Anne Cameron

Barbara Cameron olan adını Cam Hubert olarak değiştirdi ve daha sonra adını Cam Hubert'ten Anne Cameron olarak değiştirdi. Bu isimler altında eserler yazmıştır.

Çalışmalarının çoğu, Northwest Coast First Nations'ın mitolojisinden ve kültüründen ilham alıp konformist olmayan bağımsızlığı savunan karakterler olarak kadınları merkeze almaktadır. Cameron bir feministtir ve ataerkil, sömürgeci sistemlerin adaletsizliklerini çalışmalarının bütününde inceleme altına almada etkili olmuştur.

(Barbara) Anne Cameron, Annie Cameron (kızlık soyadı Graham) ve Matthew Angus Cameron'un kızıdır. Cameron, ailesini "çalışkan ve çok fakir" olarak tanımlar ve çocukken kitap okurken bulduğu huzuru ve düzeni vurgular. Küçük yaşta tuvalet kağıdına notlar karalayarak yazmaya başladı ve British Columbia, Nanaimo'da liseye gitti. On dört yaşında annesi, parası olmadığı halde ona bir daktilo hediye etti. Cameron liseyi bitirmedi ve ev ekonomisi gibi bazı derslere direndi, bunun yerine kütüphanede vakit geçirmeyi tercih etti.

Kısa bir süre Ontario'da ve anakara Vancouver bölgesinde yaşadı, ancak hayatının çoğunu Vancouver Adası'nda geçirdi. Evlenip boşandı ve Alex Hubert, Erin Hubert, Pierre Hubert, Marianne Hubert Jones ve Tara Hubert Miller adında 5 çocuğu oldu. Üniversiteye gitmek için resmi okul kredilerinden yoksun olan ve daha sonra Simon Fraser Üniversitesi tarafından olgun bir öğrenci adayı olarak kabul edilmeyi reddeden Cameron, yazılarını kendi yaratıcılığı ve arkadaşlarıyla ortak projeler aracılığıyla geliştirdi. Hikâye anlatıcılarını dinleyerek geçirdiği zamana itibar eder, özellikle Galli kömür madenciliği yapan kadınlara ve Kuzey İngiliz kadın hikâye anlatıcılarına, Çinli yaşlı ve yerli yaşlı hikâye anlatıcılarına atıfta bulunur.

Hikâyeleri kitaplarına yansıyan First Nations hikâye anlatıcıları hakkında ayrıntılara önsözde yer veriyor. Vancouver'daki Indian Voice (1969'da Britanya Kolumbiyası Kızılderili Ev Kadınları Derneği tarafından kuruldu) için yazdı. Yazarlığını bir aktivizm biçimi olarak kullandı ve ırkçılıkla ilgili bir belgesel şiirin sahne uyarlaması olan Windigo için yüz yıllık bir oyun yazma yarışmasını kazandı. Yarışmayı kazanmanın bir sonucu, oyunun eyaleti gezmesi ve First Nations mahkumları tarafından Matsqui Hapishanesi, Abbotsford, British Columbia'da oynanmasıydı. Bu deneyim, 1974'te Tillicurn Tiyatrosu'nu, Britanya Kolombiyası'nı gezen ve "efsanelerin dramatizasyonlarını ve Chilcotin bir adam olan Fred Quilt'in ölümüne dayanan bir tiyatro parçasını canlandıran yerel olarak oluşturulmuş bir First Nations tiyatro grubu" kurucu ortağı olmasına yol açtı. Gece arka yolda iki RCMP ile karşılaştıktan sonra bağırsaklarının yırtılmasından öldü. Alan Twigg ile yaptığı bir röportajda bu çalışmaya atıfta bulunarak, "Politik olarak başladı. Çok kişisel hale geldi."

Diğer işlerin yanı sıra öğrenci psikiyatri hemşiresi (1955-57), Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde (1957-59) tıbbi asistan, Powell River, Malaspina Koleji'nde yaratıcı yazarlık eğitmeni ve yıllar önce yetersiz lise kredisi nedeniyle olgun bir üniversite öğrencisi olarak kabulünü reddeden kurum Simon Fraser Üniversitesi ikametgâhında yazar olarak çalıştı. O zamanlar Cam Hubert adıyla bazı senaryolar yazdı, daha sonra çalışmalarına romanlar ve çocuk kitapları ekledi.

En çok satan Daughters of Copper Woman (1981), ilk olarak Vancouver feminist kolektifi Press Gang Publishers tarafından basıldı, "çığır açan bir çok satan ve kadın araştırmaları temel öğesi" olarak kabul edildi ve on üç kez yeniden basıldı. Cameron'ın çalışmaları hakkında akademik bir makale yazan Christine St. Peter, Press Gang Publishers ile temasa geçti ve "dünyanın her yerinden kadınların Daughters of Copper Woman okumanın hayatlarını nasıl değiştirdiğini anlatmak için yazdıkları" söylendi (Della McCreary ile röportaj, 20 Temmuz 1987; St. Peter, 1989, sayfa 500).

Cameron'ın yazıları, British Columbia First Nations'ın, özellikle Powell River ve Nanaimo gibi kıyı topluluklarındaki yaşamlarına odaklanmaktadır. Karakterleri maneviyat, dayanıklılık, cinsellik, direniş ve şifayı keşfediyor ve şiddet, baskı, kadın düşmanlığı ve yoksullukla karşılaşıyor. Pek çok hikâye, belirli yerli kültürlerini ve mitlerini yansıtır ve yaratılış hikâyelerine ve sözlü tarihlere değer veren eleştirel bir feminist, sömürge karşıtı anlatı sunar (örneğin, Nootka mitleri ve efsanelerine dayanan Daughters of Copper Woman ve Dzelarhons: Myths of the Northwest Coast). Daughters of Copper Woman'da (1981), "kadınların gücü, cesareti, kız kardeşliği ve hayatta kalmak için bilgi aktarımı [...] toplumlarının refahı için temel kabul edilir." BC BookWorld gazetesinin sahibi ve yayıncısı Alan Twigg ile yaptığı bir röportajda Cameron, "Britanya Kolombiyası ile Kanadalılar olarak tanımladığımızdan çok daha fazla kendimizi özdeşleştiriyoruz" dedi (1988 Röportajı, Alan Twigg). Kitap satışlarından elde edilen telif ücretleri, Yerli ve İlk Milletlerin önceliklerini merkeze alan davaları destekledi (yazarla 2002 röportajı, BC Book Look'ta yayımlandı).

Cameron, üç ayda bir çıkan feminist bir yayın olan Fireweed'in 1981 'Lesbiantics' sayısında bir kısa öykü yayımladı ve "birlikte yaşayan kadınların zevkini ve örneğin, tuvaletlerine 'Kadınlar' tabelasını çivileyen lezbiyen bir çiftin mizahını" ön plana çıkarmasıyla tanındı (s.651, Oxford Companion to Canadian Literature, 2. Baskı). Cameron, hikâyelerindeki karakterler hakkında şunları söyledi: "Benim hikayelerimde olmalarının nedeni tuhaf olmaları değil. Kim olduklarının sadece bir parçası." Kendisi queer bir yazar olarak tanınıyor, kendini lezbiyen olarak tanımlıyor ve şu anda eşiyle birlikte Tahsis, Britanya Kolumbiyası'nda yaşamaktadır.

2010 yılında 16. Yıllık George Woodcock Yaşam Boyu Başarı Ödülü'ne layık görüldü ve Vancouver, Britanya Kolumbiyası'ndaki Georgia Caddesi'ndeki Vancouver Halk Kütüphanesi'ndeki Yazarlar Yürüyüşü'ne kendi adının yazılı olduğu bir plaketin yerleştirilmesiyle anıldı.