SherryT997/IndicTTS-Deepfake-Challenge-Data huggingface dataset:
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମେଘ, ପବନ, ଏମାନେ ଯେଉଁଠି ପସନ୍ଦ ନ ହେଲେ, ଆଉ କାହାକୁ ବା ସେ ଡାକିବେ ।
ଚତୁର୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କି ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ସାଧନ କରିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅନ୍ୟର ତଥା ଏ ସମାଜର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି ।
ମୁ ଆଉ କ’ଣ କରନ୍ତି ।
ମୁଁ ଏଥର ବାଇଗଣ ନେଇ ଯାଉଛି, ଘରେ ରଖିଦେଇ ପଇସା ଆଣିଦେବି ।
ରାଣୀ ବାହାର ଖଳାରେ ବସିଥିଲେ ।
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହାତଯୋଡ଼ି କହିଲା, ମୁଁ ଜଣେ ଋଷିଙ୍କ ଅଭିଶାପରୁ, ଦୈତ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି ।
କୁଆଦୁଇଟି ବସାକୁ ଫେରି ଛୁଆଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ଏଣେତେଣେ ଖୋଜାଖୋଜି କଲେ ।
ବୀର ସିଂ ଥିଲେ, ସେ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ।
ତଥାପି ସେ ଝିଅର ବିଶ୍ଵାସ ହେଲା ନାହିଁ ।
ସେ କୁବେରଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ମନେମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
କେବଳ କିଏ ଜଣେ ଗଛରୁ ଖସିପଡ଼ି ଚିତ୍କାର କରିଥିଲା, ସେ ମନୁଷ୍ୟ କି କୌଣସି ବନ୍ୟପଶୁ ତାହା ମୋତେ ଜଣାନାହିଁ ।
ବେତାଳ କହିଲା,
ସେ ପୁଅ ଉପରେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ,
ତା’ପରେ ସେ, ମଣିଭଦ୍ରକୁ ମାରିବାକୁ, ଖଣ୍ଡା ଉଠାଇଲାବେଳେ, ତା’ର ନିଦ ଚାଉଁକିନା ଭାଙ୍ଗିଗଲା ।
ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ, ଆର ପାଖକୁ ଗଲେ, ତା’କୁ ପ୍ରଚୁର ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବ ।
ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସେବା କରିବା ପାଇଁ କେହି ବି ନାହାଁନ୍ତି ।
ବୀର୍‌ବଲ୍‌ଙ୍କ କଥାରେ ବୁଢା ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରିଲା ।
ରିନୁ କଥାକୁ, ପକ୍ଷୀଟି ସତେ ଯେପରି ବୁଝିପାରିଲା ।
ଏମିତି ଦୁଃଖ କଷ୍ଟରେ ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଲା ।
ସଜ୍ଜନମାନେ ତ’ କାହାରି କଷ୍ଟ ସହି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାୟା ପ୍ରଦାନ କଲା ।
ଭାଣ୍ଡର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି ବର୍ଦ୍ଧମାନ ରାଜା କହିଲେ, ବେଶ୍ ତା’ହେଲେ ଗୋପାଳକୁ ଡକାଇ ଆଣିବି ।
ଏକମାସ ଭିତରେ, ଠେକିଏ ବୁଦ୍ଧି ପଠାଇବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ, ସେ ଦୂତକୁ ବିଦାକଲେ ।
ନିଅ, ଆଉ ଦଶ ହଜାର ସୁନା ମୋହର ଦେବା ପାଇଁ ଯୋଗାଡ଼ କର ।
ସେ ତ ଚଢ଼େଇ ବିକି ପେଟ ପୋଷେ ।
ଭଉଣୀ ତା’ର କ୍ଷତ ସ୍ଥାନ ଦେଇ, ପଟି ବାନ୍ଧିଦେଲା, ଓ ତା’ର ସେବାଶୁଶ୍ରୂଷା କଲା ।
ଚଢ଼େଇଆ ସେମାନଙ୍କୁ ଧରି ଝୁଡ଼ିରେ ପୁରାଇ ଦେଲା ।
ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମୂଷା, ଗଛ ଡାଳରେ ବସି ସବୁ ଶୁଣୁଥିଲା ।
ରାଜା ଗୂଢ଼ ରହସ୍ୟ କିଛି ନ ବୁଝି ଗୋପାଳ କହିବା ଅନୁସାରେ ଲୋକ ଲଗାଇ କୂଅଟିରେ ପାଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ ।
ଏ କୃପଣ ବୁଢା ପାଇଁ, କେହି ଆସନ୍ତି ନାହିଁ ମତେ ତୋଳିବା ପାଇଁ ।
ଦିନେ ରାଣୀ ପରନ୍ତପକୁ କହିଲେ, ଦେଖ, ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ ଗୁପ୍ତପ୍ରଣୟ ଅଛି ବୋଲି ଆଜିଯାଏଁ ରାଜା ଜାଣିପାରି ନାହାଁନ୍ତି ।
କିଏ କ’ଣ ନିଜ ପ୍ରକୃତି ଛାଡ଼ିପାରେ ।
ଦେଖଣାହାରିମାନେ, ଥଟ୍ଟାତାମଶା କରି ନାନା କଥା କହିଲେ ।
ଏହି ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା ଭାଲୁମାଉସା ।
ତା’କପାଳ, ହାତ ଓ ଛାତିରେ, ଚିତାତିଳକ ଲଗାଇ ଦିଆଗଲା ।
ଦୁହେଁ ସେହିଦିନଠାରୁ, ସାଥି ହୋଇଗଲେ ।
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଜଗତ ଶ୍ଵାସକ୍ରିୟାରେ ଅମ୍ଳଜାନ ଦରକାର କରନ୍ତି ।
ଏ ଖଣ୍ଡିକ ତ କାମରେ ଲାଗୁନି, ତମେ ପୁରୁଣା ବାସନ ଦାମ୍‌ରେ କିଣିନିଅ ।
ଶେଷରେ ରାଜା କୌଣସି ଜଣେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କଠାରୁ ଆଦେଶ ପାଇ ଜଗତର କଲ୍ୟାଣ କାରିଣୀ ଦଶଭୁଜାଙ୍କର ପୂଜାନୁଷ୍ଠାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଅନ୍ୟ ସନ୍ୟାସୀ ଜଣଙ୍କ, ଅଳ୍ପ ହସି, ନିର୍ମଳ ଜଳ ପାନ କଲେ ।
ତେଣୁ ସେ ଏକ ଅଭିନବ ଉପାୟ ସ୍ଥିର କଲା ।
ରବି କହିଲା,
ରାଜ୍ୟର ଜଣେ ଧନୀ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଘରେ ମହୋତ୍ସବ କରୁଥାନ୍ତି ।
ତା ସ୍ଵାମୀ ଦିନବେଳେ ପେଡ଼ି ଭିତରେ ଥାଏ ।
ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ଶହେ ଟଙ୍କା ପୁରସ୍କାର ଦେଲେ ।
ଆପଣ କେବେ ବି ସେମିତି ଦୁଃଖୀ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ କରି ନାହାନ୍ତି ।
ଝିଅମାନେ ବି’ ତ’ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିବେ, ସେମାନେ ମାଡ଼ ଖାଆନ୍ତି କି ନାହିଁ କହିଲ ।
ଶିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଏମାନଙ୍କୁ ନିର୍ମମ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରାଗଲା ।
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ, ତା’ର ବାପା, ତାକୁ ନେଇ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ଛାଡ଼ି ଆସୁଥିଲେ ।
ବୋଧିସତ୍ୱ ଶୃଗାଳୀ ଓ ତା’ର ଶାବକମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝିପାରି ପଥିକକୁ ଡାକି ପଚାରିଲେ, ତୁମର ଜୋତା କାହିଁ ।
ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ, ଶାନ୍ତି ଓ ତୃପ୍ତିର ଭାବ, ଫୁଟି ଉଠିଲା ।
ମହାବଳ ବାଘ ଆଜି ମଣିଷ ଦୟାରୁ, ତା’ର ବଂଶକୁ ବଞ୍ଚେଇ ରଖିଛି ।
ଏଥିପ୍ରତି ଆମେ ସେତେଟା ସଚେତନ ନୁହେଁ ।
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଆସିବୁ, ଆଉ ଶବଟିକୁ ଗୋଟିଏ ପଥରରେ ବାନ୍ଧିଦେବୁ ଯେପରି ତାହା ଉପରକୁ ଭାସିଉଠିବ ନାହିଁ ।
ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଛି, ଆମ ଜାତୀୟ ପକ୍ଷୀ ।
ଅଣ୍ଡା ଦୁଇଟିକୁ ଦେଖି, ପିଲାଟିର ମନରେ ଲୋଭ ହେଲା ।
ମୁନୁ ନିଜ ପରିଶ୍ରମରେ ଯେଉଁସବୁ ଗଛ ଲଗାଇଛି, ସେସବୁର ଫଳ ବିକିଦେଲେ, ବହୁତ୍ ଟଙ୍କା ମିଳିବ ।
ଦିନେ ଯୁବକ ପରନ୍ତପକୁ କହିଲା, ତୁମେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲାବେଳେ ମୁଁ ତୁମର ପୋଷାକ ଓ ତରବାରି ଘେନି ନଦୀତଟକୁ ଯିବି ।
ଫଳରେ, କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଅନେକ୍ ପାରା ଧରାପଡ଼ିଗଲେ ।
ଦିନେ କାଉ ହଂସକୁ ନିଜ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲା ।
ଦିନେ ସେ ମନଦୁଃଖରେ, ପୋଖରୀ କୂଳରେ ବସିଥାଏ ।
ମୂର୍ଖ ସିଂହ ଭାବିଲା, କୂଅ ଭିତରେ ଥିବା ସିଂହ, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଗାଳି ଦେଉଛି ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ,
ତୁମେ ଆମର କୁଳପୁରୋହିତ, ମୋ ଜୀବନ ଥିବାଯାଏ ମୁଁ ତୁମର ଯତ୍ନ ନେଉଥିବି ।
ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଲେ ।
ବନ୍ଧୁ କହିଲେ,
ସେହିଦିନଠାରୁ, ଏ ଦୁଇ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କେବେ ପଡ଼େ ନାହିଁ ।
ହାରାମଜାଦା ଡାଳଟା କ’ଣ, ସହଜରେ ଭାଙ୍ଗୁଛି ।
ଭାବନାର ଚକାଭଉଁରିରେ, ସେ କିଛି ସମୟଁ ଘୂରିବୁଲିଲେ ।
ବୁଢ଼ୀ ସେମାନଙ୍କର ବହୁତ ଯତ୍ନନିଏ ।
ତା’ଛଡ଼ା ବହୁଦିନରୁ ପଡ଼ିଆ ପଡ଼ିଥିବା, ବଡ଼ ଜାଗା ଖଣ୍ଡିଏ ପାଇଲା ।
ଆମର ଦାୟିତ୍ଵ, ତାଙ୍କରି ଉପରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛୁ ।
ତୁମର ପଶ୍ଚାତାପ, ଓ ଆତ୍ମସଚେତନତା ଦେଖି, ତୁମ୍ଭର ସଂଶୋଧନ ହୋଇଥିବା ଜଣାଯାଏ ।
ଶିବ ମନ୍ଦିର ପାର୍ଶ୍ଵରେ ପାନ୍ଥଶାଳା, ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍କରିଣୀ, ଏହିଠାରେ ଆମେ ବିଶ୍ରାମ ନେବା ଉଚିତ ।
ସେ ଭାବିଲା, ମଣିଭଦ୍ର ଓ ମୁଁ, ଏକାଠି ପାଠ ପଢ଼ିଲୁ ।
ତାହା ଦେଖି ଦର୍ଶକ ଓ ଶ୍ରୋତାମାନେ, ଖୁବ୍ କୌତୂହଳୀ ହୋଇଉଠିଲେ ।
ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେବି ।
ବାୟୁରେ ଅଙ୍ଗରାକାମ୍ଳ ଓ ଅମ୍ଳଜାନର ପରିମାଣରେ ସ୍ଥିରତା ଆସେ ।
ତୁମର ପୋଇଲୀମାନେ, ମୋତେ ଏଇ ଖଟରେ ଶୁଆଇଦେଲେ ।
ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗାଈ ଚରାଉଥିବା ଛବିଟାଏ ଥିଲା ।
ଯୁବକ ପୁତ୍ରର ଅକସ୍ମାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରାଜାଙ୍କର ଭୋଗ ବିଳାସ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ବି କମି ଯାଉଥିଲା ।
ଯୋଗକୁ ସେହି ବଣରେ ହି ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଗଲା ।
ଏହି ଦୁଇଟି ରାସ୍ତା ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣ ଯେଉଁ ରାସ୍ତାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାହାକୁ ଆପଣେଇ ନିଅନ୍ତୁ ।
ହେଲେ, ସେଥିରୁ କିଛି ନିଜ ପାଇଁ ନ ରଖି, ସେ ସବୁ ବିକିଦିଏ ।
ଏମିତି ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦୁଇ ତିନି ବର୍ଷ ବିତିଗଲା ।
ସେ ରାସ୍ତାରେ ଗଲାବେଳେ ଏକ ବିରାଟ ପ୍ରାସାଦ ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଥାଏ ।
ଯାହାଦ୍ୱାରା ରାତ୍ରିରେ ଅନ୍ୟଜୀବମାନେ ସତର୍କ ରହିବେ ।
କେତେକ ମଧ୍ୟ ଜୋରରେ ହସି ଉଠିଲେ ।
ପିଲାଦିନୁ, ମୋର ବାପା ମା’ ମରିଯାଇଛନ୍ତି ।
ପିଲାଟିକୁ ପାଂଚ କି ଛଅ ବର୍ଷ ହେବ, ଚେହେରା ଦେଖିବାକୁ ବେଶ୍ ସୁନ୍ଦର ।
ତାହା ନକରି ଯେବେ ତୁମେ ଏହି ମନ୍ତୁରା ପାଣିକୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ଆଡ଼େ ଢାଳି ଦେବ ତାହାହେଲେ ମୋ ଜୀବନ ଶେଷ ହୋଇଗଲା ବୋଲି ଜାଣିବ ।
ଦୈବାତ୍ ସେହି ଶୃଗାଳୀ ପୁଷ୍କରିଣୀ ନିକଟରେ ଥିଲା ।
ସେ ଦେଖିଲା, ସେ ଯଦି ବଗକୁ ନ ମାରିପାରିବ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ବଗ ହାତରେ ମରିବ ।
କେଉଟ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ମାଠିଆରେ ଘୋଡ଼ଣି ଦେଇ, ନଈକି ଫିଙ୍ଗିଦେଲା ।
ଶେଷରେ ଯୁବକ ଜଣକୁ ଡକାଇ, ସେ କହିଲେ, ‘ସମ୍ରାଟ୍ ଆକ୍‌ବର୍ ଠେକିଏ ବୁଦ୍ଧି ପଠାଇଛନ୍ତି ।
ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯଦି କୌଣସି କାମରେ ସହାୟତା ନିମନ୍ତେ ଲୋକ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଅନ୍ତି ତେବେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭବନ ଯିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ରହିଲା ।
ନୋହିଲେ ତୁମକୁ ଏ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଯିବାକୁ ହେବ ।
ଏହାପରେ, ଯୁବକଟି ବୋଧିସତ୍ତ୍ଵଙ୍କ ନିକିଟକୁ ଗଲା, ଓ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ପ୍ରକାଶ କଲା ।
ସେ ଲୋକଟି କହିଲା,
ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ନନ୍ଦିବିଳାସ ସେ ଶହେ ଶଗଡ଼ ମାଲ୍‌କୁ, ଫୁଲପରି ଟାଣିନେଲା ।
ଦି’ଜଣ, ଏକ ସାଙ୍ଗରେ ସ୍କୁଲ୍‌କୁ ଯାଆନ୍ତି, ପୁଣି ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଫେରନ୍ତି ।
ସେ ବିଷ ଥଳିଟିକୁ, ଗାଡ଼ିଆର ହିଡ଼ ଉପରେ ଥୋଇ ଦେଇ ପାଣି ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା ।
ଚଢ଼େଇଆ ସବୁକଥା କହିଲା ।
ସେ ମନେ ମନେ ଭାବୁଥାଏ, ଏଥର ପୁଣି ସବୁ କଦଳୀ ଗଛ ଚାଲିଯିବ ।
ଶତ୍ରୁକୁ ବିତାଡ଼ିତ କରିବା ରାଜପ୍ରତିନିଧିର କାର୍ଯ୍ୟ, ତେଣୁ ତୋତେ ଯିବାକୁ ହେବ ।
ପିଲାଟି ଗଛରେ ଚଢ଼ି, ବସାରେ ଅଣ୍ଡା ଦୁଇଟି ଥୋଇଦେଲା ।
ଏକଥା ଶୁଣି ପଣ୍ଡିତେ କହିଲେ, ନାଇଁ ନାଇଁ ନିଜ ଆଖିରେ ନ ଦେଖି କାହାକୁ ଚୋର କହିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ ।
ଏଥିପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ।
ଶୁଣନ୍ତୁ ମହାରାଜ, କୁହୁଡ଼ି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା କାହିଁକି, ଆମ୍ବ ବଉଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ନିମନ୍ତେ ।
ଗୋଟାଏ ମାଙ୍କଡ଼ ବଣରୁ ଆସି, ନିତି ସେ ଗଛରୁ ଜାମୁକୋଳି ଖାଏ ।
ସେତେବେଳେକୁ ସେ କଲେଜର ସେମିଷ୍ଟାର ପରୀକ୍ଷା ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥାଏ ।
ଏଇ କଙ୍କଡ଼ାମାନେ, ରାସ୍ତାରେ ଚଲାବୁଲା କରନ୍ତି ।
ସେମାନେ ଉଆସରେ, ଚିତ୍ରଘରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଏହା ଦେଖି ଜଣେ ଛାତ୍ରନାୟକ ଆସି, ଜୋତାଗୁଡ଼ିକ, ସଜାଇ ଦେବାକୁ ଆଗଭର ହେଲେ ।
ତୁମର ପାଦପଡ଼ି, ଏ ରାଜଧାନୀ ଆଜି ପବିତ୍ର ହେଲା ।
କୌଣସି ଏକ ସହରରେ ଶଙ୍କର ନାମରେ ଜଣେ ଧନୀ ଲୋକ ଥିଲା ।
ନାନା ଅଜବ କଥା କହି, ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସେ ଖୁସି କରିଦିଅନ୍ତି ।
କାହାର କେଉଁଠି ନିଜର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଖୋଜା ପଡ଼ିଲା ।
ସକାଳୁ ଉଠି ନେଉଳ ଦେଖିଲା, ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମୂଷା ନାହିଁ, ଆଉ ତା ପୁଟୁଳିଟି ନେଇ, ରାତି ନ ପାହୁଣୁ ପଳାଇଯାଇଛି ।
ସେ ପୁଅକୁ ଡାକି କହିଲା, ଏ ମାଛି ନିଇତି ଆସି ଖାଏ, ଆଜି ଖାଉଛି ଖାଉ ।
ଏତିକିବେଳେ, କୁଆଡ଼ୁ କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘ ଘୋଟିଆସିଲା ।
ସେ ଏ କଥା, ପୂରାପୂରି ଭୁଲି ଯାଇଥିଲେ ।
ଦରଜି ପୁଅ ସିଲେଇ କରିଥିବାରୁ, ଛୁଆଗୁଡ଼ିକର ବେକ ଚାରିପଟେ ଗୋଟାଏ ନାଲିଗାର ଥିବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ।
ଏହି ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଥଳିଟି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣିଛି ।
ସେ କାଳିଦାସକୁ ପଚାରିଲେ, ତୁ ତ ଭାରି ପାଠୁଆ ଲୋକ ପରି ଜଣାପଡ଼ୁଛୁରେ ।
କାଉ ହଂସକୁ କହିଲା, ହଉ ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଜାଗାକୁ ନେଇଯିବି ।
ଗୋପାଳର ଅଭିନୟ ପରେ ଗୋପାଳ ସ୍ତ୍ରୀର ଅଭିନୟର ପାଳି ପଡ଼ିଲା ।
ସେ ଭାରତରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାରତୀୟମାନଙ୍କର ସୁଖଦୁଃଖର ସାଥି ଥିଲେ ।
ଗଡ଼ ଦେବତା ରୂପେ,
ଆମେ ତା’ କବଳରୁ, ଛୁଆଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବା ନାହିଁ ।
କୁକୁରକୁ ଦେଖି ବିରାଡ଼ିଟି ଡରିଯାଉଥାଏ ।
ଆପଣ ଆଜି ରାତିକ ଏଠି ଶୋଇପଡ଼ନ୍ତୁ ।
ଖଳ ବୁଦ୍ଧିରେ କୌଣସି କାମ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ରାଜକୁମାରୀ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ମୁହଁଆଡ଼େ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନର ଭାବ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ।
ଗୋପାଳ ଭାଣ୍ଡର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବୁଦ୍ଧି ଚାତୁର୍ଯ୍ୟ ସଭାରେ ଶୁଣି ମହାରାଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ।
ସେ ଏକାଥରକେ ଖତମ୍, ତା’ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା, ସବୁ ରକ୍ତ ବୋହିଗଲା, ଚାଷୀବାପୁଡ଼ା ମରିଗଲା ।
ଖୋଲା କର୍ପୁର ଡବା ପାଖରେ କଙ୍କଡ଼ାକୁ ଦେଖି ସେ ସବୁ ବୁଝିପାରିଲା ।
ସେମାନେ ସାପର କୌଣସି କ୍ଷତି କରିପାରୁ ନ ଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା, କିଛି ମଧ୍ୟ କହିପାରୁ ନଥାନ୍ତି ।
ଏ କଥା ଶୁଣି ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ କହି କରତାଳି ଦେଲେ ।
ହଂସ ଚାଳରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ମାତ୍ରେ, ବୁଢ଼ୀ ତାକୁ ମାଡ଼ି ବସିଲା ।
ଭଗବାନ୍ ଆମକୁ ଏତେ ଗରିବ କରିଛନ୍ତି ଯେ, କାମ ନ କଲେ ପେଟ ଓପାସ ।
ଯୋଗକୁ ସେଦିନ ବୁଢ଼ା ନ ଥାଏ ।
ଗୋସେଇଁ ଆସିବେ, ଭାଗବତ ବୋଲା ହେବ, ତମମାନଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ସରିବାପରେ, ଖରା ଛୁଟିରେ ବହୁତ ସମୟ ମିଳିବ।
ରାଜା ବଡ଼ ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଏକ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା ।
ଚାଲ ଏ ଖରାରେ, ପେଟ ଉପରକୁ କରି ଶୋଇବା ।
ଭାଲୁ ଅକଳିଆରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଜଙ୍ଗଲରେ ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସଙ୍ଗେ, ମିଳିମିଶି ଚଳିବାକୁ ହେବ ।
କୁକୁର ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଆଶ୍ରମ ଭିତରକୁ ଧାଇଁ ଆସି, ଋଷିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲା ।
ପାଚିଲା ଫଳରେ ଲଦି ହୋଇଥାଏ ସେ ଗଛଟା ।
ଏ କଥା ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ହସି ଉଠିଲେ ।
ତା’ର ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ମୂର୍ଖତା ଯାଇଛି କି ନାଇଁ, ସେ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ, ଇଚ୍ଛା କଲା ।
ବିପଦରେ, ଯେ ସାହା ନ ହୁଏ, ସେ ସାଙ୍ଗ ନୁହେଁ ।
ନାତୁଣୀ ପଚାରିଲା,
ଗୋବିନ୍ଦ ଭଲ ଜମିତକ ପାଇଛି ବୋଲି, ମନେ ମନେ ଖୁସି ହେଲା ।
ଛଞ୍ଚାଣ କହିଲା, ମାଂସ ଖାଇବା ମୋର ଅଭ୍ୟାସ ।
କାରଣ ଗହଣା ଦେଖିବାପରେ, ମହର୍ଷି ନିଶ୍ଚୟ ଭାବିବେ, ଯେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ କିଏ ଅପହରଣ କରିନେଇଛି ।
ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରାଜା ଖଣ୍ଡିଏ ଚିଠି ଲେଖି ଦୂତ ହାତରେ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ ।
ଆସିବା ବାଟରେ ଶୁଣିଲା ତା’ର ଗୋଟିଏ ଭାଣିଜୀ ଚିଁ ଚିଁ ଶବ୍ଦକରି ଜୋରରେ କାନ୍ଦୁଛି ।
ବାପୁ ଟିକିଏ ସମୟ ପଢ଼ିଦେଇ, ଆରାମରେ ଶୋଇଯାଏ ।
ଘୋର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣମାସୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଏକ ବିଷଧର ସର୍ପ କାମୁଡ଼ି ଦେଲା ।
ଯେଉଁଦିନ ସେ ଏହା ଜାଣିବେ, ସେଦିନ ମୋ ଜୀବନ ରହିବନାହିଁ କି ତୁମ ଜୀବନ ରହିବନାହିଁ ।
ଆମ ପରିବେଶର ଅବସ୍ଥା ଯାହା, ଲେଡ଼ିଗୁଡ଼ କହୁଣିକୁ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଛି ।
ତା’ପରେ, ସେ ଚମ୍ପକକଳିକାର, ପାଦ ଧରି କହିଲା,
ଗଭୀର ପାଣିରେ ଉବେଇ ଟୁବେଇ ହୋଇ ସିଂହଟି ସେଇଠି ମରିଗଲା ।
ତେଣୁ, ମୋ’ ପୁଅର ନିରାପତ୍ତା ପାଇଁ, ଧନରତ୍ନ ସବୁ ନେଇ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚାଇ ରଖିବି ।
ରାଜମହଲରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲେ, ରାଣୀଙ୍କର ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ସୁନାନାକୀ ଝିଅ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ।
ଘର ତିଆରି ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲରୁ କାଠ କଟାଯାଇଥାଏ ।
ସେ ସ୍କୁଲ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲା ।
ତାଙ୍କ ଗାଁକୁ ଥରେ ଜଣେ ସାଧୁବାବା ଆସିଥିଲେ ।
ମହାକବି ମାଘ, ସେଇ ବୁଢ଼ୀଟିକୁ ପଚାରିଲେ, ବୁଢ଼ୀମାଉସୀ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲିଆ ରାସ୍ତା, କେଉଁ ଆଡ଼କୁ ଯାଇଛି ।
କିନ୍ତୁ, ବଣଜଙ୍ଗଲରେ ମୟୂର ସଂଖ୍ୟା ଢ଼େର୍ କମିଛି ।
ପରନ୍ତପ ସହିତ ଏକୁଟିଆ ରହିବା ଫଳରେ କ୍ରମେ ରାଣୀ ତାହାପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହେଲେ ଓ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାପପ୍ରଣୟ ଜାତ ହେଲା ।
ବଗ ଗୋଟିଏ ସରୁମୁହାଁ ଘଡ଼ିରେ, ମାଛ ତରକାରି ଆଣିଲା ।
କାଠକୋଇଲାବାଲା, ନିଦରୁ ଉଠି ଦେଖିଲା, ତା’ ସ୍ତ୍ରୀ ଚିରନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଯାଇଛି ।
ସେମାନଙ୍କର, ଜଣେ ରାଜା ଥାଏ ।
ଏ କଥା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ କହି ତାଳି ମାରି ଉଠିଲେ ।
ସେହିଦିନଠାରୁ, ମାଙ୍କଡ଼, ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମୂଷା, ମଇତ୍ର ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି ।
ଶେଠ୍, କୋଡ଼ିଏ ହଜାର ଟଙ୍କା ଗଣିଦେଇ ମୁଣ୍ଡ ପୋତିଦେଲେ ।
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନାଚି ଉଠିଲେ ।
ଏଣିକି ମୁଁ ଆଉ ଟଙ୍କା ରଖିବିନି କି ଏତେ ହିସାବ୍ କୈଫିୟତ୍ ଦେଇ ପାରିବିନି ।
ସଂସାରର ଭଲ ମନ୍ଦ ତ’ କିଛି ବୁଝିଲ ନାହିଁ ।
ରାଜା କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ ସନ୍ତାନଟିଏ ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟାକୁଳ ପ୍ରାୟ ।
ପୋତାଧନ ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ, ତାର ଅସତ୍ ବ୍ୟବହାର ନ କରି, ସେ, ଦାନପୁଣ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ସେଥିରୁ ପ୍ରବଳ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଥାଏ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ନାକ ଫାଟି ପଡ଼ୁଥାଏ ।
ସେଦିନ ସେ ପିଲାଟିର ଏହି କଥା ବିଦ୍ୟାସାଗରଙ୍କୁ ଏତେ ପ୍ରଭାବିତ କଲା, ଯେ ସେ ପିଲାଟିକୁ ଏକ ଟଙ୍କା ଦେଲେ ।
ଗୋଟିଏ ମୂଷା ଗାତ ଭିତରେ ପଶିବା ବେଳକୁ ଦେଖିଲା ବିଲୁଆ ସେଠାରେ ଲୁଚିଛି ।
ଚୋରମାନଙ୍କ ପରି, ସେ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ଗସ୍ତ କରେ ।
ଗଧିଆଭାଇ ଭାରି ବ୍ୟସ୍ତ, ସେ ତ ଆସିବେ ନାହିଁ ।
ବାସ୍, ସେହିଦିନଠାରୁ ନରେନ୍ଦ୍ର ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ସଂଯମ ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ସେମାନେ ଗୋପାଳର ନାମ ଓ କାମ ଶୁଣି ତା’ ଉପରେ ମନେ ମନେ ଚିଡ଼ି ଉଠୁଥିଲେ ।
ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା, ବେଳେ ବେଳେ ଏପରି ଏକ ଘଂଟି ଧ୍ୱନି ଶୁଭୁଛି ଏବଂ ଏହା ଘଂଟକର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି ବୋଲି କହିଲା ।
ରାଜାଙ୍କର ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ସଭାସଦ୍ ଗଣ ପରସ୍ପର ଚାହାଁ ଚାହିଁ ଟିପା ଟିପି ଆଖିରେ ଠରା ଠରି ହେଲେ ।
ତା’ ଛଡ଼ା, ଚାରିଆଡ଼ ଅଳିଆ ଆବର୍ଜ୍ଜନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ସେଦିନ ଯେଉଁ ପକ୍ଷୀମାନେ ବକ୍ତୃତା ଦେବାପାଇଁ ଉଠିଲେ, କେତେକ ପକ୍ଷିରାଜ ଗରୁଡ଼ ସପକ୍ଷରେ, କେତେକ ତାଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ କହିଲେ ।
ସୁନାହଂସକୁ ଗମ୍ଭୀରି ଘର ଭିତରେ ପୁରାଇଦେଇ, ଗୋଟି ଗୋଟି କରି, ତାର ପରଗୁଡ଼ିକ ଉପାଡ଼ି ଚାଲିଲା ।
ଏହି ମାଟି ଧୋଇହୋଇ, ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସମୁଦ୍ର ପୋତି ହେଇଯିବ ।
କିନ୍ତୁ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ କହିଲେ ସେମାନେ ମହାଭାରତ କିପରି ଲେଖିବେ କିଛି ସ୍ଥିରକରି ନ ପାରିବାରୁ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛି ।
ଏହି ସମୟରେ, ଜଣେ ପରିଚିତ ବ୍ୟକ୍ତିର ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ଗୋଚର ହେଲା ।
ଦିନେ ଚୂଡ଼ାମଣି ଧୂଳିଘର ଗଢ଼ିସାରି କହିଲା, ଚମ୍ପା ଦେଖ୍, ଏ ହେଲା ମୋର ନଅର ।
ହାତରେ ଘଷି ଫଡ଼ାଟି ଦେଖି ରାଜା କହିଲେ, ଗୋପାଳ, ମୋ ମୁଦିଟି କାହିଁ ଦିଅ ।
ଏହିଭଳି କେତେ କ’ଣ ଭାବି ସେ ପିଲାଟି ମନରେ ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କଲା ।
ରାଣୀ ପଦ୍ମାବତୀ ତ’ ତନ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟାରେ ପୋଖତ, ତାଙ୍କୁ ସହଜରେ ମାରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର ।
ରାଣୀ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କର କିପରି ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ସେହି ଚିନ୍ତାରେ ରାଣୀମାନେ ମିଶି ଉପାୟ ଚିନ୍ତାକଲେ ।
ଗଛ ଲଗାଇବା, ଏକ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଲୋକେ ବିଶ୍ଵାସ କରନ୍ତି ।
ଦିନେ ଋଷି ତାଙ୍କର ଜଣେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ, ଏହି ବାଘର ପୂର୍ବକଥା କହୁଥିଲେ ।
ରାଜା ଶିବି ତାଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ନିଜ କୋଳକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ ।
ମୁଁ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଶ୍ରମିକ ନୁହେଁ, ଯେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି କାମ କରିବି ।
ବିଲୁଆମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଶପଥ ଅନୁଯାୟୀ ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରହର ଓ ରାତ୍ରିର ଶେଷ ପାହାନ୍ତି ପ୍ରହର ବେଳକୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଭୁକିବାରେ ଲାଗନ୍ତି ।
ଘରର ଦୁଆର ଖୋଲା ଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ତା ଭିତରକୁ ପଶିଗଲେ ।
ତେଣୁ ମୁଁ ଦୌଡ଼ିଯାଇ, ଗାଈର ଲାଙ୍ଗୁଳକୁ ଭିଡ଼ି ଧରିଲି ।
କୁକୁର ଓ ବାଛୁରୀର ସାଙ୍ଗ ଦେଖି ଚାଷୀର ଗାଈ ଓ କୁକୁଡ଼ା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ମିଶିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ ।
ପୁଅ ମାଡ଼ ଡରରେ ଥରି ଥରି କହିଲା, ମାଛି ଖାଇଗଲା ।
ଏହି ଝଡ଼ରେ, କେତେ ଲୋକଙ୍କର ଘରର, ଛପର ଉଡ଼ିଯାଇଛି ।
ପର୍ବତଠାରୁ କିଛି ଦୂରରେ ସହରଟିଏ ଥିଲା ।
ହେଇ ବାଉଁଶ ଅଗରେ ଅଛି, ମୁଁ ତଳେ ବସି ନିଆଁ ଜାଳୁଛି ।
ସେ ଭାବିଲା, ମୁଁ ଯଦି ଏ ଋଷିଙ୍କୁ ମାରି ଖାଇଦିଏ, ତେବେ ମୋର ପୂର୍ବକଥା କେହି ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକଲେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ, ତେଣୁ ମୋତେ ପଠାନ୍ତୁ ନାହିଁ ।
ସେଇଠି ଅନାଥ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଫଳ ବାଂଟି ତାଙ୍କର ଟିକିଏ ସେବାଯତ୍ନ କରି ଫେରୁଛି ।
ଗୁରୁ ତାକୁ ଗୋଟାଏ କାଚ ଦେଇ କହିଲେ,
କିଛି ସମୟ ପରେ କୃଷ୍ଣମୂର୍ତ୍ତି ପଚାରିଲେ, ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ତୁମକୁ ଏଇ ନିକଟରେ ଥିବା ମାର୍କେଟ୍ ଯିବାକୁ ହେବ ।
ସମସ୍ତେ ଠେକୁଆକୁ ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ କହିଲେ ।
ଏଥର ସେମାନେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ଝରଣା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ପିଲାହେଲେ କ’ଣ ହେଲା, ଚମ୍ପକକଳିକା ରାଜାଘର ଝିଅ ।
ତାପରେ ଶଙ୍କର ଭାବିଲା, ବିଦେଶକୁ ଯାଇ, ତା ଭାଗ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରିବ ।
କୁଆଦୁଇଟି ଜାଣିଲେ, ଏଇ ସାପ ହିଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟିଯାକ ଛୁଆଙ୍କୁ ଖାଇଛି ।
ଏହା ଶୁଣି, କାଳିଦାସ ଶୀଘ୍ର, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ତେଣୁ ସେ ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ କହିଲା, ଉଠ, ତୁମର କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ ।
ରାଜା ଆରାମରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲେ ।
ମୁନି ଏକଥା ଶୁଣି ଖୁସି ହୋଇଗଲେ, ସେ ଦିନ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲା ।
ସେଠି ନାନା କିସମର ପକ୍ଷୀ ବସା କରି ରହୁଥାନ୍ତି ।
ଲୋକଟି କାନ୍ଦୁ ଥାଏ, ଏଣେ ଗୋପାଳଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରି ତାଙ୍କର ସଫା ଲୁଗାରେ କାଦୁଅ ବୋଳୁଥାଏ ।
ଲୋକେ ମାଗିଲେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଓଲଟ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦେଖାଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମିଛ ଆପତ୍ତି କରି ଭାଣ୍ଡାମି ବୁଦ୍ଧିରେ ତାଙ୍କୁ ହଲାପଟା କରେ ।
ଏମାନଙ୍କୁ ଲୋକେ ଗୁମାସ୍ତା ବୋଲି କହୁଥାନ୍ତି ।
ସୁନାହଂସ ଆସି, ଚାଳରେ ବସିପଡ଼ିଲା ।
ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲା,
ଗୋପାଳ ଦେଖିଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଥାଳିରେ ସନ୍ଦେଶ, ଜିଲାପି, ମିଠା ପ୍ରଭୁତି ସଜେଇ ଥୁଆ ହୋଇଛି ।
ମାଆ ମଧ୍ୟ ସୂଚାଇ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନଟିଏ ଦେବା ପରେ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯିବ ।
ଏହିସବୁ କାରଣରୁ, ବାଘସଂଖ୍ୟା କମିଗଲା ।
ଗୋପାଳ ମଧ୍ୟ ଭଦ୍ରଲୋକଟି ସଙ୍ଗରେ ଏଣୁ ତେଣୁ ଗପ ଲଗାଇ ହୁକା ଟାଣୁଥାଆନ୍ତି ।
ମୂର୍ଖ ଚାକର ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ପୂର୍ବପରି ଚୁପ୍ ରହିଲା ।
ଚାକର କହିଲା ଦେଖନ୍ତୁ, ଶାସ୍ତ୍ର କଥା ନ ମାନି ବେଳେବେଳେ ଶୁଣାକଥାକୁ ବି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ଗୋପାଳ କହିଲେ, ନା ଏଠାରେ ଖାଲି କୁମ୍ଭୀର ମାଳକୁ ମାଳ, ଗଲେ ସତେ କ’ଣ ଆଉ ଫେରିବେ, ଆଉ ଟିକିଏ ଆଗକୁ ଚାଲନ୍ତୁ ।
ସେ ପିଲାଟି କହିଲା, ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଦରିଦ୍ର ପରିବାରର ପିଲା, ପାଠ ପଢ଼ି ଖୁବ୍ ବଡ଼ ବୈଜ୍ଞାନିକ ହେବାକୁ ମୋର ଭାରି ଇଚ୍ଛା ।
ରାଜା ଗୋଜା, ବିଚରା ଗରିବ ନାଗରର କ’ଣ ଚାରା ଅଛି ।
ଜଣେ ଭଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଗୋପାଳଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ପାଇ ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ ।
ସେହିଦିନଠାରୁ, ନେଉଳ ନଥିବାବେଳେ, ତା ଘରୁ କିଛି ନା କିଛି ଜିନିଷ, ଚୋରି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ଦୁହେଁଯାକ, କୋଡ଼ି ଓ ଟୋକେଇ ନେଇ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ ।
ତା’ଦେହରେ ନୂଆ ପଇତା, ଓ ବେକରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷମାଳା ଗଳେଇ ଦିଆଗଲା ।
ଟିପୁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ବଲ୍‌ଟିକୁ ଗଡ଼ାଇ ଗଡ଼ାଇ, ଦୀପୁକୁ ଦେଇଦିଏ ।
ଗୋପାଳ ପଚାଶ ଟଙ୍କାକୁ ମୁଣିରେ ଭରି ହେଉ କହି ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ତୁ ହେଉଛୁ ଆମ ସାତ ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୀରାଟିଏ ।
ଭଗବାନ୍ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ପାଦ ଥୋଇ ଶୋଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ନାମଦେବଙ୍କୁ ଅସହ୍ୟ ବୋଧ ହେଲା ।
ଏହା ପରେ ରାଣୀ ପଦ୍ମାବତୀ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ରାଣୀ ଉଦ୍ୟାନରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ବେପାରୀଟି ଆଉ ସେଠାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ପାରିଲାନି ।
ବାଟୋଇମାନେ, ପାଣି ପିଇ ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେଲେ ।
ଗୋପାଳ କହିଲା, ତେବେ ଆଜି ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ମହାରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାତଃ ସ୍ମରଣୀ ହେଲି, ତେବେ କି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ କୁହନ୍ତୁ ।
ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ, ବାଘ ଉପରକୁ, ତୀରଟିଏ ଛାଡ଼ିଲା ।
ରାଜାଙ୍କ ଉଆସରେ ଉଜ୍ଜଳ ଆଲୁଅଟିଏ ଜଳୁଥାଏ ।
ସେମାନେ ଦିନଯାକର ପଠନ, ଓ ପରିଶ୍ରମରେ, କ୍ଷୁଧାରେ ଆତୁର ହୋଇ ପଡ଼ିଥାନ୍ତି ।
ଈଶ୍ୱର ହସିଦେଇ କହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ।
ବିଚାରୀ ପୂର୍ଣ୍ଣମାସୀ ଏକୁଟିଆ ହୋଇଗଲେ, ଦୁଃଖିନୀର ଭାଗ୍ୟରେ ସୁଖ ବା କୁଆଡ଼ୁ ଆସିବ।
କିଏ କ’ଣ ଚାକରର ପୁଅକୁ ବାହା ହୁଏ।
ବାଜା ବାଜେ, ହୁଳହୁଳି ପଡ଼େ ଭୋଜିଭାତ ହୁଏ ।
ସେ ଉଠିବାପରେ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରୋଗ, ତଥା ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଗଲେ ।
ଏହା ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କର ଜିଜ୍ଞାସା ବଳବତ୍ତର ହେଲା ।
ତାକୁ ଦେଖିଲା ମାତ୍ରେ ଋଷିକନ୍ୟା ଆନନ୍ଦରେ ନାଚି ଉଠି କହିଲା,
ଏହା ଦେଖି ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ରାଜା ରାମମୋହନ ରାୟ କହିଲେ, ତୁମେ ଏଭଳି କରୁଛ କାହିଁକି ।
ସେ ତାକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଯାଉ ଯାଉ, ଦେଖିଲା ଚଢ଼େଇ କାହାର ଛାତ ଉପରେ ବସିଲା ।
ସେ ଭାବିଲା, ଚୂଡ଼ାମଣି ଫନ୍ଦିକରି, ଗୋଟାଏ ମୂର୍ଖ ସହିତ, ତା’ର ବିବାହ କରାଇ ଦେଇଛି ।
କିଏ କେତେ ପ୍ରକାର କଥା କହିଲେ ।
ସେ ଶତାଧିକ ଅନୁଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ବଣରେ ବାସ କରୁଥିଲେ ।
ସେଥିପାଇଁ କୁକୁରଙ୍କୁ, ଜଗୁଆଳି ଭାବରେ ପୋଷିଥାନ୍ତି ।
ଏକ ହିସାବରୁ ଜଣାଯାଇଛି ଯେ, ପ୍ରତିବର୍ଷ ଟ୍ରେନ୍ ତଳେ ନବେ ହଜାର୍ କଙ୍କଡ଼ା, ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି ।
ରମଣୀ ରଞ୍ଜନ, ବାଣୁଆକୁ, ସେ ନିରୀହ ଛୁଆ ଚଢ଼େଇକୁ, ନ ମାରିବାକୁ ଜିଦ୍ ଧରିଲା ।
କ୍ଷେତରେ ଖୁବ୍ ମନଦେଇ, ଘାସମୂଳ ବାଛିବାରେ ଲାଗିଗଲା ।
ମରିବ ବା ମାରିବ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଳ ପକାଇବାକୁ ଆଗଭର ହେବ ।
ଏ କଥା ଶୁଣି ଗୋପାଳ ଟିକିଏ ରହିଯାଇ ମନେ ମନେ ଭାବିଲା ।
ଶେଠ୍‌ଙ୍କ ମୁହଁରେ ତ ମିଠା ଲାଗି ଯାଇଥାଏ ।
ବାଳିକାଟି ତା’ ଭାଇକୁ କହିଲା, ମୋତେ ଭାରି ଶୋଷ କଲାଣି ।
ଘରକୁ ଆସୁ ଆସୁ, ବାଟରୁ, ଏ ବିଲୁଆଛୁଆଟାକୁ ପାଇଲି ।
ସେ ଜଣ ଜଣ କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ଥଙ୍କ କପାଳରେ ଥରେ ଥରେ ଟିପ ମାରି ଶେଷରେ ନାମଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ।
ଖାଇଦେଲେ, ପେଟରୁ କଣେ ବି ପୂରିବ ନାହିଁ ।
ରମେଶ୍ ସୁରେଶ୍ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲା ।
ତାପର ଦିନ ମଧ୍ୟ ସେମିତି ହେଲା ।
ଗୁଣନିଧି ପଣ୍ଡିତ ପଚାରିଲେ,
ଗଛ ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧିଲାବେଳେ ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳ ବାଷ୍ପ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଓ ଅମ୍ଳଜାନ ବାଷ୍ପ ଛାଡ଼ିଥାଏ ।
ଚଢ଼େଇ ସେମିତି ଉଡ଼ି ଉଡ଼ି, ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଥାଏ ।
ସେଇଠି ଝରିପଡ଼େ, ବୃକ୍ଷ ଦେବତାର ଆଶୀର୍ବାଦ ।
ସେ ଠିକାଦାର ଜଣକ ତ’ ଆଉ ୱାଶିଂଟନ୍ ଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ନଥିଲେ ।
ଏହା ଦେଖି ରାଜସଭାର ଲୋକଙ୍କର, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ସୀମା ରହିଲା ନାହିଁ ।
ବଗକୁ ବଢ଼ିଆ ସୁଯୋଗ ମିଳିଗଲା ।
କୋକିଶିଆଳିର ଏ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ବୁଢ଼ୀ ତାକୁ ପିଟିବ ବୋଲି ବାଡ଼ି ଖୋଜିଲା, କିନ୍ତୁ ପାଇଲା ନାହିଁ ।
ସେଠି ଏମିତି ଲୋକ ସବୁ ଅଛନ୍ତି ଗହଳି ଭିତରେ ହାତ ଲଗାଇ ଦେବେ ।
ଆପଣ ତ ସେ ବିଷୟରେ, ଆମକୁ ଆଗରୁ କିଛି କହି ନ ଥିଲେ ।
ଆମର ଦୁଃଖ ବୁଝିବାକୁ, ତାଙ୍କର ବେଳ କାହିଁ ।
ସେ ମୂର୍ଖ ଯୁବକଟି ଉପରେ ରାଗିଯାଇ କହିଲା,
ସେ କଥାକଥାକେ ଖାଲି ହାସ୍ୟରୋଳ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ ।
ଯାଉଯାଉ ବାଟରେ ଗହନ ବନ ପଡ଼ିଲା, ଚାରି ସାଙ୍ଗଯାକ ସେ ବଣରେ ବାଟ ଭୁଲିଗଲେ ।
ଏତେ ବଡ଼ କବି ହେଲେ ବି, ତାଙ୍କ ମନରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭାରି ଦୟା ଥିଲା ।
ସେ ଭାବିଲା, ଏ ଋଷି ବଞ୍ଚିଥିଲେ ମୋର ଅସଲ ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଯିବେ ।
ବିଲୁଆ କହିଲା, ହଜୁର, ରାତ୍ରିର ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରହର ଓ ପାହାନ୍ତି ପ୍ରହର ବେଳକୁ ଆମେ ଏକ ସଙ୍ଗେ ହୁକେହୋ ହୁକେହୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିବୁ ।
ତୋର ଏପରି ଉପକାରକୁ ସାତଥର ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆମେମାନେ କେହି ଶୁଝି ପାରିବୁ ନାହିଁ ।
ସତେ ଯେମିତି କନା ଖଣ୍ଡିକ ପଡ଼ି ରହିଛି, କର୍ପୁର ନାହିଁ ।
ବୁଢା କିରାଣି କହିଲେ, କ୍ଷମା କରିବେ ଆଜ୍ଞା ।
ସେ ଭାବିଲା, ତାକୁ ଯେତେବେଳେ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବ, ସେ ତା ସାଥୀକୁ ନ ଦେଇ, ଏକା ଖାଇଦେବ ।
ତେଣୁ ଅମ୍ଳଜାନ ବିନା ରୋଷେଇ କରି ହେବ ନାହିଁ ।
ଏହା ଭାବି ସେ ମନେ ମନେ ଭାରି ଖୁସି ହେଲା ।
ମୁଁ ଯାଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଆଣିବି ।
କହିଲେ, ହେଲା ତ’ ଏବେ, ଯେମିତି ପ୍ରଶ୍ନର ସେମିତି ଉତ୍ତର ପାଇଲେ ତ’ ।
ଜଣେ ସାଧାରଣ ରାଜକୁମାର, ଦିନେ ତ୍ୟାଗ, ପ୍ରତୀକ୍ଷା, ସାଧନା ବଳରେ, ପ୍ରଭୁ ମହାବୀର ପାଲଟି ଗଲେ ।
ସେଠି ଦେଖିଲାବେଳକୁ ରାଜା ଝିଅ, ପର୍ବତ ଉପରେ ସେମିତି ବସିଛି ।
ସେତେବେଳେ ବଙ୍ଗ ଦେଶରେ ସତ୍ୟବାନ୍ ବୋଲି ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ ।
ପ୍ରଥମ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କି ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ ବା ଅନ୍ୟର ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ରାଜାଙ୍କର ତୀର ହଂସ ଦେହରେ ବାଜିବାରୁ ବିଚରା ହଂସଟି ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା ।
ଦିନେ ଗୋପାଳ ତା’ର ବନ୍ଧୁ ଘରକୁ ଯାଉ ଯାଉ ଭୁଲରେ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାମ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା ।
ତୁ ମୋତେ ଯେଉଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲୁ ସେହି ଫୁଲର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା ଏବେ ତୋତେ କହୁଛି ।
ଗଛ ଖାଦ୍ୟପ୍ରସ୍ତୁତ ସମୟରେ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳରୁ ଅଙ୍ଗରାକାମ୍ଳ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇ, ତା’ ବଦଳରେ ଅମ୍ଳଜାନ ବାଷ୍ପ ଛାଡ଼ିଥାଏ ।
ଦେଶରୁ, ଓ ଦେଶ ବାହାରୁ, ହଜାର ହଜାର ଉତ୍ସାହୀ ଯୁବକ ଆସି, ଏଠାରେ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରୁଥିଲେ ।
ମୋର ମନେହେଉଛି, ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।
ଗୋଟିଏ ବୁଢ଼ା ମାଛ ପଚାରିଲା,
କିନ୍ତୁ ଦଇବ ସେତକ ମଧ୍ୟ, କରାଇ ଦେଲା ନାହିଁ ।
ଏକ ସମୀକ୍ଷାରୁ ଜଣାପଡେ, ପୃଥିବୀର ଦୁଇ ତୃତୀୟାଂସ ଜଙ୍ଗଲ ଧ୍ଵଂସ ପାଇ ସାରିଛି।
ହେଲେ, ଏଇଲେ ମୁଁ ଯାହା ଦେଖୁଛି, ଆପଣ ଜଣେ ହତ୍ୟାକାରୀ ।
ଶିକ୍ଷକ ତା’ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତୁମେ ଜାଣିଛ କି ତାଙ୍କ ଝିଅ ଦେହ କିପରି ଅଛି ।
ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ, ଅଙ୍ଗରାକାମ୍ଲ ପରିମାଣ ବଢ଼ିଛି ।
ହେଇ ଶୁଣ୍, ଏଇ ରବିମନ୍ତ୍ର, ତିନିଦିନ ଜପ କର, ଋଷି ଯୁବକକୁ, ରବିମନ୍ତ୍ର ଶିଖାଇଦେଲେ ।
ମୁଁ ସେମିତି, ଏ ଫଳରୁ ତତେ ଭାଗ ଦେବି ନାହିଁ ।
ଆପଣ ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତୁ ମୁଁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରାଣୀମା’ଙ୍କୁ ମନାଇ ମେଳାକୁ ନ ଯିବା ପାଇଁ ରାଜି କରାଇ ଦେଉଛି ।
ପୁଣି ଭାବିଲେ, ଆଉ ଥରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ।
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କଠାରୁ, ଖଜଣା ଅଦାୟ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ, ଏମାନେ କରୁଥାନ୍ତି ।
ମାଆ ଚଢ଼େଇଟି ଯାଇଛି, ଆହାର ଖୋଜିବାକୁ ।
ତିନି ଛୁଆଯାକ, ଏକା ଭାଇପରି ଖାଆନ୍ତି, ପିଅନ୍ତି ଖେଳବୁଲ କରନ୍ତି ।
ରାଜ୍ୟରେ ଗୋଟାଏ ଚାଞ୍ଚଲ୍ୟକର ଘଟଣା ଘଟିଲା ।
ତା’ହେଲେ ଖାଅ” କହି, ସେ ତା’ର ସବୁ ବଳ ଖଟାଇ, ବଗ ବେକକୁ, ତା’ ମୁନିଆ ନଖରେ କାଟିପକାଇଲା ।
ଆମେ ଖାଇ, ଫପାଡ଼ି ଦେଉଥିଲୁ ।
ଦିନେ ବାଳକ ନରେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ ଗୁରୁ ରାମକୃଷ୍ଣ ପରମହଂସଙ୍କ ନିକଟରେ ।
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, ବାପା, ମୁଁ ଗୋଟିଏ ସର୍ତ୍ତରେ ବାହାହେବାକୁ ରାଜି ଅଛି ।
ରାଜାଙ୍କର ଅକସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାଣ ଦଣ୍ଡ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ଗୋପାଳ କହିଲା, ମହାରାଜ ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ନାହିଁ କି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନିଶୁଣି ନାହିଁ ।
ସେ, ଏ ପାରା ଦଳକୁବି, ଦେଖି ପାରାଙ୍କ ପରି ଡାକିଲା ।
ତୁମେ ତୁମ ମନଇଚ୍ଛା ଖାଇସାରିଲା ପରେ, ଆଖୁକିଆରିର ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵରେ ବୁଲି ବୁଲି ଭୁକୁଥିଲ କାହିଁକି ।
ମାଙ୍କଡ଼ ଗଛରେ ବସି, ଜାମୁକୋଳି ଖାଉଥାଏ ।
ମତେ ଏହି ବର ଦିଅ ଯେପରି ଭାବେ ଏଇ ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀ ଏକ ଘୁଷୁରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିବ ।
ରାଜା ଶୁଣିଲେ କହିବେ କ’ଣ, ଆଚ୍ଛା ଏ ଗୋଟିଏ ଖାଇ ନିନ୍ଦୁକ ।
ମହର୍ଷି ସେଇପରି ଶୂଳୀରେ ଲାଖି ରହିଥାଆନ୍ତି ।
ମହାପୁରୁଷ ଚୈତନ୍ୟ, ପଞ୍ଚଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସମାଧିପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଗଛମୂଳ ତାଡ଼ିବା କି ସହଜ କାମ, କିଛି ସମୟ କାମ ନ କରୁଣୁ, ମିକିର ଦମ୍ ଫାଟିଗଲା ।
ଏପଟ ସେପଟ ବୁଲେଇ ଛୁଞ୍ଚି ସୁତାରେ ସିଲେଇ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।
ଗୁରୁଙ୍କର ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଉପମନ୍ୟୁ ଗାଈ ଚରାଇବା ବେଳେ କୌଣସି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ନାହିଁ ।
ଏଇ ଦ୍ଵୀପର ଆୟତନ ହେଉଛି, ପଇଁତିରିଶ୍ ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର ।
ଚମ୍ପକକଳିକାର ଆଖିରୁ ଦୁଇଧାର ଲୁହ ଗଡ଼ିଗଲା ।
ମୁଁ ରାସ୍ତା ପାଉ ନାହିଁ, ବୁଢ଼ୀମା, ମତେ ଟିକେ ରାସ୍ତା ବତାଇ ଦିଅନ୍ତ ।
ତା ମାଂସ କେତେ ମିଠା ହୋଇ ନ ଥିବ ।
ଖୁବ୍ ଖରା ହେଉଥାଏ, ବାଧା ଲାଗିବାରୁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପାଣି ମୁନ୍ଦିଏ ପିଇ, ଗୋଟିଏ ଗଛ ମୂଳେ ଶୋଇପଡ଼ିଲା ।
ଝିଅ ପାଟିକରି ଉଠିଲା,
ଧନମାଗିଲେ ସରିଯିବ, ଜନ ମାଗିଲେ ମରିଯିବ, ସୁଖ ମାଗିଲେ ଫେରିଯିବ ।
ସେ ଯୁବକକୁ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦିରରେ ରଖାଇଦେଲା ।
ତା’ ହେଲେ ସେ ନିଜେ କ’ଣ କରିବେ ।
କହିଲେ ତୋର କଅଣ ଦରକାର୍ କହ ।
ପିଲାଟିର ବାପା ମାଆ, ଚାରିଆଡ଼େ ଖୋଜାଖୋଜି କରି, ସେଠାରେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ରାଜା ଏହା ଦେଖି, କାଳିଦାସଙ୍କୁ କହିଲେ, କିହୋ କାଳିଦାସ, ଭାରି ମଜା କଥା ତ ।
ବସା ପାଖକୁ ଯାଇ ଦେଖିଲା, ସେଥିରେ ଟିକି ଟିକି ଦୁଇଟି ଚଢ଼େଇ ଅଣ୍ଡା ଥୁଆ ହୋଇଛି ।
ସମସ୍ତେ ସୁଯୋଗ ଉଣ୍ଡି, ମଢ଼କୁ ପୁଳେ ପୁଳେ କାମୁଡ଼ି ପକାଉଥା’ନ୍ତି ।
ପୁଣି ଖୋଜା ହୁଏ ଆଉ ଏକ ସ୍ଥାନ ।
କୂଅରେ ପାଣି ପଶିବା ମାତ୍ରେ ଶୁଖିଲା ଗୋବର ମାଟି କାମୁଡ଼ି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଉପରକୁ ଉଠି ଆସିଲା ।
ବାଘ ଆମ ଦେଶର ଜାତୀୟ ପଶୁର ମର୍ଯ୍ୟଦା ପାଇଛି ।
ପୁରୋହିତଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ରାଣୀ ଓ ପୁତ୍ର ବାରଣାସୀକୁ ଯାଇ ସେଠାର ରାଜା ବୋଧିସତ୍ୱଙ୍କୁ ନିଜର ପରିଚୟ ଦେଲେ ।
ସେ ଧଣ୍ଡସାପର କଥା, ଆଦୌ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ ।
ଆପଣ ଏଇଠି ଠିଆ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତୁ, ମୁଁ ଯାଉଛି କୂଅ ଭିତରେ ପଶି, ପାଣିରେ ବୁଡ଼ି ମୁଦିଟି କାଢ଼ି ଆଣିବି ।
ବହୁତ୍ ନଡ଼ିଆ ଫଳିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ବଇଦ କହିଛି କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଖାଇଲେ ମୁଁ ଭଲ ହେବି ।
ଗୋପାଳ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ରାଜା ନବାବଙ୍କ ପାଖକୁ କହି ପଠାଇଲେ ।
କୁକୁରଙ୍କ ଘ୍ରାଣଶକ୍ତି ଏତେ ଯେ, କୌଣସି ବଣ ପଶୁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ମେଣ୍ଢା ରକ୍ଷକକୁ ସତର୍କ କରିଦିଅନ୍ତି ।
ରାଜା କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା କଥା ଶୁଣି ଗୋପାଳ ଖୁସି ହେଲେ ।
ଏହା ପରେ ଅବୋଲକରା ଖୁସି ହୋଇ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଯାଇ ଚୁଲା ଖୋଳିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲା ।
ଏହିପରି କିଛିଦିନ ଅତିବାହିତ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତେ ରାଣୀ ପଦ୍ମାବତୀ ଗର୍ଭବାସରେ ରହିଲେ ।
ସେ ପାଟରାଣୀ, ରାଜପୁରୋହିତ ଓ ପରନ୍ତପ ବୋଲି ଜଣେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭୃତ୍ୟଙ୍କୁ ସଙ୍ଗରେ ଘେନି ରାଜପ୍ରାସାଦ ଛାଡ଼ି ଗୋଟିଏ ବଣରେ ଯାଇ ଲୁଚି ରହିଲେ ।
ପିଲାଟି ପାଖରେ ବସି, ବିଦ୍ଵାନ ଜଣକ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦହିରେ ଚାରୋଟି ପ୍ରଧାନ୍ ଗୁଣ ।
ସେତେବେଳକୁ ଗୋପାଳ ବାଉଁଶ ତଳେ ବସି ନିଆଁ ଜାଳୁଥାନ୍ତି ।
ସେ ଗାଧୋଇବା ପାଇଁ ଯେମିତି ପୋଖରୀ ଭିତରକୁ ପଶିଛି, ତା’ ଗୋଡ଼ ପଙ୍କରେ ଅଟକିଗଲା ।
ତୁମ ଗାଁରେ, କୂଅ-ପୋଖରୀ ଖୋଳାଇବା ପାଇଁ, ମୁଁ ରଜାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ କହିବି ।
ଅନେକ୍ ସମୟରେ, ଏହା ଏକ ଖେଳଘର ପରି ମନେ ହେଉଥିଲା ।
ତୁମେ ଟିକି ପିଲାମାନେ, ମୋତେ ଏବେ ଦେଖୁଚ ବୋଲି, ଭାବୁଚ ମୁଁ ତୁମଭଳି ନୂଆ ।
ଘଣ୍ଟା ଝାଞ୍ଜ ମୃଦଙ୍ଗ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଗୀତ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଭାରି ଭଲପାଏ ।
ଏତିକିବେଳେ ହୁଙ୍କା ଭିତରୁ ସାପଟାଏ ବାହାରି, ତା ପାଖକୁ ଆସିଲା ।
ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଅପେକ୍ଷା କରିଅଛି ।
ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ କହିଲେ, ‘ମହାଶୟ, ମୁଁ ଜଣେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ଯୁବକ ।
ବିନା ଦୋଷରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ, ଅତ୍ୟାଚାର କିଏ କଲା, କାହିଁକି କଲା, ସେମାନେ ତଥାପି ବୁଝି ନ ଥାନ୍ତି ।
ସେଠାକୁ ଯାଅ, ତାକୁ ଏ ଟଙ୍କା ଦେବ, ସେ ତା’ର ଶିଶୁପୁଅକୁ, ତୁମକୁ ଦେବ ।
ବଣୁଆ ଜୀବଜନ୍ତୁ ମଧ୍ୟ, ଆମ ପରିବେଶର ଏକ ଅଙ୍ଗ ।
ଏଇ କଙ୍କଡ଼ାମାନେ, ବଣରୁ ଫୁଲଫଳ ଗୁଡ଼ିକୁ, ଖାଇପିଇ ବଞ୍ଚନ୍ତି ।
ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦେଖିଲେ, କେମିତି ଏକ ଅଲଗା ଭାବ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ।
ଏ କଥା ଶୁଣି ମାଛମାନେ ଏକସ୍ଵରରେ କହିଲେ, ହଁ ହଁ ।
ଯୁବକଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ଜନ୍ମାଇବା ନିମନ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାଟି ଖୋଳି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଇଦେଲେ ।
କିନ୍ତୁ ମୋର ଗୋଟିଏ ଅନୁରୋଧ ରଖିବ ।
ବାକି ଦେହକୁ ଘରକୁ ନେବ ବୋଲି, ଗାତରୁ ଟାଣିଓଟାରି ବାହାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକଲା ।
ତା’ପରେ କାଳିଦାସ ବାବାଜିଙ୍କୁ କହିଲେ, କିରେ ଛତରଖିଆ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୋର ଏ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି କାହିଁକି ହେଲା ।
ଏହାକୁ ତା’ ବାପା ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଠାଇବ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହାର ମୁଣ୍ଡକାଟି ନେବେ ।
ରାଜାଙ୍କର ମନୋବାଂଛା ପୂରଣ ହେଲା ନାହିଁ ।
କ୍ଷତିର ଏହି ପରିମାଣ ତୁ କ’ଣ ବୁଝିବୁ, ମୁଁ ୟେ କଦଳୀ ବଗିଚା ପଛରେ କେତେ ଅର୍ଥ ଲଗାଇଥିଲି ।
ଏହା କହୁ କହୁ ଓଟଟି ପାଣିରେ ଗଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ହାଡ଼ି ବାଇଦ କୋଶେ, ତୁଣ୍ଡ ବାଇଦ ସହସ୍ର କୋଶ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲା, ପୁଅକୁ ବିଭା କରିବି ଯେ, ବୋହୁଟିଏ ଖୋଜି ବୁଲୁଛି ।
ଏକ ବୁଦ୍ଧି ପାଂଚି ଗୋଟିଏ ମାଠିଆରେ ବିଷ୍ଠା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ତା’ ଉପରେ ଦୁଇ ଚାରିଟି ମୋହର ଥୋଇ ଦେଲା ଏବଂ ନିଜେ ସତର୍କ ହୋଇ ରହିଲା ।
କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଗୋପାଳଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ହାସ୍ୟ ରହସ୍ୟ କଥା ରାଜା କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାନରେ ପଡ଼ିଲା, ଗୋପାଳଙ୍କୁ ସେ ଡକାଇ ପଠାଇଲେ ।
ସେମାନେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ଦୁଇ ଚାରି ଦିନ ଭିତରେ ଜାଲ ପକାଇ, ପୋଖରୀରୁ ସବୁ ମାଛ ଧରିନେବେ ।
ଦିନେ ନୀଳମଣିକୁ ଭୀଷଣ ଥଣ୍ଡାଜ୍ଵର ହେଲା, ଚିନ୍ତାମଣି, ତା ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଉଁଶୁଥାଏ ।
କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ଗୋପାଳ ଆସି ଦେଖିଲା, ସ୍ତ୍ରୀ ତା’ର କାଳ ଭୈରବୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦୁଆର ମୁହଁରେ ବସିଛି।
ଏବେ ଚମ୍ପକକଳିକା ବୁଝିପାରିଲା, ଯେ ତା’ର ସ୍ଵାମୀ, ଜଣେ ଭାରି ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତ ହୋଇଗଲେଣି ।
ରାତିସାରା ବିଚରା ସେହି ପାଣିରେ ପଡ଼ି, ଛଟପଟ ହେଉଥାଏ ।
ମଦନ ଆଉ କରେ କଅଣ, ଗଛ ମୂଳରେ ମଲା ମଣିଷ ପରି ପଡ଼ିରହିଲା ।
ମଣିଭଦ୍ର କହିଲା, ତୁ ଏଠି ଟିକିଏ ବସିଥା, ମୁଁ ନଈରେ ଗାଧୋଇ ଆସୁଛି ।
ବନ୍ଧୁ କହିଲେ, ଏତେବେଳଯାଏ ମତେ ସେ କଥା କିଛି ତ କହି ନାହଁ ।
ଆଜିଠାରୁ ମୋର ନାଁ ହେଲା କାଳିଦାସ୍, ସେଦିନ କାଳିଦାସ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ସୈନିକମାନଙ୍କର କନ୍ଦାକଟା ଶବ୍ଦରେ ହେନେରୀ ଭୀଷଣ ଅଥୟ ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ସେ କହିଲା, ହଜୁର୍, ଏଇ ଶଙ୍କର ମୋ ଘରକୁ ଯାଇ ମୋ ପୁଅକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଡାକି ଆଣିଥିଲା ।
ସେଥି ଲାଗି କହୁଛି କାଦୁଅକୁ ପଶିବି ନାହିଁ କି ଗୋଡ଼ ଧୋଇବି ନାହିଁ ।
ଗୋପାଳକୁ କେହି ଲୋକ ବିଶ୍ୱାସ କରି କେବେ କିଛି ଜିନିଷ ପତ୍ର ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଆପଣ ଯଦି ମୋତେ ଦୁଇଟି ଯାକ ରାଜ୍ୟ ବୁଲିବାକୁ ହୁକୁମ୍ ଦେବେ ତେବେ ମୁଁ ଏଇ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଯିବି ।
ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲାପରେ, ରାଷ୍ଟ୍ର ନାୟକଙ୍କ ପରି, ସାମରିକ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହ, ମୋର ଶେଷ ସମାପନ କରଯାଇଥିଲା ।
ମୋର୍ ବନ୍ଧୁ କିପରି ଅଛନ୍ତି, ସେ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିପାରିଲ କି ।
ତଥାଗତ ବୁଦ୍ଧଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶର ମହତ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣମାସୀ ବୁଝିପାରିଲେ ।
ଏଥର ମୂଷା ବିରାଡ଼ି ରୂପରେ, ଆଶ୍ରମ ଭିତରେ ନିର୍ଭୟରେ ଚଲାବୁଲା କଲା ।
ରାଣୀମାନେ ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ ରାଜା ହଠାତ୍ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ପର୍ଯ୍ୟଟନରେ ବାହାରି ଗଲେ ।
ଏକ ଅକୁହା ଆବେଗରେ, ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇଉଠେ ତା’ର ମନ ପ୍ରାଣ ।
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭାଗ ନେଉଥିଲି ।
ଜୀବନର ଏହି ବୁଢ଼ା ବୟସରେ ଲୋକମାନଙ୍କର କିଛି ଉପକାର କରି ମୁଁ କରିଥିବା ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବି ।
ଭଗବାନ୍ ଆମକୁ ଏତେ ଗରିବ କରିଛନ୍ତି, ଯେ କାମ ନ କଲେ ପେଟ ଓପାସ ।
ତାଙ୍କ ଆସିବା ପାଟି ଶୁଣି, ମେଣ୍ଢା ତରତରରେ ମୁହଁ ଟେକିଦେଲା ।
ସେ ପିଲା ବଞ୍ଚିରହିଛି ଜାଣି, ତାଙ୍କ ଚେହେରା ଶେତା ପଡ଼ିଗଲା ।
ପରନ୍ତପ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନକରି ଏଥିରେ ସ୍ୱୀକୃତ ହେଲା ।
ମୋ ଗାମୁଛା କେଉଁଠି ଲୁଚାଇ ରଖିଛ ଦେଇଦିଅ, ନଚେତ୍ କିଛି ଭଲ ହେବନି କହୁଛି ।
ଯେହେତୁ ଆମର ଶତ୍ରୁ ବଳବାନ୍, ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସଂପର୍କରେ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ ।