bags of urea in their soil and does the same.

சில சமயங்களில், ஒரு விவசாயியைப் பார்த்து மற்றொரு விவசாயியும் தனது நிலத்தில் ஒன்று அல்லது இரண்டு பைகள் யூரியாவை அதிகமாக பயன்படுத்துகிறார்.
Sometimes he sees the other farmer using the red boxed fertilizer and copies him.

சில நேரங்களில் மற்ற விவசாயிகள் பயன்படுத்தும் சிவப்பு பெட்டி உரத்தை பார்த்து தானும் அதை நகலெடுக்கிறார்.
Can't the villagers decide that if the village receives 50 bags of urea, only 40 will be utilized

ஒரு கிராமத்திற்கு வழங்கப்படும் 50 பை யூரியாவில் 40 பைகளை மட்டுமே பயன்படுத்துவோம் என கிராமவாசிகள் முடிவு செய்ய முடியாதா?
In this manner don't you think that the money for the 10 additional bags will be saved

இந்த விதத்தில், கூடுதலாக 10 பைகளுக்கான பணம் சேமிக்கப்படுகிறது என பணத்தை வைத்து பார்த்து மட்டும் யோசிக்காதீர்கள்.
In this way we will play an active role in conserving the health of the soil, the mother Earth that is getting degraded due to urea.

இந்த வழியில், நாம் மண்ணின் ஆரோக்கியத்தை பாதுகாப்பதில் ஒரு செயலில் முக்கிய பங்குவகிக்கின்றோம், யூரியா பயன்பாடு காரணமாக பூமித் தாய் சிதைக்கப்படுகிறாள்.
Our mother earth will be pleased with us and shower her blessings on us since the son that was killing me by putting excessive urea has now understood his mistake.

அதிகப்படியான யூரியாவை பயன்படுத்தி என்னை கொன்று வந்த என் மகன், இப்போது தன் தவறை உணர்ந்துவிட்டான் என பூமித் தாய் நம் மீது திருப்தி அடைந்து, அவளது ஆசீர்வாதத்தைப் பொழிவாள்.
Now I will produce more to fill his stomach.

இப்போது அவனது வயிற்றை நிரப்ப, நான் அதிக உற்பத்தி செய்வேன்.
You tell me, can we do this or not

நீங்களே சொல்லுங்கள்நாம் இதை செய்வோமா, மாட்டோமா?
I want to ask my tribal brothers, can we do this work or not

என் பழங்குடி சகோதரர்களை நான் கேட்க விரும்புகிறேன், நாம் இந்த வேலையை செய்யலாமா, வேண்டாமா?
Now the government has made a great law.

இப்போது அரசாங்கம் ஒரு சிறந்த சட்டத்தை உருவாக்கியுள்ளது.
Today I am standing in the forests of Mandla.

இன்று நான் மாண்ட்லா காட்டில் நிற்கிறேன்.
Bamboo is cultivated here.

இங்கு மூங்கில் பயிரிடப்படுகிறது.
There was a time when bamboo was categorized as tree.

மூங்கில், மர வகையை சேர்ந்தது என வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்த காலம் அது.
While I was going through the files, I was confused as to how could bamboo be considered as a tree for such a long time

அப்போது, நான் கோப்புகளை கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, எப்படி நீண்ட காலமாக மூங்கிலை ஒரு மரமாக வகைப்படுத்தி இருக்க முடியும் என்பதில் குழப்பம் கொண்டிருந்தேன்.
As a result, my tribal brothers who live in forests could not cut the bamboo and sell them.

இதன் விளைவாக, காட்டில் வாழும் என் பழங்குடி சகோதரர்கள் மூங்கில் வெட்டி அவற்றை விற்க முடியாது.
If the forest officer catches him carrying bamboo, he will be in trouble.

அவர்கள் மூங்கிலை சுமந்து செல்வதை வனஅதிகாரிகள் பார்த்தால், சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்வார்கள்.
This will create a new avenue of employment in villages.

இது கிராமங்களில் வேலைவாய்ப்புக்கான புதிய வழியை உருவாக்கும்.
You will be surprised to know that despite having such a huge forest of bamboo in the country, we are importing bamboo worth 12-15 thousand crore rupees.

நம் நாட்டில் மிகப்பெரிய மூங்கில் காடு இருப்பினும், 12-15 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள மூங்கிலை இறக்குமதி செய்து வருகிறோம் என்பதை அறிந்தால் நீங்கள் ஆச்சரியப்படுவீர்கள்.
For making incense sticks, match sticks, or even for making kites we are importing bamboo from other countries.

ஊதுபத்தி, தீக்குச்சி செய்வதற்கும், பட்டம் செய்வதற்கும் கூட நாம் பிற நாடுகளில் இருந்துதான் மூங்கிலை இறக்குமதி செய்கிறோம்.
For constructing our houses, we don't have the permission to cut bamboo.

நமது வீடுகளை கட்டுவதற்காக, மூங்கிலை வெட்டுவதற்கான அனுமதி கூட நமக்கு இல்லை.
Thousands of crores of Rupees are flowing out of the country.

இதனால், ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் நாட்டின் வெளியே பாய்கின்றன.
Now I urge my tribal brothers and the farmers of the villages to plant good quality Bamboo in their fields.

இப்போது உங்களின் நிலத்தில் நல்ல தரமுள்ள மூங்கில் தாவரங்களை பயிரிட வேண்டுமென என் பழங்குடி சகோதரர்கள் மற்றும் கிராம விவசாயிகளுக்கு வலியுறுத்துகிறேன்.
They can cultivate their usual crops and along with that they can plant Bamboo on the edges of the field.

அவர்கள் தங்களின் வழக்கமான பயிர்களை பயிரிடுவதுடன், வயல் விளிம்பில் மூங்கில்களை விதைக்க முடியும்.
They will be able to earn extra in next 2 or 3 years.

இதன் மூலம் அவர்கள் அடுத்த 2 அல்லது 3 ஆண்டுகளில் கூடுதல் வருவாயை சம்பாதிக்க முடியும்.
The income of the farmers is bound to increase.

விவசாயிகளின் வருமானம் அதிகரிக்கும்.
They can get additional income from the land that is lying unutilized at the edges.

அவர்கள் இதுவரை பயன்படுத்தாத நிலத்தின் விளிம்புகள் மூலமாக கூடுதல் வருமானத்தை பெறலாம்.
I appeal to you all and to the representatives of Panchayat.

இங்குள்ள பஞ்சாயத்து பிரதிநிதிகளுக்கும் மற்ற அனைவருக்கும் நான் வேண்டுகோள் விடுகிறேன்.
Can we make our farmers in the agricultural sector to be self-reliant

விவசாயத் துறையில் நமது விவசாயிகள் சுய சார்புடன் இருப்பதை நாம் உருவாக்க முடியுமா?
The Governor of Himachal Pradesh, Dev Vrat ji devotes his time to teach zero budget agriculture to the farmers.

இமாச்சலப் பிரதேச ஆளுநர் தேவ் விரத் அவர்கள், பூஜ்ய பட்ஜெட் விவசாயம் குறித்து விவசாயிகளுக்கு கற்பிப்பதற்காக நேரத்தை செலவிடுகிறார்.
Can my representatives of the panchayat learn these things and prepare the farmers of their villages or not

எனது பஞ்சாயத்து பிரதிநிதிகளும் இதுபோன்ற விஷயங்களை கற்றுக் கொண்டு, அவர்களின் கிராமங்களில் வாழும் விவசாயிகளை தயார் படுத்த முடியுமா, முடியாதா?
We are currently running a campaign for increasing Honey production and for beekeeping.

தற்போது நாங்கள் தேன் உற்பத்தி மற்றும் தேனீ வளர்ப்பிற்கான பிரசாரத்தை மேற்கொண்டு வருகிறோம்.
If a small farmer keeps even 50 boxes for bee-keeping in his agricultural field, he can sell honey worth Rs.1.5-2 lakh annually.

ஒரு சிறிய விவசாயி தனது வேளாண் நிலத்தில் தேனீ வளர்ப்பிற்காக 50 பெட்டிகள்வைத்திருந்தால், அவர் தேன் உற்பத்தி மூலம் ஆண்டுக்கு ரூ .1.5-2 இலட்சம் வருவாய் பெற முடியும்.
Even if he is unable to sell that honey and consumes himself, it will be beneficial for his health.

அவர் அந்த தேனை விற்க முடியாமல் போனாலும் கூட, அதை அவரே உபயோகப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் அவரது உடல்நலத்திற்கு பயனளிக்கும்.
You tell me whether the farmer's income will increase or not

நீங்களே சொல்லுங்கள், விவசாயிகளின் வருமானம் அதிகரிக்குமா இல்லையா?
Is it necessary to accomplish this job through budget

இந்த வேலையை பட்ஜெட் மூலமாகத்தான் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பது அவசியமா?
These things can be done automatically, on one's own initiative.

இந்த விஷயங்களை ஒருவர் தனது சொந்த முயற்சியில் தானாகவே செய்ய முடியும்.
We just need to decide.

நாம் தான் அதைமுடிவு செய்யவேண்டும்.
The government provides the funds for the wages of the laborers under MGNREGA scheme.

மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதி திட்டத்தின் (MGNREGA) கீழ் பணியாற்றும் ஊழியர்களுக்கு ஊதியம் வழங்குவதற்கான நிதியை அரசு வழங்குகிறது.
For accomplishing the MGNREGA work for 2-3 months, say in the months of April, May and June, we can decide the work that needs to be done before hand.

MGNREGA திட்டத்தின் கீழ்பணிகளை 2-3 மாதங்களுக்கு நிறைவேற்றுவதாக தீர்மானித்தால், அதாவது ஏப்ரல், மே மற்றும் ஜூன் மாதத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டுமெனில், அதற்கு முன்பாகவே அப்பணியை முடித்து தரவேண்டுமென நாம் முடிவு செய்து கொள்ளலாம்.
For example, deepening a pond or stopping the water through check dams or preserving the rainwater.

உதாரணமாக, ஒரு குளம் ஆழப்படுத்துதலோ அல்லது தடுப்பணை மூலமாக தண்ணீரை நிறுத்தும் பணியோ அல்லது மழைநீர் பாதுகாக்கும்பணியையோ உதாரணமாக கூறலாம்.
The MGNREGA funds can be put to the specified work.

MGNREGA நிதியை குறிப்பிட்ட பணிகளுக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
You tell me that if the water of the village is preserved, then don't you think that underground water levels that is going down will ultimately rise

நீங்களே சொல்லுங்கள், கிராமத்தின் நீர் ஆதாரம் பாதுகாக்கப்பட்டால், நிலத்தடி நீர் மட்டம் கீழே இறங்கி விடுமோ என்பதைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, அது மிகப்பெரியஅளவில் உயரும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?
Won't the cost of water extraction be reduced

நீர் பிரித்தெடுத்தல் செலவு குறைக்கப்படுமா இல்லையா?
So, in the future even if there is less rainfall, the agriculture will get a new lease of life from the preserved water.

எனவே, வருங்காலத்தில் குறைவான மழை இருந்தால் கூட, பாதுகாக்கப்பட்ட நீரில் இருந்து விவசாயத்திற்கு புதிய வாழ்வு கிடைக்கும்.
The village will not starve in such a scenario.

அத்தகைய சூழ்நிலையில் கிராமத்தில் பட்டினியே இருக்காது.
The problem is not about the lack of schemes or funds.

திட்டங்களிலோ அல்லது நிதியிலோ பற்றாக்குறை என்பதைப் பற்றி பிரச்சினை இல்லை.
I would like to appeal to the representatives of the villages to take strong decisions regarding education, healthcare, water conservation or modernizing agriculture.

எனவே கல்வி, சுகாதாரம், நீர்ப்பாசனம் அல்லது விவசாயத்தை நவீனமயமாக்கல் பற்றிய வலுவான முடிவுகளை எடுக்க கிராமிய பிரதிநிதிகளிடம் நான் வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்.
There is no need for a new budget in these areas.

இத்துறைகளில் புதிதாக ஒரு பட்ஜெட் போட தேவையில்லை.
Even without a new budget the people of the villages can move ahead and bring changes.

புதிய பட்ஜெட் இல்லாமல் கூட கிராம மக்கள் முன்னோக்கி செல்லவும், மாற்றங்களை கொண்டு வரவும் முடியும்.
I would also like to emphasize upon another aspect.

நான் மற்றொரு அம்சத்தையும் வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்.
We had started a scheme for opening bank accounts- Jan Dhan Yojana.

ஜன் தன் யோஜனா என்ற வங்கிக் கணக்குகளை தொடங்கும் திட்டத்தை ஆரம்பித்துள்ளோம்.
Second scheme was regarding insurance with a premium of 90 paise.

இரண்டாவது திட்டம் 90 பைசா பிரீமியம் கொண்ட காப்பீடு தொடர்பானது.
I don't believe that even the poorest of the poor cannot afford to spend 90 paise.

மிகுந்த வறுமையில் வாழும் ஏழைகள் கூட 90 பைசாவை செலவிட முடியாது என்று நான் நம்பவில்லை.
If he has an addiction to bidi, he will spend at least Rs. 2 per day on bidi.

பீடிக்கு அடிமையாக இருப்பின், அந்தபீடிக்காக அவர் ஒருநாளைக்கு குறைந்தபட்சம் ரூ.2 ஆவது செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும்.
So he can very well afford 90 paise for insurance.

எனவே, அவரால் காப்பீட்டுக்காக நிச்சயம் 90 பைசாக்களை கொடுக்க முடியும்.
You may have seen here on the stage that I had the privilege of handing over Rs. 2 lakh to the mother of a tribal community.

நீங்கள் இங்கு மேடையில் பார்த்திருப்பீர்கள், ஒரு பழங்குடி சமூகத்தை சேர்ந்த தாய்க்கு ரூ.2 லட்சத்திற்கான சலுகையை நான் வழங்கினேன்.
She had purchased Life Insurance with a premium of 90 paise.

அவர் 90 பைசா பிரீமியத்தில் ஆயுள் காப்பீட்டை வாங்கியிருந்தார்.
Her family had objected to it.

அவருடைய குடும்பத்தார் அதை எதிர்த்தார்கள்.
Unfortunately the head of the family died and thanks to the 90 paise, she is getting Rs.2 lakh insurance today.

துரதிருஷ்டவசமாக குடும்ப தலைவர் இறந்துவிட, இன்று அவர் ரூ.2 லட்சம் காப்பீடு பணத்தை பெற்றிருக்கிறார். 90 பைசாவுக்கு நன்றி.
The poor mother has received Rs. 2 lakh.

ஏழை தாய் ரூ.2 லட்சம் பெற்றிருக்கிறார்.
Now you tell me, this initiative will help the person during this bad phase or not

இப்போது நீங்கள் என்னிடம் சொல்லுங்கள், இந்த முன்மாதிரி திட்டம், ஒருநபரின் மோசமான கட்டத்தில் உதவி செய்யுமா, செய்யாதா?
My representatives and heads of the Panchayat, there shall not be any family in the village that will not have a Jan Dhan bank account and insurance with minimum premium of 90 paise.

என் பிரதிநிதிகளே மற்றும் பஞ்சாயத்து தலைவர்களே, ஜன்தன் வங்கி கணக்கு, குறைந்தபட்ச பிரீமியம் 90 பைசா கொண்ட காப்பீடு இல்லாமல் கிராமத்தில் எந்த ஒரு குடும்பத்தினரும் இருக்கமாட்டார்கள்.
If that family meets with an unfortunate incident, it will get a financial assistance of Rs. 2 lakh.

அந்த குடும்பம் துரதிருஷ்டவசமான சம்பவத்தை சந்திக்க நேர்ந்தால், ரூ.2 லட்சம் நிதி உதவி கிடைக்கும்.