درعین‌حال آیا تلفیقی بین این داده‌های جدید که تا حدی جهان‌شمول هستند و بین الگوهای فرهنگی کم‌وبیش پایدار در تفاوتهای خود ، صورت نمی‌گیرد تا کم‌کم به شکوفائی تجددهای خاصی بینجامد که هنوز ابعاد آنها بر کارگزاران خاصشان پوشیده است ؟ آیا این تجددهای جدید که به طور تجربی قابل تعریف بوده و سرچشمه‌های نوآوریهای فرهنگی بعدی را تشکیل می‌دهند ، همان راهی را طی نمی‌کنند که دیگربار تجدد غربی طی کرده بود و ابتدا در عمل جلوه‌گر شد و سپس در قبول داده‌های بزرگ فرهنگی ؟ این فرضیه باید در مقایسه شیوه‌های توسعه و سپس در مقایسه شیوه‌های اعتراضی به آزمون گذاشته شود که در پاسخ به استراتژیهای به‌کارگرفته‌شده از طرف شاهان تدوین یافتند .