SherryT997/IndicTTS-Deepfake-Challenge-Data huggingface dataset:
ଗୋପାଳ କହିଲା ମହାରାଜ୍, ଯଦି ବିନା ସାହାଯ୍ୟରେ ମୁଦିଟିକି ମୋ ହାତ ପାଖକୁ ଘେନି ଆସିବି, ତେବେ ମୋତେ ଆଠ ଦିନ ସମୟ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ରାଜା କହିଲେ, ସେଥିପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ ।
ତାଙ୍କର ଆଖି ବନ୍ଦ୍, ଦେହ ହାତ ଟିକିଏ ହେଲେ ହଲ୍‌ଚଲ୍ ହେଉନାହିଁ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଦିନେ ପିଲା ଜନ୍ମ କଲା, କିନ୍ତୁ ମଣିଷଛୁଆ ନୁହେଁ, ସାପ ଛୁଆଟିଏ ।
ଯେଉଁଠାରେ ଏଗୁଡ଼ିକ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାହାର ନାମ, ଚକ୍ର ।
ଝିଅଟି ହସି ହସି କହିଲା, ‘ମହାରାଜ୍ ଯେତେବେଳେ ଏ ସୈନ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଡାକିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ମୁଁ ଭାତ ରାନ୍ଧୁଥିଲି ।
ଏ ସବୁ କଥା ଶୁଣି ରାଣୀଙ୍କ ମନ ଭାଙ୍ଗି ଗଲା ।
ବୁଢ଼ୀ କହିଲା, ଆଜି ରାତିକ ମୋ ପାଖରେ ରୁହ ।
ଏହାର କାରଣ କ’ଣ ହୋଇ ପାରେ ।
ତେଣୁ ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲେ, ଏହି ଶୃଗାଳଟି ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ଧାର୍ମିକ ପ୍ରାଣୀ ହୋଇଥିବ ।
ମହାରାଜା ଦିନେ କଥାରେ କଥାରେ ଗୋପାଳକୁ କହିଲେ, ତୁମେ ତ'ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଆମଠାରୁ ଟଙ୍କା ପଇସା ନାନା ପ୍ରକାର କଥାରେ ନେଇ ଚାଲିଯାଅ ।
ଏପରି ଭାବି ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଗୋଡ଼ାଇ ଆସିଲା ।
ଭାତ ରନ୍ଧା ସରିଲେ, ଖାଇକରି ରାଜନଅରକୁ ଯିବି ।
ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟଦେଇ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ସେ ଆଉ ଏକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ।
ସେ ବୁଢ଼ାଲୋକ, ଘୁଷୁରି ଘୁଷୁରି ଚାଲୁଥିଲେ ।
ଓଡ଼ିଶାରୁ ଅରଣା ମଇଁଷି, ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହେଲେଣି ।
ଏଇ ଲେଖାଟିର ଲେଖକ କିଏ ବୋଲି ଖବର ନେବାକୁ, କଲେଲ୍ଟର୍ ଆଦେଶ ଦେଲେ ।
ତେଣୁ ବାହାରେ ଥାଇ ଚୋରମାନେ ଭାବନ୍ତି, ଯେ ଘର ଭିତରେ କିଏ ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ବସିଛି ।
ତୃତୀୟ ଭାଇ ଯାଉ ଯାଉ, ଜଣେ ଶିକାରୀ ସଙ୍ଗରେ ତାର ପରିଚୟ ହେଲା ।
ହଠାତ୍ ପରିଦର୍ଶକଙ୍କର ପଛ ବେଂଚ୍ ଆଡ଼କୁ ନଜର ପଡ଼ିଗଲା ।
ପରେ ବୁଝାଗଲା, ଶତ୍ରୁ ରାଜ୍ୟର ସୈନ୍ୟମାନେ, ଏ ରାଇଜ ଉପରେ, ଚଢ଼ଉ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି ।
ତା’ ପରେ ସେ ମହାଜନଙ୍କ ଦଶାହ କ୍ରିୟାକର୍ମ ସମାପନ ପରେ ତିନି ଭାଇ ସମ୍ପତ୍ତି ବଂଟନରେ ଲାଗିପଡ଼ିଲେ ।
ତା’ଛଡ଼ା, ଗ୍ରହ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କର ଗତିବିଧି ବୁଝି ପାରିଲେ, ତମେ ଅତୀତ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭବିଷ୍ୟତ ସବୁକଥା ଜାଣି ପାରିବ ।
କାମରୁ ମୁକ୍ତି ଦରକାର୍ ତ, ଆଉ କାହା ହାତରେ କାତ ଧରାଇ, ଡଙ୍ଗାରୁ ଓହ୍ଲାଇଯାଉ ।
ଏହି ହାଟ ପଡ଼ିଆରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାଳୀ ପୂଜା, ଓ ଯାତ୍ରା, ପ୍ରତିବର୍ଷ କରାଯାଉଛି ।
କିନ୍ତୁ ବାଘ ଶିକାରୀମାନେ ଏକଥା ଭାବନ୍ତି ନାହିଁ ।
ବଡ଼ ବଡ଼ ପିଲାମାନେ, ପାଣି ଭିତରକୁ ପଶନ୍ତି ।
ଏଇ ଦ୍ଵୀପଟି, ଭାରତ ମହାସାଗରରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ବିନା ଦୋଷରେ ତାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥିବାରୁ, ତାର ମନ ମୁତାବକ ଦାନ ଦିଅ, ହଠାତ୍ ରାଜାଙ୍କର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ।
ବୁଢ଼ା ମନକୁ ଆସିଲା, ଏସବୁ କେବଳ ଶ୍ୟାମଘନ ଯୋଗୁଁ ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି ।
ଏହା ଶୁଣି ଗୋପାଳ କହିଲେ, ମହାରାଜ୍, ଇଏ ବା କେଉଁ ବିଚିତ୍ର କଥା, ଆଜି ମୁଁ ପିଉସୀଙ୍କ ଠାରୁ ଟଙ୍କା ଆଣିବି ।
କୋତରୀ ବୁଢ଼ୀ, ଗାଈଟିର ନାଁ ଦେଇଥିଲା ଚାନ୍ଦ, ଚାନ୍ଦ ବହୁତ ଦୁଧ ଦିଏ ।
ଦିନକୁ ଦିନ ତା’ର ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ ଚଗଲାମିର ସୀମା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲିଥାଏ ।
କରଞ୍ଜ ଓ ଶାଳ ମଞ୍ଜିରୁ ତେଲ ମିଳେ ।
ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତିର ସହିତ ଈଶ୍ୱର ଉପାସନା କରି ସେ ସାତ୍ୱିକ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ ।
ଜଣେ ଏପାରି, ଜଣେ ସେପାରି ଓ ଜଣେ ମଧ୍ୟସ୍ଥିତ ଲୋକ ।
ଗୋଛାଏ କଂଟା ପିଠିରେ ବାନ୍ଧି ରାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ପହଁଚିଲେ ।
ଅଧ୍ୟାପକଙ୍କର ଏଭଳି ତାତ୍ସଲ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି ସେ ପିଲାଟି ସତେଯେମିତି ଚିହିଁକି ଉଠିଲା, ତା’ର ମନୋବଳ ଅହୁରି ବଢ଼ିଗଲା ।
ଜଙ୍ଗଲର ରକ୍ଷା ନ ହେଲେ ବଡ଼ ବିପଦ ।
ଗୋଟାଏ ଭାଲୁ, ଗାତରୁ ବାହାରି ଯାଉଁ ଯାଉଁ, ଗୋଟିଏ କୋକିଶିଆଳୀକୁ ଭେଟିଲା ।
ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିଗ ହେଉଛି, ପ୍ରକୃତି ଉପାସନା ।
ଜଙ୍ଗଲର ବିପଦବେଳେ, ଗାଁର ଲୋକମାନେ ମିଳିମିଶି ଜଙ୍ଗଲକୁ ରକ୍ଷା କଲେ ।
ସେହି ସ୍କୁଲରେ, ସେତେବେଳେ, ଜଣେ ଛାତ୍ର ପଢ଼ୁଥାଆନ୍ତି ।
ସେ ଆଗପଛ ନ ବିଚାରି, ଗାଧୋଇବାକୁ ଗଲା ।
କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏକ ଅଜବ ବର ମାଗି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ରାଗ ଶୁଝାଇବାକୁ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ତୁ ଆଜି ସେହି ଗଛମୂଳେ ଯାଇ ଦେଖ୍, କ’ଣ ଅଛି ।
ସେ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ କୁଡ଼ିଆ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲା ଓ ମନେ ମନେ ଭାବିଲା ଏ କୁଡ଼ିଆ ଭିତରେ ନିଶ୍ଚୟ କିଏ ଥିବେ ।
ସେ ଉଠି ଦେଖିଲେ, ପାଖରେ ଫୁଲ ନାହିଁ ।
ଘଡ଼ିକେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ଶାଗୁଣା, ସେ ବାଟରେ ଉଡ଼ି ଯାଉ ଯାଉ, ଚାଷୀର ଶବକୁ ଦେଖିଲା ।
କାହାରି ପ୍ରାର୍ଥନା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇନାହିଁ ।
ଚଢ଼େଇଆ ଯାଇ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ବେଳକୁ ସବୁ ପାରା ଛୁ ।
ନଡ଼ିଆଗଛ ମଧ୍ୟ, ଛୋଟ ଚାରାଗଛରୁ ବଢ଼ି, ବଡ଼ ଗଛ ହେଲା ।
ଆଜିକୁ ପ୍ରାୟ ଦୁଇଶହ ବର୍ଷ ତଳେ ଜେନେଭା ସହରରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ।
ରାଜା ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ଗୋପାଳ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କଲେ ।
ଏମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପଞ୍ଜୁରୀରେ ଥିବା ଶୁଆଟି ଡାକଛାଡ଼ିଲା, ବାପା, ଛୋଟଲୋକ ଗୁଡ଼ା ଆସିଲେଣି ।
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ନଈକୁ, ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରେ ।
ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ପରେ ପୁଅମାନଙ୍କୁ କିପରି ଭାବରେ ସମ୍ପତ୍ତି ବଂଟନ କରାଯିବ ତାହା ଖଣ୍ଡିଏ ସାଧା କାଗଜରେ ଲେଖିଦେଲେ ।
ମିହିର, ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ପଳାଇ ଆସିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ, ସ୍ଥାୟୀଭାବରେ ବସବାସ କଲେ ।
ତୁମେ ତ ମଣିଷ ପିଲା, ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ବହୁତ୍ ବୁଦ୍ଧି ।
ଚିନ୍ତାମଣି କହିଲା, ମୋର ସାନ ଭାଇ ନୀଳମଣିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଆଉ କେହି ନାହିଁ ।
ସକାଳ ହେଲେ କୁରାଢ଼ି ଧରି ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଏ ।
ଅଜା ସ୍ଵାଭାବିକ୍ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଆସି କହିଲେ, ଦୁଃଖ କ’ଣରେ ପିଲେ, ଏ’ତ ମିଛମାୟା ସଂସାର, କେହି ନୁହେଁ କାହାର ।
ଆପଣାର ଭିଟାମାଟିରୁ ବିତାଡ଼ିତ ହୋଇଛି, ସିଂହ ।
ପାରାମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାରାରାଜା ଟିକିଏ ଭାବି କହିଲା, ଏହି ନିଛାଟିଆ ବଣ ଭିତରେ, ଖାଦ୍ୟଜିନିଷ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା ।
ଶେଷରେ ସେମାନେ ବି, ତାଙ୍କ ଠାକୁରାଣୀକୁ, ମୋ’ ପାଣିରେ ଭସେଇ ଦେବାକୁ ଆସନ୍ତି ।
ମତେ ଟିକେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବାକୁ ଦେବନି କି ।
ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୁନୁର ଘରକୁ, ଶିକ୍ଷକ ଭୋଳାନାଥବାବୁ ବୁଲି ଆସିଥିଲେ ।
ଏଣୁ ରଜାଝିଅକୁ, ମୋର ବିବାହ କରିବାର କଥା ’।
ରାଜା, ପ୍ରଜା, ଜମିଦାର୍ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଠକି ଯାଆନ୍ତି ।
ଆଜିକାଲି ସେ ଅବସ୍ଥା ନାହିଁ, ଆଜିର ସମୟ ବହୁତ୍ ଭଲ ।
ଆଜି ମଲା ଲୋକଟାକୁ ଖାଇ ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥାନ୍ତେ, କିନ୍ତୁ ଏ ପୁଣି ସେଥିରେ ବାଦ କଲା ।
ସ୍ତ୍ରୀ ମୁହଁ ଫୁଲାଇ ଅନ୍ୟ କାମ କରିବା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲା ।
ସହଜେ ରାଜା ବୋଧିସତ୍ୱଙ୍କ ଉପରେ ବିରକ୍ତ ଥିଲେ, ଏହି ଉତ୍ତରରେ ସେ କ୍ରୋଧାନ୍ଧ ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ଦିନେ ସେ ଗୋଟେ ଉପାୟ ଭାବି, ତା’ କ୍ଷେତ କଡ଼କୁ ଲଗାଇ ଗୋଟେ ନାଳ ଖୋଳିଲା ।
ରାଜା କାଳିଦାସଙ୍କୁ କହିଲେ, ତୁମର ଗୁରୁଦେବ ଆସିଛନ୍ତି, ତୁମେ ଥରେ ହେଲେ, ଦେଖା କରିବାକୁ ଯାଉନ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, ସେ ଲୋକଟା ତୁମର ପିତା ନୁହେଁ, ତୁମ ପିତାଙ୍କର ଭୃତ୍ୟ ପରନ୍ତପ ।
ଖାଇସାରିବାର କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ବୁଢ଼ୀଙ୍କ କୋଳରେ, ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଶୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ସେ କେତେବେଳେ ବାହାରି ପଡ଼େ ମୁଁ ତାହା ଜାଣି ପାରେନାହିଁ, ତେଣୁ ମତେ ବହୁତ ସାବଧାନରେ ଚଳିବାକୁ ହୁଏ ।
ଆମେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଜା, ମୁଁ ଯାଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଆଣିବି ।
ତା’ ଭୟରେ ବଣର ପଶୁମାନେ, ସବୁବେଳେ ଥରହର ।
ସେ ବି ପଚାରିଲା, ଭାଇମାନେ, ସେଟା କ’ଣ ଟାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ ।
ଗଜପତି ମହାରାଜା ଏହା ଦେଖି, ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପାଦତଳେ, ଅଧିଆ ପଡ଼ିଲେ ।
ତା’ର ତଣ୍ଟି ଝୁଣିଦେଇ, ସେହିଠାରେ ତାକୁ ମାରି ଶେଷ କରିଦେଲା ।
ଯେଉଁଠିକି ଗଲେ ବି, ଜାଲରେ ପଡ଼ିଥିବା ।
ଘରେ ସାପ ରହିଲେ, ମରଣ ସୁନିଶ୍ଚିତ ବୋଲି, ଶାସ୍ତ୍ରକାର କହିଛନ୍ତି ।
ଦିନେ ଗଭୀର ରାତ୍ରିରେ ସମସ୍ତେ ନିଦ୍ରାରେ ଅଭିଭୂତ ଥିବା ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ଶୃଗାଳୀ ତାହାର ଦୁଇଟି ଶାବକ ସହିତ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲା ।
ଦୂଆର ମୁହଁ ଟପି ଯାଇଛି ପବନରେ ବଇଠା ଆଲୁଅଟା ଲିଭିଗଲା ।
ଆମ ଛପରରେ ତ ସେପରି କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇନାହିଁ, ଖାଲି କଦଳୀ ଗଛଗୁଡ଼ାକ ଉପୁଡ଼ି ପଡ଼ିଛି ।
ଦେଶ ବିଦେଶରେ, ଓଡ଼ିଶାକୁ, ଜଗନ୍ନାଥ ଦେଶ ବୋଲି କହିଥାନ୍ତି ।
ଘଂଟିଟିକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଇ ସେମାନେ ଫଳ ଖାଇବାକୁ ଧାଇଁଲେ ।
ଯଶପତି ଅମର ରହିଗଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୃଦୟରେ, କିନ୍ତୁ ଧନପତି, ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଲିଭିଗଲେ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ।
ପଦ୍ମାବତୀ ଏହା ଦେଖି, ଗାଧୁଆ ତୁଠରୁ କାହିଁକି ଫେରିଆସିଲ ବୋଲି କହିଲେ ।
ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା ।
ରାଜକୁମାରୀଠାରୁ ତ ତା’ର ରକ୍ଷା ନାହିଁ ।
ଗୋପାଳ ଏହା କହୁ କହୁ ସନ୍ଦେଶ୍ ଖାଇବାରେ ଲାଗିଲା ।
ପଦ୍ମାବତୀ ଗଛ ହୋଇ ଅସୁମାରୀ ଫୁଲ ଫୁଟାଇଲେ ଆଉ ସେହି ଫୁଲଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିକ ପରେ ଗୋଟିଏ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ ।
ଗୋଟିଏ ସୁନାହଂସ ଥାଏ, ତା’ ପରଗୁଡ଼ିକ ଖାଣ୍ଟି ସୁନାର ।
ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ସହିତ ଅନ୍ୟର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସଦା ସର୍ବଦା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ମାଟିତଳେ ଜଳସ୍ତର, ତଳକୁ ଖସିଚାଲିଛି ।
ଗଛଟିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ, ଆମ୍ଭେ କେଉଁଠି ବାସ କରିବୁ ।
ସେ ଦେଖିଲେ ମକରାଟା ଏକଜିଦିଆ, ଥରେ ତା’ ମନକୁ ଯାହା ଆସିଛି, ତା’ର ସମାଧାନ ନ ପାଇବା ଯାଏଁ ସେ ନଛୋଡ଼ ବନ୍ଧା ।
ଗୋବିନ୍ଦ ଭଲ ଜମିକୁ ପଡ଼ିଆ କରିଦେଲା ।
ସବୁ ଶୁଣି ଭାରିଯା ତା’ର କହିଲା, ପାରାମାନେ ମେଳି କରଛନ୍ତି ବୋଲି ଖସି ପଳାଉଛନ୍ତି ।
ନଈରେ ନିର୍ମଳ ପାଣି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଗାଧୋଇବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ହେଲା ।
ଦୂରଦର୍ଶନର ଉଦ୍ଭାବନ ପରେ, ବିଂଶ ଶତାଦ୍ଦୀରେ, ଏହାର ପ୍ରସାର ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛି ।
ହେଲେ ଆମେମାନେ ହତଭାଗିନୀ, ନିଜର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଓ କନ୍ୟା ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦାଇବାକୁ ଜନ୍ମ ପାଇଥିଲୁ ।
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଭାରତବର୍ଷରେ, ମହର୍ଷି ପାତଞ୍ଜଳି, ଯୋଗସୂତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ଉଦ୍ୟାନରେ ବୁଲୁଥିବା ବେଳେ ରାଜାଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ସର୍ପଦଂଶନରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲେ ।
ସେ ତ' ଆଗରୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପହଁରା ହାତରେ ଧରି ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲା ।
କି ଗୃହୀ, କି ସନ୍ୟାସୀ, ସମସ୍ତେ ଯୋଗ ସାଧନା କରି, ନିଜ ଶରୀରକୁ, ସୁସ୍ଥ ସବଳ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ କରିପାରୁଥିଲେ ।
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଛଞ୍ଚାଣ ଭାରି ରାଗିଗଲା ।
ଆମେ ଚାରିଜଣ ସାଙ୍ଗ ରୋଷେଇ କରିବୁ ବୋଲି ବସିଛୁ, ଆମକୁ ଦୟାକରି ଟିକିଏ ନିଆଁ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, ଆଦିମ ମଣିଷର ବାସସ୍ଥଳୀ ।
ମଦନ କହିଲା, ହଉ, ଏଇ କଥା ତ, ତୁମ ପାଇଁ ଏତିକି କାମ କ’ଣ ମୁଁ କରିପାରିବି ନାହିଁ ।
ଏହା କହି ପାଂଚ ହଜାର୍ ଟଙ୍କା ନବାବ୍ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇ ଦେଲେ ।
ପେଟ ବିକଳରେ, ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମାଙ୍କ କଥାରେ ପଡ଼ି, ମୁଁ ଭେକ ଧରିଥିଲି ।
ଦୁଇଅଣାର ଭୋଜନ ନେବି ଓ ଦୁଇ ଅଣାର ଆମ୍ବ କିଣି ମୁଁ ବିକ୍ରୀ କରିବି ।
ଫୁଲ ତା’ ମା’ଙ୍କ କଥା ବୁଝିବାକୁ ମୋଟେ ରାଜି ନ ଥିଲା ।
ନୂଆ ଜାଗାରେ ମୋତେ ସହଜରେ ନିଦ ହେଉ ନ ଥିଲା ।
ଶ୍ୟାମଘନ ବାପାଙ୍କର ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି କହିଲା, ଯାହା ହେବାର କଥା ହୋଇଗଲା ।
ତୁମେ ଯଦି ସାଙ୍ଗସାଥି ଧରି, ମୋ’ ପାଣି ଭିତରେ ପଶିବ, ଦେଖିବ, ମୋ ଉପରେ ପାଣିର ସୁଅ ।
ଦିନେ କଳିକଜିଆ କଥା ବାପାଙ୍କ କାନକୁ ବି ଗଲା ।
ଛେଳି, କୁକୁଡ଼ା ଓ ଗାଈ ରହିବା ଲାଗି ତା’ କୁଡ଼ିଆକୁ ଲାଗି ସେ ଦୁଇଟି ଗୁହାଳ ତିଆରି କରି ଦେଇଥିଲା ।
ରିନୁକୁ ଅଧା ପାଠପଢାରୁ ବନ୍ଦ୍ କରିଦେଇ, ଘରେ ରଖାଇଲେ, ଓ ତାକୁ ଘର କାମରେ ଲଗାଇଲେ ।
କେବଳ ଲୁଗାଖଣ୍ଡେ ପିନ୍ଧି, ଖାଲି ଦେହରେ, ଏକୁଟିଆ ରାସ୍ତାରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲା ।
କେତେଦିନ ଗଲାପରେ, ଦୁଇଜଣଙ୍କର ବାହାଘର ହୋଇଗଲା ।
ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହ କରିବାରୁ ପିତାମାତା ତାଙ୍କୁ ଘରୁ ତଡ଼ିଦେଇଥିଲେ ।
ଏହା କହି ସେ ଗୋପାଳକୁ ବହୁତ୍ ଗାଳି ଦେଲେ ।
ରାଜା କହିଲେ, ନାଗର, ଅତି ଲୋଭରୁ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ତୁମେ କ’ଣ ଏହା ଜାଣିନ।
ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଗୃହସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ଅତି ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୋତେ ଗୋପାଳ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି ।
ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି ହେଲା ।
ଏଇ କାଚରେ, ତୁମେ ଆକାଶ ପୃଥିବୀ ଯାହା କିଛି ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁବ, ତାହା ଦେଖି ପାରିବ ।
ସେହି ଘର ଆଗରେ, ପୋଖରୀଟିଏ ଥାଏ, ବହୁତ୍ ଲୋକ, ସେଠାରେ ଗାଧୁଅନ୍ତି ।
ମାଙ୍କଡ଼ମାନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ସାଙ୍ଗରେ କିଛି ଫଳ ନେଇଥାଆନ୍ତି ।
ଭଲ ମନ୍ଦ ବିଚାର କରିବାକୁ ତାଙ୍କର ଆଉ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ନ ଥିଲା, ସେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସ୍ମରଣ କଲେ ମୂଷାକୁ ।
ସେ ମିହିରଙ୍କୁ, ନିଜ ପଣ୍ଡିତ ସଭାରେ, ଜ୍ୟୋତିଷ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଲେ ।
କିଛି ଜମିରେ, ଧାନ ଚାଷ କରିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ, ବଡ଼ ପଡ଼ିଆ ଜମିରେ, ବଗିଚାଟିଏ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲା ।
ତେଣୁ ପାଟି ଖୋଲି ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି, ଶୃଗାଳ ବିନୟ ସହକାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ସଂଜୀବୀ କହିଲେ, ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ନକରି ସନ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଶତ୍ରୁ ଆମଠାରୁ ବଳବାନ୍ ।
ନିଜର ବୁଦ୍ଧି ଲଗାଇ, ଆଗତ ବିପଦର ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ, ଚେଷ୍ଟାକଲା ।
ଗୋପାଳର କଡ଼ା କଥା ଶୁଣି ଲୋକମାନେ କୂଅରେ ପାଣି ହେବାକୁ ଦେଲେନି ।
ସେମାନେ ପାରାରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଚାଲ ତଳକୁ ଯାଇ ଖୁଦ ଖାଇବା ।
ରାଜା ସବୁ ଶୁଣି କହିଲେ, ‘ହେ ଝିଅ, ତୋ ବାପା କେମିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପାଣି ବନ୍ଦ କରେ ।
ସେଥି ସକାଶେ ରାଜା ଗୋପାଳକୁ ତଲବ୍ କଲେ।
ଥରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୋଟିଏ ଅଣ୍ଡିରା ବାଛୁରି ଦାନ ପାଇଲା ।
ଏଣୁ ତୁ ଏତିକିବେଳେ ବଣକୁ ପଳା, ତୋ ଜାତିଭାଇଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବୁ ।
କିଛି ଦିନ ପରେ ଦିନେ ଗୋପାଳ ବୋଝେ ଛିଣ୍ଡା କାଗଜ ଜଣେ ମୋଟିଆ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇ ନବାବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
ସେହିଦିନଠାରୁ, ବାଲିପଦା ଗ୍ରାମର କାଳିଆକାହ୍ନୁ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ ଲୋକଙ୍କର ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତା ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି ।
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଙ୍କ ପାଖରେ, ପଣ୍ଡିତ ଚାରିଜଣ ହାତଯୋଡ଼ି ବସିଥାନ୍ତି ।
ମାତ୍ର ଏଥି ମଧ୍ୟରୁ, ଖୁବ୍ କମ୍ ଲୋକେ, ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟ କରିବାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ଭାବି ଭାବି ସେ ଗୋଟିଏ ବୁଦ୍ଧି ପାଞ୍ଚିଲା, ତା ପରଦିନ ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ କହିଲା, ମୋ ଦେହ ଭାରି ଖରାପ୍ ।
ତା’ ଶଦ୍ଦରେ ଆଦୌ କୋମଳତା ନାହିଁ, ଚୋରମାନଙ୍କ ପରି ସେ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ଗସ୍ତ କରେ ।
ତା’ପରଦିନ ସେ ରାଜସଭାକୁ ଯାଇ, ନିଜକୁ କାଳିଦାସଙ୍କ ଗୁରୁ ବୋଲି ଜଣାଇଲା ।
ତା’ପରେ ସେ ଚାକର ଦୁହିଁକୁ ପଠାଇ, ଯୁବକଟିକୁ ତଳକୁ ନେଇଆସିଲା ।
ତାଙ୍କ ଖେଳ ଦେଖିବାକୁ, ବଗ, ମାଛରଙ୍କା ଚିଲମାନେ ଧାଡ଼ି ହୋଇ ବସିଯାଆନ୍ତି, କୂଳରେ ଥିବା ଗଛରେ ।
ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ଓଟର ଛବିଟାଏ ଥିଲା ।
ଗୋପାଳ କହିଲେ, ରାଣୀମା’, କ’ଣ ଏତେ ବେଳ ଯାଏଁ ସଜବାଜ ସରିନି, ଉଛୁର ହୋଇ ଯାଉଛି ଶୀଘ୍ର ବାହାରି ପଡ଼।
ସେ ପ୍ରଥମେ ଘଟଣାର ସତ୍ୟାସତ୍ୟ ସଂପର୍କରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲା ।
ସହରର ଦାତାଙ୍କ ତାଲିକାରେ ତାଙ୍କ ନାଁ, ଆଗରେ ଥିଲା ।
ତା’ପରେ ରୋଷେଇ କରି, ସଅଳ ଗଣ୍ଡେ ଗଣ୍ଡେ ଖାଇ, ପୁଣି ବାଟ ଚାଲିବା ।
କେତେକ ମନଆନନ୍ଦରେ, ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି ।
ଅନେକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ପିଲାପିଲି ନ ହେବାରୁ, ମନଦୁଃଖରେ ଦୁହେଁଯାକ କାଳ କାଟୁଥାନ୍ତି ।
ତା ପରଦିନ ସକାଳେ, ବୁଢ଼ା ବୀର୍‌ବଲ୍‌ଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ପାଣିକୁ ଦୁଇଭାଗ କରି କୁମ୍ଭୀର ଛୁଟିଲା କୂଳକୁ ।
ରାଣୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଡକାଇଲେ ଓ ମେଳା ଯିବା କଥା କହିଲେ, ଏ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
ଭାଇମାନଙ୍କ ମନକୁ କଥାଟା ବେଶ୍ ପାଇଲା ।
ଏଥର ତା’ର ଆନନ୍ଦ କହିଲେ ନ ସରେ ।
ପାଣି ଶୁଖିଗଲେ ବିଚରା ତମେ ସବୁ ମରିଯିବ।
କେଉଟ ନଈକୂଳେ ବସି, ଜାଲ ମରାମତି କରୁଥିଲା ।
କ୍ରମେ କ୍ରମେ ସେମାନଙ୍କର ଭାଷା ମଧ୍ୟ ବଙ୍ଗଳା ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବୃତ୍ତିରେ ଥିଲେ ନାପିତ ।
ସେ ଭାବିଲା, ଏହାଙ୍କୁ ଜୀବନରେ କେବେ ଏମିତି କଅଁଳ ଶେଯ ମିଳିନଥିବ ।
ଥରେ ଜଣେ ରାଜକୁମାର, ବାଟ ଭୁଲି ମୋ’ କୂଳରେ ଆସି ବସିଥିଲା ।
ମାଈ କୁଆ ଅଣ୍ଡିରା କୁଆକୁ କହିଲା, ଅଣ୍ଡା ପାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ସର୍ପ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖାଇଦେବ ।
ଗୋପାଳ, ସ୍ତ୍ରୀର ଆଦେଶ ପାଇ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଉଠି ପଡ଼ି ଧୂଳିଗୁଡ଼ାକ ଝାଡ଼ିଝୁଡ଼ି ହେଲା ।
ଦିନେ ସେ ତା ମା’ଙ୍କୁ କହିଲା, ମା’ ମୁଁ ଜଣେ ବଡ଼ ବୈଜ୍ଞାନିକ ହେବି ।
ସେ ବୋଧିସତ୍ତ୍ଵଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ବାସ କରୁଥିବା ମୂଷିକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବା ପାଇଁ ମନ ବଳାଇଲା ।
ମାତ୍ର ସେ ନଈ ପାର୍ ହେବ କେମିତି ।
ଅନେକ୍ ପ୍ରକାରର ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କର ଜୀବନ, ଏବେ ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ ।
ସେ ରାଣୀଙ୍କ କଥାକୁ ବିଶ୍ଵାସ ନକରି, ପୁଅର ନିରାପତ୍ତା ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ।
ଦୀପୁର ବାପା, ତାକୁ ସ୍କୁଲ୍‌ରୁ ଆଣିବାପାଇଁ ଯାଇପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ପରଦିନ ସ୍କୁଲ୍ ଛୁଟି ହୋଇଯାଇଥାଏ, ସ୍କୁଲ ପିଲାମାନେ ମନ ଖୁସିରେ ଘରକୁ ଫେରୁଥାନ୍ତି ।
ଯେତେବେଳେ ମନ ହେଲା ସହର ମଧ୍ୟରେ ପଶି ଜଣେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମାରି ଖାଇଦିଏ ।
ଦିନେ ସେ ଘରଛାଡ଼ି, ବଣକୁ ବୁଲି ଯାଇଥାଏ ।
ମୁଁ ଶାଶୂ ଘରେ କ’ଣ କରିବି, ତୋର ଭାବିବା କ’ଣ ଦରକାର୍ ।
କାଳକ୍ରମେ, ସେମାନଙ୍କର ଏକ ପୁତ୍ରସନ୍ତାନ ଲାଭ ହେଲା ।
କିନ୍ତୁ ଛାତ୍ରଟି, ନିଜ କଥାରେ ଅଟଳ, ସେ କେବେ କ୍ଷମା ମାଗିବେ ନାହିଁ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଇ ବିଷ୍ଠା ଗନ୍ଧରେ ପୁଣି ଦାରୁଣ ଅପମାନରେ ଆଉ ସେଠାରେ ରହି ପାରିଲା ନାହିଁ ।
ଦୀପୁ ସ୍କୁଲ୍ ଛୁଟି ହେଲା ପରେ ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଘରକୁ ଫେରୁଥାଏ ।
ବିଲୁଆଟି ନୀଳକୁଣ୍ଡ ଦେଖିପାରିଲା ନାହିଁ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଣି ପଚାରିଲା, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ ନ ଜାଣିଲେ ମୁଁ କ’ଣ କରିବି ।
କିଛି ସମୟ କାମ ନକରୁଣୁ, ମିକି ହଠାତ୍ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ବସିପଡ଼ିଲା ।
ଭାଲୁମଉସା ସେତେବେଳକୁ, ତା’ ବଡ଼ ଖୋଜକୁ କୋକି କାନ୍ଧରେ ରଖି ସାରିଲାଣି ।
ଗୋପାଳ ଆଉ କିଛି ନ କହି ଧିରେ ଧିରେ ଆସି ବେପାରୀଟିର ମୁଣ୍ଡରୁ ବୋଝଟି ଓହ୍ଲାଇଲା ।
ଯଦି କିଛି ତୁମର ଉପକାରରେ ମୁଁ ଆସେ, ତେବେ ମୋ ଜୀବନ ନେଇଯାଇପାର ।
ବାପୁ ଭାବିଲା, ଏଥର ଭଲ ପଢ଼ାପଢ଼ି କରିବ ।
ଘଣ୍ଟା ଆଉ କରତାଳିର ଶଦ୍ଦ ସାଙ୍ଗକୁ, ପିଲାଙ୍କ ହୋ-ହୋ ପାଟିରେ, ମୋ କୂଳ ଫାଟିପଡ଼େ ।
ମନଟା ତାର ଖାଲି ଛଟପଟ ହେଲା, ତାକୁ ମୋଟେ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ ।
ହାକିମ କହିଲେ, ତୁମେ ମିଛ କହୁଛ, ଚିଲ କିପରି ମଣିଷ ପିଲାଟାକୁ ନେଇଯିବ ।
ଏହାକୁ ସବୁଜ ଘର ପ୍ରଭାବ କୁହାଯାଉଛି ।
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ, ଦ୍ଵିପର ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ ହେଉଛି, ଲାଲ୍ କଙ୍କଡ଼ା ।
ମଳୁ ଖୋଜୁଥିଲା ଯାହା, ବଇଦ କହିଲା ତାହା ।
ଏହି ଝଡ଼ରେ କେତେ ଲୋକଙ୍କର ଘରର ଛପର ଉଡ଼ିଯାଇଛି ।
ତାକୁ କେହି ରାଜା କି ମହାରାଜା, ଗଢ଼ାଇ ନ ଥିଲେ ।
ତା’ପରେ ସେ ୱାଶିଂଟନ୍ଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ି ନିଜର ଏଭଳି ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ।
ସୁତରାଂ ତୁମର ମଦ୍ୟପାନର ଅଭ୍ୟାସ ତ୍ୟାଗ କରିବାରେ ଅସୁବିଧା ଆଉ କେଉଁଠି ରହିଲା ।
ନୀନା ପଢ଼ୁଥିଲା ବେଳେ, ବାପୁ ତା’ ସାଙ୍ଗରେ ଥଟ୍ଟା ହୁଏ ।
ମୋ ଛାତିକୁ ଲାଗି, ଯେତେବେଳେ ବଗମାନେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ତଳଉପର ହୋଇ ଦୁଇଟା ଚଢ଼େଇ ଉଡ଼ିଲାଭଳି ଦିଶେ ।
ମେଘ ଦିଏ ପାଣି, ନଈ ହୁଏ ରାଣୀ’, ନ ହେଲେ, ଆମେ ଶୁଖିଲା ପଡ଼ିଥିବୁ ।
ସେହିଦିନଠାରୁ ଚୋରୀ ପେସା ଛାଡ଼ି ଚୋରଟି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭଜନକୀର୍ତ୍ତନ ଓ ସତସଙ୍ଗରେ ମନୋନିବେଶ କଲା ।
ଏହା ଦେଖି ଗୋପାଳ କହିଲେ, ମହାରାଜ, ଆଜି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚିନ୍ତାଯୁକ୍ତ ଦେଖୁଛି ।
ବର୍ଦ୍ଧମାନ ରାଜାଙ୍କ ଭାଣ୍ଡ କହିଲା, ଆଜ୍ଞା, ଗୋପାଳ ଯାଇନି ମୁଁ ଏକା ରାଜଧାନୀ ବୁଲି ଆସିଲି ।
ସେଥିରେ ମୋର କ’ଣ ବା ଯାଏ ଆସେ, ଏଇଲେ ମୁଁ ଯାହା ଦେଖୁଛି, ଆପଣ ଜଣେ ହତ୍ୟାକାରୀ ।
ଆମେ ଅଛୁ କି ମଲୁଣି, ସେ’କଥା ସେ ବୁଝିବାକୁ ଆସୁନି ।
ସେମାନେ ଭାବିଲେ, ମରଣ ନିକଟ ହୋଇ ଆସିଲା ।
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ, ମିତ୍ରା ନଦୀକୁ ପାର ହେବାକୁ ପଡ଼େ ।
ସେଦିନ ଚଢ଼େଇଆ, ଦି’ମୁଠା ଧାନ ବିଞ୍ଚିଦେଇ, ପାରାଙ୍କୁ ଡାକି ଦେଲା ।
ପୁଣି ଭାସିଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଦରକାର୍ ପଡ଼ିଲେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ ।
ଦିନେ ବଗ ବିଲୁଆକୁ କହିଲା, ଆଜି ମୋ ଜନମ ଦିନ, ଆମ ଘରକୁ ଆସିବ ।
ଧୋବା ସେଥିରେ ଲୁଗାରେ ନୀଳ ଦିଏ ।
ଦୀପୁ ସ୍କୁଲ୍ ଗଲାବେଳେ, ସେ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ବରଗଛ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତା’ ସାଙ୍ଗରେ ଯାଏ ।
ସେ ଉଆସ ଭିତରକୁ ଗଲା ପରେ, ମନେ ମନେ ଭାବିଲା, ଚୂଡ଼ାମଣି ମୋତେ ଦେଖି ହସିଲା କାହିଁକି ।
ଏହା ଦେଖି ଜଣେ ଛାତ୍ରନାୟକ ଆସି, ଜୋତାଗୁଡ଼ିକ ସଜାଇ ଦେବାକୁ, ଆଗଭର ହେଲେ ।
କିଛିଦିନ ଭିତରେ, ସେ ଖାଇପିଇ ବେଶ୍ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା ।
ଏହାକହି ରତ୍ନାକର ଚାଲିଗଲେ, ସୁଧାକର୍, ନିଜର ଭୁଲ ବୁଝିପାରିଲେ ।
ବର୍ଦ୍ଧମାନ ରାଜାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏ କଥା ଶୁଣି ଦୁହେଁ କହିଲେ କ’ଣ ପରୀକ୍ଷା କରିବାର କରନ୍ତୁ, ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛୁ ।
ବୁଢ଼ା ମନକୁ କଥାଟା ପାଇଲା, ହେଲେ, ସେ କଦଳୀ ଗଛ ଲଗାଇବାରେ, ମଜୁରୀ ଖର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ, ଚାହୁଁ ନଥିଲା ।
ଆମର କାମ ହେଲା, ଆକାଶରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ପାଣିକୁ ନେଇ, ସମୁଦ୍ରରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେବା ।
ସେଇ ଗାଁରେ, ଚିନ୍ତାମଣି ଓ ନୀଳମଣି ନାମରେ, ଦୁଇ ଭାଇ ରହୁଥିଲେ ।
ଗୋପାଳ ରହସ୍ୟରେ ରାଜ ସଭାକୁ ଯାଇ କହିଲା, ମହାରାଜ ଗୋଟିଏ ଚୋରର ଶାସ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ ।
ଜଙ୍ଗଲରେ ନାନା ଜାତିର ଗଛ ରହିଥିଲା, ଫଳଫୁଲରେ ଜଙ୍ଗଲ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥିଲା ।
ମୁଁ ଖୁସିରେ ନାଚି ନାଚି ମୋ ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଏତେ ଦୂର ଚାଲି ଆସିଲି କିନ୍ତୁ ଫେରିବା ବାଟ ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ ।
ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ପଚାରିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନଟି ପୁଣି ଦୋହରାଇଲେ ।
ବୁଢ଼ୀମା ଏଥିରେ ରାଜି ହେଲେ ।
ଘର ଭିତରେ ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷାକୁ ଦେଖି, ରାଗିଯାଇ କହିଲା, କିରେ ଟୋକା, ମୋ ଘରେ ତୁ ପଶିଛୁ କାହିଁକି ।
ସେ ନଈଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଦୁଇ ଅଲଗା ଅଲଗା ନଈର ସଙ୍ଗମସ୍ଥଳରୁ ହୋଇଛି ।
ସେ ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷା ଲାଭକରି, ବାପାଙ୍କୁ ସହାୟ ହେବେ ବୋଲି, ନିଜ ଛୋଟ ସହରକୁ ଫେରିଆସିଥିଲେ ।
ସର୍ବଜାଣ ଗୋସେଇଁଙ୍କୁ ପଚାରି କହିବ ଯେ, ମତେ ଏ ନଉକା ଚଳାଇବା କାମରୁ, କିପରି ମୁକ୍ତି ମିଳିବ ।
ଆଉ ଦିନେ ସେ ପୂଜା କଲାଭଳି ଅଭିନୟ କଲେ ।
ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ତଳେ, ଦିନେ ସେଇ ପଥର ଉପରେ, ଜଣେ ମହାପୁରୁଷ ଆସି ବସିଥିଲେ ।
କେତେଆଡ଼ୁ କେତେ ଲୋକ ଆସିଛନ୍ତି, ବାଇଦ ବାଜଣାରେ ରାଜଧାନୀସାରା କମ୍ପିଉଠୁଛି ।
ମାଛ ଦେଖି ରାଜା ଭାରି ଖୁସି ହେଲେ ।
କୁକୁଡ଼ା କହିଲା, ହଜୁର, ମୋର ସାତଟି ପୁଅଝିଅ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ପବନ, ଏମାନେ ଯେଉଁଠି ପସନ୍ଦ ନ ହେଲେ, ଆଉ କାହାକୁ ବା ସେ ଡାକିବେ ।
ଦିନେ ସେ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସୈନ୍ୟସମନ୍ତ ଧରି, ନଗରପରିକ୍ରମା କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ ।
ମା’ ମନ କଥା ସେ କାହୁଁ ବୁଝିବ, ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି, ମା’ ଚାହିଁଲେ ।
ଘର ବାହାର ସବୁ ଖୋଜିଲେ, କେଉଁଠି ନ ପାଇ, ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲେ ।
ନବାବଙ୍କୁ ରାଜା କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଭାରି ଭୟ ।
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦେଖିବ, ଏକ ସହିତ ଏକର ମିଶାଣ ଫଳ, ଦୁଇ ହେଉନି ।
ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମୂଷା କିଛି ଉପାୟ ନ ପାଇ, କାନ୍ଦି ପକାଇଲା ।
ମୂଷା ତ ଖାଇଗଲେ, ତୁମର ଦୋଷ କ’ଣ ।
ଏହାଶୁଣି ସେ ଛାତ୍ରଟି କହିଲା, ନା, ନା, ସେ ରୋଗ ମୋର ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛି, ତାହା ମୋର ନିଦ ହରଣ କରି ନେଇଛି ।
କୁକୁର ବିଲୁଆର ଗାତ ପାଖରେ ପହଁଚିଲା ବେଳକୁ ବହୁତ ଡେରି ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ।
ତୁମକୁ କିଛି ଟଙ୍କା ଦେଉଛି, ତୁମେ ସାରାଜୀବନ, ଆରାମ୍ କର ।
ତତେ ଏବେ ମୁଁ ନେଇ କ’ଣ କରିବି, ସେ ବିଳାପ କରିବାରେ ଲାଗିଲା ।
ଡାହାଣ ହାତ ତା’ର ସମାନ ହୋଇପାରିବ କି ।
ଦିୱାନଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ।
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ମାଛ ପଚାରିଲା, ମଉସା, ଇମିତି ଏକଗୋଡ଼ିଆ ହୋଇ କାହିଁକି ଠିଆ ହେଲ ।
ଶହେହଳ ବଳଦଙ୍କୁ ଖୁଆ ଚାଲିଥାଏ ।
ସେ ଭକ୍ତର ମନକଥାକୁ ବୁଝିପାରି, ସାକ୍ଷାତ୍ ଦିଅନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମନସ୍କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଉପରେ ଶିକ୍ଷକ ଭାରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ।
ପିଲାଟି ଦହି ଖାଉଥାଏ ସିନା, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଥିବା ଗୁଣକୁ, ମୋଟେ ଜାଣି ନ ଥାଏ ।
ଅର୍ଥବଳ ଓ ବାହୁବଳରେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଟ୍ରକ୍ ଟ୍ରକ୍ ମୂଲ୍ୟବାନ କାଠ ଚୋରାଚାଲାଣ୍ ହୁଏ ।
ବଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଉପଯୋଗୀ ଫଳମୂଳ ମିଳିଥାଏ ।
କିନ୍ତୁ ଯଦି ବର୍ଷା ନ ହୁଏ, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେମାନଙ୍କର, ଦିନ ବିତେ ।
କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କ ମାୟା ଯୋଗୁଁ ଏପରି ଘଟୁଛି ଭାବି, ସେ ତା ସ୍ଵାମୀର ପାଦତଳେ ପଡ଼ିଯାଇ, ତାକୁ ପ୍ରଣାମ ଜଣାଇଲା ।
ପ୍ରାସାଦରେ ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଜଳୁଥିଲା ତାକୁ ମୁଁ ରାତିସାରା ଚାହିଁ ରହିଥିଲି, ଏ କଥା ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ତା ପରେ ଭାବିଲେ, ଫିଙ୍ଗିବା କାହିଁକି, ବରଂ ବ୍ୟବହାର କରିବା ।
ସେ ବୁଢ଼ୀମାତାଙ୍କୁ ଅନେକ୍ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇ, ତାଙ୍କଠାରୁ ମେଲାଣି ନେଲା ।
ପଡ଼ିଶା ଲୋକେ ଏ ଦର ହଙ୍କାହଙ୍କିର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଏହିପରି ବିଚାର କରି ସେ ପର୍ବତକୁ ପଚାରିଲେ, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ ଅଛି କି ।
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ପ୍ରକୃତରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିନାହାନ୍ତି ।
ଚାକିରି କାଳ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ବିନମ୍ର ସ୍ଵଭାବ ଓ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରରେ ପାରଦର୍ଶିତା ଲାଗି, ସେ ସାଧାରଣରେ ସୁପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ଠେକିର ମୁହଁ ଭଲ ଭାବରେ ବନ୍ଦ୍ କରି, ବୀର୍‌ବଲ୍ ଦରବାର ଚାଲିଲେ ।
ତୁମ ଗୋପାଳକୁ ମୁଁ ଭଲ କରି ଚିହ୍ନେ, ଯାହା ନେବ ଦେବ ବୋଲି କହି ଦେବନି, ମାଗିଲେ ଓଲଟା ଅପମାନ ।
ଚାଲ ଆମ ରାଜାଙ୍କୁ ଭେଟିବା, ଏହା କହି, ବୁଢ଼ା ତାଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ ।
ଦିନେ ଚୋରି କରିବା ସମୟରେ ଧରାପଡ଼ିଲା, ମାତ୍ର ଖସି ପଳାଇବା ସମୟରେ ରାସ୍ତାରେ ଏକ ଧର୍ମଶାଳା ପଡ଼ିଲା ।
ଯାହାହେଉ ବଡ଼ ଭାଇ ତାଠାରୁ ସେହି ବ୍ୟବସାୟ ଶିଖିବାକୁ ରାଜି ହେଲା ।
ରମଣୀ ରଞ୍ଜନ ବୁଝିପାରିଲା, ତା ସାଥି ଚଢ଼େଇଟି, ଏ ଝିଅକୁ ପସନ୍ଦ କରିଛି ।
ସାଧୁବାବା ଗାଁ ଛାଡ଼ି ଗଲାବେଳକୁ, ଦାଶିଆ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ୍ କଲା ।
ଗୋପାଳ ନିମନ୍ତେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଅଭାବ ଥିଲା, ତାହାର ଛପର ଘର ଖଣ୍ଡିକ କିପରି କୋଠା ଘର ଖଣ୍ଡିଏ ହୁଅନ୍ତା।
କେଉଁ ମତାମତକୁ ସେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥିରଜୀବି କହିଲାପରେ ସେ ସାଦରେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ।
ପଡ଼ୋଶୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କହିଲେ, ଏଇଦିନୁ ସେ ଛୁଆଟାକୁ ମାରିଦିଅ ।
ବୃକ୍ଷରୋପଣ ଏକ ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ, ତାହା ହିଁ ହେବ ବୃକ୍ଷ ଦେବତାର ପ୍ରକୃତ ପୂଜା ।
ଗୋପାଳଙ୍କୁ କିଏ କିଛି କହିଲେ ମୁହେଁ ମୁହେଁ ସେ ଜବାବ୍ ଦେଇ ଦିଅନ୍ତି ।
ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଘରଦ୍ଵାର ତୋଳି, ପୁଣି ତା’ ସଂସାର ଆରମ୍ଭ କଲା ।
ସିପାହୀମାନେ ଯୁବରାଜଙ୍କ ପୋଷାକପତ୍ର, ଓ ଅଳଙ୍କାରସବୁ ଜଗି ରହିଲେ ।
ସବୁବେଳେ ମାଆବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଗେଲ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପିଠି ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁପରେ ପୁତ୍ରମାନେ ସମ୍ପତ୍ତି ଭାଗବଂଟାରେ କାଳେ ଝଗଡ଼ା ଲାଗିବେ ବୋଲି ମହାଜନ ଆଶଙ୍କା କଲେ ।
ମାତ୍ର ବଳ ସବୁ ସମୟରେ ବିଜୟର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି ପାରେ ନାହିଁ, ଏଥିପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ।
ପଡ଼ିଆ ଜମିରେ ପ୍ରଥମେ କୂଅଟିଏ ଖୋଳାଇଲା ।
ଯିଏ ଦେଖେ, ସିଏ ଆଖି ଫେରାଇ ନେଇପାରେନା ।
ସେଦିନ ରାତିରେ, ଦୀପୁ ଖାଇବାକୁ ମନା କରିଦେଲା ।
ପୂର୍ଣ୍ଣମାସୀ ବିଚଳିତ ନହୋଇ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପିଛା ଛାଡ଼ିନଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଘରେ କେଉଁ କାଳରୁ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଫଟା ଥାଳି ଥାଏ ।
ଧନୀଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଧମକେଇ ପଚାରିଲେ, ହଇହୋ କିରାଣି ବାବୁ, ଇଏ କି କଥା ।
ଆଉ ଦୁଇ ତିନିମାସ ଅପେକ୍ଷା କର, ମୁଁ ତୁମ ପାଉଣା ଦେଇଦେବି ।
ମହାରାଜ୍, ଏମାନେ ତେବେ ସବୁ ଠକାଠକି କରି ଖାଉ ଥିଲେ, ଆଜି ଠକି ଯାଇଛନ୍ତି ।
ସେ ଆମର ଟଙ୍କା ଫେରାଇ, ଏକ ମହତ୍ ଶିକ୍ଷା ଆମକୁ ଦେଇଛି ।
ଏହା ଶୁଣି ଗୋପାଳ କହିଲେ, ଆଜ୍ଞା ଏହି କଥାତ’ ଏଥିକି ଭାବନା କ’ଣ।
ଏହି ଦେଖି ମା’ ହସି ହସି ବେଦମ୍ ହୋଇଗଲେ ।
ତୁ ତ ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତ ହେବୁ ।
ମୋର ତୋ ବ୍ୟତୀତ, ଆଉ କିଏ ଭରସା ଅଛି ଯେ, ମୋତେ ଏ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରି ପାରିବ ।
ପୂର୍ବକାଳରେ, ପରାଶର ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସେଠି ଥିଲା ବୋଲି, ଲୋକେ କହନ୍ତି ।
ଗଛପତ୍ର ଥିବା ଭୂଇଁର ମାଟିକୁ, ଖରାଦିନେ ପବନ ଉଡ଼େଇ ନେଇପାରେ ନାହିଁ ।
ତମମାନଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ମମତା ଦେଖି ମୋତେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ଲାଗିଲା, ତୁମେ ମୋତେ ଭାଇ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିନିଅ ।
ଶୁଭ ବେଳା ଦେଖି ରାଜା ଓ ଗୋପାଳ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ଠେକୁଆ କୂଅ ଭିତରକୁ ଚାହିଁଲା, ଦେଖିଲା ପାଣିରେ ତା’ ଛାଇ ପଡ଼ିଛି ।
ହତାଶ ମନରେ ସେ ପବନକୁ ପଚାରିଲେ, ତୁମଠାରୁ ବୋଧହୁଏ ବଡ଼ ଆଉ କେହି ନ ଥିବ ।
ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ ଦେଇଥିବା ଯୋଗୁଁ, ସେ ନିଜକୁ ବହୁତ ଧିକ୍କାର କଲା ।
ଏହିପରି ଭାବରେ, ପଣ୍ଡା ଠାକୁରଙ୍କୁ ଡାକିବାରେ ଲାଗିଲା ।
ବର୍ଦ୍ଧମାନ ରାଜା କହନ୍ତି, ଗୋପାଳ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତା'ର ଉପସ୍ଥିତ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି ।
ଦେବରାଜ୍ ନାମକ, ଜଣେ ଦୟାବନ୍ତ, ଧର୍ମପରାୟଣ ପ୍ରକୃତିର, ରାଜା ଥାଆନ୍ତି ।
ଗୋଟିଏ ବାଳକର ପ୍ଳେଟ୍, ନିଜ ଆଡ଼କୁ ଆଣି ରୁଟି ଓ ତରକାରୀ ବେଶ୍ ଆନନ୍ଦରେ ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମନବୋଧ କରି କିଛି ଖାଇଥାନ୍ତି ।
ଅଧରାତି ବେଳକୁ, ପାଖ ବଖରାରେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଆଲୋକର, ଆଭା ଦେଖାଗଲା ।
ଯୁବକ ଆଉ କିଛି ନକହି, ଲମ୍ବ ହୋଇ ସେହି ଋଷିଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିଗଲା ।
ସେହି ଜଙ୍ଗଲର ଶେଷ ସୀମାରେ, ଗୋଟିଏ ଆଦିବାସୀ ବସ୍ତି ଥାଏ ।
ଆପଣଙ୍କର ସେହି ଉପାଧି ହଠାତ୍ ସ୍ମରଣ ହେବାରୁ ମୁଁ ମନେ କଲି ତେବେ କ’ଣ ମୋର ସେଇଟା ଖସି ପଡ଼ିଲା ନା ଖସି ପଡ଼ିବ ।
ମାଛଗୁଡ଼ାକ ତ ନିଶ୍ଚେ ଆସି, ଲାଙ୍ଗୁଡ଼କୁ କାମୁଡ଼ିବେ ।
ଗୋପାଳ, ଆଉ ବିଳମ୍ବ କାହିଁକି, ଭୋଜନ ସ୍ଥାନ ଠିକଣା ହେଲାଣି ଆସ, ମୁଁ ଟିକେ ହାତ ଧୋଇ ଆସେ ।
ବିଲୁଆ ଗୋଟିଏ ଚଟକା ଥାଳିରେ, ମାଂସ ତରକାରି ବାଢ଼ିଦେଲା ।
ସତୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଶିରୋମଣୀ ଥିଲା ମୋର ଘରଣୀ, ତା’ର ଫଟ ସିନା ନାହିଁ, ହେଲେ ମୋ’ ମନ ଭିତରେ ତା’ ଚିତ୍ର ରହିଯାଇଛି ।
କହିଲା, ଏତିକିରେ ମୋ ଗପଟି ମଧ୍ୟ ସରିଗଲା ।
ରମଣୀ ଆଜି ତାର ନୂଆ ଢଙ୍ଗ ଦେଖି, କିଛି ବୁଝି ନପାରି, ହୁରୁଡ଼ାଇଲେ, ଚଢ଼େଇଟି ବାହାରକୁ ଉଡ଼ି ଆସିଲା ।
କହିଲା ବାପ, ତୁମେ ଯେଉଁ ସତ ପଦକ କହିଲ, ସେ ପଦକ ଲକ୍ଷେ ।
ସେତେବେଳେ ଚମ୍ପକକଳିକା, କିଛି ବୁଝି ପାରିଲା ନାହିଁ ।
ଖାଲି ଛାମୁରେ ଦେଖାଟେ ପଡ଼ିଯାଇ ମେଳା ଦେଖିବାକୁ ବାହାରିଯିବି, ସେଥିପାଇଁ ଆସିଥିଲି ।
କାଳିଦାସ କହିଲେ, ମୁଁ କାଳିଦାସଙ୍କ ଦାସୀ ।
ଯେଉଁ ଦେଶରେ ମୂଷା ଲୁହା ତରାଜୁ ଖାଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଚିଲ ମଣିଷ ପିଲାକୁ ନେଇଯିବା ଅସମ୍ଭବ କ’ଣ।
ମନରେ ସାହସ ବାନ୍ଧି, ଦୁହେଁ ଭିକ ମାଗିଲେ ।
ରାଜା କହିଲେ, ଗୋପାଳ ଏହି ଲୋକଟିର କି ଜାତି ଏହା ଆମେ କେହି ସ୍ଥିର କରି ପାରୁ ନାହୁଁ ।
ଅବୋଲକରା ଘଡ଼ିଏ କାଳ ସେହି ରାଜବାଟୀର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାରେ ଲାଗିଲା ।
କିଛି ଦିନ ସୁଖରେ ରହିଲା ପରେ, ସିଂହୀର ଦୁଇଟି ଛୁଆ ହେଲେ ।
ଅନଉ ଅନଉ ସେ ଦେଖିଲେ, ବୋଇତାଳୁ ଲତାରେ, ବୋଇତାଳୁ କଷିଟେ ଫଳିଛି ।
ବଳବାନ୍ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଅର୍ଥ ପରାସ୍ତ ହେବା ହିଁ ସାର ହୁଏ ।
କାମରୁ ମୁକ୍ତି ଦରକାର୍, ତ ଆଉ କାହା ହାତରେ, କାତ ଧରାଇ ଡଙ୍ଗାରୁ ଓହ୍ଲାଇଯାଉ ।
ଗୋପାଳ କହିଲା, ସେହିଠାରୁ ପରା ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲି ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଭାବରେ, ଚୋରିବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇ ଦେବି ।
ବର୍ଦ୍ଧମାନ ରାଜା ନିଜ ଭାଣ୍ଡର ହାରିବା ଓ ରାଗ ଦେଖି ଗୋଟିଏ ବୁଦ୍ଧି ବାହାର କରି ଭାଣ୍ଡ ଦୁହିଁଙ୍କି କହିଲେ ।
ଏହାର ନାମ, ‘ଦରଖାସ୍ତ୍ ଜୁତିୟାନ୍’, ବା ଯୋତାର ନିବେଦନ ।
ତେଣୁ ଶିକାରୀମାନେ ଏମାନଙ୍କୁ ମାରି ମାରି ବିରଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇ ସାରିଲେଣି ।
ସେମାନେ ଉଆସରେ ଚିତ୍ରଘରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ସେ ପିଲାଙ୍କର ଆଉ ବିଳମ୍ବିତ ରାତି ଯାଏଁ ପାଠ ପଢ଼ିବାର ନ ଥାଏ, ତେଣୁ ପିଲାମାନେ ରାତି ଦଶଟା ପରେ ଶୋଇଯାଇଥାନ୍ତି ।
ସେମାନେ ବାହାରକୁ ଚରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ ବୁଢ଼ୀ ଗଣି ଦେଖିଲା କୁକୁଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ କୁକୁଡ଼ା ନାହିଁ ।
ଠେକୁଆ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଲା, ସିଂହ ତା’ପଛରେ ।
ବଣର ସମସ୍ତ ପଶୁ କୁକୁଡ଼ାକୁ ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ କହିଲେ ।
ଠିକାଦାର୍ ଜଣକ କିନ୍ତୁ ସହାୟତା ଦେବାଲାଗି ମୋଟେ ଆଗେଇ ଆସୁନାହିଁ ।
କୌଣସି ଗୋଟିଏ କାର୍ଯ୍ୟ ହାସଲ୍ କରିବା ପାଇଁ, ଯିଏ କର୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ଅର୍ଥ ଦିଏ, ତାହା ଲାଞ୍ଚ ।
ଶଙ୍କର କହିଲା, ଯାହା ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ଥିବ, ହଁ, ଗୋଟାଏ କଥା କହିବାକୁ ଆସିଥିଲି ।
ଅଶିଣ ମାସରେ, ମୋ’ ପାଣି ଆହୁରି ନିର୍ମଳ ହୋଇଯାଏ ।
ଟଙ୍କା ପଇସା ହରାଇବାରୁ, ଓ ପୁଅପରି ପାଳିଥିବା ନନ୍ଦିବିଳାସକୁ ପିଟିଥିବାରୁ ମନଦୁଃଖ ହେଲା ।
ଗାଁରେ, ତାକୁ ଦାଶିଆ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ ।
ହଂସ ବିଚରା ଛାଟିପିଟି ହେଉଥାଏ ।
ଗୋପାଳ ରାଣୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାରଟେ ଜଣାଇ କହିଲେ, ରାଣୀମା, ଆଜି ପରା ପାଖ ଗାଁରେ ମେଳା ବସିଛି ।
ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯିବା ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣମାସୀ ତାଙ୍କ ଶବପାଖରେ ବଡ଼ ପାଟିରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଯାହା ସବୁ କରିଛ, ତାହା ଖୁବ୍ ଦରକାରୀ ।
ଏହାପରେ ହିଂସା ଭାବ ବହନ କରି ଆସିଥିବା ସାପ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଚାଲିଗଲା ।
କାହାର ଅଳ୍ପ ଜମି ଥିଲେ ବି, ପାଣି ଅଭାବରୁ ଫସଲ ହେଉନି ।
ମହାରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ବିଚରାକୁ ପୁରସ୍କାର ଦେଇ ବିଦାୟ ଦେଲେ ।
ସବାରିରେ ବସି ଧାରାନଗରୀରେ ଘେରାଏ ବୁଲି ଆସନ୍ତି ।
ଦିନେ ସେମାନେ ବଣ ବୁଲି ବାହାରିଲେ ।
ଚାଲ, ମିଶିକରି ଜଙ୍ଗଲ ସଫା କରି ଚାଷ କରିବା, ଫସଲ ହେଲେ, ବାଣ୍ଟି କରି ନେବା ।
ତା'ଛଡ଼ା ରୀତିମତ ଜଣେ ଦରୁଆନ ଜଗି ରହୁ ତେଣିକି ଯାହା ହେବ ମୁଁ କରିବି ।
ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାମକୃଷ୍ଣ ପରମହଂସ ପଚାରିଲେ, ନରେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କ’ଣ ମୋ ଭଳି ନେଇଥିବା ସଂକଳ୍ପ ରକ୍ଷାରେ ସମର୍ଥ ହୋଇପାରିବ ।
ଚମ୍ପାର କଥା, ଚୂଡ଼ା ଦେହରେ ଛୁଞ୍ଚି ପରି ଗଳିଗଲା ।
ଯୁବକ ଘରେ ପହଞ୍ଚି, ମନକୁ ମନ ଭାବିଲା, କଥା କ’ଣ ।
ତାଙ୍କର ଏହିଭଳି ଦୁର୍ବଳ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ପବିତ୍ର ସଂକଳ୍ପ ପାଳନରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କଲା ।
ତୋର ସାହସ ଅଛି, ବୁଦ୍ଧି ଅଛି, ମୁଁ ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ତୋ ବଂଶରେ କେହି ହାତୀ ମାରିଥିବା କଥା ଶୁଣା ନାହିଁ ।
ଏଣେ ଶାଶୁ ଓ ଜୁଆଇଁ ଆଲୁଅରେ ମୁହଁ ଦେଖାଦେଖି ହୋଇ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ଲାଜରେ ଏକାବେଳେ ମୁହଁ ଜଳିଗଲା ।
ତେବେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଲକ୍ଷଣା ମୁହଁ କାହାର, ଆପଣଙ୍କର ନା ମୋର ।
ମନେ ମନେ ଭାବିଲେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତିଜଣକ କହୁଥିବା କଥା ନିଶ୍ଚୟ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ଠିକ୍ ।
ମୋ ମତରେ ତୁମେ ଚୁପ୍ ରହିଥିଲେ ଭଲ ହୋଇଥାନ୍ତା ।
ଗୋପାଳଙ୍କର ପୂର୍ବ ପୁରୁଷ ସେହି କୃଷ୍ଣ ନଗରରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣି ନାମକ ଗ୍ରାମରେ ବାସ କରୁଥାଆନ୍ତି ।
ସମ୍ରାଟ୍ ଆକ୍‌ବର୍, ଜଣେ ବିଚାରବନ୍ତ ରାଜା, ସେ ଆମ ଅଧିକାରରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କେବେବି କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଗୋପାଳ ଖୁସି ହୋଇ ଘରକୁ ଗଲା ।
ଦିନେ ସେ ମାଙ୍କଡ଼କୁ କହିଲା, ସାଙ୍ଗ ବେଳ ହେଲାଣି, ମୁଁ ଘରକୁ ଯାଉଛି ।
ତା’ ପରି ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ସେ ଖଣ୍ଡମଣ୍ଡଳରେ କେହି ନ ଥିଲେ ।
ପାରାମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ରାଜାପାରା ଗଛଡ଼ାଳରେ ବସି ବହୁତ୍ ଦୁଃଖ କଲା, ଭାବିଲା।
ଏହା ଦେଖି କୁଆଦୁଇଟି, ଖୁବ୍ ଜୋରରେ କା’ କା’ କରି ରାବିଲେ ।
ସେ କହିଲେ, ମତେ ଏ ପିଲାକୁ ଦେଇଦିଅ, ମୁଁ ତା’ର ସବୁକଥା ବୁଝିବି ।
ସେ ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ସଂସ୍କୃତରେ କଥାଭାଷା କରୁଥିଲେ ।
ରାଜା ଭାବିଲେ ସବୁବେଳେ ଗୋପାଳ କଥା କହି ମୋତେ ଜିଣି ଯାଉଥିଲା ଆଜି ଠିକ୍ ଫଳ ପାଇଛି ।
ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଏହାର ରକ୍ତ ପିଇବି ତା’ପରେ ଯାଇ ମୋ ମନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ ।
ଏହି ଭୟରେ ମୁଁ ହଠାତ୍ ମୂର୍ଚ୍ଛା ଗଲି ।
ସେମିତି ଯୁଦ୍ଧ ଆଉ ଲାଗୁନି, କି ଅତ୍ୟାଚାର ହେଉନି ।
ଆପଣଙ୍କ ଦେହ ପା'ସବୁ ଭଲ ଅଛି ତ'।
ତହୁଁ ଖୁବ୍ ଜୋର୍‌ରେ ଝିଙ୍କିଦେବାରୁ, ତାହାର ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ଟି ପଟ୍ କରି ଛିଡ଼ିଗଲା ।
ଝିଅର ଆଉ କେହି, ସାହାଭରସା ରହିଲେ ନାହିଁ ।
ଯିବାଆସିବା କରିବା ମୋ ପକ୍ଷରେ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ।
ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଝିଅ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ, ଗୋଟିଏ ଚାଉଳରେ ଗଢ଼ା ।
ଗୋପାଳ ଏହା କହୁ କହୁ ଦୁଇଟା ସନ୍ଦେଶ ଆଣି ପାଟିରେ ପକାଇଲା ।
ମୁଁ ସେଠି ପ୍ରଥମରୁ ରହୁଥିଲି, ମୁଁ ଏଥର ଆସିଲିଣି, ମୋ ଘର ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେ ।
ଗୋପାଳ ବାବୁ କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ଆଖି ମିଟି ମିଟି କରି ଚାହିଁଲେ ।
କାରଣ ଗହଣା ଦେଖିବାପରେ, ମହର୍ଷି ନିଶ୍ଚୟ ଭାବିବେ ଯେ, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ କିଏ ଅପହରଣ କରିନେଉଛି ।
ସେହି ଗଛ ମୂଳରେ ଜଣେ ସାଧୁ ବସିଥିବାର ଦେଖି ସେ ତାଙ୍କୁ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ ଜଣାଇଲା ।
ମୁଁ ତୋର କି କ୍ଷତି କରିଥିଲି ଯେ, ତୁ ମୋର ଅଭିଷେକ ଭାଙ୍ଗିଦେଲୁ ।
ତେଣୁ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରକୁ ଫେରୁ ଫେରୁ, ତୁମକୁ ସେହି ଭ୍ରମ ହେଉଛି, ବୁଢ଼ୀ କହିଲେ ।
ଚାଷୀର ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଟିକେ ବୋଲି ଦୟାମୟା ନ ଥାଏ ।
ରାଜାଙ୍କର ନିର୍ଦେଶରେ ଘୋଡ଼ା ଦୁଇଟି ଆଣି ସେଠାରେ ପହଁଚାଇ ଦିଆଗଲା ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ତା’ କଥା ରଖି, ଜଣେ ଶେଠଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ ।
ଯେଉଁଦିନ ଯାହାମିଳେ, ଅଜା ସେସବୁ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ସାଇତି ରଖିଥାଆନ୍ତି ।
ରାଜା ଶୁଣି ହସିଲେ ଓ ଗୋପାଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।
ମୁଁ ତୁମ ପାଖେ ପାଖେ ଥିଲେ, ମାଙ୍କିଡ଼ିଆ ଜାଲ ବିଛାଇ ତୁମକୁ ଧରିପାରିବି ନାହିଁ ।
ନେଉଳ ମନେ ମନେ ତାକୁ ଗାଳିଦେଇ ରହିଲା ।
ରତ୍ନାକର ଝିଅଟିର ରୂପ ଓ ଗୁଣ କଥା, ଲୋକଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲେ ।
ପ୍ରକୃତି ସହଜରେ ବଦଳେ ନାହିଁ, ସେ କିପରି ବା ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବତାଙ୍କୁ ବିଭା ହୋଇଥା’ନ୍ତା ।
ତୁମେ ଖାଇ ଛାଡ଼ୁଥିବା, ଅଇଁଠା ଫଳ ପରିବା ଖାଇ, ମୋ ପେଟକୁ ଶାନ୍ତ କରିବି ।
ସେ ଭାବିଲା, ଯଦି ହଂସର ସବୁଯାକ ସୁନାପର ମିଳିଯାଆନ୍ତା, ତେବେ ଆମର ଆଉ ଚିନ୍ତା ରହନ୍ତାନି ।
ସେ କୂଳରେ ଲାଗିଲେ ମୁଁ ତାକୁ ଟାଣିଆଣି ତୁମମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବି ।
ଦୀପୁ ଆଉ ଟିପୁ ମିଶି ଘରକୁ ଫେରିଲେ ।