SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Fransız Yeni Dalgası

Fransız Yeni Dalgası (Fransızca: la Nouvelle Vague), 1950 sonları ve 1960'larda, kısmen İtalyan Yeni Gerçekçilik akımından etkilenen bir grup Fransız film yapımcısı için eleştirmenler tarafından kullanılan bir terimdir. Yeni Dalga hiçbir zaman örgütlü bir hareket hâline gelmemiştir, buna karşın Yeni Dalga akımını benimseyen film yapımcıları kendilerinden emin bir biçimde klasik film formunu reddetmeleri ve tabuları yıkma cesaretleriyle bilinirler. Bu akım yönetmenlerinin birçoğu dönemin çehresini değiştiren toplumsal ve siyasi değişimlere filmlerinde yer vermiş; kurgu, görsel biçim ve sinematografik anlatımlarındaki farklılıklarla muhafazakâr paradigmadan kesin bir kopuş sergilemişlerdir. Yeni Dalga yönetmenleri film eleştirmenliğinden gelmektedir. Her film yeni bir roman gibi tüm uylaşımlardan bağımsız bir şekilde oluşturulur. Her film ayrı bir sanat manifestosu, ayrı bir sinema kuramı gibi oluşturulmuştur.

Yeni Dalga'nın gelişmesini sağlayan bir başka etmen de Fransız sinemasının uzun yıllara dayanan sanat filmi geleneğidir. Bu dönemde Fransa'da sadece sanat filmleri gösteren sinema salonu sayısı 437'dir. Özellikle bu salonlardan 186'sının Paris'te bulunması, yenilikçi ve yabancı filmler için yeterli pazarı oluşturmaktadır. Diğer bir etmen de, sinema eğitimine verilen önemdir.

Bu akımın başlıca öncüleri arasında yer alan Agnès Varda, François Truffaut, Jean-Luc Godard, Éric Rohmer, Claude Chabrol ve Jacques Rivette Fransız sinema dergisi Cahiers du cinéma'''ya film eleştirileri yazarak sinemaya başlamışlardır. Grubun kurucularından olan sinema kuramcısı André Bazin Yeni Dalga hareketini etkileyen başlıca kaynaklardan biri olmuştur. Nouvelle Vague'ın bilinen aktörleri ve aktrisleri Jean-Paul Belmondo, Jean-Pierre Léaud, Anna Karina, Jeanne Moreau, Claude Jade, Jean Seberg, Bernadette Lafont.
La Vie en rose

"La Vie en rose" () Fransız şarkıcı Édith Piaf'ın en bilinen şarkılarından biri. 1945 yılında yazılmış, 1946'da popülerleşmiş ve 1947'de kaydedilmiştir. Şarkının sözleri Piaf tarafından yazılmış, bestesi ise Louiguy tarafından oluşturulmuştur.

La Vie en rose adında Piaf'la ilgili iki film çekilmiştir. Birincisi, 1998 yılında Raquel Bitton'ın arşivinden yararlanılarak çekilen ve Bebe Neuwirth'in anlatıcılığını yaptığı bir belgeseldir. İkicisi ise 2007 yılında çekilen Piaf'ın biyografik filmi La Vie En Rose'dur. Marion Cotillard filmde Piaf'ı 19 yaşından 47 yaşına kadar canlandırmış ve filmdeki performansıyla En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazanmıştır.
Kaqusha Jashari

Kaqusha Jashari (d. 16 Ağustos 1946 doğumlu; Skenderaj), Kosovalı Arnavut politikacı ve inşaat mühendisi. 2007'den beri Kosova Demokratik Partisi'nden Kosova Meclisi milletvekilidir.

1986'dan Kasım 1988'e kadar, Jashari ve Azem Vllasi önde gelen iki Kosovalı politikacıydı. 1988 yılının Kasım ayında, ikisi de Kosova bürokrasisini engelleme amacı taşıyan anayasa değişikliklerini kabul etmedeki isteksizlikleri nedeniyle Antibürokratik devrim sonucu gözden düşürüldü. Yerine Sırbistan Komünistler Birliği lideri Slobodan Milošević'in vekilleri getirildi.

Kaqusha Fejzullahu adıyla Halil Fejzullahu'nun kızı olarak Skenderaj'da doğdu. Ailesi Belgrad'daki dairelerinde yaşardı. Anne tarafı Karadağlıdır. İnşaat Fakültesi'nden mezun oldu. 1969-1971 yılları arasında Priştine'dekş Merkez Teknik Okulu'nda öğretmen olarak, 1971-1975 yılları arasında ise Ferizovik'de bir inşaat firmasının teknik direktörü olarak çalıştı.

17-21 Ekim arasında, Kosova ve Metohiya Özerk Bölgesi'nin statüsünün değişmesine karşı Arnavut protestoları düzenlendi. 17 Kasım 1988'de Jashari ve Vllasi istifaya zorlandı ve Rahman Morina, 27 Ocak 1989 tarihinde, Bölge Komitesi Başkanlığı tarafından yeni başkan seçildi. Bu Arnavut gençlerin ve işçilerin yeni protestolarına yol açtı. Her ikisi de Kosova'nın özerkliğini yasaklayan anayasa değişikliklerini kabul etme konusundaki isteksizlikleri nedeniyle görevden alındılar ve o zamanlar Sırbistan Komünistleri Birliği lideri olan Slobodan Milošević'in destekçileri göreve getirildi.
Ren Konfederasyonu

Ren Konfederasyonu (Fransızca: États confédérés du Rhin, Almanca: Rheinbund), 1806-1813 yılları arasında Birinci Fransız İmparatorluğu'na bağlı Alman krallık ve prensliklerinden oluşan birlik.

1792-1802 yılları arasındaki Fransız Devrim Savaşları sonucu Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na bağlı krallıkların bir kısmı Birinci Fransız İmparatorluğu'na geçmişti. Takip eden süreçte ise 1803 yılında Fransa Krallığı ile dönemin Avrupa'sındaki önemli devletlerin oluşturduğu koalisyon arasında Napolyon Savaşları başlamıştı. Kutsal Roma İmparatoru ve 1804 yılından itibaren de Avusturya İmparatoru olan II. Franz 1805 yılında Austerlitz Muharebesi'nde Fransızlar'a yenilmiş ve 4 Aralık 1805'te Pressburg Barışı'nı imzalamak zorunda kalmıştı. Ren Birliği'nin tekrar canlandırmak isteyen Napolyon Bonapart ile 12 Temmuz 1806'da bir araya gelen 16 Alman Prensi, Fransa'nın himayesinde "Ren Konfederasyonu"nu oluşturmuşlardır. Konfederasyonu oluşturan devletlerin Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'ndan ayrılmaları üzerine "Konfederasyonun Koruyucusu" (Protector) olan Napolyon'un ültimatomu sonrasında 6 Ağustos'ta II. Franz, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nu lağvetti.

Avusturya ve Prusya'nın yer almadığı bu birlik, Prusya'nın yenilgisinden sonra küçük prensliklerinde katılımıyla kırka yakın üyeden oluşan daha büyük bir konfederasyon halini aldı. En geniş sınırlarında konfederasyon; 4 krallık, 4 büyük dükalık, 13 dükalık, 16 prenslikten ve bazı bağımsız ticaret kentlerinden oluşmaktaydı. Napolyon'un Büyük Britanya Krallığı'na karşı uyguladığı Kıta Ablukası'nı daha etkin izleme politikası uyarınca kuzeybatı Almanya'da kalan konfederasyon toprakları Fransız güçlerince ele geçirildi. Ancak Fransız İmparatorluğu'nun Leipzig Muharebesi'nde koalisyon güçlerine karşı aldığı mağlubiyet sonrasında Ren Konfederasyonu, 4 Kasım 1813 yılında dağıldı.
Antoine Faivre

Antoine Faivre (5 Mayıs 1934-19 Aralık 2021). Paris'te École pratique des hautes études'ün Din Bilimleri Bölümünde çalışmalar yapmış olan Fransız ezoterizm araştırmacısı, akademisyeni. Faivre CESNUR France kurumunun da başkanlığını yürüttü.
Abdülaziz el-Hatran

Abdülaziz el-Hathran (d. 31 Temmuz 1973) (Arapça: عبد العزيز الخثران), Suudi futbolcudur. Defansta oynayan Hatran Suudi Arabistan'ın El-Hilâl takımında forma giymektedir.

Hathran, kariyerine Eş-Şebab külübünde sol bek olarak başladı ama daha sonra orta sahanın solunda oynamaya karar verdi. Millî takımda ise defansif orta saha olarak görev yapıyor.
Rayonizm

Mihayil Larionov ve Nataliya Gonçarova, rayonizmi, Marinetti'nin Moskova'daki turnesinde fütürizm üzerine verdiği dersleri dinlemelerinin üzerine geliştirdiler. 1909'da İtalya'da başlayan fütürizm akımı; hızı, teknolojiyi ve moderniteyi esin kaynağı alarak erken 20. yy yaşamının dinamik karakterini resmetti. Söz konusu ders turnesinden kısa süre sonra Rus fütürizmi ve kübo-fütürizm doğdu. Gonçarova, rayonist resimlerine epey erken, 1909'da başlamıştı. 1912'de Gonçarova ve Larionov Rayonist Manifesto'yu yazdı ve 1913'te yayımladı.

Rayonistler, soyutluğun ötesinde, uzay ve zamanın dışında uçan bir sanatın ve halkla sanatçı arasındaki engelleri yıkmanın arayışındaydı. Akımın adı, yansıtılan ışık çizgilerini temsil eden zıt renklerdeki ışınların ("ray" İngilizce ve Fransızcada, "Luç" Rusçada "ışın" demektir.) dinamik kullanımından - "çeşitli nesnelerden yansıyan ışınların kesişiminden" gelmektedir.

1913 Hedef Sergisi'nde tarzlarını halka sundular. Yazılarında Rayonizmi "hayat gibi, basitçe Rayonist algı ve resim oluşturmanın başlangıç noktaları olan geçmişteki bütün mevcut sanat tarz ve biçimlerini doğal bir şekilde kapsar," sözleriyle tanımladılar.

"Geliştirdiğimiz Rayonist resim tarzı, çeşitli nesnelerden yansıyan ışınların kesişiminden ve sanatçının istediği gibi seçtiği biçimlerden elde edilen uzaysal biçimleri ifade eder. Işın, yüzeyde mukaveten renkli bir çizgi olarak resmedilir. Resim severler için kıymetli olan şey, rayonist resimde azami ifadesini bulur. Hayatta gördüğümüz nesneler burada hiçbir rol oynamaz ama resmin kendisinin özü olan şey - rengin, doygunluğunun, renkli kütlelerin ilişkisinin, derinliğin, dokunun kombinasyonu- en iyi burada gösterilebilir.

"Nesne, resimlerde şu veya bu aracın kullanımı sonucunda geleneksel şekillerde resmedilirken biz gözümüzle nesneyi algılamayız; aslında nesneyi nesne olarak da algılamayız. Bir ışık kaynağından gelen ışınların toplamını algılarız; bunlar da nesneden yansıyarak görüş alanımıza girer.

"Sonuç olarak, gerçekten gördüğümüz şeyi resmetmek istersek nesneden yansıyan ışınların toplamını resmetmeliyiz. Ama nesneden yansıyan ışınların toplam yekününü algışlamak için onları mahsus seçmeliyiz - çünkü nesnenin ışınlarının algılanmasıyla beraber, yakındaki diğer nesnelerden yansıyarak görüş alanımıza giren yansıma ışınları da vardır. Şimdi, nesneyi olduğu gibi resmetmek istiyorsak, diğer nesnelerin bu yansıma ışınlarını da resmetmeliyiz ki gerçekten gördüğümüzü resmedelim.

"Resmin sembolik yüzeyine nesnenin kendisinden daha yakın olan nesnenin kendisinin değil ondan gelen ışınların toplamının algısıdır. Bu, kavurucu çöl havasında beliren ve uzak şehirleri, gölleri ve vahaları (somut durumlarda) gösteren serapla neredeyse aynı şeydir. Rayonizm, resmin yüzeyiyle doğa arasındaki engelleri siler.

Kısa ömürlü olmakla beraber Rayonizm, Rus soyut sanatının gelişiminde önemli bir adımdı. Larionov'un deyimiyle, eski "gerçekçi" düzen sanat toplumu üzerinde "baskı kuruyorken" o, "sanatın gerçek hissini" yansıtıyordu.
Yakov Gakkel

Yakov Yakovleviç Gakkel (Rusça: Яков Яковлевич Гаккель; 18 Temmuz 1901, Saint Petersburg - 30 Aralık 1965, Leningrad) bir Sovyet ve Rus oşinograf, coğrafi bilimler doktoru (1950), profesör, Arktik ve Antarktika Araştırma Enstitüsü coğrafya bölümü müdürü ve bilim adamı Yakov Modestovich Gakkel'in oğluydu.

Yakov Gakkel, buzkıran Sibiryakov (1932) ve buharlı gemi Chelyuskin (1934) ile olanlar dahil olmak üzere çok sayıda Kuzey Kutbu seferine katıldı. Arktik havzasının batimetrik haritasını yapan ilk kişi oydu.
Bizans-Rus Antlaşması (945)

Bizans-Rus Antlaşması, 940ların başlarında Kiev Ruslarının Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdikleri deniz seferinin sonucu Bizans İmparatoru VII. Konstantinos ile Kiev Büyük Knezi I. İgor () arasında 944 ya da 945 yılında imzalanan antlaşmadır. Hükümleri, Ruslar için, İgor'un selefi Oleg'in adıyla ilişkili olan önceki anlaşmadan daha az avantajlıydı. Eski Rus Hukuku'nun en eski yazılı kaynaklarından biridir.

Anlaşmanın metni, İlk Vakayinamede korunduğu gibi, Rusların tam yetkili temsilcilerinin bir listesini içerir (en az elli kadar isim verilir). Ezici çoğunluğunda İskandinav isimleri vardır. Rus heyetinin bir kısmı pagan tanrılarına, diğer bir kısmı Hristiyan Tanrı'nın adına yemin eder. Bu da Rus elitinin önemli bir bölümünün Hristiyanlaştığını gösterir.

İgor'un karısı Olga'nın dışında, iki archontess'den bahsedilir: Volodislav'un karısı Predslava ve Uleb'in karısı Sphandra. Bu iki çift ismin (sırasıyla Slav ve İskandinav) İgor'un bazı Rurik akrabalarına mı atıfta bulunduğu yoksa ayrı bir hükümdar aileyi mi temsil ettiği açık değildir.

944/945 antlaşması, önceki uzlaşmalardaki birkaç maddeyi tekrarlamıştır. Ruslar, Kırım'da bir Bizans toprağı olan Hersonisos'a saldırmama sözü verdiler (Madde 8). Dinyeper Nehri'nin (Beloberezhye) ağzı birlikte yönetilecek, ancak Rusların orada kışlanması ve Hersonisos'un balıkçıları ezmeleri yasaklanmıştı (Madde 12).

2. madde deniz hukuku ile ilgili yeni hükümler içermektedir. Basiretli tüccarları, akıncılardan ayırmak için, Rusların her gemisi, Kiev prensi için kaç kişi ve kaç geminin Konstantinopolis'e yelken açacağını açıklayacaktı. Aksi takdirde Rus gemileri imparatorluk yetkilileri tarafından tevkif edilebilecekti.
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Goya Ödülü

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Goya Ödülü (İspanyolca:'Premio Goya a la mejor interpretación masculina de reparto'), İspanya'nın ulusal film ödüllerinden Goya Ödülleri'ndeki ödül kategorilerden biridir.
Donkervoort

Şirket, 1978 yılında çok başarılı bir yüksek performanslı spor otomobil şirketinin sahibi olarak adını duyuran Hollandalı bir işadamı olan Joop Donkervoort tarafından kuruldu.

Şirketin araç yelpazesinde Donkervoort S7 (1978'den 1984'e kadar üretildi), Donkervoort S8 (1984'ten 1994'e kadar üretildi), Donkervoort'un 10. yıl dönümü için üretilen Donkervoort D10 (1988) ve Donkervoort D8 (1993-2002), şirketin en başarılı modeli. 2022 yılından itibaren şirket, D8 üretim hattını sonlandırdı ve yeni bir model olan F22'yi tanıttı.

Donkervoort araçları, kilitlenmeyen fren sistemi (ABS) veya elektronik denge programı (ESP) kullanmaz. Yalnızca ayarlanabilir bir çekiş kontrolü, tam gaz kelebeği değiştirme işlevi ve kalkış kontrolü, seçenek olarak sunulur.

Donkervoort'un sloganları "ödün vermemek" ve "bir spor otomobil şirketinden daha fazlası" dır, ilk slogan şirketin araçlarını ek yabancı yatırım olmadan elle ürettiği ve ikinci sloganı ise bir spor otomobil şirketinden daha fazlası olduğu anlamına gelir, şirket onların otomobil üretiyor sahibinin isteği göre.
Radikal feminizm

Radikal feminizm, 1970'lerde kadın hareketlerinin en güçlü olduğu dönemlerde en çok sözü geçen iki akımdan biridir. Kadın sorununun temeline inmeye çalışmışlar, sorunu ataerki (patriyarka) olarak tanımlamışlardır. Radikal feminizm, toplumda temel kötülüğün toplumun üzerinde şekillendiği kadına yönelik baskı (veya ataerkillik) olduğu ve düzenlenmeye karşı çıkmanın temelini tüm standart cinsiyet rolleri ve erkek hakimiyetine karşı çıkmakta gören feminizmin bir koludur.

Kendilerini sosyalist feministlerden tüm kadınların aynı sınıfta olduğu konusunda ayırmışlardır, oysa sosyalist feministler kadın sorununun temelinde sınıf çatışmasını görmüş ve iktidara yakın olan kadınları bu savaşın içinde görmemiştir. Radikal feministler ise hangi sınıftan olursa olsun, tüm kadınların aynı erkek egemen sistemin farklı kurumları tarafından ezildiğini, aslında kadınların durumlarının özünde sınıf ayrımı tanımadığını savunmuştur. Daha önceleri Vietnam sorunu sırasında siyasallaşan ve sokaklara çıkan kadınların sosyalist eğilimlerine karşın, 70'ler radikal feministlerin etkisi altında gelişen, sadece kadınlara yönelik eylemlerden oluşan ve çok ses getiren hareketlere sahne oldu.

Radikal feministler toplumlarının kadına baskı uygulayan ataerkil bir yapıya sahip olduğunu ve bu yapının yok edilmesi için bu yapıyı besleyen toplumdaki temel unsurları tespit edip yok etmek gerektiğine inanmaktadırlar.

Ataerkil teorinin temel unsuru, toplumdaki belirli bir grubun (genel olarak erkekler) diğer bir grubu (genellikle kadınlar) kendi menfaatleri doğrultusunda sömürdüğü iktidar ilişkisinin varlığını kabul etmektir.

Radikal feministlere göre, Marksizmden yararlanarak kadının özgürleşmesi mümkün değildir. Bu yüzden kendilerine yeni bir yol çizerler. Tarihte ilk sömürülen grubun da kadınlar olduğunu ileri sürerler. Var olan toplumsal yapıda herhangi bir dönüşümün mümkün olmadığını, toplumsal yapıların tümden yıkılması gerektiğini düşünürler.

Biyolojik cins (sex) ve sosyokültürel cinsiyet ayrımını ilk kez ortaya atan Ann Oakley’e göre; annelik durumuyla biyolojik ihtiyaç durumunun farkına varılması ve çocuğunu feminist duygularla yetiştirmesi şeklinde ataerkil düzenin yıkılacağını savunur.

Cinsiyetsiz kimlikten konuyu daha ileriye taşıyan yazar ise Mary Daly’dir. Özgürleşmenin karşı çıkmakta yattığını savunur. Daly’e göre ataerkil sistemin temelinde tanrı (erkek tanrı) vardır, bu yüzden cinsiyetsiz yapıyı reddeder. Kadın olmakla kadınlık kavramını ayrı tutar.

Andrea Dworkin'e göre heteroseksüel ilişki kadına yapılan baskının temelinde yer alır. Sheila Jeffreys sadomazoşizmin kadınların cinsel yaşamlarında önemli oluşunun şaşırtıcı olmadığını, kadınların içinde yaşadıkları sistemde ezilişlerini erotize ettiklerini söylemiştir.
Čertova pec

Čertova pec (), Slovakya'nın Považský Inovec dağlarında bulunan küçük bir karstik mağaradır . Nitra Bölgesi'nde, Radošina yakınlarında yer almaktadır. Modern bir rekreasyon alanı olmasının yanı sıra, mağaranın Taş Devri boyunca insan varlığı ve yerleşimine dair maddi kanıtlar sağladığı bilinmektedir.

Toplam uzunluğu olan mağara, paleontolojik önemi nedeniyle korunan bir doğal anıttır. Certova pec'in çevresinde bir motel, kamp alanı ve oyun alanı içeren bir eğlence alanı yer almaktadır. Mağaranın çevresinde üç yürüyüş parkuru vardır.

Sit alanından, Paleolitik dönem boyunca yerleşim görmüş birçok yerleşim evresinin kalıntılarını ortaya çıkarılmıştır. En erken buluntular, Musteryen kültürüne atfedilir (esas olarak Neandertallerle ilişkilidir). Bu buluntular, çağdaşı Gravettiyen kültürüne kabaca karşılık gelen yerel bir adlandırma olan Szeletyen kültürüyle geçici olarak ilişkili nesnelerdir. Szeletyen kültürel eserlerinin radyokarbon tarihlendirilmesi, mağarada yaklaşık 38.400 yıl önce tarih öncesi insan varlığına işaret etmektedir.
Frenk Mukallitliği ve Şapka

Frenk Mukallitliği ve Şapka (Batı Taklitçiliği ve Şapka), İskilipli Mehmed Âtıf Hoca tarafından kaleme alınmış, 1 Kasım 1925’te yürürlüğe giren Şapka Kanunu'ndan bir buçuk yıl önce yayımlanmıştır.

Kitap, İskilipli Mehmed Âtıf Hoca'nın duruşma kayıtlarından anlaşıldığı kadarıyla Şapka Kanunu yürürlüğe girdikten sonra buna karşı hareket edenlerden bâzıları için dînî kaynak olmuş, ancak hoca bu kanun çıktıktan sonra kitabı dağıtmadığını beyân etmiştir. Toplam 5.000 nüsha olarak basılmış, hepsi de bir yıl içinde satılmıştı. Satıcılar da kanun çıktıktan sonra ellerindeki nüshaları imhâ etmişlerdi.
Attalos Stoası

Attalos Stoası ( Stoa tu Attalu), Yunanistan'ın başkenti Atina'da bulunan bir stoadır. Atina Agorası'nda yer almakta olup MÖ 1. yüzyılda Kral II. Attalos adına inşa edilmiş ve 1952-1956 yılları arasında restore edilmiştir.

16 Nisan 2003 tarihinde Çekya, Estonya, Kıbrıs Cumhuriyeti, Letonya, Litvanya, Macaristan, Malta, Polonya, Slovakya ve Slovenya olmak üzere 10 ülkenin Avrupa Birliği'ne katılımına ilişkin 2003 Katılım Antlaşması'nın imzalanması töreni Attalos Stoası'nda yapılmıştır.

Attalos Stoası, Antik Agora Müzesi'ne ev sahipliği yapmaktadır. Sergileri çoğunlukla Atina demokrasisi ile bağlantılıdır. Müzenin koleksiyonunda MÖ 7. yüzyıldan 5. yüzyıla kadar kil, bronz ve cam objeler, heykeller, madeni paralar ve yazıtların yanı sıra Bizans ve Türk fetihlerine ait çanak çömlekler yer alır.
Rahmi Güven

Prof. Dr. Rahmi Güven - Fizikçi ve matematikçi. 1948 yılında Karaman'da doğdu. Annesi Ümmühan Güven, babası doktor Ziya Güven'dir. Prof. Dr. Asuman Güven Aksoy ve Prof. Dr. Bilgehan Güven'in ağabeyidir.

Rahmi Güven Gazi Mustafa Kemal Paşa İlkokulu'nda ve Konya Maarif Koleji'nde öğrenim gördü. Orta Doğu Teknik Üniversitesi Fizik Bölümü'nden 1970 yılında mezun oldu, aynı bölümde yüksek lisansını 1973, doktorasını 1976 yılında tamamladı; ODTÜ'de Cahit Arf'ın ve Feza Gürsey'in öğrencisi oldu.

Rahmi Güven ODTÜ Fizik Bölümü'nde, Boğaziçi Üniversitesi Matematik Bölümü'nde, TÜBİTAK Temel Bilimler Araştırma Enstitüsü'nde ve Işık Üniversitesi Fizik Bölümü’nde araştırmacı, öğretim görevlisi ve idareci olarak çalıştı; Austin Teksas Üniversitesi Teorik Fizik Merkezi ve Viyana Üniversitesi Teorik Fizik Enstitüsü'nde doktora sonrası araştırma yaptı.

Güven'in uzmanlık alanı klasik ve kuantum gravitasyon (yerçekimi) teorileridir. "Einstein teorisinin kesin çözümleri, kara delikler, süpersimetrik kara delikler, süpergravitasyon teorileri, M-Teorisinin 5-zar çözümü ve Penrose limitinin süpersicim teorilerine genelleştirilmesi" üzerine çalışmalarıyla bilime katkıda bulundu. Rahmi Güven'in, 2020 Nobel Fizik Ödülü'nün sahibi olan Roger Penrose'un sicim teorisine katkıları üzerine önemli çalışmaları vardı. Bu alandaki katkıları "Penrose-Güven limiti" kavramını ortaya çıkardı.

Arkadaşı ve meslektaşı Prof. Dr. Cihan Saçlıoğlu, Rahmi Güven'in önemli ve özgün problemler üzerinde çalışarak yeni araştırma alanları açtığını anlatır. Meslektaşı ve dostu Prof. Dr. Metin Gürses de onun genel görelilik ve sicim teorisi alanlarında gelişmeleri sürekli takip ettiğini, yaptığı her çalışmayı yayınlamaktansa ancak "çalışması kendine göre koyduğu kıstasları aşarsa" yayına yolladığını söyler.

Rahmi Güven 1981'de Boğaziçi Üniversitesi’nde doçent, 1989'da aynı üniversitede profesör oldu. Meslektaşları ve öğrencileri tarafından değer verilen, sevilen bir öğretim üyesiydi. 1991-1996 döneminde Boğaziçi Üniversitesi Matematik Bölümü'nün başkanlığını yaptı. Kasım 2005'te Işık Üniversitesi'nde Fizik Bölümü Başkanı oldu, bir süre bu üniversitede Fen-Edebiyat Fakültesi Dekanlığı yaptıktan sonra emekli oldu. 1991-1996 yılları arasında Trieste, İtalya'daki Abdus Salam Uluslararası Teorik Fizik Merkezi'nin asosiye üyesi, 2000-2007 döneminde aynı kuruluşun kıdemli asosiye üyesi idi.

Prof. Dr. Rahmi Güven alanındaki önemli çalışmalarından dolayı 1997 yılında Türkiye Bilimler Akademisi'ne (TÜBA) asli üye seçildi. Ancak TÜBA üyelerinin hükûmetçe seçilmesini öngören yasa değişikleri ile birlikte, kurumun bilimsel özerkliğini kaybettiği gerekçesiyle TÜBA'dan istifa etti. Bilim Akademisi kurucu üyelerindendir.
Haluk Savaş

Bipolar bozukluk alanında uzmandır. 2000-2016 yıllarında Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesinde öğretim üyesi olarak çalıştı. 15 Temmuz darbe girişiminden sonra Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Bölümündeki görevinden 672 sayılı Kanun hükmünde kararname (KHK) ile ihraç edildi. Yargılandığı davada beraat etti.

Tutukluluğu sırasında kanser teşhisi konulan Savaş'ın yurt dışına çıkış yasağının mahkeme tarafından kaldırılmasına rağmen uzun süre pasaport verilmediği için kanser tedavisi görmek üzere yurt dışına çıkışı gecikmiş; tedavi için yurt dışına çıkma mücadelesiyle Türkiye gündemine gelmiştir. Sosyal medya platformları ve Youtube’da yayın yapan KHK TV adlı bir kanal açan Savaş, kanun hükmünde kararname ile görevinden ihraç edilen ve yargılanıp beraat ettikten sonra görevlerine iade edilmeyenlerin sürdürdüğü hukuk mücadelesinde sembol isimlerden birisi olmuştur.

1966 yılında Adana'da doğdu. Orta öğrenimini Adana Anadolu Lisesinde (1984), yüksek öğrenimini Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesinde (1991) tamamladı. 1992-2000 yılları arasında Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde çalıştı. Uzmanlık eğitimini 1997'de tamamlayarak Ruh Sağlığı ve Hastalıkları uzmanı oldu. 1999'da Marmara Üniversitesi Ortadoğu Enstitüsü'nde Sosyoloji-Antropoloji alanında yüksek lisans derecesi aldı.

2000-2016 yıllarında Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesinde öğretim üyesi olarak çalıştı. Çalışmalarını bipolar bozukluk hastalığı konusunda yoğunlaştırdı. 2003 yılında doçent, 2008 yılında profesör ünvanını aldı. Gaziantep üniversitesi Tıp Fakültesinde başhekim yardımcılığı (2004-2004), Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı başkanlığı (2005-2011) görevlerini üstlendi.

2004 yılında Türkiye Psikiyatri Derneği Gaziantep şubesini kurdu. Türk Psikofarmoloji Derneğinin Mizaç Bozuklukları Çalışma Grubu Koordintaörlüğünü ve bu dernek tarafından 2011-2014 yılları arasında yayımlanan Journal of Mood Disorders adlı akademik derginin baş editörlüğünü yaptı. 2015’te CHP’den Gaziantep milletvekili aday adayı oldu.

15 Temmuz darbe girişiminden sonra Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri bölümündeki görevinden 1 Eylül 2016’da 672 sayılı Kanun hükmünde kararname ile ihraç edildi ve "FETÖ üyesi olma iddiasıyla tutuklandı. 50 gün süren tutukluluğu süresince safrayolu ve pankreas kanserine yakalandı. Cezaevinde iken kanser tanısı konuldu. Yoğun bakımda iken tutukluğu sona erdi. Devam eden duruşmalar sonucunda 2019 yılı ocak ayında yargılandığı davadan beraat etti. Hastalığının nüksetmesi üzerine yurt dışında deneysel bir tedavi görmek üzere pasaport çıkartmak isteyen Savaş, nüfus müdürlüğünde karşılaştığı engel üzerine dokuz aylık ömrü kaldığı ve tedavi amacıyla yurt dışına çıkışının engellendiğine dair sosyal medya paylaşımı ile Türkiye gündemine geldi.

Olayın kamuda yer bulmasının ardından Adana Valiliği Haluk Savaş'ın, pasaport başvurusunu kabul ederek, "istisnai haller" kapsamında düzenleneceğini belirtti ve Savaş, KHK ile kamudan atılmasının ardından pasaport alarak yurt dışına çıkan ilk isim oldu. Almanya'da iki hafta süren tedavi sürecinden sonra Türkiye'ye döndü.