Devlet çöküşü

Devlet çöküşü, egemen devletin ani bir şekilde dağılmasıdır. Genellikle devlet kurumlarının hızla çözüldüğü aşırı durumları tanımlamak için kullanılır. Yeni bir rejim, genellikle asker liderliğinde, devraldığında, sivil toplum genellikle merkezi hükümet etrafında birleşemez ve toplumsal aktörler yerel düzeyde kendi başlarına mücadele eder. Komşu devletler siyasi müdahalede bulunur, bazen muhalifleri sınırları içinde barındırır ve kayıt dışı ekonomi baskın hale gelir, devletin kontrolü dışında faaliyet gösterir ve potansiyel yeniden yapılanmayı daha da zayıflatır.

"Başarısız devlet" ve "kırılgan devlet" terimlerinin "çok genel ve belirsiz" olduğu gerekçesiyle tartışmalı olduğu halde, Charles T. Call gibi dış politika uzmanları, yerine "çökmüş devletler" gibi aşırı durumları odaklanmanın savunucusu olmuştur. Çökmüş devletler, "devlet aygıtının birkaç ay süreyle var olmadığı ülkeler" olarak tanımlanmaktadır. Call'a göre, 1995 ile 2005 yılları arasında çökmüş devletlerin başlıca örnekleri arasında 1990 ile 2004 yılları arasında sürekli bir çöküş yaşayan Somali, 1991'de Sovyetler Birliği, 1992'de Yugoslavya ve 1992 ile 1995 yılları arasında Afganistan bulunmaktadır.

Son dönemdeki akademik çalışmalar, Max Weber'in kurumsalcı yaklaşımıyla ilişkilendirilen ölçülebilir devlet kapasitesi boyutlarını belirlemeye odaklanmıştır. Daniel Lambach, Eva Johais ve Markus Bayer, devlet çöküşünü bağlayıcı kurallar koyma ve uygulama yetisizliği, şiddetin tekeline sahip olamama ve vergi toplama olarak tanımlamışlardır. Bu çerçeve kullanılarak Lambach ve diğerleri, 1960 ile 2007 yılları arasında 17 çökmüş devlet belirlemiştir. Vakaların çoğu, Çad, Uganda, Liberya, Somali, Angola, Zaire, Gine-Bissau ve Sierra Leone gibi ülkelerde silahlı isyanları içeren Sahra-altı Afrika'da meydana gelmiştir. Ayrıca Sovyetler Birliği'nin dağılması Gürcistan, Bosna-Hersek ve Tacikistan'da devlet çöküşüne neden olmuştur. Devlet çöküşüne ilişkin diğer örnekler arasında ABD'nin desteğiyle gerçekleşen saldırının ardından Laos'un etkisi bölgelere ayrılması, tam ölçekli bir iç savaşın yaşandığı Lübnan ve komünist rejime karşı mücadele eden isyancıların Sovyet müdahalesine karşı hareket ettiği Afganistan bulunmaktadır.

Johais, Bayer ve Lambach, 2020 yılında devlet çökmesinin nedenlerine ilişkin dinamik bir model önerdiler. Global Change, Peace & Security dergisindeki makalelerinde, devlet çökmesinin şu durumlarda gerçekleştiğini savunuyorlar: 1) muhalefet grupları hükümete karşı silahlanır ve harekete geçer; 2) sömürgeleşme veya rejim değişikliği gibi siyasi geçişler mevcut güç yapılarının sorgulanmasına neden olur; 3) politika, güç mücadelelerini uzatır ve mevcut kurumları zayıflatır; 4) baskı, yöneticiler ile toplum arasında aşırı güvensizliğe yol açar; 5) gruplaşma, devlet politikalarının güçlendirilmesini engeller; 6) yönetici elit içindeki birlik kaybı, şiddetin, kuralların oluşturulmasının ve vergi toplamanın tekelinin erozyona uğramasına yol açar; ve 7) dış müdahaleler istikrarsızlaşmaya katkıda bulunur.

İslam alimi İbn Haldun (1332-1406), devlet çökmesinin genel bir teorisini ortaya koyarak tarihin bir "yeni bilim" haline gelmesini sağlamıştır. Ona göre, hanedanlıklar tekrar tekrar "yerleşik, yaşlı, baskıcı, gösterişli, arzulara boyun eğen... hanedan içinde bölünmelere eğilimli" hale gelirler. Grup duygusu (assabiye, grup düşüncesi) hanedanlık yaşlandıkça kaybolur. Üç nesil sonra, "huzursuz, uyanık ve cesur" yeni bir istila eden grup, eski hanedanlığın, Mısır Kitabı, 20. bölüm, 4. ayeti uyarınca çökmesine neden olur: Tanrı, "babaların günahlarını, çocuklarına, ona karşı düşmanlık besleyenlerin üçüncü ve dördüncü kuşağına kadar ulaşır." İbn Haldun fatalisttir: "Bu yaşlılık, doğal bir şey olduğu için tedavi edilemeyen kronik bir hastalıktır." Profesör Geoff Mulgan, İbn Haldun'u detaylı bir şekilde ele alır ve zaman çerçevesinde anlaşır: "Bireylerin ömürleri ile yönetici grupların ömürleri arasında açık paralellikler vardır."

SSCB'nin durumunda, Marksist devrimci bir dalga oluşmuş ve Doğu Avrupa ve Afrika'daki birçok bağımlı rejim, merkezi güçle neredeyse aynı anda çökmüştür.

Japon filozof Hajime Tanabe, devletin ölümlü bireylerle sonsuz evren arasında arabuluculuk yapma işlevini quasi-dinsel bir rol olarak işaret eder ve bu nedenle devletler düzenli olarak çöker; dinî figürler gibi, ölüm ve diriliş sürecinden geçmek zorundadırlar.

Psikologlar, fanatikleri intihar ederek şiddetli son bir direnişe sürükleyebilecek "Masada kompleksi"nden bahseder. Totaliter bir devlette veya bir ideokraside, bireyler kapalı bir zihin yapısı ve otoriter bir kişilik geliştirerek, mevcut rejime yönelik tehditlere karşı daha dirençli olma eğilimindedir.

Psikolog Erich Fromm'a göre, bir ulusun tüm bireyleri aynı kötülükleri ve hataları paylaşıyorsa, bir "milyonların deliliği" olarak adlandırılan bir akıl hastalığına dönüşmesi mümkündür. Yöneticiler tarafından insanlık dışı muamelelerin uygulanması kaçınılmaz olarak çöküşe yol açar.Zalimler ve hükümet çevreleri, insanları egemenlikleri altında tutarak ve sömürerek başarılı olabilir... ancak onların halkı tepki gösterir... tepkiler ya kayıtsızlık, zeka eksikliği, inisiyatif ve becerilerin körelmesi şeklinde olur... ya da biriktirdikleri nefret ve yıkıcılık, kendilerine, yöneticilerine ve sistemlerine son verir... insan doğasına ve insanın büyümesine ve sağlıklı olmasına aykırı koşullar altında yaşarsa, tepki göstermekten kaçınamaz.

Mark Blyth'e göre bir demokrasi, "seçmenler istediklerini elde edemezse ve sadece mevcut durumu onaylarsa" çökebilir. Bu durumlarda, gerçek seçeneklerden mahrum bırakılan seçmenler en az demokratik seçeneği tercih edebilir. Bölünmüş, çökmekte olan bir ülkede sivil kurumların eksik olduğu durumlarda veya reform ve açıklık denemelerinde olan kapalı bir ülkede demokratikleşme süreci "tehlikeli" olabilir ve çöküşü hızlandırabilir.

SSCB ve Apartheid yönetimi altındaki Güney Afrika'da devlet "kötü veya zorba hâline gelerek... sivil toplum kurumlarını yok etti"; Uganda'da ise 1970-1991 yılları arasında Siad Barre "peygamberlikten otokrasiye, otoriterliğe" dönüştü. Bu bağlamda John Kenneth Galbraith, siyasi gücün doğası hakkında yapılan "çok az" miktarda araştırmadan üzüntü duyar. Güç, "en büyük inançla bilinmeyeni iddia edenlere geçer... zeka ile mutlaka ilişkili değildir." Bizim "güç" dediğimiz şey, "uygulamada güç illüzyonudur." "Güçsüz" olarak nitelendirdiğimiz Mahatma Gandhi'nin, askeri olarak "güçlü" olan Britanya Hindistanı'nın çökmesine yol açtığını tartışırken, Galbraith gücün, çoğunlukla devletlere ve liderlerine ait olarak görülen bir mülkiyet değil, "onu uygulayan araçlara doğru akış" olarak daha iyi anlaşılması gerektiğini düşünür. Martin Wight, iki dünya savaşında yenilen ülkelerin "şeytani güç yoğunlaşmalarını" kınadı. Dindar bir Hristiyan olarak, onların "zafer dolu kendini yok etmelerini" "Antikrist anları" olarak görür.

Politik bilimcilere göre, bir ideokrasi içinde acımasız bir karizmatik lider olmalıdır: "lider harekettir" ve tüm bireyler ona boyun eğmeli ve ona tapmalıdır. "Kısır, güvensiz, hayal kırıklığına uğramış bir yaşam süren takipçiler, lideri, bir 'Vadedilmiş Topraklar' vizyonuna olan inançlarından değil, onları istenmeyen benliklerinden uzaklaştırması nedeniyle takip ederler". Çöküş tehdidiyle karşılaşıldığında, lider "sonuna kadar mücadele" ı ısrar edebilir.

Walter Langer'a göre Hitler, Mesih kompleksi olan biriydi ve kendisini "Almanya'nın Kurtarıcısı" olarak görüyor, ekonomiyle "mucizeler" yaptığını iddia ediyordu. Annesine olağanüstü derecede düşkündü, bu yüzden Almanya bir "anne sembolü" haline geldi. Yahudileri, komünizmi ve Avrupa'yı yok etme arzusu, bilinçsiz bir şekilde Oedipus kompleksini çözmek ve çocuklukta yaşadığı haksızlıkları giderme çabasıydı. "Alman devletini parçaladı... ve yerine bir savaş makinesi koydu". Olayların akışına kapılmıştı.

Denis Mack Smith'e göre Mussolini, "İtalyanların ondan beklediği rolü oynayan bir oyuncuydu". İntikamcı, sadist, dürtüsel, gururlu ve zalimdi, "şeytani isteklilik"le doluydu ve doğru ile yanlışı ayırt edemezdi. 1944'te Kuzey İtalya'da bir kukla devlet yönettiğinde, "İtalya'yı ikiye böldü ve korkunç bir iç savaşın başlamasına yol açtı." Ken Livingstone, Slobodan Miloşeviç'i ırkçılığı ve yayılmacı hedefleri nedeniyle Hitler'e benzetti. Aynı şekilde Mesih kompleksi yaşayan Saddam Hüseyin de benzerdi: "Hitler tek bir örnekti. Onun geri dönmesini tutkuyla arzulayan milyonlarca insan olduğu sürece, bu sadece zaman meselesidir."

John Sweeney'e göre Nicolae Ceaușescu, 1971'de "delirdi" ve kendi Mesihçilik hissinden habersiz olarak Romanya'da Kuzey Kore totalitarizmini yeniden oluşturmaya çalıştı. Kendini "kral" olarak sundu ve "seçilmiş kişi" ve "kurtarıcı" rolünü üstlendi.

Yönetimsel yeteneksizlik, halkın ihtiyaçlarını karşılamada başarısızlık memnuniyetsizliğe yol açar. Eğer hükümet gerekli seçimlerden kaçınır, yalnızca savunmacı politikalar uygular ve protestoları zorbalıkla bastırırsa, devlet muhtemelen çöker. Bu durum 1980'de Çad'da ve 1981'de Gana'da yaşandı.

26 yaşında tahta çıkan II. Nikolay, yönetim konusunda eğitimsizdi. Veliaht Prens Vladimir'in oğlu Kiril taht için rakip bir adaydı. Liberal ve devrimci gruplar otoriterliğine meydan okudu. 1916'ya gelindiğinde, Çar II. Nikolay apatik hale gelmiş, Çarina ve Rasputin tarafından yönlendirilen bir "reddedilmiş ve acı çeken monarşinin görüntüsünde bir Mesih" haline gelmiştir.

Sovyetler Birliği'nin çöküşünü gerçekçi bir şekilde öngören veya nedenler konusunda anlaşan çok az sayıda siyaset bilimcisi bulunmaktadır: Leonid Fituni geriye dönüp baktığında, 'yoksulluk, açlık, bölgesel çatışmalar, etnik savaşlar, sanayinin gerilemesi, dış borç, elit yolsuzluk, salgın hastalıklar, mülteci sorunları, çevresel sorunlar' gibi nedenleri listelemektedir.

Ordu, bir çökmekte olan devleti darbe ile ele geçirebilir. Bazı askeri rejimler düşüş eğilimini tersine çevirebilirken, bunu başaramazlarsa giderek daha fazla zorlama ve kontrol yöntemlerine başvurmak zorunda kalır. Rejim, yaratmış olduğu boşluğa düşer. Bu durum, 1979'da Idi Amin'in liderliğindeki Uganda'da ve 1991'de Somali'de meydana gelmiştir.

Meşruiyet, bir otoriteye olan halkın inancını veya kabulünü ifade eder; bu nedenle, herhangi bir liderin herhangi bir anda popülerlik kazanması da içerir. Devlet, insanlara sivil haklar, katılım, sorumluluk ve denetimle ödüllendirmediğinde meşruiyet zayıflar ve çökme meydana gelebilir. Afganistan'da, 2004 anayasasının kapsayıcılık eksikliği, uluslararası koalisyonun demokrasiye zarar vererek güç birleştirme odaklanması ve Cumhurbaşkanı Ashraf Ghani'nin dar bir destek çevresi, rejimin 2021 yılında "halkın gözünde meşruiyetini yitirdiği" şekilde çökmesine neden oldu. SSCB'de 1991'deki Sovyet darbe girişimi, Gorbachev rejimi değil Boris Yeltsin ve diğer reformcular tarafından engellendi: Gorbachev, meşruiyetine bu darbeyle vurulduktan sonra asla toparlanamadı.

Bu tür devletler, halkın meşruiyet veya ulusçuluk prensiplerini kabul etmemesi veya anlamaması nedeniyle özellikle çökme riskine maruz kalır. Mozambik'te, FRELIMO hükümeti ordunun iç savaşta savaşmayı reddetmesiyle meşruiyetini kaybetti. Devlet çökmesi, sömürge sonrası Afrika'nın büyük bir bölümünde yaygındır ve iki dalgada gerçekleşmiştir: bağımsızlığın ikinci on yılı olan 1980'lerde Çad, Uganda ve Gana'da; ve on yıl sonra, Somali ve Liberya'da.

Çöküş, siyasi alanın kontrolünün kaybedilmesiyle belirginleşir. Komşu devletler, çökme sürecinde doğrudan müdahale edebilir veya muhalif hareketlere ev sahipliği yapabilir. Afganistan'ın 2021'deki çöküşü, Taliban'ın Pakistan'da barınması sayesinde mümkün olmuştur. Idi Amin, Tanzanya'nın müdahalesiyle birleşen Uganda sürgünleri tarafından Uganda'dan uzaklaştırılmıştır.

Çökme sürecinde ekonomi küçülebilir çünkü a) gölge ekonomi, daha kontrollü olan resmi ekonomiyi gölgede bırakır ve b) çökme yaşayan bölgeler, komşu bir devletin para birimini tercih edebilir, örneğin 1980'lerde Çad, Etiyopya ve 1990'larda Zaire'de olduğu gibi. Birinci Dünya Savaşı sonrası Avusturya örneğinde, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ndaki savaş öncesi pazarların kaybı, ekonomik gerileme korkularını teşvik etti ve bu nedenle Almanya ile Anschluss fikri ortaya çıktı ve Avusturya'nın 1938'de Alman istilasıyla çöküşü gerçekleşti.

Sovyetler Birliği'nde 1985 ve 1986 yıllarında petrol fiyatlarının dramatik bir şekilde düşmesi ve Reagan yönetiminin silahlanma yarışını tırmandırması ('onlar bizim gibi askeri harcamaları sürdüremez') SSCB ekonomisini aşırı gerdi: apartheid dönemi Güney Afrika ekonomisi ise yaptırımlar, bankacılık ve diğer boykotlar, varlık satışı ve hissedar aktivizmi nedeniyle zayıfladı.

Toprak kontrolünün kaybedilmesi, devletin çökmesinin "hayati bir özelliği" olarak kabul edilir. Eğer toplumun bileşenleri ihmal edilirse, merkezi güce karşı çıkabilir ve kendi başlarına hareket edebilirler. Eğer iç savaş ortaya çıkarsa, devlet şiddetin tekelini kaybeder ve güç savaş ağaları, paramiliter veya gerilla birimleri altında özelleştirilir. Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti, 1990'larda altı sosyalist cumhuriyetinin ayrı ülkeler haline gelmesiyle çökmüştür; Slovenya barışçıl bir şekilde ayrılırken, Hırvatistan, Bosna-Hersek ve Sırbistan'ın bir parçası olan Kosova'da, milliyetçi elitlerin toplumsal gerilimleri manipüle etmesi sonucunda iç savaşlar çıkmıştır.

Apartheid sisteminin etnik ayrımcılığı sonucunda Güney Afrika'da hükümetin Ulusal Partisi, Afrika Ulusal Kongresi ve diğer siyasi örgütler arasındaki müzakereler sonucunda sona erdi ve Güney Afrika'nın ilk ırksal olmayan seçimleri gerçekleşti. Bu seçimleri Afrika Ulusal Kongresi kazandı.

Robert Kaplan, "yanlış anlaşılmış savaşlar, genel ulusal çöküşün doruk noktaları olarak hizmet ettiklerinde ölümcül olabilir" diyor. Birinci Dünya Savaşı'na katılım, Osmanlı, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Rusya'nın 1917'de çökmesinde belirleyici bir faktördü.

Mutlak monarşilerde taht üzerindeki tartışmalı bir halefiyet, "kraliyet otoritesinin tamamen çökmesine" neden olabilir. Gül Savaşları, 1471'de Tewkesbury Muharebesi'nde Lancaster hanedanının sonunu getirdi.

Angola'da 1980'lerde SSCB'den gelen yardım, "çöküşün başlıca nedeni" olmuş ve yönetici elitleri halkın sevgisini kaybeden "yabancı tanrılara tapınanlar" haline getirmiştir. Kısa bir süre sonra SSCB kendisi çökmüş, bunun bir kısmı ise "ana destekçinin talepleri" olan ABD'nin etkisiyle gerçekleşmiştir. 2010 Haiti depremi, yardım akışını artırmış ve bu da: STK'lar ve müteahhitler tarafından yönetilen büyük bir paralel hükümetin oluşmasına neden olmuş; zayıf kurumları yok etmiş; ücretleri, kiralık fiyatlarını ve yerel işletmelerin ulaşamayacağı düzeyde fiyatları şişirmiştir; ve Haiti hükümetine gerekli reformları yapma teşviki vermemiştir.

İktidardaki rejim veya performansından memnun olmayan gerici bir grup, çöküşü ertelemek veya önlemek amacıyla halk desteğini yeniden kazanmaya çalışabilir; "Bir hanedanlık sona ererken, hanedanlığın ihtiyarlığının ortadan kaldırıldığı izlenimi veren bir güç gösterisi ortaya çıkabilir. Sönmek üzere olan bir mum gibi, söndürülmeden önce parlak bir şekilde aydınlanır."

Bunu yapabilmek için 'kahramanca' önlemler almak zorunda kalabilirler; "Tarih boyunca, yenilginin ardından iki eylem yolculuğu her zaman vardır; biri mümkün olan en fazla maddeyi kurtarmayı hedefler, diğeri ise etkileyici bir efsane bırakmayı amaçlar." Piekalkiewicz ve Penn'e göre, ideolojiyi yeniden düşünebilir veya uyarlayabilir, veya tamamen yeni bir idealler kümesiyle değiştirebilirler. Örneğin, Piekalkiewicz ve Penn'e göre, Polonya'da komünist ideokrasi 1980 yılında başarısız oldu; Lech Walesa'nın Dayanışma Sendikası'nın tanınması askeri bir darbeye ve otoriter askeri yönetimine yol açtı.

Sabrina Ramet'e göre, Yugoslavya'da 1980'lerde regeneratif değişiklikler gerçekleşti ve komünist ideoloji, Büyük Sırbistan için ulusalcı bir hareket ve Slobodan Milosevic'i destekleyen anti-bürokratik bir devrime dönüştü. 1908'de Jön Türk devrimi, 1991 Sovyet darbe girişimi ve Sergei Witte'nin İmparatorluk Rusya'sındaki mali/sanayi reformları, çökmek üzere olan nedenleri yeniden canlandırmayı amaçlıyordu.

Marina Ottaway, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu'nun 1918'de, Britanya Hindistanı'nın 1947'de, Sovyetler Birliği'nin 1991'de, Güney Afrika'nın beyaz üstünlükçü hükümetinin 1993'te, Çekoslovakya'nın ise takip eden yıl ve Yugoslavya'nın çöküşünü tartışmaktadır.

İçeriden veya dışarıdan yapılan yeniden yapılandırma girişimleri başarısız olduğunda, uzun vadeli bir geçerli hükümetin olmaması durumu ortaya çıkar. Kurumlar yok olur ve ulusal sınırlar korumasız hale gelir, bu durum Somali, Yemen ve Güney Sudan gibi ülkelerde görülebilir. Bir başarısız devlet parçalanabilir, dış güçler tarafından ele geçirilebilir veya kaosa sürüklenebilir.

1947 yılında Hindistan'ın bölünmesi, Hindistan ve Pakistan adlı iki bağımsız ülkenin kurulmasına yol açmıştır. Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Türkiye'nin çökmesiyle, Suriye, Irak ve Filistin olarak bilinen topraklar dahil olmak üzere birçok toprak kaybedilmiştir; Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun çökmesiyle Çekoslovakya, Macaristan ve Avusturya Cumhuriyeti ortaya çıkmış, Slovenya ve Hırvatistan ise Yugoslavya'nın bir parçası haline gelmiştir. 1945 yılında Nazi Almanyası Doğu ve Batı Almanya'ya bölünmüş, Pomeranya ve Silezya ise Polonya'ya dahil olmuştur. SSCB'nin dağılması, Tacikistan, Moldova, Azerbaycan ve Gürcistan gibi yeni kurulan devletlerde bölgesel savaşlara yol açmıştır.

Devlet çöküşünün olası sonucu ve kaos, korkan elitlere toplu katliam yapma fırsatı ve motivasyon sağlar. Yenilgi kaçınılmaz göründüğünde, Hitler, Son Çözüm olarak bilinen süreçte, sakatlar, Çingeneler, Ruslar ve Yahudilerin öldürülmesini emretmiştir.

Hindistan'ın bölünmesi, 10 ila 12 milyon Sih, Hindu ve Müslümanın yerinden edilmesine yol açarak büyük bir mülteci krizine neden oldu. Büyük çaplı şiddet olayları yaşandı ve bölünmeyle ilişkili ölüm sayıları hakkında tahminler tartışmalıdır ve birkaç yüz binden iki milyona kadar değişmektedir. Eski Yugoslavya'nın çöküşü ise devletin başarısızlığına yol açtı. Etnik temizlik ve soykırım yaşandı, bunlar arasında Srebrenitsa katliamı ve Bosna soykırımı yer aldı.

Çökmüş devletlerin bu aşamada çok taraflı kuruluşlar ve çift taraflı bağışçıların yardımıyla, toprak bütünlüğünü koruyarak ve demokratik prensipler doğrultusunda yeniden inşa edilmesi beklenir. Devletin yeniden yapılanması beş temel unsuru içerir: 1) merkezi bir siyasi otorite, 2) sınırların kontrolü, 3) ulusal toprakların kontrolü, 4) devletin sürdürülmesi için yeterli kontrol ve kaynak sağlanması, 5) politikaların uygulanması için yeterli sayıda devlet görevlisinin bulunması. Bu, Somali'de denenecek olsa, binlerce silahlı kişinin silahsızlandırılması, silah kaçakçılığının durdurulması, bir adalet sisteminin kurulması ve ekonominin yeniden inşa edilmesi gerekecektir; bunların hepsi savaş ağaları, aşırılık yanlıları ve kaçakçılar tarafından engellenmektedir.

1946 yılında Japonya Dieti tarafından yeni bir Anayasa onaylandı. Amerikalılar tarafından hazırlanan yeni anayasa, Japon askeri üzerindeki erişimi ve kontrolü, MacArthur ve Müttefiklerin Japonya işgali aracılığıyla sağladı. "Bu siyasi proje, Amerika Birleşik Devletleri İnsan Hakları Bildirgesi, Yeni Anlaşma sosyal yasaları, birkaç Avrupa devletinin liberal anayasalarından ilham almıştır."