Sliden/khm-asr-cultural-24k huggingface dataset:
ដែលធាតុផ្សំសំខាន់ៗនោះមាន ព្រះវិហារ សាលាឆាន់ កុដិ ចេតិយ ស្រះទឹក ឬអណ្ដូងទឹក ។
សម្រាប់ព្រះវិហារគឺជាអគារស្នូល និងសំខាន់បំផុតនៅក្នុងវត្ត។
ហើយនៅតាមជញ្ជាំងព្រះវិហាក៏មានចម្លាក់ទេវតា ឬសត្វផ្សេងៗ ដែលមានអត្ថន័យលក្នុងសាសនា។
វត្តពុទ្ធសាសនា គឺជាបូជនីយដ្ឋានដ៏សំខាន់សម្រាប់ពុទ្ធសាសនិកជន ក៏ដូចជាជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃការរៀនសូត្រ ការប្រតិបត្តិធម៌ និងការជួបជុំសាសនា។
បរិវេណវត្តមួយជាទូទៅត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយមានធាតុផ្សំសំខាន់ៗជាច្រើន ដែលនីមួយៗមានមុខងារ និងអត្ថន័យផ្សេងៗគ្នា។
ស្ថាបត្យកម្មនៃព្រះវិហារជាទូទៅមានលក្ខណៈល្អវិចិត្រ តុបតែងដោយ គំនូរពុទ្ធប្រវត្តិ ដែលពណ៌នាអំពីជីវិតរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។
មួយវិញទៀត ដើម្បីឱ្យព្រះវិហារក្លាយជាកន្លែងដ៏ពិសិដ្ឋបាន គេត្រូវព័ទ្ធសីមា ហើយសន្លឹកសីមា ប្រើសម្រាប់ព័ន្ធជុំវិញព្រះវិហារ ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ។
បន្ថែមពីលើនេះទៀតក្នុងទីតាំងព្រះវិហារមួយ អាចប្រើវត្ថុទាំងនេះ លាយគ្នាដំណាងជាសីមាក៏បាន ឬដាក់តែវត្ថុ១ក៏បាន។
ចំណែកឯវត្ថុដែលអាចយកទៅកំណត់ជាសីមាបាន មាន៨យ៉ាង ដូចជាថ្ម ភ្នំ ឈើ ផ្លូវ ព្រៃ ដំបូក ស្ទឹង និងទឹកជាដើម។
ប្រសិនមិនមានសីមាទេ វត្តនោះពុំអាចបំបួសព្រះសង្ឃបានឡើយ ហើយក៏មិនអាចធ្វើកឋិនបានដែរ។
រីឯកុដិវិញ គឺជាអគារគង់នៅសម្រាប់ ព្រះសង្ឃ និង អាចារ្យវត្ត។
ហើយកុដិនីមួយៗត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយមានបន្ទប់សម្រាប់ព្រះសង្ឃដើម្បី សម្រាក សិក្សាធម៌ និង ប្រតិបត្តិធម៌ ជាដើម។
កុដិមានទំហំ និងរចនាបថខុសៗគ្នាទៅតាមសម័យកាល និងធនធានរបស់វត្ត។
ប៉ុន្តែគោលបំណងចម្បងរបស់វាគឺផ្ដល់នូវបរិយាកាស ស្ងប់ស្ងាត់ និង សាមញ្ញ សមរម្យដល់ព្រះសង្ឃ។
នៅខាងក្នុងព្រះវិហារ គេតែងឃើញមាន ព្រះពុទ្ធរូបធំ តាំងជាអធិបតីនៅចំកណ្ដាល ដែលជាទីគោរពសក្ការៈបូជាសម្រាប់ព្រះសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទទូទៅ។
ហើយក៏​នាំគ្នា​កសាងសងឡើង​តាម​លទ្ធិភាព និង​ទំហំ​តូចធំ​ជាដើម​។
ចំណែកឯធាតុផ្សំមួយទៀតនោះគឺ ចេតិយ គឺជាសំណង់សាសនាដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងសម្រាប់ បញ្ចុះអដ្ឋិធាតុ ដែលជាឆ្អឹង របស់បុគ្គលសំខាន់ៗ។
ម្យ៉ាងវិញទៀតគេក៏ប្រើប្រាស់ជា កន្លែងស្នាក់នៅបណ្ដោះអាសន្ន សម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទដែលមកពីឆ្ងាយ ក្នុងពេលមានពិធីបុណ្យធំៗនៅក្នុងវត្តផងដែរ។
បន្ថែមពីលើនេះទៀត តាមលិទ្ធព្រះពុទ្ធសាសនាចេតិយចែកចេញជា៤គឺ ធាតុចេតិយ បរិភោគចេតិយ ធម្មចេតិយ និងឧទ្ទេសកចេតិយ។
ក្រៅពីនេះ សាលាឆាន់ក៏ជា កន្លែងជួបជុំ របស់ពុទ្ធបរិស័ទ ដើម្បីធ្វើបុណ្យ ដាក់ទាន ប្រជុំ ពិភាក្សាធម៌អាថ៌ និងរៀបចំកម្មវិធីសាសនាផ្សេងៗដែរ។
ដែលព្រះវិហារត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់ធ្វើពិធីសាសនាធំៗជាច្រើន ដូចជា ពិធីបំបួសព្រះសង្ឃ ឬ ឧបសម្បទា ការកាន់ឧបោសថសីល របស់ពុទ្ធបរិស័ទ ការសំដែងធម៌ទេសនា ប្រចាំថ្ងៃ ឬក្នុងពិធីបុណ្យធំៗ និងការបង្សុកូល ឧទ្ទិសកុសលដល់អ្នកស្លាប់។
គេបញ្ចុះសន្លឹកសីមា ដើម្បីឱ្យព្រះវិហារមួយ ក្លាយជាទីតាំងដ៏ពិសិដ្ឋ សម្រាប់ព្រះសង្ឃប្រជុំគ្នា ធ្វើសង្ឃកម្មឧបោសថកម្ម និងបវារណាកម្មជាដើម។
នៅក្នុងពេល​បច្ចុប្បន្ននេះ​គេមានការយល់ច្រលំថា​ជា​កន្លែង​សម្រាប់​តម្កល់​អដ្ឋិធាតុ​ ដែលជាឆ្អឹង របស់​សាច់ញាតិ ឬ​ឪពុកម្ដាយ អ្នកមានគុណ ជីដូន​ជីតា​ដែល​បាន​ចែក​ឋាន​ទៅ​។
ដែលធាតុចេតិយ ជាចេតិយសម្រាប់ដាក់ព្រះធាតុព្រះបរម សម្មាសម្ពុទ្ធ ឬ ព្រះអរហន្ត ឬ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ។
ចំណែកឯ សាលាឆាន់ ឬសាលាធម្មសភា ក៏ជាអគារដល់សំខាន់មួយដែរ​ ព្រោះវាជាកន្លែងដែល ព្រះសង្ឃឆាន់ចង្ហាន់ ពេលព្រឹក និងពេលថ្ងៃ ដែលជាអាហារដែលពុទ្ធបរិស័ទយកមកប្រគេន។
ឧទ្ទេសកចេតិយ ជាចេតិយដែលសម្រាប់ថ្វាយព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។
សម្រាប់ស្រះទឹក ឬអណ្ដូងទឹក​វិញ ជាប្រភពទឹកដ៏សំខាន់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃ។
ធម្មចេតិយ ជាចេតិយសម្រាប់ដាក់តម្កល់នូវគម្ពីរក្បូនខ្នាតមានដីការ អដ្ឋកថា ព្រះត្រៃបិតក ជាដើម។
ប៉ុន្តែ​ការដែល​សំខាន់ គឺ​ការកសាង​ចេតិយ​សម្រាប់​ដាក់​អដ្ឋិធាតុ វា​អាចមាន​ភាពខុស​ឆ្គង​ទៅនឹង​និយមន័យ​ពិត​របស់​ចេតិយ ក្នុងសម័យ​ព្រះ​។
ហើយ មាន​ទីធ្លាវត្តអារាមសម្រាប់ព្រះសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទដើរហាត់ប្រាណ ឬធ្វើសមាធិ។
ជាពិសេសក្រៅពីជាប្រភពទឹក វត្តខ្លះក៏មាន ស្រះឈូក សម្រាប់លម្អបរិវេណវត្ត ធ្វើឱ្យវត្តមានភាពស្រស់ស្អាត និងផាសុកភាពផងដែរ។
ពីមុនចេតិយមិនមែនជា​កន្លែង​សម្រាប់​តម្កល់​អដ្ឋិធាតុ​ជន​សាមញ្ញ​នោះទេ ប៉ុន្តែ​គឺជា​ទី​តម្កល់​ព្រះ​សារីរិកធាតុ​របស់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​។
វត្តអារាមស្ទើរតែទាំងអស់តែងតែដាំដើមពោធិ៍ ដែលមានអត្ថន័យសំខាន់ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។
មួយវិញទៀត វាក៏ជាជម្រត្រី និងពពួកសត្វអណ្តើរ កន្ធាយ រស់នៅយ៉ាងត្រជាក់ត្រជំហើយក៏ជាកន្លែងទាក់ទាញដល់ពុទ្ធបរិស័ទនាំគ្នាទៅអង្គុយលំហែលកាយគយគន់មើលផងដែរ។
បរិភោគចេតិយ ជាចេតិយសម្រាប់ដាក់គ្រឿងបរិក្ខាប្រើប្រាស់ មាន បាត្រ ចីវរ ពោធិព្រឹក្ស របស់អង្គព្រះបរមគ្រូសម្មាសម្ពុទ្ធជាដើម។
ហើយទឹកទាំងនោះត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់ការ ងូតទឹក បោកគក់ និងការ ស្រោចស្រពដំណាំ ផ្សេងៗនៅក្នុងបរិវេណវត្ត។
ដែលមានមុខងារផ្សេងៗដូច រូបសំណាកទេវតា ឬសត្វផ្សេងៗ មានដូចជា សត្វតោ នាគ ឬគង់ ដែលជាតំណាងសិល្បៈ និងជំនឿសាសនា។
និងចុងក្រោយសាលារៀនពុទ្ធិកបឋមសិក្សា ឬពុទ្ធិកវិទ្យាល័យសម្រាប់បង្រៀនព្រះសង្ឃ និងសិស្សានុសិស្សអំពីព្រះធម៌ និងចំណេះដឹងទូទៅ។
ក្រៅពីនេះ ធាតុផ្សំសំខាន់ៗទាំង៥នេះក៏អាចមានធាតុផ្សំផ្សេងៗទៀតដែលដូចជា រូបសំណាកទេវតា ឬសត្វផ្សេងៗ កន្លែងដាំដើមឈើ ទីធ្លាវត្ត និងសាលារៀនពុទ្ធិកបឋមសិក្សា ឬពុទ្ធិកវិទ្យាល័យ។
ប្រាសាទសំខាន់នៅខេត្តឧត្តរមានជ័យមាន ដូចជា ប្រាសាទ តាមាន់ជាដើម។
ឧត្តរមានជ័យមានចម្ងាយប្រមាណ ៤៣៩ គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងភ្នំពេញ។
ក្រៅពីនេះមានរមនីយដ្ឋានធម្មជាតិ៦កន្លែងទៀតសម្រាប់ទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍។
បើអ្នកបានទៅដល់ឧត្តរមានជ័យ កំុភ្លេចកន្លែងមួយនេះ។
ត្បិតថាខេត្តនេះនៅឆ្ងាយពីគេក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែក៏មានទិសដៅចរាចរណ៍មួយចំនួនដែលអ្នកគប្បីទៅលេងឱ្យបានស្គាល់ដែរ។
ទិសដៅទេសចរណ៍ល្បីៗដែលអ្នកគប្បីទៅលេងនៅខេត្តឧត្តរមានជ័យនេះ មានដូចជា។
មួយទៀតគឺ រមនីយដ្ឋានដីរលុះធំ។
ខេត្តឧត្តរមានជ័យមានរមនីយដ្ឋានវប្បធម៌ជាច្រើនរួមមាន ប្រាសាទបុរាណ នៅមានរូបរាង ១៨ កន្លែង ស្ពានបុរាណ ៧កន្លែង ទួលប្រសាទ៨២ កន្លែង និង ស្រះបុរាណ ១៤ កន្លែង។
ទឹកធ្លាក់រួតចំបុីមានទីតាំងនៅអូរស្មាច់ ក្រុងសំរោង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
អ្នកអាចចុះងូតទឹកលេងត្រជាក់ៗ និងផ្តិតយកទេសភាពស្អាតៗ។​​​
ភ្ញៀវទេសចរច្រើនចូលទស្សនាកម្សាន្តលេង និងថតរូបទុកជាអនុស្សាវររីយ៍។
ម៉្យាងទឹកដីនេះក៏ជាតំបន់ស៊ូចុងក្រោយរបស់ខ្មែរក្រហមផងដែរ បន្ទាប់ពីរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យអស់ដង្ហើមទៅ។
ប្រាសាទតាមាន់់ ស្ថិតនៅក្បែរព្រំដែន កម្ពុជា ថៃ ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅភូមិមាន់សែនជ័យ ឃុំគោកមន ស្រុកបន្ទាយអម្ពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
កាលណាត្រូវពន្លឺថ្ងៃទៀតនោះ វានឹងមានពណ៌ដូចមាសអ៊ីចឹង។
នៅឧត្តរមានជ័យមិនសូវមានទឹកជ្រោះដូចតំបន់ផ្សេងៗនោះទេ អ៊ីចឹងហើយ ទឹកជ្រោះមួយនេះហាក់បីដូចជាគ្រាប់ពេជ្រធម្មជាតិមួយសម្រាប់ខេត្តនេះ។
ត្បិតតំបន់ដីដុះនេះមានសភាពដូចជាដី ដែលថ្មីទើបលូតចេញពីក្រោមមក។
បច្ចុប្បន្នប្រាសាទនេះមានផ្លូវទើបសាងសង់ថ្មីងាយស្រួលឡើង ខុសកាលពីមុនដោយមានផ្លូវឡើងទៅលេងលំបាក។
រមនីយដ្ឋានទឹកធ្លាក់រួតចំបុី ជាទឹកជ្រោះធម្មជាតិដ៏ស្រស់ស្អាត មានដើមឈើធំតូច ខៀវស្រងាត់នៅព័ទ្ធជុំវិញដែលជាទីទាក់ទាញកម្របានឃើញ។
ប្រាសាទតាក្របី មានទីតាំងស្ថិតនៅភូមិឈើស្លាប់ ឃុំគោកខ្ពស់ ស្រុកបន្ទាយអំពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
លក្ខណៈពិសេសមួយទៀតរបស់ ប្រាសាទតាមាន់ គឺជាការតម្រង់ទិសនៃប្រាសាទ ដោយគ្រប់ប្រាសាទរបស់ខ្មែរបុរាណ ភាគច្រើនតម្រង់ទៅទិសខាងកើត ៩០ ដឺក្រេ។
ប្រាសាទតាមាន់ជាទីតាំងសក្ការៈបូជារបស់ខ្មែរបុរាណ ដោយស្ថិតនៅតាមផ្លូវបុរាណពីរាជធានីអង្គរទៅផ្នែកខាងជើងនៃអាណាចក្រអង្គរ។
ប្រាសាទតាក្របី មានចម្ងាយប្រមាណ ៨៥គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
នៅពេលបានទៅដល់ប្រាសាទនេះ កុំភ្លេចបួងសួងសុំសេចក្ដីសុខ ត្បិតជាទីកន្លែងសក្ការៈ ដែលប្រជាជនខ្មែរមានជំនឿថា ស័ក្តិសិទ្ធ
វាជាតំបន់ធម្មជាតិមួយដែលប្រជាជនតែងតែឈៀងចូលទស្សនាពេលបានធ្វើដំណើរកាត់តំបន់ ភូមិពោធិ៍វង្ស ភូមិខ្នាតឫស្សី សង្កាត់បន្សាយរាក និងភូមិត្រពាំងទូង សង្កាត់កូនគ្រៀល ក្រុងសំរោង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
ប្រាសាទតាមាន់កសាងឡើងនៅ សតវត្សទី​១១ ដល់ទី១៣ ដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី ៧ ដើម្បីឧទ្ទិសដល់ព្រះសិវៈក្នុងព្រាហ្មញ្ញសាសនា។
ពេលឡើងភ្នំ អ្នកនឹងបានឃើញទេសភាពធម្មជាតិស្រស់ស្អាត ដើមឈើធំៗខៀវស្រងាត់ ខ្យល់អាកាសល្អ និងជួរភ្នំដងរែកវែងអន្លាយគួរឱ្យចង់គយគន់។
ប្រាសាទនេះត្រូវបានកសាងឡើងក្នុងសតវត្សទី ១១ ដល់ ១៣ ក្នុងរាជ្យព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័ន​ទី១ និងព្រះបាទឧទ័យទិត្យវរ្ម័នទី២ ដើម្បីឧទ្ទិសដល់ព្រះឥសូរ។
សព្វថ្ងៃប្រាសាទដំរីទ្រោម ត្រូវបានប្រជាជនខ្មែរជឿជាក់ថាជាទីកន្លែងស័ក្តិសិទ្ធ បន់ផ្សងអ្វីតែងតែសម្រេចដូចក្ដីប្រាថ្នា។
វាត្រូវបានកសាងឡើងនៅសតវត្សទី១១ ដល់ទី១៣។
ប្រាសាទនេះមានជំនឿពីប្រជាជនខ្មែរយ៉ាងស័ក្តិសិទ្ធ ដោយតែងតែមានមនុស្សម្នាទៅបន់ស្រន់បួងសួងសុំសេចក្ដីសុខ និង បន់ស្រន់សុំអ្វីផ្សេងៗ។
ផ្ទះតាម៉ុក ដែលជាទីតាំងរមនីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ មានផ្ទៃដីជិត ២ហិកតា។
ប៉ុន្តែប្រាសាទតាមាន់ គឺបែរទៅទិសខាងត្បូង ១៧១.៥ ដឺក្រេ ដែលមាន ៨.៤ ដឺក្រេ ទៅទិសខាងត្បូង និង មាន ២៤ ដឺក្រេ តម្រង់ទៅកាន់រាជធានីអង្គរ។
តាមផ្លូវធ្វើដំណើរទៀតសោត គឺត្រូវឆ្លងកាត់ផ្លូវក្រួសក្រហម មានដើមឈើ ហើយ កន្លែងខ្លះមានដើមឈើក្រាស់ៗ កន្លែងខ្លះទៀតស្ដើង ដោយសារមានការកាប់ឈើដើម្បីធ្វើផ្លូវ។
នៅប្រាសាទនេះមានដុំថ្មមួយដុំមានរាងដូចសត្វដំរីទ្រោម អោនខ្លួនដល់ដី។
នៅលើទឹកដីឧត្តរមានជ័យ មានប្រាសាទមួយទៀតឈ្មោះ ប្រាសាទដំរីទ្រោម ដែលមានទីតាំងនៅ ឃុំគោកមក ស្រុកបន្ទាយអម្ពិល។
ដូចនេះ អ្នកអាចបន់ផ្សងសុំអ្វីផ្សេងៗបាន ពេលបានទៅដល់ទីស័ក្តិសិទ្ធមួយនេះ។
ចំណែកនៅខាងក្រៅផ្ទះ មានដើមឈើហូបផ្លែដាំជាជួរៗ យ៉ាងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់។
ទាំងនេះសុទ្ធតែជាគំនូរគូរដោយតាម៉ុកនៅជាប់នឹងជញ្ជាំងតែម្ដង។
ក្រឡេកមកមើលកន្លែងទេសចរមួយទៀតនៅខេត្តឧត្តរមានជ័យគឺ រមនីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រ ផ្ទះតាម៉ុក។
ផ្ទះតាម៉ុក ស្ថិតនៅក្នុងភូមិអភិវឌ្ឍន៍ ឃុំអន្លង់វែង ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
រដ្ឋាភិបាលបានថែរក្សាផ្ទះតាម៉ុកដាក់ជារមនីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រ ជាកេរ្តិ៍ដំណែលសេសសល់ពីរបបប៉ុលពត។
នៅក្រោយផ្ទះមានបឹងទំហំ ៤១៧ ហិកតា ហៅថាបឹងអន្លង់វែង ឬ បឹងអូរជីក ដែលគេស្គាល់ថាជាផ្ទះ និងទីតាំងប្រជុំកងទ័ពសម្រាប់រៀបចំផែនការយោធារបស់តាម៉ុក។
ផ្ទះនេះមានសសរផ្ទះជាដើមឈើធំៗ នៅទាំងមូលៗ គ្រាន់តែបកសំបកចេញតែប៉ុណ្ណោះ។
ម្យ៉ាងតំបន់នេះ ក៏ជាតំបន់តស៊ូចុងក្រោយរបស់ក្រុមខ្មែរក្រហមដែរ។
សព្វថ្ងៃ ក្រៅតែពីមានភ្ញៀវទេសចរជាតិ និង អន្តរជាតិមកលេង ក៏មានអ្នកខ្លះមកផ្ទះតាម៉ុកអុជធូបបួងសួងសុំសេចក្ដីសុខផងដែរ។
នៅខាងក្រោមផ្ទះវិញ នៅសល់ឡានចាស់មួយគ្រឿង ដោយមានផ្លាកថា វិទ្យុផ្សាយសំលេងរបស់ ប៉ុល ពត និងមានទ្រុងដែកនៅក្បែរនោះសម្រាប់ដាក់អ្នកទោស។
គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា តាម៉ុក ឈ្មោះដើម អ៊ុង ជឿន គឺជាមេទ័ពកំពូលរបស់ខ្មែរក្រហម ហើយក៏ជាអតីតសមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍របស់គណមជ្ឈិមបក្សខ្មែរក្រហម ក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យផងដែរ។
ជញ្ជាំងធ្វើពីឥដ្ឋ ក្រៅពីនេះនៅតាមជញ្ជាំងមានតាំងផែនទី ប្រទេសកម្ពុជា ផ្ទាំងគំនូរសត្វព្រៃ គំនូរប្រាសាទព្រះវិហារ និងប្រាសាទអង្គរវត្ត។
មជ្ឈមណ្ឌលស្តារលទ្ធភាពពលកម្មកាយសម្បទា ខេត្តកំពង់ចាម គឺជាមជ្ឈមណ្ឌលជួយសង្គ្រោះជនពិការកាយសប្បទា។
មជ្ឈមណ្ឌលស្តារលទ្ធភាពពលកម្មកាយសម្បទាមាននៅខេត្តសៀមរាប កំពង់ចាម កំពង់ស្ពឺ និង​បាត់ដំបង់ជាដើម។
មជ្ឈមណ្ឌលនេះមានរយៈពេលជិត៣០ឆ្នាំមកហើយ ដែលមានជនពិការភាពមកទទួលសេវាជាង២មុឺននាក់។
មជ្ឈមណ្ឌលស្តារលទ្ធភាពពលកម្មកាយសម្បទាបានផ្លាស់ប្តូរជីវិតរស់នៅរបស់ជនពិការគ្រប់រូប ក្នុងបម្លាស់ទី និងអាចចូលរួមគ្រប់សកម្មភាពសង្គម។
ដោយបានផ្ដល់សេវាជូនជនមានពិការភាព ដូចជា ការផ្ដល់អាវៈយវៈសិប្បនិម្មិត និងរណបរទេះរុញ គ្រឿងជំនួយដើរ និងសេវាស្តារព្យាបាលដោយចលនាជាដើម។
លើសពីនេះក៏មានការគំាទ្រកីឡាសម្រាប់ជនពិការផងដែរ ដូចជា ក្រុមបាល់បោះកៅអីរបស់ស្ត្រីពិការនៅបាត់ដំបង។
មណ្ឌលនេះបានដំណើរការតាំងពីឆ្នាំ ១៩៩២ ដែលមានការឧបត្ថមគាំទ្រពីអង្គការដៃគូរកាកបាទក្រហមអន្តរជាតិ។
ដោយឡែក មជ្ឈមណ្ឌលស្ដារលទ្ធភាពពលកម្មកាយសម្បទាខេត្តកំពង់ស្ពឺវិញ ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ២០០៥។
ដោយឡែក មជ្ឈមណ្ឌលស្ដារលទ្ធភាពពលកម្មកាយសម្បទាភូមិភាគ​ ខេត្តបាត់ដំបងបាននឹងកំពុងបន្តផ្ដល់សេវាព្យាបាល និងស្ដារនិតិសម្បទាដល់ជនមានពិការភាព។
មជ្ឈមណ្ឌលនេះបានផ្ដល់ជំនួយសម្រាប់សហគមន៍ដូចជា ផ្ដល់់ជំនួយអាជីវកម្មតូចៗ រួមមាន ផ្ទះកាហ្វេចល័ត ការចិញ្ចឹមមាន់ ឬ ដេរខោអាវជាដើម។
អ្នកទទួលផលចម្បងនៅមណ្ឌលនេះគឺជាអ្នករងគ្រោះដោយសារមីន សង្គ្រាម ឬ គ្រោះថ្នាក់ផ្សេងៗ។
ទីតាំងមួយនេះ ជាមជ្ឈមណ្ឌលធំបំផុត និងចំណាស់បំផុតរបស់ អាយសុី អរ សុីនៅកម្ពុជា។
ការជួយសង្គ្រោះជនពិការនេះមានតាមរូបភាពផ្សេងៗដូចជា ផ្ដល់គ្រឿងជំនួយដល់ជនពិការ ការព្យាបាលដោយចលនា លើកទឹកចិត្ត និងផ្ដល់វគ្គបណ្តុះបណ្តាល ជំនាញវិជ្ជាជីវៈដល់ជនពិការ ដើម្បីឱ្យពួកគេមានលទ្ធភាពប្រកបមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតបានដោយសមរម្យ។
វាបានផ្ដល់សេវាដល់ប្រជាជនដែលរស់នៅ៥ខេត្តជិតខាងគឺ បាត់ដំបង ពោធិ៍សាត់ ប៉ៃលិន បន្ទាយមានជ័យ និង ឧត្តរមានជ័យ។
បច្ចុប្បន្ន វាស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្របរបស់ក្រសួងសង្គមកិច្ច អតីតយុទ្ធជន និង យុវនីតិសម្បទា។
នៅទីនេះមានផ្ដល់ដៃ ឬ ជើងសិប្បនិម្មិត កៅអីរុញ និងឧបករណ៍ជំនួយដើរ។
មួយវិញទៀតក៏មាន អង្គការអតីតយុទ្ធជនអន្តរជាតិកម្ពុជា ដែលមានទីតាំងនៅខេត្តក្រចេះ និង ព្រៃវែងផងដែរ។
លើសពីនោះក៏មានសេវាព្យាបាលស្ដាររាងកាយ និង បណ្តុះបណ្ដាលជំនាញផងដែរ។
បន្ថែមពីនោះ គេក៏ផ្ដល់សេវាប្រឹក្សាផ្លូវចិត្ត និង ឧបករណ៍ស្តារនិតីសម្បទាឡើងវិញមួយចំនួនដែរ។
អង្គការ លំអង ផ្ដល់ការបណ្តុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈសម្រាប់ជនរងគ្រោះដោយសារមីន និងជនពិការ ពោលគឺឧស្សាហកម្មតូចៗ ដូចជាកាត់ដេរ ឬ ជាងជួសជុលម៉ាសុីនជាដើម។
សរុបមក វាជាស្ថាប័នមួយសម្រាប់ជនពិការ និងអ្នករងគ្រោះដោយសារមីន។
សារមន្ទីរឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ទួលស្លែង ជាកន្លែងចងចាំពីព្រឹត្តការណ៍នៃការសួរចម្លើយ និងឃុំឃាំងក្នុងមន្ទីរ ស-២១ នាសម័យខ្មែរក្រហម។
សុី ភី អេស អូ CPSO ជាសាលាដំបូងនៅអាសុីអាគ្នេហ៍ ដែលបណ្តុះបណ្ដាលអ្នកជំនាញខាងស្ដាយកាយសម្បទាឡើងវិញ។
សព្វថ្ងៃ វាប្រែក្លាយជាទីតាំងមណ្ឌលទេសចរណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រ មានភ្ញៀវជាតិ និងអន្តរជាតិចូលទស្សនា ដើម្បីស្វែងយល់ពីរបបដ៏ព្រៃផ្សៃ និង យង់ឃ្នងមួយនេះ។
ដោយសារទីនេះជាអតីតកន្លែងពិឃាតអ្នកទោស ក្រោយពីជាប់ឃុំឃាំង និងសួរចម្លើយពីគុកទួលស្លែង។
គោលបំណងគឺដើម្បីឱ្យសាធារណៈជនសិក្សាស្វែងយល់ក្នុងបំណងជម្រុញ និងលើកទឹកចិត្តឱ្យពួកគេក្លាយទៅជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសារសន្តិភាព។
ហ្យូមេននីធី អេន អុីន ឃ្លូសសិន Humanity & Inclusion ក៏ជាអង្គការដែលមានកម្មវិធីគាំទ្រជនពិការមួយទៀតដែរ។
ទីតាំងមិនអាចបំភ្លេចបានមួយនេះ ជាអនុស្សវរីយ៍ក្តុកក្ដួល របស់ប្រជាជនខ្មែរដែលរបបខ្មែរក្រហមបានបន្សល់ទុកឱ្យ។
សារមន្ទីរនេះបានរក្សាទុក និងបង្ហាញភស្តុតាងនៃព្រឹត្តការណ៍សោកនាដកម្មក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រកម្ពុជា។
មជ្ឈមណ្ឌលស្ដារជាតិគៀនខ្លែង ភ្នំពេញ ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងសង្គមកិច្ច អតីតយុទ្ធជន និងយុវនីតិសម្បទា។
មជ្ឈមណ្ឌលធនធានសោតទស្សន៍បុប្ផាណា ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ២០០៥។
គោលបំំណងគឺ ដើម្បីកត់ត្រា និងរក្សាទុកប្រវត្តិសាស្ត្រនៃរបបខ្មែរក្រហមសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។
មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា គឺជាអង្គការមិនស្វែងរកប្រាក់កម្រៃ និង មិនមែនរដ្ឋាភិបាល ឬ នយោបាយទេ ហើយក៏មិនមែនជាអង្គភាពតុលាការដែរ។
កិច្ចសហប្រតិបត្តិការជាមួយនឹងភាគីបារំាង ដែលមានដូចជាផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុបច្ចេកទេស និងសិទ្ធប្រមូលឯកសារ គឺជាជំនួយដ៏ធំធេងមួយ។
មជ្ឈមណ្ឌលប្រល័យពូជសាសន៍ ជើងឯកជារមនីយដ្ឋានទេសចរណ៍បែបប្រវត្តិសាស្ត្រ និងជាកន្លែងដែលបង្ហាញពីប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ជូរចត់ ដែលប្រជាជនខ្មែរមិនអាចបំភ្លេចបាន។
គោលដៅគឺដើម្បីប្រមូលទុកនូវឯកសាររូបភាព និងសំឡេងពីអតីតកាលកម្ពុជា សម្រាប់ទុកឱ្យសាធារណជនធ្វើការស្រាវជ្រាវ និងសិក្សាស្វែងយល់
ឌីសុី ខេម DC-Cam ឬ ហៅថា មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា គឺជាកន្លែងតម្កល់ឯកសារអំពីរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យធំបង្អស់នៅលើសកលលោក។
នៅពេលនោះហើយគម្រោងមជ្ឈមណ្ឌលធនធានសោទស្សន៍បុប្ផាណាត្រូវបានលេចចេញជារូបរាង ហើយត្រូវបានគាំទ្រដោយអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
មជ្ឈមណ្ឌលធ្វើការប្រមែប្រមូលរាល់ទាំងឯកសារស្តីអំពីប្រទេសកម្ពុជា មកពីជុំវិញពិភពលោក មានដូចជារូបភាព ខ្សែភាពយន្តសំឡេង និងឯកសារក្នុងទ្រង់ទ្រាយដទៃទៀត។
ដោយព្រួយបារម្ភពីការបាត់បង់បេតិភណ្ឌសោតទស្សន៍ លោកប៉ាន់ រិទ្ធី ​និង លោកអៀវ បណ្ណាការ បានស្រមៃដល់កន្លែងមួយដែលអាចផ្ដល់ឯកសារ និងការចងចាំពីបេតិកភណ្ឌសោតទស្សន៍របស់កម្ពុជាពីអតីតកាល។