Sliden/khm-asr-cultural-24k huggingface dataset:
ការសម្លឹងមើលនរណាម្នាក់ពីក្បាលដល់ចុងជើង ឬការក្រឡាប់ភ្នែកចុះឡើង កាយវិការនេះបង្ហាញពីភាពមិនពេញចិត្ត ការមើលងាយ ហើយវាអាចបង្ករជម្លោះ និងបំផ្លាញទំនាក់ទំនង។
ជួនកាលក៏យកក្រមាសូត្រនេះមកប្រើប្រាស់ក្នុងការតុបតែង និងលម្អផ្ទះ ឬកន្លែងសំខាន់ៗផងដែរ ដើម្បីបង្កើតអារម្មណ៍ប្រណិត សោភ័ណភាព និងបង្ហាញពីវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែបរបស់ជនជាតិខ្មែរ។
សម្លៀកបំពាក់កាន់ទុក្ខ គឺជាសម្លៀកបំពាក់ដែលប្រើពាក់នៅពេលមានពិធីសព ឬពេលដែលមានព្រឹត្តិការណ៍កាន់ទុក្ខដើម្បីបង្ហាញពីការគោរព និងការឧទ្ទិសដល់អ្នកស្លាប់។
ហើយក៏មានស្ពានដែលនៅសេសសល់ពីសម័យមុនមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះច្រើនដែរ។
ចំណែកការនិយាយជាមួយ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ តម្រូវឱ្យមានការគោរព និងរបៀបរបបត្រឹមត្រូវបំផុត ព្រោះពួកគាត់ជាអ្នកផ្ដល់ចំណេះដឹង និងបណ្ដុះបណ្ដាលសិស្សានុសិស្ស។
ជារឿយៗ ការសួរសុខទុក្ខពេលរសៀល តែងតែមានការសាកសួរអំពីសុខភាព ការងារ ឬរឿងដែលកើតក្នុងជីវិតរាល់ថ្ងៃ។
ប៉ុន្តែ យុវជន ឬ ក្មេងៗ ចូលចិត្ត និយាយពាក្យ “សួស្តី” ជាភាសាអង់គ្លេសវិញ។
ពិធីនេះក៏ជួយពង្រឹងចំណងសាមគ្គីភាពក្នុងសហគមន៍ផងដែរ ដោយសារតែអ្នកភូមិទាំងអស់បានចូលរួមចំណែក និងជួបជុំគ្នា។
សរុបសេចក្តីមក នៅពេលដែលផ្កាទាំងបួនប្រភេទនេះត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នា កម្រងផ្កាទាំងមូលបានបង្កើតបានជានិមិត្តរូបដ៏មានអានុភាព។
រួមការតុបតែងនៅខាងក្នុងផ្ទះកូនក្រមុំ ត្រូវបានរៀបចំអោយមានសណ្តាប់ធ្នាប់ នៅបង្កាន់ដៃជណ្តើរឡើងផ្ទះរំព័ន្ធដោយក្រណាត់ពណ៌សលាយពណ៌ក្រហម ឬ ពណ៌សលាយពណ៌មាស។
វត្តមានរបស់ព្រះសង្ឃក៏រំលឹកគូស្វាមីភរិយាឲ្យប្រកាន់ខ្ជាប់នូវធម៌អាថ៌ និងការរស់នៅប្រកបដោយសីលធម៌ដែរ។
យ៉ាងណាមិញ ប្រធានបទសន្ទនាផ្សេងទៀត ដូចជា នយោបាយ សាសនាក្រៅពីព្រះពុទ្ធ និង បញ្ហាគ្រួសារ ក៏ជាអ្វីមួយដែលមិនគួរលើកឡើងក្នុងអំឡុងពេលសន្ទនាជាមួយនរណាម្នាក់ដែរ។
ម្ហូបបួសបន្ទាប់ដែលគេនិយមទទួលទានគឺ មីឆាបួស ឬគុយទាវឆាបួស ដែលចម្អិនដោយប្រើបន្លែផ្សេងៗ និងគ្រឿងទេសបែបខ្មែរ មានរសជាតិឆ្ងាញ់ ។
សម្លៀកបំពាក់ ឈុតសម្លៀកបំពាក់ថ្មីៗ ឬ ស្បែកជើង គឺជាជម្រើសអំណោយដ៏ពេញនិយម និងមានប្រយោជន៍ជាក់ស្តែងសម្រាប់មនុស្សគ្រប់វ័យ ពីកុមារ រហូតដល់មនុស្សធំ។
ភាសាក្នុងការស្វាគមន៍នេះ​ មានលក្ខណៈខុសៗគ្នាបន្តិច តាមពេលវេលា និងអ្នកដែលយើងនិយាយជាមួយ។
អាល់កុល ឬជែលលាងដៃ សម្រាប់លាងសម្អាតដៃ ដើម្បីបង្ការជំងឺផ្សេងៗ។
ស៊ុបគឺជាម៉ឺនុយមុខម្ហូបដ៏ពេញនិយមនៅតាមបណ្តាភោជនីយដ្ឋាននានានៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។
បន្ទាប់ពីច្រកសាច់រួចហើយ យកសាច់ក្រកដែលបានចងជាដុំៗ ទៅព្យួរនៅកន្លែងដែលមានខ្យល់ចេញចូលល្អ និងមានពន្លឺថ្ងៃ រយៈពេល ២ ទៅ ៣ ថ្ងៃ សីតុណ្ហភាពកាន់តែក្ដៅ សាច់ក្រកឆាប់ជូរ ប៉ុន្តែកុំឱ្យត្រូវកម្ដៅថ្ងៃខ្លាំងពេក។
ជាថ្មីម្ដងទៀត មុននឹងយកវាទៅស្ងោរ យើងត្រូវដាំទឹកកន្លះឆ្នាំង​ រួចទុកឱ្យពុះសិន។
ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្មែរយើងបានហៅឈ្មោះនំនេះថា "នំក្រឡាន" ឱ្យស្រដៀងនឹងឈ្មោះជនជាតិភាគតិចកូឡា។
ពងទាកូន គឺជាស៊ុតទាដែលត្រូវបានភ្ញាស់ក្នុងរយៈពេលជាក់លាក់មួយ គឺចាប់ពី ១៧ ទៅ ២១ ថ្ងៃ។
ក្នុង​ពិធីបុណ្យ និង​ពិធី​ផ្សេងៗ ទឹក​ជ្រលក់​ច្រើន​ប្រភេទ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់ដោយត្រូវ​នឹង​មុខ​ម្ហូប​ជា​ច្រើន​មុខ។
លើសពីនេះ កន្លែងគង់ត្រូវស្ថិតនៅកន្លែងដែលខ្ពស់សមរម្យជាងកន្លែងអង្គុយរបស់ឧបាសក-ឧបាសិកា និងភ្ញៀវទូទៅ។
ព្រោះវាបានបង្ហាញពីការនឹករលឹក និងការបាត់ដំណឹងពីគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងរយៈពេលយូរ ហើយបង្កើតបានជាបរិយាកាសស្និទ្ធស្នាលភ្លាមៗ។
រួមជាមួយគ្នានេះយើងត្រូវប្រមូលមតិកែលម្អ និងការកែលម្អជាប្រចាំរបស់អតិថិជនមកប្រាប់ដល់បុគ្គលិកនៅក្នុងហាងឬកន្លែងផ្សេងៗ។
រីឯ ទំហំរបស់បន្ទះស្លឹកអាស្រ័យលើទំហំស្មុកដែលគេចង់ធ្វើ។
មិនតែប៉ុណ្ណោះ វាក៏មានវ័យចំណាស់ជាងគេផងដែរនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។
ចបជីកខ្លះត្រូវបានរចនាឡើងជាពិសេសសម្រាប់ជីកដីភក់ ឬដីដែលរឹងខ្លាំង។
សរុបមក ការផ្តល់និងផ្លាស់ប្ដូរកាដូរ មិនថាក្នុងបរិបទគ្រួសារ ប្រពៃណី សង្គម ឬការិយាល័យនោះទេ គឺសុទ្ធតែជាទង្វើដែលបង្កប់នូវ គុណតម្លៃ។
មឈូសបុរាណ ច្រើនមានពណ៌មាស ឬ ពណ៌ក្រហម ពណ៌ទាំងនេះគឺយើងឧស្សាហ៌ឃើញណាស់លើផ្ទៃមឈូសដាក់សព។
ស៊ុបគឺជាម្ហូបមួយប្រភេទដែលប្រជាជនខ្មែរនិយមចូលចិត្តពិសាព្រោះវាមានរសជាតិឆ្ងាញ់និងសម្បូរជីវជាតិល្អ​សម្រាប់សុខភាព។
ការចម្អិនសម្លម្ជូរខ្ទិះម្នាស់ឆ្អឹងជំនីរជ្រូក មានជំហានសំខាន់ៗមួយចំនួន។
រចនាបទរបស់ធាតុដែលបានឆ្លាក់នីមួយៗនៅលើមឈូស មានទាំងសោភ័ណភាព និង ន័យខាងផ្លូវវិញ្ញាណ។
ដើម្បីទៅដល់រមណីយដ្ឋាន «ទឹកធ្លាក់ភ្នំខៀវ» គេត្រូវធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៥៧ រហូតដល់ស្ពានថ្មអូរតាវ៉ៅ។
ពាក្យ "ក្រឡាន" មានប្រភពចេញពីជនជាតិភាគតិចកូឡារបស់ប្រទេសភូមា ដែលបានរត់ភៀសខ្លួន និងបានរស់នៅលើទឹកដីខេត្តប៉ៃលិនសព្វថ្ងៃ។
ចំពោះសម្លការីសាច់ឬការីបួស ស្ករត្នោតជួយបន្សាបជាតិហឹរនិងបន្ថែមរសជាតិផ្អែមល្មម ធ្វើឱ្យការីមានរសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់។
អាណាចក្រខ្មែរបុរាណ ជាពិសេសក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទ ជ័យវរ្ម័នទី៧ មិនត្រឹមតែល្បីល្បាញដោយសារប្រាសាទដ៏មហិមាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ដោយសារប្រព័ន្ធហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធដ៏ទំនើប រួមមាន ផ្លូវថ្នល់ និងស្ពាន ដែលបានតភ្ជាប់មជ្ឈមណ្ឌលនានានៃអាណាចក្រ។
ចុងអង្រែអាចត្រូវបានធ្វើឲ្យមានរាងមូល ឬរាបស្មើបន្តិចបន្តួច ដើម្បីជួយបង្កើនផ្ទៃប៉ះពាល់ទៅដល់ស្រូវ។
ប្រសិនជា យើងចង់យកវាទៅចំហុយ ដំបូងយើងត្រូវដាំទឹកកន្លះឆ្នាំងឲ្យពុះសិន សិមដាក់សណ្ដែកចូល។
ចំណែក ប្រហិតសាច់ជ្រូក គឺជាប្រហិតដែលធ្វើពីសាច់ជ្រូកសុទ្ធ ឬលាយជាមួយខ្លាញ់បន្តិចបន្តួច ដើម្បីឱ្យវាមានជាតិទន់ និងមិនស្ងួត។
ការបាត់បង់ព្រះអង្គនៅពេលនោះ បានធ្វើឱ្យប្រជាជនខ្មែរទាំងអស់នៅទូទាំងប្រទេស ពោរពេញទៅដោយភាពសោកសៅអាឡោះអាល័យយ៉ាងខ្លាំងបំផុត រហូតដល់ថ្នាក់រាជរដ្ឋាភិបាលបានប្រកាសកាន់ទុក្ខរយៈពេល ៧ ថ្ងៃ។
វាបង្កើតបាននូវបរិយាកាសមួយដែលពោរពេញដោយសេចក្តីគោរព និងសិរីសួស្តីសម្រាប់ពិធីទាំងមូល។
ក្រាលកន្ទេលដាក់ខ្នើយ លើកកន្ទេល ក្រាលសំពត់ សលើខ្នើយជើងពានទ្រផ្កាស្លា ឬ ដូង រកអំបោះពណ៌ស សម្រាប់ចង់ដៃ និងចងដើមដូង។
ប្រើពាងកែវ ឬធុងជ័រដែលមានគម្របបិទជិតល្អ ដើម្បីការពារកុំឱ្យជ្រក់ខូច ឬឆាប់មានមេរោគ។
ល្បែងគោះពព្លាក់ ឬទះពព្លាក់ ជាល្បែងប្រជាប្រិយខ្មែរមួយប្រភេទដែលលេងបានគ្រប់វ័យ តែភាគច្រើនគេឃើញតែកុមារ និយមលេងដើម្បីកម្សាន្តសប្បាយ។
រួចមក លាយម្សៅឆាជាមួយទឹកបន្តិច ហើយចាក់វាចូលក្នុងទឹកខ្ទិះដូងដែលកំពុងពុះរឹមៗនោះ។
ពាក្យពេចន៍ទាំងនោះច្រើនតែបង្ហាញពី ការដឹងគុណ ក្តីស្រឡាញ់ ការគោរព ភាពជោគជ័យ សុខភាពល្អ និងសិរីសួស្តី។
បន្ទាប់មកដាក់អំបិលបន្តិចចូលក្នុងទឹកស្ងោរ ដើម្បីជួយឱ្យសំបកងាយបក និងបន្ថែមរសជាតិបន្តិចបន្ទួច ហើយដាំទឹកនោះឱ្យពុះខ្លាំង។
សម្រាប់សាច់ញាតិ ឬ មិត្តជិតស្និទ្ធ រយៈពេលសួរសុខទុក្ខអាចនឹងយូរជាងនេះ។
សម្លកកូរកណ្ដៀងត្រូវបានបរិភោគជាមួយបាយស្រួយ។
ចំពោះភាសា ជាទូទៅ គេសរសេរវាជាភាសាខ្មែរ ប៉ុន្តែក៏អាចបន្ថែមភាសាអង់គ្លេស ចិន ឬភាសាផ្សេងៗនៅខាងក្រោមបាន ទៅតាមសំណូមពររបស់គ្រួសារអ្នករៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ផងដែរ។
តាំងពីបុរាណប្រជាជនខ្មែរបានចាត់ទុកខ្យង សត្វអង្រ្កង​ កន្តូប អាពីង និងសត្វល្អិតមួយចំនួនទៀតជាម្ហូបប្រពៃណីរបស់ខ្មែរ។
ចំណុចបន្ទាប់ គេត្រូវដាក់ដាំទឹកឱ្យពុះ រួចបន្ថយភ្លើងឱ្យរង្វើល។
រមណីយដ្ឋានបាទីគឺជាកន្លែងមួយដែលរួមបញ្ចូលគ្នានូវភាពស្រស់ស្អាតនៃធម្មជាតិ និងសំណង់ប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ចំណាស់។
បន្ទាប់មក ធ្វើការដាក់គ្រឿងទេសដែលមានដូចជា ស្ករស ទឹកត្រី ប៊ីចេង ម្សៅស៊ុប និងទឹកប្រងខ្យង។
បន្ទាប់ពីលីងល្ងរួច យើងត្រូវយកសាច់ដូងកោសមកលីងឱ្យវាឡើងស្ងួតមានក្លិនឈ្ងុយដែរ។
ស្មុកដែលធ្វើពីស្លឹកត្នោត ឬស្លឹកទ្រាំង មានលក្ខណៈពិសេសក្នុងការរក្សាកម្ដៅបានល្អ។
ហើយស្រ្តីមិនអនុញ្ញាតឲ្យស្លៀកខោខ្លី សំពត់ខ្លី ឬសម្លៀកបំពាក់ដែលលើពីជង្គង់ឡើយ។
នៅតាមជនបទ ពាងទឹកទាំងនេះតែងតែត្រូវបានដាក់នៅក្បែរផ្ទះ ឬក្រោមដំបូលផ្ទះ ដើម្បីត្រងទឹកភ្លៀងដោយផ្ទាល់ក្នុងរដូវវស្សា។
តាមទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ ការលាងសម្អាតសពអាចធ្វើឡើងដោយសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធ ឬអ្នកជំនាញខាងបុណ្យសពតែប៉ុណោះ។
ឆាក្តៅគេក៏អាចចម្អិនបានមួយរបៀបទៀតផងដែរដោយគេមិនប្រើប្រាស់គ្រឿងបុកឡើយ។
នៅកម្ពុជា មឈូសដាក់សព ពីបុរាណតែងតែយកឈើរឹងដូចជា ឈើនាងនួន ឬឈើគគីរ មកធ្វើ។
កុំដាក់របស់របរផ្ទាល់ខ្លួនច្រើនពេកនៅលើតុអាហារ រហូតដល់បាត់បង់ទំហំសម្រាប់ដាក់ចានម្ហូប ឬសម្ភារៈរបស់អ្នកដទៃ។
ការបិទមាត់នេះគឺដើម្បីឱ្យសាកសពមើលទៅមានភាពថ្លៃថ្នូរ និងជៀសវាងការហា​មាត់ដែលមើលទៅមិនសមរម្យ ហើយវាក៏ជួយរក្សារាងមុខសាកសពផងដែរ។
ចំណែកកញ្ឆែតយើងត្រូវក្តិចយកតែដើមខ្ចីៗ និងស្លឹកចាស់ៗចោល រួចយកទៅលាងទឹកឲ្យស្អាត។
យល់ពីទស្សនៈគ្នាទៅវិញទៅមក និងអារម្មណ៍របស់ដៃគូ ទោះបីជាមិនយល់ស្របគ្នាក៏ដោយ។
ជាចុងក្រោយពេលឆ្អិនហើយ ស្រង់ពងទាកូនចេញពីឆ្នាំងភ្លាមៗ រួចត្រាំក្នុងទឹកត្រជាក់បន្តិច ដើម្បីងាយស្រួលបកសំបក។
ដោយឡែកយើងមកមើលពីការរៀបចំ និង ជ្រើសរើសលិខិតអញ្ជើញ ឬ ធៀបការវិញ។
ម្យ៉ាងទៀត ការរៀបចំអំណោយរបស់ខ្មែរ មិនត្រឹមតែផ្តោតលើការវេចខ្ចប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏យកចិត្តទុកដាក់លើការតុបតែងលម្អផងដែរ។
បន្ទាប់មក យកគ្រាប់ល្ហុងចេញឱ្យអស់ ហើយត្រូវយកវាមកចិតជាសរសៃៗ ដោយប្រើកាំបិតឈូសបន្លែ ឬម៉ាស៊ីនឈូសបន្លែ ឱ្យចេញជាបន្ទះស្ដើងៗល្មម។
អ្នកលេងអាចភ្នាល់លើរូបសត្វណាមួយដែលពួកគេគិតថានឹងចេញមក។
គេត្រូវចេះ បត់បែន និងពត់ស្លឹក តាមរូបរាងដែលចង់បាន រហូតដល់បានជាទ្រង់ទ្រាយស្មុកមួយដ៏ល្អ។
យកសាច់ដែលបានលាយគ្រឿង មកញាត់ក្នុងពោះវៀនជ្រូកទាំងអស់។
ការបង្កើតអាយ៉ងទាំងនេះ គឺជាដំណើរការដ៏លំបាក៖ ស្បែកដែលត្រូវបានព្យាបាលយ៉ាងល្អិតល្អន់ ត្រូវបានឆ្លាក់ដោយញញួរ និងកាំបិត រួចលាបពណ៌ដោយប្រើសារធាតុពណ៌ធម្មជាតិ។
មុខម្ហូបទីពីរ កញ្ឆែតដែលយកធ្វើជាអន្លក់ គឺជាវិធីងាយស្រួល និងពេញនិយមបំផុតមួយក្នុងការទទួលទានកញ្ឆែតរបស់ប្រជាជនខ្មែរ។
ផ្ទុយទៅវិញ រដ្ឋាភិបាលមានផែនការកែលម្អសួនសត្វភ្នំតាម៉ៅឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើងបន្ថែមទៀត។
តាមប្រពៃណី សពអាចត្រូវបានតម្កល់ទុកក្នុងផ្ទះរយៈពេល ៧ថ្ងៃ ឬយូរជាងនេះ មុននឹងបូជា ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ន វាជារឿងធម្មតាដែលតម្កល់ទុកត្រឹមតែ ៣ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដោយអាស្រ័យលើលទ្ធភាព និងស្ថានភាពគ្រួសារ។
ដូចជានំបញ្ចុក គេពេញនិយមបរិភោគសម្រាប់អាហារពេលព្រឹក។
នៅតាមដងផ្លូវសំខាន់ៗ ពិសេសនៅរាជធានីភ្នំពេញ គេឃើញមានផ្ទាំងប៉ាណូ និងទង់ជាតិរាប់ពាន់ផ្ទាំងដែលបង្ហាញពីការគោរពដឹងគុណចំពោះព្រះអង្គ។
ហើយនៅពេលល្ពៅផុយហើយ លើកចេញពីចង្ក្រាន ទុកឲ្យត្រជាក់បន្តិច ចាប់ផ្ដើមដួសល្ពៅនិងទឹកដែលស្ងោរនោះ ចូលក្នុងម៉ាស៊ីនក្រឡុក។
ការប្រើប្រាស់ពាក្យពេចន៍គួរសមគឺមានតាមលំដាប់ប្រើប្រាស់ទៅតាមកម្រិតនៃទំនាក់ទំនង និងឋានៈរបស់បុគ្គល។
ការអង្គុយនៅជួរមុខអនុញ្ញាតឲ្យពួកគាត់មានភាពងាយស្រួលក្នុងការមើលឃើញសកម្មភាពនៅលើឆាក ឬវេទិកា ក៏ដូចជាផ្តល់ភាពងាយស្រួលក្នុងការចូលរួម ឬឡើងថ្លែងការណ៍ប្រសិនបើចាំបាច់។
នេះជាភាពសម្គាល់នៃសិប្បកម្មម្ហូបដ៏ល្បីមួយ ដែលមានទំនៀមទម្លាប់ធ្វើដោយដៃជាលក្ខណៈគ្រួសារឬក៏ជាសហគ្រាសខ្នាតតូចឬកណ្ដាលក្នុងតំបន់។
ដូចដែរយើងគ្រប់គ្នាដឹងហើយថា ថ្ងៃអាពាហ៍ពិពាហ៍គឺថ្ងៃដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ពួកគេទាំងពីរ ទើបធ្វើឲ្យពួកគេមានភាពលេចធ្លោជាងគេនៅក្នុងកម្មវិធី ជាពិសេសកូនក្រមុំ គឺមានភាពស្អាតនិងប្លែកខ្លាំងនៅក្នុងកម្មវិធីជាមួយឈុតប្រពៃណី។
សម្រាប់បន្លែវិញមានដូចជា ល្ហុងខ្ចី ប៉េងប៉ោះ សណ្តែកគួ ត្រប់ស្រួយ ជីរណា។
ស្មុកគឺជា​ឧបករណ៍​ប្រពៃណី​មួយ​ប្រភេទ​របស់​ខ្មែរ​យើង​ដែល​មាន​តាំងពី​បុរាណកាល​មក។
នៅពេលគូស្វាមីភរិយារស់នៅជាមួយគ្នា ពួកគេនឹងបានស្គាល់ពីទម្លាប់ ចំណុចខ្លាំង ចំណុចខ្សោយ និងទស្សនៈរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកកាន់តែច្បាស់។
យើងក៏អាចសរសេរជាកាត ថ្លែងអំណរគុណដល់ពួកគាត់ក៏បាន ដោយសរសេរដោយដៃផ្ទល់ក្នុងការបង្ហាញក្តីស្រឡាញ់។
សរុបមក របៀបនៃការបម្រើអាហារក្នុងវប្បធម៌ខ្មែរគឺពោរពេញទៅដោយអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ ហើយឆ្លុះបញ្ចាំងពីតម្លៃសង្គមខ្មែរនៃការគោរព ការយកចិត្តទុកដាក់ និងការរក្សានូវសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អក្នុងគ្រួសារ និងសហគមន៍។
ការជូនអំណោយទៅម្ចាស់ផ្ទះបង្កប់នូវអត្ថន័យដែលបង្ហាញពីការគោរព ការដឹងគុណ និង បំណងល្អ។
ចំពោះគ្រឿងផ្សំមានដូ​ចជាទឹកឃ្មុំសុទ្ធ ខ្ទឹមស រមៀតស្រស់ឬម្សៅរមៀត គល់ស្លឹកគ្រៃ អំបិល ប៊ីចេង ម្សៅស៊ុប ស្ករប្រេងខ្យងទឹកត្រី ទឹកស៊ីអ៉ីវ ម្រេចម៉ដ្ឋ និងប្រេងឆា។
ប្រហិតសាច់គោដែលស្រុះរួច ក៏អាចយកទៅចៀនឱ្យឡើងពណ៌ត្នោត និងមានសំបកក្រៅស្រួយ។
ខេត្តបាត់ដំបងជាខេត្តមួយស្ថិតនៅភាគពាយព្យនៃប្រទេសកម្ពុជា ដែលល្បីល្បាញដោយសារសម្បូរទៅដោយកន្លែងទេសចរណ៍ដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញជាច្រើន។
ចំំពោះការលាងអង្ករ យើងត្រូវចាក់ទឹកឱ្យលិចអង្ករនោះ រួចយកដៃរាវចុះឡើង និងច្របាច់អង្ករ ដើម្បឱ្យវាចេញជាតិម្សៅអស់។
សរុបមក ទំនៀមទម្លាប់នៃការរៀបចំអំណោយរបស់ខ្មែរ គឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាង ភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការប្រើប្រាស់ធនធានធម្មជាតិ ជាមួយនឹង ការបង្ហាញពីទឹកចិត្តដ៏ជ្រាលជ្រៅ។
គេនិយមបរិភោគទុកជាអាហារសម្រន់តែប៉ុណ្ណោះ ជួលកាលគេបរិភោគជាមួយបាយបានផងដែរ។
រួចហើយសិមដាក់ដាំទឹក កាលណាទឹកពុះត្រូវដាក់រំដេង គល់ស្លឹកគ្រៃ ខ្ទឹមស ខ្ទឹមក្រហម ផ្កាចន្ទន៍ ឈើអែម ស្លឹកក្រូចសើច និង ជីវ៉ាន់ស៊ុយចូល។
ការបង្ហាញភាពពេញចិត្ត និងការដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលគេបានឲ្យ គឺជាការសម្តែងនូវការគោរពដ៏ជ្រាលជ្រៅ។
ការចាប់ដៃអាចអមភ្ជាប់ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមយ៉ាងរីករាយ ឬការទះស្មាគ្នាស្រាលៗ ដើម្បីបង្ហាញពីភាពស្និទ្ធស្នាល និងភាពកក់ក្ដៅ។
ក្រៅពីប្រអប់ និងកន្ត្រក ក៏មានការប្រើប្រាស់ក្រមា និងស្លឹកចេកសម្រាប់ការរៀបចំអំណោយផងដែរ។
ក្នុងចំណោមផ្ទៃដីដ៏ធំនេះ ផ្ទៃដីប្រមាណ ៧០ ហិកតា ត្រូវបានរៀបចំឡើងជាឧទ្យានសួនសត្វ។
ពួកវាគឺជាផ្ទាំងគំនូរដែលអ្នកតម្បាញខ្មែរជំនាន់បន្តបន្ទាប់ បានចារឹកយ៉ាងល្អិតល្អន់នូវបេតិកភណ្ឌរបស់ពួកគេ។
ពេលប្រេងក្ដៅ ដាក់គ្រឿងការីដែលបុកហើយនោះចូលឆាឱ្យឈ្ងុយ រហូតដល់មានក្លិនប្រហើរ។
បទចម្រៀង ឬពាក្យស្លោកជាធម្មតាតែងតែមានចង្វាក់ជាក់លាក់មួយ។
ពេលកញ្ឆែតចាប់ផ្តើមទន់បន្តិច ដាក់ ទឹកត្រី ស្ករ និង ប៊ីចេង ចូល រួចបន្ថែមទឹកបន្តិច ដើម្បីជួយឲ្យគ្រឿងផ្សំរលាយ និងចូលជាតិល្អ។
ហើយដាក់ប៉េងប៉ោះ ប្រហុកសាច់ ស្ករស ប៊ីចេង ទឹកត្រី និងច្របាច់ក្រូចឆ្មារចូល រួចកូរច្របល់ថ្នមៗឲ្យសព្វគ្រឿង​ ភ្លក់មើលរសជាតិតាមចំណូលចិត្ត។
ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំចិននៅក្នុងសហគមន៍ខ្មែរ-ចិន ការរៀបចំ ផ្លែឈើ ភេសជ្ជៈ នំចំណី និងម្ហូបសែន គឺជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់បំផុតនៃប្រពៃណី។
ទីតាំងខ្លះអាចជាសារមន្ទីរខ្នាតតូច ឬកន្លែងរំលឹកដល់សោកនាដកម្មដែលបានកើតឡើង។
​នៅកន្លែងធ្វើការ ការសួរសុខទុក្ខចៅហ្វាយនាយ ឬមិត្តរួមការងារក៏ជាស្វាគមន៍មួយដែរ ហើយជួយរក្សាភាពចុះសម្រុងល្អ។
ពេលបាយនោះត្រជាក់ហើយគេរោយម្សៅមេដំបែឲ្យសព្វលើបាយនោះ រួចប្រើដៃស្អាតលាយច្របល់វាឲ្យសព្វល្អ។
គេគ្រាន់តែបេះយកកញ្ឆែតស្រស់ៗ ខ្ចីៗ មកលាងទឹកឲ្យស្អាត រួចយកទៅជ្រលក់ជាមួយទឹកជ្រលក់ប្រភេទផ្សេងៗ។
ឆាក្ដៅខ្យង ក៏ជាអាហារមួយបែបដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់ និងពេញនិយមបំផុតសម្រាប់ប្រជាជនខ្មែរដែរ ដោយគេអាចឆាខ្យងទាំងសំបក ឬឆាតែសាច់ក៏បាន។
ឧបករណ៍ទាំងនេះជួយសម្រួលការងារផ្ទះបាយ ធ្វើឲ្យការរៀបចំម្ហូបអាហារកាន់តែរហ័ស និងមានប្រសិទ្ធភាព។
សាច់ក្រកសាច់ជ្រូក គឺជាមុខម្ហូបដ៏ល្អសម្រាប់ធ្វើ និងចែករំលែកជាមួយក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិ។
ថង់ ឬការ៉ុង គឺសម្រាប់ដាក់អង្ករដែលបានបុក និងរែងរួចរាល់ មុននឹងយកទៅចម្អិន ឬរក្សាទុក។
ការដែលផ្តល់ កន្ត្រកផ្កា ឬ ផ្លែឈើ គឺជាអំណោយដ៏ពេញនិយម និងមានអត្ថន័យល្អ ដែលបង្ហាញពីភាពស្រស់ស្រាយ និងភាពចម្រុងចម្រើន។
ម្យ៉ាងអន្ទង់អាំងទឹកឃ្មុំ មានរសជាតិឆ្ងាញ់ ភាគច្រើនបរិភោគក្នុងការជួបជុំក្រុមគ្រួសារញាតិមិត្ត ក៏ដូចជាក្នងពិធីជួបជុំផ្សេងៗ។
បន្ទាប់មកចាក់ ទឹកដោះគោ និង ប្រេងឆា ចូលទៅក្នុងល្បាយពងមាន់ និងស្ករ រួចកូរចូលគ្នាឱ្យសព្វ។
អ្វីដែលពិសេសនោះ គេអាចបរិភោគដង្កូវនេះទាំងឆៅក៏បាន ដោយគ្រាន់តែជ្រលក់វាជាមួយនឹងទឹកត្រីម្ទេស។
នំបញ្ចុកត្រូវបានញ៉ាំជាមួយទឹកសម្លរខ្មែរដូចជា ទឹកសម្លរប្រហើរ ទឹកសម្លរការី ឬសម្លរណាំយ៉ា។
ភូមិនេសាទមានវប្បធម៌ និងប្រពៃណីប្លែកៗ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីការពឹងផ្អែកលើសមុទ្រ។
យើងខ្លួនឯងត្រូវអនុវត្តសីលធម៌នៃការញ៉ាំអាហារឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ដើម្បីជាគំរូដល់កុមារ និងអ្នកដទៃ។
ការញ៉ាំនៅខាងក្រៅជាផ្នែកមួយនៃជីវិតក្នុងសង្គមទីក្រុង ដូចជាការជួបជុំមិត្តភ័ក្តិ ការធ្វើជំនួញ និងការលំហែ។
ពេលវេលាដែលគួរជៀសវាងក្នុងការទៅសួរសុខទុក្ខគឺ ព្រលឹមពេក ឬ ចន្លោះម៉ោង ១២ ទៅ​ ១​ រសៀល ជាពេលបាយថ្ងៃត្រង់ ឬ យប់ជ្រៅពេក។
វិធីធ្វើ គេយកត្រីទន្លេ ដូចជាត្រីរ៉ស់ ត្រីអណ្ដែង ឬត្រីឆ្ពិន មកស្ងោរឱ្យឆ្អិន រួចបេះយកតែសាច់សុទ្ធ។
បន្ទាប់មកគេចាប់វាជាចង្វាយៗដាក់ក្នុងកញ្ច្រែងឱ្យស្ងួតទឹកជាការស្រេច។
ម្យ៉ាងទៀតគេអាចយកប្រហុកទៅដុតឬអាំងដោយរុំជាមួយស្លឹកចេក ម្ហូបមួយនេះពេញនិយមបំផុតនៅតាមទីជនបទ។
ប្រទេសកម្ពុជា បានឆ្លងកាត់សង្រ្គាមជាច្រើនលើក ដោយសារតែភាពចលាចលនៃនយោបាយ អាណានិគម សង្រ្គាមស៊ីវិល និងជម្លោះព្រំដែន។
គ្រឿងផ្សំដែលអ្នកត្រូវការ រួមមានដំឡូងមី ១ គីឡូក្រាម ខ្ទិះដូងដើម ៥០០ មីលីលីត្រ ខ្ទិះដូងចុង ៣០០ មីលីលីត្រ  ស្ករស ២៥០ ក្រាម​  អំបិល ១ ស្លាបព្រាកាហ្វេ​ ស្លឹកតើយ ២ទៅ៣ សន្លឹក និងស្លឹកខ្ទឹម ១ទៅ២ ដើម។
ហើយធូប គឺជាគ្រឿងសក្ការៈមួយក្នុងចំណោមគ្រឿងសក្ការៈសំខាន់ៗទាំងបីដែលមានដូចជាទៀន ធូប ផ្កា ដែលប្រើសម្រាប់គោរពបូជាព្រះរតនត្រ័យផងដែរ។
តួយ៉ាងដូចជាពិធីជប់លៀង មង្គលការ ឬការជួបជុំមិត្តភក្តិ ដែលប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅពេលយប់ តែងតែមានម្ហូបអាហារជាច្រើនប្រភេទ ដើម្បីទទួលភ្ញៀវកិត្តិយស។
ការរៀបចំទំហំផ្ទះ បើគ្រួសារមានទំហំធំ អាចមានជម្រើសក្នុងការសាងសង់បន្ថែម ឬរៀបចំទំហំផ្ទះឲ្យកាន់តែសមស្របនឹងតម្រូវការគ្រួសារ។
តំបន់ភ្នំនេះមានផ្ទៃដីសរុបប្រមាណ ១,២០០ ហិកតា ដែលត្រូវបានកំណត់ជាតំបន់ផ្ទៃដីការពារព្រៃឈើ។
ហើយវាបានដើរតួនាទីជាអ្នកកាត់បន្ថយភាពឆ្អាបនៃម្ហូប ជាពិសេសម្ហូបណាដែលមានជាតិរំអិលច្រើន។
យើងត្រូវស្លៀកពាក់តាមឈុតប្រពៃណី ឬសម្លៀកបំពាក់ដែលគាត់ចូលចិត្តកាលនៅរស់។
បន្ទាប់មកទៀត អ្នកត្រូវលាងសម្អាតពោះវៀនជ្រូកឱ្យស្អាតល្អ ដោយប្រើទឹក អំបិល និងទឹកខ្មេះ ដើម្បីបំបាត់ក្លិនឆ្អាប។
លើសពីនេះទៅទៀត កាលដែលយើងជាម្ចាស់កម្មវិធីជួយសម្រួលពេលវេលាឲ្យភ្ញៀវពិតជារឿងល្អណាស់។
រាល់ការសន្ទនាអ្នកគួរតែសម្លឹងភ្នែកគ្នា ដើម្បីបង្ហាញថាអ្នកកំពុងស្តាប់ និងផ្ចង់អារម្មណ៌យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។
បើគេដើរអស់គ្រាប់ ហើយជួបនឹងរន្ធទទេពីរជាប់គ្នា គេហៅថាឃ្វាង ពេលនោះអ្នកទីពីរត្រូវដើរម្ដង ហើយអ្នកណាស៊ីបានគ្រាប់ច្រើន អ្នកនោះជាអ្នកឈ្នះ។
ខាងក្រោមនេះ ជារបៀបធ្វើសាច់ក្រកសាច់ជ្រូកបែបខ្មែរមួយប្រភេទ ដែលពេញនិយមនៅប្រទេសកម្ពុជា។
ដែលវាមានគ្រឿងផ្សំដូចជា​ ម្សៅអង្ករខ្សាយ ម្សៅអង្គរដំណើប ស្ករស ម្រេចខ្មៅម៉ដ្ត អំបិល ម្សៅស៊ុបមាន់ ម្សៅដុតនំ ខ្ទិះដូង និង ទឹក។
ក្រសែភ្នែក គឺប្រៀបដូចជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីមនុស្សម្នាក់ៗ ហើយការប្រើប្រាស់ក្រសែភ្នែកនៅក្នុងការសន្ទនាគឺសំខាន់ណាស់។
វាលើសពីទីជម្រក តែជាកន្លែងដែលត្រូវមានសុបិន និងមានផែនការរយៈពេលវែងរបស់គ្រួសារ ត្រូវបានកសាងឡើង។
ចំពោះពិធី សែនព្រេនផ្សេងៗគេក៏បានយកស្រាអង្ករនេះទៅសែន ព្រោះគេជឿថាសភាវៈដែលគេសែនទៅឲ្យក៏ត្រូវការផឹកស្រាសប្បាយដូចមនុស្សធម្មតាដែរ។
ភាពខុសគ្នាទាំងនេះ គឺជាផ្នែកមួយនៃភាពទាក់ទាញ និងភាពសម្បូរបែបនៃវប្បធម៌ខ្មែរ ដែលកំពុងវិវត្តន៍ទៅតាមបរិបទនៃការអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច សង្គម និងបច្ចេកវិទ្យា។
ក្រៅពីនេះ វាជាល្បែងប្រើប្រាស់សម្ភារៈសាមញ្ញ ដែលអាចរកបានយ៉ាងងាយស្រួល។
ក្មេងដែលធ្លាប់ជា បង្កង ហើយទើបតែត្រូវចាប់បាននោះ នឹងត្រូវ ផ្លាស់ប្តូរតួនាទីភ្លាមៗ ទៅជា អ្នករាវ វិញ។
ឈ្មោះដែលឪពុកម្តាយដាក់ឲ្យកូនៗរបស់ខ្លួន ភាគច្រើនមានន័យជាសេចក្តីប្រាថ្នា និង ក្តីសង្ឃឹមរបស់ឪពុកម្តាយ ចំពោះកូនៗឲ្យក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាព និងភាពថ្លៃថ្នូរ។
សម្ភារៈតុបតែង និងសម្អាតផ្ទះ ដូចជា វាំងនន ឬកម្រាលព្រំតូចៗ  ម៉ាស៊ីនបូមធូលី ឈុតអំបោស ធុងសំរាម ។
ជួនកាលអាចធ្វើការបន្ថែម បង្គា ១០០ក្រាម សណ្ដែកដី ១០០ក្រាម សាច់ក្រក ៤ដើម ប៉ុន្តែគ្រឿងផ្សំទាំងនេះមិនបាច់ដាក់ក៏បាន តាមចំណង់ចំណូលចិត្ត។
ដើម្បីបន្ថែមពណ៌បៃតងស្រស់ស្អាត និងក្លិនឈ្ងុយក្រអូប អ្នកត្រូវការ ទឹកស្លឹកតើយដែលកិនជាមួយទឹកបរិមាណប្រហែល ២០០ មីលីលីត្រ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ រាល់ពេលទទួលនូវអំណោយអ្វីមួយ ត្រូវទទួលយកដោយដៃពីរ និងសំពះគួរសម។
គេក៏អាចញ៉ាំជាមួយនឹងទឹកត្រីកោះកុងបាន ដើម្បីបង្កើនរសជាតិទៅតាមអ្វីដែលគេចូលចិត្ត។
សាច់ក្រកសាច់ជ្រូកបែបខ្មែរ មានរសជាតិពិសេស និងក្លិនឈ្ងុយឆ្ងាញ់ ដែលបណ្តាលឱ្យអ្នកញ៉ាំមានអារម្មណ៍ចង់ញ៉ាំបន្ត។
ចំណែកឯទឹកមុខរបស់គ្រូវិញ ក៏មិនខុសពីសិស្សដែរ គឺគេត្រូវមានស្នាមញញឹម មិនធ្វើមុខក្រញ៉ូវ ឬ ជ្រួញចិញ្ចើមដាក់សិស្សនោះទេ។
ហើយវាក៏ជាឱកាសមួយសម្រាប់ម្ចាស់ផ្ទះអញ្ជើញញាតិមិត្ត បងប្អូន និងមិត្តភក្តិមកជួបជុំគ្នា ដើម្បីចែករំលែកសេចក្តីរីករាយ និងបង្ហាញពីការរាប់អានភាពកក់ក្តៅរវាងគ្នាទៅវិញទៅមក។
ទម្លាប់នេះបានរីករាលដាលបន្តិចម្ដងៗនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ជាពិសេសក្នុងវិស័យទេសចរណ៍ និងបដិសណ្ឋារកិច្ច។
អាចយកអំបុកទៅបុកជាមួយសាច់ដូងកោស ដែលមានក្លិនឈ្ងុយ និងរសជាតិផ្អែម ដោយបន្ថែមខ្ទិះដូងបន្តិច នឹងធ្វើឱ្យអំបុកកាន់តែឈ្ងុយឆ្ងាញ់។
ខាងក្រោមនេះ គឺជាមុខម្ហូបល្បីៗមួយចំនួនដែលផ្សំឡើងពីកាពិ ដែលប្រជាជនខ្មែរនិយមធ្វើនិងបរិភោគ។
ផ្កាស្រស់ជាកាដូដែលបង្ហាញពី ភាពស្រស់ស្អាត សេចក្តីរីករាយ និង ការស្វាគមន៍។
ម្យ៉ាងការជ្រើសរើសផ្លែឈើសម្រាប់ជាអំណោយ គឺមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ព្រោះផ្លែឈើនីមួយៗសុទ្ធតែមានអត្ថន័យនិមិត្តរូបរៀងៗខ្លួន។
បន្ទាប់មកដាក់​មើមត្រាវ​ចូល​ឆា​ត្រឡប់​បន្តិច រួច​ចាក់​ទឹក​ចូល​ឱ្យ​លិច​សាច់​និង​ត្រាវ។
រីឯបបរមានច្រើនប្រភេទដូចជា បបរគ្រឿង បបរសរ បបរសាច់ត្រី បបរសាច់ជ្រូក នឹងបបរសាច់មាន់ ហើយគេពេញនិយមទទួលទាននៅពេលព្រឹកនិងពេលល្ងាច។
អាចរួមមាន ចាន ឆ្នាំង កែវ ឬសម្ភារៈតុអាហារ វែក ស្លាបព្រា សម ជានិមិត្តរូបនៃ ភាពបរិបូរណ៍ និង ការមិនខ្វះខាត។
ដាក់ប្រហិតចូលស្រុះរហូតដល់អណ្ដែតឡើងលើ និងឆ្អិនល្អ និងដួសចេញត្រាំក្នុងទឹកត្រជាក់បន្តិច។
ម្យ៉ាងទៀតម្ហូបទាំងនោះ គេតែងតែបរិភោគភាគច្រើននៅពេលព្រឹក នឹងពេលល្ងាច។
ជាពិសេសម្ហូបប្រពៃណីមួយចំនួន ហើយក៏ជាវិធីសាស្ត្រមួយដែលចំណាយតិច ដោយសារវត្ថុធាតុដើមទាំងនេះអាចរកបានដោយងាយស្រួលក្នុងតំបន់។
ការស្លៀកពាក់អោយសាកសពត្រូវបានធ្វើឡើងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងគោរពតាមជំនឿប្រពៃណី។
មិនតែប៉ុណោះយើងត្រូវប្រាកដថាសម្លៀកបំពាក់គឺត្រូវរៀបចំឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងសមស្របនឹងខ្លួនសាកសពផងដែរ។
ចាន កែវ និង សម្ភារៈទាំងអស់ដែលប្រើសម្រាប់ដាក់សំណែនត្រូវតែស្អាត ចំណែកឯម្ហូបអាហារក៏ត្រូវមានអនាម័យដែរ។
ការធ្វើសាច់ក្រកសាច់ជ្រូកបែបខ្មែរ មានច្រើនប្រភេទ ខ្លះមានរសជាតិជូរ ដូចជាសាច់ក្រកជូរ ឬណែមសាច់ជ្រូក ហើយខ្លះមានរសជាតិផ្អែម ឬប្រៃ។
ចុងក្រោយ គឺត្រូវការ ជីនាងវងមួយក្ដាប់ និង ម្ទេសស្រស់ បើអ្នកចូលចិត្ត សម្រាប់រោយពីលើដើម្បីបន្ថែមពណ៌ និងក្លិនឈ្ងុយ។
នំទាំងអស់នេះយើងអាចធ្វើជាដង្វាយសម្រាប់ពិធីសែនព្រេនក្នុងឧកាសបុណ្យផ្សេងៗ។
ក្រោយពីទុកបានកន្លះខែហើយ យើងអាចចាប់ផ្ដើមយកត្រីនោះទៅចាវបាន។
ចំំណែកឯស៊ុបយ៉ាហនវិញ​ក៏មានរសជាតិឆ្ងាញ់មិនចាញ់ស៊ុបគោឆ្នាំងដីនោះដែរ។
ជាមួយគ្នានេះ ព្រះសង្ឃនឹងឲ្យធម៌ ទេសនាអំពី កម្ម និងសារៈសំខាន់នៃជីវិត។
នៅពេលទៅ លេងចាស់ៗតាមខេត្ត ក្រណាត់សូត្រក៏ជាអំណោយសមរម្យសម្រាប់ដក់ជាប់ចិត្តពួកគាត់។
ល្ពៅសម្បូរទៅដោយវីតាមីន និងជាតិសរសៃល្អសម្រាប់សុខភាពដូច្នេះ ការញ៉ាំសង់ខ្យាល្ពៅក៏ជួយបន្ថែមសារធាតុចិញ្ចឹមដល់រាងកាយផងដែរ។
ពួកគេតែងតែធ្វើពិធីបួងសួង ឬបន់ស្រន់ដើម្បីសុំសេចក្ដីសុខ សុវត្ថិភាពក្នុងការនេសាទ និងការប្រមូលផលបានច្រើន។
យើងអាចចំហុយពងមាន់ទាំងនោះលើភ្លើងដែលមានសីតុណ្ហភាពមធ្យមរយៈពេល១០នាទី ប៉ុន្តែមិនត្រូវគ្របគម្របឆ្នាំងឲ្យជិតនោះទេ ព្រោះវាអាចធ្វើឲ្យពងមាន់ផុលហៀរចេញមក។
ម្យ៉ាងវិញទៀត បើមានជាភេសជ្ជៈ ផ្លែឈើស្រស់ៗ​ និងទឹក​ ចំពោះចាស់ៗវិញត្រូវមានម្លូស្លាបារី។
ដូច្នេះហើយ ការជូនកាដូរដល់ឪពុកម្តាយ (អ្នកមានគុណ) គឺជាការដឹងគុណចំពោះការលះបង់ និងការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាយើងតាំងពីបាតជើងក្រហមរហូតដល់ធំពេញវ័យ។
ក្រៅពីនេះ សមាជិកគ្រួសារត្រៀមស្លាដក់ ដែលមានដូចជាសម្លៀកបំពាក់ភិក្ខុ ទៀន និងផ្កាដើម្បីប្រគេនព្រះសង្ឃ។
ក្រោយពីទទួលកាដូរហើយ អ្នកទទួលអាចយកក្រណាត់នោះទៅប្រើប្រាស់បន្តបាន ដូចជាធ្វើជាក្រមា កន្សែងបង់ក ឬកន្សែងជូតសម្អាត។
នៅភូមិជនបទ ការតុបតែងមឈូសអាចមានភាពសាមញ្ញ ប៉ុន្តែមានអត្ថន័យវប្បធម៌ជ្រាលជ្រៅ។
បើយើងក្រឡេកទៅមើលនៅក្នុងពិធីផ្សេងៗក្នុងវប្បធម៌ខ្មែរវិញគេក៏សង្កេតឃើញមានការប្រើប្រាស់ស្រាអង្ករនេះក្នុងចំនួនច្រើនផងដែរ។
ក្នុងប្រទេសកម្ពុជាចំណេះដឹងរបស់សិស្សបានមកពីការបង្រៀនរបស់ឪពុកម្តាយនិងលោកគ្រូអ្នកគ្រូ។
រាល់ទង្វើ និងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានបន្សល់ទុកនូវមរតកដ៏ពិសិដ្ឋសម្រាប់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។
បរិយាកាសលូតលាស់របស់ក្មេង អាចរៀបចំសួនច្បារសម្រាប់ក្មេងៗលេង ឬបង្កើតកន្លែងអានសៀវភៅ ដែលជំរុញការអភិវឌ្ឍន៍រាងកាយ និងបញ្ញាស្មារតីរបស់កុមារ។
ក្នុងនោះមានដូចជា​ ម្សៅអង្ករខ្សាយ ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃនំនេះ ហើយវាក៏ជួយឱ្យនំមានសាច់ទន់ល្មើយ និងស្វិតល្អ។
កណ្ដៀវត្រូវបានគេជឿថាមានវត្តមាននៅក្នុងសង្គមខ្មែរតាំងពីសម័យបុរាណកាលមកម្ល៉េះ ដោយមានភស្តុតាងមួយចំនួនបង្ហាញពីការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ស្រដៀងគ្នានេះនៅក្នុងចម្លាក់ប្រាសាទ ឬគំនូរបុរាណផងដែរ។
នៅពេលដែលម្ចាស់ផ្ទះ ឬអ្នកដទៃផ្តល់ជូនអាហារ ការទទួលយកដោយការគួរសម គឺជាសញ្ញាដ៏ច្បាស់លាស់មួយនៃការគោរព ការដឹងគុណ និងការកោតសរសើរចំពោះទឹកចិត្តដ៏សប្បុរសរបស់ពួកគេ។
តំបន់នេះមានផ្ទៃដីប្រមាណ៤០១,៣១៣ហិចតាថែមទាំងជាបេះដូងនៃប្រព័ន្ធជួរភ្នំក្រវាញទាំងមូលក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។
គ្រឿងបណ្ណាការ មិនមែនត្រឹមតែជាសម្ភារៈនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការបង្ហាញពី កិត្តិយស និងកម្រិតជីវភាព របស់គ្រួសារកូនកំលោះចំពោះគ្រួសារកូនក្រមុំ។
សព្វថ្ងៃនំអន្សម និងនំបត់នំគម ក៏បានក្លាចជាមុខរបតូចមួយផងដែរ ដើម្បីសម្រួលដល់ម្ចាស់់កម្មពីធីណាមួយដែលមានតម្រូវការ។
បើអាច គួរអង្គុយក្បែរពួកគាត់ ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការបម្រើ និងបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងជិតស្និទ្ធ។
ស៊ុបមិនត្រឹមតែជាអាហារដែលមានរសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏មានភាពងាយស្រួលក្នុងការចម្អិនផងដែរ។
ដែលល្បែងប្រជាប្រិយទាំងអស់នេះបានបង្ហាញពីវប្បធម៌ និងទំនៀមទម្លាប់របស់ខ្មែរ។
យើងអាចញុាំកំពឹសចៀនជាមួយនឹងអំបិលម្រេច ឬជ្រក់ក៏បាន ជាពិសេសគេអាចធ្វើវាញុាំពេលមានកម្មវិធីដូចជា បុណ្យកឋិន ពិធីបុណ្យអកអំបុកសំពះព្រះខែ និងបុណ្យផ្សេងៗ។
ការចំហុយបាយដោយប្រើស្មុក ធ្វើឲ្យបាយមានរសជាតិឆ្ងាញ់ប្លែក និងមានក្លិនឈ្ងុយជាប់ចិត្ត ដែលមិនអាចរកបានពីការដាំបាយដោយប្រើឆ្នាំងធម្មតា។
ធ្វើបែបនេះរហូតទាល់តែសាច់ដូងត្រូវបានកោសចេញអស់ពីសម្បក។
ភ្នំសំពៅគឺជាកន្លែងទេសចរណ៍ដ៏សំខាន់មួយនៅបាត់ដំបង ភ្នំនេះមានរូងភ្នំប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើន ជាពិសេស ល្អាងមរណៈ ដែលធ្លាប់ជាកន្លែងសម្លាប់មនុស្សក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។
ក្នុងករណីដែលមិនអាចចូលរួមបាន ប្រជាជនខ្មែរច្រើនជ្រើសរើសនិយាយដោយទម្រង់ សូមអភ័យទោស និងចៀសវាងពាក្យ "ទេ" ដោយផ្ទាល់ ដើម្បីរក្សាភាពជាដៃគូរ និងសុជីវធម៌ក្នុងការទំនាក់ទំនង។
ម្ហូបមួយមុខទៀតគឺស្ងោរខ្យងស្រែ ដោយយើងអាចយកខ្យងស្រែស្ងោរជាមួយស្លឹកខ្ទឹម គល់ស្លឹកគ្រៃ ស្លឹកក្រូច ធ្វើឱ្យក្លិនកាន់តែឈ្ងុយ ព្រមទាំងមានទឹកគ្រឿងសម្រាប់ជ្រលក់ផងដែរ។
ផ្សារនេះផ្តល់ជូននូវបទពិសោធន៍ដើរទិញទំនិញបែបប្រពៃណីពិតប្រាកដដែលអ្នកមិនអាចរកបាននៅទីក្រុងឡើយ។
ភ្ញៀវទេសចរទៅខេត្តប៉ៃលិនអាចស្វែងយល់ពីប្រវត្តិសាស្រ្តនៃការជីកត្បូង ដោយផ្ទាល់តាមរយៈសម្មភាពជាក់ស្តែងតាមតំបន់។
យើងដឹងហើយថាឈ្មោះជនជាតិខ្មែរយើងមួយចំនួនធំ បានទទួលឥទ្ធិពលពីវប្បធម៌បរទេស ជាពិសេសគឺ ឈ្មោះចិន និង ឈ្មោះបារាំង។
អគារប្រៃសណីយ៍កម្ពុជា មានទីតាំងនៅក្បែរមាត់ទន្លេ អគារនេះត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅឆ្នាំ ១៨៩០ ជាគំរូនៃស្ថាបត្យកម្មបែបអាណានិគមបារាំង ដែលមានលក្ខណៈស៊ីមេទ្រី ប្រើឥដ្ឋពណ៌ក្រហម និងមានបង្អួចរាងកោង។
គេក៏អាចយកខ្យងទៅធ្វើជាស៊ុបដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងស៊ុបសាច់គោផងដែរ ជាពិសេសគឺពេលបរិភោគជួបជុំគ្រួសារ។
លើសពីនេះទៀត ប្រជាជនខ្មែរក៏និយមយកអាពីងទៅធ្វើជាឧសថបុរាណ ដោយត្រាំវាជាមួយស្រាផងដែរ។
ទៀតសោតអាចយកទៅធ្វើជាអំណោយក្នុងការសួរសុខទុក្ខញាតិជិតខាងជាពិសេសក្នុងឧកាសរដូវកាលបុណ្យភ្ជុំបុណ្ឌ។
នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាសម្បូរទៅដោយកន្លែងទេសចរណ៍ជាច្រើនកន្លែងជាពិសេសក្នុងខេត្តក្រចេះ គឺជាខេត្តមួយដែលស្ថិតនៅភាគឦសាននៃប្រទេសកម្ពុជា ដែលមានភាពល្បីល្បាញដោយសារមានសម្រស់ធម្មជាតិដ៏ស្រស់បំព្រង និងជាពិសេសគឺវត្តមានសត្វផ្សោតនៅទន្លេមេគង្គដ៏កម្រ ។
នៅពេលដែលស្មុគរួចរាល់ គេអាចត្រួតពិនិត្យមើលថាមានកន្លែងណាដែលរលុង ឬមិនស្អាត ហើយធ្វើការកែសម្រួលវា។
ឥឡូវ ឈានមកដល់ការធ្វើទឹកខ្ទិះដូងវិញ ដោយយើងត្រូវដាក់ខ្ទិះដូងចុងចូលទៅក្នុងឆ្នាំងមួយ រួចទុកវាឱ្យពុះបន្តិច។
មុខម្ហូបតាមដងផ្លូវនៅកម្ពុជា មិនត្រឹមតែជាអាហារប៉ុណ្ណោះទេ តែវាក៏ជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ខ្មែរ។
ម្ចាស់ផ្ទះអាចសួរនាំមតិយោបល់ភ្ញៀវបន្ទាប់ពីបរិភោគរួច អាចសួរគាត់អំពីម្ហូបអាហារ និងសេវាកម្ម ដើម្បីកែលម្អនៅពេលក្រោយ។
ចំណែកឯ ឈុតស្ដេច និងមហាក្សត្រីយ៍ គឺសម្រាប់ពិធីទទួលភ្ញៀវកិត្តិយស ឬពេលកូនកម្លោះកូនក្រមុំចូលរោងការ ដែលតំណាងឱ្យភាពរុងរឿង ភាពអស្ចារ្យ និងឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់។
វាក៏ជួយកាត់បន្ថយភាពតានតឹងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ និងលំនៅឋាន ដែលអាចឲ្យឪពុកម្ដាយផ្ដោតសំខាន់លើការអភិវឌ្ឍន៍ និងសុខុមាលភាពរបស់កូនៗ។
រហូតដល់បច្ចេកទេសជ្រលក់ពណ៌ដ៏ល្អិតល្អន់ដោយប្រើសារធាតុពណ៌ធម្មជាតិ បន្ទាប់មកដោយសិល្បៈនៃការត្បាញដ៏ប៉ិនប្រសប់។
អ្នកក៏អាចយកសៀង ទៅធ្វើជាទឹកជ្រលក់សម្រាប់ញ៉ាំជាមួយសាច់អាំង បន្លែស្រស់ ឬម្ហូបឆាផងដែរ។
នៅពេលដែលសំបកពងមាន់ចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌ត្នោតមាសស្រាលៗ ហើយមានក្លិនឈ្ងុយបន្តិចៗ មានន័យថាវាឆ្អិនហើយ។
ទីបួន ខេត្តកោះកុង គឺជាខេត្តមួយនៅភាគនិរតីនៃប្រទេសកម្ពុជា ដែលល្បីល្បាញដោយសារសម្រស់ធម្មជាតិដ៏អស្ចារ្យរបស់ខ្លួន រួមមានទាំងព្រៃភ្នំក្រាស់ ទឹកធ្លាក់ បណ្តាញព្រែកស្ទឹង និងជាពិសេសគឺ ឆ្នេរសមុទ្រវែងអន្លាយ និងកោះជាច្រើន ដែលសម្បូរទៅដោយជីវៈចម្រុះ។
ប៉ុន្តែយើងអាចយកមកប្រើប្រាស់បាន គ្រាន់តែមិនពេញនិយមដូចទៅនឹងផ្កាម្លិះ ផ្កាកុលាប និងផ្កាព្រៃ។
សាច់ក្រកបែបខ្មែរ គឺជាម្ហូបសម្រន់ពេញនិយមមួយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់ និងតែងតែត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការចម្អិន។
ការទុកចន្លោះនេះក៏ជួយកាត់បន្ថយការខ្ទាតរបស់ស្រូវចេញពីត្បាល់ផងដែរ ដែលរក្សាបានអនាម័យ និងកាត់បន្ថយការបាត់បង់គ្រាប់ស្រូវ។
នៅ​ក្នុង​តំបន់​ឧទ្យាន​ជាតិ​គិរីរម្យ​ បច្ចុប្បន្ន​មាន​តំបន់​ទេសចរណ៍​សំខាន់ៗ​ សម្រាប់​ភ្ញៀវ​ជាតិ​​ និង​អន្តរជាតិ​ចូល​ទស្សនា​ និង​លេង​កម្សាន្ត​សប្បាយ​ជា​ច្រើន។​
ឆ្នេរថ្ងៃបាំងឆ័ត្រ ឆ្នេរនេះស្ថិតនៅក្នុងសង្កាត់ព្រៃធំ ក្រុងកែប ហើយត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាឆ្នេរ "កម្រិតល្អណាស់" ក្នុងចំណោមឆ្នេរផ្សេងទៀតដែលបានចូលរួមប្រកួតប្រជែងឆ្នេរកម្សាន្ត។
និងឈ្មោះមួយទៀតគឺសុមេធា ដែលពាក្យសុ មានន័យថាល្អ និងពាក្យមេធា មានន័យថាបញ្ញា សរុបមកឈ្មោះនេះមានន័យថា បញ្ញាល្អ ឬអ្នកមានប្រាជ្ញាល្អ។
ប្រហិតអាចដាក់ អាចបន្ថែមក្នុងស៊ុបគ្រប់ប្រភេទ ដូចជាស៊ុបគោ ស៊ុបចិន និងស៊ុបយ៉ាវហន។
ត្រូវញញឹម បង្ហាញភាពរួសរាយ និងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ ដើម្បីបង្កើតបរិយាកាសសុភមង្គល និងជួយឲ្យទំនាក់ទំនងកាន់តែរលូន។