Narrate this: Isinuot nga ni Lila Sari ang kuwintas ng gintong isda sa araw at ibinabalik sa tubig kung gabi.  Kaya't si Bidasari ay nakaburol kung araw at muling nabubuhay sa gabi.  Nag-alala si Diyuhara na baka tuluyang patayin si Bidasari.  Kaya nagpagawa siya ng isang magandang palasyo sa gubat at doon niya itinira nang mag-isa si Bidasari.
Isang araw, ang Sultan Mongindra ay nangaso sa gubat.  Nakita niya ang isang magandang palasyo.  Ito'y nakapinid.  Pinilit niyang buksan ang pinto.  Pinasok niya ang mga silid.  Nakita niya ang isang napakagandang babae na natutulog.  Ito ay si Bidasari.  Hindi niya magising si Bidasari.  Umuwi si Sultan Mongindra na hindi nakausap si Bidasari.  Bumalik ang sultan kinabukasan.  Naghintay siya hanggang gabi.  Kinagabihan nabuhay si Bidasari.  Nakausap siya ni Sultan Mongindra.  Ipinagtapat si Bidasari ang mga ginawa ni Lila Sari.  Galit na galit ang sultan.  Iniwan niya si Lila Sari sa palasyo at agad niyang pinakasalan si Bidasari.  Si Bidasari na ang naging reyna.
Samantala, pagkaraan ng maraming taon ang tunay na mga magulang ni Bidasari ay matahimik nang naninirahang muli sa Kembayat.  Nagkaroon pa sila ng isang supling.  Ito'y si Sinapati.  Nang pumunta sa Kembayat ang isang anak ni Diyuhara ay nakita niya si Sinapati, anak ng sultan at sultana ng Kembayat.
Si Sinapati ay kamukhang-kamukha si Bidasari.  Kinaibigan nito si Sinapati at ibinalita ang kapatid niyang si Bidasari sa kamukhang-kamukha ni Sinapati.  Itinanong ni Sinipati sa mga magulang kung wala siyang kapatid na nawawalay sa kanila.  Pinasama ng ama si Sinapati sa Indrapura.  Nang magkita si Bidasari at si Sinapati ay kapwa sila nangilalas dahil sa silang dalawa ay magkamukhang-magkamukha.  Natunton ng Sultan ng Kembayat ang nawawala niyang anak na si Bidasari.  Nalaman ng sultan ng Indrapura na ang kanyang pinakasalang si Bidasari ay isa palang tunay na prinsesa.