துராணிப் பேரரசு

துராணிப் பேரரசு (Durrani Empire) (), ஆப்கானின் இறுதி பேரரசு என்பர். இப்பேரரசை 1747இல் காந்தாரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு ஆப்கானிஸ்தானில் நிறுவியவர் அகமது ஷா துரானி ஆவார். 

துராணிப் பேரரசு, தற்கால ஆப்கானிஸ்தான், வடகிழக்கு இரான், கிழக்கு துருக்மேனிஸ்தான், பாகிஸ்தானின் பெரும் பகுதிகள் மற்றும் காஷ்மீர் உள்ளிட்ட வடமேற்கு இந்தியப் பகுதிகளை, கி. பி 1747 முதல் கி. பி 1826 முடிய ஆட்சி செய்தது. 

துராணிப் பேரரசின் பஷ்தூன் படைவீரர்கள் 1 மே 1746   மற்றும்   5 பிப்ரவரி 1762    அன்று ஆயிரக்கணக்கான பஞ்சாப் சீக்கியர்களை படுகொலை செய்தனர்.தான் சார்ந்த பஷ்தூன் இன மக்களுடன், மேலும் பல்வேறு மலைவாழ் பழங்குடி மக்களின் ஆதரவைப் பெற்ற துராணி, பலூச் மக்களுடன் கூட்டு சேர்ந்து, ஆப்கான் நிலப்பரப்பை மேற்கில் கொரசான் முதல் கிழக்கில் காஷ்மீர் மற்றும் தில்லி வரையிலும், வடக்கில் அமு தாரியா முதல் தெற்கில் அரபியன் கடல் வரையும் ஆப்கான் நாட்டை விரிவு படுத்தினார். 
 

ஆப்கானின் படைகள் கஜினி மற்றும் காபூல் நகரங்களை உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து கைப்பற்றியது. 

1749இல் மொகலாயர்  தற்கால பாகிஸ்தானையும், வடமேற்கு இந்தியாவின் ஆப்கானியர்களிடமிருந்து பறித்தது.  அகமது ஷா மேற்கு பகுதியில் உள்ள ஹெராத் நகரத்தை கைப்பற்றினான். அகமது ஷாவின் படைகள் இந்தியாவை நான்கு முறை தாக்கி காஷ்மீர் மற்றும் பஞ்சாப் பகுதிகளை கைப்பற்றினர்.
1757ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், தில்லி மாநகரை தாக்கி, பஞ்சாப், காஷ்மீர் மற்றும் சிந்து பகுதிகளை கைப்பற்றி,  மொகலாயப் பேரரசு  பெயரளவில் இயங்க அனுமதிக்கப்பட்டது.

1772இல் அகமது ஷா துராணி இறந்த பின், அவரது மகன் தைமூர் ஷா காபூலை அரசியல் தலைநகராகவும், சியால்கோட் நகரை குளிர்கால தலைநகராகவும் கொண்டார்.

துராணிப் பேரரசு, நிலையான நவீன ஆப்கானிஸ்தான் தேசிய அரசு அமைய அடித்தளமிட்டது. எனவே அகமது ஷா அப்தாலியை ஆப்கானிஸ்தானின் தந்தை எனப் போற்றப்படுகிறார்.

அகமது ஷா அப்தாலியின் போர்கள் (1747–1772)
 மணிப்பூர் போர்  (1748)
 லாகூர் போர்  (1752)
 சப்சாவர் போர்  (1755)
 தில்லியை கைப்பற்றல் (1757)
 கோஹல்வார் போர் (1757)
 லாகூர் போர்  (1759)
 பராரி காட் போர் (1760)
 இரண்டாம் சிக்கந்தரபாத் போர்  (1760)
 குஞ்ச்புராவை கைப்பற்றல்  (1760)
 குஜ்ஜரன்வாலா போர்  (1761)
 மூன்றாம் பானிபட் போர் 1761

மூன்றாம் பானிபட் போர்

அவுரங்கசீப் இறந்த பிறகு இந்தியாவின் தெற்கு, மேற்கு மற்றும் வடமேற்கு பகுதிகளில் செல்வாக்கை இழந்தது மொகலாயப் பேரரசு. பேஷ்வா பாலாஜி பாஜிராவுக்கும், மொகலாயப் பேரரசருக்கும் இடையே  1751-52ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட அகமதியா ஒப்பந்தப்படி  மொகலாயர் ஆட்சியில் தில்லிப் பகுதி மட்டுமே இருந்தது. மொகலாயரின் பிற பகுதிகள் அனைத்தும் புனே தலைநகராகக் கொண்ட பேஷ்வாக்கள் ஆட்சியில் இருந்தது.

இந்நிலையில் மராத்தியர்கள் வடமேற்கு இந்தியாவை கைப்பற்ற முயன்ற போது, அகமது  ஷா துராணி தில்லி மீது படையெடுத்து செல்வங்களை கொள்ளையடித்து விட்டு ஆப்கானிஸ்தான் திரும்பினார்.

ஆப்கானியர்களை பழி வாங்க, பேஷ்வா பாஜிராவால், அனுப்பப்பட்ட இரகுநாதராவ் தலைமையிலான மராத்தியப் படைகள் வடமேற்கு இந்தியாவின் ரோஹில்லர்களையும், ஆப்கானிய படைகளை வெற்றிக் கொண்டனர். லாகூர், முல்தான், காஷ்மீர் மற்றும் மொகலாயர்கள் ஆப்கானியர்களிடம் இழந்த பகுதிகளை மராத்தியப் பேரரசுடன் இணைத்தனர்.
.

இந்நிலையில் அகமது ஷா துரானி, மராத்தியப் பேரரசுக்கு எதிராக, பல்வேறு இசுலாமியக் குழுக்களை ஒன்று கூட்டி,  14 சனவரி 1761 அன்று, பானிபட் என்ற இடத்தில் மூன்றாம் பானிபட் போரை நிகழ்த்தினார். போரின் முடிவில் மராத்தியப் படை  தோற்றது. மராட்டியர்கள் டில்லி மற்றும் பஞ்சாப் மீதுள்ள ஆட்சியுரிமையை ஆப்கானியர்களிடம் இழந்தனர். இருப்பினும் ஆப்கானியக் கூட்டுப் படைகளுக்கும் பலத்த சேதம் உண்டானதால், மேற்கு இந்தியாவில் சீக்கியப் பேரரசு எழுச்சி கண்டது. இந்தியாவின் வடமேற்கு பகுதியில் புக்காராவில் அகமது ஷாவின் ஆட்சிக்கு எதிராக கிளர்ச்சிகள் தோண்றியது.

துராணிப் பேரரசின் வீழ்ச்சி
1761இல் நடந்த மூன்றாம் பானிபட் போரில் வென்ற துராணி பேரரசுக்கு பெரும்புகழ் கிட்யது. பின்னர் 1762இல் பஞ்சாப் பகுதியின் குறுநில மன்னர்கள் ஒன்று சேர்ந்து  சீக்கியப் பேரரசை அமைத்தனர். 1762இல் சீக்கியப் பேரரசை எதிர்த்து ஆறு முறை அகமது ஷா போரிட்டதால், துராணிப் பேரரசின் வலிமை குன்றியது.லாகூரைத் தாக்கிய பின் சீக்கியர்களின் புனித அமிர்தசரஸ் நகரத்தையும், ஹர்மந்திர் சாகிப் என்ற பொற்கோயிலை இடித்து,  ஆயிரக்கணக்கான சீக்கியர்களையும் படுகொலை செய்தனர்.  
இப்படுகொலை நிகழ்ச்சியை தொடர்ந்து இரண்டு ஆண்டுக்குள், சீக்கியர்கள் மீண்டும் பொற்கோயிலை கட்டி, சீக்கிய குறுநில மன்னர்களை ஒன்று சேர்ந்து, ராஜா ரஞ்சித் சிங் தலைமையில் சீக்கியப் பேரரசு நிறுவினர்.

சீக்கியப் பேரரசின் எழுச்சியாலும், அகமது ஷா அப்தாலிக்கு பின்னர் வந்த துராணி அரசர்களின் வலிமையின்மையாலும், உள்நாட்டு போர்களாலும், பிரித்தானிய ஆங்கிலேயர்களாலும் 1826இல் துராணிப் பேரரசு வீழ்ச்சி கண்டது.

பேரரசின் பிற ஆட்சியாளர்கள் (1772–1826)

 தைமூர் ஷா 1772–1793
 ஷாமன் ஷா 1793–1801
 முகமது ஷா 1801–1803 & 1809–1818
 சூஜா ஷா 1803–1809  & 1839–1842
 சுல்தான் அலி ஷா 1818–1819
 அயூப் ஷா 1819–1823

இதனையும் காண்க
 ஆப்கானிஸ்தான் வரலாறு

அடிக்குறிப்புகள்

மேற்கோள்கள்
Malleson, George Bruce (1879) History of Afghanistan, from the Earliest Period to the Outbreak of the War of 1878 W.H. Allen & Co., London, OCLC 4219393, limited view at Google Books
Singh, Ganda (1959) Ahmad Shah Durrani: Father of Modern Afghanistan Asia Publishing House, London, OCLC 4341271
Fraser-Tytler, William Kerr (1953) Afghanistan: A Study of Political Developments in Central and Southern Asia Oxford University Press, London, OCLC 409453
Tanner, Stephen (2002) Afghanistan : a military history from Alexander the Great to the fall of the Taliban Da Capo Press, New York, , also available from NetLibrary
Elphinstone, Mountstuart 1779-1859 An account of the kingdom of Caubul, and its dependencies in Persia, Tartary and India : comprising a view of the Afghaun nation and a history of the Dooraunee monarchy.London : Printed for Longman, Hurst, Rees, Orme, and Brown, 1815. Available in digital formats from the Internet Archive Digital Library

வெளி இணைப்புகள்
Afghanistan 1747-1809: Sources in the India Office Records
Some details and images of Durrani coins
Biography of Ahmad Shah Abdali (Durrani) 
Ahmad Shah Baba
History of Abdali tribe
Afghanistan and the Search for Unity Article on Durrani methods of government, published in Asian Affairs, Volume 38, Issue 2, 2007, pp. 145–157.
Afghanistan & the British Raj From the Royal Geographical Society of South Australia blog entry with information on the Durrani Empire of Ahmad Shah, "Pearl of the Pearls". From an extensive collection of 19th century British reference works on travel and exploration in Afghanistan.

ஆப்கானித்தானின் வரலாறு 
பாக்கித்தான் வரலாறு