พระราชบัญญัติป้องกันภยันตรายอันเกิดแต่การเล่นมหรสพ พระพุทธศักราช 2464 (ยกเลิก)
วันที่ประกาศ: 1921-05-16

content: พระราชบัญญัติ ป้องกันภยันตรายอันเกิดแต่การเล่นมหรสพ พระพุทธศักราช ๒๔๖๔ (ยกเลิก)
content: มีพระบรมราชโองการ ในพระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ดำรัสเหนือเกล้าฯ สั่งว่า เวลานี้จำนวนโรงมหรสพซึ่งเอกชนหรือบริษัทต่าง ๆ ได้ตั้งขึ้นในที่ประชุมชน เพื่อเป็นทางหาเลี้ยงชีพนั้นเจริญแพร่หลายมากขึ้น ทรงพระราชดำริเห็นว่า
content: เป็นการจำเป็นที่จะบัญญัติระเบียบการตรวจตราสถานที่เช่นนี้ไว้ เพื่อป้องกันมิให้มีอัคคีภัยหรือการระเบิดอันอาจเกิดขึ้น เนื่องจากความเลินเล่อของเจ้าของหรือผู้จัดการ หรือเหตุอื่น ๆ ซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อชีวิตหรือความปราศภัยแห่งคนดูและคนเล่น
content: และเพื่อจะจัดสถานที่เช่นนี้ให้ต้องด้วยลักษณะอันจะพึงป้องกันประชาชนให้พ้นจากความเสียหาย เมื่อมีเหตุอลหม่านเบียดเสียดกันอันเกิดขึ้นจากอัคคีภัย หรือการระเบิดหรือการฉุกเฉินอื่น ๆ อนึ่ง เนื่องจากที่ทรงพระราชดำริเห็นดังนี้ เป็นการสมควรที่จะประกาศพระราชบัญญัติเพื่อป้องกันอันตราย
content: อันจะเกิดแก่ประชาชนหรือคนเล่นในโรงมหรสพ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติไว้ดังต่อไปนี้
sectionNo: 1
content: มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติป้องกันภยันตรายอันเกิดแต่การเล่นมหรศพ พระพุทธศักราช ๒๔๖๔”
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้เป็นกฎหมายทั่วทั้งกรุงเทพฯ และมณฑลต่าง ๆ ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 3
content: มาตรา ๓ เสนาบดีผู้รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้มีอำนาจที่จะออกกฎข้อบังคับ เพื่อป้องกันภยันตรายอันจะพึงเกิดขึ้นในโรงมหรสพได้ เมื่อเห็นสมควร กฎข้อบังคับนี้เมื่อได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาต และประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งแห่งพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ คำบางคำที่จะใช้ต่อไปในพระราชบัญญัตินี้ ให้พึงเข้าใจดังนี้ คือ (๑) คำว่า “โรงมหรสพ” นั้น หมายความตลอดถึง ตึก เรือน โรง หรือกระโจมและที่ปลูกกำบังอย่างใด ๆ ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับเล่นมหรสพ (เช่น งิ้ว ลิเก ละคร ภาพยนตร์ ฯลฯ) เพื่อเก็บเงินแก่คนดู (๒) คำว่า “ห้องฉายภาพยนตร์” นั้น หมายความว่า
sectionNo: 4
content: ห้องที่ตั้งเครื่องสำหรับฉายด้วยโคมไฟ หรือด้วยเครื่องฉายอันประกอบด้วยแรงไฟทุกชนิด (๓) คำว่า “เสนาบดี” นั้น หมายความว่าเสนาบดีเจ้ากระทรวงการปกครองท้องที่ กล่าวคือเสนาบดีกระทรวงนครบาล เป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ในกรุงเทพฯ และเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย
sectionNo: 4
content: หรือเจ้าพนักงานที่เสนาบดีกระทรวงมหาดไทยได้แต่งตั้งขึ้นเป็นผู้รักษาการ ให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ในท้องที่นอกกรุงเทพฯ
sectionNo: 1
content:  แผนก ๑ การจัดตั้งสถานที่สำหรับเล่นการมหรสพ
sectionNo: 1
content: หมวด ๑ บททั่วไป
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ ห้ามมิให้ใช้สถานที่ใดเป็นโรงมหรสพ เว้นแต่เสนาบดีหรือเจ้าพนักงานผู้ใหญ่ ซึ่งเสนาบดีได้ตั้งให้เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจตราประจำท้องที่นั้น ได้อนุญาตให้ปลูกสร้างหรือใช้สถานที่นั้นเป็นโรงมหรสพ
sectionNo: 6
content: มาตรา ๖ โรงมหรสพโรงใด ถ้าตั้งอยู่ติดต่อกับเรือนโรงอย่างใด ๆ ต้องตั้งหันหน้าออกถนนหลวง หรือทางที่ออกถนนหลวงได้ทันที ให้มีที่ว่างเหลือพอที่จะเดินได้ภายนอกโรงโดยรอบ
sectionNo: 7
content: มาตรา ๗ ในโรงมหรสพทุกโรง ให้มีทางเข้าออกและบันไดขึ้นลงให้เพียงพอสำหรับคนดู และคนเล่นหนีภยันตรายได้ ตามที่เสนาบดีหรือเจ้าพนักงานที่เสนาบดีได้ตั้งขึ้นกำหนดให้ แต่โรงมหรสพทุก ๆ โรงต้องมีประตูออกในเวลาที่เกิดภยันตรายขึ้นได้ทุกด้าน คือให้มีประตูด้านหน้าอย่างน้อยสองประตู และมีประตูด้านหลัง
sectionNo: 7
content: และด้านข้างไว้สำหรับเปิดใช้ในเมื่อมีการฉุกเฉินเกิดขึ้นอย่างน้อยด้านละหนึ่งประตู กับให้มีบันไดขึ้นลงในโรงหนึ่งอย่างน้อยสองบันได ประตูและบันไดที่กล่าวนี้ให้มีขนาดกว้าง ๒๕ เซนติเมตรต่อจำนวนคนดู ๕๐ คน ซึ่งจะอยู่ในห้องหรือชั้นเหล่านั้น แต่อย่างต่ำจะต้องกว้างไม่น้อยกว่า ๑ เมตร ๕๐ เซนติเมตร เสมอ
sectionNo: 7
content: ทางเข้าออกและบันไดต้องทำในที่ซึ่งประชาชนอาจแลเห็นได้โดยง่าย และต้องอยู่ในที่ซึ่งคนดูและคนเล่นอาจหนีได้โดยสะดวกเมื่อมีภยันตรายเกิดขึ้น คือต้องเป็นทางเข้าออกหรือบันไดที่ตรงไม่วกเวียน และไม่มีสิ่งใดที่อาจมากีดกั้นได้
sectionNo: 8
content: มาตรา ๘ ประตูสถานที่หรือบริเวณที่เป็นทางสำหรับประชาชนเข้าออกนั้นให้ทำเป็นสองบาน เปิดออกภายนอก และประตูนั้นให้ตั้งอยู่ตรงถนนหรือทางเข้าออก กับให้มีขนาดกว้างไม่น้อยกว่า ๔ เมตร เว้นแต่เจ้าพนักงานจะได้สั่งเป็นอย่างอื่น ประตูชั้นในและประตูโรงหรือประตูห้องนั้น
sectionNo: 8
content: เมื่อเวลาเปิดออกต้องไม่เป็นที่กีดขวางแก่ทางเข้าออก หรือบันได หรือชานบันได ประตูโรงหรือประตูภายในโรงนั้น ห้ามไม่ให้ทำในที่ซึ่งถ้าเปิดประตูนั้นออก ก็ถึงบันไดทันที ต้องให้มีชานอย่างน้อย ๑ เมตร กับ ๒๕ เซนติเมตรสี่เหลี่ยม ระหว่างบันไดกับช่องประตูทางออกทุกแห่ง ประตูสำหรับใช้เมื่อมีการฉุกเฉินเกิดขึ้นนั้น
sectionNo: 8
content: ต้องทำให้เปิดได้สะดวกรวดเร็ว และมีป้ายเป็นตัวอักษรสีไว้ทุกแห่งว่า “ทางออกเมื่อมีการฉุกเฉิน” ทางออก ประตูและช่องสำหรับสถานที่ สำหรับโรงหรือห้องทุกแห่งต้องเปิดไว้ตลอดเวลาเล่นการมหรสพ และต้องมีป้ายเป็นตัวอักษรสีไว้ทุกแห่งว่า “ทางออก” ส่วนช่องใดที่ไม่ใช่ทางออก
sectionNo: 8
content: หรือซึ่งอาจเป็นอันตรายแก่ประชาชนเพราะความเข้าใจผิดต้องมีป้ายเป็นตัวอักษรสีว่า “ไม่ใช่ทางออก” ไว้เหนือช่องทุกแห่ง สูงจากพื้น ๒ เมตร ตัวอักษรเหล่านี้ต้องมีขนาดสูง ๑๘ เซนติเมตร เพื่อให้ประชาชนเห็นได้ถนัด
sectionNo: 9
content: มาตรา ๙ ที่นั่งสำหรับคนดู จะเป็นที่นั่งเคลื่อนที่ได้ก็ตาม หรือเคลื่อนที่ไม่ได้ก็ตาม ต้องจัดวางโดยเรียบร้อย มิให้เป็นที่กีดขวางทางเดิน อนึ่ง ห้ามมิให้ทำที่นั่งสำหรับคนดูภายในพื้นที่โดยระยะ ๒ เมตร จากฝารอบภายในโรงมหรสพ ให้คงทิ้งเนื้อที่อันนี้ว่างไว้สำหรับเป็นทางเดิน
sectionNo: 10
content: มาตรา ๑๐ ทางเดินสำหรับประชาชนเข้าออกในโรงหรือประตูห้องนั้นต้องทำให้กว้างไม่น้อยกว่า ๑ เมตรกับ ๕๐ เซนติเมตร ทางเดินเช่นนี้ต้องเป็นทางตรงไปยังประตูเข้าออก ทางเดินระหว่างแถวที่นั่งนั้นต้องกว้างไม่น้อยกว่า ๗๕ เซนติเมตรทุก ๆ แถวที่ ๔ ให้เพิ่มขนาดกว้างขึ้นอีกเป็นสองเท่า
sectionNo: 10
content: เว้นแต่จะได้รับอนุญาตพิเศษให้ทำเป็นอย่างอื่น
sectionNo: 11
content: มาตรา ๑๑ ถ้ามีห้องหรือชั้นที่นั่งสำหรับคนดูเหนือพื้นชั้นล่างขึ้นไปแล้ว ห้องหนึ่งหรือชั้นหนึ่งจะต้องมีบันไดสำหรับขึ้นลงอย่างน้อยสองบันได และต้องมีทางเข้าออกจากที่นั่งต่าง ๆ ตรงมายังบันได ห้ามมิให้มีทางวกเวียนในระหว่างแถวที่นั่ง และห้ามมิให้ใช้ราวลูกกรงซึ่งติดตายตัวกั้นระหว่างแถวที่นั่งเป็นอันขาด
sectionNo: 11
content: บันไดและทางเข้าออกเหนือพื้นชั้นล่างซึ่งกล่าวนี้ ให้มีขนาดกว้างตามที่บัญญัติไว้ในหมวดนี้
sectionNo: 12
content: มาตรา ๑๒ ห้ามมิให้ตกแต่งประดับประดาด้วยวัตถุใดภายในโรงมหรสพ เว้นไว้แต่วัตถุนั้นไม่อาจเป็นเชื้อเพลิงได้
sectionNo: 2
content: หมวด ๒ ข้อบังคับพิเศษว่าด้วยห้องฉายภาพยนตร์
sectionNo: 13
content: มาตรา ๑๓ โรงมหรสพใด ถ้าฉายภาพยนตร์ด้วย ห้องสำหรับฉายต้องทำให้โตพอสมควรที่ผู้ฉายภาพจะทำการได้สะดวก และห้องนั้นต้องทำด้วยวัตถุป้องกันเพลิงได้ทั้งห้อง หรือลาดบุด้วยวัตถุป้องกันเพลิงแต่ภายในก็ได้ และต้องไม่มีช่องที่ให้ควันออกไปได้
sectionNo: 14
content: มาตรา ๑๔ ทางเข้าออกห้องฉายภาพยนตร์ต้องอยู่ในที่เหมาะและเข้าออกได้สะดวก ประตูนี้ต้องเป็นชนิดที่เปิดปิดได้ในตัวเอง ทำด้วยวัตถุหรือลาดบุด้วยวัตถุป้องกันเพลิงได้ให้เรียบร้อยจนเป็นที่พอใจเจ้าพนักงาน ประตูนั้นต้องให้บานเปิดออกนอกห้อง และมีกลอนลูกบิดติดไว้ด้วย
sectionNo: 14
content: ห้ามมิให้ขัดกลอนประตูนั้นในระหว่างเวลาฉายภาพเป็นอันขาด
sectionNo: 15
content: มาตรา ๑๕ ช่องที่จำเป็นต้องเจาะเพื่อให้สายไฟฟ้าผ่านเข้าในห้องฉายภาพยนตร์นั้นต้องมีวัตถุป้องกันเพลิงรองรับไว้โดยรอบ
sectionNo: 16
content: มาตรา ๑๖ ช่องฉายภาพทางด้านหน้าห้องนั้น ต้องไม่ทำให้ใหญ่เกินกว่าสมควร กล่าวคือให้พอที่จะฉายภาพออกได้สะดวก และให้มีบานบังช่องฉายทำด้วยวัตถุป้องกันเพลิงและให้เปิดปิดได้ในตัว กับต้องทำให้ปลดได้ทั้งข้างในและข้างนอกห้อง ในเวลาที่ไม่ได้ฉายภาพให้ปิดช่องนี้เสีย ในห้องหนึ่ง ๆ ให้มีไม่เกินกว่าสองช่อง
sectionNo: 17
content: มาตรา ๑๗ ถ้าห้องฉายภาพยนตร์อยู่ในบริเวณที่คนดู ต้องมีราวกั้นห่างจากฝาห้อง ๕๐ เซนติเมตรโดยรอบ หรือจะกั้นด้วยวิธีใดเพื่อป้องกันมิให้ประชาชนเข้าไปถูกต้องห้องนั้นก็ได้
sectionNo: 18
content: มาตรา ๑๘ เครื่องฉายภาพยนตร์นั้นต้องตั้งไว้บนแท่นทำด้วยวัตถุป้องกันเพลิงอย่างแน่นหนา และต้องมีแผ่นทำด้วยโลหะหรือวัตถุป้องกันเพลิงแทรกลงในระหว่างแสงไฟกับช่องแผ่นภาพด้วย ช่องแผ่นภาพนั้นต้องทำให้โตมีที่สำหรับบังคับให้ความร้อนกระจายได้พอ ส่วนช่องสำหรับตัวภาพผ่านออกนั้นต้องให้แคบ
sectionNo: 18
content: เพื่อป้องกันเพลิงที่ออกจากช่องมิให้แลบขึ้นลงตามช่องนั้นได้
sectionNo: 19
content: มาตรา ๑๙ เครื่องหมุนแผ่นภาพเวลาฉายนั้น ต้องอยู่ในหีบทำด้วยโลหะอย่างแน่นหนาสองหีบ ข้างในวัดโดยศูนย์กลางแห่งวงกลมไม่เกินกว่า ๓๖ เซนติเมตร หีบนั้นจะต้องทำให้ปิดได้สนิทจนเพลิงลอดเข้าไปในหีบไม่ได้
sectionNo: 20
content: มาตรา ๒๐ เครื่องม้วนแผ่นภาพต้องมีโซ่รัดหรือต้องมีเฟืองจักรห้ามเมื่อม้วนแผ่นภาพ เพื่อมิให้แผ่นภาพหลุดหรือหย่อนยื่นออกข้าง ๆ เครื่องนั้นได้
sectionNo: 21
content: มาตรา ๒๑ ในระหว่างเวลาที่ฉายภาพนั้น ภาพที่ฉายแล้วหรือยังไม่ได้ฉายต้องเก็บไว้ในหีบทำด้วยโลหะและปิดไว้โดยมิดชิด
sectionNo: 22
content: มาตรา ๒๒ เครื่องไฟฟ้าและเครื่องประกอบต่าง ๆ (เช่นไดนาโม เครื่องจักร หม้อน้ำ ฯลฯ) ต้องเก็บรักษาไว้ในห้องพิเศษห้องหนึ่งต่างหาก ตั้งอยู่ห่างจากโรงมหรสพไม่น้อยกว่า ๔ เมตร
sectionNo: 23
content: มาตรา ๒๓ ห้ามมิให้เก็บเครื่องไม้หรือเครื่องตกแต่งประดับประดาอย่างใดไว้ในห้องฉายภาพยนตร์
sectionNo: 24
content: มาตรา ๒๔ ในห้องฉายภาพยนตร์นั้น (ก) ห้ามมิให้ผู้ซึ่งมิได้รับอนุญาต หรือผู้ที่มิได้เกี่ยวข้องแก่การฉายภาพเข้าไปในราวกั้นตามที่กล่าวไว้ในมาตรา ๑๗ (ข) ห้ามมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดสูบบุหรี่ในห้องฉายภาพยนตร์ (ค) ห้ามมิให้ผู้ใดนำวัตถุอันอาจเป็นเชื้อเพลิงเข้าไปหรือทิ้งไว้ในห้องฉายภาพยนตร์โดยไม่มีเหตุจำเป็น
sectionNo: 3
content: หมวด ๓ ข้อบังคับพิเศษว่าด้วยเครื่องไฟฟ้า
sectionNo: 25
content: มาตรา ๒๕ สิ่งใด ๆ ที่ต่อเนื่องกับสายไฟฟ้า รวมทั้งสายที่เป็นทางเดินของไฟฟ้าเข้าสู่เครื่องฉายนั้นต้องหุ้มห่อด้วยวัตถุป้องกันเพลิงทั้งสิ้น ส่วนสายไฟฟ้าภายในห้องฉาย ถ้าไม่จำเป็นจะต้องทำอย่างอื่นแล้ว ต้องขึงไว้ให้ตึงอย่าให้หย่อนได้ สายที่นำไฟเข้าสู่เครื่องฉายต้องแยกให้อยู่ภายนอกห้องสาย ๑ ในห้องสาย ๑
sectionNo: 25
content: เว้นไว้แต่ที่อยู่ในหลอดทำด้วยโลหะหรือเครื่องหุ้มห่ออันสมควร และต้องขึงให้ตึงกับให้แลเห็นสายลวดนั้นได้
sectionNo: 26
content: มาตรา ๒๖ ต้องมีเครื่องป้องกันสายทำด้วยวัตถุกันเพลิง เพื่อป้องกันมิให้สายซึ่งมีกระแสไฟฟ้าเดิน หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของสายนั้นเกิดความร้อนจัดจนอาจทำให้เกิดเพลิงขึ้นได้ ในเมื่อมีวัตถุ เช่น ผ้าหรือกระดาษไปถูกต้องกับสายนั้น
sectionNo: 27
content: มาตรา ๒๗ บรรดาเครื่องป้องกันสาย นอกจากเครื่องป้องกันสายที่บังคับไฟฉายภาพ จะต้องอยู่ภายนอกห้องทั้งสิ้น และก่อนที่จะฉายภาพผู้ดูแลการนั้นต้องตรวจตราสายไฟฟ้า และสายนำไฟเข้าสู่เครื่องฉาย สายต่อจนเป็นที่พอใจว่าของเหล่านั้นใช้การได้เรียบร้อยดี แต่เครื่องป้องกันสายนี้ถ้าอยู่ในที่ซึ่งเห็นไม่ได้เสมอ
sectionNo: 27
content: ต้องตรวจดูทุกเวลาหยุดพักฉายภาพคราวหนึ่ง ๆ ถ้าเห็นสิ่งหนึ่งสิ่งใดชำรุดให้รีบปิดสวิตช์ห้ามไฟเสียทันทีจนกว่าจะได้แก้ไขให้เรียบร้อยดีอย่างเดิม
sectionNo: 2
content:  แผนก ๒ การอนุญาตและการให้อนุญาต
sectionNo: 28
content: มาตรา ๒๘ บุคคลใดปรารถนาจะปลูกสร้างโรงมหรสพขึ้นก็ดี หรือจะใช้โรงเรือนซึ่งยังมิได้เคยใช้เป็นโรงมหรสพให้เป็นโรงมหรสพขึ้นก็ดี ให้ทำเรื่องราวยื่นต่อเสนาบดีผู้มีอำนาจหรือเจ้าพนักงานที่เสนาบดีได้แต่งตั้งขึ้น เรื่องราวนั้นให้มีชื่อและถิ่นฐานที่อยู่ของเจ้าของและผู้จัดการ และรายละเอียดต่าง ๆ
sectionNo: 28
content: เพื่อแสดงให้เห็นว่าได้ปฏิบัติหรือจะปฏิบัติการให้ครบถ้วนตามบทบัญญัติในแผนกก่อนนี้ กับให้แนบรูปแบบการก่อสร้างไปกับเรื่องราวด้วย ห้ามมิให้ใช้สถานที่นั้นเล่นการมหรสพ เว้นไว้แต่เสนาบดีจะได้เห็นชอบตามรูปแบบการก่อสร้างและรายละเอียดต่าง ๆ กับได้ออกใบอนุญาตให้ก่อสร้างแล้ว
sectionNo: 29
content: มาตรา ๒๙ โรงมหรสพใดที่ใช้เล่นการมหรสพอยู่ในเวลาที่ประกาศใช้พระราชบัญญัตินี้ ให้เจ้าของหรือผู้จัดการยื่นเรื่องราวและเสนอรูปแบบการก่อสร้าง ตามวิธีที่กล่าวไว้ในมาตราก่อนภายในกำหนด ๒ เดือน นับแต่วันที่ประกาศใช้พระราชบัญญัตินี้เป็นต้นไป
sectionNo: 29
content: ให้เสนาบดีพิจารณาดูว่าจะต้องสั่งให้ทำการเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขสถานที่บ้างหรือไม่ เพื่อให้โรงมหรสพนั้นมีลักษณะดังที่บัญญัติไว้ในแผนกก่อน ถ้าต้องการให้เปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขภายในเวลาอันสมควรแล้ว ก็ให้แจ้งความเป็นลายลักษณ์อักษรไปให้เจ้าของหรือผู้จัดการทราบภายในกำหนด ๒ เดือน นับแต่วันยื่นเรื่องราว
sectionNo: 29
content: บรรดาโรงมหรสพทั้งหลายที่เข้าอยู่ในมาตรานี้นั้น ถ้าในเวลาที่ประกาศใช้พระราชบัญญัตินี้มิได้มีลักษณะดังบัญญัติไว้ในมาตรา ๖ ไซร้ ก็ให้นำบทบัญญัติในมาตรานั้นมาใช้บังคับได้แต่เฉพาะเมื่อเจ้าของหรือผู้จัดการโรงมหรสพนั้นเป็นเจ้าของหรือผู้เช่าที่ดิน
sectionNo: 30
content: มาตรา ๓๐ ถ้าเจ้าของหรือผู้จัดการโรงมหรสพที่ได้รับอนุญาตดังที่ระบุไว้ในแผนกนี้ ปรารถนาจะทำการเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือเพิ่มเติมโรงมหรสพที่ได้ยื่นรูปแบบการก่อสร้างไว้แล้วให้ผิดแผกไปจากรูปเดิมในส่วนที่สำคัญ ก็ให้ยื่นเรื่องราวต่อเสนาบดีหรือเจ้าพนักงานที่เสนาบดีได้แต่งตั้งขึ้น
sectionNo: 30
content: เรื่องราวนั้นต้องมีคำชี้แจงโดยละเอียดถึงการที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือเพิ่มเติมและให้มีรูปแบบการก่อสร้างแนบไปด้วย ถ้าจำเป็น ห้ามมิให้เริ่มทำการอย่างใด เว้นไว้แต่เสนาบดีจะได้ให้อนุญาตกระทำการนั้น
sectionNo: 3
content:  แผนก ๓ การป้องกันอัคคีภัยหรือการระเบิด
sectionNo: 31
content: มาตรา ๓๑ ในโรงมหรสพทุกโรงต้องมีเครื่องดับเพลิงไว้ให้เพียงพอ กับทั้งสิ่งอื่น ๆ ที่ใช้สำหรับป้องกันอัคคีภัยหรือการระเบิด (เช่น ผ้าห่มนอนอย่างหนา ยาดับเพลิงชนิดที่นิยมใช้กันซึ่งอาจยกไปที่ใด ๆ ได้ ถังทราย ฯลฯ)
sectionNo: 32
content: มาตรา ๓๒ ในโรงมหรสพทุกโรงต้องมีท่อน้ำสำหรับดับเพลิงต่อมาจากที่ใด ๆ อันมีกำลังน้ำพอสมควร พร้อมทั้งสายสูบผ้าใบสำหรับพ่นน้ำที่จะใช้ต่อจากท่อได้ในเวลามีการฉุกเฉินเกิดขึ้น สถานที่ใดไม่มีท่อน้ำต้องมีสูบสำหรับดับเพลิงไว้เครื่องหนึ่ง
sectionNo: 33
content: มาตรา ๓๓ เครื่องสำหรับป้องกันดังกล่าวมาใน ๒ มาตราก่อนนั้น ให้เก็บรักษาไว้ให้เรียบร้อย และมีอยู่ครบบริบูรณ์ตามที่เจ้าพนักงานตรวจจะเห็นสมควร เครื่องดับเพลิงเหล่านี้ต้องเตรียมไว้พร้อมในโรงมหรสพ และให้เป็นหน้าที่ของผู้จัดการที่จะตรวจตราว่าเครื่องดับเพลิงนั้นใช้การได้เรียบร้อยดีก่อนลงมือเล่นการมหรสพ
sectionNo: 4
content:  แผนก ๔ ความรับผิดชอบในทางแพ่ง วิธีดำเนินการและบทลงโทษ
sectionNo: 34
content: มาตรา ๓๔ เจ้าของและผู้จัดการโรงมหรสพต้องรวมกันรับผิดชอบสำหรับประทุษที่เกิดแก่บุคคลอื่น เพราะเหตุที่ละเว้นใช้ฝีมือและความระมัดระวังอันพึงมุ่งหมายได้ว่ามีในบุคคลผู้มีวิชาชีพเช่นนั้น หรือละเลยไม่ปฏิบัติตามกฎหมายหรือกฎข้อบังคับหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของเสนาบดีหรือเจ้าพนักงาน
sectionNo: 34
content: เจ้าของและผู้จัดการต้องรับผิดชอบรวมกันกับผู้รับใช้ (รวมทั้งคนเล่นมหรสพ) ในผลแห่งมิจฉากรรมซึ่งผู้รับใช้ได้กระทำลงในเขตงานการที่รับใช้นั้น
sectionNo: 35
content: มาตรา ๓๕ เสนาบดีมีอำนาจตั้งเจ้าพนักงานตรวจโรงมหรสพ อำนาจและหน้าที่ของเจ้าพนักงานตรวจมีดังต่อไปนี้ คือ (ก) สอบสวนตรวจตราว่า การก่อสร้าง การจัดการ และการบำรุงรักษาโรงมหรสพได้เป็นไปตามแบบการก่อสร้างที่ได้อนุมัตินั้นหรือตามกฎข้อบังคับหรือคำสั่งของเสนาบดีหรือเจ้าพนักงานผู้มีอำนาจ (ข) สอบสวนตรวจตราว่า
sectionNo: 35
content: มีผู้กระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้หรือไม่ และรายงานไปยังเสนาบดีหรือเจ้าพนักงานผู้มีอำนาจ เพื่อจะได้สั่งให้ฟ้องร้องผู้กระทำผิดต่อศาล ถ้าเห็นเป็นการสมควร
sectionNo: 36
content: มาตรา ๓๖ ผู้ใดเป็นเจ้าของ ผู้จัดการ หรือผู้รับใช้ในโรงมหรสพ กระทำการฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติในแผนก ๑, ๒ และ ๓ แห่งพระราชบัญญัตินี้ ต้องระวางโทษปรับไม่เกิน ๕๐ บาท ถ้าความผิดนั้นเป็นการฝ่าฝืนต่อมาตรา ๒๑ และ ๒๒ เจ้าพนักงานตรวจยังมีอำนาจที่จะสั่งโดยทันทีให้ย้ายแผ่นภาพหรือเครื่องไฟฟ้าไปเสียได้ตามที่เห็นสมควร
sectionNo: 36
content: และให้คิดเอาค่าใช้จ่ายแก่เจ้าของหรือผู้จัดการ
sectionNo: 37
content: มาตรา ๓๗ เสนาบดีมีอำนาจสั่งให้ปิดโรงมหรสพใด ๆ ซึ่งเจ้าของหรือผู้จัดการ (ก) ใช้สถานที่เล่นการมหรสพโดยมิได้รับอนุญาตตามที่มีบังคับไว้ในมาตรา ๒๘ และ ๓๐ แห่งพระราชบัญญัตินี้ หรือ (ข) ไม่ปฏิบัติการให้ครบถ้วนตามบทบัญญัติในมาตรา ๒๙
sectionNo: 37
content: หรือไม่ปฏิบัติการตามคำสั่งของเสนาบดีที่ออกให้แก่ตนตามความในมาตราเดียวกันนั้น หรือ (ค) ละเลยไม่ปฏิบัติการตามคำสั่งของเสนาบดี เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจหรือเจ้าพนักงานตรวจที่ได้ออกให้ เพื่อบังคับให้การเป็นไปตามความในแผนก ๑ และ ๓ แห่งพระราชบัญญัตินี้ ถ้าเห็นเป็นการสมควร เสนาบดีอาจถอนคำสั่งทุก ๆ
sectionNo: 37
content: เรื่องที่ให้ปิดโรงมหรสพได้ เมื่อได้รับรายงานจากเจ้าพนักงานตรวจว่า เจ้าของหรือผู้จัดการซึ่งมีประโยชน์ได้เสียด้วยนั้น ได้ปฏิบัติการจนเป็นที่พอใจและครบถ้วนตามความในพระราชบัญญัตินี้แล้ว
sectionNo: 38
content: มาตรา ๓๘ ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งร้านขายของโดยใช้ตะเกียงที่ต้องจุดด้วยน้ำมันภายในโรงมหรสพ ผู้ใดฝ่าฝืนขืนกระทำผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกิน ๕๐ บาท
sectionNo: 39
content: มาตรา ๓๙ ห้ามมิให้ผู้ใดนำรถหรือวัตถุใด ๆ ไปจอด ทอด วาง อันอาจเป็นที่กีดขวางทางเข้าออกระหว่างโรงมหรสพและถนนหลวง ผู้ใดฝ่าฝืนขืนกระทำผิด ต้องระวางโทษตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๓๓๖ ข้อ ๑ แห่งกฎหมายลักษณะอาญา
content:  ประกาศมา ณ วันที่ ๑๒ พฤษภาคม พระพุทธศักราช ๒๔๖๔ เป็นปีที่ ๑๒ ในรัชกาลปัจจุบันนี้