SherryT997/IndicTTS-Deepfake-Challenge-Data huggingface dataset:
ପରନ୍ତପ ପଚାରିଲା, ତୁମର ଏପରି ହଠାତ୍ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯିବାର କାରଣ କଅଣ ।
ଏଠାରେ ପରିବେଶ ଯଥାସମ୍ଭବ ପ୍ରାକୃତିକ ।
ସେ ଉଠିବାପରେ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରୋଗ, ତଥା ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଗଲେ, ସେତିକିବେଳେ, ଦୈତ୍ୟ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଧରି ସେଇଠି ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ରାଜା ଭୋଜ, କାଳିଦାସଙ୍କୁ ସଙ୍ଗରେ ନେଇ, ତାଙ୍କ ବଗିଚାରେ ବୁଲୁଥାନ୍ତି ।
ଦିନ ଯାଇ ରାତି ହେଲାଣି, ହେଲେ ଏଡ଼ିସନ୍ ଙ୍କ ଦେଖା ନାହିଁ ।
ପ୍ରକୃତି କେଡ଼େ ସୁନ୍ଦର, ସେତତେବେଳେ ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ ।
ତାକୁ ଦେଖି, ମିକି କୋକିର ପାଟି, ଲାଳେଇଲାଣି ।
ପ୍ରତିଥର ଫସଲ ଅମଳ ବେଳକୁ ଦେଖାଗଲା, ଆମଦାନୀ କମି କମି ଯାଉଛି ।
ଏପରି କାରଣରୁ ସେହି ରାଜବଂଶ ସମାପ୍ତ ହୋଇଗଲା ।
ଜୁନାଗଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ହେଲେ, ସଠିକ ରାସ୍ତା କ’ଣ, ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ ।
ମୋଗଲ୍ ସମ୍ରାଟ୍ ହୁଏତ ଆମକୁ ଦଣ୍ଡ ବି ଦେଇପାରନ୍ତି ’।
ଦାଶିଆ, ଖୁବ୍ ଭଲ ସ୍ଵଭାବର ଥିଲା ।
ଆଉ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ମୋତେ କିଏ ଟଙ୍କା ଦେବ ।
ଅବସର ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମାସକୁ ଦରମା ଥିଲା ପଇଁତିରିଶି ଟଙ୍କା ।
ବଡ଼ ମଣିଷ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, ପ୍ରଥମେ ନିଜର ରୁଚିଭଙ୍ଗୀକୁ ମାର୍ଜନା, ତଥା ସଂଶୋଧନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ।
ସାଧବ ତାକୁ ଯେତେ ଆକଟ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କାହାରି କଥା ମାନେନାହିଁ ।
ବୟସ ଷୋହଳ କି ସତର ହେବ, ଧନୁତୀର ମାରିବାରେ ସେ ନିପୁଣ ଥିଲା ।
ଏହାପରେ ଛାତ୍ରଜଣକ ଶପଥ କଲେ, ସହରରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍କୁଲ୍ ବସାଇବାପାଇଁ ।
ମିକି କହିଲା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସେଇଆ ବୁଝାଇଲି, କହିଲି, ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଜମା ଫୁରୁସତ୍ ନାହିଁ ।
ଏହା ଦେଖି ଯୁବକ କହିଲା, ଆପଣ ତ' ନିଜେ ଖମ୍ବଟିକୁ ଧରିଛନ୍ତି ।
ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ତ’ ଲୁଗାପଟା ନଥିବ ସେମାନେ କେମିତି ଚଳୁଛନ୍ତି।
ଘାସି ଦିନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାରପାଇଁ ଯାଇଥାଏ ।
ପାଣି ମାଠିଆ ନିକଟରେ ସୁରଦାସ ବସିଥିଲେ ।
ଗୋପାଳ କହିଲେ, ଆଜ୍ଞା ମୁଁ କାଲି ସ୍ଥିର କରିଦେବି ।
ସମାଜରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବାକୁ ହେଲେ, ନିଜର ବ୍ୟବହାରକୁ ସଂଯତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ଦିନକୁ ଦୁଇ ଦିନ ହୋଇଗଲା ତଥାପି ଜୁଆଇଁ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଆଉ ମନ କଲେ ନାହିଁ ।
ଦୋଷ ତ’ ଏକା ତା’ର ନୁହେଁ, ମୋର ବି ଅଛି, ଦୋକାନୀ ଏପରି ଭାବି କାନମୁଣ୍ଡା ଆଉଁସି ରହିଲା ।
ପୁଣି ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ, ବଡ଼ପୁଅଙ୍କୁ ଚେତାଇଲେ, କାଳେ ଝିଅ ବହୁତ୍ ଅସୁନ୍ଦର ହୋଇଥିବ ।
ଭଗବାନ୍ ହସି ହସି କହିଲେ, ସବୁ ମିଛ, ଏ ବରର କିଛି ହେଲେ ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ ।
ସକାଳ ହେବାବେଳକୁ ଦେଖାଗଲା, ଘରଗୁଡାକ ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଇଛି ।
ବାଟ ଚାଲି ଚାଲି ସେମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ ।
‘ନିଜଠାରୁ ଅଧିକ ବଳବାନ୍ ସର୍ପକୁ, କାକଦମ୍ପତି, ବୁଦ୍ଧି ବଳରେ ମାରି ପାରିଥିଲେ ।
ଆମେ ନଈମାନେ, ଯେମିତି ଏକାକାର ହୋଇପାରିବୁ, ଆଉ କୌଣସି ପଦାର୍ଥ, ସେମିତି ହୋଇପାରିବନି ।
ତା’ ଘୋଡ଼ାକୁ, ମୋ ପାଣି ପିଆଇଲା ।
କୁଆକୁ କେହି ଖବର ଦେଇପାରି ନ ଥିଲେ ବୋଲି, ଦୁଃଖପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ଗୁରୁ ଦେଖି କହିଲେ, ସର୍ବନାଶ, ମୋ ପତର ଛୁଇଁ ଦେଲୁ, ଆଉ ତୋ ମୁଣ୍ଡ ଗଣ୍ଡି ଖାଇବି।
କମିଶନର୍ ଅଫିସ୍‌ରେ କିରାଣୀ ଚାକିରୀ କରି, ମାସକୁ ପଚିଶ୍ ଟଙ୍କା ଦରମା ଆଣୁଥିଲେ ।
ଯୁବକ ଏହା ଶୁଣି, ଚୁପ୍ ହୋଇ ରହିପାରିଲା ନାହିଁ ।
ହଠାତ୍ ରାଜାଙ୍କ ସାମନାରେ ଛାନିଆ ହୋଇଯାଇଥାଏ ।
ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ବତାଶ ପରି, ପବନ ବହିଆସିଲା, ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ଝରକା ଦେଇ, ପଶିଆସିଲେ ।
ସେ ଲୋକଟା ପ୍ରତି ମଙ୍ଗଳବାର ଦିନ ଆସୁଛି, ଏଥର ଆସୁ, ତାକୁ ପହଁରାରେ ପିଟି ହୁଡ଼ି ଦେଲେ ତ' ହେଲା ।
ପାଞ୍ଚହଜାର ହାରିଗଲ ବୋଲି ଦୁଃଖ କରୁଛ କି ।
ଗୋଟା ଶରତ ଋତୁ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଖୁସି ଗପରେ, କଟିଯାଉଥିଲା ମୋର ।
ସେ ନିଇତି ନଈରେ ଜାଲ ପକାଏ ।
ଏପରି କି ସେ ପୁତ୍ରର ମୃତ୍ୟୁ କାମନା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ କୁଣ୍ଠିତ ନଥିଲେ ।
ହେଲେ ତମ ଦି ଜଣକ ମଧ୍ୟରୁ, ଅନ୍ୟ ଜଣକ କିଏ ।
କେଉଁ ଦିନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସଙ୍ଗରେ ନିଅନ୍ତି ତ’ କେଉଁ ଦିନ ଏକା ଏକା ଚାଲିଯାଆନ୍ତି ।
ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାକୁ, ବହୁତ୍ ଲୋକ, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ବସନ୍ତ ଋତୁର ଶେଷରେ, ଏଇ କଙ୍କଡ଼ାମାନେ, ମାଳଭୂମିରୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ଏବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରାଗିଯାଇ କହିଲେ, ତମେ ତ' ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହଁ, ଠାକୁରଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମର କ’ଣ ବା ଅଭିଜ୍ଞତା ଅଛି।
ପାରାମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏଥର ଶିକାରୀ ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଉ ନାହିଁ ।
ଖାଇବା ପଦାର୍ଥରେ ପାତର ଅନ୍ତର କଲେ ଏପରି ଘଟିବା ସ୍ୱାଭାବିକ ।
ଏହା କହି ସେମାନେ ନିକଟରେ ଥିବା ରାଜାଙ୍କ ବଗିଚାକୁ ଗଲେ ।
ସୈନ୍ୟ ସୁରଦାସଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲା, ରେ ଅନ୍ଧ, ପାଣି ଦେଲୁ ।
ଗୋପାଳ ଯାହା ପାଖରୁ ଧାର ଉଧାର ଆଣେ ତାକୁ ଦେବାକୁ ମନ କରେନା ।
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, ମୂର୍ଖଙ୍କ ଭଳି କ’ଣ ପଚାରୁଛ, ଠାକୁର ପୂଜା ପାଇଁ ଫୁଲ ତୋଳୁଛି ।
ଏହା ପରେ ପରେ, ମା’ଙ୍କର ପରଲୋକ ହୋଇଗଲା ।
ସଭାର ପ୍ରଧାନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା, ନୂତନ ରାଜା ନିର୍ବାଚନ କରିବା ।
ଆମେ ଗାଁ ପିଲାଏ, ନବେ ବର୍ଷ ତଳେ, ତା’ ନାଁ ବି ଜାଣିନଥିଲୁ ।
ଦିନେ ଗୋଟିଏ ବିରାଡ଼ି, କେଉଁଠୁ ଆସି ସେ ଆଶ୍ରମରେ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ଜହ୍ନରାତି, ବଗିଚାଟିରେ ଜହ୍ନର୍ କିରଣରେ, ଫୁଲଗୁଡ଼ିକ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥାଏ ।
ସେ ଠେକୁଆକୁ ଦେଖି ରାଗରେ ଗର୍ଜିଉଠିଲା, ଆସିବାକୁ ଏତେ ଡେରି କଲୁ କାହିଁକି ।
ମୋର ବଡ଼ ପୁଅ ସୁରେଶ, ସେ ସମସ୍ତ ହୀରାର ଦୁଇଭାଗରୁ ଏକ ଭାଗ ନେବ ।
ଅନ୍ୟ କେତେକ ଲୋକେ, ଅବଶ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରିବାକୁ, ଭଲ ପାଆନ୍ତି ।
ଏଇ କଥା ସିଂହକୁ ଜଣାଇବା ଲାଗି, ସଭାରେ ସ୍ଥିର ହେଲା ।
କଦଳୀ ଖାଇବା କଥା ଶୁଣି, ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଟିରୁ ଲାଳ ବହିଲା ।
ଆପଣଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଆପଣ ତ' ଆପଣଙ୍କ ଜେଜେ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ନାହାଁନ୍ତି, ତେବେ କ’ଣ ଆପଣଙ୍କର କୌଣସି ଜେଜେବାପା ନ ଥିଲେ।
ଲୋକଟି ଫେରିଯାଇ ଯାହା ଦେଖିଥିଲା ସବୁ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା ।
ଏହି ମାଟି ଧୋଇହୋଇ, ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସମୁଦ୍ର ପୋତି ହୋଇଯିବ ।
ବୋଝଟି ଭାରି ହୋଇ ଥିବାରୁ ବେପାରୀଟି ମୁଣ୍ଡାଇ ନ ପାରି ଗୋପାଳକୁ ଡାକିଲା, ଭାଇ ଟିକେ ବୋଝଟି ଓହ୍ଲାଇ ଦେଇ ଯିବଟି ।
ମେଘଠାରୁ ଆଉ କିଏ ବଡ଼ ଅଛି ପଚାରିବାରୁ ସେ କହିଲା, ପବନ ମୋଠାରୁ ବଡ଼ ।
କେତେକ ପିଲା, ଖୁସିରେ ପରସ୍ପର ଉପରକୁ ପାଣି ଛଟାଛଟି ହେଉଛନ୍ତି ।
ତୁମର ପଶ୍ଚାତାପ୍, ଓ ଆତ୍ମସଚେତନତା ଦେଖି, ତୁମ୍ଭର ସଂଶୋଧନ ହୋଇଥିବା ଜଣାଯାଏ ।
ସେ ନିଜର ଗୁଜୁରାଣ ମେଂଟାଇବା ପାଇଁ ଛେଳି, କୁକୁଡ଼ା ଓ ଗାଈଟିଏ ପାଳିଥାଏ ।
ସ୍କୁଲ୍‌ର ସେ ସର୍ବେସର୍ବା ବୋଲି କହିଲେ ଚଳେ ।
ରାଜ ଦରବାରରେ ବିଲୁଆର ବିଚାର ହୋଇ ସମସ୍ତ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରମାଣକୁ ବିଚାରକୁ ନେଇ ସେ ବିଶ୍ୱାସ ଘାତକତା ଦୋଷରେ ଦୋଷି ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା ।
ଚେଷ୍ଟାକଲେ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ପରି, ପହଁରି ପାରିବ ।
ସତୀ ତାଙ୍କ କଥା ଫେରାଇନେଲେ ।
ତୁମ୍ବାକୁ ଲୋଭ, ଏଆଡ଼େ ମେଣ୍ଢାକୁ ଲୋଭ ।
ତେଣୁ ଆମ ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ ପାଇଁ, ଜଙ୍ଗଲ କ୍ଷୟର କୁପରିଣାମ କେତେ ଭୟଙ୍କର, ତାହା ସହଜରେ ଅନୁମାନ କରିହୁଏ ।
ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ଟିକେ ମନଦେଇ ଶୁଣିବୁ, ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ମନେରଖିବୁ ।
ସବୁ ସଫଳତାର ପଛରେ ରହିଥାଏ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା, ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ବିନା କୌଣସି ସଫଳତା ଆଦୌ ହାସଲ କରାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ଏଠି ମୋର ଜରୁରୀ କାମ ଥିବାରୁ, ମୁଁ ଯାଇପାରି ନ ଥିଲି ।
କଣ୍ଟାଝଟା ଲଟାବୁଦା ଡେଇଁ, ଧାଇଁବା ସହଜ ନୁହେଁ ।
ବଣ ଜଙ୍ଗଲର ପରିସଂସ୍ଥାରେ, ଅନେକ୍ ଜାତିର ପ୍ରାଣୀ ବାସ କରନ୍ତି ।
ଡଙ୍ଗା ଉପରେ ବସିଥିବା ଲୋକେ, ପାଣିରେ ପଡ଼ି ଭାସିଯାଆନ୍ତି ।
ସେଥିରେ, ଯେ ଏତେ ଭୀଷଣ ସର୍ପ ଅଛନ୍ତି ମୋତେ ଜଣାନଥିଲା ।
ସାଧବ କହିଲେ ତୁ ଘରୁ ବାହାରି ଯାଆ, ଯୋଉଦିନ ତୋର ସ୍ୱଭାବ ବଦଳିବ ସେଇଦିନ ଯାଇ ଘରକୁ ଫେରିବୁ ।
ସେହିଦିନଠାରୁ ଆଜିଯାଏ, ମହାପ୍ରଭୁ ଶୋଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବଡ଼ଦେଉଳରେ ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ, ମନ୍ଦିରରେ ପହଡ଼ ପଡ଼ିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଗୀତଗୋବିନ୍ଦ ବୋଲାଯାଏ ।
ସେ ମନକୁ ମନ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଠେକିରେ ବହୁତ୍ ଜିନିଷ ରଖାଯାଇପାରେ ।
ତୁମ ତରାଜୁଟାକୁ ମୁଁ ଯତ୍ନରେ ଭଣ୍ଡାର ଘରେ ରଖିଥିଲି ।
କିନ୍ତୁ ବଗ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇଯାଉଥାଏ, ତାହା କେହି ଜାଣିପାରୁ ନ ଥାନ୍ତି ।
ଉକ୍ତ କ୍ଷତିର ପୂରଣ ପାଇଁ, ତୁ କିଛି ଉପାୟ କରିପାରିବୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅଳ୍ପଦିନ ଭିତରେ, ସ୍ଵଚ୍ଛଳ ହୋଇପାରିବା ।
ସମ୍ବାଦ ପାଇ ଦିୱାନ୍ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆସି ଛାମୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଗଲା ।
ସେହିଦିନଠାରୁ, ନେଉଳ ନଥିବାବେଳେ, ତା’ ଘରୁ କିଛି ନା କିଛି ଜିନିଷ, ଚୋରି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ସେ ତାକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଯାଉ ଯାଉ ଦେଖିଲା, ଚଢ଼େଇ କାହାର ଛାତ ଉପରେ ବସିଲା ।
ମାତ୍ର ଏଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା ।
ଯଶପତିଙ୍କର ଲୋକପ୍ରିୟତାକୁ ଧନପତି, ଆଦୌ ପସନ୍ଦ୍ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
କିଛି ଦିନ ପରେ ଦିନେ ଗୋପାଳ ଓ ରାଜା ଦୁହେଁ ଜଳ ପଥରେ ବୁଲିବାକୁ ଗଲେ ।
ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା, ଗୋଟିଏ ବଣରେ ସିଂହଟିଏ ରହୁଥାଏ ।
ତେଣୁ ଏଠାରୁ ଫେରିଯିବା ଆଗରୁ ମୋତେ ଦଂଶନ କରି ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରତିଶୋଧ ନିଅ ।
ମଣିଷ ବଣଜଙ୍ଗଲକୁ ହାଣିକାଟି, ପଦା କରିବାରେ ଲାଗିଛି ।
ଗୋପାଳର ମୂର୍ଚ୍ଛା ଯିବା ଦେଖି ହଳଧର ବାବୁ ଚାକରମାନଙ୍କୁ ଡାକି ଗୋପାଳଙ୍କୁ ବୈଠକଖାନାକୁ ଟେକି ନେଇ ମୁଣ୍ଡରେ ପାଣି ମାରି ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ କଲେ ।
ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖକୁ ସହ୍ୟ କରି ନପାରି ନିଜର ଶାଣିତ ତରବାରୀ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ହିଁ ନିଜର ଶିରକୁ ଛେଦନ କଲେ ।
ସେ ସେମିତି ଠିଆରେ ଠିଆରେ ପରିସ୍ରା କରି ବାମ ହାତରେ ଧରି ଲୋକଟି ମୁହଁକୁ କିଛି ପରିସ୍ରା ଛାଟି ଦେଲେ ।
ସେ ଆଉ ଘଂଟାକ ମଧ୍ୟରେ ଆସିବେ, ତୁମେ ଯାଅ, ଅନ୍ୟ ଜାଗାରେ ବିକ୍ରୀ କରି ଏ ବାଟେ ଫେରିଲେ ପଇସା ନେଇଯିବ ।
ତା’ର ସ୍ଵାମୀ, କି ଜାତିର, ଆଉ କେମିତି ମୂର୍ଖ ଜାଣିବା ପାଇଁ, ସେ ଇଚ୍ଛା କଲା ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ତା’ କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ପହଁରା ଶିଖି ନ ଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ କହିଲେ ନ ସରେ ।
ଏକଶିଙ୍ଗିଆ ଗଣ୍ଡାର ଶିଙ୍ଗ, ଭାରି ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ।
ଦୁର୍ଗ କଥା ତ ଦୂରେ ଥାଉ, ବଡ଼ କୋଠାଟିଏ, ମୋ କୂଳରେ ପାଇବନି ।
ସମସ୍ତେ ମିଶି, କନ୍ୟାଟିର ନାମ ଦେଲେ, କୁମୁଦିନୀ ।
ଏଠାରେ ବାର୍ଷିକ ବୃଷ୍ଟିପାତ, ପଞ୍ଚସ୍ତରି ଇଞ୍ଚ ।
ସେ କହିଲା, ଭଗବାନ୍ ତୁମର ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ, ଧୀବରଭାଇ ମତେ ଟିକେ ଆଗକୁ ନେଇଚାଲ ।
ସେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଥମ ମହାକାଶ ଯାତ୍ରୀ ।
ସେ ଯେମିତି ପାଣି ଭିତରେ ପଶିବେ, ତୁ ସୁନାହାରଟି ଘେନି ଆସି, ଏଇ ଗଛ କୋରଡ଼ରେ ପକାଇ ଦେବୁ ।
ମୂର୍ଖ ଚାକର ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ସେଇକଥା ଜଣାଇବାକୁ ଯାଇ କହିଲା, ଆଜ୍ଞା, ନୋଳି ହଳଟା ଚୋର ନେଇଗଲା ।
ଘରେ ଯେତେବେଳେ ଯାହା ରନ୍ଧାହେଲା, ସବୁଥିରେ ତା’ର ଭାଗ ।
ଜଣେ କିଏ ଗଛରୁ ଖସିପଡ଼ି ଚିତ୍କାର କରିବାର ମୋତେ ଶୁଣାଗଲା, ସେ ମନୁଷ୍ୟ କି କୌଣସି ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ, ତାହା ମୋତେ ଜଣାନାହିଁ ।
କୌଣସି ବିପଦ ବାସ୍ତବରେ, ଏଡ଼େ ଭୟଙ୍କର ନୁହେଁ ।
ଏ ଶତ୍ରୁତା କେବଳ ଏଇ ଜନ୍ମପାଇଁ ନୁହେଁ, ତୋର ଓ ମୋର ବଂଶଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିରକାଳ ରହିବ ।
ବଣି ଚଢ଼େଇ ଅଣ୍ଡା ଉଷୁମ କରି ଚାଲିଲା, କିଛିଦିନ ପରେ ଅଣ୍ଡା ଫୁଟି ତହିଁରୁ ଛୁଆ ବାହାରିଲେ ।
ଗୋପାଳ ଏକଥା ଜାଣି ତା’ର ପୂର୍ବ କଥାକୁ ମନେ କରି କହିଲେ, ଏପାଖ ଜଙ୍ଗଲରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ସାପର ଭୟ ଅଛି, ଆଗକୁ ଚାଲନ୍ତୁ ।
ତା’ପରେ ହାରଟି ନେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୋଭ ସମ୍ଭାଳିପାରିଲା ନାହିଁ ।
ରାଜା ଭାବିଲେ ଯେ, ପିଲା ପାଣିରେ ବୁଡ଼ି ଶେଷ୍, କିନ୍ତୁ, ଯାହାକୁ ରଖିବେ ଅନନ୍ତ, କି କରିବ ବଳବନ୍ତ ।
ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାହସ ଦେଖିଲେ ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଯିବ ।
ଏ କଥାରେ କ’ଣ ଜୋଇଁଙ୍କ ମନରେ ଦୁଃଖ ହେଉ ନଥିବ।
ଏଣେ ଗୋପାଳ ସଂନ୍ଧ୍ୟା ହେବା ଦେଖି ଘର ଭିତରକୁ ଯାଇ ତା’ର ସ୍ତ୍ରୀକି କହିଲା, ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ଚଂଚଳ ଭାତ ବାଢ଼ ।
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ଚାରିଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଦେବି, ସେମାନେ ତୁମର ଚେଲା ସାଜି ବସିବେ ।
ସିଂହ ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରୀ ମାଙ୍କଡ଼ ଠାରୁ ସମ୍ବାଦ ପାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଆସିବାର କାରଣ ପଚାରିଲେ ।
ବର୍ଷେ ଦୁଇବର୍ଷ ପରେ, ଅମଳ କମି ଆସିଲେ, ସେହିଜମିରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ ନିଏ ଆଦିବାସୀ ।
ସଭାରେ ବହୁତ୍ ଭିଡ଼ ହୋଇଥାଏ, ସମସ୍ତେ, ‘ଶ’ଙ୍କ ଭାଷଣଙ୍କୁ, ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍‌ଧ ହୋଇ ଶୁଣୁଥାନ୍ତି ।
ଏହାପରେ ମୂଷିକକୂଳ, ଆନନ୍ଦ ସହକାରେ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ସେହି ଗାତରେ, ଭୋକରେ ଛଟପଟ ହୋଇମଲା ।
ତା'ହେଲେ ମୁଁ କେବେବି ଆଉ ଭିକ ମାଗିବି ନାହିଁ ।
ବୁଢ଼ୀର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ହଂସ ମନରେ ଦୟା ହେଲା ।
ଆମେ ଛଅ ରାଣୀ ଯାକ ବାଞ୍ଝ ଥିଲୁ, ସେଥି ଲାଗି ଆମ ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ ଦାରୁଣ ଦୁଃଖ ଥିଲା ତୁ ଆସିଲାରୁ ତାହା ଦୂର ହେଲା ।
ସୁଧାକର ବାବୁ ଶୁଆଟିଏ ରଖିଥାଆନ୍ତି, ସେ ସବୁକଥା ଶୁଣେ ।
ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି ଏ ଗଡ଼ିଆ ପାଣି ତ ଏ ବର୍ଷ ଶୁଖିଯିବ, କିମିତି ଟାଣଖରା ହେଲାଣି ଦେଖୁଛଟି ।
ସ୍କୁଲ୍ ପିଲାମାନେ, ବୁଢ଼ା ବାଡ଼ିକୁ କଦଳୀ କିଣିବାକୁ ଆସିଲେ ।
ରାଜା ସେହି ଶପଥ କ’ଣ ବୋଲି ବିଲୁଆକୁ ପଚାରିଲେ ।
ରମଣୀ ରଞ୍ଜନ, ଘରକୁ ଫେରିଯାଇ ଘରର ଠିକଣା କହିଲା ।
ସେ ଭାବିଲା, ମୁଁ ଯଦି ଏ ଋଷିକୁ ମାରି ଖାଇଦିଏ, ତେବେ ମୋର ପୂର୍ବକଥା କେହି ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଏ ସେପାରିର ଲୋକ, ଏପାରିର ଦୁଃଖ ସୁଖ ସଙ୍ଗେ ୟାଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ ।
ତା’ପରେ ଯିବା କଥା ଠିକ୍ କରିବା ।
ଶିକ୍ଷା କେତେ ଦୂର୍ ଛାତ୍ରର ହୃଦୟଙ୍ଗମ ହେଲା, ସେ ପ୍ରତି ଉଦ୍ୟମ, ଆନ୍ତରିକତା, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ମାଆ କ'ଣ ହେଲା ବୋଲି ବୋଲି ପଚାରିବାରୁ ପିଲାଟି ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ସବୁ କହିଦେଲା ।
ସବୁ ଭୂତ ବେତାଳକୁ କହିଲେ, ଆଜିକୁ ଚାରିଦିନ ହେଲା, ପେଟରେ ଦାନା ପଡ଼ିନାହିଁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଭୋକରେ ଛଟପଟ ହେଉଅଛୁ ।
ଲୋକମାନେ କେତେବେଳୁ ଏମାନଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରତି କାନ ଡେରିଥିଲେ, କ’ଣ ବୋଲି ପଚାରିଲେ ।
ଶ୍ୟାମଘନ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି କହିଲା, ମୁଁ ଯାହା କରିଛି, ଠିକ୍ କରିଛି ।
ସେଇ ମହାକବିଙ୍କ ନଆଁରେ, ସେଇ ସ୍ଥାନଟିର ନାଁ, ବେଦବ୍ୟାସ ରଖାଯାଇଛି ।
ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ସେଇ ଛାତ୍ରଟିକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ।
ମୁଁ ବଣ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ହୁଙ୍କା ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲି ।
ଅଗତ୍ୟା ଅଶେଶର ମାନ୍ଧତା ରାଜାଙ୍କ ବିଚାର ବିରୁଦ୍ଧରେ, ‘ପଲିଟିକାଲ ଏଜେଣ୍ଟ୍’, ଓ ପରେ ଗଭର୍ଣ୍ଣରଙ୍କ ନିକଟରେ, ଅପିଲ୍ କଲେ ।
ବିଚାରି ରାଜକୁମାରୀ, ବାଟସାରା କନ୍ଦାକଟା କରୁଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟଟିର ମନରେ, ଟିକିଏ ଦୟା ଆସୁନଥାଏ ।
ଫଳରେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ କନ୍ଦାକଟା ଶୁଣିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ବୋଧିସତ୍ୱ ତକ୍ଷଶିଳାରେ ଥିବା ସମୟରେ ରାଜା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ କେତେକ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରରୋଚନାରେ ପଡ଼ି ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ବିଦ୍ୱେଷ ଭାବ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ ।
ତତେ ଭଗବାନ୍ ସୁନ୍ଦରୀ କରି ଗଢ଼ିଛନ୍ତି ।
ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ରାଜିକରାଇ ଦୁଇ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ପିତୃ ଗୃହକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଚାଲାକି ବୁଝିନେଲେ, ବିରସ ମନରେ ଯେଝା ଘରକୁ ଫେରିଲେ ।
ମୁଁ ପରା ବୁଢ଼ା ହେଲିଣି , ଆଉ କ’ଣ ବଳ ଅଛି ।
ଲୋକମାନେ, ଗଭୀର ନିଦରେ ଶୋଇପଡ଼ିଥାନ୍ତି ।
ନଈକୂଳରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛସବୁ ଥିଲା ।
କାଳିଦାସଙ୍କ କଥା ଭୁଲିଯାଇ, ଛାନିଆରେ କହିପକାଇଲା, ‘ରାଭଣ’ ।
ଅଙ୍କ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଭୁଲ୍ ହୋଇଯାଉଚି ।
ଧନପତି ଖୁବ୍ ଧନୀ, ମାନି, ଓ ଗର୍ବୀ ସ୍ଵଭାବର ।
ଦେଖିଲେ ଭୟରେ କପୋତ ପକ୍ଷୀର ଦେହ ଗୋଟାସୁଦ୍ଧା ଥରୁଛି ।
ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗାଈ ଚରାଉଥିବା ଛବିଟାଏ ଥିଲା ।
ସତକୁ ସତ ସେହିଦିନଠାରୁ ସେ ଯୁବକ ଜଣକ ମଦ ଆଉ କଦାପି ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ ।
କୁଆଦୁଇଟି ବସାକୁ ଫେରି, ଛୁଆଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ଏଣେତେଣେ ଖୋଜାଖୋଜି କଲେ ।
ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ହାତ ଆଉ ଚଳିଲା ନାହିଁ ।
ସିଂହକୁ ଏଇ କଥା କହିବା ପାଇଁ, ସେ ଗଲା ।
ନିଶାରେ ଲୋକଟିର ପାଦ ଟଳମଳ ହେଉଥିଲା ।
ଦିନରାତି ନ ଖାଇ ନ ପିଇ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଡାକିଲା ।
ସେଥିରୁ ନିବୃତ୍ତ ରହିବାପାଇଁ, କେତେଥର ଧନପତିଙ୍କୁ, ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ତୁମ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟ କନକପୁରରେ ଥିବା ପଦ୍ମାବତୀ ନାମ୍ନୀ କନ୍ୟାକୁ ଆଣି ବିବାହ କର ।
ସାହିତ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଗଣିତ, ଆଦି ବହୁତ୍ ବିଷୟରେ, ଚର୍ଚା, ସେଇ ଆଶ୍ରମମାନଙ୍କରେ ହେଉଥିଲା ।
ତାକୁ ଦିନେ ଏଠାକୁ ଘେନି ଆସି ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଦେଖିବା ସେ କିପରି ମୋ ଠାରୁ ବଳି ଯିବ ।
ବିପଦରେ ଯେ ସାହା ନ ହୁଏ, ସେ ସାଙ୍ଗ ନୁହେଁ ।
ତେଣୁ ଭଗବାନ୍ ତାକୁ ଶୌଚ କାମଟି କରିବାକୁ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ସେ ଡଙ୍ଗାରେ ବହୁ ବର୍ଷ ହେଲା, ଲୋକଙ୍କୁ ପାରି କରି କରି ଥକିଗଲାଣି, କେବେହେଲେ ତା’ର ମୁକ୍ତି ନାହିଁ ।
ଶିଙ୍ଗ ସହିତ, ମୁଣ୍ଡ ତୁମ୍ବା ଭିତରେ ପଶିଗଲା ।
ସେଇ ଖେଳଟା କ’ଣ, ମୁଁ ଆଜିଯାଏଁ ବି ଦେଖିପାରିଲିନି ।
ମୁଁ ସେହିଭଳି ଲୋକଠାରୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଲେ ଭାବେ, ଯେ ମୋର ଊଣାପଣକୁ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଇଛନ୍ତି ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ।
ଝିଅଟିର ସୁନ୍ଦର ଫୁଲପରି କୋମଳ ଚେହେରା, ମୁଖା ଆଢ଼ୁଆଳରେ, ଛପିରହିଲା ।
ମୁଁ ଟିକି ନଈଟେ ହେଲେ କ’ଣ୍ ହେବ, ଲୋକେ ମୋତେ ପାରିହେବା ଲାଗି, ଡଙ୍ଗାର ସାହାଯ୍ୟ ନିଅନ୍ତି ।
ଏ କୃପଣ ବୁଢ଼ା ପାଇଁ, କେହି ଆସନ୍ତି ନାହିଁ ମତେ ତୋଳିବା ପାଇଁ ।
ରଜାଝିଅ ଆସି ପହଞ୍ଚିବାରୁ, ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଖୁବ୍ ଆନନ୍ଦ ।
ଯେତେବେଳେ ଦେଖିଲା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଥର ରାଜସଭାର ନିକଟ ହେଲା, ସେହି ସମୟରେ ଗୋପାଳ ଖଣ୍ଡିଏ ବାଡ଼ିରେ ସେଇ ମାଠିଆକୁ ଏକ ପାହାର ଦେଲା ।
ଗଛ ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧିଲାବେଳେ, ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳ ବାଷ୍ପ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଏବଂ ଅମ୍ଳଜାନ ବାଷ୍ପ ଛାଡ଼ିଥାଏ ।
ଏହାଙ୍କ ଦେହରେ ପଇତା ତ ଅଛି, ଗଉଡ଼ ହୋଇ ପଇତା ପିନ୍ଧିବ କିଆଁ ।
ଶେଷକୁ ଆଉ ଉପାୟ ନଦେଖି, ମଣିଭଦ୍ର କହିଲା, ମୋତେ ମାରିବୁ ତ ମାର୍ ।
ମକରା ଯେପରି ଶକ୍ତିରେ ବଳୁଆ ସେପରି ମୂର୍ଖଟାଏ ମଧ୍ୟ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲା, ହଉ ହେଲା, ତୁମେ ଟିକିଏ ମୋ ପୁଅକୁ ଥରେ ଦେଖିଆସ ।
ଶ’ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ, ହସ ଖେଳିଗଲା ।
ଦିନେ ବଣରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଏକ ସଭା ବସିଥିଲା ।
ଲୋକଟି କହିଲା, ଆରେ ନାଇଁ ନାଇଁ, ମୋ ସିଲେଇ ସେମିତି ନୁହେଁ ।
ଚାରିଶିଷ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ପାଟିକରି କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ମେଳାକୁ ନଯିବା ପାଇଁ ମନାଅ, ନ ହେଲେ ମୋର ମାନସମ୍ମାନ ଚାଲିଯିବ ।
ମୁନି କଳସରେ ପାଣି ଆଣି, ତୁଳସୀ ଗଛ, ଓ ସବୁ ଫଳ ଗଛରେ ଢାଳିଲେ ।
ଏ ବାଟ ଦେଇ ଲୋକମାନେ ଗଲାବେଳେ, ସମସ୍ତେ ମୋ ବାସନାକୁ ମନଭରି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ହରିଣର କଅଁଳ ମାଂସ ପାଇଁ, ଶିକାରୀମାନେ ହରିଣ ଶିକାର୍ କରିଥା’ନ୍ତି ।
ଦୁଇସାଙ୍ଗ ଗଛମୂଳେ ବସି, ଟିକିଏ ଥକ୍କା ମାରିଲେ ।
ମୁନୁ ନିଜ ପରିଶ୍ରମରେ ଯେଉଁସବୁ ଗଛ ଲଗାଇଛି, ସେସବୁର ଫଳ ବିକିଦେଲେ ବହୁତ୍ ଟଙ୍କା ମିଳିବ ।
ସେ ବୁଦ୍ଧଦେବଙ୍କ ଆଗରେ ସମସ୍ତ ବୃତାନ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ ।
ତେଣୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଘରେ ରହିଲୁ ।
ସେ ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ସିଂହକୁ ମାରି ପାରନ୍ତା, ତା’ ହେଲେ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା ପାଇଯାଆନ୍ତେ ।
ସେହିପରି ଆପଣଙ୍କ ମହାଭାରତରେ ଆପଣଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଧାନ ନାୟିକା, ତାଙ୍କର ଆପଣ ଗୋଟିଏ ପତି ।
ତିନି ଛୁଆଯାକ ଏକା ଭାଇପରି ଖାଆନ୍ତି, ପିଅନ୍ତି ଓ ଖେଳବୁଲ କରନ୍ତି ।
ଗୋପାଳ ଡାକ ଶୁଣି ପିଉସୀ ମା'କହିଲେ, କିହୋ ଗୋପାଳ କୁଆଡ଼େ ଆସିଚ।
ସେଠାରୁ ସବୁ ଜିନିଷ ଉଠାଇ ନେଇ, ଚାଲିଗଲେ ।
ଗୋପାଳ କହିଲେ, ମୋତେ ଆପଣ କେବଳ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ, ଆଉ ଘରକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତୁ ।
ଛୁଆ ଦୁଇଟି ତାକୁ ଆହାର ମାଗିବାରୁ ସେ କହିଲା, ତୁମେମାନେ ଆଉ ଟିକିଏ ଅପେକ୍ଷା କର ।
ଗଲାବେଳେ ସାଙ୍ଗରେ ଦୁଇଜଣ ଚାକର ନେଇଗଲା ।
ମନ ସ୍ଥିର ରହିଲେ, ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ଭଗ୍‌ବତ୍ ଶକ୍ତିକୁ, ନିଜେ ଦେଖିବା ସମ୍ଭବ ହୁଏ ।
ପୁଣି ଶିକାର ସ୍ଥଳକୁ ଯିବାକୁ ସେ ଇଚ୍ଛା କଲା ।
ମହର୍ଷିଙ୍କ ଠାରୁ କିଛି ଉତ୍ତର ନପାଇବାରୁ, ଦୂତମାନେ ଫେରିଆସି ସବୁ କଥା, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, ବାପା, ଆଜି କ’ଣ ନିଦ ଲାଗୁନି କି ।
ପୁଣି ନିଜେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ବୁଝାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, କ’ଣ କରିବା ଭାଇ ତୁନି ହୁଅ, ଏ ତ’ ସଂସାରର ନିୟମ ।
କେବଳ ଶେଷକୁ ରହିଥିଲା, ପେଚା ଓ ତା’ର ସାଙ୍ଗ ଏଣ୍ଡୁଅ ।
ମୋ ଜୀବନରେ ଏମିତି ଯାତ୍ରା କେବେ କେଉଁଠି ଦେଖିନି ।
ରାଜପୁତ୍ର ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଟଳିପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁ ଉଡ଼ିଗଲା ।
ଉପଦେଷ୍ଟା ଓ ମକରା ସେସବୁ ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ସହିତ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରୁ ଥାଆନ୍ତି ।
ନିଜର ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଦେଖି, ତା’ ମନକୁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଜୁଟିଲା ।
କିଛିଦିନ ପରେ ଭିକ୍ଷା ନ ପାଇବାରୁ ସେ ଗାଈଠାରୁ କ୍ଷୀର ଦୁହିଁ ତାକୁ ହିଁ ପିଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ ।
ଆମେ ଦୁଇଜଣ, ଏହି ଘୋଡ଼ାରେ ବସି, ଖୁସିରେ ଯାଇପାରିବା ।
ସେଥିପାଇଁ ଏ ଡାଳଟାରେ ବସି ହଲାଉଛି ।
କ୍ଷମା କରିବେ, ଆମେ ଆଉ ବିଶେଷ୍ କିଛି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନାହୁଁ ।
ମୋ ନନ୍ଦି ଏକୁଟିଆ ଏ ଶହେଗାଡ଼ି ମାଲ୍ ଟାଣିନେବ ।
ସେଥିରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ସଦ୍ୟ ଊସୁଁଆ ହୋଇଥିବା ଧାନ ।
ସେଥିପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି କାହିଁକି, ଆଗେ କ୍ଷେତ୍ର ଉପରକୁ ଚାଲନ୍ତୁ ତେଣିକି ଗୋପାଳର କଥା ଦେଖିବେ ।
ରାଜକୁମାରୀ ଓ ରାଣୀ, ସୁନ୍ଦର ଜ୍ଵାଇଁକୁ, ମନପୂରାଇ ଚାହୁଁଥା’ନ୍ତି ।
ସିଂହ ମନକୁ କଥାଟା ବେଶ୍ ପାଇଲା, ସେ ମନେ ମନେ ଖୁସି ହେଲା ।
ନାଗର ବେକେ ପାଣିରେ ପଶି ରାତିସାରା ରହିଲେ ।
ସେ ଡରି ଡରି କହିଲା, ତୁମେ ତ ଏତେ ବଡ଼ ।
ଶେଷକୁ ସେ ଭୋଜଙ୍କ ରାଜସଭାକୁ ଯାଇ, ରାଜାଙ୍କ ହାତରେ ଚିଠିଟି ଦେଲେ ।
ରାଜା କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଗୋପାଳର ହର୍ଷ ମୁଖ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, କିହୋ ଗୋପାଳ ବଡ଼ ଖୁସୀ, ଘଟଣା କଅଣ ।
ତା’ ପରଦିନ, ଦୁଇ ଭାଇ ସହରକୁ ବାହାରିଲେ, ଚାଲି ଚାଲି ସହରରେ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ଅଡ଼ୁଆରେ ପଡ଼ିଲେ ।
ଏହି ନୀତିଶିକ୍ଷା ପଦ୍ଧତି ଦେଖି, ଦେଶର ଜନକ ମହାତ୍ମାଗାନ୍ଧୀ, ଅତି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ।
କାଳିଦାସ ଗଛରୁ ଓହ୍ଲାଇ, ଧାରାନଗରୀ ରାସ୍ତା ଧରିଲେ ।
ସେଥିପାଇଁ ମୋର ଉଚିତ୍ ପ୍ରମାଣ ଦରକାର, ତୁମେ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରମାଣ ଦେଇପାରିବ ତ’ ।
ସେଇ ଦିନଠାରୁ, ସବୁ ଦିନ ସେ ସେଠି ପୂଜାକରେ ।
ସେ ସେଠାରେ, ଏକ ବିଶାଳ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ପରନ୍ତପ ପଚାରିଲେ, କି ପ୍ରତିକାର କରାଯାଇପାରେ ।
ତେଣୁ ତାକୁ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ ନକରି ଶତ୍ରୁର ଦୁର୍ବଳ ସମୟରେ ତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ହେବ ।
ସେ ସମୟରେ, ଋଷି ତପସ୍ୟାରତ ଥାଆନ୍ତି ।
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖାକୁ ପବନ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟତ୍ର ଏକାକୀ ଜଳୁଥିବା ଦୀପଶିଖାକୁ ପବନ କଦାପି ସାହାଯ୍ୟ କରିନଥାଏ ।
ମନ୍ତ୍ର ବଳରେ ସେ ବହୁ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରୁଥିଲେ ।
ତହୁଁ ସେ ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ଏକ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଶୁଙ୍ଘାଇଲା ।
ଗଡ଼ିଆ ପାଣିରେ ଖେଳିବୁଲି ଦିନ କଟି ଯାଉଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସବୁଦିନ ସମାନ ଯାଏନି ।
ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଜଣେ ଶିଷ୍ୟ ବୁଦ୍ଧଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଛଳରେ କହିଲେ, ଗୁରୁଦେବ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି କିଏ।
ରାଜା ପୁଣି କହିଲେ, ଆମ ବେଂଟ ପୋଖରୀ ପାଣିରେ ଯେଉଁଲୋକ ବେକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଡ଼ି ରହିବ ମୁଁ ତାକୁ ସକାଳେ ଶହେ ଟଙ୍କା ପୁରସ୍କାର ଦେବି ।
ଛଦ୍ମବେଶୀ ଜଗନ୍ନାଥ କହିଲେ, ପଦ୍ମା, ମୋର ଗୀତଗୋବିନ୍ଦର କେତୋଟି ପଦ, ମନେପଡ଼ିଲା ।
ତେଣୁ ସେମାନେ ଓଟଟିକୁ ଖୁବ୍ ଜୋର୍‌ରେ ବାଡ଼େଇ ବାଡ଼େଇ, ନଈ କୂଳରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଆସିଲେ ।
ମୁଁ ଏଇନେ ବୁଢ଼ା ହୋଇଗଲିଣି, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ପାଖେଇ ଆସିଲାଣି ।
ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଲା, ରାଜା ଦିୱାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ୍ ଆସିବାକୁ କହିଲେ ।
କିଛି ସମୟ ପରେ, ରାଜା ମିହିରଙ୍କୁ ଦରବାରକୁ ଡକାଇଲେ ।
ତୁ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ କଥାରେ, ମା’କୁ ଭୁଲ୍ ବୁଝିବୁ ।
ସେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡକାଇ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ପଥର ପାଲଟି ଯାଇଥିବା ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ସଜାଇ ରାଜବାଟୀର ଏକ ବିରାଟ ସିଂହଦ୍ୱାର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଉ।
ସେମାନେ ଯାତ୍ରା ଖର୍ଚ୍ଚ ଧରି ମେଳାକୁ ଯିବେ ।
ସମୁଦୁଣୀଙ୍କ ଘରେ ବୁଢ଼ାଚାଷୀଙ୍କ ସଙ୍ଗେ, ଆଉଥରେ ଭେଟ ହୋଇଗଲା ।
ଏଭଳି କରିବା ଦ୍ଵାରା, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜନିଜ ଭିତରେ, କଳିଗୋଳ କରିବାକୁ ଆଉ ଅବକାଶ ମିଳିଲା ନାହିଁ ।
ଜମିଦାର ଅପମାନ୍ ପାଇ ଲାଜେଇ ଗଲେ ।
ଦୁଆର ମୁହଁରେ ଠିଆ ହୋଇ, ଦୀପୁର ଆସିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ।
ନୀଳମଣି ଦେହରେ ଜ୍ଵର ଥାଏ, ଦଇବକୁ ମନେ ମନେ ଡାକୁଥାଏ ।
ଗଣ୍ଠିଲିରେ ଥିବା କର୍ପୁର ଡବା ଭିତରେ, ତାକୁ ପୁରାଇ ବିଦେଶକୁ ବାହାରିଲା ।
ଏଥିରେ ଲାଭ ହୁଏ ମିନର, ସେ ବିଚରା ଚଢ଼େଇ ଥଣ୍ଟର ଦାଉରୁ, ରକ୍ଷା ପାଇଯାଏ ।
ରାଜା ଗୋପାଳ ଭାଣ୍ଡଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଆମ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେବା କଥା ଶୁଣି ତୁମ ମନରେ କିପରି ଆନନ୍ଦ ହୋଇଛି କହିଲ।
ପଥିକ କହିଲା, ଜୋତା ମୋର ଗୋଡ଼ ପାଖେ ରହିଛି ।
ତାପରେ ନନ୍ଦକୁ କହିଲା, ତୁ ମୋର ନିହାତି ବିଶ୍ଵାସୀ ଲୋକ ଅଟୁ ।
ମାଛ କୁମ୍ଭୀର ବେଙ୍ଗ ସାପ, ସମସ୍ତେ ପହଁରି ପାରୁଛନ୍ତି ।
ଗୋଟିଏ ହ୍ରଦକୂଳରେ ଖୁବ୍ ବଡ଼ ଏକ ଜାମୁଗଛ ଥିଲା ।
ନଈ ବହିଚାଲିଲା, ସମୟ ଗଡ଼ିଚାଲିଲା ।
ସେଥିପାଇଁ, କଠିନ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବାକୁ ହେଉଥିଲା ।
ମତେ ଭାରି ଶୋଷ ହେଲାଣି, ମୁଁ ଏଥର ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବିନି ।
ନିଆଁ ଜଳିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଅମ୍ଳଜାନ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ।
କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ ଏ ବୁଢ଼ୀ ବୟସ ମତେ ଆଉ ଭଲ ଲାଗୁନାହିଁ ।
ରାଜା ପୁଣି କହିଲେ, ଗୋପାଳ ନୌକାଟି ଏହି ଟାପୁ ଚଢ଼ାରେ ଲଗାଅ ।
ପାଣିରେ ନିଜର ରୂପ ଦେଖି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।
ସେହି ଚାଷୀଟିର ଗୋଟିଏ ଗାଈ ଥିଲା ଓ ସେହି ଗାଈର ଗୋଟିଏ ଗେହ୍ଲା ବାଛୁରୀ ଥିଲା ।
ରେଳଗାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା, ପରେ ସେ ମନ ଦୁଃଖରେ ଫେରି ଆସୁଥିଲା ।
ସମୁଦ୍ରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଠରଦିନ ସମୟ ଲାଗେ ।
ଯିଏ ମହାଦେବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଫେରାଇ ଆଣିଲା, ତା’ଠାରୁ ବଳି ଆଉ କେହି ନୁହନ୍ତି ।
ମା’ ତାକୁ କହିଲେ, ଲୁହ ପୋଛିପକାଅ, ଏ ଯୁବକ ବହୁତ୍ ଭଲ ।
ସେତେବେଳେ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଆସିଲା ।
ସେତିକିବେଳେ, ଶଙ୍କର ନାମକ, ଦୈତ୍ୟଟିଏ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା ।
ଏଇ ଚାରିବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ, ଆମେ ଯେ ଯାହା ପାରୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତେ, ଉନ୍ନତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ।
ସେ ତୁମଠାରୁ ତ ଅଧିକ ବଳୁଆ, ଏହା କ’ଣ ତୁମେ ଜାଣି ନାହିଁ ।
ସିଂହୀ ଜାଣିପାରିଲା, ଏ କଳିର ଫଳ କ’ଣ ହେବ ।
ଘରେ ଯାହା ଜିନିଷପତ୍ର ଥିଲା, ସବୁ ତ ବିକିଭାଙ୍ଗି ଖାଇସାରିଛି, କେବଳ ଗୋଟାଏ ବଡ଼ ଲୁହା ତରାଜୁ ରହିଯାଇଛି ।
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଉପରେ ମା’ ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରି ପ୍ରତିଦିନ ପୂଜା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରଖାଯାଉ ।
ମୁଁ ସେଇ ଗଛ ଦେହରେ ଚଢ଼ି, ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲି ।
ଏଥିରେ କଟକ୍‌ର ଦୂରାବସ୍ଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ସରକାରଙ୍କୁ କଡ଼ା ସମାଲୋଚନା କରଯାଇଥିଲା ।
ସମସ୍ତେ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶଗଡ଼ରେ ବସି ପଡ଼ିଲେ ।
ଭାଲୁ ଓ ଗଧିଆ, କୋକିଆଡ଼କୁ ବଡ଼ ସ୍ନେହରେ ଚାହିଁ ରହିଲେ ।
ନରେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଶେଷରେ ପରମହଂସଙ୍କର ଶିଷ୍ୟତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ମୁସଲମାନ୍ ମାନେ ଘୁଷୁରି ବା ବରାହ ନାମ ଶୁଣିଲେ ଅନ୍ନ ଭୋଜନ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
କିଛି ସମୟ ବସିବା ପରେ, ତାକୁ ଗୋଟିଏ ବିଚିତ୍ର ପ୍ରକାର ଲାଗିଲା ।
ଗୋପାଳଙ୍କର ଏହି ଚତୁରତା ଯୋଗୁଁ ରାଜା କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଚୁର ଅର୍ଥ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ପଦାର୍ଥ ଉପହାର ଦେଉଥିଲେ ।
ତା’ଛଡ଼ା, ଏମିତି ବି ନଈ ଅଛି, ଯାହାର ବାଲିରେ, ସୁନାର ରେଣୁ ମଧ୍ୟ ମିଶିଯାଏ ।
ଫଳରେ କୁଆମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଦିନକୁ ଦିନ କମିବାରେ ଲାଗିଲା ।
ଗାଁ ଯାକର ସବୁପିଲା, ସତେକି’ ତାଙ୍କ ନିଜ ନାତି ନାତୁଣୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅମାପ ସ୍ନେହ ।
ମାମୁଁ, ମୋତେ ମୋ ମା’ ପାଖକୁ ନେଇ ଚାଲ ।
ବିଲୁଆଛୁଆଟିକୁ ତା ଆଗରେ ରଖିଦେଇ, ସିଂହ କହିଲା, ଆଜି କିଛି ଶିକାର ଜୁଟିଲା ନାହିଁ ।
ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୁଇ ଥର ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ଦାସୀ ଯାଇ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦେବାରୁ ରାଜା, ରାଣୀ ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରବେଶ ହୋଇ ଏ ସବୁ ଘଟଣା ଦେଖି ଧୈର୍ଯ୍ୟହରା ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ ।
নুমিত্ মঙানি চূপ্না, চেঙ্ফুদা হাপ্তুনা থম্বীয়ু.
গুইলেংগী মমাতোম্বী ফত্তবীদুনা.
য়ু এন সিনা, ঙরাং অহিং
অমগী মখাদা, তারুরে.
থোঙ্লোম্দা পরপ পরপ, হেক চেন্থোরক্পা.
থেবনা ঙাশিংদু, অমমম্তা ইল্লে.
কুন শিখ্রে অমসুং চমা
অমা পামজৈ পাম্বীবা মীওইনা অথুবা মতমদা.
মর্ফু মঙ্ঙা পুঙ
লম্হূই হাত্কনি ৱাশক্খিবনা.
কৈগী মনগন্দা, ফন চোংখত্লগা.
মমায় মমায়, ঙাইহাক্তং ওন্শিন্নদুনা.
শোরারেন্গী লৈবাক্তা, অমুক্ চত্সি.
মৌপ্ৱানা মচেগী, মশম অহুম্দুনা.
এসিস্তেম্ভদািরক্তানা শ্রি লঙ্কাগী ইথৎকা নক্লনা লৈবা.
ইমা অঙাংসি, হেক য়ৌবগা লুহোঙ্বিয়ু.
য়ুখি তৌদুনা, অসুম লৈবদুদা.
অসুক নীংথিজরবা, শক্তম অসিবু.
ইমা, ইমানা লৈকাই, য়ুম্থোং লান্না.
কলচরেল সেম্ভর অমা শানবগীদমক ইন্দিয়া শ্রি লস্কাগী
হিবু অপঙ্গী মখৱাঙ্দা.
অতৈ অতোপ্পা ইনস্তিত্যুতশিংদা চৎপা তারবদি.
লাইরেন মচাশিংদু উবদা.
য়েক্না খুরৌ, চেন্দনা.
নুপী অদু, অতৈ কনা নত্তে.
মদুনা, মমা মচা চরা নোংখন্নবোরে.
বন্দনা চাওনা, অকায়বা পীখ্রে.
ঐগী খুত্তগী নঙ্ নান্থোক্পা ঙম্ব্রা য়েংগে.
লেঙ্বিরো মাধব লেঙ্বিরো মাধব, হায়্দুনা.
সাইকল রেল্লি ইম্ফাল
ঙাইহাক্তং লৈমিন্নবনা হেন্না ফৈ.
খরা খরা, নুংঙাইজরম্বদগী.
কয়া থৌশাদনা, লাংদগী লৈবাক্তা.
ৱারী শান্নবোইরে.
কোনুংগী মাইবা মাইবীশিংনা.
য়োংশিংগী লুচিংবা য়োংজাও খুল্লাক্পনা.
অহিং থেঙ্জিল্লক্লবা.
কৎসনথুরাইদা পুখ্রে.
কোম মনুংদা, অদুম লৈরে.
ঐগা কায়্নরে হায়্না, খুম্খিবোইরে.
নোংমৈবুং ৱঙ্খৈরাকপম লৈকায়
য়ূ ফাগংখ্রে, পোক্নফম নিউজ সার্বিস ইম্ফাল
লাইরেল্ ওন্খ্রবা মপাবু, খুরুম্জবোইরে.
থাবাতোন চাবা ফংদ্রবনিনা.
কুন্থ্রামরি মাপন
খজাইগী নাক্চি অমদা.
চাক্তু চারগা, ফিরোল্কদু শেত্লগা.
মহৌশাগী পুন্সিদা, চাওনা, অকায়বা
কন্না য়াক্না, অমুক্তং খোংলক্পদা শজিদু.
মদু উবদা মমানা, অঙাং অসিগী.
ঐ হাংদোক্হন্গে, ঐগা লোয়্ননা.
নীংথিরবী নুজা অমা, উবগা.
তংখায় খায়্দোক্লগা, হুই অমা.
নোংমা অয়ুক্ অমা, হৌদোঙ্না.
হাউরা হাউরবা, অচা অথক.
উথক্তুদা লৈরক্পদা মশাদা.
মহৈ মশিং তম্বা মতম্.
থক্লুরে হায়্বসি, খঙ্লে.
ইকায়্জৈ, ঐগীসে মীনা তারগদি.
মফি তাখত্তুনা, মমায়্ লোংখত্তুনা.
পীজরগা, ফমুংদা শুম্দুনা তুম্হল্লে.
লৈবাক্সি কল্হৌদবা, তারবদি.
ঙরাংতগী হৈনবী নত্রে.
মখোয় অনীনা চঙ্শিন্দুনা, অসুম য়েংবদা.
তান্জা অসিদা নিংথৌ শামু ঙাওরে হায়্দুনা.
পৌদোংনু মচাবু থিবা থোক্লক্লে.
মখোয়্ অনী পূন্না, হন্মিন্নরক্পদা.
লাইনা পীবিবা কৈ তোংলদুনা.
ইমুংদা পুশিন্দুনা থম্লে.
খঙ্লে, হায়্রক্ই ইবেম্মা.
মমা মচা লৌউ শীংউ তৌদুনা.
অঙাং নুপামচা অমা.
ঐসু মরুপ্কুম্না.
মান্নবা হুম্ফুহুম্দোই
মওং মতৌ ফজদবা.
মখোয়্ মশাদা, উত্ ৱাই লোইনা তৈশিল্লগা.
চমোত্ চদায়্নবা ময়াম্বা কৈবু.
মখল অমত্তগী গাড়ীশিং চেনখিদে.
রেজিস্ত্রশনদা চংবা পৈশা খুদোংচাবা
য়োং শিরদুনা, কৈনা চাথোক্খ্রে.
ময়াদগী সনাগী শজি অমা.
নুপা মচা অদুগী.
হায়রি ইঙ্খোল য়োঞ্জরি.
তৌ মরাগী মখাদা.
পঙ্কৌদা কৌ ই.
মথেল্শুরবা, চাক চাক্লুক অনী, খিন্দুনা লৈরে.
অহিং ওইরদুনা, হূরান্বা অনীদু.
কৈথেল খরা খরা, ফম্দুনা.
অদুগা নিংথৌগী মচানুপীনা.
শোক্তোক শিত্তোক্পনা হাল্লক্তুনা.
মচেৎ মচেৎ,তানা কায়খি.
অঙক্পা ফংনা ফজখ্রবা.
ঙসাইগী লেম্হৌবা, হৈ তংখায়্দু.
খঙ্লবদা, য়ুংলিবা ৱাশাং অদু.
মরূপ্ অহুম্দু নিংথৌগী.
মী ওন্দুনা মাগী সেবা, হেক্ হেক্ তৌবি.
নুংঙাইনা পান্খিবা, মথৌনা.
পেবেত্কি ৱাসি, তাবদা.
লম্বী অসিমক্তদা.
ফূক্ হৌগত্লগা, অশোঙ্বা নাপী মরক্তা.
জাত্রানা চোংশিন্দুনা, মখুদাং পায়্বদা.
তুরেল তেংবদা য়াওখিবা.
ৱারিগী মমিং হৌদোঙ্ শেক্পী মরুপ্ অনী.
রিপব্লিক্কী প্রসিদেন্ত্.
হেল্লোয়্ অতোম্বীনা, য়োং ওন্দুনা লৈরিঙৈদা.
ফাখ্রে হায়না ফিসরিজ দিপার্তমেম্ভকী.0
পূৎ ৬ ৩০ রোম, তাবদা চান্দেল দিস্ত্রিক্কী
হিংচাবীগী, অশিবা হক্চাংদু.
তল অমখক পুবিরক্পোইরে.
ঐগী ইপানা শিরম্দাইদা.
নোংমা নুমিত্ অমদি, লৈকাইগী মমান্নবী ময়াম্.
ঙাইহাক্ ৱাখল্ তৌরুরগা, নিংথৌনা হায়্রক্ই.
য়েল্হল্লুবাইবু করি থোক্লে.
মমঙ্দা মমানা.
ময়ায় লম্বী ফাওরগা ককচীং রজার ময়ায় ফাওদুনা.
কৈথেন্দা চত্লগা, ঙা ফানবা.
মচাদুবু, ফুদুনা চৈদুনা.
ৱাশকখ্রবা মতুংদা ঙরাং অহিং রাফেল ফাইতর
মনাওদুগী মাঙ্নবা, শীন্বা হৌরক্লে.
খাইবর পখতুনশ্বা অমসুং.
নপ্থী কোত্লগা মেন্শিল্লে.
হাত্লুনবা য়াথং পীরে.
চাক্না চাক্ লাম্বনে, খোইহী চূপ্সি.
ইচা হাত্খিবগী, লমন্ খুম্দবা য়াদ্রে হায়্দুনা.
সনাগী তেনৱানা.
ইনাক্ কৈরাক্ খুন্বা মী অমা ওইরে.
অপঙ্বা লাইরেন্দি, পোত্মাঙ লোল্লগা.
ফরে ফরে হায়্রম্লগা চত্খরে.
তাবদা, নুপা অদু শাউবা ঙম্দ্রে.
মখোয় ময়াম, খুদোংথীবদগী নান্থোক্তুনা.
চত্থবা থৌশিল কয়ানা মরম ওইদুনা.
ইখোঙ্ অচৌবসিনা, অমুক্তং নেত্খায়্বদা.
মনুংদা লৈরম্বী নুপী অদুনা.
মচা হঙোইদা তম্মবোইরে.
লঙ্কাগী নেভি পার্সনেলশিংনা.
কোম্গী, ঈশিংদু নত্তনা.
ফাদােক অনী শিখিবগা লোয়ননা অতোপ্পা
শেত্ শেত্তুনা হেক্তা, চারগে.
ঙরাংগী মতৌগুম্না.
হিংচাবীনা, মনাক্তা চঙ্শিল্লক্পা উবদা.
হৌগত্কে তৌবদা.
পুঙাঙ ঙাঙ্না, লুখ্রাবী ময়ুম য়ৌরক্লবোইরে.
কুন্দুজ প্রোভিন্সতা নোংমৈ কাপ্নবগী
ফৌ চেঙ, মনা মশীংনচিংবা থাদুনা.
হন্দোক্লগা উত্লু.
চারগে হায়্দুনা, চয়োম্ থোক্লে.
খোই চোপ্লিবা, লুখ্রাবী মচাসি.
ময়ুম্ হন্নরম্দাই, মতম্ য়ৌরক্লবদা.
পি টি আই, জন্মু কাশ্মীরদা