ABD Ordu Standartları

Amerika Birleşik Devletleri askeri standartları, "MIL-STD", "MIL-SPEC" ve ya (gayri resmi) "MilSpecs" olarak adlandırılan ve ABD Savunma Bakanlığı tarafından standardizasyon hedeflerine ulaşılmasına yardımcı olmak için kullanılan standartlardır.

Standardizasyon, birlikte çalışabilirliği sağlamada, ürünlerin ortak belirli gereksinimleri, ortak özellikleri, güvenilirliği, lojistik sistemlerle uyumluluğu ve savunmayla ilgili benzer hedefleri karşılamasını sağlamada faydalıdır.

Resmi tanımlar çeşitli belge türleri arasında farklılık gösterse de bu belgelerin tamamı, savunma şartnameleri, el kitapları ve standartlar dahil olmak üzere genel "askeri standart" başlığını kullanır. Açıkçası, bu belgeler farklı amaçlara hizmet eder. Devlet Hesap Verebilirlik Ofisi (GAO)'ya göre, askeri şartnameler "bir ürünün fiziksel ve/veya operasyonel özelliklerini tanımlar". Askerî standartlar ise "ürünü yapmak için kullanılacak süreçleri ve malzemeleri detaylandırır". Öte yandan, askeri el kitapları öncelikle derlenmiş bilgi ve/veya rehberlik kaynaklarıdır.

Savunma standartları, uygun performans, sürdürülebilirlik ve tamir edilebilirlik (MRO kolaylığı) ve askeri teçhizatın lojistik kullanışlılığını sağlama ihtiyacının doğması ile ortaya çıktı. Son iki hedef (MRO ve lojistik), değiştirilebilirlik, standardizasyon (genel olarak ekipman ve süreçleri), kataloglama, iletişim ve eğitim (insanlara neyin standartlaştırıldığını, neyin kendi takdirlerine bağlı olduğunu öğretmek için) ve eğitim gibi belirli genel kavramları desteklemektedir.). 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyıl boyunca, Amerikan ve Fransız orduları, erken benimseyenler ve uzun süredir gelişim sponsorları değiştirilebilirlik ve standardizasyonun savunucularıydı. 2. Dünya Savaşı (1939-1945) ile birlikte, neredeyse tüm ordular ve aynı (Müttefik Kuvvetler, Mihver Devletler) uluslar ötesi ittifakları standardize etmek ve kataloglamakla meşguldü. ABD AN kataloglama sistemi (Ordu - Donanma) ve İngiliz Savunma Standartları (DEF-STAN) birer örnektir.

Örneğin, boyut toleranslarındaki farklılıklar nedeniyle, II. Dünya Savaşı'nda Amerikan vidaları, cıvataları ve somunları İngiliz ekipmanına tam olarak uymadı. Savunma standartları, yardımcı mühimmat türlerinin miktarının minimalize edilmesi, araçların uyumluluğunun sağlanması, askeri teçhizatın üretimi sırasında kalitenin yükselmesi gibi birçok fayda sağlamaktadır. Buna, örnek aletsiz açılabilen mühimmat ve gıda kasalarında; hasarlı olanların yerine hızlıca değiştirilebilen araç alt sistemleri; ve uygun olmayan fazla mühimmat ve uygun olmayan cephane eksikliği ile kendilerini bulma olasılığı daha düşük olan küçük silahlar ve topçular verilebilir.

Bununla birlikte, standartların yaygınlaşmasının bazı dezavantajları da vardı. ABD'de 1980'lerde ve 1990'ların başında, 1990'a kadar yaklaşık 30.000 olan çok sayıda standardın gereksiz kısıtlamalar getirdiği, yüklenicilere maliyeti artırdığı (ve dolayısıyla DOD, (çünkü sonunda maliyetler müşteriye geçtiği için) tartışıldı.) ve en son teknolojinin dahil edilmesini engelledi. Artan eleştirilere yanıt olarak, Savunma Bakanı William Perry, 1994 yılında, çoğu askeri şartnamenin ve standardın feragat edilmeden kullanılmasını yasaklayan bir muhtıra yayınladı. Bu, “Perry notu” olarak bilinir. Birçok askeri şartname ve standart iptal edildi. Onların yerine, DOD performans standartlarının ve hükûmet dışı standartların kullanımını yönetti. “Performans özellikleri”, bu hedeflere nasıl ulaşılacağını (yani, hangi teknolojinin veya hangi malzemelerin kullanılacağını yönlendirmek) tanımlamak yerine, silahın istenen performansını tanımlar. 2005 yılında ABD Savunma Bakanlığı, askeri şartnameleri veya standartları kullanmak için bir feragat belgesi alma gerekliliğini ortadan kaldıran yeni bir bildiriö yayınladı. 2005 notu, iptal edilen herhangi bir askeri şartnameyi veya standardı eski haline getirmedi.

MIL-S-82258, lastik üzerinde. "Yüzme amaçlı ve genel kullanım amaçlı askeri personel tarafından giyilmek üzere sakız kauçuğundan yapılmış yüzgeç yüzgeçleri için gereklilikler"