اگر دریافت شاعرانه انسان از هستی و جهان در مشاهده نوعی وحدت متعالی صورت می‌پذیرد ؛ حوزه معنائی شعر ، بسیار وسیعتر و گسترده‌تر از آن چیزی است که در عرف برخی از اهل دل مطرح می‌شود ، زیرا روح شعر و حقیقت معنوی آن ، در الفاظ و کلمات و اوزان و قافیه‌ها خلاصه و محدود نمی‌شود تا جائی که حتی می‌توان گفت ، بسیاری از آنچه در عرف اهل ادب ظاهرا شعر شناخته می‌شود ، از حوزه معنائی و قلمرو حقیقی شعر بیرون است .