Sliden/khm-asr-cultural-24k huggingface dataset:
ល្បែងឡើងសសរខ្លាញ់នេះជាធម្មតាត្រូវបានរៀបចំឡើងនៅទីវាលធំទូលាយ ដូចជានៅទីធ្លាវត្ត ឬទីតាំងសាធារណៈផ្សេងៗទៀតដែលជាកន្លែងប្រារព្ធពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំ។
ចំណែករបៀបផលិតស្រាអង្ករ គេសង្កេតឃើញថា ប្រជាជនខ្មែរភាគច្រើន មានចំណេះដឹង និងជំនាញក្នុងការផលិតស្រាបែបបុរាណនេះ។
ដូច្នេះ ការផ្ដល់បែបនេះ មិនត្រឹមតែជាការបង្ហាញការពេញចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាការរួមចំណែកដល់ជីវភាពបុគ្គលិកផ្ទាល់ផងដែរ។
ភ្ញៀវម្នាក់ៗបានរួមចំណែកធ្វើឲ្យពិធីមង្គលការកាន់តែមានន័យ និងអធិកអធម។
បន្ទាប់ពីអស់តួនាទីកូនកម្លោះកូនក្រមុំត្រូវមានអំណោយជាថវិកា អំបោះ និងផ្លែឈើ ដើម្បីជាការនាំសំណាងដល់អ្នកកំដរ។
ញាំម្កាក់ត្រីឆ្អើរ គឺជាមុខម្ហូបដ៏ពេញនិយមមួយរបស់ខ្មែរ ដែលមានរសជាតិជូរ ហឹរ ផ្អែម ប្រៃ លាយឡំគ្នា។
ដែលដំណើរការផលិតកម្ម ដំបូងគេប្រមូលដើមកំប្លោកដែលធំ និងរឹងមាំល្អ យកមកហាលថ្ងៃឲ្យស្ងួតរហូតដល់វាប្រែជាពណ៌ត្នោតស្រាល។
ពិធីបួងសួង និងគោរពវិញ្ញាណក្ខន្ធ ធ្វើឡើងដោយថ្នាក់ដឹកនាំ និងសាធារណជន ដោយចូលរួមគោរពវិញ្ញាណក្ខន្ធដល់វីរជនអ្នកតស៊ូ និងអ្នកដែលបានពលីជីវិតដើម្បីបុព្វហេតុសន្តិភាព។
ក្នុងចំណោមគ្រឿងបូជាទូទៅបំផុត និងមានសារៈសំខាន់បំផុតរួមមាន ទៀន ធូប ផ្លែឈើ និងគ្រឿងបាយសី ដែលសុទ្ធតែមានតួនាទី និងនិមិត្តរូបរៀងៗខ្លួន។
ភាពជោគជ័យនៃការនេសាទកំណត់ពីស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់គ្រួសារ។
ប៉ុន្តែការលេងល្បែងនេះ ត្រូវលេងដោយប្រុស​សុទ្ធ ឬ​ស្រី​សុទ្ធ​ មិនអាចប្រុសផងស្រីផងលេងរួមគ្នានោះទេ។
ពេល​​សំពះជម្រាប​សួរ​ចាស់​ទុំ យើងត្រូវ​លើក​ដៃ​ឡើង​លើ​ដល់ត្រឹមច្រមុះ។
បន្ទាប់មកទៀតចាក់ទឹកខ្ទិះចុងចូលរម្ងាស់ជាមួយទឹកស្ងោរត្រី រួចដាំឱ្យពុះហើយដាក់ប្រហុកចូល។
ការទទួលភ្ញៀវនៅក្នុងបរិបទអាជីវកម្ម ឬជាផ្លូវការ គឺជាទិដ្ឋភាពសំខាន់មួយដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីវិជ្ជាជីវៈ ក្រមសីលធម៌ និងការគោរពពីសំណាក់ម្ចាស់អាជីវកម្ម។
ចំណែកឯ​កូន​មាន់​ក៏​ខំប្រឹង​តោង​ចង្កេះ​គ្នា​យ៉ាង​ជាប់ រត់​ពេន​ចុះ​ពេន​ឡើង ខ្លាច​ខ្លែង​ចាប់​បេះ​យក​ខ្លួន ម្នាក់​ៗ​បាន​។
ការរៀបចំពិធីបង្សុកូល និងរាប់បាត្រព្រះសង្ឃក៏បានប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងអធិកអធម ដែលជាកាយវិការបង្ហាញពីសេចក្តីគោរព និងការដឹងគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។
ការស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌សគឺជាប្រពៃណីខ្មែរនិងនិយមឃើញជាញឹកញាប់។
ពិធីនេះមិនត្រឹមតែជាការប្រកាសស្នេហា និងការចាប់ផ្តើមជីវិតគ្រួសារថ្មីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការរួមរស់ដោយមានការគោរពច្បាប់ និងប្រពៃណី ដែល
ជួយបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពរឹងមាំរវាងគ្រួសារ និងសហគមន៍ក្នុងសង្គមខ្មែរ។
យើងត្រូវកូរស្ករជាមួយទឹកនោះឱ្យរលាយបន្តិច រួចសិមចាក់អំបិលចូលតាមក្រោយ។
ការប្រើពាក្យ "ប្អូន" ឬ "បង" គឺអាស្រ័យលើអាយុរបស់អ្នករត់តុ ដើម្បីបង្ហាញការគោរព និងភាពគួរសមតាមបែបខ្មែរ។
ការបញ្ចុលអាហារទៅក្នុងស្លឹកចេកធ្វើឱ្យម្ហូបមានរសជាតិឈ្ងុយជាង និងសុវត្ថិភាពក្នុងការរក្សាទុក។
ពិធីសូត្រមន្ត និងស្រោចទឹក គឺជាពិធីមួយនៅក្នុងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្មែរ ដែលបង្កប់ទៅដោយជំនឿ សេចក្តីសង្ឃឹម និងការជូនពរ។
ការរៀបចំមង្គលការភាគច្រើនមានការចាត់ចែងពីសំណាក់មាតាបិតា ឬចាស់ទុំទាំងសងខាង ហៅថាការរៀបចំគូស្រករ។
ដោយឡែកចំពោះភេទផ្ទុយគ្នាវិញ បើតាមប្រពៃណី ការអោប ថើប ឬ ចាប់ដៃ ត្រូវបានរាប់ថាជាទង្វើមិនគួរសមមួយក្នុងចំណោមភ្នែកមនុស្សម្នា។
តួនាទីនៃការលេងភ្លេងបុរាណខ្មែរក្នុងពិធីបូជា​ វត្តមាននៃភ្លេងបុរាណខ្មែរក្នុងពិធីបូជាអ្នកតា និងអាទិទេព មានសារៈសំខាន់ណាស់។
បន្ទាប់ពី ត្បាញរួចចុងទាំងសងខាងនៃអង្រឹង ត្រូវប្រមូលខ្សែត្បាញទាំងអស់ចូលគ្នា ហើយចងឲ្យណែនទៅនឹងខ្សែធំ សម្រាប់ទុកចងជាមួយដើមឈើឬបង្គោល។
ជាទីតាំងប្រវត្តិសាស្ត្រមួយទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរជាតិ និងអន្តរជាតិឲ្យចង់ទៅទស្សនាផ្ទាល់នូវកន្លែងពិឃាដមនុស្សយ៉ាងព្រៃផ្សៃ ក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៍ប៉ុលពត។
ការហាលស្លឹកនេះធ្វើឲ្យស្លឹកមានភាពទន់ល្មើយ ងាយស្រួលក្នុងការច្នៃ និងមិនឆាប់ខូច។
ផ្លូវថ្មើរជើងចតុមុខនេះ បើកឲ្យកម្សាន្ដរៀងរាល់ថ្ងៃសៅរ៍ និងថ្ងៃអាទិត្យ។
ជាទូទៅ អ្នកដែលគេរកឃើញមុន គឺជាអ្នកចាំទីបន្ត។
គ្រឿងផ្សំសំខាន់ក្នុងការផលិតស្រាអង្ករនេះមានដូចជា អង្ករ​ មេដំបែ​ និងទឹកស្អាត។
ព្រមទាំងងាយស៊ើបដោយគ្រាន់តែ ពិនិត្យទឹកមុខមនុស្ស ក៏អាចទាយថា ជាមនុស្សសុចរិត ឬទុច្ចរិតបានដែរ។
ទោះជាយ៉ាងណា បរិមាណក្នុងមួយមុខៗមិនច្រើនពេកទេ ដែលជាទូទៅមាន ប្រភេទម្ហូប សម្លរ ម្ហូបឆា ប្រហុក ផ្អកចំហុយ អាំង​ ដុត ហើយក៏មានអារហារសុខភាពផងដែរ។
​ចំណែកឯការប៉ះពាល់ផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវអារម្មណ៍វិញ បរិយាកាសនៃពិធីបុណ្យសពពោរពេញទៅដោយភាពសោកសៅ ទុក្ខសោក ភាពតានតឹង និងការយំសោក ដែលអាចប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់ផ្លូវចិត្តរបស់ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ។
ជារួមមកស្រាអង្ករមិនត្រឹមតែជាគ្រឿងសម្រាប់បរិភោគ ឬប្រើប្រាស់ក្នុងគោលបំណងផ្សេងនោះទេ​ តែវាក៏បានបង្ហាញពី ទំនៀមទំម្លាប់ ប្រពៃណី និងជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជនខ្មែរផងដែរ។
ផ្ទៃខាងក្រៅនៃពាងជាញឹកញាប់ត្រូវបានតុបតែងដោយការគូរ ឬសំណង់បុរាណ ដែលបង្ហាញពីវប្បធម៌ និងសិល្បៈប្រពៃណីរបស់ប្រជាជនខ្មែរ។
នេះគឺដើម្បីឱ្យអ្នកលេងអាចចាប់កាន់បានជាប់ល្អ និងមិនងាយរអិល។
បទចំបក់រោយ សម្រាប់រៀបរាប់ផ្លែឈើ។
ក្រោយពីលីងគ្រឿងឈ្ងុយ និងចូលគ្នាសព្វល្អហើយ យើងត្រូវដួសស្ករត្នោតមួយស្លាបព្រាបាយដាក់ចូល។
បន្ថែមពីលើនេះយើងត្រូវការ គ្រឿងការីគ្រប់មុខមានដូចជា ផ្កាចាន់ ឈើអែម ម្សៅការី ប្រេងគ្រាប់ការីក្រហម។
លើស​ពី​នេះ សាជី​ជ័រ​ខ្លះ​មាន​រចនា​ឡើង​ដោយ​មាន​សំណាញ់​ល្អិតៗ​សម្រាប់​ការពារ​សត្វ​ល្អិត​ផ្សេងៗ​បាន​យ៉ាង​មាន​ប្រសិទ្ធភាព។
ដើម្បីចម្អិននំអន្សមខ្នុរបានគេត្រូវមានគ្រឿងផ្សំដូចជា អង្ករដំណើប សាច់ខ្នុរទុំ ខ្ទិះដូង សាច់ដូង អំបិល ស្ករស​និងស្លឹកចេក។
ពិធីនេះយើងធ្វើនៅខែភទ្របទ ចាប់ពីថ្ងៃ១រោច ដល់១៥រោច ពោលគឺនៅពេលរនោច រៀងរាល់ឆ្នាំ។
ជាទូទៅការណែនាំខ្លួនមានការបែងចែកចេញជាពីរប្រភេទគឺ​​ ការណែនាំខ្លួនជាភាសាផ្លូវការ និងភាសាមិនផ្លូវការ។
លើសពីនេះ នៅតាមភ្នំពិសិដ្ឋមួយចំនួនដូចជា ភ្នំគូលែន ដែលមានបដិមាព្រះពុទ្ធបដិមាបុរាណ និងទឹកជ្រោះស័ក្តិសិទ្ធិ។
ផែនការនេះត្រូវបង្ហាញជូនពុទ្ធបរិស័ទដើម្បីទទួលបានការគាំទ្រ។
ចំណែកគ្រឿងផ្សំរសជាតិដែលនៅសល់ យើងអាចដាក់ម្សៅឆាឬម្សៅពោត១ស្លាបព្រាកាហ្វេ និងទឹកកន្លះកូនចានតូចប្រហែល១០០មីលីលីត្រ ហើយកូរវាឲ្យសព្វចូលគ្នា រួចទុកវាមួយឡែកសិន។
ក្នុងករណីដែលយើងត្រូវណែនាំខ្លួនពេលធ្វើបទបង្ហាញ ដំបូងយើងគម្បីគួរលើកដៃសំពះ រួចនិយាយថាជំរាបសួរ។
ជួនកាលក៏មានការរៀបចំកម្មវិធីមូលនិធិ ឬការប្រកាសរៃអង្គាសតាមបណ្ដាញសង្គម ដើម្បីអំពាវនាវដល់សប្បុរសជនឱ្យចូលរួមផងដែរ។
ដែលនេះអាចធ្វើតាមរយៈការនិយាយផ្ទាល់មាត់ ឬតាមបណ្ដាញសង្គមជាដើម។
ចំពោះការតម្កលសាកសពនៅវត្តជាការបញ្ចប់ពិធីដែលមានន័យជ្រាលជ្រៅក្នុងជីវិតមនុស្សខ្មែរ។
ក្នុងនោះអំណោយដែលយើងឃើញមានគឺ ការជូនថវិកា។
សម្រាប់វិធីធ្វើវិញ គេអាចយកវាទៅបំពង និងក្រឡុកជាមួយគ្រឿងដូចចង្រិតដែរ។
វិធីចម្អិនពងទាកូនដែលពេញនិយមបំផុត គឺ ការស្ងោរ។
សាច់អាចកាត់ជាដុំ ឬកាត់តាមចំណង់ចំណូលចិត្ត និងខ្ទឹមបារាំងហាន់ស្តើង សម្រាប់ដាក់ចានពេលខគោឆ្អិន។
ទីនេះជាទីកន្លែងធម្មយាត្រាដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទដែលចង់គោរពបូជាព្រះសារីរិកធាតុ និងស្វែងយល់ពីប្រវត្តិសាស្ត្រ។
ប្រព័ន្ធនេះបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការគ្រប់គ្រង ពាណិជ្ជកម្ម ការធ្វើដំណើរ និងការផ្សព្វផ្សាយព្រះពុទ្ធសាសនា។
សរុបមក ការប្រគេនទេយ្យវត្ថុដល់ព្រះសង្ឃ គឺជាទង្វើដ៏ជ្រាលជ្រៅដែលបង្ហាញពីសទ្ធាជ្រះថ្លា។
យើងត្រូវកូរវាឱ្យសព្វ និងរម្ងាស់រហូតដល់ដាច់ទឹក ដើម្បីឱ្យសាច់ស្រូបជាតិគ្រឿងចូលបានល្អ។
អាពាហ៍ពិពាហ៍តាមបែបប្រពៃណីខ្មែរ មិនមែនត្រឹមតែជាពិធីជួបជុំសាច់ញាតិមិត្តភក្តិ ឬគ្រាន់តែរៀបសែនព្រេនឡើយ តែជាការដែលត្រូវធ្វើតាមផ្លូវច្បាប់ ហើយត្រូវទៅចុះបញ្ជីអាពាហ៍ពិពាហ៍។
ការរំលឹកអំណរគុណអាចធ្វើបានរៀងរាល់ថ្ងៃ តាមរយៈពាក្យសប្បាយរីករាយ ការស្តាប់ដោយក្តីគោរព និងចិត្តស្មោះត្រង់។
ចាណាងគឺជាសម្លប្រពៃណីរបស់ជនជាតិដើមភាគតិច ដែលរស់នៅក្នុងខេត្តមណ្ឌគិរីនិងរតនគិរី។
ឥឡូវ យើងមើលពីរបៀបលាយម្សៅធ្វើសំបកនំវិញម្តង ហើយចំពោះសំបកពណ៌បៃតង គឺយើងត្រូវយកម្សៅអង្ករដំណើប មកលាយជាមួយស្លឹកតើយដែលយើងបានចម្រាញ់យកតែទឹក។
ធ្វើឲ្យពួកគេមានកិត្តិយស និងឋានៈសមរម្យក្នុងសហគមន៍ ជាពិសេសត្រូវបានចាត់ទុកជាមនុស្សពេញសិទ្ធិដែលអាចចូលរួមសកម្មភាពសង្គមបាន។
ចំពោះ ដំណើរការចម្អិនផាក់ឡូវវិញ គឺមានជំហានសំខាន់ៗជាច្រើន ដែលយើងត្រូវចាប់ផ្ដើមពីការរៀបចំសាច់។
វាជាកន្លែងកំណើតនៃអាណាចក្រអង្គរ និងជាទីតាំងតម្កល់ព្រះពុទ្ធបដិមាផ្ដេកធំមួយអង្គនៅលើកំពូលភ្នំ។
ថែមទាំងមានការកែលម្អផ្លូវថ្នល់ក្នុងបរិវេណសួនសត្វ ដើម្បីបង្កើនភាពងាយស្រួលសម្រាប់ការចូធ្វើដំណើរការ និងជម្រុញទេសចរណ៍ធម្មជាតិឲ្យកាន់តែរីកចម្រើន។
ក្រៅពីវិធីសាស្រ្តដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ នៅមានគំនិត និងវិធីសាស្រ្តជាច្រើនទៀតដែលយើងអាចអនុវត្តបាន។
សម្លមានរសជាតិផ្សេងៗតាមការប្រើប្រាស់ប្រភេទនៃសាច់។
ក្រោយមកយើងអាចយកល្ងដែលបានលីងរួចមករោយពីលើដំឡូងនោះ។
ទោះបីជាបច្ចុប្បន្នមានម៉ាស៊ីនកិនម្សៅទំនើបៗក៏ដោយ ក៏ត្បាល់កិនម្សៅនៅតែរក្សាបាននូវតម្លៃវប្បធម៌ និងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ខ្លួន ជាពិសេសនៅក្នុងសហគមន៍ជនបទមួយចំនួន។
បន្ទាប់ពី​ ច្របាច់ម្សៅជាមួយល្បាយទឹកស្លឹកតើយហើយ អ្នកអាចដាក់ស្លឹកខ្ទឹមចូលបាន បើសិនជាអ្នកចង់ដាក់។
គេក៏អាចយកដង្កូវដួងដូងទៅបំពង ដូចចង្រិតដែរ រីឯរសជាតិវិញឆ្ងាញ់ មិនចាញ់គ្នាប៉ុន្មានទេ។
ការលេងល្បែងនេះមិនទាមទារការចំណាយប្រាក់កាសអ្វីទាំងអស់ គឺគ្រាន់តែចំណាយពេល និងកម្លាំងបន្តិចបន្តួចក្នុងការរកសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះ។
នំប័ុងខគោគេក៏ចូលចិត្តធ្វើលក់តាមហាងច្រើនផងដែរ ព្រោះវាមានរសជាតិឆ្ងាញ់ពេលយើងផ្ទាប់ជាមួយខគោ។
ភូមិទាំងនេះបង្ហាញពីរបៀបរស់នៅប្លែករបស់ប្រជាជនដែលពឹងផ្អែកលើធនធានទឹក និងបានសម្របខ្លួនទៅនឹងការប្រែប្រួលកម្រិតទឹកតាមរដូវកាល។
ចំពោះ ចង្អេរ គឺជាប្រដាប់សម្រាប់រែង ឬផ្ដាច់អង្កាមចេញពីអង្ករ ឬរែងវត្ថុផ្សេងៗដែលលាយឡំគ្នា។
ក្រោយពីរំំងាស់ទំពាំង ១០ទៅ១៥នាទីហើយ យើងត្រូវស្រង់វាចេញ ទុកឱ្យស្រក់ទឹក ហើយចាក់ទឹកស្រុះទំពាំងចោល ព្រោះយើងនឹងមិនប្រើទឹកនោះដើម្បីស្លទេ។
បន្ទាប់មក ដំរំដេង គល់ស្លឹកគ្រៃ ដើម្បីឲ្យចេញក្លិនឈ្ងុយ ហើយម្ទេសក្រៀមចិញ្រ្ចាំឲ្យម៉ត់។
លើសពីនេះ ក្នុងការលេង បើមានមេតែម្នាក់នឹងធ្វើឱ្យពិបាកក្នុងការចាប់អ្នកដែលធ្វើកាយវិការខុស។
វាជាធនធានដ៏មានតម្លៃដែលអាចយកទៅប្រើប្រាស់បន្តបាន ដូចជាធ្វើជាចំណីសត្វ ជាពិសេសសម្រាប់មាន់ ឬទា ឬក៏យកទៅធ្វើជាជីកំប៉ុស្តសម្រាប់បង្កើនជីជាតិដីកសិកម្ម។
យើងត្រូវធ្វើតាមដំណើរការនោះ រហូតដល់អស់ម្សៅ។
ទន្លេមេគង្គ ទន្លេដ៏ធំនេះ មិនត្រឹមតែជាប្រភពជីវិតសម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជាប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងត្រូវបានចាត់ទុកថាជាទីតាំងពិសិដ្ឋ ដែលផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងជំនឿ និងរឿងព្រេងនិទានជាច្រើន។
សាគរ ឈ្មោះនេះគេប្រើសម្រាប់កូនប្រុស ដែលបញ្ជាក់ពីភាពធំធេងប្រៀបប្រដូចទៅនឹងសមុទ្រ។
ដោយឡែកការចូលទស្សនានៅឯតំបន់រមណីយដ្ឋានទឹកធ្លាក់កាចាញក៏តម្រូវឲ្យក្រុមទេសចរទាំងខ្មែរ និងបរទេសទិញសំបុត្រសម្រាប់ចូលទៅទស្សនា។
ពេលឃើញថា ទឹកស្ករពុះយូរល្មមហើយ យើងត្រូវចាក់សណ្តែកដែលចំហុយឆ្អិននោះចូលក្នុងឆ្នាំងហើយកូរវាឱ្យសព្វ។
របៀបបរិភោគអាហារនៅប្រទេសកម្ពុជាមានភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងរវាងតំបន់ជនបទ និងទីក្រុង ។
យើងអាចយក ខ្លាញ់គោលាយជាមួយសាច់សុទ្ធ ជួយឱ្យសាច់ក្រកមិនស្ងួត ឬរឹងពេកពេលចម្អិន។
ការផឹកទឹកមិនឱ្យប៉ះមាត់ដបឫកែវរួមគ្នា សំដៅទៅលើការផឹកទឹកពីដបធំ កែវរួមគ្នា។
ឧទាហរណ៍ ស្លា ជាគ្រឿងមានតម្លៃសម្រាប់ចាស់ៗនៅតាមជនបទ ដែលពួកគាត់និយមទំពាជាការកម្សាន្ត។
ការថ្វាយតង្វាយទាំងនេះ គឺជាការបង្ហាញពីជំនឿដ៏មុតមាំ និងការរក្សានូវ ប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់ពីបុរាណរាប់ពាន់ឆ្នាំ។
សេចក្តីសប្បុរសរបស់យើងនឹងបង្កើតនូវសង្គមមួយដ៏ល្អប្រសើរ។
ប្រជាជនខ្មែរបានចាត់ទុកថា ការយកអាពីងច្នៃធ្វើជាមុខម្ហូបដែលមានឱជារសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់គឺជាប្រពៃណីទំនៀមទំលាប់មួយ។
រួចយកបន្ទះឫស្សីដែលបានបិតរួច យកទៅត្រាំទឹកមួយយប់ ឬហាលថ្ងៃបន្តិច ដើម្បីឱ្យវាទន់ ងាយស្រួលពត់ និងត្បាញ ហើយកាត់បន្ថយការប្រេះបែក។
ចុងក្រោយដាក់ត្រីខបំបែកសាច់ចូលរួមគ្នា រួចចាំឆ្អិនហើយដួសដាក់ចានជាស្រេច។
ស្ពានសម្រាប់ប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្ត ស្ពានខ្លះក៏ត្រូវបានសាងសង់ឡើងដើម្បីគ្រប់គ្រងលំហូរទឹកសម្រាប់កសិកម្មផងដែរ។
ចំពោះស្នូលដូងនេះដែរ យើងអាចទុកវារាយ ឬពូតជាដុំវែងៗក៏បាន។
រួចបន្ថែុមល្ងចូលទៅក្នុងសាច់ល្បាយម្សៅ ហើយកូរបន្ថែមទៀត។
ការជ្រើសរើសឈ្មោះនីមួយៗអោយទៅកូនៗ ឪពុកម្តាយតែងតែគិតគូរពីអត្ថន័យដែលនៅពីក្រោយឈ្មោះនោះយ៉ាងយូរមុននឹងសម្រេចចិត្ត។
ទោះបីជាមានបញ្ហាប្រឈមក៏ដោយ ក៏មានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជាច្រើនក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍សហគមន៍ចាមឥស្លាម។
ភេសជ្ជៈខ្មែរជាច្រើនប្រភេទ ត្រូវបានគេធ្វើឡើងដោយដៃ ជាមួយនឹងគ្រឿងផ្សំធម្មជាតិ ហើយតែងតែមានលក់នៅតាមដងផ្លូវ និងតាមហាងលក់ភេសជ្ជៈនានា។
ក្នុងករណី គេស្រែកថា ត្រពាំង គឺអ្នកលេងត្រូវអង្គុយចុះទាំងអស់គ្នា។
ចុងក្រោយបង្អស់គឺនំប័ុងខគោដែលជាប្រភេទអាហារសម្រន់ និងអាហារពេលព្រឹកដែលទទួលបានការនិយមបរិភោគពីសំណាក់ប្រជាជនខ្មែរ។
អ្នកទស្សនាអាចរីករាយជាមួយការសម្តែងសៀកដ៏អស្ចារ្យ តន្ត្រី និងរបាំ ដែលបង្ហាញពីទេពកោសល្យរបស់សិល្បករខ្មែរវ័យក្មេង។
ផ្កាម្លិះមានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយ និងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជានិមិត្តរូបនៃ ភាពបរិសុទ្ធ សេចក្តីស្រឡាញ់ និង សំណាងល្អ។
ស៊ុបទាំងប្រភេទពីរនេះមានលក្ខណៈខុសគ្នាត្រង់ ពណ៌ របៀបចម្អិន និងគ្រឿងផ្សំខ្លះៗ ចំណែកឯរសជាតិវិញក៏មានឱជារសឆ្ងាញ់ប្លែកម្យ៉ាងម្នាក់ពីគ្នាដែរ។
យើងក៏ត្រូវការខ្ទិះដូង ១ ចានចង្កឹះ ព្រមទាំងសាច់ដូងកោស កន្លះចានចង្កឹះផងដែរ ដើម្បីធ្វើឱ្យនំជះក្លិនឈ្ងុយល្អ។
ល្បែងនេះ គេយកចាញ់ឈ្នះគ្នា ត្រង់ការដែលគូប្រយុទ្ធដណ្តើមវាយកូនគោល ឬកូនប្រដំឲ្យចូលទៅដល់់ចុងទីរបស់ខ្លួនបាន។
ដែលវាជាផ្នែកមួយនៃកេរដំណែលវប្បធម៌ប្រពៃណីខ្មែរ ដែលត្រូវបានបន្តពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយនិងបង្ហាញពីភាពរស់រវើកនៃប្រពៃណីរបស់ដូនតាខ្មែរយើង។
ម្ចាស់ផ្ទះមិនគួរទុកឲ្យភ្ញៀវអង្គុយស្ងៀម ឬមានអារម្មណ៍ថាឯកកាឡើយ ឪពុកម្ដាយជាអ្នកផ្ដើមសន្ទនា សួរនាំសុខទុក្ខ ដំណឹងប្លែកៗ ឬចែករំលែករឿងរ៉ាវសប្បាយៗ ដើម្បីបង្កើតបរិយាកាសស្និទ្ធស្នាល។
បន្ទាប់ពីនោះ យើងអាចដាក់ល្ងស ល្ងខ្មៅដែលលីងរួចនោះចូលទៅ​ រួចឆាត្រឡប់វាបន្ថែមទៀតជាការស្រេច។
ជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការលេងល្បែង គោះពព្លាក់ ឬទះពព្លាក់ គឺការចាប់ផ្ដើមអង្គុយ។
ប្រដាប់ប្រដាប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះបាយទាំងនេះ ត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយនៅក្នុងគ្រួសារខ្មែរ ហើយនៅតែបន្តពេញនិយមរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។
រដ្ឋធម្មនុញ្ញកម្ពុជាឆ្នាំ១៩៩៣ ជាសមិទ្ធផលនៃកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពទីក្រុងប៉ារីស ថ្ងៃទី២៣ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៩១ ដែលនាំទៅដល់ការបោះឆ្នោត នាខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៩៣ ដែលរៀបចំឡើងដោយអង្គការសហប្រជាជាតិ ដើម្បីបង្កើតសភាធម្មនុញ្ញមួយនៃប្រទេសកម្ពុជា។
បន្ទាប់ពីការស្វាគមន៍ ការយកចិត្តទុកដាក់ មិនប្រងើយកន្តើយ ចំពោះភ្ញៀវគឺជាកាតព្វកិច្ចមួយទៀត។
ប្រភេទសត្វល្បីៗដែលអ្នកអាចឃើញនៅទីនោះរួមមាន ដំរីអាស៊ី ខ្លាធំ ខ្លាឃ្មុំព្រះអាទិត្យ ស្វាព្រាហ្មណ៍ ក្រពើភក់ សត្វតេះ សត្វក្តាន់ ពស់ថ្លាន់យក្ស និងសត្វស្លាបជាច្រើនប្រភេទនៅក្នុងទ្រុងបក្សីដ៏ធំ។
ដូចនេះ កញ្ឆែត មិនត្រឹមតែជាបន្លែដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់ និងងាយស្រួលរកប៉ុណ្ណោះទេ វាថែមទាំងមានអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនចំពោះសុខភាពទៀតផង។
ថែមទាំងផ្តល់នូវរសជាតិធម្មជាតិបូករួមនឹងជាតិសរសៃរបស់វា ហើយល្អសម្រាប់សុខភាពទៀតផង។
គេយកកង្កែបមកស្ងោរជាមួយ ខ្ញី ខ្ទឹមស ម្ទេស ក្រូចងាំងូវ និងគ្រឿងទេសផ្សេងៗទៀត។
ប្រាសាទបន្ទាយស្រីត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា "ត្បូងនៃសិល្បៈខ្មែរ" ដោយសារតែចម្លាក់លម្អិតដ៏ល្អវិចិត្ររបស់វា ដែលឆ្លាក់លើថ្មភក់ពណ៌ផ្កាឈូក។
ឆ្នេនេះ មានខ្សាច់សល្អិត និងទឹកថ្លាឈ្វេង ហើយត្រូវបានថែរក្សាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។
រាល់ការលម្អិតនេះ ធានាបានថាពេលវេលាដ៏មានតម្លៃទាំងអស់ត្រូវបានកត់ត្រាទុក ដោយអ្នកថតរូបដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈ។
កន្ត្រកឫស្សី ត្រូវបានត្បាញយ៉ាងល្អិតល្អន់ជារូបរាងផ្សេងៗគ្នា ពីតូចទៅធំ។
ស្ពានកំពង់ក្ដី ឬហៅថា ស្ពាននាគ ស្ថិតនៅខេត្តកំពង់ធំ ជាស្ពានថ្មបាយក្រៀមដ៏ធំ និងវែងជាងគេ ដែលនៅមានរូបរាងដើមល្អ។
ចំណែកឯស្លាបព្រាដាក់នៅខាងស្តាំដៃបន្ទាប់ពីកាំបិត និងចង្កឹះសម្រាប់ចាប់ម្ហូបផ្សេងៗទៀត។
អ្នកក៏អាចផ្តល់ជាប័ណ្ណអំណោយសម្រាប់បទពិសោធន៍ថ្មីៗ ដូចជា ប័ណ្ណសម្រាប់ចូលរៀនវគ្គធ្វើម្ហូប វគ្គគំនូរ ឬដំណើរកម្សាន្តទៅកាន់កន្លែងធម្មជាតិណាមួយផងដែរ។
វាមានលក្ខណៈពិសេសត្រង់ថាវាមានល្បាយខ្សាច់ និងគ្រួសតូចៗ ហើយមានទឹកសមុទ្រថ្លាឈ្វេងដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយដើមត្នោតខ្ពស់ៗគួរជាទីគយគន់។
រីឯ អ្នករាវ ទាំងអស់នឹងឈរនៅចម្ងាយបន្តិចពី បង្កង ដែលជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការរាវ។
នេះជាផ្នែកមួយមិនអាចកាត់ផ្ដាច់បានពីជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជនខ្មែរពីអតីតកាលរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន ជាពិសេសនៅតាមតំបន់ជនបទដាច់ស្រយាលមួយចំនួន។
កុំប្រើទូរសព្ទពេលកំពុងញ៉ាំ វត្តមានរបស់យើងក្នុងពិធី គឺដើម្បីចូលរួមអបអរ និងគោរពម្ចាស់ពិធីការលេងទូរសព្ទ ឬឆ្លើយការហៅចូលពេលកំពុងទទួលទានអាហារ អាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអាកប្បកិរិយាមិនសមរម្យ និងមិនផ្ដល់តម្លៃដល់អ្នកដទៃ។
វិធីធ្វើ ដំបូងគឺគេត្រូវត្រាំឆ្អឹងគោរយៈពេលមួយម៉ោងទៅពីរម៉ោងសិន ដើម្បីឱ្យឈាមគោចេញអស់ បាត់ក្លិនឆ្អាប និងធ្វើឱ្យទឹកស៊ុបថ្លា។
ចំណែកឯបន្លែវិញមានដូចជា ម្ទេស ត្រកួន គល់ស្លឹកគ្រៃ រំដេង ខ្ទឹមស រមៀត ស្លឹកក្រូចសើច។
ដើម្បីបង្កើតរូបថត និងវីដេអូដែលមានសោភ័ណភាព និងពោរពេញដោយអត្ថន័យ។
ដោយជាដំបូងយើងត្រូវយកសាច់គោ សាច់វៀវ ឬសាច់សសៃមកលាងសម្អាតឱ្យស្អាត រួចហាន់ជាដុំៗទុកមួយអន្លើ។
រីឯប្រភេទនំបុ័ងគេប្រើដូចគ្នាគ្រាន់តែនំបុ័ងប៉ាតេគេយកប្រវែងខ្លីជាងនំបុ័នដាក់សាច់  នំបុ័ងដាក់ជាមួយសាច់គោអាំង និង នំបុ័ងខគោ​ ប៉ុណ្ណោះ។
ឯដៃសម្រាប់កាន់ឆ្នាំងអ៊ុត ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីការពារកម្ដៅ ដោយធ្វើពីឈើ ឬប្លាស្ទិកដែលធន់នឹងកម្ដៅ។
អំណោយទាំងនេះត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងល្អិតល្អន់ ដាក់ក្នុងថាស ឬប្រអប់ស្អាតៗ ហើយដង្ហែជាក្បួនពីផ្ទះកូនកំលោះទៅផ្ទះកូនក្រមុំ។
វត្តអារាមនានា គឺជាបណ្ណាល័យដ៏ធំមួយដែលផ្ទុកនូវចំណេះដឹងបុរាណ សិល្បៈស្ថាបត្យកម្មដ៏ល្អវិចិត្រ និងជាទីកន្លែងសម្រាប់បណ្ដុះបណ្ដាលព្រះសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទ។
អ្វីដែលសំខាន់ គឺត្រូវជ្រើសរើសពងទាកូនដែលមានអនាម័យល្អ និងចម្អិនឱ្យឆ្អិនល្អមុននឹងទទួលទាន។
ទន្លេស្ទឹងលិង្គ ដែលមានឆ្លាក់រូបលិង្គនៅបាតស្ទឹង ក៏ជាទីសក្ការៈបូជាដ៏សំខាន់ផងដែរ។
នេះជាការបង្ហាញនូវការគោរពដឹងគុណចំពោះមាតាបិតា និងជាការបំពេញកាតព្វកិច្ចចុងក្រោយបង្អស់ក្នុងនាមជាកូន។
ជាចុងក្រោយ យើងយកដំឡូងនោះ ទៅអាំងនឹងភ្លើងធម្មតា​រហូតដល់ឆ្អិនល្អជាការស្រេច។
អ្នកអាចបន្ថែម ធុរេន ចូលទៅក្នុងបង្អែមសណ្ដែកខ្មៅនៅពេលចាក់ខ្ទិះដូងចុងចូល ដើម្បីបង្កើនក្លិន និងរសជាតិឱ្យកាន់តែឈ្ងុយឆ្ងាញ់។
ដរាបណាដុំថ្ម ឬគ្រាប់ឈើនោះមិនមុតស្រួច ឬធ្ងន់ពេក សម្ភារៈទាំងនេះ គឺមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់កុមារ។
ពួកគេអាចជួយគូស្វាមីភរិយាជ្រើសរើសអ្វីដែលល្អបំផុត និងសមស្របបំផុតទៅនឹងចំណង់ចំណូលចិត្ត និងថវិកា។
ចាក់ល្បាយទឹកដែលកូរហើយទៅក្នុងម្សៅដំណើបបន្តិចម្ដងៗ  រួចច្របាច់ឲ្យសព្វរហូតដល់ម្សៅទន់ល្មម មិនជាប់ដៃ។
សូរិយៈ​ បុរសដែលប្រៀបដូចជារស្មីព្រះអាទិត្យ​ មានភាពរុងរឿងខ្ពស់ត្រដែត។
នំបាញ់អុិចត្រូវការពេលចំហុយប្រហែល ១៥ទៅ២០ នាទី ឬ ច្រើនជាងនេះ ទើបវាឆ្អិនល្អ។
សរុបមក ការប្រារព្ធពិធីទិវារដ្ឋធម្មនុញ្ញនៅកម្ពុជា គឺផ្តោតសំខាន់ទៅលើការទទួលស្គាល់ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃឈប់សម្រាកជាតិ។
ការបូជា និងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ប្រជាជនខ្មែរក្នុងការថែរក្សា និងទ្រទ្រង់ព្រះពុទ្ធសាសនាឱ្យបានគង់វង្សស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតតទៅ។
ក្នុងនាមជាអ្នកស្នងត្រកូល និងជាបង្គោលគ្រួសារ កូនប្រុសច្បងច្រើនតែមានភារកិច្ចពិភាក្សា និងរៀបចំការបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិ ឬមរតករបស់មាតាបិតា។
ឥរិយាបថរាងកាយនេះ វាអាចបង្ហាញថាយើងជាមនុស្សរួសរាយរាក់ទាក់ និង បើកចំហក្នុងការសន្ទនា។
អ្នកលេងត្រូវផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើការបោះកូនបាល់ឡើងលើ ក្នុងពេលដំណាលគ្នានោះក៏ត្រូវរើសឈើនៅលើដី ហើយចាប់បាល់ឲ្យទាន់មុននឹងវាធ្លាក់ដល់ដី។
ត្បាល់កិនម្សៅ គឺជាឧបករណ៍មួយប្រភេទដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់តាំងពីសម័យបុរាណកាលមកម្ល៉េះ ដើម្បីកិនគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ដូចជាអង្ករ ពោត ឬសណ្ដែក ឲ្យទៅជាម្សៅសម្រាប់រៀបចំម្ហូបអាហារ និងនំចំណីផ្សេងៗ។
នេះធ្វើឲ្យអំណោយកាន់តែមានតម្លៃ និងជួយរំឭកភ្ញៀវពីព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ពិសេសនោះជានិច្ច។
បើអាច សូមអញ្ជើញពួកគាត់អង្គុយតុម្ហូប ដើម្បីអោយមានអារម្មណ៍ថាគេនៅជាសមាជិកសង្គម។
រីឯ ស្លឹកចេក វិញត្រូវបានគេប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់ការ រៀបចំអាហារ នៅក្នុងម្ហូបខ្មែរ ក៏ដូចជានៅតាមបណ្ដាប្រទេសជាច្រើនក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។
ណែមក្រចេះ មិនត្រឹមតែជាអាហារសម្រន់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាមុខម្ហូបដ៏ពេញនិយមសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវ និងក្នុងពិធីជប់លៀងផ្សេងៗទៀតផងដែរ។
ការបង្ហាញការគោរពចំពោះអ្នកមានវ័យចំណាស់ ឬអ្នកមានឋានៈខ្ពស់ គឺជាគុណសម្បត្តិដ៏ថ្លៃថ្លាដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅក្នុងសង្គមខ្មែរ។
ទោះបីជាផ្លូវចូលទៅកាន់រមណីយដ្ឋាននេះអាចមានការលំបាកបន្តិចនៅរដូវវស្សាក៏ដោយ ក៏ភាពស្រស់ស្អាតនៃធម្មជាតិនៅទីនោះនៅតែទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរជាច្រើនឱ្យទៅកម្សាន្ត។
​សូម្បីតែការតុបតែងលម្អក្នុងកម្មវិធី ការស្លៀកពាក់របស់កូនក្រមុំកំលោះ និងគ្រឿងអលង្ការដែលបង្កប់អត្ថន័យប្រពៃណី ក៏ត្រូវផ្តិតយករូបភាព និងវីដេអូដែរ។
ការ​រៀន​ធ្វើ​សាច់ក្រក​នៅផ្ទះ​ជួយ​ឱ្យ​អ្នក​ធានា​បាន​នូវ​គុណភាព​និង​អនាម័យ។
ទាត់សី គឺជាកីឡាមួយប្រភេទដែលពេញនិយមយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ជាពិសេសក្នុងចំណោមយុវជន។
ក្រៅពីស្បែកជើង ក៏មានសម្ភារៈផ្សេងៗទៀតដូចជា បាត ដែលជាភាជន៍សម្រាប់ទទួលចង្ហាន់ពីពុទ្ធបរិស័ទពេលព្រះសង្ឃនិមន្តបិណ្ឌបាត។
ស្រេចតែមានគ្នាតិច ឬ ច្រើន គេអាចចែកជាពីរក្រុមស្មើគ្នា ស្រីម្ខាង ប្រុសម្ខាង ឬ លាយចម្រុះគ្នាទាំងស្រីទាំងប្រុស ឬ ប្រុសសុទ្ធ ស្រីសុទ្ធក៏បាន។
គ្រឿងផ្សំមានដូចជា ល្ពៅ​ ១ ផ្លែ ដែលមានទំហំល្មម ប្រហែល ៨០០ ក្រាម ទៅ ១ គីឡូក្រាម និងពងទា ចំនួន៤គ្រាប់។
បើយើងក្រឡេកទៅមើល អាហារ និងភេសជ្ជៈ គឺជាផ្នែកសំខាន់ និងទាក់ទាញបំផុត ព្រោះវាជាការបង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលនិងការយកចិត្តទុកដាក់រវាងម្ចាស់ផ្ទះ និងភ្ញៀវ។
បន្ទាប់មកដាក់ស្ករត្នោតចូលកូរឱ្យឡើងជើងអង្រ្កង ប៉ុន្តែកុំទុកយូរពេកព្រោះអាចបណ្តាលឱ្យល្វីង។
ក្រុមគ្រួសារ និងញាតិមិត្តអង្គុយស្ដាប់ធម៌ដោយគោរព និងប្រណិប័តន៍។
ជាចុងក្រោយដួសដាក់ចាន រៀបចំជាមួយត្រសក់ ប៉េងប៉ោះ និងជីរ សម្រាប់បរិភោគ។
ហើយការញ៉ាំដោយឈរ ឬដើរលើជណ្ដើរ គឺមើលទៅមិនសូវសមរម្យ ហើយអាចបង្ហាញពីភាពប្រញាប់ប្រញាល់ ឬមិនបានឲ្យតម្លៃដល់អាហារ។
​រាជរដ្ឋាភិបាល​អណត្តិថ្មី​បាន ​អភិវឌ្ឍន៍​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​ផ្លូវថ្នល់​ ស្ពានយោល ​វត្តអារាម ​ដោយ​រាប់បញ្ចូលទាំង​ផ្ទះសំណាក់​​ មជ្ឈមណ្ឌលព័ត៌មាន​ និង​កំពង់ផែ​ទូក​សម្រាប់​ភ្ញៀវទេសចរ​។​
ចំពោះ ត្រីស្រស់គឺប្រហែល ៣០០ទៅ៥០០ ក្រាមដែលយើងអាចប្រើត្រីផ្ទក់ ត្រីឆ្ពិន ត្រីរ៉ស់ ឬត្រីប្រភេទផ្សេងទៀត។
ហើយនេះក៏ជាការណែនាំឲ្យចេះ រក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់ និងអនាម័យ ក្នុងការបរិភោគផងដែរ។
ដែលអ្នកអាចដាក់វានៅក្នុងកែវដែលអាចប្រើប្រាស់ឡើងវិញបាន។
បន្ទាប់មកដាក់សាច់គោដែលឆារួច និងខ្ទឹមបារាំងចូល ច្របល់ឱ្យសព្វ រហូតដល់បាយក្តៅ និង ឈ្ងុយ។
ចំពោះម្ហូបគោល ដូចជា សម្លម្ជូរគ្រឿង សម្លការី សម្លកកូរ ឆាគ្រឿង សាច់គោឆាខ្ញី ញាំបន្លែ ញាំស្វាយជាមួយត្រី និងបង្អែមជាដើម។
ប្រភេទតែ ឬតែបៃតងជាអំណោយដ៏សមរម្យសម្រាប់មនុស្សចាស់ឬអ្នកដែលចូលចិត្តតែ។
បន្ទាប់មកទៀត យើងត្រូវយកកញ្ឆែត ស្ពៃបូកគោ និងត្រីដែលបានបំពងរួចនោះរៀបដាក់ក្នុងចានឲ្យមានរបៀបរៀបរយ។
តាមរយៈការរួមរស់ជាមួយគ្នា គូស្វាមីភរិយាអាចបង្កើតកូនចៅ ដើម្បីបន្តនាមត្រកូល និងមរតកវប្បធម៌គ្រួសារ ដែលជាការរក្សានូវអត្តសញ្ញាណជាតិ និងសង្គម។
បន្ទាប់មករុំម្សៅបិទស្នូលឲ្យជិត ហើយធ្វើជារាងមូល ឬរាងដូចផ្លែអុិចតូចៗ។
ជាក់ស្ដែង វាក៏ជាមុខម្ហូបមួយប្រភេទដែលគេអាចពិសាជាគ្រឿងក្លែមក្នុងការជួបជុំញាតិមិត្តជិតឆ្ងាយផងដែរ។
គេធ្វើអាពីងបំពង ដោយយកវាទៅបំពងឱ្យឆ្អិនល្អសិន ទើបប្រឡាក់វាជាមួយអំបិលម្ទេសតាមក្រោយ។
ទំនៀមទម្លាប់នេះនឹងបន្តរីកចម្រើនទៅមុខទៀត ព្រោះវាបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងបេះដូងរបស់ប្រជាជនខ្មែរគ្រប់រូប។
ទីរួមខេត្តដូនកែវដើរតួនាទីជាច្រកទ្វារដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់សេដ្ឋកិច្ច និងទេសចរណ៍របស់ខេត្តតាកែវ។
អ្នកលេងអាចបង្ហាញពីជំនាញរាំរបស់ពួកគេ ខណៈកំពុងរង់ចាំតន្ត្រីឈប់ ដែលវាជាភាពទាក់ទាញមួយ។
កណ្ដៀវមិនត្រឹមតែជាឧបករណ៍ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជានិមិត្តរូបនៃវិស័យកសិកម្ម និងជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ខ្មែរផងដែរ។
របស់របរទាំងនេះជួយឲ្យម្ចាស់ផ្ទះអាចគេងលក់ស្រួល មានកម្លាំងកាយចិត្តមាំមួន និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។
ពេលខ្លះយើងអាចផ្ញើរសាតាមរយៈទូរស័ព្ទទៅកាន់លោកគ្រូអ្នកគ្រូ ដើម្បីសួរសុខទុក្ខគាត់។
ដំបូងបង្អស់ អ្នកត្រូវដាក់ប្រេងឆាបន្តិចចូល រួចដាក់ប្រហុក និងគ្រឿងចូលហើយកូរអោយឈ្ងុយ។
ព្រះអង្គដងកើ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានបារមីស័ក្តិសិទ្ធិ ដែលអាចធ្វើឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្សសម្រេចបាន និងផ្ដល់សេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្ត។
លើសពីនេះ គេជឿថា ពេលមានរយៈពេល១០០ថ្ងៃ វិញ្ញាណរបស់អ្នកស្លាប់បាន ចាប់ជាតិថ្មី ទៅតាមកម្មផលដែលខ្លួនបានសាង។
រីឯការវេចខ្ចប់នំធ្វើពីស្លឹកត្នោត ជាប្រពៃណីខ្មែរ ដែលប្រើស្លឹកត្នោតដើម្បីវេចខ្ចប់នំ ឬអាហារផ្សេងៗ។
វាមិនមែនត្រឹមតែជាការផ្ដល់ឱ្យប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការផ្ដល់នូវក្តីសង្ឃឹមផងដែរ។
យើងត្រូវយកសាច់ដូងចំនួន ៣ខាំកន្លះ ព្រមទាំងសាច់ដំឡូងមីដែលឆ្អិនរួចមកដាក់ចូលគ្នា។
អបិយជំនឿជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃវប្បធម៌ និងប្រពៃណីរបស់ប្រជាជនខ្មែរ ដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកពីដូនតាតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។
ជាពិសេស គឺដើម្បីឲ្យមានការសាមគ្គីគ្នា ជួយជ្រោមជ្រែងគ្នាទៅវិញទៅមក ទាំងក្នុងគ្រាលំបាក និងគ្រាមានក្តីសុខ ដែលជាគំរូនៃភាពរឹងមាំរបស់គ្រួសារខ្មែរ។
ក្រមា ដែលជាក្រម៉ាកប្បាស ឬសូត្របុរាណរបស់ខ្មែរ មានសារៈសំខាន់ជាវប្បធម៌យ៉ាងខ្លាំង ប្រើប្រាស់សម្រាប់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ចាប់ពីការបិទបាំងក្បាល រហូតដល់ការរុំកូនក្មេង។
ការអង្គុយជាវង់ ឬទល់មុខគ្នាជួយកំណត់ទីកន្លែងនៃការលេងបានច្បាស់លាស់ ធ្វើឱ្យល្បែងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អ។
ក្នុងអំឡុងពេលលេង មេស្រែកឡើងថា "ត្រពាំងឬស្សី "។
ការកំណត់តម្លៃបណ្ណាការច្រើនតែឆ្លងកាត់ការចរចាគ្នារវាងចាស់ទុំ ឬ អ្នកមហា របស់គ្រួសារទាំងសងខាង។
មួយវិញទៀត នៅពេលដែលខ្ទិះពុះហើយ យើងត្រូវបន្ថយភ្លើងបន្តិច និងបន្តកូរសណ្តែកឲ្យជាប់ ជៀសវាងខ្លោចនៅបាតឆ្នាំង។
វាជាភេសជ្ជៈដ៏សាមញ្ញមួយ ងាយស្រួលធ្វើ ដែលនរណាក៏អាចធ្វើបានដែរ។
វាជាកន្លែងដ៏ល្អសម្រាប់សម្រាកលំហែកាយពីភាពរំខានក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ហើយផ្តល់ឱ្យនូវអារម្មណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ពេលគយគន់ថ្ងៃលិចដែលលាយឡំពណ៌ស្រស់ស្អាតនៅលើមេឃ និងលើទឹកសមុទ្រ។
ជំហានដំបូង យើងត្រូវលាងសណ្ដែកបាយឲ្យបានស្អាត រួចត្រាំទឹកយ៉ាងហោចណាស់៤ ម៉ោង ឬមួយយប់។
វាក៏បានបង្ហាញថាគ្រប់ពាក្យសម្ដីដែលគេនិយាយមកទាំងអស់ យើងបានផ្ចង់ចិត្តស្ដាប់ដែរ។
កូរវាឱ្យសព្វ រួចភ្លក្សមើលរសជាតិ លៃលកតាមចំណូលចិត្តឱ្យមានរសជាតិជូរអែម ប្រៃល្មម។
លើសពីនេះ ធាតុផ្សំនៅក្នុងស្លា និងម្លូ ក៏អាចជួយបំបាត់ក្លិនមាត់ និងរក្សាអនាម័យក្នុងមាត់របស់ពួកគាត់បានផងដែរ ដែលជាទិដ្ឋភាពមួយនៃតម្រូវការទូទៅរបស់មនុស្សចាស់។
ការជ្រើសរើសសាច់ស្រស់ៗ នឹងធានាបាននូវរសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់ និងគុណភាពល្អ។
បន្ទាប់មក យកដូងកោស សណ្តែកដី និង ល្ង ទៅលីងឱ្យឈ្ងុយ ហើយដួសចេញ។
របៀបលេងត្រូវកាន់កន្សែងមួយ ដោយបង្កប់វាពីក្រោយខ្នង ឬកៀកក្លៀក ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកលេងផ្សេងទៀតមើលឃើញ។
ក្រោយពីរំលីងសាច់រួចរាល់ហើយ គឺត្រូវចាក់ទឹក និងគ្រឿងផ្សំផ្សេងៗចូល។
ចង្រិតបានក្លាយជាមុខរបរមួយបែបដែលអាចជួយសម្រួលដល់ជីវភាពរបស់ប្រជាជនខ្មែរបានច្រើនផងដែរ។
​ផ្លិតធ្វើពីស្លឹកត្នោត គឺជាផលិតផលប្រពៃណីដែលខ្មែរបានប្រើប្រាស់មកហើយ ហើយវាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងចំពោះជីវភាពសង្គម និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រជាជននៅតាមជនបទ។
នៅពេលភ្ញៀវមកដល់ សមាជិកគ្រួសារគួរតែចេញទៅទទួលស្វាគមន៍ភ្លាមៗ ដោយបង្ហាញនូវ ស្នាមញញឹមរួសរាយរាក់ទាក់ និង កាយវិការសមរម្យ។
សាលាខេត្តបាត់ដំបង បានសាងសង់ឡើងក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩០៥ ដល់ ១៩០៧ អគារសាលាខេត្តនេះ គឺជាស្ថាបត្យកម្មបារាំងដែលមានលក្ខណៈពិសេស មានដំបូលខ្ពស់ និងរានហាលធំទូលាយ។
បន្ទាប់មក រំលីងខ្ទឹមក្នុងប្រេងឆា ចាក់ទៅក្នុងឆ្នាំងរួចដាក់សាច់ជ្រូក និងគ្រឿងទេសចូល កូររហូតដល់ស្ងួតនឹងចាក់ទឹកបន្តិច។
សម្រាប់អ្នកដែលត្រូវពួន គេត្រូវពួនរបៀបណា កុំឱ្យអ្នកចាំទីរកឃើញ បានដោយងាយ។
ប្រសិនបើកម្តៅក្តៅខ្លាំង ជាទូទៅគេហាលចន្លោះពី១ម៉ោងទៅ២ម៉ោងអាចញ៉ាំបាន។
បើកម្តៅខ្សោយពេក វានឹងចំណាយពេលយូរ ហើយពងក៏មិនសូវមានក្លិនឈ្ងុយដែរ។
សម្ភារៈប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះបាយ ដូចជាឆ្នាំងដាំបាយអគ្គិសនី ចង្ក្រានហ្គាស ឬឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ទំនើបៗដែលជួយសម្រួលដល់ពួកគាត់។
រីឯសាច់និងគ្រឿងសមុទ្រត្រូវបុកជាមួយដើម្បីបង្កើនរសជាតិមានដូចជា ជើងមាន់ ក្ដាមប្រៃ កំពឹស ប៉ាត់តេ ត្រីឆ្អើរ ត្រីសាម៉ុន បង្គា ងាវ​ ក្ដាមសេះ ដៃមឹក។
ប្រភេទសត្វព្រៃជាច្រើនទៀត ដែលភាគច្រើនត្រូវបានចុះបញ្ជីជាសត្វជិតផុតពូជ ឬងាយរងគ្រោះ ដោយអង្គការសហភាពអន្តរជាតិដើម្បីអភិរក្សធម្មជាតិ។
សំឡេងក្អាកក្អាយ និងសំណើចសប្បាយតែងតែកើតមានឡើងពេលលេងទាត់សី បង្កើតបរិយាកាសយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។
កូនមាន់គឺជាក្រុមកុមារដែលត្រូវតាមដាននិងអនុវត្តតាមការបញ្ជារបស់មេមាន់ ដើម្បីធ្វើការលេងអោយទទួលបានភាពសប្បាយរីករាយ។
រីឯនំប័ុងយកទៅអាំំងរួចកាត់ជាបន្ទះរាងបញ្ឆិតរៀបដាក់ចានរួចរៀបជីនិងខ្ទឹមបារាំង សណ្តែកបណ្ដុះ​ ហើយដួសខគោដាក់ចានយើងអាចបរិភោគបាន។
ការទទួលទានភេសជ្ជៈដែលសម្បូរជាតិសរសៃអាចជួយកាត់បន្ថយការឃ្លានអាហារច្រើនហួសហេតុ ដែលអាចរួមចំណែកដល់ការគ្រប់គ្រងទម្ងន់។
មុនដំបូង យើងត្រូវបកសំបកខាត់ណា រួចលាងទឹកឱ្យស្អាត និងហាន់ជាចំណិតៗ។
ចំពោះ តួនាទីសំខាន់ៗរបស់សួនសត្វភ្នំតាម៉ៅមានច្រើន ជាកន្លែងអភិរក្សសត្វព្រៃ និងបរិស្ថានធម្មជាតិ និងជាទេសចរណ៍ធម្មជាតិផងដែរ។
ការរាស់ដីជួយឱ្យឫសដំណាំអាចលូតលាស់បានល្អ និងងាយស្រួលស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹម។
ការប្រគេនទេយ្យវត្ថុនេះ គឺជាកាតព្វកិច្ចមួយសម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទគ្រប់រូប។
បន្ទាប់់ពីមានសាច់ជ្រូកបីជាន់ហើយ យើងត្រូវយកវាទៅលាងឲ្យស្អាត បីទៅបួនទឹក រួចកាត់ជាកង់ៗ ទំហំល្មម តាមចំណង់ចំណូលចិត្ត។
វាក៏ជួយសម្រួលដល់ជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាជនខ្មែរមួយចំនួនដែលជ្រើសរើសមុខរបរលក់ដំឡូងអាំងដែលជាប្រភេទអាហារសម្រន់នេះផងដែរ។
ចុងក្រោយ ដើម្បីឲ្យភ្ញៀវមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តដែលបានមកលេង គេត្រូវនិយាយទៅភ្ញៀវពេលដែលភ្ញៀវត្រូវត្រឡប់ទៅវិញថា ​អរគុណច្រើនបងឬប្អូន ដែលបានអញ្ជើញមកលេងផ្ទះខ្ញុំ!។
ជាទូទៅ បង្អែមខ្មែរយើងមានឈ្មោះច្រើន និងខុសៗពីគ្នាអាស្រ័យទៅតាមតំបន់។
សិប្បកម្ម មានសិប្បកម្មតូចៗមួយចំនួនដែលប្រជាជនចាមបានធ្វើដូចជា ការផលិតគ្រឿងសិប្បកម្មពីឫស្សី ឬស្លឹកត្នោត។
​អគារជាច្រើនដែលត្រូវបានសាងសង់ក្នុងសម័យនោះនៅតែឈរយ៉ាងរឹងមាំរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។
ការកើនឡើងនៃភ្ញៀវទេសចរ រួមចំណែកដល់ការបង្កើតការងារសម្រាប់ប្រជាជនមូលដ្ឋាន ជាពិសេសសិប្បករ សិល្បករ និងអ្នកបម្រើសេវាកម្ម ហើយវាក៏ជួយជំរុញសេដ្ឋកិច្ចក្នុងតំបន់ផងដែរ។
តំបន់នេះជាជម្រករបស់ប្រភេទត្រី និងបក្សីជាច្រើនប្រភេទ។