Sliden/khm-asr-cultural-24k huggingface dataset:
បន្ថែមខ្ទិះដូងក្បាលខ្ទិះចូល រួចច្របាច់ល្បាយម្សៅឱ្យឡើងទន់ស្អិត។
ការណែនាំនេះធ្វើឡើងក្នុងគោលបំណងរក្សាសណ្ដាប់ធ្នាប់ និងភាពថ្លៃថ្នូរនៃទីអារាម។
ទីមួយ ផ្លែត្នោតខ្ចីគេអាចបរិភោគសាច់របស់វា ដោយមានរសជាតិផ្អែមពិសា និងថែមទាំងអាចយកទៅធ្វើជាបង្អែមផ្សេងៗបានទៀតផង។
បង្គីមានទម្រង់ និងទំហំខុសៗគ្នាដើម្បីបំពេញតម្រូវការរបស់អ្នកប្រើប្រាស់។
ចំណែកឯការស្វាគមន៍គ្នារវាងមនុស្សប្រុស និង មនុស្សស្រីវិញ គឺមានភាពខុសគ្នាពីលើបន្តិចបន្ដួច ព្រោះដោយសារជា ភេទផ្ទុយគ្នា។
ហើយយើងត្រូវបុកខ្ទឹមស និងម្ទេសបញ្ចូលគ្នាឱ្យបានម៉ដ្ឋល្អ។
គ្រឿងផ្សំភាគច្រើនងាយស្រួលរកបាននៅតាមទីផ្សារ ហើយរបៀបធ្វើក៏មិនសូវស្មុគស្មាញដែរ ជាហេតុធ្វើឱ្យខត្រីក្លាយជាជម្រើសដ៏ល្អសម្រាប់ស្ត្រីមេផ្ទះ ឬអ្នកដែលចង់ចម្អិនអាហារខ្លួនឯង។
កុលាប​ ជាឈ្មោះ​ដើម​ផ្កា​មួយ​ប្រភេទ​ដែល​មាន​សន្តាន​ជា​វល្លិ ដើម​មាន​បន្លា និង​មាន​ក្លិនក្រអូប​។ ឈ្មោះ​កុលាប ​គ្រាន់តែ​ឮ​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​ពន់ពេក ពីរោះ​ចាប់ចិត្ត ។
ហើយនំគូឆាយ គឺជាអាហារសម្រន់មួយប្រភេទដែលគេនិយមបរិភោគជាអាហារពេលព្រឹក ឬពេលល្ងាច។
រសជាតិដ៏ប្លែកនេះបានមកពីការផ្សំគ្នារវាងម្កាក់ សាច់ត្រីឆ្អើរ និងគ្រឿងផ្សំផ្សេងៗទៀត។
ការថែរក្សាអគារទាំងនេះបានក្លាយជាអាទិភាពមួយ ព្រោះវាជាការងារដ៏សំខាន់សម្រាប់ថែរក្សាកេរដំណែលប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើង។
ក្រៅពីនេះអាចធ្វើជាដង្វាយសម្រាប់សែនក្នុងឧកាសបុណ្យផ្សេងៗ ដូចជាភ្ជុំបិណ្ឌ ចូលឆ្នាំ​និងបុណ្យជាច្រើនទៀត
ជាទូទៅ គេក៏និយមដាក់ពងទា ឬ ពងមាន់ដែលស្ងោររួចទៅក្នុងខទំពាំងដែរ។
ដូចគ្នាទៅនឹងនំគូឆាយដែរ​ នំជើងជ្រូកក៏ជាអាហារសម្រន់មួយទៀតដែលពេញនិយមហើយមានរូបរាងមូលៗ តូចៗ និងមានរសជាតិឆ្ងាញ់ប្លែក។
ប្រាសាទបន្ទាយស្រី  ស្ថិតនៅចម្ងាយប្រហែល ៣៧ គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងសៀមរាប។
ភាគច្រើនគេកាត់ចេកជាកង់ៗ ឬជាចំណែកតូចៗ ហើយយកមកធ្វើ ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការបរិភោគ។
ឧទាហរណ៍ ការផ្តល់រូបចម្លាក់តូចមួយដូចជារូបព្រះកេតុមុខ អប្សរា ឬសត្វនិមិត្តក្នុងសិល្បៈខ្មែរអាចជាជម្រើសអំណោយដ៏សមរម្យ ដែលមានទាំងភាពប្រណិត និងមានតម្លៃវប្បធម៌។
ជាទូទៅ នំបញ្ចុកគេនិយមធ្វើពិសានៅពេលមានបុណ្យទានឬមានកម្មវិធីជួបជុំគ្រួសារសាច់ញាតិម្តងៗ។
ទីរួមខេត្តដូនកែវ ឬក្រុងដូនកែវ គឺជាបេះដូងនៃខេត្តតាកែវ ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលរដ្ឋបាល ពាណិជ្ជកម្ម និងសេដ្ឋកិច្ច។
ខាងក្រោមនេះជារបៀបធ្វើញាំម្កាក់ត្រីឆ្អើរដ៏ងាយស្រួល និងរហ័សសម្រាប់ទទួលទាននៅផ្ទះ។
បន្ទាប់មកដាក់ខ្ទះបើកភ្លើងពាក់កណ្តាល ចាក់ខ្លាញ់ រួចដាក់ខ្ទឹមបារាំង ខ្ទឹមក្រហមចូលឆាវាឱ្យឈ្ងុយ។
ជាការពិត ស្លាក៏អាចជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការសន្ទនាដ៏រីករាយក្នុងការបើកកិច្ចទំនាក់ទំនង រវាងអ្នក និងមនុស្សចាស់។
បាយជារបស់សំខាន់មួយដែលត្រូវរៀបចំស្អាត ដូចជា បាយ ឬបាយជាមួយម្ហូបផ្សេងៗដែលសមស្របសម្រាប់ព្រះសង្ឃ ។
នៅពេលដែលលីងអង្ករឱ្យក្រហមល្មមហើយ យើងចាក់ទឹកចំនួន ៣ លីត្រចូល ទុកឱ្យពុះ រហូតរីកអង្ករ។
ជាពិសេសការហៅមនុស្សចាស់ ទាំងមនុស្សចាស់ដែលជាប់សាច់ញាតិក្តីមិនជាប់សាច់ញាតិក្តី។
ភ្លក្សមើលរសជាតិដែរអ្នកចង់បានហើយ យើងបន្ថែមសណ្តែកដី​ និង ជីថ្ពាល់ត្រី រួចកូរម្ដងទៀតរួចដួសដាក់ចានជាការស្រេច។
វិធីធ្វើមិនពិបាកប៉ុន្មាននោះទេ គ្រាន់តែយើងត្រូវការកូរវានៅលើភ្លើង ព្រោះវាត្រូវការភ្លើងរហូតដើម្បីធ្វើ។
ជាដែនជម្រកសត្វព្រៃគូលែនព្រហ្មទេព សម្រាប់តំបន់សៀមប៉ាង ខេត្តស្ទឹងត្រែង។
ប្រជាជនមួយចំនួនខ្លះទៀត ក៏អាចចូលរួមសកម្មភាពសប្បុរសធម៌ផ្សេងៗ ដូចជាការបរិច្ចាគឈាម ការចែករំលែកអាហារ ឬផ្ដល់ជំនួយដល់អ្នកខ្វះខាត។
សម្លនេះមានរសជាតិផ្អែមតិចៗ ចេញពីផ្លែត្នោត លាយឡំជាមួយរសជាតិប្រៃ ហឺរ ឈ្ងុយគ្រឿងកកូរ និងមានសភាពខាប់ល្មម ឆ្ងាញ់ប្លែកមាត់។
ពួកគេមានជំនឿថា ការធ្វើបែបនេះនឹងជួយឱ្យពួកគេមានភាពប្រសើរនៅជាតិក្រោយ។
​ទឹកពោត គឺជាភេសជ្ជៈដែលមានរសជាតិផ្អែមឈ្ងុយឆ្ងាញ់ ហើយសម្បូរទៅដោយជីវជាតិល្អៗជំនួយសុខភាព។
សរុបមក ខេត្តកំពង់ស្ពឺពិតជាមានសក្ដានុពលទេសចរណ៍ដ៏សម្បូរបែប ដែលអាចផ្ដល់ជូនទាំងបទពិសោធន៍ធម្មជាតិដ៏អស្ចារ្យ និងការយល់ដឹងពីវប្បធម៌ ក៏ដូចជាផលិតផលក្នុងស្រុក។
លុះខាងប្រុសអុំលេងៗទៅជិតទូកខាងស្រី ប្រុសៗស្រែកសួរថា ចោះប្រមាត់ ឯស្រីៗជួនកាលឆ្លើយ ថា ចោះក៏ចោះ ហើយជួនកាលឆ្លើយថា ទេ និងដូនកាយឥតឆ្លើយតបអ្វីឡើយ។
ចុងក្រោយដាក់កញ្ឆែតចូលឆាឲ្យឆ្អិនល្មម កុំឲ្យរលួយពេក។
រសជាតិជូរ ហឹរ ផ្អែម ប្រៃ របស់វាពិតជាអាចធ្វើឱ្យអ្នកជាប់ចិត្តក្នុងការទទួលទាន​។
ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកចូលចិត្តរសជាតិប្លែកៗ និងគ្រឿងដិតៗ។
លើកកម្ពស់ទេសចរណ៍អេកូឡូស៊ី និងទេសចរណ៍វប្បធម៌ ដែលផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់សហគមន៍មូលដ្ឋាន និងជំរុញការយល់ដឹងពីការការពារបរិស្ថាន។
កញ្ឆែតឆាក្រហម ជាទូទៅគេនិយមញ៉ាំជាមួយ បាយស ក្តៅៗ ដើម្បីបន្ថែមរសជាតិឲ្យកាន់តែឈ្ងុយឆ្ងាញ់។
សរុបមក ចង្អេរ ល្អី និងកន្រ្តក មិនមែនត្រឹមតែជាឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ធម្មតាទេ តែជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ខ្មែរ ដែលបានបង្ហាញពីភាពប៉ិនប្រសប់របស់ដូនតាខ្មែរ។
ជាទូទៅខ្មែរយើងធ្វើការសំពះចំពោះ ឪពុកម្តាយ ព្រះពុទ្ធរូប ព្រះសង្ឃ ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ គ្រូបាធ្យាយ ញាតិសន្តាន និង អ្នកដែលមានឋានន្តរសក្តិធំជាងខ្លួន។
គ្រួសារដែលមានជីវភាពធូរធារអាចផ្តល់បណ្ណាការក្នុងចំនួនខ្ពស់ ដើម្បីបង្ហាញពីមុខមាត់ និងកិត្តិយសក្នុងសង្គម។
ម្យ៉ាងទៀត នំអន្សម យើងអាចយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ ក៏ដូចជាការធ្វើចង្ហាន និងចែនជូនចាស់ៗដែលនៅក្នុងវត្តផងដែរ។
នំនេះមានរសជាតិផ្អែម ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ដោយសារក្លិនពិសេសរបស់ផ្លែត្នោត និងខ្ទិះដូង។
ដែលធូបជាទូទៅត្រូវបានគេប្រើប្រាស់សម្រាប់ការបូជា ការសុំពរជ័យ ការរំលឹកគុណ និងការបញ្ជូនសារទៅសាច់ញាតិទាំងអស់ដែលបានចែកឋានទៅ។
សរុបមក ការដឹងពីរបៀបបង្ហាញការស្វាគមន៍ទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមក ជាពិសេសទាក់ទងនឹងភេទ អាចជួយយើងយ៉ាងច្រើនក្នុងការរស់នៅ និងការប្រាស្រ័យទាក់ទង។
ក្រោយពីទុករយៈពេល១៥នាទី​ យើងអាចបេះម្សៅជាដុំៗឱ្យចេញជារាងខ្ញីបាន។
របៀបធ្វើផ្លិតពីស្លឹកត្នោត  គឺគេត្រូវបានកាប់យក ហាលឲ្យស្ងួត ហើយកាត់តម្រឹមទំហំសមរម្យ បន្ទាប់មកស្លឹកត្នោតត្រូវបានដេរភ្ជាប់គ្នាដើម្បីបង្កើតជាផ្លិតដែលមាន
រូបរាងស្អាត និងប្រើប្រាស់បានយូរ។
គ្រឿងផ្សំសម្រាប់ធ្វើនំបំពង់ស្រួយ ឬនំថងនួនមានដូចជា អង្ករខ្សាយ ល្ង ដូងទុំ ស្ករ​ អំបិល ពងទា និងប្រេងឆា។​
ហើយគេជឿថាផ្សែងធូបដែលហ៊ុយឡើងលើ ជាសេចក្ដីថ្លែងអំណរគុណ ពីចិត្តរបស់មនុស្សទៅកាន់ឋានខ្ពស់។
ដំបូងត្រូវក្រោកឈរដោយស្ងៀមស្ងាត់ និងដោយប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។
បើសិនជាអ្នកមានការស្លៀកពាក់មិនបានសមរម្យ អ្នកនិងមិនអនុញ្ញាតឲ្យចូលទស្សនា នៅកន្លែងទាំងនោះឡើយ។
ការ​ប្រើ​នាម​ខុស​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​ជា​ពាក្យ​ឈ្លើយ​ឬ​ប្រមាថ។
យ៉ាងណាមិញ​ ការបូបដៃធ្វើពីស្លឹកត្នោត គឺជាសិប្បកម្មប្រពៃណីមួយដែលប្រើស្លឹកត្នោតផងដែរ។
បន្ថែមទឹកខ្ទិះដូងចូលទៅក្នុងល្បាយ រួចដាក់ម្សៅបំពង ស្ករស និងអំបិលចូលបន្តិច។
ចំពោះកាយវិការវិញ ពួកគេច្រើនតែលើកដៃសំពះ និងញញឹម ប្រសិនបើអ្នកនោះមានអាយុ ឬឋានៈខ្ពស់ជាង។
មួយវិញទៀតបន្ទាប់ពីកាត់ស្មៅរួច វាក៏អាចជួយប្រមូលផ្តុំកាកសំណល់ស្មៅទាំងនោះឱ្យបានស្អាតផងដែរ។
សម្រាប់គ្រឿងផ្សំក្នុងការធ្វើចេកឆាបវិញ គឺមានដូចជា ចេកខ្ចី ១ ស្និត ប្រេងឆា ប័រប្រៃ ស្លឹកតើយ ៥ សន្លឹក ទឹក ២៥០ មីលីលីត្រ ស្ករស ៣០០​ក្រាម និង អំបិល ១ ស្លាបព្រាកាហ្វេ។
សរុបមក ការគោរពចំពោះព្រះមហាក្សត្រ មិនមែនត្រឹមតែជាកាតព្វកិច្ចរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាការបង្ហាញពីសេចក្តីស្មោះត្រង់ និងការស្រឡាញ់ជាតិមាតុភូមិផងដែរ។
ពួកគេអាចមើលមុខគ្នា សើចជាមួយគ្នា និងមានអារម្មណ៍ថាជាផ្នែកមួយនៃក្រុម។
អ្វីដែលកាន់តែពិសេសទៀតនោះ ប្រសិនបើជា អ្វីដែលយើងចែករំលែកនោះ ជាផលិតផលលក់ផ្ទាល់របស់យើងទៀតនោះ ភ្ញៀវអាចនឹងចែករំលែកបទពិសោធន៍ដ៏ល្អរបស់ពួកគេជាមួយអ្នកដទៃថែមទៀត។
យើងអាចហៅអ្នកដែលមានមុខងារជាពេទ្យថា លោកគ្រូពេទ្យ ឬអ្នកគ្រូពេទ្យ ហើយបើយើងស្គាល់ឈ្មោះរបស់គាត់យើងក៏អាចហៅឈ្មោះគាត់ពីក្រោយមុខងារគាត់ដែរ។
យ៉ាងណាមិញដោយសារ​តែ​ការ​រំលោភបំពាន​សិទ្ធិមនុស្ស​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​ការ​វាយប្រហារ​ព្រំដែន​ជា​ញឹកញាប់​ទៅ​លើ​ប្រទេស​វៀតណាម កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​សម្រេចចិត្ត​ឈ្លានពាន​កម្ពុជា​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៨។
រួចហើយ ថែមស្លឹកតើយបន្តិចចូលក្នុងទឹកខ្ទិះ ដើម្បីបង្កើនក្លិនឈ្ងុយ។
វាមានសភាពទន់ ស្រស់ស្អាតបែបធម្មជាតិ និងមិនប៉ះពាល់បរិស្ថាន។
កម្មឲ្យផលនៅពេលស្លាប់ គឺជាកម្មដែលខ្លាំងក្លាបំផុត មិនថាល្អឬអាក្រក់ ដែលបុគ្គលបានសាង ហើយមិនទាន់បានផ្ដល់ផលក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្ន។
មួយវិញទៀត បើសិនជាភាគីខាងណាមួយមានអាយុ ឬឋានៈខ្ពស់ជាង គេអាចប្រើពាក្យពេចន៍ ដែលបង្ហាញពីការគោរព ដូចបងប្រុស ឬ បងស្រី អ្នកគ្រូ ឬ លោកគ្រូជាដើម។
សន្ទូចនេះ ត្រូវបានធ្វើឡើងពីឬស្សី ដែលជាសម្ភារៈធម្មជាតិប្រៀបដូចកាំបិតងាយរកបាន និងមានភាពធន់និងបត់បែនបានល្អ។
ការទុកឱ្យនំត្រជាក់មុនកាត់ ជួយការពារនំកុំឱ្យបែក ឬខូចទ្រង់ទ្រាយ។
យកខ្លាញ់ជ្រូកលាងទឹកឱ្យស្អាត រួចហាន់ជារៀងមូលប៉ុនមេដៃប្រវែង ១៥ ទៅ ១៨ សង់ទីម៉ែត្រ ទៅតាមចំណូលចិត្ត។
ផ្លែឈើស្រស់ៗ ជាច្រើនប្រភេទទៀតក៏ត្រូវបានគេយកមកថ្វាយផងដែរ ដោយយោងទៅតាមរដូវកាល និងជំនឿតាមតំបន់។
ប្រសិនបើទទួលវត្ថុពីព្រះអង្គ ត្រូវទទួលដោយដៃទាំងពីរ ឱនក្បាលបន្តិច រួចលើកវត្ថុនោះប្រណម្យដាក់លើក្បាល ដើម្បីបង្ហាញការគោរពដល់ព្រះអង្គ។
ផ្លិតដែលធ្វើពីស្លឹកត្នោតអាចប្រើជាសម្ភារៈតាំងលម្អនៅផ្ទះ វត្តអារាម សាលារៀន ភោជនីយដ្ឋាន និងទីតាំងផ្សេងៗ។
គេតែងតែភ្ជាប់ សំបុត្រជូនពរ ដែលសរសេរជាភាសាអង់គ្លេស ឬភាសាកំណើតរបស់អ្នកទទួល បើអាច។
ពេលនំឆ្អិនហើយ មុននឹងអ្នកយកនំទៅកាត់ ត្រូវទុកវាពី ១៥ ទៅ ២០ នាទីសិន ដើម្បីឱ្យនំត្រជាក់បន្តិច និងងាយស្រួលក្នុងការកាត់។
កាដូរដែលភ្ជាប់ជាមួយ រឿងរ៉ាវពីប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ ឬ អត្ថន័យវប្បធម៌ជ្រាលជ្រៅ នឹងមានតម្លៃកាន់តែខ្ពស់។
នៅពេលនិយាយលាគ្នាជាធម្មតាគេប្រើពាក្យ "ជំរាបលា" ដើម្បីជាការគួរសម។
សម្រាប់អ្នកធ្វើការ ឬសិស្សនិស្សិត ការញ៉ាំនៅខាងក្រៅក៏ជាជម្រើសដ៏ងាយស្រួលដើម្បីសន្សំពេលវេលា។
ចំណែកពេលវេលាការសែនព្រេនអាចធ្វើឡើងនៅពេលព្រឹកព្រលឹមពេលថ្ងៃត្រង់ឬពេលល្ងាចអាស្រ័យលើប្រភេទការសែន និងជំនឿ។
វាមានកំណើតជាយូរមកហើយ នៅក្នុងសហគមន៍នេសាទរបស់ខ្មែរ។
ថែមទាំងអាចជាអាហារសម្រន់នៅពេលព្រឹកឬកម្មវិធីផ្សេងៗថែមទៀតផង។
នេះបង្ហាញពីការគោរព ការយកចិត្តទុកដាក់ និងការសន្យារៀបការ។
ភ្នំសន្ទុក​ជា​ទីតាំង​ដ៏​ល្អ​សម្រាប់​ការ​គយគន់​ថ្ងៃ​រះ​ឬ​ថ្ងៃ​លិច​ផង​ដែរ ដែល​ផ្តល់​នូវ​បទពិសោធន៍​ដែលមិន​អាច​បំភ្លេច​បានដល់ភ្ញៀវទេសចរ។
ពេលខ្លះ គេក៏ប្រើការប្រកបឈ្មោះតាមស្ទាយរ៉ូមុាំងនៅលើសំបុត្រកំណើត ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ឬ លិខិតឆ្លងដែនផងដែរ គឺ ដើម្បីឱ្យមើលទៅមានភាពសុីវីល័យ។
ចំណែកគ្រឿងសែនមានដូចជា បាយសី ស្លាធម៌ ផ្កា ទៀន ធូប ផ្លែឈើ នំចំណី ទឹក តែ ស្រា និងជួនកាលមានសាច់សត្វ ដូចជា មាន់ ជ្រូក​ឬទា​ជាដើម ទៅតាមជំនឿរបស់តំបន់នីមួយៗ។
យើងត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ត្រង់ចំណុចនេះ ដោយសារវាអាចមើលឃើញថាជាការមិនសមរម្យក្នុងភ្នែកមនុស្សដទៃផងដែរ។
ការផ្អាប់ត្រីត្រូវមានរយៈពេលចាប់ពី១៥ថ្ងៃឡើង ដើម្បីធានាថា ផ្អកត្រីរបស់យើងជូរល្អ និងមានរសជាតិឆ្ងាញ់ពិសា។
យើងកូរគ្រាប់សាគូក្នុងទឹកខ្ទិះ រហូតដល់វាចេញពណ៌ថ្លា និងទន់ ដើម្បីឱ្យមានរសជាតិល្អ និងងាយស្រួលនៅពេលញុាំ។
យើងត្រូវចៀនម្សៅនំឱ្យឆ្អិន និងឡើងពណ៌លឿងព្រឿងៗ ទើបស្រង់វាចេញ និងទុកឱ្យស្រក់ប្រេង។
មួយវិញទៀត យើងក៏អាចប្រើប្រាស់ស្លឹកចេកក្នុងការចំហុយអាហារបានផងដែរ។
ជាពិសេស អំណោយទាំងនោះត្រូវបានរៀបចំក្នុងចង្កោមដ៏ស្រស់ស្អាតបែបសិល្បៈ។
ប៉ុន្តែភាគច្រើនត្រូវបាន គេយកទៅធ្វើបង្អែម និងនំជាច្រើនប្រភេទដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់មិនធម្មតា។
ការប្រើ “សំឡេងញ័រ” ជួយឲ្យទូរស័ព្ទមិនមានសំឡេង ប៉ុន្តែអ្នកនៅតែអាចដឹងអំពីការហៅទូរស័ព្ទ។
យើងក៏នៅមានទីកន្លែងមួយចំនួនដែលត្រូវបានគេជឿថាមានបារមី ឬអព្ភូតហេតុក្នុងការ ព្យាបាលជំងឺ ឬ ជួយសម្រេចបំណងប្រាថ្នា ។
រួចយកវាទៅដាក់ចូលក្នុង ឡដុតនំ ឬ ឡាំងស៊ឹងសម្រាប់ចំហុយ ក៏បាន។
ហើយក៏មានបន្លែចម្រុះផ្សំជាមួយដូចជា ត្រប់វែង​​​ ល្ហុងខ្ចី សណ្ដែកកួរ ស្លឹកបាស​​ ចេក ល្ពៅ ត្រប់ពុតលំញង។
មិនត្រឹមតែផ្លែទេ សូម្បីតែទឹកត្នោតក៏មានអត្ថប្រយោជន៍ច្រើនណាស់ដែរ។
រក្សាទុកប្រហែលជា ៥០ នាទី ទៅ ១ ម៉ោង រហូតទាល់តែនំឆ្អិនល្អ និងឡើងពណ៌ស្រស់ស្អាត។
ការធ្វើបែបនេះអាចបង្ហាញថា យើងយកចិត្តទុកដាក់តែលើអំណោយជាងអ្នកដែលឲ្យអំណោយ។
អ្នកលេងអាចអង្គុយទល់មុខគ្នាជាគូៗ ដោយមានចន្លោះល្មមដែលអាចឱ្យដៃគូគោះ ឬទះគ្នាបានស្រួល។
ទឹកត្នោតស្រស់មានរសជាតិផ្អែម ត្រជាក់ស្រស់ស្រាយ និងអាចយកមកទទួលទានភ្លាមៗបាន ឬកែច្នៃជាផលិតផលផ្សេងៗ។
សម្រាប់បង្អែម គេមានជាបបរត្នោត នំប្រអប់ដែលរួមមានបាយទ្រាប តាប៉ែ ដុំសណ្តែក គ្រាប់ខ្នុរ។
លើសពីនេះទៅទៀត នំអាកោត្នោតគឺជានំបែបប្រពៃណីខ្មែរមួយប្រភេទដែលល្បីល្បាញ និងពេញនិយមយ៉ាងខ្លាំងនៅឯខេត្តសៀមរាប ស្ថិតនៅក្នុងភូមិព្រះដាក់។
វាងាយស្រួលរក និងមានតម្លៃថោក ដើមចេកដុះលូតលាស់នៅតាមព្រៃ ឬភាគច្រើននៅតាមភូមិដែលគេដាំជាដើម ដូច្នេះស្លឹកចេកងាយស្រួលរក ហើយមានតម្លៃថោកសមរម្យ។
រួចយកម្សៅឆាមកលាយជាមួយទឹក ចាក់ចូលក្នុងឆ្នាំងខ្ទិះដូងម្ដងបន្តិចៗ ហើយកូរវាបណ្ដើរឱ្យសព្វរហូតដល់វាពុះម្ដងទៀតគឺរួចជាការស្រេច។
ដុំថ្ម ឬគ្រាប់ឈើអាចរកបានយ៉ាងងាយស្រួលនៅតាមវាលស្រែ តាមផ្លូវ ក្នុងសួនច្បារ ឬនៅបរិវេណផ្ទះ។
សម្រាប់គ្រឿងផ្សំមានដូចជា សណ្តែកសៀងចំនួន ២៥០ ក្រាម ស្ករសអាចដាក់តាមចំណូលចិត្ត បើសិនជាអ្នកចង់បានរសជាតិផ្អែមខ្លាំង ឬផ្អែមតិចៗ។
យកបុិកួៈ ត្រាវ ខ្ទឹមបារាំង ខ្ទឹមក្រហម ចិតសំបកហើយហាន់វាតូចៗ។
នៅកន្លែងខ្លះ នៅតែមានផ្សារទឹក ដែលអ្នកលក់ដូរធ្វើពាណិជ្ជកម្មតាមទូក។
ជាទូទៅ កៅអីត្រូវបានគេរៀបចំជាជួរតគ្នាជារង្វង់ ឬតម្រៀបគ្នាជាជួរពីរជួរបែរខ្នងទល់គ្នា ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការដើររាំ។
ហើយសម្រាប់ដើមគូឆាយ គេត្រូវហាន់វាល្អិតៗ។
ការបូជាសពមានដំណើរការជាច្រើនដំណាក់កាល ដែលសុទ្ធតែមានអត្ថន័យ និងពិធីកម្មជាក់លាក់ ពិធីលាងចម្អះ និងស្លៀកពាក់ ពិធីទេសនា និងសូត្រមន្ត ការដង្ហែសព ការអុជភ្លើងបូជា ការប្រមូលធាតុឆ្អឹង។
បន្ទាប់ពីដាក់គ្រឿងផ្សំទាំងអស់ហើយ ត្រូវកូរវាបញ្ចូលគ្នាឱ្យសព្វល្អ។
ទីមួយគឺដោយសារឈ្មោះនោះគ្មានការកំណត់ ដូចជាឈ្មោះដែលសំដៅលើធម្មជាតិ វត្ថុ ឬ គុណធម៌ជាដើម។