kbkjhkjhkjhkjhkjhkjhknkkİlk evlendiğimde idealisttim, mutluydum, saftım. İnsanların evliliğin ne kadar emek gerektirdiğinden, ne kadar zor olabileceğinden, insanın orta halleri üzerinde ne kadar çalışması gerektiğinden bahsettiğini anlayamıyordum. Ben doğal olarak veren bir insanım, bu yüzden evlilikten vazgeçmek benim için zor olmadı. O zamanlar eşim gibi biriyle hiç karşılaşmamıştım bu yüzden evliliğimde neler olduğunu anlayamıyordum. Doğrusunu söylemek gerekirse kafam karışmıştı. Düşünmeye devam ettim: "Neyi yanlış yapıyorum?" Kocam asla müsait değildi. Ondan bir konuda yardım istesem, sadece konuşmak istesem bunun bir önemi yoktu. Duygusal ve fiziksel olarak kendimi tamamen yalnız hissettim. Hayatımda farklı şeyler olduğunda cevabım her zaman hayırdı. Bazen küçük şeylerdi, ocam hiç destek olmadı bazen büyük şeyler ama  işine odaklanıp  kendi başıma yönetmeyi öğrendim. Bu beni çok kızdırdı ama ne seçeneğim vardı ki? Bazen onun işne bu kadar önemsemesi beni yalnız bırakıp  terk edilmemin  beni gerçekten çok üzdüğü zamanlar oldu, örneğin ailede bir ölüm ya da düşük yapma gibi çok büyük bir şey olduğunda. Hayatımın bu çok önemli anlarında kocam tamamen müsait olmadığında, yanımda olmadığında  yıkılmıştım. Bu acı ve hüzün  defalarca yaşandı ve bana nasıl hissettireceğini kaç kez açıklamaya çalışsam da kocam bunu anlamadı. Her şeyi büyüttüğümü düşünmeye devam etti.  
Gittikçe daha çok kendime çekildim. Arkadaşlarıma ne kadar yalnız olduğumu, kocamın bana ne kadar kötü hissettirdiğini asla anlamayan  insanlardanda  uzaklaşırdım. Önemli olmadığımı hissettim. Ben hiç kimseydim. Yıllarca görmezden gelindikten sonra nihayet bir medyum hocaya  gittim. Kimseyle paylaşmayacağım şeyleri konuşmayı faydalı buldum. Kocamın fiziksel olarak yanımda olmamasının büyük utancını paylaştım. Kocam sürekli ne kadar çekici olduğumdan bahsederdi ama onun öğrenmesi ve ortaya çıkması daha önemli olduğundan  fakat o hiç zaman bulamadı. Bazen beni tuhaf saatlerde uyandırıp birlikte olmamayı fiziksel olarak kaldıramayacağını söylerdi. Bu beni her şeyden daha kötü hissettirdi. Neden benim bir önemim yok? Acil fiziksel ihtiyacını karşılayamadığı için neden beni sabahın üçünde uyandırıyor? Kendimi aşağılık ve çok depresif hissettim. Bir süre sonra Medyumun verdiği terkiplerin hiç fydalı olmadığını her defasında çok yüklü paralar istemesinede kaldıramadım. artık bana yardımcı olmadığını beni sömürüp kullandığını  görünce gitmeyi bıraktım. Durumumda sıkışıp kaldığımı hissettim ve kendimi TV şovlarına ve filmlere boğarak uyuşmuş hissettim. Yaşadığım acıyı hissetmemek için kelimenin tam anlamıyla her geceyi şovlarımla meşgul ederek geçiriyordum.  
Bir gece e-postamı kontrol ederken tanımadığım bir e-posta gördüm.  Kadınlar kulübün’den bir arkadaşım boşanmaya ramak kalmıştı , tekrar eski aşk dolu günlerine kavuşturan Ömer hocanın telefonunu bana yolladı. Telefonuna yazdığım mesaja hızla döndü ve sonrasında ardığımda . hemen cevap verdi. Bir yanıt diğerine yol açtı. Ve başka. Ve başka. Bir süre sonra kartopu gibi büyüyerek tamanlamıyla beni ve sorunumu çözdü.Konuşmalarımızda hiç PARA lafı geçmedi.Randevu almak çok zordu 2 hafta sonra yüzyüze görüştüğümüzde mutakık kaldık desteği başlamak için verdiği tarihte başladı.Hatta Türbe ziyaretlerinde bana mesaj atıp dua sayılarını verdi.Eşim eskisi kadar kazanamıyor fakat Yuvamı AİLEmi kazandım bu bana yeter demekte çok mutlu görünmemizde hiç beis görmüyor……