சத்கார்யவாதா

பிரக்ருதி பரிணாம-வாதத்தைப் பின்பற்றும் சாம்க்யா தத்துவப் பள்ளி, அதன் சத்கார்யவாத (    ) மூலம் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம் மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சியை விவரிக்கிறது. ) இது காரணக் கோட்பாடு. இந்த கோட்பாட்டின் படி, வெளிப்படுத்தப்பட்ட விளைவு காரணத்தில் முன்பே உள்ளது; மற்றும் உணரப்படும் எல்லாவற்றிற்கும் மூலப் பொருள் காரணம் பிரகிருதி. பிரகிருதி மாறாத புருஷனுடன் நெருக்கமாக இல்லாதபோது, உணர்வு  திறன் (சித்தி-சக்தி), பிரகிருதியின் மூன்று முறைகள் (குணங்கள்-சத்வா, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ்) சமநிலையில் உள்ளன மற்றும் பிரகிருதி ஒரு வெளிப்படையான சாத்தியமாகும். உணர்வு திறனும் புறநிலைத் திறனும் தொடர்பு கொள்ளும்போது புறநிலை இயல்பின் மூன்று முறைகளும் இடையூறு விளைவிக்கின்றன மற்றும் பல்வேறு வெளிப்படையான தோற்றத்தை தோற்றுவிக்கும் தளர்வு நிலையில் நுழைகின்றன.

கண்ணோட்டம் 
சத்கார்யவாதம் என்பது ஏற்கனவே இருக்கும் விளைவின் சாங்கியக் கோட்பாடு ஆகும், இது காரியம் ஏற்கனவே அதன் ஜட காரணத்தில் உள்ளது, அதாவது சத், எனவே புதிதாக எதுவும் தோன்றவில்லை. 

இந்த கோட்பாடு இரண்டு அடிப்படை கருத்துக்களைப் பயன்படுத்துகிறது. 

சத்(सत्)- இருத்தல்

காரியம் (कार्य) - வெளிப்படும் விளைவு

இந்த கோட்பாடு இருக்கும் ஒன்று (சத்), இல்லாமையிலிருந்து (அசத்) தோன்ற முடியாது என்று வலியுறுத்துகிறது. 

இந்த கோட்பாடு, பதஞ்சலியின் யோகப் பள்ளியுடனும் தொடர்புடையது, இது உத்தாலக அருணியின் 'ஆதாரவாதம்' மற்றும் 'நித்தியவாதம்' (சஸ்ஸதவாதம்) ஆகியவற்றின் திட்டமிட்ட வெளிப்பாடு ஆகும். ஈஸ்வரகிருஷ்ணர் தனது சாங்கியகாரிகா வரிசை 9 இல் விளைவு ஏன் அதன் பொருளியல் காரணத்தில் முன்பே இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான ஐந்து காரணங்களைக் கூறுகிறார் – 

असदकरणादुपादानग्रहणात् सर्वसम्भवाभावात् । 

शक्तस्य शक्यकरणात् कारणभावाच्च सत्कार्यम् ॥ ९ ॥[1]] 

இல்லாததை உற்பத்தி செய்ய முடியாது,

விளைவுக்கு ஒரு பௌதிக காரணம் தேவைப்படுகிறது.

எல்லாமே எல்லாவற்றிலிருந்தும் தோன்றுவதில்லை.

காரணம் அதன் ஆற்றலுக்கு ஏற்றதை மட்டுமே உற்பத்தி செய்கிறது

விளைவு காரணத்தின் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது. [2]

வேத வேர்கள் 
வேத காலங்களில், அனைத்து நிகழ்வுகளுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கும் ஆர்த்தம் அல்லது ஒழுங்கை தீர்மானிக்க முற்படுகையில், இந்த நிகழ்வுகளில் உள்ளார்ந்த ஒரு ஆற்றலின் அடிப்படையில் மாற்றத்தை புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று ஒரு அனுமானம் செய்யப்பட்டது, அதாவது, விளைவை உருவாக்குவதற்கான காரணத்தில், இந்த ஆற்றல் ஸ்வாதா (சொந்த சக்தி) என்று அழைக்கப்பட்டது. ஆனால் பின்னர், மாற்றத்தின் யதார்த்தமே கேள்விக்குறியாகியது. இருப்பினும், உபநிடதங்களும் சம்க்யர்களும், வியத்தகு மாற்றம் ஒரு மாயையா அல்லது உண்மையானதா என்பதில் வேறுபட்டிருந்தாலும், சம்க்யா ஏற்றுக்கொண்டனர். சவதம் மற்றும் சத்கார்யவதம் ஆகியவை முறையான மற்றும் பொருள் சார்ந்த காரணத்தின் இயற்கையின் பங்கிற்கு திறமையான காரணத்தைத் தாண்டி செல்கின்றன. பௌத்தர்களின் பிரதிட்டியசமுத்தபதம் ஒரு நேரியல் அல்லாத காரணத்தை குறிக்கிறது-பச்சயா-நாமரூப பக்கயா என்ற வார்த்தையின் பொருள் ஆதரவு, மேலும் இது ஒருதலைப்பட்ச சக்தியின் அடிப்படையில் அல்ல, உறவின் அடிப்படையில் காரணத்தை வழங்குகிறது. பௌத்தர்கள் அனைத்து உறவுகளின் முறைகளும் சாதாரண முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்று கருதுகின்றனர். .

வேதாந்த விளக்கம் 
சண்டோக்ய உபநிஷத் III.19 மற்றும் தைத்திரிய உபநிஷத் II. 7 ஆகியவற்றிலிருந்து, ஆசாத் ('அல்லாதது') என்று அழைக்கப்படும் கர்ப்பிணி மற்றும் வேறுபடுத்தப்படாத குழப்பத்திலிருந்து தோன்றியதாகத் தெரிகிறது, ஆனால் பிராமணர்கள் படைப்பை சாதத்தின் மாற்றம் என்று விவரிக்கிறார்கள், இது ஆள்மாறாட்டமான சுருக்க யதார்த்தம் (தைத்திரிய உபநிடதம் II. i. அல்லது தனிப்பட்ட படைப்பாளராக (பிரஸ்ன உபநிடதம் I. 4. ஸாத்கார்யவதா படைப்பை பரினாமாஃ 4: (பிரம்மனின் 'மாற்றம்') விகாரா (பிரம்ம சூத்திரங்கள் 

அஜதிவதாவை ஆதரிக்கும் கௌதாபாதா, மித்யா ('தவறானது', 'உண்மையற்றது' விளைவு ஒரு மித்யா தோற்றத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று கூறுகிறார்-இது ஒரு உண்மையான தோற்றம் அல்ல. எனவே, சங்கரரின் சீடரான தொட்டாச்சாரியார், ஸ்ருதி ஸ்லோகம் 151 இல் குறிப்பிடுகிறார்-மனதுடன் தொடங்கி, உலகம் எப்படியாவது முந்தைய இருப்பு அல்லது இல்லாததன் படி உருவாகிறது என்று ஒருவர் நினைத்தாலும் (விளைவின் விளைவு) அது உண்மை அல்ல, ஏனெனில் ஸ்ருதி அது உண்மையல்ல என்று அறிவித்துள்ளது.

வேதாந்தத்தின் கூற்றுப்படி, பிராமணன், எப்போதும் இருக்கும் இரட்டை அல்லாத உருவம் அமர்ந்திருந்தது, ஆனால் நித்திய பொருள் மற்றும் அறியப்பட வேண்டிய பொருள் அல்ல, மகிழ்ச்சியின் ஒரே ஆதாரம் (ராசா) ஒரு அல்லாத உருவம் மகிழ்ச்சியின் ஆதாரமாக இருக்க முடியாது. பிரம்மம் படைப்புக்கு காரணம். சாகுணா பிராமணன் அல்லது ஈஸ்வரர் என்ற முறையில், தொடக்கமில்லாத மாயையின் சக்தியுடன், அவர் இந்த படைப்பை உருவாக்குகிறார், இது தொடக்கமில்லாதது, அதை உள்ளே உள்ள இறைவனாக கட்டுப்படுத்துகிறது மற்றும் ஆளுகிறது. மாயா என்பது மூன்று குணங்களால் ஆன பிராக்கிர்த்தி. சங்கரர் படைப்பு என்பது பெயர்கள் மற்றும் வடிவங்களின் வெளிப்பாடு மட்டுமே என்று கூறுவதற்கு சத்கார்யவாதத்தை விரிவுபடுத்துகிறார்-தீர்மானிக்கப்படாதவராக மாறுவதன் மூலம் மாயா இணைந்து தீர்மானிக்கப்படுகிறது, இல்லையெனில் உலகம் உண்மையற்றது-அகௌஸ்மிக் அணுகுமுறை படைப்பை பிரம்மத்தின் மீது ஒரு மேல்நிலைப்படுத்துவதாகக் காட்டுகிறது, அதேசமயம் அகநிலை அணுகுமுறையின்படி பன்முகத்தன்மையின் தனித்துவமான உலகம் உண்மையற்றதாகும், வெறும் கனவு.

சங்கரர் அசத்கர்யவாதத்திற்கு எதிராக சதகர்யவாதத்தை ஆதரிக்கிறார், ஆனால் விவர்தவாதத்தின் வெளிச்சத்தில் பரினமாவதாவத்திலிருந்து வேறுபடுகிறார், அவர் எல்லையற்ற மற்றும் நித்தியத்தை மனித அபிலாஷைகளின் குறிக்கோளாக கருதுகிறார், பரமார்த்த மற்றும் வ்யவாஹாராவை வேறுபடுத்துகிறார், மேலும் முந்தையது காலமற்றது என்றும் பிந்தையது, அடிப்படையில் நிரந்தரமற்றது மற்றும் ஆதாரமற்றது என்றும் ஒப்புக்கொள்கிறார், இருப்பினும் அனுபவபூர்வமான விஷயங்கள் மற்றும் காரணத்தன்மை பற்றிய பகுப்பாய்வில் வேறுபடுகிறது. ஸ்ருதி பிரராப்தாவைப் பற்றி ஒரு அனுபவக் கண்ணோட்டத்தில் பேசுகிறார் என்று அவர் கூறுகிறார், பிரராப்தா தோற்றத்திற்காக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது (அல்லது பிறப்பு என்பது உயிரினங்களின் வேறுபாடுகள் போன்றவற்றைக் கணக்கிடுவதாகும், இது வேறுவிதமாக உருவாக்க முடியாது. அதே சூழலில், சங்கரரின் கண்ணோட்டத்தை எதிர்க்கும் விஷிஷ்டத்வைதத்தின் ஆதரவாளரான இராமானுஜர் தனது வேதார்த்தசக்ரமத்தில் படைப்பை இவ்வாறு வரையறுக்கிறார்-உயிருள்ள மற்றும் உயிரற்ற உயிரினங்களால் உருவாக்கப்பட்ட பிரம்மன், அவரது மொத்த வடிவத்தில் பெயர்கள் மற்றும் வடிவங்களின் வேறுபாடுகளால் பிரிக்கப்படுகிறார், இதன் விளைவாக முன்வைக்கப்படுகிறார்-இந்த பிராமணனின் பிளவுபட்ட மற்றும் மொத்த நிலை படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சம்க்யா வரையறை 
சத்கார்யவடா என்பது முன்பே இருந்த விளைவின் சம்க்ய கோட்பாடாகும், இதன் விளைவு () ஏற்கனவே அதன் பொருள் காரணத்தில் உள்ளது, எனவே, படைப்பின் செயல்பாட்டில் புதிதாக எதுவும் கொண்டு வரப்படவோ உற்பத்தி செய்யவோ இல்லை. யோகா பள்ளியுடன் தொடர்புடைய இந்தக் கோட்பாடு, உதலக அருணியின் (சண்டோக்யா உபநிஷத் <ஐடி1]) 'கணிசமான' மற்றும் 'நித்தியவாதம்' ஆகியவற்றின் முறையான வெளிப்பாடாகும். ஈஸ்வராகிருஷ்ணர் தனது சம்க்யகாரிகா (ஸ்லோகம் 9:9) 

 असदकर्णाद् उपादान ग्रहणात् सर्वसम्भवाभावात् |
 शक्तस्य शक्यकर्णात् कारणभावाच्च सत्कार्यम् ||

விளைவு அதன் பொருள் காரணத்தில் முன்பே இருக்க வேண்டிய ஐந்து காரணங்களை வழங்குகிறது--உற்பத்தி செய்ய முடியாதது, உபாதனா கிரஹனாட்-விளைவுக்கு ஒரு பொருள் காரணம் தேவைப்படுகிறது, சர்வசம்பவபத்-எல்லாவற்றிலிருந்தும் எல்லாம் எழுவதில்லை, தி -காரணம் அதன் திறனுடன் ஒத்ததை மட்டுமே உருவாக்குகிறது மற்றும் ஈ. -விளைவு காரணத்தின் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது.

சம்க்யப் பள்ளியைப் பின்பற்றுபவர்கள்,  ('விளைவு') 'சாத்' ('இருப்பது') என்று கருதுகின்றனர், இது காரகவ்யபாரத்திற்கு முன்பே ('காரண செயல்பாடு')  ('வெளிப்படையானது')  ('வெளிப்படுத்தப்படாத நிலை') என்று மொழிபெயர்க்கிறது. சம்க்யர்கள் பரினாமா-வடாவை ஆதரிக்கின்றனர், காரணம் தொடர்ந்து தன்னை நடைமுறைக்கு மாற்றுகிறது.  அவர்கள் இரண்டு நித்திய யதார்த்தங்களை ஆதரிக்கின்றனர், பிராக்டிராணி மற்றும் புருஷ-புருஷனின் அனுமானத்திற்கான ஐந்து மடங்கு தர்க்கம் (சம்க்யகாரிகா <ஐடி1] -

 हेतुमद् अनित्यमव्यापि सक्रियमनेकमाश्रितं लिङ्गम् |
 सावयवं परतन्त्रं व्यक्तं विपरीतमव्यक्तम् ||

பிரகிருதியும் அதன் பரிணாமங்களும் அனைத்தும் சுயத்தின் நோக்கத்திற்கு சேவை செய்கின்றன, இது நனவாகும், பிரகிருதி மூலம் சேவை செய்யப்படும் சுயமானது மூன்று குணங்களால் ஆன எல்லாவற்றிலிருந்தும் வேறுபட்டதாக இருக்க வேண்டும், அனுபவங்கள் தூய்மையான நனவின் ஒரு ஆழ்நிலை செயற்கை ஒற்றுமையை அறிவுக்கான அனைத்து அனுபவங்களையும் ஒருங்கிணைக்க பரிந்துரைக்கின்றன, சுயத்தின் இருப்பை முன்கூட்டியே கருதுகிறது, உடல் பிரபஞ்சத்திற்கு அதை அனுபவிக்க ஒரு உணர்திறன் கொண்ட புருஷன் தேவை, மேலும் பிரகிருத்திலிருந்து தப்பிக்க விருப்பம் உள்ளது (சம்க்யகாரிகா <ஐடி 1).

எதிர்ப்பு 
அசத்கர்யவாதம் அரம்பவாதம் அல்லது புதிய தொடக்கம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. நியாயா மற்றும் வைசேஷிகர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட காரணத்தன்மை குறித்த அசத்கர்யவாத பார்வைக்கு எதிராக, சம்க்யர்கள், விளைவு முற்றிலும் புதியதாக இருந்தால், எந்த வடிவத்திலும் முன் இருப்பு இல்லாமல் இருந்தால், ஒருவர் இருப்பின் உற்பத்தியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், அது சாத்தியமில்லை. ஆனால் சங்கரர் சம்க்ய வாதத்தை கேள்வி எழுப்புகிறார், அவர் கேட்கிறார்-விளைவு உண்மையில் முன்பே இருந்தால், உண்மையான மாற்றம் எப்படி இருக்க முடியும்?

குறிப்புகள் 

வினை விளைவுக் கோட்பாடு
வேதாந்தம்
இந்து மெய்யியல் கருத்துருக்கள்
மதிப்பாய்வு செய்யப்படாத மொழிபெயர்ப்புகளைக் கொண்ட பக்கங்கள்