Ramesh Balsekar

Ramesh S. Balsekar (25 Mayıs 1917 – 27 Eylül 2009). Sri Nisargadatta Maharaj'nın müridi ve Advaita üstadı. Nisargadatta ile tanışmadan önce Advaita ve özellikle Ramana Maharshi ve Wei Wu Wei'nin öğretilerine yakınlık duydu. Bank of India başkanlığı yapan Ramesh Balsekar 20'den fazla kitap yazdı ve ölümünden kısa bir süre öncesine kadar evinde talebelerine ve sevenlerine konuşmalarıyla öğretisini aktarmaya devam etti.

Ramesh s. Balsekar, üstadı Nisargadatta Maharaj'ın Advaita Vedanta geleneğine mensup bir düşünür ve ruhsal eğitmendir. Ona göre yaradılış bir kez başladıktan sonra hayat, İlahi ve doğal kanunlara göre mekanik şekilde işlemeye devam eder. İnsanlar gerçekten kendi eylemlerine ve seçimlerine inanmış olsalar da özgür irade denilen şey aslında bir illüzyondur. Her şey bu kaynağın iradesiyle olur ve bu kaynak bir şey seçme veya yapma gibi şeylerden uzak olan saf Bilinçtir. Sahte özdeşliklerin kaynağı "Ben bir bedenim" veya "Ben yapıcı bir özne veya failim" şeklindeki düşünme biçiminden kaynaklanan sahte özdeşlikler, kişiyi asıl doğası olan özgür Bilincin farkındalığından uzaklaştırır. Diğer Vedanta öğretmenleri gibi Ramesh Balsekar da yaratılan/mahluk ile yaratıcı/Halik arasında farklılık veya ayrılık görünse de aslında bu ikisinin aynı varlığın iki yüzü olduğu olduğunu vurgular.

'Hiç kimse aydınlanamaz' ifadesinin önemi nedir? Bu, öğretinin gerçek kökenidir ve "herhangi" bir üstad olarak adlandırılan kişinin bir kimseden aydınlanması için bir şey yapmasını veya başarmasını istemesinin aptallık demek olduğu anlamına gelir. Bu basit ifadenin esası, kanaatimce aydınlanmayı "arzulayan" bir "kişinin" "yok olmasının" aydınlanmanın bizzat kendisi olduğudur. Eğer aydınlanma varsa -ki bu yalnızca Tanrı'nın iradesinden dolayı "oluşabilir"- bu takdirde sözün anlamı daha önce aydınlamayı arzulayan "kişinin" yok olduğudur. Yani hiçbir "kimse" aydınlanmayı başaramaz ve bu yüzden hiçbir "kimse" aydınlanmayı tadamaz.

Hemen her manevi öğretmenin zihnin yok edilmesi/fenasının gerekliliğine dair vurgusu kavramsallaştırmanın (conceptualization) öz-idrake (self-realization) engel oluşundan dolayıdır. Bununla birlikte zihin veya entelekt, Öz-idrakte yok olunacak/fena olunacak noktaya kadar kullanılması gerekir.

Kişinin gerçek doğasını idraki fenomenal hiçbir çabayı gerektirmez. Aydınlanmaya ulaşılacak veya zorlanılacak bir şey değil sadece olan (happen) bir şeydir. Kendisini aydınlanmaya çalışan bir arayıcı (seeker) gören sözde bir varlık olduğu sürece aydınlanmanın olması engellenecektir.

Gerçek mutluluğu nasıl bulabilirsiniz? Mutluluk için hiçbir pozitif eylem zorunlu ve hatta mümkün değildir. Saf, gayri-şahsi (impersonal) şahit olan derununuza yönelin ve kendi gerçek VARLIĞINIZDA, en yüksek huzur ve sükunette kalın. Bu durumda mutluluk artık ilgi alanızın dışında kalacaktır.

Tüm psikolojik acıların kökeni benlik ve benlik olmayan arasında bir ayrım olduğu zannıdır. Ayrım veya engelleri doğal bir fenomen olarak görme alışkanlığımız öylesine derindir ki dünyanın olduğu haliyle müşahedesi kişi için son derece şaşırtıcıdır.

Ebedi anda, şu anda "ben/ego" ve zaman -geçmiş, şimdi ve gelecek- yoktur. Ve ego ve zaman duygusunun olmadığı yerde kavramsallaştırmanın yer alamadığı sessizlik vardır.

Duygular ve coşkular ikilik üzerinde yükselir. Bunlar kişinin bakış açısına hakim olduğu sürece ikiliğin tahakkümü daha da artacak ve gerçek kutsallık, BİRLİK denilen bütünlük devre dışı kalacaktır.