Postkolonyal anarşizm

Postkolonyal anarşizm veya post-kolonyal anarşizm, anti-emperyalist bir çerçevede anarşizmi tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Geleneksel anarşizm, sanayileşmiş Batılı uluslardan ortaya çıktı ve bu nedenle tarihe onların perspektifinden bakar. Post-kolonyal anarşizm, anarşizmin aynı prensiplerini sömürgeleştirilmiş halkların perspektifinden ele alır. Bu akım, kurumsallaşmış anarşist hareketin katkılarını son derece eleştirel bir şekilde ele alır ve benzersiz ve önemli bir bakış açısı eklemeyi amaçlar. Bu eğilim, diğer kaynakların yanı sıra yerli halkçılık, anti-devlet milliyetçiliği ve etnik azınlıklar arasındaki anarşizmden de güçlü bir şekilde etkilenir.

Terim ilk kez Roger White tarafından ortaya atıldı. 1994 ile 2004 yılları arasında, White anarşist hareket deneyimlerine dair düşüncelerini yansıtan bir dizi makale yazdı. White, renkli insanların anarşist hareketteki deneyimlerinde ırksal izolasyonu ve sembolik temsiliyeti önemli özellikler olarak tanımlıyor ve bunu Avrupa evrenselliğinin yaygınlığına ve sınıf mücadelesine işçiler ve sermayedarlar arasında ikili bir ilişki olarak yaklaşımanın, emperyalizmin kültürel yönlerini hesaba katmamasına bağlıyor.

Post-kolonyal anarşizm, böylesine geniş bir bakış açısı yelpazesinden yararlanan bir eğilimden bekleneceği üzere, çok çeşitli kaynakları bünyesinde barındıran, senkretik ve çeşitlidir.

Anarşizm ve milliyetçiliğin, önde gelen anarşist teorisyen Mihail Bakunin'in Pan-Slav hareketine erken katılımına kadar uzanan uzun bir tarihi vardır. Anarşistler Çin, Kore, Vietnam, İrlanda, Britanya, Ukrayna, Polonya, Meksika, İsrail ve diğer birçok ülkede sol milliyetçi hareketlere katıldılar. Avrupa'daki ulusal kurtuluş mücadeleleri üzerinde çalışan modern anarşist örgütler arasında bulunmaktadır.Brittany'de ve Katalonya'da Negres Tempestes .

Post-kolonyal anarşizm, emperyalizmin temel unsurlarından birinin fethedilen uluslara karşı kültür savaşı yürüterek onların kimliklerini yok etme ve yönetmeyi kolaylaştırma çabası olduğunu savunur. Bu nedenle, post-kolonyal anarşizm sadece kapitalizm ve devletin kaldırılmasını değil, aynı zamanda sömürgeleştirilmiş halkların kültürlerini, haysiyetlerini ve kimliklerini desteklemeyi, korumayı ve savunmayı amaçlar. Ashanti Alston'ın "Milliyetçilik Ötesi Ama Onsuz Olmamak" adlı makalesinde ifade ettiği gibi:Benim için bir Louis Farrakhan'ın milliyetçiliği bile, tamamen cinsiyetçi, kapitalist, homofobik ve potansiyel olarak faşist olmasına rağmen, halkımı kurtarmakla ilgilidir. Yine de belli bir siyahi gururun ve direnişin devam etmesinde önemli bir rol oynadı. Irkçılık karşıtı bir zihniyetin devam etmesi için "sahada" çalışmaları çok önemlidir. Siyahi bir anarşist olarak, bu BENİM sorunum çünkü onlar BENİM HALKIM. Ancak anarşizmin ve milliyetçiliğin nerede farklılıklar gösterdiğine işaret ediyor ve bu, [siyah olmayan] anarşistlerin bu berbat toplumda SİYAH olmanın ne anlama geldiğine dair HİÇBİR anlayışa sahip olmaması. Anarşizm ile anti-devlet milliyetçiliği arasındaki temel fark, milliyetçilikte temel siyasi birimin millet veya etnik grup iken, anarşist bir sistemde temel siyasi birimin yerel topluluk veya emeğin gerçekleştiği yer olduğudur. Dolayısıyla, post-kolonyal anarşizm, milleti siyasi birim haline getirmeyi değil, hele ki temel siyasi birim yapmayı amaçlamadığı için herhangi bir milliyetçilik türünden açıkça farklıdır. Sosyal anarşistler sosyalist bir ekonomi yaratmayı hedeflemelerine rağmen Marksist devlet sosyalizminin zulmüne karşı çıkarlar; benzer şekilde, post-kolonyal anarşistler milliyetçiliğin zulmüne karşı çıkar ve tüm dünya milletlerinin anlamlı özgür iradeye ulaşması için yerel denetime dayalı, serbest federasyon ve dayanışma prensibine dayalı bir anarşist siyasi sistem savunurlar.

Geleneksel Afrika toplumları "anarşi" olarak nitelendirilir, çünkü yatay politik yapıya ve sınıf yokluğuna sahiptirler. Somali'nin geleneksel hukuk sistemi olan Xeer, bunun bir örneğidir.

Xeer, Somali'nin polisentrik hukuk sistemi olan [ħeːr] olarak telaffuz edilir. Bu sistem altında yaşlılar hakim olarak görev yapar ve örnekleri kullanarak davaları arabuluculuk ederler. Bu, devletsiz bir toplumda geleneksel hukukun nasıl işlediğine ve doğal hukuk olarak düşünülen şeyin adil bir yaklaşımına iyi bir örnektir. Birçok bilim insanı, Xeer'in yüzyıllar öncesine kadar uzanmasına rağmen, modern ve iyi işleyen bir ekonominin yasal sistemi olarak hizmet etme potansiyeline sahip olduğunu belirtmiştir.

Siyah anarşizm, devletin varlığına ve renkli insanların zorbalığa ve hakimiyete maruz kalmasına karşı çıkar ve toplumun hiyerarşik olmayan bir şekilde düzenlenmesini destekler. Kara anarşistler, beyaz üstünlüğünü, ataerkilliği, kapitalizmi ve devleti ortadan kaldırmayı amaçlar. Teorisyenler arasında Ashanti Alston, Lorenzo Kom'boa Ervin, Kuwasi Balagoon ve Martin Sostre bulunmaktadır.

Siyah anarşistler, geleneksel olarak Avrupa merkezli ve/veya beyaz üstünlüğünü destekleyen anarşist hareketin hiyerarşik yapısını eleştirmişlerdir. Aynı zamanda, anarşist işçi geleneği tarafından önerilen, Aydınlanma'nın evrenselcilik temeline dayanan anti-ırkçı kavramı da reddederler ve bu yaklaşımın ırkçılığa karşı mücadele için yeterli olmadığını ve gerçek eşitsizlikleri değişikliğe uğratmadığını savunurlar. De jure eşitlik ilan ederek gerçek eşitsizlikleri gizlemektedirler.

Kara anarşistler, sivil haklar hareketi ve Kara Panter Partisi'nden etkilenir ve kendi kimliklerini temsil eden, kendi özgün durumlarına uygun bir hareket oluşturmayı amaçlar. Ancak, geçmişte hiyerarşik organizasyonlardan gelen liderlik temelli siyah aktivizmin aksine, kara anarşizm iletişim ve işbirliği yoluyla organik olarak gelişmeyi tercih eder ve tüm egemenlik biçimlerini ortadan kaldırmak için sosyal, kültürel ve ekonomik bir devrimi gerçekleştirmeyi hedefler:Panter anarşizmi, 'sağduyu' olarak kabul edilen eski milliyetçi ve devrimci nosyonlara meydan okumaya hazır, istekli ve muktedirdir. Aynı zamanda hayatımızdaki saçmalıklara ve bizi hayattan zevk almaya, çeşitliliğe, pratik olarak kendi kaderini tayin etmeye ve Babil Pigokrasisine karşı çok yönlü direnişe dayalı gerçek bir hareket inşa etmekten alıkoyan sözde hareketle de mücadele ediyor. Bu Pigokrasi bizim 'kafalarımızda', ilişkilerimizde olduğu kadar ebedi egemenliğimizde kazanılmış çıkarı olan kurumlarda da var. "

Modern Keltik kültürünün anarşizm üzerindeki etkileri, özellikle Derin Ekoloji hareketinin radikal kanadında belirgindir. Earth First! Bu konular etrafında örgütlenen en büyük ağlardan biridir ve birçok kişi bu bayrak altında çalışırken kendini anarşist olarak tanımlar. Özellikle İngiliz ve İrlanda Earth First! hareketlerinin antik Kelt kimlikleriyle ilham almak ve bilinçli bağlantılar kurmak için çaba harcaması doğaldır, çünkü eski Keltler modern tüketim toplumundan daha çok doğayla bağlantılı olarak tasvir edilirler. Hareketin ana yayın organı olan Earth First Journal, baskı takvimini Yeni Pagan Yıl Dönümü'ne göre düzenler; bu dönem dört Gaelik festival ve dört Germanik festival içerir ve sayılar Beltane, Eostar, Brigid, Samhain, Yule, Mabon ve Lughnasadh gibi festivallerin adıyla isimlendirilir.

İrlanda'da Britanya yönetimine karşı silahlı mücadele, özellikle İrlanda Bağımsızlık Savaşı sırasında, Kelt anarşist çevreleri milli kurtuluş mücadelesi olarak tasvir edilir. Anarşistler, İrlanda İşçi Dayanışma Hareketi dahil olmak üzere, İngiltere'nin İrlanda'daki tamamen sona erdirilmesini destekler ve geleneksel İrlanda cumhuriyetçiliği ile ilişkilendirilen bir duruştur, ancak aynı zamanda istatistikçi milliyetçilik ve özellikle IRA'ya da çok eleştirel yaklaşırlar. Anarkismo.net'te yayınlanan iki makalede, WSM'den Andrew Flood, bağımsızlık savaşı sırasında IRA'nın sınıf mücadelesinin ihanetini açıklar ve geleneksel İrlanda milliyetçiliğinin istatikçiliğinin, devrimi finanse eden zengin İrlandalı milliyetçilerin çıkarlarını, İrlanda'nın büyük çoğunluğunun çıkarlarının önüne koymak zorunda kaldığını savunur. İrlanda Vatandaş Ordusu, James Connolly tarafından yönetilen ve İrlanda sendika hareketinin radikal kanadında yer alan bir işçi milis örneği olarak, daha büyük devrimci hareketin nasıl ve nasıl örgütlenebileceğine dair daha iyi bir örnek olarak gösterilir. İrlandalı anarşist milliyetçi Andrew Flood'a göre:Anarşistler milliyetçi değildir, aslında biz tamamen milliyetçiliğe karşıyız. Büyükannenizin nerede doğduğu, İrlandaca konuşup konuşmadığınız veya Aziz Patrick Günü'nde McDonalds'ta yeşil milkshake içip içmediğiniz konusunda endişelenmiyoruz. Ancak bu, ulusları görmezden gelebileceğimiz anlamına gelmez. Onlar var; ve bazı milliyetler, milliyetlerinden dolayı ayrımcılığa uğruyor. İrlanda tarihi buna çok tanıklık ediyor. Kürtler, Yerli Amerikalılar, Çeçenler ve daha birçokları da - ve inanılmaz derecede barbarca - acı çekti. Ulusal baskı yanlıştır. İşçi sınıfını bölüyor, korkunç acılar yaşatıyor ve egemen sınıfın elini güçlendiriyor. Buna karşı çıkmamız bizi anti-emperyalist yapıyor. . . .

Bu yüzden ulusal baskıyla savaşın ama milliyetçiliğin ötesine bakın. Çok daha iyisini yapabiliriz. Dünyayı daha iyiye doğru değiştirmek zor bir mücadele olacak, bu yüzden içinde yaşanabilecek en iyi toplumu aradığımızdan emin olmalıyız. İnsanların büyük çoğunluğunun bugün aylak zenginler kadar özgürce hareket etme hakkına sahip olduğu, sınırların olmadığı bir dünyayı dört gözle bekliyoruz. İhtiyaçlarımızı karşılamak için ürettiğimiz ve herkesin kaderimiz üzerinde kontrol sahibi olduğu, sınıfsız ve vatansız, özgür insanların dünya çapındaki bir federasyonu - bu, uğrunda mücadele etmeye değer bir hedef.

Bağımsızlık anarşizmi veya anarko-bağımsızlıkçılık, milliyetçi sosyalizme dayanan hiyerarşik kurumlara karşı muhalefeti, ulusal kurtuluş hareketlerinin belirli yönlerini sentezlemeye çalışır. Belirli bir ulus veya halkın kendi ayrı dil, kültür ve kimlikleriyle var olduğu durumlarda, bağımsızlık anarşistleri milliyetçilik yanlılarıyla birlikte böyle bir ulusun kendi kaderini belirleme hakkına sahip olduğunu kabul eder. Devletçi milliyetçiler milli sorunların yeni devletlerin kurulmasıyla çözülmesini savunurken, bağımsızlık anarşistleri devletsiz kendi kendini yönetmeyi savunur ve anarşist toplumun temel prensipleri olan federasyon, dayanışma ve anarşist ekonomiye bağlıdır. Hareketin bazı destekçileri, bu pozisyonu taktiksel bir pozisyon olarak savunurken, ayrılma ve kendi örgütlenmesinin devlet gücüne meydan okumak için özellikle etkili bir strateji olduğunu iddia ederler.