Kore müziği

Kore müziği Budist ve doğal şamanistik inanışlara dayanır. Budist ve şamanistik dans ve şamanistik davul müziği melodik ve sinawi olarak adlandırılan dans müziği olarak günümüzde hala mevcuttur.

Kore folk müziği değişik ve karmaşıktır, fakat bütün formlar Jangdan olarak adlandırılan ritimlerin bir düzenini ve gevşek olarak tanımlanan melodik tarzı sürdürürler.

Çünkü çeşitli alanların folk şarkıları Dongbu folk şarkıları altında kategorize edilirler, onların vokal stilleri ve tarzları kısıtlıdır. Bundan dolayı, günümüzde bilginler farklı müzikal özelliklere dayanan Dongbu folk şarkılarını artık sınıflandırmayı deneyecekler. Bu şarkılar çoğunlukla gösterişsiz ve neşelidir. Namdo folk şarkıları jeolla bölgesi ve Chungcheong bölgesinin bir kısmındadır. Diğer bölgelerin folk şarkıları çoğu kez müziksel olarak sade iken,Namdo bölgesi folk şarkıları, orada tanınmış müzik türlerinden pansori ve sanjo yaratıldı, zengin ve dramatiktirler. Bazı Namdo folk şarkıları pansori de kullanılır veya profesyonel şarkıcılar tarafından geliştirilir ve onların repertuvarlarının bir parçasını teşkil eder. Jeju folk şarkıları jeju adasında söylenir. Onlar diğer bölge folk şarkılarından sayıca daha boldur ve bugün yaklaşık 1600 şarkı yayımlanmıştır. Jeju folk şarkıları onların sade ve yegane melodik çizgisi ve zengin konuları ile karakterize edilir.

Pansori, bir sarkıcı ve bir davulcu tarafından çalınan uzun bir vokal ve vuruş türünden müziktir. Güfte beş farklı hikâyeden birini anlatır, fakat her bir uygulamacı tarafından kişiselleştirilir, nükteler ve katılan dinleyicilerle sık sık güncellenir. En çok tanınan pansori şarkıcılarından birisi Pak Tongjin'dir.

Pungmul, bir Kore folk müzik geleneği olup, vuruş türünden bir form dur ve davul, dans ve şarkıyı kapsar. Çoğu uygulamacı dıştandır, oyuncuların düzüneleriyle, bütün değişmez devinimde. Samul Nori, aslında 1978 yılında kurulan bir grubun adıdır, bir tür olarak popüler hale geldi hatta yurtdışında bile. Pungmul müzik örneklerine dayanır ve aynı enstrumanları kullanır, fakat daha hızlıdır ve genellikle oturulmuş halde iken çalınır.

Sanjo, daha hızlı tempoda durma yapmaksızın çalınır. Şarkı esnasında ritimleri ve melodik tarzı değiştirir. Tempolar her bir ölçüde artar. Sanjonun genel tarzı yavaş ölçüler ve hızlı ölçülerdeki ritmik güçlüklerdeki kayma ile işaretlenir. Sanjo, şarkı süresinde ritimleri ve melodik üslubu değiştiren tamamiyle enstrumantal bir müziktir. Enstrumanlar, melodik enstrumana karşı gayageum veya ajaeng gibi changgo davul setini içerir. Meşhur uygulamacılar Kim Chukp'a, Yi Saenggang ve Hwang Byungki'tır.

Kore saray müziği 1392 yılındaki Choson Hanedanı'nın başlangıcına kadar korunmuştur. Günümüzde nadiren, Kore Geleneksel Uygulama Sanatları Ulusal Merkezi gibi hükûmet destekli organizasyonlar tarafından icra edilir.

Üç türlü Kore saray müziği türü vardır. Biri Aak olarak adlandırılır ve Çin törensel müziğinden ithal edilen bir formdur, diğeri ise Hyang-ak olarak adlandırılan bir Kore formudur ve sonuncusu Çin ve Kore etkisinin bir birleşimi olan ve Dang-ak olarak adlandırılan müzik dir.

Aak Kore’ye 1116 yılında getirildi ve ölmeden öncesine kadar bir zaman çok popülerdi. 1430 yılında yeniden yaşatıldı, eski melodilerin yeniden inşası üzerine dayanıyordu. Müziğe şimdi yüksek derecede özellik kazandırıldı ve hayatta kalan iki farklı melodiyi kullanılır. Aak sadece belirli çok nadir konserlerde çalınır, Seul’deki Konfüçyüs’e Kurban gibi.

Modern dangak, aak' ' a benzer nadiren uygulanır. Sedece iki kısa parçaları bilinir; onlar Springtime in Luoyang ve Pacing the Void dir.

Hatırı sayılır derecede en fazla günümüze dek gelen bugünkü Kore saray müziği formu hyangak oboe’nin bir çeşidini kapsar ki piri olarak adlandırılan bir küçük fagottur ve telli çalgıların farklı türüdür .