พระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าหญิงและเด็กหญิง พุทธศักราช 2471 (ยกเลิก)
วันที่ประกาศ: 1928-05-13

content: พระราชบัญญัติ ว่าด้วยการค้าหญิงและเด็กหญิง พุทธศักราช ๒๔๗๑ (ยกเลิก)
content: มีพระบรมราชโองการในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ดำรัสเหนือเกล้าฯ ให้ประกาศจงทราบทั่วกันว่า โดยที่เป็นการสมควรจะปราบปรามการค้าหญิงและเด็กหญิงซึ่งมีผู้นำเข้ามาหรือพาออกไปจากประเทศสยาม จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้
sectionNo: 1
content: มาตรา ๑ ให้เรียกพระราชบัญญัตินี้ว่า “พระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าหญิงและเด็กหญิง พุทธศักราช ๒๔๗๑”
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 3
content: มาตรา ๓ ในพระราชบัญญัตินี้ คำว่า “เสนาบดี” หมายความว่า เสนาบดีผู้มีหน้าที่รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ คำว่า “เจ้าพนักงาน” หมายความว่า เจ้าพนักงานใด ๆ ที่ได้แต่งตั้งขึ้นตามกฎเสนาบดีเพื่อให้ปฏิบัติการตามบทพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ ผู้ใดนำหรือให้ผู้อื่นนำหญิงหรือเด็กหญิงเข้ามาในประเทศสยาม เพื่อการรับจ้างให้เขาทำเมถุนกรรมก็ดี พาหรือให้ผู้อื่นพาหญิงหรือเด็กหญิงออกไปจากประเทศสยามเพื่อการรับจ้างให้เขาทำเมถุนกรรมก็ดี
sectionNo: 4
content: รับหรือจำหน่ายหญิงหรือเด็กหญิงโดยมิชอบด้วยกฎหมายโดยที่ตนรู้อยู่ว่ามีผู้นำเข้ามาในประเทศสยามเพื่อการดังว่ามานั้นก็ดี ท่านว่ามีความผิดต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี หรือปรับไม่เกินพันบาท หรือทั้งจำและปรับทั้งสองสถาน ถึงแม้กรรมทั้งหลายซึ่งประกอบกันเป็นความผิดนั้น ได้กระทำไว้ในประเทศต่างกันก็ตาม
sectionNo: 4
content: ผู้กระทำผิดนั้นก็อาจถูกฟ้องร้องและลงโทษได้
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ ในการที่จะปฏิบัติการตามความประสงค์แห่งพระราชบัญญัตินี้ ให้เจ้าพนักงานมีอำนาจที่จะตรวจตราหญิงและเด็กหญิงทั้งปวงซึ่งเข้ามาสู่หรือจะออกไปจากประเทศสยาม และเพื่อที่จะทำการตรวจตราดังว่านี้ เจ้าพนักงานอาจเข้าไปในยานพาหนะใด ๆ เว้นเสียแต่เมื่อยานพาหนะนั้น ๆ
sectionNo: 5
content: ได้ใช้อยู่โดยเฉพาะในราชการของรัฐบาลสยามหรือรัฐบาลต่างประเทศ
sectionNo: 6
content: มาตรา ๖ เมื่อมีเหตุควรสงสัยว่า ได้มีผู้กระทำความผิดตามที่ได้ระบุไว้ในมาตรา ๔ หรือได้มีผู้พยายามที่จะกระทำความผิดดังว่านั้นแล้ว ในระหว่างไต่สวนเจ้าพนักงานจะกักตัวหญิงหรือเด็กหญิงนั้นไว้ในสถานที่อันสมควรที่ได้จัดไว้สำหรับการนี้ก็ได้ การกักตัวบุคคลตามความในมาตรานี้จะต้องไม่เกินสามสิบวัน
sectionNo: 6
content: นอกจากจะได้ร้องขอคำสั่งต่อศาลชั้นต้น และศาลได้ออกคำสั่งให้กักถ้าศาลออกคำสั่งให้ คำสั่งนั้นมีอายุไม่เกินสามสิบวัน นับแต่วันที่ลงในคำสั่ง และถ้าจำเป็นจะต้องกักตัวไว้ต่อไปอีก ศาลจะต่ออายุคำสั่งให้เมื่อเจ้าพนักงานร้องขอก็ได้
sectionNo: 7
content: มาตรา ๗ เมื่อได้ความตามทางไต่สวนว่า มีผู้กระทำผิดดังที่ได้ระบุไว้ในมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัตินี้ท่านว่าให้ส่งตัวหญิงหรือเด็กหญิงนั้นกลับไปยังประเทศเดิมหรือถิ่นที่อยู่ในประเทศสยามแล้วแต่เรื่อง
sectionNo: 7
content: ถ้าหญิงหรือเด็กหญิงนั้นไม่สามารถจะเสียค่าเดินทางได้และทั้งไร้สามีหรือญาติหรือผู้ปกครองซึ่งจะเสียค่าเดินทางให้ได้แล้ว รัฐบาลจะเป็นผู้ออกค่าเดินทางให้จนถึงพรมแดนหรือท่าเรือที่ใกล้ที่สุดที่จะเดินทางสู่ประเทศเดิมแห่งหญิงหรือเด็กหญิงนั้น
sectionNo: 7
content: อนึ่งในระหว่างเวลาก่อนที่จะออกเดินทางเจ้าพนักงานจะกักตัวหญิงหรือเด็กหญิงนั้นไว้ก็ได้
sectionNo: 8
content: มาตรา ๘ คำสั่งใด ๆ ของเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามมาตรา ๖ และมาตรา ๗ แห่งพระราชบัญญัตินี้ บุคคลผู้มีประโยชน์ได้เสียอาจอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง ให้เสนาบดีเป็นผู้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ และคำวินิจฉัยของเสนาบดีนั้นต้องนับว่าเป็นที่สุด คำอุทธรณ์ให้ยื่นต่อเจ้าพนักงานเป็นลายลักษณ์อักษร
sectionNo: 9
content: มาตรา ๙ ให้เสนาบดีกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้และมีอำนาจที่จะออกกฎเสนาบดีเพื่อปฏิบัติการตามบทพระราชบัญญัตินี้ กฎเสนาบดีนั้นเมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้
content: ประกาศมา ณ วันที่ ๕ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๔๗๑ เป็นปีที่ ๔ ในรัชกาลปัจจุบัน