Sivri faregiller

Sivri faregiller veya Sivri fareler (Soricidae), tür bakımından zengin bir memeli familyasıdır. fareler ile benzerliklerine rağmen, Böcekçiller (Eulipotyphla) takımında sınıflandırılırlar. Dünya çapında, yaklaşık 10'u Orta Avrupa'da da yaşayan 350'den fazla tür tanımlanmıştır.

Sivri faregiller fareye benzer bir görünüme sahiptir, ancak burunları uzun ve sivridir. Bacakları kısadır, ayaklarının her biri beş parmakla biter ve uzmanlaşmamıştır. Bununla birlikte, suda yaşayan bazı türlerin ayak parmaklarında ağ gibi görünen bir kıl sınırı vardır. Sivri faregiller nispeten küçük memelilerdir, 3 ila 18 arasında, çoğunlukla 6 ila 10 santimetre arasında baş-vücut uzunluklarına ulaşırlar. Kuyruk uzunluğu değişkendir, özellikle bazı yeraltında oyuk açan türler göze çarpan kısa bir kuyruğa sahiptir. Ağırlık genellikle 3 ila 18 gram arasında değişir, istisnai durumlarda 65 grama kadar çıkabilir. Cüce sivri fare (Suncus etruscus), vücut uzunluğu 3.5 ila 5 santimetre ve ağırlığı yaklaşık 1.8 gram olan en küçük memelilerden biridir. Birçok tür, bölgelerini işaretlemek için kullandıkları koku bezlerine sahiptir.

Kürkleri genellikle yoğun ve kısadır, rengi sarımsı kahverengiden çeşitli gri ve kahverengi tonlarına kadar değişir. Alt tarafları genellikle daha hafiftir, bazı türlerde koyu üst kısım ile açık alt taraf arasında ani bir geçiş gözlemlenebilir. Bir kır faresinin kalbi dakikada 800 ila 1000 kez atar.

Kafatasları uzun ve düzdür, uzun, gövdeye benzer burunları esnektir. Gözler küçüktür ve bazen kürkün içine gizlenir. Bir kulak kepçesi vardır, ancak genellikle küçüktür ve kürkten çok az veya hiç çıkıntı yapmaz.

Tüm böcekçillerde olduğu gibi, dişler sivri uçlar ve keskin mine çıkıntıları ile karakterize edilir. Sivri farelerin 26 ila 32 dişi vardır ve diğer böcekçillerden daha azdır. En öndeki kesici dişler öne doğru çıkıntı yapar, ardından son premolara kadar bir dizi tek uçlu diş gelir. Diş minesi bölgesindeki demir birikintileri, kırmızı dişli sivri farelerde, aynı zamanda su sivri farelerinde ve Amerikan kısa kuyruklu sivri farelerinde kırmızımsı ila sarımsı bir renklenme sağlar. Süt dişleri doğumdan önce değiştirilir, böylece kalıcı dişlerle doğarlar.

Sivri fareler, Solenodonlar ve yavaş loris gibi birkaç zehirli memeliden biridir. Bazı cinslerin (neomys ve Amerikan kısa kuyruklu kır faresi) submandibular bez zehirinde olduğu bilinmektedir, bu da kurbağalar ve tarla fareleri gibi nispeten büyük avları boğmalarına olanak sağlar. Bu nedenle, sivri fare ısırıkları insanlar için çok acı verici olabilir.

Sivri farelerinin görme duyusu zayıf gelişmiştir; av avlarken, daha çok işitme duyusuna ve özellikle koku duyusuna güvenirler. Kır farelerinin bir özelliği de, yarasalar ve dişli balinaların yanı sıra, ekolokasyon yeteneğinin bilindiği birkaç memeliden biri olmalarıdır. Yaşam alanlarını keşfetmek için kullanabilecekleri bir dizi tiz gıcırtı sesi gönderirler. Ekolokasyonun avın izini sürmek için de kullanılıp kullanılmadığı belli değil.

Sivri fareler böcekçiller takımına edilmiştir. Bu takımın taksonomik olarak oldukça tartışmalı bir geçmişi vardır, taksonlar tekrar tekrar dahil edilmiş veya kaldırılmıştır. Moleküler genetik çalışmalar da net bir sonuç vermemektedir, bu nedenle bu grup içindeki ilişkiler tartışmalıdır. Köstebekler (Talpidae), sivri farelerin olası bir kardeş grubu olarak kabul edilir ve solenodonlarla (Solenodontidae) daha uzak bir akrabalıkları vardır.

Beyaz dişli veya kirpik sivri fareleri (Crocidurinae) alt ailesinin üyeleri, kuyrukta ve vücudun arkasında beyaz dişler ve kirpikler ile karakterize edilir. Kırmızı dişli sivri farelerden daha az dişleri (26 ila 28) vardır.

Ak dişli sivri fare (Crocidura), yaklaşık 170 türle tür bakımından en zengin memeli cinsidir. Çoğu Afrika'da veya Güneydoğu Asya'da yaşar, Orta Avrupa'da üç tür vardır: Kır sivri faresi (C. leucodon), Ev sivri faresi (C. russula) ve Bahçe sivri faresi (C. suaveolens).

Kalın kuyruklu sivri fare (Suncus) cinsi, güney Avrupa, Afrika ve güney ve güneydoğu Asya'da yaşayan yaklaşık 15 türden oluşur. Gür kuyrukları ile karakterizedirler. İyi bilinen türler, , domuz burunlu yarasa ile birlikte en küçük memeli olarak kabul edilen Cüce sivri fare (S. etruscus) ve Misk sivri faresidir (S. murinus).

Kongo kirpik sivri faresi cinsinin (Paracrocidura) üç türü nispeten büyük kafaları ve diş alanındaki özel özellikleri ile karakterize edilir. Orta Afrika'da yaşarlar.

Üç tür köstebek faresi (Surdisorex) yalnızca Kenya'nın yaklaşık 3000 metre yüksekliğindeki dağlık bölgelerinde bulunur. Onlar için tipik olan kısa kuyruk ve kısmen yeraltı yaşam tarzıdır.

Kırmızı dişli sivri fareler (Soricinae) alt ailesinin üyeleri, kırmızı ve sarımsı diş uçlarıyla karakterize edilir. Ayrıca diğer alt familyalara göre daha fazla dişe (30 veya 32) sahiptirler ve kuyrukta ve vücudun arkasında kirpikleri yoktur.

Gerçek kırmızı dişli farelerin (Sorex) cinsi yaklaşık 80 türden oluşur. Uzun kuyrukları ve küçük kulakları ile karakterize edilirler ve Avrasya ve Kuzey Amerika'nın büyük kısımlarında yaşarlar. Orta Avrupa türleri şunları içerir: odun kır faresi (S. araneus) - 1949 ve 2017'de, kış boyunca geçici vücut küçülmeleri ve kilo kaybı yayınlandı; Alp sivri faresi (S. alpinus), Avrasya sivri faresi (S. minutus) ve Kara sırtlı sivri fare (S. coronatus).

Su sivri fareleri (Neomys), Avrupa ve Batı Asya'da üç tür içerir. Ayaklarındaki kılcal çizgiler sayesinde su yaşamına uyum sağlarlar. Su sivri faresi (N. fodiens) ve Bataklık sivri faresi (N. anomalus) bilinmektedir.

Kısa kuyruklu sivri fareler (Anourosorex), pençe benzeri ön ayakları ve uzaklaşan gözleriyle benlere benzer bir yeraltı yaşam biçimine uyarlanmıştır. Doğu ve Güneydoğu Asya'da bulunurlar.

Yaklaşık 30 tür küçük kulak sivri faresi (Cryptotis) Amerika kıtasıyla sınırlıdır. Gruplar halinde birlikte yaşarlar ve diğer birçok kır faresi türünden daha sosyal olarak kabul edilirler.

Dağ sivri faresi (Nectogale elegans) perdeli tek kır faresi türüdür. Güney Çin ve Himalaya bölgesinde yaşar. Balıkların diyetlerinin bir parçasını oluşturması muhtemeldir.

Kır farelerinin en eski fosil kayıtları, Kuzey Amerika'nın Üst Eosen döneminden gelmektedir. Oligosen'de Asya ve Afrika'ya göç ettiler ve o zamandan beri soyu tükenmiş Crocidosoricinae ve Heterosoricinae alt familyaları biliniyor. Afrika'daki en eski buluntular Miyosen'den geliyor, Güney Amerika'da sadece Pleistosen'den bu yana belgelendiler.

Gerhard Storch : Lipotyphla, böcek yiyici. İçinde: Wilfried Westheide, Reinhard Rieger (ed.): Özel zooloji. Cilt 2: omurgalılar veya kafatasları. Spektrum Akademik Yayınevi, Heidelberg a. a. 2004, ISBN 3-8274-0307-3, s. 514-524.

Ronald M. Nowak: Walker'ın Dünyanın Memelileri. 2 cilt. 6. Baskı. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD u. a. 1999, ISBN 0-8018-5789-9 .

Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder (Ed.): Dünyanın Memeli Türleri . Bir taksonomik ve coğrafi Referans. 2 cilt. 3. Baskı. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD 2005, ISBN 0-8018-8221-4 .