Yağmacı borçlanma

Yağmacı/yıkıcı/yırtıcı borçlanma veya yağmacı/yıkıcı kredi uygulamaları veya yağmacı/yıkıcı kredilendirme veya yağmacı/yıkıcı/yırtıcı borçlandırma (İngilizce: Predatory lending); kredi veren kuruluşlar tarafından kredi oluşturma sürecinde yürütülen haksız, aldatıcı veya hileli etik dışı uygulamaları ifade eder. Yağmacı kredilendirme için uluslararası kabul görmüş yasal tanımlar bulunmamakla birlikte, ABD Federal Mevduat Sigorta Kurumu (FDIC) genel müfettişlik ofisinin 2006 tarihli bir denetim raporu, yağmacı kredilendirmeyi genel olarak "borçlulara haksız ve istismar edici kredi koşulları dayatmak" olarak tanımlamaktadır, ancak "haksız" ve "istismar edici" özel olarak tanımlanmamıştır. Genellikle yıkıcı ya da yağmacı olarak tanımlanan bazı belirli uygulamalara karşı yasalar olmasına rağmen, çeşitli federal kurumlar bu ifadeyi kredi endüstrisindeki birçok belirli yasadışı faaliyet için genel bir terim olarak kullanmaktadır. Yağmacı kredilendirme, eleştirmenler tarafından kredi veya ipotek hizmeti sürecinde, kredinin verilmesinden sonra haksız, aldatıcı veya hileli uygulamalar olarak tanımlanan ipotek uygulamaları olan yağmacı/yıkıcı ipotek hizmeti ile karıştırılmamalıdır.

Terimin daha az tartışmalı bir tanımı, bir yatırım web sitesi tarafından "bir borç verenin borçluları aldatıcı bir şekilde haksız ve istismar edici kredi koşullarını kabul etmeye ikna etmesi veya bu koşulları borçlunun savunmasını zorlaştıracak şekilde sistematik olarak ihlal etmesi uygulaması" olarak önerilmektedir. Bazen yağmacı olarak da adlandırılan diğer kredi türleri arasında maaş günü kredileri, çoğunlukla subprime olmak üzere belirli kredi kartı türleri , veya diğer (yine genellikle subprime) tüketici borcu türleri ve faiz oranlarının makul olmayan bir şekilde yüksek olduğu düşünüldüğünde kredili mevduat kredileri yer almaktadır.

Yağmacı borç verenlerin daha az eğitimli, yoksul, ırksal azınlıklar ve yaşlıları hedef alması muhtemel olsa da, yağmacı borç verme mağdurları tüm demografik gruplarda temsil edilmektedir. Yağmacı borç vermenin devam etmesi, girişimciliği teşvik etmeyi amaçlayan hayırsever borç vermenin etkinliği için bir turnusol testi olarak görülebilir. Bu tür hayırsever borç verme girişimlerinin (mikrofinans) yaygın olarak mevcut olduğu yerlerde, tefeciler ve diğer yağmacı borç verenler gelişmeye devam etmemelidir.

Yağmacı kredilendirme tipik olarak araba veya ev gibi bir tür teminatla desteklenen kredilerde gerçekleşir, böylece borçlu krediyi ödeyemezse, borç veren el koyabilir veya haczedebilir ve el konulan veya haczedilen mülkü satarak kar elde edebilir. Borç verenler, bir borçluyu faiz oranının gerçekte olduğundan daha düşük olduğuna veya borçlunun ödeme gücünün gerçekte olduğundan daha yüksek olduğuna inandırarak kandırmakla suçlanabilir. Borç veren ya da borç verenin temsilcileri olarak başkaları, teminatın geri alınmasından ya da haczedilmesinden kâr elde edebilir.

Yağmacı kredilendirme genellikle tefecilikle karşılaştırılır (ancak karıştırılmamalıdır), ancak ikisi arasındaki temel fark, tefecilerin yasalar dahilinde ciddi bir şekilde faaliyet göstermeye çalışmaması yani yasadışı faaliyetidir buna karşın yağmacı borçlanma veya kredilendirmede borç veren yasal kılıfta eylemini gerçekleştirmektedir.

*Haksız risk bazlı fiyatlandırma. Bu, kredi veren tarafından daha büyük kredi riski taşıdığı belirlenen borçlulara kredi kullandırmak için daha fazla ücret (daha yüksek faiz oranları ve ücretler şeklinde) talep etme uygulamasıdır. Kredi endüstrisi, riske dayalı fiyatlandırmanın meşru bir uygulama olduğunu savunmaktadır; daha az kredibilitesi olan borçlulara verilen kredilerin daha büyük bir yüzdesinin temerrüde düşmesi beklenebileceğinden, bir bütün olarak portföyden aynı getiriyi elde etmek için daha yüksek fiyatlar gereklidir. Bazı tüketici grupları ise daha savunmasız tüketiciler tarafından ödenen daha yüksek fiyatların her zaman artan kredi riski ile gerekçelendirilemeyeceğini savunmaktadır.

*Tek primli kredi sigortası. Bu, ev alıcısının ölmesi durumunda krediyi ödeyecek olan sigortanın satın alınmasıdır. Herhangi bir tıbbi kontrol içermediği için diğer sigorta türlerinden daha pahalıdır, ancak müşterilere neredeyse her zaman seçenekleri gösterilmez, çünkü genellikle kredi veren diğer sigorta türlerini satma lisansına sahip değildir. Buna ek olarak, bu sigorta genellikle kredinin içinde finanse edilir, bu da kredinin daha pahalı olmasına neden olur, ancak aynı zamanda insanları sigortayı satın almaya teşvik eder, çünkü ön ödeme yapmak zorunda kalmazlar.

*Kredi fiyatının pazarlığa açık olarak sunulmaması Birçok kredi veren, kredinin fiyat yapısını borçlularla pazarlık edecektir. Bazı durumlarda, borçlular faiz oranında veya kredi üzerindeki diğer ücretlerde doğrudan bir indirim için pazarlık bile yapabilirler. Tüketici savunucuları, borçluların, özellikle de bilgi sahibi olmayan borçluların, müzakere etme yeteneklerinin farkında olmadıklarını ve hatta borç verenin borçlunun çıkarlarını kendi çıkarlarının üzerinde tuttuğu gibi yanlış bir izlenime kapılabileceklerini savunmaktadır. Bu nedenle, birçok borçlu müzakere yeteneklerinden yararlanmamaktadır.

*Şart ve koşulların açık ve doğru bir şekilde açıklanmaması, özellikle de bilgisiz bir borçlunun söz konusu olduğu durumlarda. Mortgage kredileri, birden fazla taraf ve onlarca sayfalık yasal belge içeren karmaşık işlemlerdir. En korkunç yağmacı vakalarda, kredi verenler veya komisyoncular sadece borçluları yanlış yönlendirmekle kalmamış, aynı zamanda belgeleri imzalandıktan sonra değiştirmişlerdir.

Maaş günü kredileri, kredi kartı gecikme ücretleri, çek hesabı limit aşım ücretleri ve Vergi İadesi Beklenti Kredileri gibi orantısız derecede yüksek ücretler içeren kısa vadeli krediler, paranın kısa bir süre için avans olarak verilmesi için ödenen ücretin, yüksek riskli krediler için piyasa oranının önemli ölçüde üzerinde bir yıllık faiz oranına ulaştığı durumlarda. Bu tür kredileri verenler, ücretlerin faiz olduğu konusunda itiraz etmektedirler.

*Hizmet aracısı ve menkul kıymetleştirme suistimalleri. İpotek hizmet aracısı, ipotek ödemesini alan, ödeme kayıtlarını tutan, borçlulara hesap özeti sağlayan, ödeme geciktiğinde gecikme ücreti uygulayan ve geciken borçluları takip eden kuruluştur. Menkul kıymetleştirme, varlıkların, özellikle de borçlanma araçlarının bir havuzda toplandığı ve havuzdaki payları temsil eden menkul kıymetlerin ihraç edildiği bir finansal işlemdir. Çoğu kredi, borçlunun rızası olmaksızın bir araya getirilip satılabilir ve hizmet aracısı olarak hareket etme hakları satılabilir. Bir yasa, hizmetlendirmede bir değişikliğin borçluya bildirilmesini gerektirir, ancak borçluyu, ödemeleri senedin sahibine iletmeyen hizmet acentesine yapılan ödemeler için, özellikle de hizmet acentesi iflas ederse, senet üzerinde gecikmeye düşmekten korumaz ve tüm ödemeleri zamanında yapan borçlular kendilerini haciz edilirken ve hizmet acentesinin teminatsız alacaklıları haline gelirken bulabilirler. Hacizler bazen borçluya uygun bir bildirim yapılmadan gerçekleştirilebilir. ABD'de bazı eyaletlerde (bkz. Teksas Hukuk Usulü Kuralları 746), tahliyeye karşı bir savunma yoktur, bu da borçluyu taşınmaya ve bir avukat tutma ve "yeni sahibin" evin sahibi olduğu iddiasını dava ederken yaşayacak başka bir yer bulma masrafına katlanmaya zorlar, özellikle de bir veya daha fazla kez yeniden satıldıktan sonra. Borçlu, en iyi kanıt kuralı uyarınca, mevcut senet sahibinin üzerinde borçlunun imzası bulunan orijinal senedi ibraz etmesini talep ettiğinde, senet sahibi genellikle bunu yapamaz veya yapmak istemez ve bir borç iddiası için geleneksel standart olan "vadesi gelen hamil" olduğunu kanıtlamadan, mal sahibi olduğuna dair bir beyanname ile iddiasını kanıtlamaya çalışır ve mahkemeler genellikle buna izin verir. Bu arada senet alınıp satılmaya devam eder ve fiziksel olarak nerede olduğunun bulunması zordur.

Birçok azınlık topluluğu geçmişte kredilerden dışlandıkları için, aldatılmaya karşı daha savunmasızdırlar ve maruz kalabilmektedirler. ABD'de ACORN, HUD, the American Civil Liberties Union, United for a Fair Economy gibi kuruluşlar ve ajanslar yağmacı kredilerin orantısız bir şekilde yoksul ve azınlık mahallelerinde verildiğini kanıtlamaktadır. Komisyoncular ve kredi verenler, bu insanların genellikle kredi taleplerinin reddedildiğini ve kredi talebinin yüksek olduğunu bilerek bu mahalleleri avladılar. Kredi verenler bu mahalleleri hiç var olmayan topraklar olarak adlandırdı. Bu da subprime yağmacı kredi dünyasını yarattı.

ABD'de Subprime kredi verenler B, C ve D kağıtlarında uzmanlaşmıştır. Yıkıcı kredilendirme, bir borçluyu oranlar ve ücretler için aşırı ücretlendirme uygulamasıdır, ortalama ücret %1 olmalıdır, bu kredi verenler borçlulardan %5'in üzerinde ücret talep ediyorlardı.

Sorunlu kredisi olmayan tüketicilere prime kredi verenler tarafından kredi verilmelidir. 2004 yılında kredi alanların %69'u subprime kredilerden yararlanmıştır. 2007 mortgage düşüşü ve ekonominin çöküşü aşırı kredilendirmeden kaynaklanmıştır.

ABD'de AARP, Inner City Press ve ACORN gibi kuruluşlar yağmacı kredi olarak tanımladıkları uygulamaları durdurmak için çalışmışlardır. ACORN, HSBC Finans gibi belirli şirketleri hedef almış ve başarılı bir şekilde uygulamalarını değiştirmeye zorlamıştır.

Bazı subprime kredi uygulamaları, ırk temelinde ipotek ayrımcılığına ilişkin endişeleri artırmıştır. ABD'de Afrikalı Amerikalılar ve diğer azınlıklar, beyaz meslektaşlarına göre daha yüksek faiz oranlarına sahip subprime ipoteklere orantısız bir şekilde yönlendirilmektedir. Medyan gelir seviyeleri karşılaştırılabilir olduğunda bile, azınlık mahallelerindeki ev alıcılarının, subprime kredi olmasa da, subprime bir borç verenden kredi alma olasılığı daha yüksektir.

Medyada yer alan soruşturmalar, ipotek kredisi veren kuruluşların ev kredisi patlaması sırasında borçlulardan yararlanmak için "yemle ve değnek reklamcılığı (satıcılığı)" ve dolandırıcılık tekniklerini kullandıklarını ortaya çıkarmıştır. Buna göre gercek dışı fiyatlarla müsteriler kandırılmakta ancak sözleşme arasına yerleştirılmış tuzak hükümlerle zarar etmeye yönelık borc yükü altına sokülmaktadır. Mesela bir 1 milyon usdlik ev 500.000-usd gibi gösterilmektedir ancak 10 yıllık sözleşmede bu evin taksitlerinın yıllık enflasyona göre arttırılacağı maddesi konup bu enflasyon artışı oranının aylık takside yansıtmasında 12 ye değil 6 ya bölmeye ilişkın tuzak madde koyarsanız bunun anlamı evin yıllık taksitlerinin her yıl enflasyonun 2 katına yakın artacağı anlamına gelecektir.Netice olarak tüketici ağır zarara uğrayacaktır. Bunun gibi cazip fiyat verip hasarlı defolu ayıplı bir malın satılmaya çalışılmasıyla, ödeyemeyecekleri kredi yüklerinin altına hileli olarak sokulmalarıyla da bu taktikler uygulanabilmektedir. ABD'de örneğin Şubat 2005'te muhabirler Michael Hudson ve Scott Reckard, Los Angeles Times'ta ülkenin en büyük subprime kredi kuruluşu olan Ameriquest Mortgage'daki "değersiz yerlere yönlendirme yönünde telefon vs (boiler room)" satış taktikleriyle ilgili bir haber yaptı. Hudson ve Reckard, şirketin müşterilerini istismar ettiğini ve yasaları çiğnediğini söyleyen 32 eski Ameriquest çalışanının röportajlarına ve mahkeme ifadelerine atıfta bulunarak, "borçluları kredilerinin koşulları hakkında aldattıklarını, belgelerde sahtecilik yaptıklarını, ekspertizleri tahrif ettiklerini ve ödeyemeyecekleri kredilere hak kazanmak için borçluların gelirlerini uydurduklarını" söyledi. Ameriquest daha sonra ülke çapında eyalet yetkilileriyle anlaşma ile 325 milyon dolarlık (2021'de ~ 440 milyon dolar) yağmacı kredi anlaşması tazminatı ödemeyi kabul etti.

ABD'de National Home Equity Mortgage Association (NHEMA) gibi bazı subprime kredi savunucuları, yaygın olarak "yıkıcı/yağmacı" olarak adlandırılan birçok uygulamanın, özellikle de riske dayalı fiyatlandırma uygulamasının aslında yıkıcı (yağmacı) olmadığını ve "yıkıcı kredileri" azaltmayı amaçlayan birçok yasanın düşük gelirli borçluların ipotek finansmanına erişimini önemli ölçüde kısıtladığını belirterek bu yöndeki düzenlemelere karşı çıkmaktadır. Bu birlik ve düzenlemelere karşı çıkanlar, "yıkıcı/yağmacı kredilendirme" kavramını aşağılayıcı bir terim olarak görmektedir.

Yargı uygulamaları: Bazıları sorunun büyük bir kısmının mahkemelerin borç verenleri kayırma ve borç senedinin şartlarına uyulduğuna dair ispat yükümlülüğünü borçluya yükleme eğiliminden kaynaklandığını savunmaktadır. Bu argümana göre, borçlunun görevi ödemelerinin mevcut senet sahibine ulaştığından emin olmak değil, tüm ödemelerin bilinen en son tahsilat acentesine yapıldığına dair kanıt sunmak, haczi veya haczi ve tahliyeyi engellemek veya iptal etmek ve mevcut senet sahibinin mahkemede asıl orijinal borç belgesini sunarak "vadesi gelen hamil" olduğunu kanıtlayamaması durumunda borcu iptal etmek olmalıdır.

Riske dayalı fiyatlandırma: Temel fikir, kredilerinde temerrüde düşme olasılığı daha yüksek olduğu düşünülen borçluların, artan riski telafi etmek için borç verenlere daha yüksek faiz oranları ve finansman ücretleri ödemesi gerektiğidir. Özünde, yüksek getiriler borç verenleri başka türlü borç vermeyecekleri bir gruba - "subprime" veya riskli borçlulara - borç vermeye motive eder. Bu sistemi savunanlar , riskli borçluları karşılamak için faiz oranlarını küresel olarak yükseltmenin ve böylece temerrüde düşme olasılığı düşük olan düşük riskli borçluları cezalandırmanın adil olmayacağına veya kötü bir iş stratejisi olacağına inanmaktadır. Muhalifler, uygulamanın varlıklı kesimler için orantısız bir şekilde sermaye kazancı yaratma eğiliminde olduğunu ve mütevazı mali kaynaklara sahip işçi sınıfı borçluları ezdiğini savunmaktadır. Bazı kişiler riske dayalı fiyatlandırmanın prensipte adil olmadığını düşünmektedir. Kredi verenler faiz oranlarının genellikle kredi verenin üstlendiği risk göz önünde bulundurularak adil bir şekilde belirlendiğini ve kredi verenler arasındaki rekabetin yüksek riskli müşterilere uygun fiyatlı kredi verilmesini sağlayacağını iddia etmektedir. Diğerleri ise oranların kendileri riskler açısından haklı görülebilse de, kredi verenlerin kredi sorunları olan borçluları yüksek fiyatlı krediler almaya teşvik etmelerinin veya buna izin vermelerinin sorumsuzluk olduğunu düşünmektedir. Tüm artı ve eksilerine rağmen, riske dayalı fiyatlandırma tahvil piyasalarında ve sigorta sektöründe evrensel bir uygulama olmaya devam etmektedir ve borsada ve diğer birçok açık piyasa ortamında ima edilmektedir; sadece tüketici kredileri söz konusu olduğunda tartışmalıdır.

Rekabet: Bazıları riske dayalı fiyatlandırmanın adil olduğuna inanmakta ancak birçok kredinin riski bahane ederek riskin çok üzerinde fiyatlar talep ettiğini düşünmektedir. Bu eleştiriler tüm ürünlere değil, sadece özellikle yıkıcı olarak kabul edilenlere yöneltilmektedir. Savunucular kredi verenler arasındaki rekabetin aşırı ücretlendirmeyi önlemesi veya azaltması gerektiğini savunmaktadır.

Finansal eğitim''': Birçok gözlemci , eleştirmenlerin "yağmacı kredi verenler" olarak tanımladığı kişilerin hizmet verdiği pazarlardaki rekabetin fiyattan etkilenmediğini, çünkü hedeflenen tüketicilerin paranın zaman değeri ve yıllık yüzde oranı kavramı hakkında tamamen eğitimsiz olduğunu düşünmektedir. Yakın zamanda yapılan bir araştırma, Illinois Eyaleti'nin 10 belirli posta kodundaki mülkleri satın alan veya yeniden finanse eden "yüksek riskli" ipotek başvuru sahiplerinin, HUD sertifikalı mali danışmanlar tarafından incelenmek üzere eyalet lisanslı kredi verenlerden kredi teklifleri sunmalarını zorunlu kılan bir yasama deneyini incelemiştir. Deney, mevzuatın bazı borçluları danışmanlıktan kaçınmak için daha az riskli kredi ürünlerini seçmeye ittiğini ortaya koymuştur.

Caveat emptor (Sorumluluğun alıcıya aidiyeti): Tüketiciyi fiyat konusunda aldatmaya çalıştığına dair herhangi bir kanıt olmasa bile, bir kredi verenin bir hizmet için istediği ücreti almasına izin verilip verilmemesi gerektiği konusunda temel bir tartışma vardır. Burada söz konusu olan, kredi vermenin bir meta olduğu ve kredi veren topluluğun, borçluya fonların daha ucuza elde edilebileceğini tavsiye etme konusunda neredeyse güvene dayalı bir görevi olduğu inancıdır. Ayrıca, yalnızca ters seçim veya müşterilerin kredi verenlere göre bilgi eksikliği nedeniyle karlı görünen bazı finansal ürünler de söz konusudur. Örneğin, bazı kişiler kredi sigortası ürününü yalnızca ürüne "uygun" olan müşterilerin satın alması halinde kredi veren şirketler için karlı olmayacağını iddia etmektedir (örn, Ne olursa olsun, ABD mahkemelerinin çoğunluğu borç veren-borç alan ilişkisini güvene dayalı bir ilişki olarak ele almayı reddetmiş ve borç verenlere kredi verirken özen yükümlülüğü yüklemeyi reddetmiştir.Nymark v. Heart Fed. Savings & Loan Ass'n, 231 Cal. App. 3d 1089, 283 Cal. Rptr. 53 (1991) ("Bir kredi veren kurum ile borçlu-müşterisi arasındaki ilişki doğası gereği güvene dayalı değildir"). Dolayısıyla, kredi veren ilgili tüm yasal açıklama yükümlülüklerini yerine getirdikten sonra, aldıkları kredinin kendileri için doğru olup olmadığını belirlemek yalnızca borçlunun sorunu olmaya devam edecektir.

"Yakın zamanda yapılan bir araştırmaya göre, erken ödeme temerrütlerinin yüzde 70'inin orijinal kredi başvurularında hileli yanlış beyanlar vardı. Araştırma, bankaların ve kredi verenlerin hileli işlemleri tespit etmelerine yardımcı olan BasePoint Analytics tarafından yapıldı; çalışma 1997'den 2006'ya kadar, çoğunluğu 2005'ten 2006'ya kadar olan üç milyondan fazla krediyi inceledi. Yanlış beyanda bulunulan başvuruların temerrüde düşme olasılığı da beş kat daha fazlaydı. Sahtekarlıkların çoğu ustaca olmaktan ziyade basitti. Bazı durumlarda, gelirlerini belirtmeleri istenen borçlular sadece yalan söylemiş, bazen gerçek gelirlerinin beş katını bildirmişlerdir; diğer borçlular ise bilgisayar kullanarak gelir belgelerinde tahrifat yapmışlardır."

İpotek başvuruları genellikle borçluların kendileri tarafından değil, ipotek komisyoncuları veya kredi verenlerin kurum içi kredi memurları tarafından doldurulur, bu da borçluların başvurularıyla birlikte sunulan bilgileri kontrol etmelerini zorlaştırmaktadır.

Bir belirtilen gelir kredisi başvurusu borçlu tarafından yapılır ve gelir kanıtı gerekmez. Komisyoncu krediyi dosyaladığında, belirtilen gelir ne ise ona göre hareket etmek zorundadır. Bu, borçluların aksi takdirde hak kazanamayacakları veya karşılayamayacakları krediler için onay almalarının kapılarını açtı. Ancak, davalar ve eski sektör çalışanlarının ifadeleri, ipotek şirketi çalışanlarının ipotek başvurularında borçlunun gelirinin aşırı beyan edilmesinin arkasında sıklıkla olduğunu göstermiştir.

Borçluların, ipotek sürecinde sıklıkla tahrif edilen diğer önemli veri noktalarını manipüle etme kabiliyetleri ya çok azdı ya da hiç yoktu. Bunlar arasında kredi puanları, ev ekspertizleri ve kredi-değer oranları yer alıyordu. Bunların hepsi ipotek uzmanlarının kontrolü altında olan faktörlerdi. Örneğin ABD'de 2012 yılında New York Başsavcısı Eric Schneiderman, önde gelen bir ekspertiz yönetim firmasının büyük bir kredi kuruluşunun daha fazla kredi anlaşması yapmasına yardımcı olmak amacıyla gayrimenkul ekspertizlerinin geniş çaplı olarak şişirilmesine yardımcı olduğu iddiaları üzerine 7,8 milyon dolarlık (2021 yılı karşılığı ~$9.23 milyon olan) bir uzlaşmaya varmıştır. ABD'de başsavcılığın açtığı davada, Washington Mutual için ulusal çapta 260.000'den fazla değerleme yapan eAppraiseIT'nin, WaMu kredi memurlarının şişirilmiş mülk değerlemeleri sunmaya istekli uysal değerleme uzmanları seçmeleri yönündeki baskılarına boyun eğdiği iddia edilmektedir.

Bazı yorumcular "yağmacı borçlanma" kavramını reddederek, bu argümanı dile getirenleri , kredi balonu sırasında kredi standartlarının eksikliği ve diğer aşırılıklar için af dileyen kişilerden olmakla suçladı.

Yıkıcı hizmet de yıkıcı kredilendirmenin bir bileşenidir ve kredi verildikten sonra kredi veren veya kredi veren adına kredi hizmeti veren başka bir şirket tarafından yapılan haksız, aldatıcı veya hileli uygulamalarla karakterize edilir. Bu uygulamalar arasında krediye hizmet vermek için aşırı ve asılsız ücretler ve masraflar talep etmek, bir borçlunun kredi temerrütlerini yanlış bir şekilde ifşa etmek, bir borçluyu geri ödeme için taciz etmek ve federal yasanın gerektirdiği şekilde bir ipotek değişikliğini gerçekleştirmek için bir borçlu ile çalışırken iyi niyetle hareket etmeyi reddetmek de yer almaktadır.

Birçok ülkede yasalar bunu kontrol etmeyi amaçlamaktadır, ancak araştırmalar, yüksek maliyetli ipotek başvurularının yağmacı kredilere karşı yasaların kabul edilmesinden sonra muhtemelen artabileceğini bulmak da dahil olmak üzere belirsiz sonuçlar bulmuştur.

Hem Federal hem de eyalet hükümeti düzeyindeki birçok yasa, yağmacı kredilendirmeyi önlemeyi amaçlamaktadır. Doğası gereği özellikle yağma karşıtı olmasa da, Federal Borç Verme Gerçeği Yasası yıllık yüzde oran ve kredi koşullarının belirli açıklamalarını gerektirir. Ayrıca, 1994 yılında Borç Verme Gerçeği Yasası'nın 1994 Ev Sahipliği ve Özkaynak Koruma Yasası başlıklı 32. bölümü oluşturulmuştur. Bu yasa, belirli yüksek maliyetli, potansiyel olarak yıkıcı mortgage kredisi'ni tanımlamaya ve şartlarını dizginlemeye adanmıştır. Yirmi beş eyalet yağmacı kredi karşıtı yasalar çıkarmıştır. Arkansas, Georgia, Illinois, Maine, Massachusetts, North Carolina, New York, New Jersey, New Mexico ve South Carolina en güçlü yasalara sahip olduğu düşünülen eyaletler arasındadır. Yıkıcı kredi yasaları olan diğer eyaletler şunlardır: Kaliforniya, Kolorado, Connecticut, Florida, Kentucky, Maine, Maryland, Nevada, Ohio, Oklahoma, Oregon, Pennsylvania, Texas, Utah, Wisconsin ve West Virginia. Bu yasalar genellikle bir ya da daha fazla "yüksek maliyetli" ya da "kapsam dahilindeki" kredi sınıfını tanımlar ve bu sınıflar kredinin başlangıcında borçludan alınan ücretler ya da APR ile tanımlanır. Kredi verenlerin "yüksek maliyetli" veya "kapsam dahilindeki" kredileri vermeleri yasaklanmamış olsa da, bu kredilere bir dizi ek kısıtlama getirilmiştir ve uyumsuzluğu engellemek için cezalar önemli olabilir.

Kasım 2013. 2008-2012 mali krizinden sonra İngiltere'de menkul kıymet kredileri patlama yaptı. Aylık yüzde 37 (yıllık yüzde 444) ile mikro krediler sunan Wonga finans dikkatleri üzerine çekti. Muhafazakâr hükümet faiz oranlarına kısıtlama getirme niyetini açıkladı.