SherryT997/IndicTTS-Deepfake-Challenge-Data huggingface dataset:
ଠେକିର ମୁହଁ, ଭଲ ଭାବରେ ବନ୍ଦ୍‌ କରି ବୀର୍‌ବଲ୍‌ ଦରବାର ଚାଲିଲେ ।
ସେଇଦିନଠାରୁ କୁମ୍ଭୀର ଓ ମାଙ୍କଡ଼ ସାଙ୍ଗପରି ଚଳିଲେ ।
ଭୁଆଁକୁ ମଧ୍ୟ, ଗଛଚଢ଼ା ଜଣା, ସେ ଦୁଇ ଖୋଜରେ, ପାଇନ୍ ଗଛ ଚଢ଼ି, ପତଳା ଡାଳରେ ବସିଗଲା ।
ତୁ ରାଜାଝିଅ ସହିତ ବାହାହୋଇ ମଜାରେ ରାଜାଘରେ ରହିବୁ ।
ଏସବୁ ଗହଣା ଯାହାର ଅଛି, ଅର୍ଥାତ୍ ଏସବୁ ଗୁଣ ଯାହାଠାରେ ଅଛି, ତା’ର, ସୁନା ରୂପାର ଗହଣା କି ଦରକାର ।
ଏହାଙ୍କ ବିଷୟରେ, ବହୁ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ରହିଛି ।
ମୋ ସାଙ୍ଗମାନେ ମତେ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିଥିବେ ।
ବା, ଡିମ୍ବ ନେବା ବିଷୟ ଜାଣି ପାରିଲା ନାହିଁ ।
ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ମାତ୍ରେ ମୁଁ ତିନି ଜଣଙ୍କୁ ଘେନି ଆସିଲି, ଆପଣ ସତମିଛ ପ୍ରମାଣ ବୁଝନ୍ତୁ ।
ସେ ଭାବିଲା, ଏହାଙ୍କୁ ଜୀବନରେ କେବେ, ଏମିତି କଅଁଳ ଶେଯ ମିଳିନଥିବ ।
ବଂଶୀ ଖଣ୍ଡିକ, ଯେଉଁଠାରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଆସିଥିଲେ, ସେ ସ୍ଥାନର ନାମ, ମୁରଲୀ ବାଲି ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଆଗ ଗୋଟାଏ କିଛି ବେଉଷା ଶିଖ ।
ଜମିଦାରଙ୍କ ବେଖାତିର୍ ଓ ଥଟ୍ଟାଳିଆ କଥା ଶୁଣି ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକ ମାନେ ଫେଁ କରି ହସିଦେଲେ ।
ସେ ରାଗିଉଠି କହିଲା,
ତା ଛଡ଼ା ଗ୍ରହ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କର ଗତିବିଧି ବୁଝି ପାରିଲେ, ତମେ ଅତୀତ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭବିଷ୍ୟତ ସବୁକଥା ଜାଣି ପାରିବ ।
କେତେକ ହିଁ ହିଁ ହୋଇ ହସିଲେଣି, ଗୋପାଳ କିନ୍ତୁ ଅପମାନିତ ବା ଲଜ୍ଜିତ ନ ହୋଇ ସେମିତି ଠିଆ ହେଇଥାନ୍ତି ।
ଗୋପାଳ କହିଲା, ମୁଁ ଖାଉଥାଏ, ତୁ ଏଇଠି ଥାଇ ଡାକି ପଚାରୁନୁ ।
ବୁଢ଼ୀ ତାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ପୁଅ, କେଉଁଆଡ଼େ ଯାଉଛୁ ।
ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ।
ଏହି ସମୟରେ ଗୋପାଳଙ୍କର ପୁଅ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ଦରବାରରେ ପହଁଚିଲା ।
ଶେଷକୁ ମହାଦେବ ତାକୁ ଦେଖାଦେଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ଭାରି ଈଶ୍ୱରଭକ୍ତ ଥିଲେ ।
ଏତେ ସଂଖ୍ୟକ ପ୍ରତିବର୍ଷ ମଲେ ବି, କଙ୍କଡ଼ା ସଂଖ୍ୟା କମେ ନାହିଁ ।
ଦେହଟି ରୁପା ଭଳି ଚକ୍‌ଚକ୍ ।
ଯାହା ଯେତେ ଖର୍ଚ୍ଚ କଲେ ବି ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ରାଜା ଅସାବଧାନ ଥିଲାବେଳେ ତୁମେ ସହଜରେ ତରବାରି ସାହାଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବ ।
ଏହା କହି ପରଦିନ ରାତିରେ ଗୋଟିଏ ଦରଜାରେ ଲୁଚି ରହିଲା, ଲୋକଟି ସେହି ଦ୍ୱାର ଦେଇ ସଭାକୁ ଯାଉଥିଲା ।
ମୁଁ ଯେତେ ଶକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋ ଦେହରେ ଗାତ କରିଦିଏ ।
କାଳିଦାସ ତ କେବେ ସବାରି ବୋହି ନଥିଲେ ।
ଏହାର କାରଣ ପରାଶର ମୁନି ମତ୍ସ୍ୟଗନ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ସହବାସ କରିବା ଅଭିପ୍ରାୟରେ ନଦୀମଧ୍ୟରେ ଦୀପ ସୃଜନ କରିଥିଲେ ।
ଗୋପାଳ ଭାଣ୍ଡର ପ୍ରତିବାସୀ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁ ଥାଆନ୍ତି ।
ଏମିତି ଘଟଣା ଦେଖି ବିଲୁଆ ଡରି ନ ଯାଇ ଦୁଇ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଠିଆହେଲା ।
ଏଥର ବଗ, ଉଡ଼ି ଉଡ଼ି ଓସ୍ତଗଛ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଲା ।
ତେଣୁ ବୋଧିସତ୍ତ୍ଵ ଶୃଗାଳ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପ୍ରଶ୍ନକଲେ, ତୁମ ନାଁ କ’ଣ ।
ସୁତରାଂ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିରକ୍ତି ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରି କହିଲେ, ମୋ ସହିତ ଫାଜିଲାମି କର ନାହିଁ ।
ରାଜା କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଏହା କହି ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଗୋପାଳ ଭାଣ୍ଡ ଯାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଆସିଲେ ।
ସେ ମିହିରଙ୍କୁ ନିଜ ପଣ୍ଡିତ ସଭାରେ, ଜ୍ୟୋତିଷ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଲେ ।
ଜ୍ୟୋତିଷ ବିଦ୍ୟା ଚର୍ଚ୍ଚା ନିମନ୍ତେ, ସେ ସୁଦୂର ଗ୍ରୀସ୍‌କୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ଋଷି ଏହା ଶୁଣି, ଅଡୁଆରେ ପଡ଼ିଲେ ।
କୁକୁଡ଼ା ମୋର ଭଉଣୀ ଓ ତା’ର ଛୁଆମାନେ ମୋର ଭାଣିଜୀ ।
ଗୋପାଳ ସାଧାରଣତଃ ଗମ୍ଭୀର ପ୍ରକୃତିର ଲୋକ ଥିଲେ ।
ମାଂସ ନ ଖାଇଲେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ ।
ନନ୍ଦିକୁ ଦି’ପାଞ୍ଚଣ ବାଡ଼େଇ ଦେଇ ପାଟିକଲେ ଏଥର ଟାଣ୍‌ରେ ବଦମାସ୍ ଟାଣ୍ ।
ଗୋପାଳର ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଠୋ ଠୋ ହୋଇ ହସିଲେ ।
ଲୁଗାପଟା ମଧ୍ୟ ସେମିତି ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତସ୍ତରୀୟ ନୁହେଁ ।
ତେବେ ଗୋଟିଏ କଥା କହିବି, ଛାମୁରେ ଯାହା ବିଚାର ହେବ ।
ରିନୁ ଓ ଚିନୁ ଦୁଇ ଭଉଣୀ ହେଲେ ବି, ଏକ ମା’ ପେଟରୁ ଜନ୍ମ ନୁହନ୍ତି ।
ଏଣୁ, ଏହା ଅନିଷ୍ଟକାରି ନୁହେଁ, ବରଂ, ତାର ଗୁଣ ବଢ଼ିଛି ।
ସେ ଝିଅ ଦେଖି, ପସନ୍ଦ କରେନି ।
ଏଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ, ନହେଲେ ପରିସ୍ଥିତି ଭଲ ହେବ ନାହିଁ ।
ଏହାପରେ ମେଘବର୍ଣ୍ଣ, ଚତୁର୍ଥ ମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଜୀବୀଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଲୋଡ଼ିଲେ ।
ଆଚ୍ଛା ପଦ୍ମାବତୀ, ଆମେ ତ' ତୋର କେହି ପର ନୋହୁଁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ରାଜାଙ୍କର ରାଣୀ ।
ବାଘଭାଲୁ ଭଳି, ହିଂସ୍ର ଜନ୍ତୁ ଡରରେ, ଲୋକେ ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲଠାରୁ ଦୂରେଇ ରୁହନ୍ତି ।
ରାଜା ଏସବୁ କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
ରାଜା ବୋଇତ ଦେବାରୁ, ଚାରି ଭାଇ ସେଥିରେ ବସି ସମୁଦ୍ର ଭିତରକୁ ଚାଲିଲେ ।
ତୁମ ତରଫରୁ ସେଠାରେ, କାମ ଚଳାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟହୋଇ, ମତେ ହଁ କରିବାକୁ ହେଲା ।
ଚତୁର୍ଥ ସାଙ୍ଗ ଜଣକ କହିଲା, ସେଥିପାଇଁ ଚିନ୍ତା କର ନାହିଁ ।
ରାଜଦରବାରରେ, ସେତେବେଳେକୁ ଆଉ ଆଠଜଣ ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତ ଥିଲେ ।
ସେତେବେଳେକୁ, ଋଷି ବିରକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ସେ ରାଗରେ ତମତମ ହୋଇ କହିଲା, କଣ କହିଲୁ, ସେ ହିଁ ରାଜ୍ୟ ଚଳାଉଛନ୍ତି ।
ସେ ପାଖକୁ ଆସି ପଚାରିଲେ, ମୁଁ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖୁନାହିଁ ତ ।
ତା ପୁଅପାଇଁ, ଏତେଦିନେକେ ବୋହୂଟିଏ ମିଳିଛି ।
ତୁମେ ଏଇ ବାଟ ଦେଇ ଆସିବ, ଆମେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ମେଳାକୁ ଯିବା ।
ସେ ଯେଉଁ ଦରିଦ୍ରକୁ ସେହି ଦରିଦ୍ର ହୋଇଗଲାରୁ ବୁଢ଼ୀର ବୁଦ୍ଧି ହଜିଗଲା ।
ଏହି କବିତାଟି ଗାଇସାରି, କମ୍ଭୁପାଣି କାଳିଦାସଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ, ଟିକେ ହସିଦେଲେ ।
ଯଦି ମୋ କଥା ମାନିବ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁତ ଟଙ୍କା ଦିଆଇ ଦେବି ।
କି ଗୋ ମାନମୟୀ ଆଜି ଏ ଅଭିମାନ କାହା ଉପରେ ।
ବିଦ୍ୟାସାଗର ସେ ପିଲାଟିକୁ ମୋଟେ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ, ବନ୍ୟା, ବାତ୍ୟା, ଘରପୋଡ଼ି ପ୍ରଭୃତି ଘଟଣାରେ, ଦୁଃଖି ନିଃସହାୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ତରଳିଯାଏ ।
ମଲା ମଣିଷ ଭାବି ଚାଲିଗଲା ।
ରାତି ହେଲା, ନାମଦେବ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କର ପିଲାଦିନର ନାମ ଥିଲା ନରେନ୍ଦ୍ରନାଥ, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ କଲିକତା ନଗରୀରେ ହୋଇଥିଲା ।
ଦିନେ ସେ, ପାଚିଲା ଧାନ ଖାଇବାକୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇ ଆଉ ଫେରିଲା ନାହିଁ ।
ବାପର କଥା ଶୁଣି ପିଲାଟି ଗୋପାଳକୁ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ ।
ପରନ୍ତପକୁ ହତ୍ୟାକରୀ ପିତୃବଧର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ପୁରୋହିତ କହିଲେ ।
ତେବେ ପୂର୍ବରୁ, ଏଠାରେ ଲୋକବସତି ନ ଥିଲା ।
ଯଶପତି ଖୁବ୍ ଧନୀ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକ ।
ତା’ପରେ ଅଧ୍ୟାପକ କହିଲେ, ଏତେ ସପନକୁ ରାତି କାହିଁ ।
ଡେରିକଲେ ତେଣେ ରୋଗ ବଳେଇଯିବ ।
ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ, ସେଇ ଛାତ୍ରଟିକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ।
ବୁଢ଼ା ଚଢ଼େଇ କହିଲା,
ଦିନକର କଥା ବୁଦ୍ଧଦେବ ନିଜର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ପରିଭ୍ରମଣ କରୁଥାନ୍ତି ।
ନିଜ ମାଆକୁ ଘୁଷୁରୀ ରୂପରେ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର ଖୁବ୍ ଜୋର୍ ରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ହେଲେ ରାତି ପାହିଗଲା ପରେ ସେ ସ୍ୱପ୍ନସବୁ ମଉଳିଯାଏ, ଆଉ ମନରେ ବି ନଥାଏ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ତା’ କଥା ଶୁଣି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ।
ସେମାନେ ଏ ଅଦ୍ଭୁତ କଳିର ରହସ୍ୟ ବୁଝି ନପାରି, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ,
ଏମିତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସହରା ପରିବାରମାନଙ୍କ, ଥଇଥାନ ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲ କଟାଯାଇ, ଘରଡ଼ିହ ଯୋଗାଇ ଦିଆଯାଏ ।
କଳସଟିକୁ ନେବା ନିମନ୍ତେ କେହି ଆସିଲେ ନାହିଁ, ମୁନି ଠିକ୍ କଲେ କଳସଟିକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେବେ ।
ସବାଇ ଘାସ ଓ ବାଉଁଶରୁ, କାଗଜ ତିଆରି ହୁଏ ।
ନିଆଁ ବଦଳରେ ଚିଆଁ ଖାଇ, ଲୋକଟି ତା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ପାଖକୁ, ପଳାଇ ଆସିଲା ।
ସ୍କୁଲ୍‌ଟିକୁ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ କରିବା ପାଇଁ, ସେ ବହୁ କଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ।
ସତେକି, ଗୋଟିଏ ଚାଉଳରେ ଗଢା।
ପରିସ୍ରା ଗୁଡ଼ିଏ ମୁଣ୍ଡ ଆଡ଼ୁ ଝରି ଲୋକଟିର ପାଟିରେ ପଶିଯିବାରୁ ସେ ଥୁ ଥୁ କରି ପାଟି ଧୋଇବା ପାଇଁ ପୋଖରୀ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲା ।
କିନ୍ତୁ କ’ଣ କରିବେ, ସଭା ଛାଡ଼ି ଗଲେ ଅଭଦ୍ରତା ହେବ ।
ଆମେ ସେ ଜାଲ ନେଇ ଗୋଟିଏ କଣ୍ଟାବୁଦାରେ ଓହ୍ଲାଇ ପଡ଼ିବା ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ଭଗବାନଙ୍କ ସହ ଦେଖାହେଲା ।
ସେନାପତିଙ୍କର ସାଧୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପ୍ରତି, ବଡ଼ ବିରାଗ ଭାବ ।
ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଚିକିତ୍ସା ନ ପାଇବା କାରଣରୁ ସେ ବିଷଜ୍ୱାଳାରେ ଛଟପଟ ହୋଇ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କଲେ ।
ଦୀପୁର ମା’ ବୁଝାଇଲା ପରେ ସେ ଖାଇଲା ।
ମଦନ କହିଲା,
ଚୂଡ଼ାମଣି କହିଲା, କିରେ, ତୁଟା ପାଗଳ ନା କ’ଣ ।
କାଉ ସହିତ କୁସଙ୍ଗରୁ ହଂସ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲା ।
ମାଛମାନେ ଧାଡ଼ିବାନ୍ଧି ରହିଲେ।
ମା କେତେ ଆଘାତ ପାଇଛନ୍ତି, ତୁ ବୁଝିପାରୁନୁ ।
ପିଲାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ ।
ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆଜି, ଚିନ୍ତାମଣି ଗଣେଶ କୁହାଯାଏ ।
ସେ ତାଙ୍କର ଲାଳସାଯୁକ୍ତ ମନକୁ ବାରମ୍ବାର ଧିକ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଯେଉଁ ଦ୍ୱାର ଶତ୍ରୁଦ୍ୱାରା ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା ସେ ବାଟେ ନଯାଇ ସେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁପ୍ତଦ୍ୱାର ବାଟେ ବାହାରିଗଲେ ।
ଭାତ ଗୋଟାଏ ଚିପି ଦେଖିଦେଲେ, ହାଣ୍ଡିକ ଭାତ, ହୋଇ ଯାଇଛି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ ’।
କୁମ୍ଭୀରକୁ ଦେଖି ସେ ଡରିବ ବା କାହିଁକି ।
ତାଙ୍କ ରଚିତ କାବ୍ୟସମୂହ, ପାଠକ ଓ ସାହିତିକ ମହଲରେ, ଉଚ୍ଚ ପ୍ରସଂଶିତ ଓ ଆଦୃତ ହୋଇଛି ।
ସ୍ତ୍ରୀଲୋକମାନେ ସେ ଝିଅକୁ ଏକାନ୍ତରେ ଡାକିନେଇ ଶିଖାଇଲେ,
ଗୋପାଳ ହଉ ହଉ ବୋଲି କହି ଚାଲିଗଲା ।
ତୁମେ ମୋ ଝିଅକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇଯାଅ ।
କେବଳ ଗୋଟାଏ ଜିନିଷ ନାହିଁ, ତାହା ହେଉଛି ନିଆଁ ।
ସେମାନଙ୍କର ମାଆ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହାକୁ ମାରିବି କେମିତି ।
ବିଚରା ରାତିସାରା ଉପାସ ରହିଛି ।
ଜହ୍ନରାତି, ଜହ୍ନର କିରଣରେ, ଫୁଲ ଗୁଡ଼ିକ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥାଏ ।
ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ କପୋତକୁ ଦେଖି ସେ କହିଲା,
ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶ୍ଳୋକ ଗାଇ ଶୁଣାଇଲା ।
ମାତ୍ର ବଳ ସବୁ ସମୟରେ, ବିଜୟର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିପାରେ ନାହିଁ ।
ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୁହା ଶିକୁଳାରେ, ଆଗ ସଡକର ପଛକୁ ପଛ ସଡକର ଆଗ ସହିତ ବାନ୍ଧି ଦିଆଗଲା ।
ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଧରି ସତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ।
କୋକି ଆହୁରି ବୁଦ୍ଧିଆ, ସେ କହିଲା,
ଘରେ ପହଞ୍ଚି, ଗଧିଆ ଓ ଭାଲୁ, ଫସଲର ଆମଦାନୀକୁ, ରାନ୍ଧିବାଢ଼ି ଖାଇବେ ବୋଲି ଯୋଜନା କଲେ ।
ପୁଅ ଆସି ଏଡୁଟିଏ ହେଲାଣି, ମାତ୍ର ତା ବିବାହ ବିଷୟରେ, ପଦେହେଲେ ଦିନେ ତ କହୁ ନାହଁ ।
ପାଟି କରି କହିଲା, ମାଆଲୋ, ଏ ଯୋଗିନୀଖିଆ ମୋ ସ୍ୱାମୀକି ମାରି ପକାଇଲା ।
ରାଣୀ ଦେଖିଲେ ଗୋପାଳଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ନ ନେଲେ ସହଜରେ ରାଜା ରାଜି ହେବେ ନାହିଁ ।
ଭାବିଛି, ଫେରିବାଯାଏ ତାକୁ ତୁମ ପାଖରେ ଟିକିଏ ରଖି ଦେଇ ଯିବି ।
ମେଘବର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦରବାରର ପାଂଚଜଣ ମନ୍ତ୍ରୀ ପାଂଚ ପ୍ରକାର ମତବ୍ୟକ୍ତ କଲେ ।
ଆଉସବୁ ପଶୁମାନେ, ଜଙ୍ଗଲ ଛାଡ଼ି ଯେ ଯାହା ବାଟରେ ଚାଲିଗଲେଣି ।
ଗଛପତ୍ର ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ବର୍ଷାଜଳ ଭୂଇଁରେ ନ ପଡ଼ି ସାଧାରଣତ ଗଛପତ୍ର ଉପରେ ପଡ଼େ ।
ଯାହାକୁ ଇଚ୍ଛା, ତାକୁ ଖାଇବେ ।
ଦୂରରୁ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ, ଦୁଇଟି ଛୁଆ ବଡ଼ପାଟିରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି ।
ଯୌବନର ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତସବୁ ତାଙ୍କ ସ୍ମୃତି କୋଷରେ ସଜୀବ ଥିଲା ।
ବଗ ଭାବିଲା,
ଦିନେ ମହାରାଜା ବଡ଼ି ସକାଳୁ ଉଠି ବାହାରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ସମୟରେ ଗୋପାଳକୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ ।
ବୁଢ଼ୀ ପଚାରିଲା,
ଦାଶିଆ ସେମାନଙ୍କୁ ବାଡ଼ିରେ ପିଟି ପିଟି ମୂର୍ଚ୍ଛା କରିଦେଲା ।
ଏହି ଘଟଣାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ବିଲୁଆ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ଜାତ ହେଲା ।
ଏଭଳି ବେଶ ଆପଣ ବି ହେବେ, ସେଥି ପାଇଁ ପରା ଗୋଛାଏ କଂଟା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କାଟି ଆଣିଛି ।
କ୍ରମେ ରାଜା ପ୍ରକୃତିସ୍ଥ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବର ଖିଆଲି ଭାବ ମରି ଯାଉଥିଲା ।
ମୂର୍ଖ ଚାକର ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ଆଗରେ ଏକଥା କହିବାରୁ ପଣ୍ଡିତ କହିଲେ, ସେଇ ମୂଷାମାନେ ନେଇଯାଇଥିବେ ।
ଏବେ ଜାଣିଲି, ପାଠ ପଢ଼ିବାଠାରୁ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଖୁସିର ଖବର କିଛି ନାହିଁ ।
ଗୋପାଳଙ୍କ ଠାରୁ ଉପଦେଶ ପାଇ ଜମିଦାର ତାଙ୍କର ମନ୍ଦ ଅଭ୍ୟାସକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ ।
ଧୀରେ ଧୀରେ ରାଜାଙ୍କ ଭିତରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଭାବ ଜମାଟ ବାନ୍ଧୁଥିଲା ।
ବେଲାଳ କହିଲା, ଯୁଦ୍ଧପାଇଁ ତିଆର ହେଉଛି ।
ପରନ୍ତପ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟରେ ବିକଳ ହୋଇ କହିଲା, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲାବେଳେ କେହି ଦେଖିନଥିଲେ ।
ଏ, ଏକବର୍ଷ ସକାଶେ ମୌନବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ସେ କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଦୋକାନ ପାଖକୁ ଯାଇ ପିଲାଟିକି ପଚାରିଲା, ତୋ ବାପା କାହିଁ ।
ମୁଁ ନଜାଣି, ତୁମକୁ ବହୁତ୍ ଅପମାନ୍ ଦେଇଛି ।
ଏହାପରେ, ସେ ଦରବାରକୁ, ଆସି ବୀର୍‌ବଲ୍‌ଙ୍କୁ କହିଲେ, ବୀର୍‌ବଲ୍‌, ହୀରାଟି ବେଗମ୍‌ଙ୍କ ପସନ୍ଦ ହୋଇଛି ।
ବର୍ତ୍ତମାନ୍ ଉତ୍ତର ବଙ୍ଗ ଓ ଆସାମ୍‌ର କେତେକ ନିମ୍ନ ଭୂମିରେ ଏମାନେ ଦେଖାଯା’ନ୍ତି ।
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର, ନ୍ୟାୟନିଶାପ ସବୁ ବୁଝୁଥିଲେ ।
ସେ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମାଙ୍କୁ ବାଟରେ ଦେଖି, ତା’ ମନକଥା ଜଣାଇଲା ।
ସତେ ଯିମିତି ତୁ ଏକୁଟିଆ ଜାଲ ଟେକି ଯାଉଛୁ ।
ଏତିକିବେଳୁ ସେଥିର ପ୍ରତିକାର କରିବା ଦରକାର ।
ବୋକାକୁ ଯେପରି ହେଉ ବୁଝାଇ ଦେବାକୁ ହେବ ନ ହେଲେ ଏ ଜିଦ୍ ଖୋର୍ ଅବୋଲକରା ନିଜ ଜିଦ୍ ରେ ଅଟକିଯିବ ।
ବୋଧିସତ୍ତ୍ଵ ସହସା ଶୃଗାଳର ଗଳା ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷଣ ଦନ୍ତ ସାହାଯ୍ୟରେ ଗଳାକୁ ଫୋଡ଼ି ପକାଇଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣର ଚରକି ଚୁଟି କାଟି ନେଇ ଗୁପ୍ତରେ ରଖିଲା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ସେ କଥା ଜଣା ନାହିଁ ।
ଶିକ୍ଷା କେତେ ଦୂର ଛାତ୍ରର ହୃଦୟଙ୍ଗମ ହେଲା, ସେ ପ୍ରତି ଉଦ୍ୟମ, ଆନ୍ତରିକତା, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ମାଆଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଯିବାକୁ ଯେତେ ଅଳି କଲେ ବି ମାଆ ତାକୁ ସାଙ୍ଗରେ କଦାପି ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ ।
ବଗ ସେ କଣାକୁ ଧରି ଉଡ଼ିଗଲା ।
ସେ ରୋଷେଇ ଘରେ, ରନ୍ଧାବଢ଼ାରେ ବ୍ୟସ୍ତଥା'ନ୍ତି ।
ପୁଅଟିକୁ କହିଲେ ଦେଖ୍ ବାବୁ, ତୁ ଏହି ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆର ମୁହଁରେ ବସିଥିବୁ ।
ଏହା ନିଶ୍ଚୟ, କେଉଁ ଶିକାରୀର କାରସାଦି ।
ଆଗରୁ କେବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ନ ଥିଲା ।
ଛଅ ରାଣୀଙ୍କ ଠାରୁ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସାନ ରାଣୀ ପଦ୍ମାବତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, ଏତେ ସବୁ କଥା ତୁମେ କିପରି ଜାଣିଲ ।
କାଳିଦାସ ସବାରିର ଯେଉଁପଟେ ଥା’ନ୍ତି, ସେପଟ ବାର ବାର ହଲଚଲ୍ ହେଉଥାଏ ।
ଗଣେଶ ଠାକୁରଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଥୁଆ ହୋଇଛି, ସେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କଲା ।
କୁମ୍ଭୀର କହିଲା,
କପଟୀ ସାଧବଟି, ନିଜର ପୋଷାକପତ୍ର ଓ ଧନରତ୍ନକୁ, ଗୋଟିଏ ବୁଜୁଳାରେ ବାନ୍ଧିଲା ।
ଶେଷରେ ରହିଗଲା, ଗୋଟିଏ ବଡ଼ କଙ୍କଡ଼ା ।
ସେହି ନୂଆ ଉଆସଟି, ସେ ଯଉତୁକ ଦେଇଥିଲେ ।
ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ କମିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଗାଁ ଲୋକମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ ।
ସର୍ପ କହିଲା ନାହିଁ ରାଜା, ତୁମେ ଧନ୍ୟବାଦର ପାତ୍ର ହେତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉଛି ।
ତୁମର ମା’ ବୋଧେ ତୁମ ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ଆମ ଘର ଆଡ଼କୁ ଯିବା ଆସିବା କରୁଥିଲେ ।
ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଉଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣମାସୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଏକଥା କହିଲେ ।
ହତାଶ ମନରେ, ସେ ପବନକୁ ପଚାରିଲେ,
ବୁଢା କାରିଗର ବାଦ୍‌ଶାହାଙ୍କ ହାତକୁ, ନକଲି ହୀରାଟି ବଢାଇ ଦେଲା ।
କହିଲା ସଙ୍ଗାତ, ଭାଲୁ ତୁମ କାନରେ କଅଣ କହୁଥିଲା କି ।
ଏଥର ବିସୋବା ନାମଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, ନାମଦେବ, ଏବେ ବି ତୋ ବୁଦ୍ଧି କଂଚା ଅଛି ।
ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବାର ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଘେରିଗଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଜଣାଇଲେ ।
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲା
ସେମାନେ କହିଲେ, ଧନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଧନ୍ୟ ତମର ବୁଦ୍ଧି ।
ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ନିବିଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ପଡ଼ିଲା ।
ପିଲାକୁ ଦେଖି, ଚଢ଼େଇଟି ପ୍ରଥମେ ଚଁ-ଚଁ ଶବ୍ଦ କରି ଉଡ଼ିଗଲା ।
ମୁଁ ଶାଶୂ ଘରେ କ’ଣ କରିବି, ତୋର ଭାବିବା କ’ଣ ଦରକାର ।
ବେଶ ଭୂଷାରୁ ମନେହେଉଥାଏ ସଂସାରତ୍ୟାଗୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ।
ରେଳଗାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ମନ ଦୁଃଖରେ ଫେରି ଆସୁଥିଲା ।
ସେ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମନଯୋଗ ସହକାରେ ପଢ଼ାଉଥିଲେ ଓ କଠିନ ପରୀକ୍ଷା ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ଥରେ ମିହିର, ପାଟ୍‌ଣା ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ କୁସୁମପୁରକୁ ବୁଲି ଯାଇଥିଲେ ।
ମୁନିଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଆସିଲା, ସେ ଜାଣିଗଲେ, ଏମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଚୋର ।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉ ହେଉ ତ ମୁଁ ମରିବି ।
ତାଙ୍କର ଆଖି ବନ୍ଦ୍, ଦେହ ହାତ ଟିକିଏ ହେଲେ ହଲଚଲ ହେଉନାହିଁ ।
ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ମାଟ୍ରିକ୍ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ପାସ୍ କଲେ ।
ଭଲ କଥା କହୁଛ, ଯଦି ଶୀତ କେବଳ ଧନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ହୁଏ ଗରିବଙ୍କୁ ହୁଏ ନାହିଁ ତେବେ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ।
ମୁଁ ତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଙ୍କ ସଙ୍କେତରୁ କିଛି ବୁଝିପାରିଲି ନାହିଁ ।
କିଛିଦିନ ପରେ ରାଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ, କନ୍ୟାଟିଏ ଜାତ ହେଲା ।
ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଥାଳିକ ଯାକ ସନ୍ଦେଶ ଖାଇ ଶେଷ କରିଦେଲା ।
ଅସୁର ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗୋଡ଼ାଇଲା ।
ସେ କୋକିକୁ ଡାକି କହିଲା,
ରାଜ୍ୟ ନିରାପଦ ହେଲା, ବୋଧିସତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦରେ ରାଜ୍ୟଶାସନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏହିଭଳି କେତେକଥା ସେହି ଝିଅଟି ତା’ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲାବେଳେ କୃଷ୍ଣମୂର୍ତ୍ତି ପୁଣି କହିଲେ, ତୁମେ ବି ସବୁଥିରେ ପାରଙ୍ଗମ ।
ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ, ମୁଁ ନଡ଼ା ବିଛାଇ ଶେଯ କରିଦେଉଛି ।
ପାଣି ଭିତରୁ କଙ୍କଡ଼ାଟିଏ ଉଠି ଆସି ପଚାରିଲା,
ଚମ୍ପକକଳିକାର, ଏତିକିବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀପୁଅର କଥା ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ।
ଦିନେ ମହାରାଜ ସଭାରେ କହିଲେ, ଗୋପାଳ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜବତ୍ କଲା, ତାକୁ ଆଉ କେହି ଜବତ୍ କରି ପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଦିନେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଇ ବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥିଲା ।
ଭିତରର ରାଗକୁ ଚାପିନେଇ କହିଲା,
ହୁଳହୁଳି ଓ ଶଙ୍ଖ ଶବଦରେ, ରାଜଉଆସ ସତେ ଯେମିତି, ଫାଟି ଉଠୁଛି ।
ମୋର ତ ଏଇଭଳି ଦିଓଟି କଅଁଳା ଛୁଆ ଅଛନ୍ତି ।
ଥରେ ତେନାଲୀରାମାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଦେହ ଭୀଷଣ ଖରାପ ହେଲା, ସେ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ଶହ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୁଦ୍ରା ଧାର୍ ଆଣିଲେ ।
ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ତେଣେ ଚାହିଁ ବସିଥିବ, ମାଙ୍କଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲା, ତୁମର କ’ଣ ଗୋଟାଏ ଭାରିଜା ଅଛି ।
ସିଂହରାଜା କହିଲା, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା ରାଜାର ଧର୍ମ ।
ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ ଆଣିଦେବୁ ’ ।
ଅତି ଲୋଭର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ, ଧଣ୍ଡସାପ ସେ ଦିନଠୁ, ତା’ ବିଷ ହରାଇଥିଲା ।
ପିଲାମାନେ, ନାଆଁ ଲେଖାଇ ପାଠ ପଢ଼ିଲେ ।
ସେହି କ୍ଷତିର ପରିମାଣକୁ ପୂରଣ କରିବାକୁ ହେଲେ, ଆମକୁ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ, ଏକଓଳି ଉପବାସ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।
ତୁ ଆମମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୋ ନିଜ ବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଥିବାରୁ ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛୁ ।
ସେ ବିଲାଛୁଆକୁ କହିଲା,
ଆମେ ଯେତେ ଯାହା ଖାଦ୍ୟ ଖାଉ, ସବୁ ଖାଦ୍ୟ ଗଛରୁ ହିଁ ଆମଦାନୀ ହୋଇଥାଏ ।
କୁବେର ସେହି କାରଣରୁ ମାଟିର ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରାଧାନ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରୁ ନଥିଲେ ।
ଲୁଗାପଟା ଖିଆପିଆ, ସବୁଥିରେ ଅଭାବ ।
ଚାଲ ସ୍ଥିର କରିଦେବା, କିଏ କ’ଣ କରିବେ, ତାହାହେଲେ, ସବୁ କାମ ସୁରୁଖୁରୁରେ ହେବ ।
ତୁମେ ଧନ ଲୋଭରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ ମୋତେ ପାପ ଲାଗିବ ।
ଏପରି କରି ଦିନ କେତେଟା ଭିତରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇଯିବି ।
ବରଂ, ଆଗେ ଚିନୁର ବାହାଘର କରିଦିଅ ।
ଧନୀଲୋକ, ତାଙ୍କୁ ପାଟିକରି ଡାକିଲେ, କିରାଣି ବାବୁ ।
ଚଢ଼େଇଆ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଗୋଡ଼େଇଲା ।
ଶ୍ୟାମଘନ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲା ।
ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷମା ଦେଇ ଆସିଥାଉଁ ।
ସମସ୍ତଙ୍କର ଧାରଣା ଥିଲା, ପଣ୍ଡା ଜଣେ ନିଷ୍ଠାପର ବ୍ରାହ୍ମଣ ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀପୁର ଗାଁ ପାଖକୁ ଲାଗି, ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା ।
ଅଜା ହସିଲେ, କହିଲେ
ଯଦି ସେଠାକୁ ପଳାନ୍ତ ଆଉ ଚିନ୍ତା ନ’ଥାନ୍ତା, ମାଛମାନେ ପଚାରିଲେ,
ଲୁହା ତରାଜୁଟା, ପ୍ରାୟ ମହଣେ ଓଜନ, ବିକିଦେଲେ ବହୁତ ଟଙ୍କା ମିଳିବ ।
ଧନର ଆଧିପତ୍ୟ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ସେ ଥରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ମାଟିର ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ।
ଫୁଣି ଖୋଜା ହୁଏ, ଆଉ ଏକ ସ୍ଥାନ ।
ଭାଇ ତାକୁ ଚୋରିକରି, ବିଡ଼ି ସିଗେରେଟ୍ ଖାଇ ପାଉଁଶ ଝାଡ଼ିଦିଏ ।
ସେତେବେଳକୁ ସିଂହ ଭୋକରେ ଆଉଟୁପାଉଟୁ ହେଉଥାଏ ।
କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ଭଲରେ ଶୋଇପାରିଲା ନାହିଁ ।
କାହାରି ପ୍ରାର୍ଥନା, କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇନାହିଁ ।
ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ଟୋକେଇ ଉଠାଇ ଦେଖେ, ତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଛୁଆ ।
ନାନା ପ୍ରକାରେ ସେମାନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ, ଜଙ୍ଗଲ କ୍ଷୟ ଘଟିଥାଏ ।
ଶେଷରେ ବ୍ୟକ୍ତିଟି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, ମହାରାଜ, ଆପଣ ମୋତେ କିଛି ଅର୍ଥଦାନ କରନ୍ତୁ ।
କିଛି ଜମିରେ ଧାନ ଚାଷ କରିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ, ବଡ଼ ପଡ଼ିଆ ଜମିରେ ବଗିଚାଟିଏ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲା ।
ବାଘକୁ ଭୟ କରି, କେହି ତା’ପାଖକୁ ଗଲେ ନାହିଁ ।
ଅନେକ ବର୍ଷ ତଳର କଥା, ଗୋଟିଏ ଗାଆଁରେ ଜଣେ ମହାଜନ ଥିଲେ ।
ସେ କ’ଣ ପହଁରା ଜାଣିଛି ଯେ ଏଠାକୁ ଆସିବ ।
କାଣି-କଉଡ଼ିଟିଏ ସେ କାହାରିକୁ ଦିଏ ନାହିଁ ।
ବାଟରେ ଥିଲା ଅନ୍ଧ ସୁରଦାସଙ୍କ କୁଡ଼ିଆ, କୁଡ଼ିଆ ବାହାରେ ପାଣି ମାଠିଆଟିଏ ଥିଲା ।
ମାଙ୍କଡ଼ ଗଛରେ ବସି ଜାମୁକୋଳି ଖାଉଥାଏ ।
ଅଗତ୍ୟା ରାଜାଙ୍କର ଆଦେଶ ମାନି ବୋଧିସତ୍ୱଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ହେଲା ।
ଗୋପାଳର ସ୍ତ୍ରୀ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମିଟି ମିଟି ହୋଇ ଜଳୁଥିବା ବଇଠା ନେଇ ବଗିଚାକୁ ବାହାରିଲା ।
ତାଆରି ଡାଳରେ, କାଠିକୁଟା ପତରରେ ତିଆରି, ଛୋଟ ଚଢ଼େଇ ବସାଟିଏ ।
ସେ ଯାହା ହେଉ, ମହାଜନ ତାଙ୍କ କୁଟୁମ୍ବ ଅତି ସୁଖରେ ପ୍ରତିପୋଷଣ କରୁଥିଲେ ।
ତା’ ଭୟରେ ବଣର ପଶୁମାନେ ସବୁବେଳେ ଥରହର ।
ଯେଉଁଦିନ ମେଳି ଭାଙ୍ଗିଯିବ ସେଦିନ ଧରା ପଡ଼ିଯିବେ ।
କଷ୍ଟ ହେଉ ପଛକେ ଯଦି କହିବ, ମୁଁ ଜଣ ଜଣ କରି ତୁମକୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ପୋଖରୀରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଆସିବି ।
ମନ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଲେ, ‘ମୋ ପାଖରେ ଆପଣଙ୍କର କି କାମ ଅଛି ।
ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଥରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ, ତା’ପରେ କହିଲେ ।
ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୋଟିଏ ଉପାୟ ବତାଇ ଦେବି ।
ଭୟ, ଓ ଆଶଙ୍କାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଖାଇବା ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା ।
ସେତେବେଳେ ବଙ୍ଗ, ବିହାର ଓ ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରତି ଗ୍ରାମରେ ହାଟ ବଜାର ନଥିଲା ।
ମହାଜନଙ୍କ ସେହି ପୁଅମାନେ ହୀରା ଥିବା ବାକ୍ସକୁ ଆଣି ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ବାକ୍ସରେ ମୋଟ ସତରଟି ହୀରା ଅଛି ।
ସେ ନିଜର ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ତୀର ମାରିଛି, ତାକୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେଇଆସ ।
ମୋର ଫୁଲଫଳ ପତ୍ରକୁ, କେତେ ପ୍ରାଣୀ ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି ।
ଏମିତି ପ୍ରତିଦିନ ମନଦୁଃଖରେ ସେ ବଣକୁ ଯାଏ ।
ତହୁଁ ଗୋପାଳ କହିଲେ, ଆପଣଙ୍କର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେବା କଥା ଶୁଣି ଠିକ୍ ଏହିପରି ମୋ ମନରେ ସୁଖବୋଧ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହି କାରଣରୁ ଆମ୍ବ ବଉଳକୁ ନଷ୍ଟ ନ କରି ଆମ୍ବଡ଼ା ବଉଳକୁ କାହିଁକି ନଷ୍ଟ କରିବ ।
ସେଦିନ ଦରବାରରେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକ ବେଶୀ କିଛି ନଥିଲେ ।
ଥରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଗୋଟିଏ ନିଶା ସବାର ହେଲା, ସେ କେମିତି ଏ ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ରାଜା ହେବେ ।
ଅବିନାଶ କହିଲା, ନଅ ଭାଗରୁ ଏକ ଭାଗ ।
ଏହା ଶୁଣି ମହାରାଜା କହିଲେ, ଗୋପାଳ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ତା’ର ଉତ୍ତର ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଛି ।
ସେ ମିହିରଙ୍କୁ କହିଲେ,
ଗଛକଟା ଆହୁରି ବଢ଼ିଲା, ଏବଂ ବାଘ ସଂଖ୍ୟା ଆହୁରି କମିଲା ।
ଗୋପାଳ ସେହି ବାଟରେ ଗଲା ବେଳେ ଭଦ୍ରଲୋକଟି ତାକୁ ଚିହ୍ନି ପାରି ଡାକ ପକାଇଲେ ।
ଏବେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସୁବିଧା ମିଳିଗଲା, ସେ ହୋ ହୋ ହୋଇ ହସି ଉଠିଲେ ।
ପାଖରେ ରାଜା ଏବଂ ଚାରିଆଡ଼େ ଶହ ଶହ ପଣ୍ଡିତ ଦେଖି, ସେ ଡରିଗଲା ।
ଏମିତି ଖାଉ ଖାଉ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ସେ ଖାଇଦେଲେ ।
କେତେ ଲୋକ ଗୋପାଳଙ୍କ ଉପରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଲୋକ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ସହ୍ୟ କରି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଯଦି ବୁଦ୍ଧି ଅଛି ତେବେ ଠିଆ ହୋଇ ମୁଦିଟିକୁ ହାତ ପାହାନ୍ତକୁ ଘେନି ଆସ ।
ଏବେ କହ ସତରେ ଯଦି ମୁଁ ତୋତେ ଚାରି ଅଣା ଦେବି, ତା ହେଲେ ତୁ କ’ଣ କରିବୁ ।
ପିଲାମାନେ ଅଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ପାଖ ବୁଦାରୁ ଫୁଲ ଆଣିଲା, ଓ ଭଲ ଭାବରେ ପୂଜା କଲା ।
ଏପରି ଖାଉ ଖାଉ ବଗ ସବୁ ମାଛଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲା ।
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡିଏ ଚିଠି ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ ।
ଦିନେ ସେ ତା ସ୍ଵାମୀକୁ କହିଲା,
ବାଟରେ ଗୋଟିଏ ଗହିରିଆ କୂଅ ପଡ଼ିଲା ।
ଏକଥା ଶୁଣି, ବଗ, କଙ୍କଡ଼ାକୁ ଧରି ସେହି ନିଛାଟିଆ ଜାଗାକୁ ଉଡ଼ିଗଲା ।
ସେ ଆଉ ଡେରି ନ କରି, କାଳିଦାସଙ୍କ ଆଡ଼କୁ, ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଖାଇଦେଲା ।
ସେ ଠେକୁଆକୁ ଦେଖି ରାଗରେ ଗର୍ଜିଉଠିଲା ।
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ସେଇ ବଉଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଥା କହିଲେ, ତାହା ଶୁଣି ଗୋପାଳ ହସିଲେ ।
ଧନୀଲୋକ ପୂଜା ସାରି ଦେଖିଲେ, କେହି କୁଆଡ଼େ ନାହିଁ ।
ହଠାତ୍ ପିଲାମାନେ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ତାପରେ, ସେ ବଡ଼ ପୁଅକୁ ଚାହିଁ କହିଲା,
ତୁମେ ବର୍ତ୍ତମାନ କଦଳୀ ଗଛ ଲଗାଇଲ, କଦଳୀ ହେଲେ ସିନା ଖାଇବ ।
ତୁମ ତରାଜୁଟାକୁ, ମୁଁ ଯତ୍ନରେ, ଭଣ୍ଡାର ଘରେ ରଖିଥିଲି ।
ତାକୁ ହାତରେ ଧରି ଋଷି ଭାବିଲେ, ଇଶ୍ଵର ବୋଧହୁଏ, ଏ ଜୀବଟାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ।
ସତକୁ ସତ, ଦୂରରୁ ଭାଲୁଟାଏ ଆସିଲା ।
ଏବେ ମଧ୍ୟ ସମାଜରେ, ଅନେକ ସାଧୁସନ୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏହିପରି ସମାଧିଲାଭ କରୁଛନ୍ତି ।
ଫଳରେ, ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ, ଚଢ଼େଇଟି ମରିଗଲା ।
ଗୋପାଳ କହିଲା, ହଁ ତା’ ପରେ କ’ଣ ହେଲା, ମହାରାଜା କହିଲେ ମୋର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ।
ହାତଟା ନ ଧୋଇ ବସି ଯାଇଥିଲେ ଏ ବିପଦରେ ପଡ଼ିନଥାନ୍ତି ।
ତାଙ୍କୁ ଦେଇସାରିଲା ପରେ, ଆମର କାମ ସରିଗଲା ।
କୁଆ ଦିନବେଳେ ଥାଏ ବୋଲି, ପେଚା ସେତେବେଳେ, ତା କୋରଡ଼ରେ ଲୁଚି ରହେ ।
ଚୋରମାନେ ସ୍ଥାନଟିକୁ ନିରାପଦ ମନେକରି, ସେଠାରେ ଲୁଚି ଗଲେ ।
ଗୋପାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ଆସି କହିଲା ଏ ଲୋକଟି ଓଡ଼ିଆ ।
କାଠୁରିଆ, ଓ ତା ସ୍ତ୍ରୀ, ସାଥୀହୋଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ।
ଉପମନ୍ୟୁ ନିଜର ଭୁଲ୍ ସ୍ୱୀକାର କରି କହିଲେ, ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି କହୁଛି, ଆଶ୍ରମର ସବୁ ନିୟମ ମାନିବି ।
ଜଣେ ବିଦ୍ୱାନ ପଣ୍ଡିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଜଣେ ମୂର୍ଖ ଚାକର ଥିଲା ।
ପକ୍ଷୀଟି ମରିଯିବାରୁ, ତା ଭାର୍ଯ୍ୟା ବହୁତ କାନ୍ଦିଲା ।
ରାଜା ଦେଖିଲେ ଗୋପାଳର କାର୍ତିକ ପୂଜା, ଠାକୁର କାହିଁ, କିଛି ଗୋଳମାଳ ତ’ ଦେଖା ଯାଉ ନାହିଁ ।
ପଣ୍ଡିତମାନେ ରାଜକୁମାରୀର ମନର ଭାବ ଠଉରାଇ ନେଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଏ ପାଣିରେ ଯିବି କେମିତି, ମୁଁ ତ ପହଁରି ଜାଣେ ନାହିଁ ।
ଗାଡ଼ିଆରେ ରହିଯାଇଥିବା ମାଛମାନେ ଭାବୁଥାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆଗରୁ ଗଲେଣି, ସେମାନେ ପୋଖରୀରେ ଖୁସିରେ ଖେଳୁଥିବେ ।
ମାଆର କଥା ଶୁଣି, ପୁତ୍ର ନନ୍ଦ ପାଖକୁ ଗଲା, ଏବଂ କହିଲା, ତୁମେ ମୋ ବାପା ସମ୍ପତ୍ତି ପୋତିଥିବା କଥା କ’ଣ ଜାଣ ।
ଦଉଡ଼ି ବା ଜଞ୍ଜିରରେ କୌଣସି ଜିନିଷ ବାନ୍ଧି କିମ୍ବା କାହାକୁ ପଠାଇ ଆଣିଲେ ହେବ ନାହିଁ ।
ରାଜା ଟିକିଏ ହସି ଦେଇ କହିଲେ, କୂଅ ଭିତରେ ପଶିଲେ ହେବ ନାହିଁ ।
ଦଶ ମୁଥ ପରେ କେଉଟ କହିଲା, ସେତିକି ।
ସେ ମୁଖିଆ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଚିନ୍ତାକରି ଗୋଟିଏ ଉପାୟ ପାଇଲେ ।
ଅଜା କହିଲେ, ଶୁଣରେ ପିଲେ।
ସର୍ବଦା ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କର ଏବଂ ତା'କୁ ଆଜି ହିଁ ସମ୍ପନ୍ନ କର ।
ସେ କହିଲେ ନା, ଗୋପାଳ ତୁମେ ସବୁ ଯାଅ, ମୁଁ ଯିବି ନାହିଁ ।
କୁମାରଙ୍କୁ ସେହି ରାଜ୍ୟର ରାଜା ମନେ କରି ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜ୍ୟର ହାନି ଲାଭ ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇଲେ ।
ସେ ସେଠାରେ, ଉତ୍କଟ ବିଷ ଶୁଙ୍ଘିବାରେ, ପାରଙ୍ଗମ ଥିଲା ।
ବରାହମିହିର, ଚାରିଶହ ଅନେଶ୍ଵତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ, ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ବନ୍ଧୁଙ୍କଠାରୁ ଚିଠି ପାଇଥିଲି, ତାଙ୍କର ଝିଅ ବହୁତ ଅସୁସ୍ଥ ବୋଲି ।
ଗୁଡ଼ାଏ ଖାଇବାକୁ ମିଳିବ, ଭାରି ଖୁସି ହୋଇଗଲା ।
ଏକଜନ୍ମରେ ବୋଧିସତ୍ୱ ବାରଣାସୀର ରାଜା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ରରୂପେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତୃତୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କି ଅନ୍ୟର ଭଲ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସେ କୁଡ଼ିଆର ମାଲିକ, କାଠଅଙ୍ଗାର ତିଆରି କରୁଥିଲା ।
ଦିନେ ସେ ମଜା କରିବ ବୋଲି ଭାବିଲା ।
କୁମ୍ଭୀରର କଥାକୁ ବିଶ୍ଵାସ କରି ମାଙ୍କଡ଼ ତା ପିଠି ଉପରେ ବସିଲା ।
ବିଲୁଆଛୁଆଟିକୁ ତା ଆଗରେ ରଖିଦେଇ ସିଂହ କହିଲା,
ଆଶ୍ଵାସନା ଦେଇ, ଯୁବକକୁ ବିଦାୟ କଲାପରେ, ମହାରାଜ୍ ବହୁତ୍ ଧନଦୌଲତ ଦେଇ, ଜଣେ ଦୂତକୁ, ମୋଗଲ ଦରବାରକୁ ପଠାଇଲେ ।
ସେମିତି ଦେଖିଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି ନା କୌଣସି ବାଟରେ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ।
ପାଟି ଫିଟାଇଲାକ୍ଷଣି, ତୁମେ ମୂର୍ଖ ବୋଲି ଧରାପଡ଼ିଯିବ ।
ଧୌମ୍ୟ ଉପମନ୍ୟୁ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି ଶିଷ୍ୟ ଉପରେ ରାଗିଗଲେ ।
ସେତେବେଳକୁ ସେ ଶେଠ୍ ବିଦେଶକୁ ବଣିଜକରି ଯିବାପାଇଁ ସଜ ହେଉଥାନ୍ତି ।
ଦାଶିଆ, ଗୋଟିଏ ଦୂର ଗାଁକୁ ଯାଇଥିଲା ।
ଉକ୍ତ ପଦବୀ ପାଇଁ, କିଛି ବ୍ୟକ୍ତି ଯଥା ସମୟରେ, ଦରଖାସ୍ତ ଦେଲେ ।
ଯୁବକ ବୋକାପରି ସେସବୁ ଦେଖି ଦେଖି ଚାଲିଥାଏ ।
ସେ ଉଠି ଛିଡ଼ା ହେବାକ୍ଷଣି, ହାତରେ ଧରିଥିବା ଗୋଟିଏ ଲଫାପା, ମଞ୍ଚ ଉପରକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲେ ।
ଯଦି କେବେ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ତେବେ ମୋ ବଂଶଧରମାନେ ରାତିରେ ଏକସଙ୍ଗେ ବୋବାଳି ଛାଡ଼ିବେ ।
ବିଚାରି ରାଜକୁମାରୀ ବାଟସାରା କନ୍ଦାକଟା କରୁଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ, ଦୈତ୍ୟଟିର ମନରେ, ଟିକିଏ ଦୟା ଆସୁନଥାଏ ।
ସତକୁ ସତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା ନାହିଁ ।
ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲା ଅନ୍ୟଠାରୁ ଟିକିଏ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଲେ ପଙ୍ଗୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଗମ ଗିରି ଲଙ୍ଘିଯାଇପାରେ ।
ନନ୍ଦ କହିଲା, ତୁମ ବାପା ସମ୍ପତ୍ତି ପୋତିଥିବା କଥା ମୋତେ ଜଣାଅଛି ।
ରାଜା କୃଷ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଶୀତରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ଦେହସାରା ଗରମ ପୋଷାକ ଆବୃତ କରିଥାନ୍ତି ।
ବୁଢା କିରାଣି ଆଉ କିଛି କହିବା ଆଗରୁ, ଧନୀ ଲୋକ କହିଲେ, ବାସ୍ ବାସ୍ କିରାଣି ବାବୁ ।
ତହୁଁ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ କହିଲେ, ରାଜକୁମାରୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ବୋଲି, ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ।
ସେଦିନ ଭାଣ୍ଡ ଲଢ଼େଇ ଦେଖିବା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଠୁଳ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି ।
’ କି ଅଜବ କଥା, ଠେକିରେ କ’ଣ ବୁଦ୍ଧି ରଖାଯାଇପାରେ ।
କହିଲେ, ତୁମେ ଆଲୋକ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଥିବାରୁ ଶୀତ କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲ ନାହିଁ ।
ଏକଦା ସେ ମହାଜନ ଏକ ଅଜଣା ରୋଗରେ ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ହେଲେ, ଜୀବନ ତାଙ୍କର ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ ।
ଆପଣ ତ ନାଁ ନେବାକୁ ଦାନ କରୁଛନ୍ତି ।
ଏହା ଶୁଣି ସେ ଠିକାଦାର ଜଣକ ହଠାତ୍ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ ।
ବୁଢ଼ା ରାଗ, ପଞ୍ଚମକୁ ଉଠିଗଲା ।
ସୈନ୍ୟମାନେ ଧୋବଣୀକୁ ଡାକିବା ପାଇଁ, ତା ଘରକୁ ଗଲେ ।
ଯାହା ହେବାର କଥା ହୋଇଗଲା, ଏବେ ମନଦୁଃଖ କଲେ, କ’ଣ କଦଳୀ ବାଡ଼ି ଫେରିଆସିବ ।
ଦେଖନି, କି ସୁନ୍ଦର ଭାଇ ଭଉଣୀ ଦୁଇଟି, କି ଅବସ୍ଥା ହେଇ ଯାଉଛନ୍ତି ।
କାଳିଆ କାହ୍ନୁ, ଯେଉଁ ପୋଖରୀରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେ ସ୍ଥାନର ନାମ, କାହ୍ନୁପହଁରା ବୋଲି, ଏବେ କୁହାଯାଉଛି ।
ତା’ ଘର ଚାରି ପାଖରେ ଘଂଚ ଜଙ୍ଗଲ ରହିଥାଏ ।
ମନରେ ବହୁ ଆଶା ବାନ୍ଧି, ବିଚରା ଗରିବ ନାଗର ରାଜ ଦରବାରରେ ପହଁଚିଲେ, ପୁରସ୍କାର ପାଇବା ଆଶାରେ ।
ତାକୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ପଚାରିଲା,
ଏହି ଲେଖାଟିକୁ ପଢ଼ି ସେ ତିନି ଭାଇଯାକ ରାଜି ହୋଇଗଲେ, କେହି ଆଉ ପ୍ରତିବାଦ କଲେନାହିଁ ।
ବଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ହିଁ ପ୍ରଥମେ ଆଦିମ ମାନବ ବାସ କରୁଥିଲା ।
ପ୍ରଜୀବୀ ନିଜର ମତାମତ ଦେବାକୁ ଯାଇ କହିଲେ, ମହାରାଜ, ଆପଣ ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ଏଠାରେ ବାସ କରନ୍ତୁ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପଚାରିଲେ, ଏଠି କଅଣ କରୁଛୁ ବେଲାଳ ।
ସଉଦା ଆଣିବା ପରିବର୍ତେ ସେ ଶୂନ୍ୟ ହସ୍ତରେ ଉପଦେଷ୍ଟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଆସିଲା ।
ବାପୁ ପିଠିରେ ହାତମାରି ବେଳେ ବେଳେ କୁହନ୍ତି, ତୁ ମନ ଦେଇ ପାଠ ପଢିବୁ’।
ଧୀରେ ଧୀରେ, ବୁଢ଼ୀ ହାତରେ, ଭଲ ଦି’ପଇସା ହୋଇଗଲା ।
ଜଙ୍ଗଲରେ ଆକାଶଛୁଆଁ ବୃକ୍ଷରାଜି ଥାଆନ୍ତି ।
ତହୁଁ ସେ ବୁଢାକୁ କହିଲେ, ଦେଖ, ତୁମେ ଏହାକୁ ନେଇ ବାଦ୍‌ଶାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବ ।
ହଁ, ରାଜା ବୀରସିଂ ଠେକିରୁ କେବଳ ବୁଦ୍ଧି ବାହାର କରି ନେଇ, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଠେକିଟି ଆମକୁ ଫେରେଇଦେବେ ।
ସବୁ ଶୁଣି, ଭାରିଯା ତା’ର କହିଲା,
ରାଣୀଙ୍କୁ ହଁ କହି ଦେଇ ରାଜା ବାହାର ଖଞ୍ଜାରେ ଯାଇ ବସିଲେ ।
ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ଦେଲ, ତାକୁ ଆଉ ଜଣେ ବି ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଭଗବାନ୍ ।
ସୁଶୀଳକୁ ତାହା ଦେଇ କହିଲା,
ଏହା କି ପ୍ରକାର ଭଲ କାମ ମୁଁ ତ' କାହିଁ କିଛି ଜାଣିପାରୁ ନାହିଁ ।
ବୁଢା କାରିଗର କହିଲା, ହଁ ହଜୁର, ତିନି ହଜାର ଟଙ୍କାରେ ମୋତେ ଜଣେ ଶେଠ୍ ମାଗିଲେ, ମୁଁ ଦେଲି ନାହିଁ ।
ସେ ସବୁ ସମୟରେ ଖାଲି କହୁଛନ୍ତି ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଧାର୍ କରିଥିବା ଧନ ନ ଶୁଝିଲେ ମୁଁ ଶାନ୍ତିରେ କେବେବି ମରିପାରିବି ନାହିଁ ।
ସେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ ପ୍ରକୋଷ୍ଠରେ ଜଣେ ଅଧ୍ୟାପକ ବସିଥିଲେ, ପିଲାଟି ମୁହଁରୁ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ସେ ଆଗ ହସିଦେଲେ ।
ସେ କିଛି ନା କିଛି ଗୋଟେ ବାହାନା କରି, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ କାମରୁ ଛୁଟି ନେଇ ବୁଲିଆସିଲା ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ନାମଦେବ ଜଣେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ଥ ରୂପେ ଖ୍ୟାତ ହୋଇଗଲେ ।
ସେଇ ଦିନଠାରୁ ବିଲୁଆ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ଘର ବାଡ଼ିରେ ଆସି ପହଁଚିଯାଏ ।
ମଣିଭଦ୍ର ବଡ଼ିସକାଳୁ ଉଠି, ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି, ପାଠ ପଢ଼ାରେ ଲାଗିଯାଉଥିଲା ।
ଯେପରି ସିଂହ ବଳଶାଳୀ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସାମାନ୍ୟ ଠେକୁଆର ବୁଦ୍ଧି ନିକଟରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଶେଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲା ।
ଜଙ୍ଗଲ ଯେ ପରିବେଶ ଓ ସମଗ୍ର ଜୀବମଣ୍ଡଳର ରକ୍ଷା କବଚ, ଏକଥା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି ।
ସେ ରାଜାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ନଦୀ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ ଯେ ପରନ୍ତପ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଛି ।
ଚମ୍ପକକଳିକାର, ବିବାହ ବିଷୟ ନେଇ, ଆଖପାଖ ସବୁ ରାଜ୍ୟରେ ଚହଳ ପଡ଼ିଗଲା ।
ଗୋପନେରେ ତାଙ୍କୁ ମାରି ଦେବା ପାଇଁ ଆପଣାର ଭାବ ଦେଖାଇ ମିଶିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଆମ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଭଗବତ୍ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଆମର ମାନସିକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଯୋଗୁଁ, ଆମେ ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖିପାରୁନାହୁଁ ।
ଛାଇ ଲେଉଟିଲେ, ପୁଣି ବାଟ ଚାଲିବା ।
ବୁଢା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନେକ ସମୟଁରେ ନିଜ ଠାକୁର ଘରେ, ଭାଗବତ ପଢ଼େ ।
ତା'ପରେ ସେ ପିଲାଟି କହିଲା ମୁଁ ଓ ମୋ ମାଆ ବହୁତ ଭୋକିଲା ଅଛୁ ।
ସେମାନେ ତା’ କ୍ଷେତରେ, ଭଲ ଫଳ ଲୋଭରେ, କେବେ କେବେ ଲୁଚିକରି ଆସି, ମୁହଁ ମାରିଦିଅନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କଠାରୁ, ଖୁବ୍ ପଛରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି ସେ ଜୀବନ ଦୌଡ଼ରେ ।
ଚିଠିର ଲେଖା ପଢ଼ି, ମଣିଭଦ୍ରର ବାପା, କିଛି ବୁଝିପାରିଲେନି ।
ଆପଣ କିଛି ଉପାୟ ବତାଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଫଳରେ ମୁଁ ଆଉ ମଦ କେବେବି ପିଇବି ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ପ୍ରକୃତରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିନାହାନ୍ତି ।
ନେଉଳ ମନେ ମନେ, ତାକୁ ଗାଳିଦେଇ ରହିଲା ।
ଦୋକାନୀ ଆସିବାର ସମୟ ଜାଣି ସେ ସେଠାରୁ ଚମ୍ପଟ ମାରିଲା ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାକୁ ଆଉ ଦି’ପାହାର ପିଟିଦେଇ କହିଲେ
ସେ, ଏତେ ରାଗିଗଲା ଯେ, ଶ୍ୟାମଘନକୁ ବହେ ପିଟିଲା ।
ଗୋପାଳ ଦୂର ଗାଁରେ ଥିବା କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ଘରକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି ।
ତେଣୁ କିଛି ସମୟ ଯାଏ ମୁଁ ବିଛଣାରେ, ଚେଇଁ ରହିଥିଲି ।
କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନ ଆସୁଥିବାର ଜାଣିଲେ, ତାର ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ବିଷର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା ।
ଧୂର୍ତ୍ତ ଶୃଗାଳଟି ଉତ୍ତର ଦେଲା, ଇଶ୍ଵର ଭକ୍ତ ’।
ଦିନେ ସକାଳୁ, ମାଘ ବସି କବିତା ରଚନା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ସେ ଲାଜରେ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା, କହିଲା,
କିନ୍ତୁ ମନେ ମନେ ସେ ବୋଧିସତ୍ୱଙ୍କ ଅନିଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ।
ଶେଷକୁ ଜଣେ ଦରିଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅର୍ଥ ଲୋଭରେ ପଡ଼ି କହିଲା, ମହାରାଜା ମୁଁ ନିଶ୍ଚେ ଚୋରୀ କରି ଆଣି ପାରିବି ।
ନିଜେ ଜୋତାଗୁଡ଼ିକ ସଜାଇ, ଭିତରକୁ ଆସି, ଚାରିଆଡ଼େ ବୁଲି ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏମିତି ଏକୁଟିଆ ଘରେ ବସି ବସି, ଜୀବନରୁ ଅଧେ ଗଲାଣି ।
ସ୍ୱାମୀ ରାମକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି କଥାରେ ନରେନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କୁ ସାରାରାତି ଆଉ ନିଦ ଲାଗିଲା ନାହିଁ ।
ପଣ୍ଡିତେ ଚାକରକୁ ନେଇ ଥାନାକୁ ଗଲେ ।
ସବୁ ପାରା ଏକାଠି ତା’ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଚାକରକୁ କହିଲେ, ଚାଲ୍ ଯିବା ଥାନାକୁ ।
ରାଜା କହିଲେ, ପ୍ରଥମ ପରୀକ୍ଷାରେ ତୁମର ଜୟ ହେଲା ଗୋପାଳ କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ପରୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ହେବ ।
ସାଥିରେ ନେଇଥିବା ଉପଢୌକନ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଆଗରେ ଥୋଇଲା ।
ରାଜା ନାନା ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞାନୁଷ୍ଠାନ କରାଇଲେ, ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସୁଫଳ ମିଳିଲା ନାହିଁ ।
ସେ ଭାବିଥିଲା, କରଜ ଟଙ୍କାରେ ବ୍ୟବସାୟ ଚଳାଇ ଲାଭ କରିବ ।
ଗଛ ଖୁଣ୍ଟି ସଫା କରି ସେହି ଅଞ୍ଚଳକୁ, ଅସ୍ଥାୟୀ ଚାଷଜମିରେ ପରିଣତ କରାଯାଏ ।
ଗୋପାଳକୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, ଏମିତି ବ୍ୟସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛ କାହିଁକି, କୁଆଡ଼େ ଯିବ ନା କ’ଣ ।
କେବଳ ପ୍ରଳୟ କାଳ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଦିଅନ୍ତି ।
ସମସ୍ତେ ମିଶି ଗୋଟିଏ ଉପାୟ ବାହାର କଲେ ।
ମୁଁ କହିବା ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ, ତୁମକୁ ରାଜା ଯଥେଷ୍ଟ ଧନ ଦେବେ ।
ଓଡ଼ିଶାରୁ ଯାଇଥିବା ଯୋଗୁଁ ଗୋପାଳକୁ, ଗୋପାଳ ଉଡ଼େ ବୋଲି ଲୋକମାନେ ଡାକୁଥିଲେ ।
ଦିନେ ଶିକାରୀଟିଏ, ପକ୍ଷୀ ଶିକାର କରିବାକୁ ସେହି ବଣ ଭିତରକୁ ଗଲା ।
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ରାଜା ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ, ତେନାଲୀରାମା ବିଛଣାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ପାଖରେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ମାଆ ବସି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି ।
ସିଂହ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବରେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରାଜିହୋଇଗଲା ।
ରାଣୀ ବାହାରିବେ କ’ଣ ଗୋପାଳଙ୍କ ପିଠିରେ କଂଟା ଗୋଛା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, ଗୋପାଳ ତୁମର ପୁଣି ଏ କି ଅବତାର ।
କଳା ଲୋକମାନଙ୍କୁ, ନିଗ୍ରୋ କୁହାଯାଏ, ଏମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ବି, କମ୍ ନୁହେଁ ।
ଅର୍ଥବଳ ଓ ବାହୁବଳରେ, ଜଙ୍ଗଲରୁ ଟ୍ରକ୍ ଟ୍ରକ୍, ମୂଲ୍ୟବାନ କାଠ ଚୋରାଚାଲାଣ ହୁଏ ।
ମନ୍ତ୍ରୀ ହସି ହସି କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଜଣେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ।
ଥରେ, ସେ ବଣକୁ ଜଣେ ଚଢ଼େଇଆ ଆସିଲା ।
ମୋ ମାଆଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଗୁଡ଼ିକ ସେହି ସିଂହଦ୍ୱାର ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ରଖାଯାଉ।
କୌଣସି ଭିକାରୀ, କି ଦାନ ନେବାପାଇଁ ଆସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ, ମନା କରିବି ନାହିଁ ।
ତୁମର ମଲା ପୁଅ ଆଉ ଫେରି ଆସିବନି ।
ତଥାପି ହାତୀର ରାଗ ଯାଇ ନ ଥାଏ ।
ସେ ଭାବିଲା,
ଚାରି ଭାଇ ଯାକ, ଦିନେ ଆସି ଯେଉଁଠୁ ଯାଇଥିଲେ ସେଇଠି ପହଞ୍ଚିଗଲେ ।