Kotor'un Tahkimatı

Kotor surları (), surlar, kuleler, hisarlar, kapılar, burçlar, tahkimatlar, sarnıçlar, bir kale ve yardımcı binalar ve yapıları içeren orta çağ Kotor kentini (daha sonra "Cattaro la veneziana" olarak adlandırılır) koruyan entegre bir tarihi sur sistemidir. Askeri yapıları ağırlıklı olarak Venedik'in, bunun yanı sıra İlirya, Bizantion ve Avusturya'nın da mimari sistemlerini içermektedir. Eski şehir ve doğal çevresi ile birlikte, surlar 1979'da Kotor'un Doğal ve Kültürel-Tarihi Bölgesi Dünya Mirası olarak listelenmiştir ve Karadağ'daki bu tür kültürel öneme sahip tek bölgeyi temsil etmektedir.

Müstahkem Kotor şehri, 2017 yılında UNESCO tarafından 15. ve 17. yüzyıllardaki Venedik Savunma Yapıları: Stato da Terra – batı Stato da Mar Dünya Mirası alanının bir parçası olarak listelendi.

St.John Dağı'nın tepesi İlirya döneminde çoktan güçlendirilmişti. 6. yüzyılda İmparator I. Justinianus kaleyi yeniden inşa etti. Bizanslıların bölgeden çekilmesinden sonra çok sayıda saldırıya uğramasına rağmen, bölgede bazı küçük bağımsız devletler kuruldu, ancak bunlar tahkimatlar üzerinde kalıcı bir etki oluşturmadı. 1420'de o dönemlerde bağımsız olan Cattaro Cumhuriyeti (neolatin Dalmaçya şehir devletlerinden biri) Venedik yönetimine yenik düştüğünde bu durum değişti.

Venedik Arnavutluku'nun bir parçası olarak tahkimatlar mevcut yapıların yerini aldı. Bu süre zarfında iki Osmanlı kuşatması ve ardından 1538 - 1571 ve 1657 - 1699 işgalleri gerçekleşti. 1797'de surlar Campo Formio Antlaşması ile Habsburg Monarşisi'ne geçti. 1805 yılında, Kotor (daha sonra Cattaro olarak adlandırıldı), Pressburg Antlaşması ile Fransız İmparatorluğu'nun bağımlı devleti olan İtalya Napolyon Krallığına bırakıldı, ancak Dmitry Senyavin yönetimindeki Rus birlikleri tarafından 1807'deki Tilsit Antlaşmaları'na kadar işgal edildi. Üç yıl sonra Fransız İmparatorluğu'nun İlirya Cumhuriyeti'ne bağlandı. Şehrin tahkimatı, İngiliz amirali Kaptan William Hoste tarafından gemisi HMS Bacchante (38 silah) ile saldırıya uğradı. "Askeri olmayan bir şekilde", gemilerinin topunu tahkimat üzerine yöneltti ve bombardımanı başlattı. On günlük bir kuşatmadan sonra, 5 Ocak 1814'te Fransız garnizonu teslim oldu.

Viyana Kongresi ile Kotor Avusturya İmparatorluğu'na bağlandı. Birinci Dünya Savaşı'ndaki mağlubiyetin ardından sonra Avusturyalılar bölgeden ayrıldı ve kale terk edildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Kotor, Mihver Devletleri tarafından işgal edildi ve İtalya'nın Dalmaçya Valiliği'nin bir parçası haline geldi. Alman birlikleri Eylül 1943'te şehri işgal etti. Deniz Kapısı üzerinde de belirtildiği üzere 21 Kasım 1944'te işgalden kurtarıldı.

Kotor şehrinin orta çağ bölümü, güney-batı tarafında Kotor Körfezi'nin en iç uzantısı, kuzeyde Skurda Nehri ve doğuda St.John (San Giovanni) Dağı ile sınırlanan üçgen bir arazi parçası üzerinde yer almaktadır. Surlar kenti kuzey ve güneybatı tarafındaki sulara karşı korur. Duvarlar burçlarla zenginleştirilmiştir, en belirgin olanı nehrin körfeze girdiği noktaya yakın olan Kampana kulesi ve kaledir (13. - 14. yüzyıl). Buna yakın, körfezden erişime izin veren Deniz Kapısı (ayrıca Ana Kapı - 1555'ten itibaren), şehre girişe izin veren diğer iki kapı (1540'tan itibaren), yakındaki Bembo Tabyası ile Nehir Kapısı (ayrıca Kuzey Kapısı - 1540'tan itibaren) ve Gurdic Kapısı (ayrıca Güney Kapısı) ve Gurdic Tabyası (1470'ten itibaren) ile takviye edildi. Bembo Tabyası açık bir tiyatroya dönüştürüldü. Biri Deniz Kapısı'nın güneyinde, diğeri Spiljarskia Kapısı'nda, Cetinje'ye giden eski yola doğru yamaç surlarının içinde iki ek kapı daha mevcuttu. Bembo Tabyası ve Gurdic Tabyası surları, şehri destekleyen St. John Dağı'nın tepesine doğru uzanmaktadır. Surların çeşitli noktalarda burçlar bulunmaktadır; bunların içinde bir iletişim ağı ve 1518'den itibaren Meryem Ana Kilisesi de dahil olmak üzere ek binalar bulunmaktadır. Dağın tepesinde, doğu körfezine, sur sistemine ve şehre hakim olan 280 metre yükseklikte San Giovanni Burcu bulunmaktadır. Kale tepesinin arkasında yaşanılabilir ve dağlık kırsal yerler Lovcen'e doğru daha da yükselir. Dış duvarın çevresi, 2 ila 16 m arasında bir kalınlık ve 20 m'ye kadar bir yükseklik ile 4.5 km uzunluğundadır.

1979 depremi, surlar da dahil olmak üzere Kotor'daki binaların çoğuna zarar verdi. Bölge aynı yıl Dünya Mirasları listesi ve ayrıca Tehlike altındaki Dünya Mirasları listesine alındı. Yeniden düzenlemelerden sonra 2003 yılında Tehlike altındaki Dünya Mirasları listesinden çıkarıldı, ancak yenilemelerin çoğu eski şehirde gerçekleşti. Tahkimatlar, Dünya Mirası alanının en önemli bölümüdür. ve farklı dönemlerin unsurlarını içermekle birlikte, mevcut yapıların çoğunu Venediklilere ait askeri yapılardı. Bu nedenle anıt, savunma amaçlı Venedik askeri mimarisinin en önemli örneklerinden birini temsil etmektedir. Uluslararası Anıtlar ve Sitler Konseyi, 2001 yılında kalenin yeniden canlandırılmasını önerdi. Avrupa Komisyonu, istihkâmın yalnızca kültürel önemi nedeniyle değil, aynı zamanda yerel ekonominin önemli bir parçası olan turizm için bir kaynak olarak sürdürülmesi ve geliştirilmesi ile ilgilenmiştir. 1918'de Avusturyalıların ayrılmasından bu yana terk edilmiş olduğu için tahkimat kötü durumda idi. Bakım eksikliği, erozyon, deprem ve bitki örtüsü yapıdaki bozulmayı hızlandırdı. Yamaç ve şehir surlarının restore edilmesi ve sur kompleksinin onarılması ve ekonomik potansiyelini kullanmak için kuleleri, gezi noktalarını, patikaları ve ek binaların onarılması önerildi.