Sara Josephine Baker

Sara Josephine Baker (15 Kasım 1873 - 22 Şubat 1945), özellikle New York City'nin göçmen topluluklarında halk sağlığına katkıda bulunan Amerikalı bir doktordu. Yaygın kentsel yoksulluk ve cehaletin çocuklara, özellikle de yeni doğanlara verdiği zarara karşı verdiği mücadele, belki de en kalıcı mirasıdır. 1917'de Amerika Birleşik Devletleri'nde doğan bebeklerin, Birinci Dünya Savaşı'nda savaşan askerlerden daha yüksek bir ölüm oranıyla karşı karşıya olduğunu ve davasına büyük dikkat çektiğini belirtti. Ayrıca Typhoid Mary olarak bilinen meşhur indeks vakası Mary Mallon'u (iki kez) takip etmesiyle de tanınır.

Baker, 1873'te New York Poughkeepsie'de zengin bir Quaker ailesinin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası ve erkek kardeşi tifodan öldükten sonra Baker, annesini ve kız kardeşini maddi olarak desteklemek için baskı hissetti. Böylece, 16 yaşında, Baker tıp alanında bir kariyere karar verdi.

Evde kimya ve biyoloji okuduktan sonra, kız kardeşler ve doktorlar Elizabeth Blackwell ve Emily Blackwell tarafından kurulan kadınlar için bir tıp fakültesi olan New York Infirmary Medical College'a kaydoldu. Başarısız olduğu tek sınıf - Dr. Anne Daniel tarafından öğretilen "Normal Çocuk", gelecekteki ilgisini "o küçük haşere, normal çocuk" alıcısına hayranlık uyandırdı. 1898'de sınıfında ikinci olarak mezun olduktan sonra, Baker, Boston'daki New England Kadın ve Çocuk Hastanesi'nde bir yıl boyunca staj yapmaya başladı.

Baker stajının ardından New York'ta özel doktor olarak çalışmaya başladı. Baker 1901'de kamu hizmeti sınavını geçti ve Sağlık Bakanlığı'nda tıp müfettişi olmaya hak kazandı ve 1902'de yarı zamanlı müfettiş olarak çalıştı. "Dr. Joe,”erkeksi özel takımlar giymişti ve meslektaşlarının onun kadın olduğunu unutmasıyla şaka yaptı.

Okul sisteminde gayretle çalıştıktan sonra Baker'a Hell's Kitchen'daki ölüm oranını düşürme fırsatı sunuldu. Yüzyılın başında New York'un en kötü gecekondu bölgesi olarak kabul edildi ve 4.500 insanlar her hafta ölüyor. Baker, haftalık ölümlerin yaklaşık 1.500'ünü bebekler oluşturduğu için özellikle bebek ölüm oranına odaklanmaya karar verdi. Bebek ölümlerinin çoğu dizanteriden kaynaklanıyordu, ancak ebeveynlerin cehaleti ve kötü hijyen genellikle dolaylı olarak suçlanıyordu.

Baker ve bir grup hemşire annelere bebeklerine nasıl bakacakları konusunda eğitim vermeye başladılar: Bebekleri aşırı ısınmalarını önlemek için nasıl giydirecekleri, onları nasıl iyi besleyecekleri, uykularında boğulmalarını nasıl önleyecekleri ve nasıl onları temiz tutmak için. Temiz sütün dağıtıldığı bir süt istasyonu kurdu. O zamanki ticari süt, rengi iyileştirmek ve kârı en üst düzeye çıkarmak için sıklıkla kirlenmişti veya kireçli suyla karıştırılıyordu. Baker ayrıca su, kalsiyum karbonat, laktoz ve inek sütünden yapılmış bir bebek maması icat etti. Bu, annelerin ailelerine destek olabilmek için işe gitmelerini sağladı.

Baker, doğum sırasında bulaşan bel soğukluğu bakterilerinin neden olduğu bebek körlüğünün önlenmesine yardımcı oldu. Körlüğü önlemek için bebeklere gözlerine gümüş nitrat damlası verildi. Baker gelmeden önce, gümüş nitratın saklandığı şişeler genellikle sağlıksız hale gelirdi veya yarardan çok zarar verecek kadar yüksek yoğunlukta dozlar içerirdi. Baker, antibiyotik bal mumundan yapılmış, her biri tek doz gümüş nitrat içeren küçük kaplar tasarladı ve kullandı, böylece ilaç bilinen bir konsantrasyon seviyesinde kalacak ve kontamine olmayacaktı.

Josephine Baker'ın çabalarıyla, bebekler önceki yıla göre çok daha güvenliydi; körlük yılda 300 bebekten yılda 3'e düştü. Ancak bebekliğin tehlikeli olduğu bir alan daha vardı: doğumda. Bebekler genellikle doktorlar için verilen resmi eğitimin dışında bırakılan ebeler tarafından teslim edildi. Baker, New York City'yi bir dereceye kadar kalite ve uzmanlık sağlamak için ebelerin ruhsatlandırması için ikna etti.

Baker ebelere ruhsat vermek, körlüğü tedavi etmek, emzirmeyi teşvik etmek, güvenli pastörize süt sağlamak ve anneleri eğitmek için kampanya yürütürken, daha büyük çocuklar hala hastalanmakta ve yetersiz beslenmektedir. Baker, her okulun kendi doktoru ve hemşiresi olduğundan ve çocukların düzenli olarak istilalara karşı kontrol edildiğinden emin olmak için çalıştı. Bu sistem o kadar iyi çalıştı ki, bir zamanlar okullarda yaygınlaşan baş biti ve göz enfeksiyonu trahomu neredeyse yok oldu.

Baker kariyerinin başlarında, "Typhoid Mary" olarak da bilinen Mary Mallon'un yakalanmasına iki kez yardım etmişti. Mallon, hastalığın birkaç ayrı salgınını tetikleyen ve aşçı olarak 50'den fazla kişiye bulaştığı bilinen, bilinen ilk sağlıklı tifo taşıyıcısıydı. Enfekte ettiği insanlardan en az üçü öldü. Mallon, o sırada New York City'deki tek suçlu ya da tifo bulaşıcı tek aşçı değildi, Ancak o, hastalığın herhangi bir yan etkisine maruz kalmaması ve nihayetinde hayatının geri kalanında tecrit edilmiş tek hasta olması bakımından benzersizdi.

Josephine Baker o kadar meşhur oluyordu ki, New York Üniversitesi Tıp Fakültesi ondan o zamanlar bilindiği gibi çocuk sağlığı veya "çocuk hijyeni" üzerine ders vermesini istedi. Baker, okula da kaydolabilirse yapacağını söyledi. Okul başlangıçta onu geri çevirdi, ancak sonunda bilgisine uyan bir erkek öğretim görevlisinin arayışında başarısız olduktan sonra kabul etti. 1917'de Baker, halk sağlığı alanında doktora yapan ilk kadın oldu.

Birleşik Devletler I.Dünya Savaşı'na girdikten sonra, Baker daha da tanınmaya başladı. Bu tanıtımın çoğu, New York Times muhabirine yaptığı yorumdan kaynaklandı. Ona, "Fransa'nın siperlerinde asker olmanın, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğan bir bebek olmaktan altı kat daha güvenli" olduğunu söyledi. Bu yorumun getirdiği tanıtım nedeniyle okul çocukları için bir öğle yemeği programı başlatabildi. Çocuk sağlığını iyileştirme çalışmalarında destek için motive edici bir faktör olarak 4F (kötü sağlık nedeniyle taslak için uygun değil) olarak ilan edilen yüksek genç erkek oranının tanıtımından yararlandı. Baker'a Londra'da devlet okullarının sağlık müdürü olarak, Fransa'da savaş mültecileriyle ilgilenen bir iş ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Genel Cerrah Yardımcısı olarak bir iş teklif edildi.

Baker, hayatının ilerleyen dönemlerinin çoğunu Avustralyalı romancı, denemeci ve Hollywood senaristi Ida Alexa Ross Wylie ile geçirdi ve kendini "kadın odaklı kadın" olarak tanımladı. Baker 1923'te emekli olduğunda, otobiyografisi Fighting For Life'ı yazarken evlerini yönetmeye başladı. 1935'te ve otobiyografisinin yayınlanmasından dört yıl önce, Baker ve Wylie arkadaşları Louise Pearce ile Princeton, New Jersey'e taşınmaya karar verdiler. Yazar Helen Epstein, Hayat için Mücadele'nin Wylie'nin anıları My Life with George ile olan benzerliği ve ifadelerine dayanarak, Wylie'nin Baker'ın otobiyografisini yazmasına yardım etmiş olabileceğini öne sürüyor. Anıların ötesinde, "tüm kişisel belgelerini yok etmiş gibi göründüğü" için Baker'ın hayatı hakkında çok az şey biliniyor.

Baker 1923'te emekli oldu, ancak çalışmayı bırakmadı. 1922'den 1924'e kadar Amerika Birleşik Devletleri Sağlık Komitesinde görev yaptığında Milletler Cemiyeti'nin profesyonel temsilcisi olan ilk kadın oldu. Ayrıca yirmi beşten fazla tıp topluluğu ve New York (eyalet) Sağlık Bakanlığı da dahil olmak üzere birçok grup ve toplumda aktifti. Amerikan Tıp Kadınları Derneği'nin başkanı oldu ve profesyonel ve popüler basında dört kitap, bir otobiyografi ve 250 makale yazdı.