Nobel Ödülü tartışmaları

1901'deki ilk ödülden bu yana, Nobel Ödülü'nün verilmesi zaman zaman eleştirilere ve tartışmalara neden oldu. 1896'da ölümünden sonra, İsveçli sanayici Alfred Nobel'in vasiyeti, fizik, kimya, fizyoloji veya tıp, edebiyat ve barış alanlarında insanlığa hizmet için yıllık bir ödül verilmesini sağladı. Benzer şekilde, Sveriges Riksbank Alfred Nobel Anısına İktisadi Bilimler Ödülü de Nobel Ödülleri ile birlikte verilmektedir.

Nobel, "önceki yıl boyunca insanlığa en büyük yararı sağlayacak olanları" ödüllendirmeye çalıştı. Ödülün, "alanında en önemli 'keşfi' veya 'icadı' yapacak kişiye" verilmesi gerektiğini belirtti. Ödül komiteleri bilim insanlarını tarihsel olarak öneme sahip buluşlara ve icatlara göre ödüllendirdi. Fizikteki Nobel Ödüllerinin %77'si keşiflere verilirken, sadece %23'ü icatlara verildi. Ek olarak, bilimsel ödüller genellikle tek bir yıldan ziyade tüm bir kariyere yapılan katkıları ödüllendirmektedir.

Matematik ve diğer birçok bilimsel ve kültürel alan için Nobel Ödülü verilmemiştir. Bunun bir nedeni Nobel'in matematiği pratik bir disiplin olarak görmemiş olmasıdır. Hem Fields Madalyası hem de Abel Ödülü "Matematiğin Nobel Ödülü" olarak tanımlanmıştır.

En şiddetli tartışmalar Edebiyat, Barış ve Ekonomi ödülleri üzerine olmuştur. Katkıda bulunan kişinin çalışmasının daha değerli olduğu konusundaki tartışmaların ötesinde, eleştirmenler çoğunlukla siyasi önyargı ve Avrupa merkezciliğini öne sürdüler. Nobel'in Edebiyat ödülü ile ilgili orijinal sözlerinin yorumu da tekrar tekrar gözden geçirildi.

Bilimsel ödüller (Fizik, Kimya ve Tıp) için önemli bir tartışma yaratan faktör, her ödülün her yıl ikiden fazla farklı araştırma ve üçten fazla farklı kişi tarafından paylaşılamayacağı Nobel kuralıdır. 1901'de bu kural yeterliyken bilim araştırmalarının çoğu, kendi küçük asistan grubuyla göreceli olarak yalıtılmış olarak çalışan bireysel bilim adamları tarafından yürütülüyordu. Daha yakın zamanlarda bilim araştırmaları giderek daha yaygın bir uluslararası işbirliği ve bilim insanları arasında fikir alışverişi konusu haline geldi. Düzinelerce hatta yüzlerce araştırmacıdan oluşan farklı araştırma grupları, bir keşfi varsaymak, geliştirmek ve kanıtlamak için yıllarca süren çabalar gösterdiler. Bu durum, büyük araştırmalarda önemli katılımcıların ihmallerine yol açmıştır. 2008 Nobel Fizik Ödülü örneğine veya Higgs bozonu keşfini belgeleyen bilimsel makaleleri üreten Atlas/CMS İşbirliği örneğinde olduğu gibi 15 sayfayı dolduran araştırmacı listesinin örneğine bakılabilir.

Litvanyalı ve İspanyol bilim toplulukları, komite Virginijus Šikšnys veya Francisco Mojica'yı; Emmanuelle Charpentier ve Jennifer Doudna'nın kazandığı ödüle dahil etmediğinde hayal kırıklığını dile getirdiler çünkü her ikisi de CRISPR gen baskı yöntemine önemli katkılarda bulunmuştu.

2008 ödülü, yeşil floresan protein veya GFP üzerindeki çalışmaları nedeniyle Osamu Shimomura, Martin Chalfie ve Roger Y. Tsien'e verildi. Dördüncü potansiyel alıcının, GFP genini klonlayan ve biyolojik izleyici olarak kullanılmasını öneren ilk kişi olan Douglas Prasher'in, nezaketen bir servis otobüsü şoförü olarak çalıştığı gerçeği medyada önemli ölçüde yer aldı. Prasher'ın çalışmalarına destek verilmemesi ve çalıştığı Massachusetts'teki Woods Hole Oşinografi Enstitüsü'nde görev yapamaması Prasher'in bu araştırma alanından 1992'de ayrılmasına neden oldu, ancak bu genin örneklerini ilgilenen araştırmacılara sunmadan önce değildi. Tsien, ödülün genellikle "belirli keşifler" için verildiğini ve Shimomura ile Prasher'ı 2004'te Nobel Komitesi'ne sunduğuna dikkat çekti. Chalfie, " Douglas Prasher'ın çalışması, laboratuvarımızda yaptığımız iş için kritik ve gerekliydi. Ödülü Douglas'a ve diğer ikisine kolayca verip beni dışarıda bırakabilirlerdi" demiştir. Roger Tsien, akademik kariyeri durduğunda Prasher'a bir iş teklif etmişti. Sonunda, Prasher teklifi kabul etti ve 2013'te Tsien'in laboratuvarına katılmak için UCSD'ye taşındı.

Metal yüzeylerin katalitik etkileri üzerine yaptığı çalışmalar nedeniyle 2007 Nobel Kimya Ödülü'nün tamamını alan Gerhard Ertl, modern yüzey bilimi ve katalizinde temel bir öncü olan Gábor Somorjai'nin ödülü kazanamamasını sürpriz ve hayal kırıklığı olarak nitelemiştir. Somorjai ve Ertl daha önce 1998'de Wolf Kimya Ödülü'nü paylaşmıştı. Nobel Ödülü komitesinin Somorjai'yi dışlama kararı yüzey bilimleri camiasında eleştirildi ve halen gizemini koruyor.

Peter Agre "su kanallarını keşfettiği için" ödüllendirildi. Agre aquaporin . çalışmasını 1988 yılında yayınladı. 1986'da Gheorghe Benga, kırmızı kan hücresi zarında bir protein su kanalının varlığını göstermişti. Gheorghe Benga'nın 2003 Nobel Kimya Ödülü'nden çıkarılması, Nobel Ödüllerinin verilmesinde yeni bir hataydı. Agre, Benga ve diğerlerinin aquaporinlerin keşfine katkısını Nobel Konferansında kabul etti: "Onların [aquaporinlerin] varlığı, su taşınımı alanında bizden onlarca yıl önce bir grup öncü tarafından önerildi"

1922'den 1946'ya kadar, kovalent bağ, elektron çifti, Lewis yapısı ve diğer ufuk açıcı katkılarıyla tanınan Gilbert N. Lewis, Kimya dalında 41 kez Nobel Ödülü'ne aday gösterildi ancak hiçbir zaman kazanamadı. Walther Nernst'in laboratuvarında çalışırken Lewis'in görünüşe göre Nernst ile ömür boyu sürecek bir düşmanlık geliştirdiği tahmin ediliyor. Sonraki yıllarda Lewis, eski öğretmenini birçok kez eleştirmeye ve kınamaya başladı ve Nernst'in ısı teoremi üzerindeki çalışmasını "kimya tarihinde üzücü bir bölüm" olarak nitelendirdi. Nernst'in bir arkadaşı, , Nobel Kimya Komitesi üyesiydi. Lewis'i ödül için üç kez aday göstererek ve ardından olumsuz raporlar yazarak termodinamik alanında Lewis'e Nobel Ödülü'nü engellemek için Nobel aday gösterme ve raporlama prosedürlerini kötüye kullandığına dair kanıtlar vardır.

Henry Eyring'in (1901–1981), İsa Mesih'in Son Zaman Azizler Kilisesi üyeliği nedeniyle ödülü alamadığı iddia edilirken, İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi'nin Eyring'in teorisini o zamana kadar anlamamış olması da mümkündür. Akademi ona 1977'de kısmi tazminat olarak Berzelius Madalyası verdi.

Elementlerin periyodik tablosunu oluşturan Dmitri Mendeleyev, hiçbir zaman Nobel Ödülü almadı. İlk periyodik tablosunu 1869'da tamamladı. Ancak bir yıl önce, başka bir kimyager Julius Lothar Meyer, biraz benzer bir tablo bildirmişti. 1866'da John Alexander Reina Newlands, ilk kez periyodik bir yasa öneren bir makale sundu. Ancak, bu tabloların hiçbiri doğru değildi. 19. yüzyıl tabloları, elementleri artan atom ağırlığı (veya atom kütlesi) sırasına göre düzenlemişti. Periyodik tabloyu atom numarasına (proton sayısı) dayandırmak İngiliz fizikçi Henry Moseley'e bırakıldı. Mendeleyev, ilk Nobel Ödüllerinin verilmesinden altı yıl sonra 1907'de öldü. 1906'da bir oyla kazandı, ancak ertesi yıl öldü. Hargittai, Mendeleyev'in ihmalinin, Nobel Komitesi'ndeki çalışmasına katılmayan bir muhalifin perde arkası entrikalarından kaynaklandığını iddia etti.

Ekonomi, Nobel'in orijinal ödül disiplinleri listesinde değildi. İsveç merkez bankası Sveriges Riksbank, 1969'da Alfred Nobel'in Anısına Sveriges Riksbank İktisadi Bilimler Ödülü'nü yarattı. Diğerleriyle aynı kurallara tabi olmasına rağmen, Nobel ailesinin üyeleri de dahil olmak üzere birçok kişi bu ödülü Nobel'in amacını ihlal ettiği için eleştirdi. , Chicago Üniversitesi, diğer üniversitelerden çok daha fazla olan dokuz Ödül kazanmıştı. Bu, alternatif veya heterodoks ekonomiye karşı önyargı iddialarına yol açtı.

2008 ödülü ekonomist Paul Krugman'a "ticaret kalıpları ve ekonomik faaliyetin yeri konusundaki analizi nedeniyle" verildi. Krugman, George W. Bush'un sert bir eleştirmeniydi. Ödül, "Bush eleştirmeni 2008 Nobel'i ekonomi dalında kazandı" gibi başlıklarla solcu bir önyargıyla suçlandı ve ödül komitesinin "komitenin şimdiye kadar siyasi bir duruş sergilediğini" reddetmesine yol açtı.

John Forbes Nash ve diğerlerine "işbirlikçi olmayan oyunlar teorisindeki dengelerin öncü analizinden dolayı" verilen 1994 ödülü , Nash'in akıl hastalığı ve anti-Semitizm iddiası nedeniyle seçim komitesinde tartışmalara neden oldu. Tartışma, yönetim kurulunda bir değişiklikle sonuçlandı: üyeler sınırsız süreler yerine üç yıl görev yaptı ve ödülün kapsamı siyaset bilimi, psikoloji ve sosyolojiyi içerecek şekilde genişletildi.

1976 ödülü Milton Friedman'a "tüketim analizi, para tarihi ve teorisi alanlarındaki başarıları ve istikrar politikasının karmaşıklığını gösterdiği için" verildi. Ödül, Friedman'ın Şili diktatörü Augusto Pinochet ile olan ilişkisi nedeniyle uluslararası protestolara neden oldu. Mart 1975'te Friedman Şili'yi ziyaret etti ve Pinochet ve diğer hükûmet yetkilileriyle görüşerek enflasyon üzerine konferanslar verdi.

Edebiyat Ödülü, tartışmalı ödüller ve küçümsemelerle dolu bir geçmişe sahiptir. İrlandalı James Joyce, Fransız Marcel Proust, Arjantinli Jorge Luis Borges ve Amerikalı Henry James, WH Auden, Philip Roth ve John Updike dahil olmak üzere pek çok büyük yazar Nobel Komitesi tarafından muhtemelen siyasi veya edebiyat dışı nedenlerle görmezden gelindi.

1901'den 1912'ye kadar komitenin çalışmaları, Nobel'in vasiyetinde belirtilen "ideal yönün", Leo Tolstoy, Henrik Ibsen, Émile Zola ve Mark Twain'in reddedilmesine neden olan "yüce ve sağlam bir idealizm" olarak yorumlanmasını yansıtıyordu. İsveç'in Rusya'ya karşı tarihi antipatisi, ödülü ne Tolstoy ne de Anton Çehov'un almamasının nedeni olarak gösterildi. Birinci Dünya Savaşı sırasında ve hemen sonrasında, komite tarafsızlık politikası benimsedi ve savaşmayan ülkelerden yazarları tercih etti.

Avrupalı yazarlara ve özellikle İsveçlilere yoğun bir şekilde odaklanmak, büyük İsveç gazeteleri de dahil olmak üzere artan eleştirilerin konusudur. Kazananların çoğu Avrupalıdır. İsveçliler tüm Asya'dan daha fazla ödül almıştır. 2008'de, Akademi'nin daimi sekreteri olan Horace Engdahl, "Avrupa hala edebiyat dünyasının merkezidir" ve "ABD çok izole, çok tecrit edicidir. Yeterince tercüme yapmıyorlar ve edebiyatın büyük diyaloğuna gerçekten katılmıyorlar” demiştir. 2009'da Engdahl'ın yerini alan Peter Englund bu düşünceyi reddetti ("Çoğu dil alanında ... Nobel Ödülü'nü gerçekten hak eden ve alabilecek yazarlar var ve bu Amerika Birleşik Devletleri ve Amerika için de geçerli") ve seçimlerin Avrupa merkezli önyargısını kabul ederek, "Bence bu bir sorun. Avrupa'da ve Avrupa geleneğinde yazılmış edebiyatla daha kolay ilişki kurma eğilimindeyiz." demiştir.

Bob Dylan'a verilen 2016 Nobel ödülü tartışma yarattı. Bu ödül ilk kez bir söz yazarı-müzisyene verilmişti. Çoğu yazar, yorumcu ve romancı, ödülü basitleştirdiğini düşünerek itiraz etti. Bununla birlikte diğerleri, şiirin uzun süredir tanındığını, Dylan'ın ödülünün altında yatan esasa odaklandığını ve Dylan'ın çalışmalarının popülaritesinin itiraz edenlerin önünde olduğunu belirtti.

Mario Vargas Llosa'ya verilen 2010 ödülü, esas olarak sağcı siyasi görüşleri nedeniyle tartışmalara yol açtı. Vargas Llosa, edebiyattan çok siyasete odaklandığı için "tartışmaların kralı" olarak bile adlandırıldı.

Herta Müller'e verilen 2009 ödülü, birçok ABD edebiyat eleştirmeni ve profesörünün Müller'i daha önce hiç duymamış olması nedeniyle eleştirildi. Bu, komitenin fazla Avrupa merkezli olduğu yönündeki eleştirileri yeniden alevlendirdi.

2005 ödülü, "oyunlarında günlük gevezeliklerin altındaki uçurumu ortaya çıkaran ve baskının kapalı odalarına girmeye zorlayan" Harold Pinter'a gitti. Ödül, görünüşe göre Knut Ahnlund'un istifası nedeniyle birkaç gün ertelendi. Buna karşılık, İsveç Akademisi'nin Ödülü vermesinde var olan bir "siyasi unsur" hakkındaki bu yenilenmiş spekülasyondu. Kötü sağlığı, tartışmalı Nobel Konferansı " Sanat, Gerçek ve Politika "yı şahsen vermesini engellese de, aynı anda İngiltere'nin Kanal Dört'ünde yayınlanan bir videoda göründü. Sırasıyla 2006 ve 2007'de ödül kazanan Orhan Pamuk ve Doris Lessing'e yanıt olarak "siyasi duruş" konusu da gündeme getirildi.

2004 ödülü Elfriede Jelinek'e verildi. 1996'dan beri aktif olmayan Akademi üyesi Knut Ahnlund, Jelinek'i seçmenin ödülün itibarına "onarılamaz bir zarar" verdiğini iddia ederek istifa etti.

1997 ödülü, başta bir sanatçı olarak görüldüğü ve daha önce Roma Katolik Kilisesi tarafından sansürlendiği için bazı eleştirmenler tarafından başlangıçta "oldukça hafif" olarak kabul edilen İtalyan aktör-oyun yazarı Dario Fo'ya gitti. Salman Rushdie ve Arthur Miller Ödülü almak için tercih edilmişti, ancak daha sonra bir komite üyesinin "fazla tahmin edilebilir, fazla popüler" olacaklarını söylediği aktarıldı.

1974 ödülü Graham Greene, Vladimir Nabokov ve Saul Bellow'a verilmedi.  İsveçli yazarlar Eyvind Johnson ve Harry Martinson ödülü kazandı. Bu yazarlar hem Nobel komitesi hem de kendi ülkeleri dışında tanınmamaktaydı. Bellow 1976'da ödülü kazandı ancak ne Greene ne de Nabokov ödüle layık görülmedi.

1970 ödülü, Sovyetler Birliği'ne dönüşünü engelleyeceği korkusuyla Stockholm'deki törene katılmayan Sovyet muhalif Aleksandr Soljenitsin'e verildi. Eserlerinden sadece samizdat -yayınlanmış diğerleri gizli biçimde mevcuttu. İsveç hükûmeti, Moskova büyükelçiliğinde halka açık bir ödül töreni ve konferans vermeyi reddettikten sonra, Solzhenitsyn ödülü tamamen reddetti ve İsveçliler tarafından belirlenen koşulların "Nobel Ödülü'nün kendisine hakaret" olduğunu söyledi. Soljenitsin, Sovyetler Birliği tarafından sürgün edildikten sonra 10 Aralık 1974'te ödülü kabul etti. Eleştirmenler, Solzhenitsyn'in ödülü yazılarından değil, siyasi duruşundan dolayı aldığını öne sürüyor.

Leo Tolstoy, 1902'den 1906'ya kadar her yıl Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterildi, ancak asla kazanamadı. 1901'de aday bile gösterilmedi. Bu durum büyük bir tartışmaya yol açtı. 1901'de ödül Fransız şair Sully Prudhomme'a, bir yıl sonra da Alman tarihçi Theodor Mommsen'e gitti . Raporlar, Tolstoy'un ödülü, jürinin siyasi ve dini konumlarına yönelik çekincelerinin yanı sıra İsveç'in o sırada Rusya ile olan sert ilişkisi nedeniyle alamadığını gösteriyor. 1901'de August Strindberg de dahil olmak üzere 42 İsveçli yazar duyurunun ardından Tolstoy'a bir mektup yazarak karardan duydukları memnuniyetsizliği dile getirdi.

Çek yazar Karel Čapek'in Newts ile Savaş eseri Alman hükûmeti için çok saldırgan olarak kabul edildi ve onun yerine alıntı yapılabilecek tartışmasız bir yayın önermeyi reddetti ("İyi niyetiniz için teşekkür ederim, ama ben zaten doktora tezimi yazdım"). Hiç ödül almadı.

Arjantinli yazar Jorge Luis Borges birkaç kez Nobele aday gösterildi ama asla kazanamadı. Borges'in biyografisini yazan Edwin Williamson, yazarın Arjantinli ve Şilili sağcı askeri diktatörlere verdiği desteğin bir faktör olabileceğini belirtti. Borges'in Nobel Ödülü'nü kazanamaması, Jean-Paul Sartre ve Pablo Neruda örneğinde Joseph Stalin ve Gabriel García Márquez örneğinde Fidel Castro dahil olmak üzere solcu diktatörlükleri açıkça destekleyen yazarlara verilen ödüllerle çelişiyor.

Akademinin 1989'da Ayetullah Ruhollah Humeyni'nin hayatıyla ilgili bir fetva yayınlamasının ardından Salman Rüşdi'ye destek vermeyi reddetmesi, iki Akademi üyesinin istifa etmesine yol açtı.

Nobel Barış Ödülü tartışmaları genellikle akademik camianın ötesine geçer. Ödüllerden bazılarına yöneltilen eleştiriler arasında; bunların siyasi olarak verildiği, erken olduğu veya neyin barış için çalışmayı oluşturduğuna dair hatalı bir tanım içerdiği iddiaları yer alıyor.

2012 ödülü, "Altmış yılı aşkın bir süredir Avrupa'da barış ve uzlaşma, demokrasi ve insan haklarının ilerlemesine katkıda bulunduğu" için Avrupa Birliği'ne verildi. Diğer itirazların yanı sıra bazı eski ödül sahipleride AB'nin "açıkça bir barış şampiyonu olmadığını" iddia ederek ödüle itiraz ettiler.

2010 ödülü, "Çin'deki temel insan hakları için uzun ve şiddet içermeyen mücadelesinden dolayı" Liu Xiaobo'ya verildi. Liu ödül sırasında hapsedildi ve ne kendisinin ne de ailesinin törene katılmasına izin verilmedi. Çin hükûmeti, Liu'nun ödülün hedefi olan "uluslararası dostluk, silahsızlanma ve barış toplantılarını" desteklemediğini iddia etti. Ayrıca, Liu Xiaobo'nun Ulusal Demokrasi Vakfı'ndan fon alan kuruluşlara katıldığını ve bunun onun statüsünü ve ödülün kendisini sorgulattığını iddia ettiler.  Ödül, Norveç ve Çin arasında diplomatik bir anlaşmazlığa yol açtı. Aralık 2016'da ilişkiler normale döndü.

Çin yanlısı hükûmet ve devlet kontrolündeki medya, düşük profili ve Çin'deki ve Çinli gençler arasındaki belirsizliği nedeniyle Liu'nun seçimini eleştirmişti. Tarık Ali, Barry Sautman ve Yan Hairong gibi eleştirmenler, Liu'nun seçimini, özellikle Vietnam, Kore, Afganistan ve Irak olmak üzere diğer ülkelerdeki savaşlara Amerikan katılımına uzun süredir verdiği destek nedeniyle eleştirdiler. Çinli bir grup, rakip bir ödül olan Konfüçyüs Barış Ödülü'nü yaratarak karşılık verdi.

Evet bence de. Birçok nedenden dolayı bunu hak ettiğine onu aldığında olduğu kadar ikna oldum. Üç aylık süre boyunca, Rusya Federasyonu ile nükleer silahlar konusunda yeni müzakerelerin yolunu açtı. Alfred Nobel'in, ödülün uğruna çalışmış kişiye gitmesi gerektiğini söylediği şeye doğrudan giden iradesine bakarsanız, o buna daimi orduların azaltılması diyordu ama günümüz şartlarında bu, silah kontrolü ve silahsızlanma anlamına geliyor. . . . Ama bizim baktığımız başka şeyler de var, örneğin, zaman içinde Müslüman dünyasıyla hemen köprüler kurmaya başlaması.

2015 yılında, Norveç Nobel Enstitüsü (komitenin toplantılarına katılan ancak oy hakkı olmayan) direktörü Geir Lundestad , Barış Sekreteri anılarında ödülü Obama'ya verdiği için pişman olduğunu yazmıştı. Lundestad Associated Press'e verdiği demeçte komitenin "Obama'yı güçlendireceğini düşündü ve bu etkiyi yaratmadı", ancak ödülü bir hata olarak nitelendirmekte yetersiz kaldı. Lundestad, "Geriye dönüp baktığımızda, Obama'ya yardım eli uzatma argümanının sadece kısmen doğru olduğunu söyleyebiliriz" dedi. Eleştirmenler ayrıca ödülün George W. Bush yönetiminin sembolik bir reddi olduğunu savundu.

2007 ödülü Al Gore ve IPCC'ye verildi, "insan kaynaklı iklim değişikliği hakkında daha fazla bilgi oluşturma ve yayma ve bu tür bir değişikliğe karşı koymak için gereken önlemlerin temellerini atma çabalarından dolayı". Ödül, siyasi motivasyon gerekçesiyle ve kazananların çalışmalarının doğrudan çatışmayı sona erdirmekle ilgili olmaması nedeniyle eleştiri aldı.

2004 ödülü "sürdürülebilir kalkınma, demokrasi ve barışa katkılarından dolayı" Wangari Maathai'ye verildi. Tartışmalı olarak, Kenya gazetesi Standard ve Radio Free Europe tarafından HIV/AIDS'in Batılı bilim adamları tarafından Afrika'nın nüfusunu azaltmak için geliştirildiğini belirttiği bildirildi. Daha sonra bu iddiaları yalanladı, ancak Standart raporlarının arkasında durdu. Ayrıca, Time dergisine verdiği bir röportajda, HIV'in doğal olmayan bir kökene sahip olduğuna inandığını ima etti ve birisinin HIV'in nereden geldiğini bildiğini ve "...maymunlardan gelmediğini" söyledi.

2002 ödülü, "uluslararası çatışmalara barışçıl çözümler bulmak, demokrasiyi ve insan haklarını ilerletmek ve ekonomik ve sosyal kalkınmayı teşvik etmek için on yıllarca süren yorulmak bilmez çaba" nedeniyle Jimmy Carter'a verildi. Ödülün duyurusu, ABD Temsilciler Meclisi ve Senatosu'nun Başkan George W. Bush'a, Bağdat'ın kitle imha silahlarından vazgeçmesini gerektiren BM Güvenlik Konseyi kararlarını uygulamak için Irak'a karşı askerî güç kullanma yetkisi vermesinden kısa bir süre sonra geldi. Nobel Ödülü komitesi başkanı Gunnar Berge, eski başkanın seçilmesinin Bush'a yönelik bir eleştiri olup olmadığı sorusuna, "Carter'ın bu konudaki tutumuyla, mevcut çizginin eleştirisi olarak da görülebilir ve görülmelidir." dedi. Carter, röportajlarda yorum yapmayı reddetti ve Carter Center'ın çalışmalarına odaklanmayı tercih ettiğini söyledi.

2000 ödülü Kim Dae-jung'a "Güney Kore'de ve genel olarak Doğu Asya'da demokrasi ve insan hakları için yaptığı çalışmalar ve özellikle Kuzey Kore ile barış ve uzlaşma için" gitti. Eleştiriler, Kim'in Kuzey Kore'de Pyongyang'a en az birkaç yüz milyon dolar ödendiği iddialarıyla önemli ölçüde lekelenen tarihi bir hata yaptığını savundu. Genelkurmay Başkanı Park Ji-won, diğer suçlamaların yanı sıra Hyundai'nin Kuzey-Güney zirvesi için Kuzey Kore'ye ödeme yapmasındaki rolü nedeniyle 2003 yılında on iki yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ayrıca Kuzey Kore'yi zirveye katılmaya ikna etmek için Güney Kore tarafından tutulan birkaç "dönüştürülmemiş uzun süreli mahkum " serbest bırakıldı ve Kuzey Kore'ye iade edildi.

1994 ödülü, "Orta Doğu'da barış yaratma çabalarından dolayı" Yaser Arafat , Şimon Peres ve Yitzhak Rabin'e verildi. Nobel Komitesi'nin Norveçli bir üyesi olan Kåre Kristiansen , Arafat'ın ödülünü protesto ederek, FKÖ aracılığıyla terörizme sponsor olduğunu öne sürerek ve onu "dünyanın en önde gelen teröristi" olarak nitelendirerek istifa etti. Öte yandan Edward Said, Peres ve Rabin'i ve tüm Oslo Anlaşmalarını eleştirdi.

1992 ödülü "yerli halkların haklarına saygıya dayalı sosyal adalet ve etno-kültürel uzlaşı için yaptığı çalışmalar" nedeniyle Rigoberta Menchú'ya verildi. Ödül tartışıldı, çünkü ödüllü kişinin onu üne kavuşturan anılarının kısmen hayali olduğu ortaya çıktı.

1978 ödülü, İsrail'e karşı 1973 Yom Kippur Savaşı sırasında Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat'a ve "Mısır ile İsrail arasında müzakere edilen bir barışı getiren Camp David Anlaşması için" İsrail Başbakanı Menachem Begin'e verildi. Ödül tartışıldı, çünkü her ikisi de kendi ülkelerindeki İngiliz yönetimine karşı savaşmıştı ve Begin, Alman şansölyesi Konrad Adenauer'e suikast düzenlemek için başarısız bir komploya karışmıştı.

1973 ödülü Kuzey Vietnamlı komünist lider Lê Đức Thọ ve ABD Dışişleri Bakanı Henry A. Kissinger'a " Vietnam Savaşı'nda ateşkes ve Amerikan güçlerinin geri çekilmesini sağlamayı amaçlayan 1973 Paris Barış Anlaşmaları için" verildi. Thọ daha sonra, bu tür "burjuva duygusallıklarının" kendisine uygun olmadığı ve Paris Barış Anlaşmalarına tam olarak uyulmadığı gerekçesiyle ödülü reddetti.

Kissinger, savaş karşıtı protesto grupları tarafından hedef alınacağı endişesiyle Oslo'daki ödül törenine katılmadı. Ödül parasının Çinhindi'nde öldürülen veya kaybolan ABD askerleri için bir burs fonuna bağışlanmasını istedi. 1975'te Saygon, Kuzey Vietnam kuvvetlerine düştüğü için, Nobel Komitesi tarafından kabul edilmeyen bir teklif olan madalyayı iade etmeyi teklif etti.

1945 ödülü Cordell Hull'a "Eski Dışişleri Bakanı; BM'nin kuruluşunun önde gelen katılımcısı" olarak gitti. Ödül tartışıldı çünkü Hull, SS St. Louis Krizi sırasında Franklin Delano Roosevelt'in Dışişleri Bakanıydı. St. Louis 1939 yazında 950'den fazla Yahudi mülteciyi taşıyan ve Nazi zulmünden sığınma talebinde bulunan Hamburg'dan yola çıktı. Başlangıçta, ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt, gemideki bazı kişileri kabul etmeye istekli olduğunu gösterdi, ancak Hull ve Güney Demokratlar şiddetli muhalefeti dile getirdiler ve bazıları 1940 seçimlerinde Roosevelt'e olan desteğini kesmekle tehdit etti. 4 Haziran 1939'da Roosevelt, Florida ve Küba arasındaki Florida boğazında bekleyen gemiye girişi reddetti. Yolcular Küba hükûmetiyle müzakerelere başladılar, ancak bunlar bozuldu. Avrupa'ya dönmek zorunda kalan yolcularının dörtte birinden fazlası daha sonra Holokost'ta öldürüldü.

İsveç parlamentosunun antifaşist üyesi Erik Gottfrid Christian Brandt, ciddiye alınması amaçlanmayan bir teklifte, Alman diktatör Adolf Hitler'i aday gösterdi, ancak adaylık iptal edildi. 1939'da barış için kimseye ödül verilmedi.

1935 ödülü, bir yıl sonra geriye dönük olarak, Almanya'nın yeniden silahlanmasını ifşa ettiği için vatana ihanet ve casusluktan hüküm giyen bir Alman pasifist olan Carl von Ossietzky'ye verildi. Eşi benzeri görülmemiş bir hareketle, Norveç Kralı VII . Haakon ödül törenine katılmadı, iki komite üyesi protesto için istifa etti ve önde gelen Aftenposten gazetesi de dahil olmak üzere Norveç muhafazakar basını, ödülün hüküm giymiş bir suçluya verilmesini kınadı. Esterwegen toplama kampında tutulan ve ağır tüberküloz hastası olan Ossietzky, ödülü mektupla kabul etti, ancak Oslo'ya seyahat etmesi engellendi. Ödül, Adolf Hitler'in gelecekte herhangi bir Alman'ın Nobel Ödülü almasını yasaklamasına yol açtı ve Ossietzky'nin ödülünün Alman basınında anılmasına izin verilmedi.

Mohandas Karamchand Gandhi (Mahatma Gandhi), 1937 ve 1948 yılları arasında 5 kez aday gösterilmesine rağmen Nobel Barış Ödülü'nü hiç almadı. 1948'de Gandhi altı adaylık mektubu aldı ve Barış Ödülü için kısa listedeydi, ancak adaylıkların kapanış tarihinden iki gün önce 30 Ocak 1948'de suikaste uğradı. Nobel Komitesi ödülün verilmesine karşı karar verdi ve ödülün ancak komite kararı verildikten sonra ölürse ölümünden sonra verilebileceğini söyledi. Onlarca yıl sonra bir Nobel Komitesi üyesi, ihmal için pişman olduğunu kamuoyuna ilan etti. 2006 yılında Norveç Nobel Komitesi Sekreteri Geir Lundestad, "106 yıllık tarihimizdeki en büyük eksiklik, şüphesiz Mahatma Gandhi'nin Nobel Barış ödülünü asla almamış olmasıdır. Gandhi Nobel Barış ödülü olmadan yapabilirdi, [ancak] Nobel komitesinin Gandhi olmadan yapıp yapamayacağı sorgulanır". 1948'de (Gandhi'nin ölüm yılı) Nobel Komitesi, "yaşayan uygun bir aday olmadığını" belirterek ödül vermedi.

2017 Nobel Fizik Ödülü, yerçekimi dalgalarının tespitine yol açan LIGO'ya katkılarından dolayı Reiner Weiss, Kip Thorne ve Barry Barish'e verildi. LIGO'daki binden fazla bilim insanı ve mühendisin katkılarına rağmen, Nobel Komitesi ödülü sadece üç fizikçiye verme geleneğini sürdürdü. Kazananların üçü de ödülün tüm LIGO İşbirliğine (LSC) ait olduğunu söyleyerek yorum yaptı. Thorne " Nobel Vakfı tüzüğünden dolayı ödülü üçten fazla kişinin alamıyor oluşu binden fazla kişinin eseri olan muhteşemkeşfimiz için talihsiz bir durumdur." demiştir.

Mavi ışık yayan diyot için Isamu Akasaki, Hiroshi Amano ve Shuji Nakamura'ya verilen 2014 Nobel Fizik Ödülü, Oleg Losev, Nick Holonyak ve Gertrude gibi diğer öncüler tarafından LED'in geliştirilmesinde onlarca yıllık çalışmaları tanımadı. Neumark ve ilk mavi LED'in mucidi Herbert Paul Maruska'yı gözden gözardı etti..

Peter Higgs ve François Englert , Higgs bozonu ile ilgili teorik öngörüleri nedeniyle 2013 Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü. PRL makaleleri 1) Robert Brout ve François Englert, 2) Peter Higgs ve 3) Gerald Guralnik, C. Richard Hagen ve Tom Kibble tarafından yazılmıştır. Brout birkaç yıl önce öldü ve dahil edilmedi. Guralnik/Hagen/Kibble'ın 1964 PRL simetri kırma kağıtları için Nobel Ödülü'ne dahil edilip edilmemesi gerektiği konusunda bir tartışma vardı. Deneyleri Higgs bozonunun varlığını doğrulayan CERN de 2013 Ödülü'nün dışında tutuldu.

2010 Nobel Fizik Ödülü , Manchester Üniversitesi'nden Andre Geim ve Konstantin Novoselov'a "iki boyutlu malzeme grafeniyle ilgili çığır açan deneyler için" verildi. Nobel komitesi tarafından yayınlanan destekleyici belgelerin olgusal doğruluğu ile ilgili, grafenin keşfini yanlış bir şekilde Geim ve Novoselov'a bağladıkları ve grafen araştırmalarına yapılan diğer katkıları hesaba katmadıkları da dahil olmak üzere birçok soruna dikkat çekildi.

2009 ödülü, şarj bağlantılı cihazı geliştirdikleri için Willard Boyle ve George E. Smith'e gitti. Ancak, Eugene I. Gordon ve Michael Francis Tompsett, teknolojinin görüntüleme için kullanılabileceğini ortaya koymanın kendilerine ait olması gerektiğini iddia ettiler.

2008 ödülünün yarısı, 1972'deki kuark karıştırma çalışmaları nedeniyle Makoto Kobayashi ve Toshihide Maskawa'ya gitti. Bu, o zamanlar var olduğu bilinen üç kuarkın ötesinde üç ek kuarkın varlığını öne sürdü ve bu varsayımı, 8 yıl önce gözlemlenen CP ihlali için olası bir mekanizma sağlamak için kullandı. Çalışmaları, İtalyan fizikçi Nicola Cabibbo'nun 1963'te yaptığı araştırmayı genişletti ve kuark modeli ortaya çıkmadan önce yeniden yorumladı. Farklı kuarkların zayıf kuvvetin etkisi altında birbirine dönüşme olasılıklarını tanımlayan ortaya çıkan kuark karıştırma matrisi, Cabibbo, Kobayashi ve Maskawa'dan sonra CKM matrisi olarak bilinir. 2008 ödülünün diğer yarısının sahibi atom altı fizikte kendiliğinden bozulan simetri mekanizmasının keşfi için Yoichiro Nambu oldu. Bu alandaki temel adım ödül dışında kalan İtalyan teorik fizikçi Giovanni Jona-Lasinio ile birlikte geliştirilen Nambu-Jona-Lasinio modelidir (NJL modeli). Meslektaşının çalışmalarını takdir eden Nambu, Jona-Lasinio'dan Stockholm Üniversitesi'nde Nobel Konferansını onun yerine yapmasını istedi. Ödül, her yıl en fazla iki farklı araştırma çalışması için en fazla üç kişiye verildiğinden, komite hem CKM hem de NJL çalışma gruplarından birer üye atlamak zorunda kaldı.

2006 ödülü John C. Mather ve George F. Smoot (Kozmik Arka Plan Gezgini (COBE) uydu deneyinin liderleri) "kozmik mikrodalga arka plan radyasyonunun (CMBR) kara cisim formunun ve anizotropisinin keşfi" için kazanıldı. Ancak, Temmuz 1983'te Prognoz 9 uydusunda başlatılan , tek bir frekans üzerinden CMBR incelendi. Ocak 1992'de Andrei A. Brukhanov, Moskova'daki Sternberg Astronomi Enstitüsü'nde keşif hakkında ilk kez bildirdiği bir seminer verdi.

2005 ödülünün yarısı, "optik tutarlılığın kuantum teorisine katkılarından dolayı" Roy J. Glauber'e gitti. Bu araştırma, EC George Sudarshan'ın bu ödülde hafife alındığı iddia edilen kuantum optiğiyle ilgili 1960 tarihli çalışmasını içeriyordu. Başlangıçta eski temsilleri türeten ve daha sonra aynı P-temsilini farklı bir adla, yani Sudarshan-Glauber gösterimi (veya Sudarshan çapraz gösterimi) altında üreten Glauber, kazanan oldu. Diğerlerine göre hak edenler olan Leonard Mandel ve Daniel Frank Walls, ölümden sonra adaylıklar kabul edilmediği için es geçildi.

1997 ödülü Steven Chu, Claude Cohen-Tannoudji ve William Daniel Phillips'e "atomları lazer ışığıyla soğutmak ve hapsetmek için yöntemler geliştirdikleri için" gitti. Ödül, on yıldan fazla bir süre önce gerçekleştirdiğini iddia ettiği yaklaşım ve teknikler nedeniyle ödül alanların önceliğini sorgulayan Rus bilim adamları tarafından eleştirilmiştir.

1983 ödülü, "evrendeki kimyasal elementlerin oluşumunda önemli olan nükleer reaksiyonların teorik ve deneysel çalışmaları için" William Alfred Fowler'a gitti. Fowler, Fred Hoyle'u yıldız nükleosentez kavramının öncüsü olarak kabul etti ancak bu Hoyle'un pay alması için yeterli değildi. Hoyle'un Physics Today'deki ölüm ilanı, "Birçoğumuz Hoyle'un, Fowler'ın 1983 Nobel Fizik Ödülünü paylaşması gerektiğini düşündük ancak İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi daha sonra Hoyle'u 1997 Crafoord Ödülü ile ödüllendirdi."

1979 ödülü, elektrozayıf etkileşim birleşim teorisi için Sheldon Glashow, Abdus Salam ve Steven Weinberg'e gitti. Bununla birlikte, EC George Sudarshan ve Robert Marshak, 1957'de zayıf etkileşimler için başarılı V-A (vektör eksi eksenel vektör veya solak) teorisinin ilk savunucularıydı. Esasen, Richard Feynman ve Murray Gell-Mann tarafından zayıf etkileşimin yapısı üzerine "matematiksel fizik" makalelerinde önerilen teoriyle aynıydı. Aslında, Gell-Mann, Sudarshan'ın girişimiyle ilgili Sudarshan/Marshak çalışmasına dahil edilmişti, ancak daha sonraki makalede gayri resmi bir ima dışında hiçbir bilgi verilmedi. Gösterilen sebep, yaratıcıların çalışmalarının o sırada resmi veya 'yeterince itibarlı' bir bilim dergisinde yayınlanmamış olmasıydı. Teori, batıda popüler olarak Feynman-Gell-Mann teorisi olarak bilinir. Zayıf etkileşimler için VA teorisi aslında yeni bir Doğa Yasasıydı. Chien-Shiung Wu'dan birkaçı da dahil olmak üzere, görünüşte çelişkili bir dizi deneysel sonuç karşısında tasarlandı. Aynı zamanda, müon gibi başka kanıtların serpilmesiyle de desteklendi. 1936'da keşfedilen müon başlı başına ilginç ve renkli bir tarihe sahipti ve 21. yüzyılda yeni bir devrime neden oldu. Bu buluş bugüne kadar henüz Nobel Ödülü kazanmadı. VA teorisi daha sonra elektrozayıf etkileşim teorisinin temelini oluşturacaktır. Sudarshan, VA teorisini en iyi eseri olarak gördü.

1978 ödülü, tesadüfen " Kozmik mikrodalga arka plan radyasyonunun tespiti" için verildi. Ortak kazananlar olan, Arno Allan Penzias ve Robert Woodrow Wilson'ın keşiflerini başkaları tarafından aydınlatıldı. Birçok bilim insanı kozmik mikrodalga arka plan radyasyonunu öngören ve 1948'de Big Bang teorisinin temellerini çözen Ralph Alpher'in ödülü paylaşması veya bağımsız olarak alması gerektiğini düşündü. 2005 yılında Alpher, nükleosentezin anlaşılmasına yaptığı öncü katkılar, Big Bang'den gelen kalıntı radyasyonun tahmini ve Big Bang modeli için Ulusal Bilim Madalyası aldı.

1974 ödülü Martin Ryle ve Antony Hewish'e "radyo astrofiziğindeki öncü araştırmaları; Ryle gözlemleri ve buluşları, özellikle açıklık sentezi tekniği ve Hewish'e pulsarların keşfindeki belirleyici rolü için" verildi. Hewish, pulsarları doğru bir şekilde açıklayan ilk kişi değildi. Başlangıçta onları uzaydaki "Küçük Yeşil Adamlar"dan (LGM-1) gelen iletişimler olarak tanımladı. Green Bank, Batı Virginia'daki Ulusal Radyo Astronomi Gözlemevi'nden David H. Staelin ve Edward Reifenstein, Yengeç Bulutsusu'nun merkezinde bir pulsar buldular. Pulsarların bir süpernova patlamasından arta kalan nötron yıldızları olduğu fikri 1933'te ortaya atılmıştı. 1967 keşiflerinden kısa bir süre sonra Fred Hoyle ve gök bilimci Thomas Gold, onu radyo dalgaları yayan güçlü bir manyetik alana sahip hızla dönen bir nötron yıldızı olarak doğru bir şekilde açıkladılar. Hewish'in yüksek lisans öğrencisi Jocelyn Bell Burnell, daha sonra bir pulsar olarak tanınan yıldız radyo kaynağını ilk fark eden kişi olmasına rağmen tanınmadı. Hoyle, Bell'in ödüle dahil edilmesi gerektiğini savunurken, Bell, "Çok istisnai durumlar dışında araştırma öğrencilerine verilmesinin Nobel Ödülü'nü küçük düşüreceğine inanıyorum ve bunun onlardan biri olduğuna inanmıyorum" dedi.

1969 ödülü Murray Gell-Mann tarafından "temel parçacıkların sınıflandırılması ve etkileşimleri ile ilgili katkıları ve keşifleri için" (kuarkların varlığını varsayarak) kazanıldı. George Zweig ve ardından bir Caltech doktora öğrencisi bağımsız olarak aslında aynı şeyi savundu. Ne yazık ki, Zweig, çalışmalarının CERN ön baskısı olarak yaygın olarak bulunmasına rağmen sonuçlarını hakemli bir dergide yayınlamadı. İsrailli fizikçi Yuval Ne'eman, 1962'de Gell-Mann'den bağımsız olarak SU(3) çeşni simetrileri aracılığıyla hadronların sınıflandırmasını yayınladı ve ayrıca kuark modeli için haksız yere ödülden mahrum bırakıldığını söyledi.

1950 ödülü, "nükleer süreçleri incelemek için fotografik yöntemi geliştirmesi ve bu yöntemle yapılan mezonlarla ilgili keşifleri" nedeniyle Cecil Powell'a verildi. Bununla birlikte Brezilyalı fizikçi César Lattes, atom altı parçacık mezon pi'yi (pion) açıklayan Nature dergisi makalesinin ana araştırmacısı ve ilk yazarıydı. Lattes, Powell tarafından kullanılan nükleer emülsiyonun geliştirilmesinden tek başına sorumluydu (Kodak Co.'dan buna daha fazla bor eklemesini isteyerek ve 1947'de onlarla birlikte büyük deneysel keşfini yaptı). Bu sonuç ödülün yalnızca araştırma grubu başkanına verileceği yönündeki Nobel Komitesi politikası (1960'ta sona erdi) olarak açıklandı. Lattes, pion'un kütlesini hesapladı ve ABD'li fizikçi Eugene Gardner ile birlikte bir senkrotrondaki atomik çarpışmalardan sonra bu parçacığın varlığını gösterdi. Gardner'a ödül verilmedi çünkü kendisi kısa süre sonra öldü.

1938 ödülü kısmen "nötron ışımasıyla üretilen yeni radyoaktif elementlerin varlığını gösterdiği" için Enrico Fermi'ye gitti. Bununla birlikte ödülün daha sonra erken olduğu ortaya çıktı. Fermi, transuranik elementler (özellikle hesperium) yarattığını düşündü ancak aslında farkında olmadan nükleer fisyonu gösterdi (ve aslında sadece fisyon ürünleri yarattı - uranyumdan çok daha hafif elementlerin izotoplarını). Fermi'nin yorumunun yanlış olduğu gerçeği ödülünü aldıktan kısa bir süre sonra anlaşıldı.

1936 ödülü, pozitronun keşfi için Carl D. Anderson'a gitti. 1930'da Caltech'te yüksek lisans öğrencisiyken, Chung-Yao Chao ,elektron-pozitron yok edilmesi yoluyla pozitronları deneysel olarak tanımlayan ilk kişiydi, ancak ne olduklarını anlamamıştı. Chao'nun Caltech'teki sınıf arkadaşı Anderson aynı radyoaktif kaynağı kullandı. Elli yıl sonra Anderson, Chao'nun keşfine ilham verdiğini itiraf etti. Chao'nun araştırması, Anderson'ın kendi çalışmalarının çoğunun geliştiği temeli oluşturdu. Chao, 1998'de Nobel Ödülü'nü paylaşmadan öldü.

1923 ödülü Robert Millikan'a "elektriğin temel yükü ve fotoelektrik etki konusundaki çalışmaları nedeniyle" verildi. Bununla birlikte, Millikan'ın elektron yükünü ölçen 1913 bilimsel makalesindeki verilerini manipüle edip etmediği konusundaki bazı tartışmalar, Millikan'ın yağ damlası prosedürü ve deneysel yorumu üzerinde hala devam etmektedir. İddiaya göre tüm gözlemlerini rapor etmemiştir.

1903 ödülü Henri Becquerel'e (Pierre ve Marie Curie ile birlikte) "kendiliğinden radyoaktivite keşfiyle sunduğu olağanüstü hizmetler nedeniyle" verildi. Ancak eleştirmenler, Becquerel'in, Fransız bilim insanı Abel Niepce de Saint-Victor tarafından onlarca yıl önce fark edilen ve araştırılan bir fenomeni yalnızca yeniden keşfettiğini iddia ettiler.

Albert Einstein'ın 1921 Nobel Ödülü Ödülü, esas olarak 1905'te fotoelektrik etkinin mekanizmasını keşfetmesini ve "Teorik Fizikteki hizmetlerinden dolayı" verildi. Nobel komitesi diğer birçok çığır açıcı katkıları için birkaç kez aday gösterdi ancak ödüller daha sonra Einstein'ın çalışmalarını deneysel olarak doğrulamak için daha ileri teknoloji uygulayan diğerler bilim insanlarına gitti. En önemlisi, LIGO başkanlarına verilen 2017 ödülüdür. Einstein'ın teorilerinin birçoğu teknoloji ilerledikçe doğrulandı. Son örnekler arasında yerçekimi alanında ışığın bükülmesi, yerçekimi dalgaları (LIG) tarafından algılandı), kütleçekimsel merceklenme ve kara delikler sayılabilir.

Komite ayrıca, Annus Mirabilis'in Brownian hareketi ve özel görelilik hakkındaki makalelerinin diğer katkılarını da tanımadı. Özel Görelilik için bu adaylıklar genellikle hem Hendrik Lorentz hem de Einstein içindi. Henri Poincaré, Lorentz'in görelilik teorisi de dahil olmak üzere çalışmaları için en az bir kez aday gösterildi. Ancak, Kaufmann'ın o zamanki deneysel sonuçları (yanlış) Özel Görelilik hakkında şüphe uyandırdı. Bu şüpheler 1915 yılına kadar çözülmedi. Bu zamana kadar Einstein yerçekimi teorisi de dahil olmak üzere genel görelilik teorisine ilerlemişti. Ampirik destek - bu durumda güneş ışığının tahmin edilen spektral kayması - onlarca yıldır soru işaretiydi. Orijinal kanıtın tek parçası Merkür gezegeninin bilinen günberi devinimiyle tutarlılığıydı. 1919'un sonunda, güneşe yakın yıldız ışığının tahmini sapması Arthur Eddington'ın Güneş Tutulması Seferi tarafından doğrulandığında, burada da gerçek sonuçlar biraz belirsiz olsa da, bazı ek destekler elde edildi. Kütleçekimsel ışık sapma tahmininin kesin kanıtı 1970'lere kadar elde edilemedi.

2011 ödülünün bir kısmı ödülden günler önce kanserden ölen Ralph Steinman'a verildi. Bu ödül zamanında Nobel komitesi tarafından bilinmeyen bir gerçekti. Komite kuralları ölümünden sonra verilen ödülleri yasaklar. Steinman'ın ölümü ödül tarihinde eşi görülmemiş bir ikilem yarattı. Komite, Steinman'ın ölümüne rağmen ödül için uygun kalmaya devam ettiğine karar verdi. Bu karar ödül alanların, isimlendirme ve ödül töreni arasında ölürlerse ödülü almalarına izin veren kural sayesinde verildi.

Tüp bebek tekniğini geliştirdiği için Robert Edwards'a 2010 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü verme kararı insan anlayışı ve döllenmesinin tüm yapay yöntemlerine ve doğum kontrolüne karşı çıkan Katolik Kilisesi tarafından sert şekilde kınandı. Bir Vatikan yetkilisi ödülü "usülsüz" olarak nitelendirdi ve Uluslararası Katolik Tabipler Birlikleri Federasyonu, yaratılan ve atılan insan embriyolarının değerli bireylerden ziyade meta olarak kabul edildikleri "yıkılmaya mahkum deney hayvanları olarak kullanılmasının bir kültüre yol açtığını" söyleyen bir bildiri yayınladı."

2008 ödülünün yarısı "serviks kanserine neden olan insan papilloma virüslerini (HPV) keşfettiği için" Harald zur Hausen'e verildi. İsveç polisi yolsuzlukla mücadele birimi iki HPV aşısında pay sahibi olan AstraZeneca'nın ödül için uygunsuz etki yaptığı suçlamalarını araştırdı. Şirket, Nobel Medya ve Nobel Web'e sponsor olmayı kabul etmişti ve zur Hausen'i seçme sürecinde iki üst düzey isim ile güçlü bağları vardı.

2008 ödülünün diğer yarısı, "insan immün yetmezlik virüsünü keşfettikleri için" Luc Montagnier ve Françoise Barré-Sinoussi arasında paylaştırıldı. Robert Gallo'nun atlanması tartışmalıydı. 106 bilim insanı Science dergisine 'Bu ödül alanlar ödülü tam olarak hak ederken, Robert C. Gallo'nun 'eşit tanınmayı garanti eden' katkılarını tanımak eşit derecede önemlidir' diye belirtilen bir mektup imzaladı. Montagnier, ödülün Gallo ile paylaşılmamasına 'şaşırdığını' söyledi.

2006 ödülü Andrew Fire ve Craig C. Mello'ya "RNA interferansını keşfettikleri için — çift sarmallı RNA tarafından gen susturulmasından dolayı" verildi. Komite tarafından Caenorhabditis elegans'ta RNA müdahalesi üzerine çalışan Fire ve Mello'ya atfedilen keşiflerin çoğu daha önce bitki biyologları tarafından çalışılmıştı ve David Baulcombe gibi en az bir bitki biyoloğunun bir pay alması gerektiği öne sürüldü.

2003 ödülü Paul Lauterbur ve Sir Peter Mansfield'a "manyetik rezonans görüntüleme (MRI) ile ilgili keşiflerinden dolayı" verildi. İki bağımsız alternatif ileri sürülmüştür. Raymond Damadian ilk rapor NMR farklı proton gevşeme süreleri temelinde kanserli ve kanserli olmayan dokular arasında in vitro ayrım yapabilmektedir. Daha sonra bunu ilk insan taramasına çevirdi. Damadian'ın orijinal raporu Lauterbur'u NMR'yi mevcut yönteme dönüştürmeye teşvik etti. Damadian, uluslararası bir gazetede dışlanmasını protesto eden büyük ilanlar yayınlattı. Bazı araştırmacılar, Damadian'ın çalışmalarının en azından eşit takdiri hak ettiğini düşündüler.  Bir diğeri, Herman Y. Carr 1950'lerde hem NMR gradyan tekniğine öncülük etti hem de ilkel MRG görüntülemeyi gösterdi. Nobel ödülü kazananlar neredeyse kesinlikle Carr'ın çalışmasını görmüşlerdi ancak alıntı yapmamışlardı. Sonuç olarak ödül komitesi büyük olasılıkla Carr'ın keşiflerinden habersizdi  Mansfield otobiyografisinde "gerçekten ödülü kaçıran kişinin" ödülün, spin ekolarının ilkelerine yaptığı katkılardan dolayı Erwin Hahn olduğunu söyledi.

2000 yılı ödülü Arvid Carlsson, Paul Greengard ve Eric R. Kandel'e "sinir sisteminde sinyal iletimiyle ilgili keşiflerinden dolayı" verildi. Birçok sinirbilimcinin, Parkinson hastalığının dopamin replasman tedavisine öncülük etmesine yardımcı olan Oleh Hornykiewicz'in dışarıda bırakıldığını ve Hornykiewicz'in araştırmasının ödül sahiplerinin başarısı için bir temel oluşturduğunu söylemesine ve ödülü protesto etmesine neden oldu.

Ödül 1998'de Robert Furchgott, Louis Ignarro ve Ferid Murad'a "kardiyovasküler sistemde bir sinyal molekülü olarak nitrik oksitle ilgili keşiflerinden dolayı" verildi. Bunu, Robert Furchgott ile birlikte bu alanın keşfine en büyük katkı sağlayan kişi olarak uluslararası alanda tanınan Salvador Moncada'nın ihmal edilmesi nedeniyle bilim camiasının protestosu izledi.

1997 ödülü, prionları keşfettiği için Dr. Stanley B. Prusiner'e verildi. Bu ödül uzun bir polemik akışına neden oldu. Eleştirmenler, çalışmanın geçerliliğine saldırdı ve diğer araştırmacılar tarafından henüz kanıtlanmadığı için eleştirilmiş olan prionların var olup olmadığını sorguladı. Ödülün verilmesinden sonra en az on yıl boyunca prionların varlığı bilim topluluğu tarafından tam olarak kabul edilmedi.

1993 ödülü, ökaryotik DNA'daki intronları ve gen birleştirme mekanizmasını keşfettikleri yani " bölünmüş genleri keşfettikleri için" Phillip Allen Sharp ve Richard J. Roberts'a verildi. Norman Davidson ve James Watson gibi diğer bazı bilim adamları, Roberts ile işbirliği yapan Çin doğumlu Tayvanlı bir araştırmacı olan Louise T. Chow'un ödülün bir parçası olması gerektiğini savundu. 1976'da Staff Investigator olarak Chow, 1977'de Long Island'daki Cold Spring Harbor Laboratuvarı'nda doğrudan RNA ekleme ve alternatif RNA işlemenin keşfedilmesine yol açan adenovirüs transkriptlerinin genomik kökenleri ve yapıları üzerine çalışmalar yaptı. Norman Davidson (elektron mikroskobunda Caltech uzmanı, Chow'un lisansüstü öğrencisi olarak çalıştı), Chow'un, ekleme sürecinin gözlemlendiği elektron mikroskobunu çalıştırdığını ve geliştirdiği teknikleri kullanarak önemli deneyin tek tasarımcısı olduğunu doğruladı.

1973 ödülü Konrad Lorenz, Nikolaas Tinbergen ve Karl von Frisch'e "bireysel ve sosyal davranış kalıplarının organizasyonu ve ortaya çıkarılmasıyla ilgili keşiflerinden dolayı" verildi. Von Frisch'in katkısı arıların "dans dili" idi. Ancak tam olarak von Frisch tarafından da ifade edildiği gibi, sallanma dansının doğrudan kanıtının olmaması konusunda tartışmalar ortaya çıktı. 2005 yılında Rothamsted Research'ten bir araştırma ekibi bir gıda kaynağına uçarken arıları izlemek için radar kullanarak tartışmayı çözdü. Arıların gerçektende yiyecek kaynaklarını bulmak için dans bilgilerini kullandığı ortaya çıktı.

1968 ödülü Robert W. Holley, Har Gobind Khorana ve Marshall W. Nirenberg'e "genetik kodu ve protein sentezindeki işlevini yorumladıkları için" verildi. Bununla birlikte Heinrich J. Matthaei 1961'de Maryland, Bethesda'daki Ulusal Sağlık Enstitüleri'nde (NIH) poli-U deneylerinde Nirenberg ile genetik kodu kırdı ve modern genetiğin yolunu açtı. Matthaei deneysel olarak ilk kodon (genellikle bir amino asidi belirten nükleotid üçlüsü) ekstraktını elde etmekten sorumluydu.

1962 ödülü James Watson, Francis Crick ve Maurice Wilkins'e "nükleik asitlerin moleküler yapısı ve canlı materyalde bilgi aktarımı için önemi ile ilgili keşiflerinden dolayı" verildi. Alec Stokes, Herbert Wilson ve Erwin Chargaff'ın kritik katkıları göz ardı edildi. Buna ek olarak Chargaff, Oswald Avery ve Rosalind Franklin (bunların anahtar DNA X-ışını kristalografisi çalışması üçü arasında en ayrıntılı ama en az tanınanıydı) doğrudan Watson ve Crick'in DNA molekülünün yapısını çözme anlayışına katkıda bulundu. Avery'nin 1955'te ve Franklin'in 1958'de ölümü onları ödüle uygunluktan çıkardı.

1952 ödülü yalnızca "tüberküloza karşı etkili ilk antibiyotik olan streptomisini keşfettiği için" Selman Waksman'a verildi. Ortak keşif sahibi Albert Schatz ödülü alamadı. Schatz, Waksman'ı keşfin ayrıntıları ve ortak kaşiflik konusunda dava etti. Schatz daha sonra Waksman ile birlikte yasal olarak ortak kaşif olarak tanındı.

1949 ödülü Portekizli nörolog António Egas Moniz'e "belirli psikozlarda lökotominin (lobotomi) terapötik değerini keşfettiği için" verildi. Kısa süre sonra Dr. Walter Freeman uygulanması daha kolay olan transorbital lobotomiyi geliştirdi. Eleştiriler prosedürün genellikle tedbirsizce ve tıp etiğine bakılmaksızın yapılmasından kaynaklandı. Prosedürün popüler kabulü 1938 New York Times raporu gibi coşkulu basın raporları ile desteklendi. The New England Journal of Medicine gibi etkili dergiler tarafından onaylandı. Ödülü takip eden üç yıl içinde yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık 5.000 lobotomi yapıldı. ABD Başkanı John F. Kennedy'nin babası Joseph Kennedy, kızı Rosemary'ye yirmili yaşlarındayken lobotomi yaptırdı. Prosedür daha sonra itibarsızlaştı ve birçok ülkede yasaklandı.

1945 ödülü Ernst Boris Chain, Howard Florey ve Alexander Fleming'e " penisilinin keşfi ve çeşitli bulaşıcı hastalıklardaki iyileştirici etkisi nedeniyle" verildi. Fleming yanlışlıkla ilgili küf mantarını keşfetmişti. Ancak bazı eleştirmenler Fleming'in aslında penisilini keşfetmediğini, bunun teknik olarak bir yeniden keşif olduğuna dikkat çekti. Fleming'den on yıllar önce Sir John Scott Burdon-Sanderson, William Roberts (doktor), John Tyndall ve Ernest Duchesne küf mantarlarının yararlı özellikleri ve tıbbi faydaları hakkında zaten çalışmalar ve araştırmalar yapmıştı. Dahası Fleming'in kendisine göre penisilin için bilinen ilk referans Mezmur 51'dendi : "Beni çördük ile arındırın ve temiz olayım". Bu arada Fleming, mikolog Charles Thom'dan (Fleming'in gizemli mantar küfünün kimliğini belirlemesine yardım eden kişi) " Penicillium notatum" un ilk olarak İsveçli bir eczacı olan Per Richard Westling tarafından çürümüş mercanköşkotu örneğinden tanındığını öğrenmişti.

1926'da, iki aday Johannes Andreas Grib Fibiger ve Katsusaburo Yamagiwa'nın çalışmalarının hak edilmediği düşünüldüğü için ödül verilmedi. Fibiger keşfettiği (ancak Spiroptera karsinomu olarak adlandırmayı tercih ettiği) yuvarlak solucan Gongylonema neoplasticum kullanarak sıçanlarda mide kanserine neden olabileceğini göstermişti. Yamagiwa aynı şeyi yaptı ve tavşanın kulaklarına kömür katranı uygulayarak tavşanda kansere neden oldu. Bunlar kanserin ilk deneysel indüksiyonuydu. Değerlendiricilerden biri Hilding Bergstrand, "Bu noktada Fibiger ve Yamagiwa'nın çalışmalarının kanser bilmecesinin çözümünde büyük önem taşıyacağı olasılığına fazla destek bulamıyoruz. Bu şartlar altında bu keşifleri Nobel Ödülü'ne layık görmüyorum." demiştir. 1927'de Fibiger, Otto Heinrich Warburg ve Julius Wagner-Jauregg ile birlikte yeniden aday gösterildi ancak Yamagiwa hariç tutuldu. Nobel Komitesi 1926 ödülünü Fibiger ve Warburg'a ve 1927 ödülünü Wagner-Jauregg'e vermeye karar verdi. Ancak son seçimde Karolinska Enstitüsü Warburg'u reddetti. 1926 ödülü yalnızca "Spiroptera karsinomunu keşfettiği için" Fibiger'e verildi. Fibiger'in "buluşu" kısa bir süre sonra diğer bilim adamları tarafından itibarsızlaştırıldı. Özellikle 1952'deki son büyük deneyden sonra yuvarlak solucanın kanserojen olmadığı ve Fibiger'in deneylerinde gelişen kanserlerin A vitamini eksikliğinden kaynaklandığı tespit edildi. Yamagiwa'nın deneyi geçerli bir bulgu olduğu için dışlanması da eleştirildi. Kömür katranı (ve polisiklik aromatik hidrokarbonlar veya PAH'lar içeren maddeler) gerçek kanserojenlerdi. Yamagiwa'nın çalışması bu araştırma dizisinin temeli haline geldi. Encyclopædia Britannica'nın kanser araştırmalarında Nobel Ödülleri kılavuzu Yamagiwa'nın çalışmasından Fibiger'den bahsetmeden bir kilometre taşı olarak bahseder.

1923 ödülü Frederick Banting ve John Macleod'a "insülin keşfi için" verildi. Banting açıkça ödülü hak etti ancak ortak kazanan olarak Macleod'un seçimi tartışmalıydı. Banting, Charles Best'in uygun olduğunu düşünüyordu. Macleod onlara sadece Toronto Üniversitesi'nde laboratuvar alanı vermişti ve kendisi yaz tatili için uzaktaydı. Yine de dönüşünde Macleod deneysel tasarımlarındaki bazı kusurlara dikkat çekti ve onlara çalışacakları yönler hakkında tavsiyeler verdi. Banting'in orijinal insülin izole etme yöntemi büyük ölçekte insülin üretmek için çok emek yoğun olan canlı köpekler üzerinde ameliyat yapılmasını gerektiriyordu. Best daha sonra biyokimyasal bir ekstraksiyon yöntemi bulmaya başlarken, Alberta Üniversitesi'nden bir kimya profesörü olan James Bertram Collip Macleod'un ekibine katıldı ve Best ile paralel olarak çalıştı. Banting ödülü almayı kabul ettiğinde ödül parasının yarısını Best'e vermeye karar verdi. Macleod da ödül parasının yarısını Collip ile paylaştı.

Toronto ekibi pankreastan insülin izole ettiğinden pankreas özleri ile çalışan birçok araştırmacı ödül kazananlardan önce insülini keşfettiğini iddia etti. Bunlar arasında George Ludwig Zuelzer (1906), E.L. Scott (1911) ve Nicolae Paulescu (1921) vardı. İsrael Kleiner, 1915'te pankreas özlerini köpekler üzerinde de test etmişti ancak öncelik iddiasında bulunmadı. Daha önceki çalışmaların tamamında yeterince saf olmayan pankreas özlerinin enjeksiyonu ateş ve diğer yan etkilere neden oldu. Aynı sorun Kanadalıların insanlar üzerindeki ilk testlerini de etkilemişti ancak insanlarda kullanım için kabul edilebilir bir saflığa ulaşana kadar çalışmalarına devam ettiler.

1921'de ödül verilmedi. 1913'te aday gösterilen ve o sırada birçok uluslararası ödülün sahibi olan Carlos Chagas adaylar arasındaydı. Ödülü alamaması özellikle anavatanı Brezilya'da önemli tartışmalara yol açtı. Chagas tek başına yeni bir bulaşıcı hastalık (Chagas hastalığı) ve onun patojeni, vektörü, konakçısı, klinik belirtileri ve epidemiyolojisini keşfetti. Tarihçi Sierra Iglesias'a göre Nobel Meclisi, Chagas'ın ödüle layık olup olduğu konusunda Brezilya sağlık yetkililerinden tavsiye istedi ve olumsuz yanıtlar aldı. Chagas'ın Brezilya devlet sağlık kuruluşları içinde, özellikle entelektüel rekabetler nedeniyle birçok rakibi olduğu biliniyordu. Ancak Iglesias iddiaları için hiçbir kanıt sunmaz. Büyük olasılıkla Chagas'ın ödülü alamaması Nobel Komitesi'nin bulgularının değerini anlayamamasından kaynaklanıyordu.

Camillo Golgi ve Santiago Ramón y Cajal ortaklaşa "sinir sisteminin yapısı üzerindeki çalışmaları nedeniyle" ödüllendirildi. Ancak, keşifleri yorumlamaları birbirine karşıttı. Golgi, sinir sistemi araştırmalarındaki tekniklere gerçek yapı açısından önemli katkılar sağlasa da sinir sisteminin tek bir sürekli ağdan başka bir şey olmadığı, retiküler teori olarak adlandırılan kavram olduğu konusunda tamamen hatalı bir sonuca vardı. Öte yandan, Ramón y Cajal sinir sistemini nöron doktrini adı verilen bir teorinin önerdiği gibi birbirine bağlı sinir hücreleri veya nöronlardan oluşan bir sistem olarak tanımladı. Golgi retiküler teoriyi sürekli bir ağ şeması çizdiği şekilde şiddetle savundu. Bu nedenle yanlış sonuca ilişkin bir çalışmayı tanımak uygun değildir. İki bilim insanı arasındaki çekişme ve rekabet Nobel Ödülü'nün verilmesinden sonra bile devam etti. Ödül "histolojik tartışmaların fırtına merkezi" yaratmak olarak adlandırılıyor. Hatta Cajal, "Siyam ikizleri gibi omuzları birleştiren iki çiftin kaderinin ne acımasız bir ironisi, bu kadar zıt karaktere sahip bilimsel düşmanlar!" yorumunu yapmıştı. Nöron doktrini daha doğru bir tanım olarak ortaya çıktı ve Golgi'nin teorisinin 1950'lerde elektron mikroskobunun gelişmesiyle yanlış olduğu kanıtlandı. Bu sayede nöronların sinir sistemindeki bireysel hücreler olduğu ve nöronların sinir sistemindeki boşluklar aracılığıyla birbirine bağlı olduğu açıkça gösterildi. Son çalışmalar dikkate değer istisnalar olduğunu göstermektedir. Elektrik sinapsları merkezi sinir sisteminde önceden düşünülenden daha yaygındır. Bu nedenle bireysel birimler olarak işlev görmek yerine, beynin bazı bölümlerinde sinirsel bilgileri işlemek için büyük nöron toplulukları aynı anda aktif olabilir.

Ronald Ross, temel olarak sıtma parazitinin yaşam döngüsünü keşfettiği için ödüllendirildi (organizmaya nasıl girdiğini gösterdiği sıtma üzerindeki çalışması için). . .). 1897'de Ross'tan bağımsız olarak Giovanni Battista Grassi, İtalyan ortaklarıyla birlikte anofel sivrisineklerinde sıtma parazitlerinin gelişim aşamalarını belirlemişti. Sonraki yıl P. falciparum, P. vivax ve P. malariae'nin tüm yaşam döngülerini tanımladılar. Nobel Komitesi'nin ilk görüşü ödülün Ross ve Grassi arasında paylaşılması gerektiğiydi. Daha sonra Ross, Grassi'yi kasıtlı dolandırıcılık yapmakla suçlayan karalayıcı bir kampanya yaptı. Bu sayede ağırlık nihayetinde büyük ölçüde Ross'a geçti. Komiteye atanan "tarafsız hakem" Robert Koch'un etkileri ile; söylendiği gibi, "Koch, Grassi'nin onuru hak etmediği konusunda ısrar ederek hatırı sayılır otoritesinin tüm ağırlığını kullandı". İroni, Ross'un sıtma parazitinin enfekte sivrisineklerin ısırması yoluyla bulaştığını kesinlikle ilk gösteren olmasıydı. Bunu kuş paraziti Plasmodium relictum ile göstermişti. Ancak Grassi'nin çalışması insan sıtma parazitlerinin yalnızca dişi Anopheles tarafından enfekte olduğunu gösterdiği için insan sağlığıyla çok daha doğrudan ilgiliydi (Ross, bir zoolog olmadığı için sivrisinek türlerini asla tanımlamadı). Grassi, türü doğru bir şekilde tanımladı ve 1898'de tüm döngünün belirlendiği ilk insan sıtma paraziti olan P. falciparum'un tüm yaşam döngüsünü ilk kez bulan kişiydi. Bugünün standartlarına göre şüphesiz Nobel'i paylaşmaları gerekirdi.

Oswald Theodore Avery, 1944'te DNA'nın bakteri dönüşümünün nedeni olduğunu ve potansiyel olarak genlerin oluşturulduğu materyal olduğunu göstermesiyle tanınır. İki Nobel Ödülü sahibi Joshua Lederberg ve Arne Tiselius, onu ve çalışmalarını övmesine rağmen, hiçbir zaman Nobel Ödülü alamadı. John M. Barry'nin The Great Influenza adlı kitabında komite Avery'yi ödüllendirmeye hazırlanıyordu ancak DNA bulguları yayınlandıktan sonra henüz önemli bir incelemeden geçmemiş bulguları onaylayacaklarından korkarak bunu yapmayı reddettiler.