این وضعیت را کارل پلانی به عنوان نشان انحصاری تجدد غربی و در همان حال چونان آرمان‌شهری توصیف می‌کند که بیشتر جهت‌دهنده اعمال اجتماعی است تا ذات واقعی آن‌ها .