Pratt & Whitney TF30

Pratt & Whitney TF30 (şirket adı JTF10A), aslen Pratt & Whitney tarafından ses altı F6D Füze filosu savunma avcı uçağı için tasarlanmış askeri bir düşük baypaslı turbofan motorudur, ancak bu proje iptal edilmiştir. Daha sonra süpersonik tasarımlar için bir afterburner ile uyarlandı ve bu formda, F-111 ve F-14A Tomcat'i çalıştırmanın yanı sıra A'nın ilk versiyonlarında da kullanılmaya devam eden dünyanın ilk yanma sonrası turbofan üretimi oldu. -7 Art yakıcı olmadan Corsair II. TF30'un ilk uçuşu 1964'te yapıldı ve üretim 1986 yılına kadar devam etti.

1958'de Douglas Aircraft Company, dahili olarak Model 2067 olarak bilinen yeni kıtalararası DC-8'in altındaki boşluğu doldurmak için kısa menzilli dört motorlu bir jet uçağı önerdi. DC-9 olarak pazarlanması amaçlandı, daha sonraki ikiz motorlu Douglas DC-9 ile doğrudan ilişkili değildi. Pratt & Whitney (P&W), uçak için JT8A turbojetini sunmuştu ancak Douglas, bir turbojetten daha fazla yakıt verimliliğine sahip olan bir turbofan motorla gitmeyi tercih etti. P&W daha sonra JT10A'yı yeni geliştirilen JT8D turbofan'ın yarı ölçekli bir versiyonunu önerdi. Yeni tasarımın geliştirilmesi Nisan 1959'da JT8'in çekirdeğini kullanarak başladı. Douglas, 1960 yılında model 2067 tasarımını rafa kaldırdı, çünkü hedeflenen ABD havayolları yeni sunulan Boeing 727'yi tercih etti.

1960 yılında, Birleşik Devletler Donanması, önerilen Douglas F6D Füzesine güç sağlamak için TF30-P-1 olarak adlandırılan JT10A'yı seçti, ancak proje Nisan 1961'de iptal edildi. Bu arada, TF30, General Dynamics tarafından Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri için TFX yarışmasına ve F-111 olarak üretim için seçilen USN'ye girmesi için seçildi. F-111 için TF30'un versiyonu bir art yakıcı içeriyordu.

F-111A, EF-111A ve F-111E, TF30-P-3 turbofan kullandı. F-111, giriş uyumluluğu ve kanadın rahatsız edici havasının arkasına girişlerin hatalı yerleştirilmesi ile ilgili sorunlar yaşadı. Daha yeni F-111 varyantları iyileştirilmiş giriş tasarımlarını içeriyordu ve çoğu varyantta TF30 motorunun daha güçlü versiyonları bulunuyordu. F-111E, TF30-P-103 motorlarını kullanacak şekilde güncellendi, F-111D, TF30-P-9 / 109'u içeriyordu, FB-111A, TF-30-P-7 / 107'yi kullandı ve F-111F, TF30'a sahipti. -P-100. TF30, nispeten uzun bir operasyonel menzile sahip yüksek hızlı, düşük irtifa saldırı uçağının gereksinimlerine çok uygun olduğunu kanıtladı ve F-111'ler, emekli olana kadar TF30'ları kullanmaya devam edecekti.

1964'te ses altı LTV A-7A Corsair II, ABD Donanması'nın Douglas A-4 Skyhawk'ın yerini alacak hafif saldırı uçağı için VAL yarışmasını kazandı. A-7A, iyileştirilmiş A-7B ve A-7C'ye de güç verecek olan TF30'un art yakmayan bir varyantını kullandı. 1965'te USAF, yakın hava desteği rolündeki hızlı jet F-100 ve F-105 süpersonik avcı-bombardıman uçaklarının yerine A-7D'yi seçti. USAF, TF30 Pratt & Whitney'in istemiş olmasına rağmen, tesisleri zaten diğer motorları üretmeye kararlı olduğu için üretim takvimini karşılayamadı. Allison Engine Company, TF30'u P&W lisansı altında üretmek yerine kendi TF41 turbofanını RB.168-25R Spey'in lisanslı bir versiyonunu Hava Kuvvetlerine sundu. Daha güçlü olan TF41, USAF tarafından A-7D için ve USN tarafından benzer A-7E için seçildi.

TF30-P-414A ile Grumman F-14 Tomcat güçsüzdü çünkü Donanmanın amacı 1 lbf: 1 lb veya daha iyi itme-ağırlık oranına sahip bir jet avcı uçağı tedarik etmekti. Bununla birlikte, F-111'in başarısız Donanma versiyonunun birçok sistemini projeye dahil etme niyetinden dolayı, F-14'lerin ilk üretim çalışmasının F-111B'nin motorunu kullandığı kabul edildi. F-14A'nın itme-ağırlık oranı F-4 Phantom II'ye benziyordu ancak yeni gövde ve kanat tasarımı, F-4'ten daha fazla kaldırma ve daha iyi bir tırmanma profili sağladı. TF30'un hava muharebesinin taleplerine kötü adapte olduğu ve gazların agresif bir şekilde hareket ettirilmesi durumunda yüksek hücum açısında (AOA) kompresör durmalarına yatkın olduğu bulundu. Tomcat'in geniş aralıklı motor kaportası nedeniyle yüksek AOA'daki kompresör tezgahları özellikle tehlikeliydi çünkü Tomcat'i toparlanmanın çok zor olduğu dik veya ters bir dönüşe gönderebilecek asimetrik itme üretme eğilimindeydiler.

F-14'ün sorunları, USAF ve RAAF F-111'lerdeki TF30 motorlarını neredeyse aynı ölçüde etkilemedi. F-111, teknik olarak "avcı" olarak adlandırılırken, aslında bir kara saldırı uçağı ve taktik bombardıman uçağı olarak kullanıldı. Tipik bir kara vuruşu görevi, havadan havaya savaş görevine göre gaz kelebeği saldırı açısı ve irtifasında daha az ani değişikliklerle karakterize edilir. Düşman füzeleri ve uçaklarından kaçınmak için yine de sert ve şiddetli manevralar içerebilse de, bu manevralar genellikle hava muharebesinde gerekli olanlar kadar sert ve şiddetli değildir ve F-111, başlangıç ​​için daha büyük ve daha az manevra kabiliyetine sahip bir uçaktır. F-14A, orijinal motordaki sayısız problemin ardından on yılın sonunda Pratt & Whitney TF30 tarafından desteklenen Donanma ile hizmete girmiş olsa da, Savunma Bakanlığı F110-GE-400 motorları tedarik etmeye başladı ve bunları F-14A Plus'a kurdu. 1988 yılında filo ile hizmete girmiştir. Bu motorlar güvenilirlik sorunlarını çözerek yaklaşık% 30 daha fazla itme kuvveti sağlayarak düşük yakıt yükü ile 1: 1 kuru itme / ağırlık oranına ulaşmıştır. Hem yeniden üretilmiş / yükseltilmiş F-14A'ların hem de yeni üretilmiş F-14D'lerin bir kombinasyonu olan sonraki F-14D'de F110-GE-400 motorları da kullanıldı.