Catharine MacKinnon

Catharine Alice MacKinnon (d. 7 Ekim 1946), Amerikalı radikal feminist hukuk bilgini, aktivist ve yazardır. 1990'dan beri görev yaptığı Michigan Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde Elizabeth A. Long Hukuk Profesörü ve Harvard Hukuk Fakültesi'nde James Barr Ames Misafir Hukuk Profesörüdür. 2008'den 2012'ye kadar, Uluslararası Ceza Mahkemesi Savcısının özel toplumsal cinsiyet danışmanlığını üstlenmiştir.

Uluslararası hukuk, anayasa hukuku, siyaset ve hukuk teorisi ve içtihat uzmanı olan MacKinnon, kadın haklarına ve cinsel taciz, tecavüz, fuhuş, seks ticareti ve pornografi dahil olmak üzere cinselliğin istismarına ve sömürüsüne odaklanır. Pornografinin bir medeni hak ihlali olduğunu ve eğitim ve istihdamda cinsel tacizin cinsiyet ayrımcılığı oluşturduğunu ilk savunanlar arasındaydı.

MacKinnon, Çalışan Kadınların Cinsel Tacizi (1979); Değiştirilmemiş Feminizm (1987), Feminist Bir Devlet Kuramına Doğru (1989); Sadece Sözler (1993); Cinsiyet Eşitliği, bir vaka defteri (2001 ve 2007); Kadınların Yaşamları, Erkeklerin Yasaları (2005); ve Kelebek Siyaseti (2017) kitaplarının yazarıdır.

MacKinnon, Elizabeth Valentine Davis ve George E. MacKinnon'ın (bir kız ve iki erkek) üç çocuğundan ilki olarak Minneapolis, Minnesota'da doğdu. Kendisi de bir avukat olan babası, 1947–1949 yılları arası milletvekili ve 1969–1995 yılları arası ABD DC Temyiz Mahkemesi yargıcıydı.

MacKinnon, annesinin mezun olduğu okul olan Smith College'tan mezun aile bireyleri içinde üçüncü kuşaktadır. Juris Doctor derecesini 1977'de Yale Üniversitesi'nden ve doktora derecesini yine Yale'den 1987'de siyaset bilimi alanında aldı. Yale'deyken Ulusal Bilim Vakfı bursu aldı.

MacKinnon, Michigan Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde Elizabeth A. Long Hukuk Profesörü ve Harvard Hukuk Fakültesi'nde James Barr Ames Misafir Hukuk Profesörüdür. 2007'de Harvard Hukuk Fakültesi'nde Roscoe Pound Misafir Hukuk Profesörü olarak görev yaptı ve ayrıca NYU, University of Western Australia, University of San Diego, Hebrew University, Columbia Hukuk Fakültesi, University of Chicago, Basel, Yale Hukuk Fakültesi, Osgood Hall Hukuk Fakültesi, UCLA Hukuk Fakültesi ve Stanford Hukuk Fakültesi'nde misafir öğretmenliklerde bulundu.

MacKinnon, çok atıf alan bir hukuk bilgini ve düzenli olarak konuşmalar yapan bir konuşmacıdır. Fikirleri birbiriyle kesişen üç alana ayrılabilir: cinsel taciz, pornografi ve fuhuş, ve uluslararası çalışma. Ayrıca toplumsal ve siyasal kuramlar ve metodolojiler üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır.

1977'de MacKinnon, cinsel tacizin toplumsal cinsiyete dayalı bir ayrımcılık biçimi olduğuna dair yazdığı tezi Profesör Thomas I. Emerson'a teslim ettikten sonra Yale Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. İki yıl sonra, Yale University Press, 1964 Medeni Haklar Yasası'nın VII. maddesi ve başka toplumsal cinsiyet ayrımcılığı yönetmeliklerinin yasal temelini oluşturan, Sexual Harassment of Working Women: A Case of Sex Discrimination (1979) kitabplarını yayınladı. Ayrıca, Alexander v. Yale davasında Yale lisans öğrencilerinin açtığı dava üzerine kabul edilen 9. Başlık uyarınca cinsel tacize yönelik yasal iddiayı eğitimde toplumsal cinsiyet ayrımcılığı olarak tanımladı. Olaylar üzerine mahkemeye giden davacı Pamela Price kaybetmesine rağmen, davanın sonunda bir yasa kabul edildi: ABD İkinci Daire Temyiz Mahkemesi, 1972 tarihli Eğitim Değişikliklerinin 9. Başlık medeni haklar kanunu uyarınca okulların cinsel tacizi bir toplumsal cinsiyet ayrımcılığı biçimi olarak ele alacak prosedürlere sahip olmasının zorunlu olduğunu kabul etti.

1980'de Eşit İstihdam Fırsatı Komisyonu, hem karşılıklı çıkara yönelik tacizi hem de düşmanca çalışma ortamı oluşturacak tacizi yasaklayarak cinsel tacizi yasaklayan yönergeleri kabul ederken MacKinnon'ın çerçevesini kullandı (bkz. 29 C.F.R. § 1604.11 (a)). Mahkemeler de bu kavramları kullandı.

1986'da ABD Yüksek Mahkemesi, Meritor Savings Bank v. Vinson'a cinsel tacizin toplumsal cinsiyet ayrımcılığına karşı yasaları ihlal edebileceğini söyledi. MacKinnon, davacı Mechelle Vinson'ın eş danışmanıydı ve Yüksek Mahkeme'de dava dosyasını yazdı. Meritor davasında Mahkeme, karşılıklı çıkara yönelik cinsel taciz ile düşmanca işyeri tacizi arasındaki farkı kabul etmiştir. 2002 tarihli bir makalede MacKinnon, Mahkemeden alıntı yaparak şunları yazdı:O zamanlar Justice Rehnquist, oybirliğiyle alınan bir mahkeme kararı için "şüphesiz," diye yazmıştı, "bir amir, bir astına astının cinsiyeti nedeniyle cinsel tacizde bulunduğunda, o amir[ler] cinsiyete dayalı olarak arasında "ayrımcılık yapar[lar]". DC Mahkemesi ve kadınlar kazanmıştı. Yeni bir ortak hukuk kuralı oluşturuldu.Ocak 2000'de Fred R. Shapiro tarafından yayınlanan bir araştırmaya göre , Çalışan Kadınların Cinsel Tacizi: Bir Cinsiyet Ayrımcılığı Örneği, 1978'den beri yayınlanan ve en çok atıfta bulunulan sekizinci Amerikan hukuk kitabıdır.

Feminist Bir Devlet Kuramına Doğru'da MacKinnon, "Feminist görüşe göre pornografi, zorla seksin bir biçimi, bir cinsel politika pratiği ve toplumsal cinsiyet eşitsizliği kurumudur" diye yazıyor. Kapsamlı ampirik araştırmalarla belgelendiği gibi, "Pornografi, nüfusun yarısına yönelik davranışları ve statülendirilmelerini tanımlar. Şiddet ve ayrımcılığa yönelik tutum ve davranışlara sebep olacak şekilde etkiye sebep olur." diye yazıyor.

1980'de Linda Boreman (Deep Throat adlı pornografik filmde Linda Lovelace adıyla rol almıştı) eski kocası Chuck Traynor'un kendisini Deep Throat ve diğer pornografik filmlerde rol almaya şiddet yoluyla zorladığını söyledi. Boreman, Pornografiye Karşı Kadınlar üyeleri MacKinnon ve feminist yazar Andrea Dworkin ile birlikte bir basın toplantısında basın mensuplarına yönelik suçlamalarını kamuoyuna açıkladı. Basın toplantısından sonra Dworkin, MacKinnon, Boreman ve Gloria Steinem, Traynor ve Deep Throat'ın yapımcılarından tazminat talep etmek için federal sivil haklar yasasını kullanma olasılığını tartışmaya başladılar. Boreman için bu mümkün değildi çünkü olası bir dava için zamanaşımı gerçekleşmişti.

MacKinnon ve Dworkin, pornografiyle mücadelede olası bir yaklaşım olarak medeni haklar davasını, özellikle toplumsal cinsiyet ayrımcılığını tartışmaya devam ettiler. MacKinnon, pornografiyi engellemek için geleneksel cezai müstehcenlik yasasının kullanılması da dahil olmak üzere, pornografiye karşı ahlak, pislik veya cinsel masumiyet fikrine dayanan geleneksel argümanlara ve yasalara karşı çıktı. Pornografiyi cinsel ahlak veya tevazu gibi temellerden gelen "topluluk standartlarını" ihlal ettiği için kınamak yerine, pornografiyi bir tür cinsiyet ayrımcılığı olarak nitelendirdiler ve kadınlara zarar gördüklerini kanıtlayabildiklerinde medeni haklar yasası uyarınca tazminat talep etme hakkı vermeye çalıştılar. Pornografi karşıtı yönetmelikleri, yalnızca cinsiyet temelinde ayrımcılık yaptığı kanıtlanabilen müstehcen materyalleri yargılanabilir hâle getiriyor.

1983'te Minneapolis şehir yönetimi, MacKinnon ve Dworkin'i, Minneapolis şehri insan hakları yönetmeliğinde bir değişiklik olarak pornografi karşıtı bir sivil haklar yönetmeliği hazırlamaları için çağırdı. Değişiklik, pornografiyi kadınlara yönelik bir medeni hak ihlali olarak tanımlamış ve pornografi ticaretinden zarar gördüğünü iddia eden kadınların, hukuk mahkemesinde yapımcı ve dağıtıcılara tazminat davası açmasına izin vermiştir. Ayrıca, pornografide bulunmaya zorlanan, pornografi tüketimine zorlanan veya pornografiden gelen belirli nedenlerle saldırıya uğradıklarını kanıtlayabilecekleri durumlardaki zarar için dava açmalarına izin verdi. Yasa, Minneapolis belediye meclisi tarafından iki kez kabul edildi, ancak belediye başkanı tarafından veto edildi. Yönetmeliğin başka bir versiyonu 1984'te Indianapolis, Indiana'da kabul edildi, ancak Yedinci Daire Temyiz Mahkemesi tarafından yasanın anayasaya aykırı olduğuna karar verildi ve bu karar, ABD Yüksek Mahkemesi tarafından (görüş olmaksızın) hızlı bir şekilde onaylandı.

MacKinnon, 1985'te Harvard Civil Rights-Civil Liberties Law Review'de şunları yazdı:Ve kadınları pornografiye çeken rıza varsayımını düşünürken, tahriş olmuş dizlere, morluklara, kırbaçlardan kaynaklanan izlere, çiziklere, yaralara bir süre yakından bakın. Birçoğu simüle edilmemiştir. Nispeten hafif pornolarda rol alan bir pornografi modeli, "Canımı yaktığında pozun doğru olduğunu biliyordum" dedi. İzleyiciler için pornografideki olayların gerçek olması kesinlikle önemli görünüyor. Bu nedenle pornografi, bir kişinin seks filmi yapmak için işkence edilerek öldürüldüğü "snuff" filmlerinde olduğu gibi, cinayet için bir sebep haline gelir. Bunlar var.MacKinnon, 1980'den Boreman'ın 2002'deki ölümüne kadar Boreman'ı temsil etti. Liberteryenler, cinsel içerikli medyanın kadınlara yönelik şiddeti teşvik ettiğine veya övdüğüne dair hiçbir kanıt olmadığını savunarak sık sık MacKinnon'ın teorilerini eleştirdiler. Max Waltman, ampirik kanıtların (Kanada'daki müstehcenlik doktrinindeki değişikliklere dayalı olarak), kadına yönelik şiddeti caydırmak için yasal yollardan çok medeni kanuna dayanan yollarının daha etkili olabileceğini öne sürdüğünü belirtiyor.

Şubat 1992'de Kanada Yüksek Mahkemesi, MacKinnon'ın Manitoba pornografi distribütörü Donald Butler aleyhine kaleme aldığı bir kararda ortak yazdığı bir özetten kapsamlı bir şekilde alıntı yaparak, MacKinnon'ın eşitlik, nefret propagandası ve pornografi teorilerini büyük ölçüde kabul etti. Butler'ın kararı bazıları için tartışmalıydı; bazen Dworkin'in Pornography: Men Possessing Women adlı kitabının bu karar kapsamında Kanada gümrük görevlileri tarafından el konulduğu, ayrıca Marguerite Duras ve David Leavitt'in kitaplarına da el konulduğu ima edilir. Aslında, MacKinnon'ın brifingi, hiçbir zararı gösterilmeyen materyallere el konulmasının anayasaya aykırı olduğunu savunuyordu.

Lezbiyen sadomazoşist Bad Attitude dergisine ve onu satan gey ve lezbiyen kitapçıların sahiplerine karşı başarılı Butler kovuşturmaları başlatıldı . Kanadalı yetkililer bir sanat galerisine baskın düzenledi ve çocuk istismarını tasvir eden tartışmalı tablolara el koydu. Pek çok ifade özgürlüğü ve eşcinsel hakları aktivisti, yasanın LGBT topluluğunu hedef alarak seçici bir şekilde uygulandığını iddia etti.

MacKinnon, 1992'den beri soykırımla suçlanan Sırplara karşı Bosnalı ve Hırvat kadınları temsil etti ve bu çatışmada tecavüzün bir soykırım eylemi olarak yasal iddiasını yarattı. Kadic v. Karadziç ve 10 Ağustos 2000'de New York'ta 745 milyon dolarlık bir jüri kararı kazandı. Dava (Amerika Birleşik Devletleri'nin Alien Tort Statute'u uyarınca), zorla fuhşun ve zorla hamile bırakmanın etnik kökene veya dine dayandığında dava edilebilir soykırım eylemleri olduğuna hükmetti. 2001 yılında MacKinnon, uluslararası bir sivil toplum kuruluşu olan Equality Now'ın bir girişimi olan Lawyers Alliance for Women (LAW) Projesi'nin eş direktörlüğüne getirildi.

MacKinnon ve Dworkin, 1990'da İsveç'te fuhşa karşı yasayı önerdiler ve İsveç bunu 1998'de geçirdi. İskandinav Modeli, "Eşitlik Modeli" veya "Kısıtlayıcı Model" olarak da bilinen İsveç Modeli olarak adlandırılan model, seks satıcılarının yanı sıra seks alıcılarını da cezalandırıyor; burada satıcılar, pezevenk veya seks kaçakçısı olarak nitelendiriliyor. "Fuhuşta alınıp satılanlar" ise cezalandırılmıyor. Temel alınan kavram, hayatta kalmak için cinsel hizmetlerin satışının gerekliliğinin, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin bir ürünü ve kadına yönelik şiddetin bir biçimi olduğudur. Bu model Norveç, İzlanda, Kanada, İrlanda, Kuzey İrlanda, İsrail ve Fransa'da kabul edilmiştir, ancak Yeni Zelanda'da reddedilmiştir.

Global Network of Sex Work Projects, International, ve Global Alliance Against Traffic in Women gibi bazı kuruluşlar ve kişiler, bu yasa modelinin "seks işçilerinin barınabilmesini, hayatta kalmak için para kazanmalarını, müşterilerinden gelebilecek şiddetten kaçınmayı, erkek arkadaşlarının 'pezevenk' olarak tutuklanmalarını önlemeyi ve seks işçilerinin yaşadığı bir sürü çeşit cinsel saldırının sonucunda polise ulaşmalarını zorlaştırdığını" söylüyor.

MacKinnon, çoğu toplumda kadın ve erkek arasındaki eşitsizliğin, rasyonelleştirilmiş ve genellikle doğal olarak algılanan bir düzenlemede kadınları ikincilleştirerek erkek egemenliğini kurumsallaştıran bir hiyerarşi oluşturduğunu savunuyor. Teori ve pratik arasındaki karşılıklı ilişkiler hakkında yazıyor ve kadınların deneyimlerinin her iki alanda da çoğunlukla göz ardı edildiğini anlatıyor. Ayrıca, feminist teorideki liberal feminizmin belirli noktalarını eleştirmek için Marksizmi ve Marksist teoriyi eleştirmek için radikal feminizmi kullanıyor. MacKinnon, Marx'ın sınıflı toplumun ortaya çıkışını doğal olarak meydana gelen kendiliğinden bir olay olarak ele alan teorik kuramına eleştiri yapıyor. Epistemolojiyi bilme teorileri ve siyaseti güç teorileri olarak anlıyor: "Güç sahibi olmak, diğer şeylerin yanı sıra, birisi 'bu böyledir' dediği zaman, onun öyle kabul edilmesidir. ...Güçsüzlük, 'bu böyledir' denince öyle algılanmaması demektir. Bu, sessizliği dile getirmeyi, yokluğun varlığını algılamayı, toplumsal olarak güvenilirliğinden sıyrılmış olanlara inanmayı, basit gerçekmiş gibi görünen şeyleri eleştirel bir şekilde bağlamsallaştırmayı, güçsüzlerin siyasetinin epistemolojisi için gerekli kılıyor.”

1996'da Fred R. Shapiro, "Feminism, Marksism, Method, and the State: Toward Feminist Jurisprudence", 8 Signs 635'in (1983) bağımsız bir dergide yayınlanmış olmasına rağmen hukuk dergilerinde en çok alıntı yapılan 96. makale olduğunu hesapladı.

1980'lerdeki "Feminist Seks Savaşları" sırasında, Carole Vance ve Ellen Willis gibi pornografi karşıtı duruşlara karşı çıkan feministler kendilerinden "seks yanlısı" veya "seks-pozitif feministler" olarak bahsetmeye başladılar. Seks-pozitif feministler ve pornografi karşıtı feministler, bu etiketlerin üstü kapalı ve açık anlamları üzerinde tartışmışlardır. Seks-pozitif feministler, MacKinnon ve Dworkin tarafından hazırlanan pornografi karşıtı yönetmeliklerin müstehcen materyalin kaldırılması, sansürlenmesi veya kontrol edilmesi anlamına geldiğini belirtiyorlar.

States of Injury'de (1995), Wendy Brown, MacKinnon'ın fahişeliği ve pornografiyi yasaklama girişiminin "kadın" kategorisini birincil olarak korumadığını, yaralanmaya dayanan özselleştirilmiş bir kimlik olarak yeniden yarattığını iddia eder. The Nation'da Brown ayrıca MacKinnon'ın Feminist Bir Devlet Kuramına Doğru'sunu (1989) "son derece durağan bir dünya görüşü ve demokratik olmayan, hatta belki de anti-demokratik bir siyasi anlayış" ve aynı zamanda "eskide kalmış" olduğunu ve feminizmin ikinci dalgasının şafağında, artık var olmayan, radikal sosyal söylemlerde Marksist erkeklerin tekeli olduğu bir politik-entelektüel bağlam üzerine geliştirilmiş olduğunu söyledi.

(1979). Sexual Harassment of Working Women: A Case of Sex Discrimination. New Haven, CT: Yale University Press. 1979. ISBN 0-300-02299-9. OCLC 3912752.

(1988) with Andrea Dworkin. Pornography and Civil Rights: A New Day for Women's Equality. Minneapolis, MN: Organizing Against Pornography. 1988. ISBN 0-9621849-0-X.

(1997) with Andrea Dworkin (eds.). In Harm's Way: The Pornography Civil Rights Hearings. Cambridge, MA: Harvard University Press. 1997. ISBN 0-674-44579-1. OCLC 37418262.