McLaren M23

McLaren M23, John Barnard'ın katkısıyla Gordon Coppuck tarafından tasarlanan ve McLaren ekibi tarafından yapılmış bir Formula 1 yarış arabasıdır. McLaren M16 Indianapolis 500 arabasının geliştirilmiş halidir. Araçta, Nicholson-McLaren Engines tarafından hazırlanan bir Ford Cosworth DFV motoru kullanılmıştır. Bu sayede, DFV'nin beygir gücü çıkışı yaklaşık 490 bhp'a çıkarılmıştır.

Seri numaraları 1 ila 12 ve 14 olan toplam 13 adet şasi üretildi. Şanssızlık olarak görüldüğü için 13 numaralı şasi yapılmadı.

M19, geliştirme ömrünün sonuna gelmişti ve en son nesil Formula 1 arabalarına ve deforme olabilen çarpışma koruma yapılarına ilişkin düzenlemelere ayak uydurmak için yeni bir tasarıma ihtiyaç vardı. M16 Indycar'dan ilham alan ve M19'un arka süspansiyon tasarımını kullanan yeni M23, 1973 sezonu için tanıtıldı ve ilk sürüşünde Denny Hulme ile pol pozisyonu kazandı. Hulme ve Peter Revson o sezon üç galibiyet alırken, çaylak Jody Scheckter neredeyse dördüncü bir galibiyeti getiriyordu. Scheckter, 1973 Britanya Grand Prix'sinde M23'üyle yarış grubunun önünde döndüğünde, Formula 1'in gördüğü en büyük kazalardan birine neden olmuştu.

Emerson Fittipaldi, McLaren'e Lotus'tan katıldı. Lotus 72 hakkındaki bilgisi, McLaren'in M23'ü geliştirmesine yardımcı oldu ve o sezon Fittipaldi, McLaren'e, Ferrari, Tyrrell ve Lotus'u dört galibiyetle yenerek ilk Sürücüler ve Markalar Dünya Şampiyonluğunu kazandırdı.

Sezon, Marlboro'nun 1996 yılına kadar devam edecek olan takımın isim sponsoru olduğunu gördü. Fittipaldi, arabayı geliştirmek için çalıştı; daha geniş bir iz ve daha uzun dingil mesafesi benimsendi. Gözden geçirilmiş M23, yeniden tasarlanmış gövdeye, kanatlara ve aerodinamiklere sahipti ve aynı yıl içinde tanıtıldı.

1975'te araç üzerinde yapılan geliştirmeler - o zamanlar için bir yenilik olan 6 vitesli şanzıman da dahil olmak üzere - Fittipaldi'nin sürücüler şampiyonasında Ferrari'nin 312T şasisinden yararlanan Niki Lauda'nın ardından ikinci olmasını ve McLaren'in markalar şampiyonasında Ferrari ve Braham'ın ardından üçüncü olmasını sağladı.

Ekip, arka tekerleklerin önünde aerodinamik iticiler, farklı burun profilleri ve yağ soğutucularını barındıran arka tekerleklerin önünde uzatılmış kaporta dahil olmak üzere farklı kaporta stilleri denedi.

Ayrıca, ilk kez Lotus 78'de düzgün bir şekilde görülen yer efekti teknolojisinin öncüsü olan, arabanın alt tarafını yarış pistine kapatan yana monte edilmiş etekler de bir görünüm oluşturuyordu. Bu değişikliklerin çoğu M23 ve halefi McLaren M26 için de uyarlandı.

1975'in sonunda Fittipaldi, erkek kardeşinin Copersucar sponsorluğundaki Fittipaldi Otomotiv ekibine katılmak için ekipten ayrıldı. Onun yerini, M23'ün son modeli, M23D ile dramatik ve tartışmalı bir 1976 sezonunu kazanan James Hunt aldı.

İspanya Grand Prix'si için motorların üzerindeki uzun hava kutularını yasaklayan yeni düzenlemeler getirilmişti. Sonuç olarak M23, devrilme çubuğunun her iki yanında ortaya monte edilmiş hava kepçelerine sahipti. Yağ soğutucuları, arka tekerleklerin önünde yer alacak şekilde yeniden konumlandırıldı.

M26, gelecek olarak görülüyordu ve geliştirme, 1976'nın sonunda M23'te sona ermişti. Bununla birlikte, yeni araba sorun çıkardığında, Hunt ve Jochen Mass, 1977 sezonunun başlarında hala M23'e güveniyorlardı. Araba artık dört yaşında olmasına rağmen hala oldukça rekabetçiydi, birkaç pol pozisyonu aldı ve podyum gördü.

M23 hiçbir zaman teknik olarak en gelişmiş F1 arabası olmadı, ancak sağlam hazırlık ve sürekli geliştirme, ömrü boyunca 16 Grand Prix, iki sürücü ve bir markalar dünya şampiyonluğu kazanmasına yardımcı oldu.

M23 ayrıca Formula 5000 yarışlarında kullanılmak üzere modifiye edildi. Avustralyalı sürücü John McCormack, 1977 Avustralya Sürücüler Şampiyonasını kazanmak için bir Rover V8 motoru ile çalışan bir M23 kullandı. McCormack ayrıca M23'ünü 1978 Avustralya Grand Prix'sinde pol pozisyonunu aldı.