Geçici adlandırma (astronomi)

Astronomide geçici adlandırma, astronomik nesnelere keşfedilmelerinin hemen ardından uygulanmakta olan, resmi adlandırma öncesi cismi diğerlerinden ayırt etmeye yarayan genel kabul görmüş bir adlandırma kuralıdır. Geçici adlandırma bir cisim için genellikle güvenilir bir yörünge hesaplandıktan sonra kalıcı bir adlandırma ile değiştirilir. Bilinen 1.100.000'den fazla küçük gezegenin yaklaşık %47'si geçici olarak adlandırılmış durumdadır.

Küçük gezegenlerin (asteroitler, centaurlar ve Neptün ötesi cisimler) geçici olarak tanımlanmasına ilişkin mevcut sistem 1925 yılından itibaren kullanılmaktadır. Bu sistem, daha önce uygulanmakta olan ve artan sayıda küçük gezegen keşfi ile geçerliliğini yitirmiş olan çeşitli kuralların yerini almıştır. Modern ya da yeni tarz bir geçici tanımlama, keşif yılı, ardından iki harf ve muhtemelen bunların sonuna eklenmiş bir sayıdan meydana gelmektedir.

E - ilk harf, nesnenin o yıl içindeki keşfinin yapıldığı ayın hangi yarısında olduğunu gösterir ve A (Ocak ayının ilk yarısı) ile Y (Aralık ayının ikinci yarısı) arasında değişir, I ve Z harfleri kullanılmaz. İlk yarı, ikinci "yarı"daki gün sayısına bakılmaksızın her zaman ayın 1'inden 15'ine kadardır. Dolayısıyla E, 1 Mart'tan 15 Mart'a kadar olan dönemi ifade etmektedir.

K 156 - ikinci harf ve sayısal son ek, o yarım ay içinde keşfi yapılan cisim keşif sırasını gösterir. Yarım ayın ilk 25 keşfine sonek olmadan yalnızca bir harf (A'dan Z'ye) verilirken, I harfi kullanılmaz (1 rakamıyla olası karışıklıkları önlemek için). Modern teknikler genellikle yarım ayda binlerce olmasa da yüzlerce keşif sağladığından, A'dan Z'ye harflerin kaç kez geçtiğini belirtmek için alt simge numarası eklenir. 156 son eki 156 tamamlanmış döngüyü belirtir (156 döngü × 25 harf = 3900), K ise mevcut döngüde 10. sıradadır. Böylece K 156, yarım ayda keşfedilen 3910'uncu küçük gezegeni temsil etmektedir.

Yukarıda yer alan şema halihazırda 1925 öncesi keşifler için geriye dönük olarak da kullanılmaktadır. Bu yıldan önce keşfi yapılan cisimler için yılın ilk rakamı A ile değiştirilir. Örneğin A801 AA, 1801 Ocak ayının ilk yarısında keşfedilen ilk nesneyi (1 Ceres) nitelemektedir.

Ocak 2014'ün ilk yarısında, ilk küçük gezegen tanımlamasına geçici olarak adı verilmiştir. Daha sonra bu atama, döngünün sonuna kadar sürdürülmüş ve ardından ikinci döngü olan ilk tanımı meydana getirilmiştir. Bu ikinci döngüdeki atama , , ... ile 'ye kadar devam ettirilerek ardından üçüncü döngünün ilk maddesi olan ile sürdürülmüştür. 16 Ocak 2014 tarihinde yeni yarı ayın başlamasıyla birlikte ilk harf "B" olarak değiştirilmiş ve seri ile başlatılmıştır.

Bu sistemin kendine özgü bir özelliği, ikinci harf "en az anlamlı" olarak kabul edilmesine rağmen ikinci harfin sayıdan önce listelenmesidir. Bu, dünyadaki numaralandırma sistemlerinin çoğunun tersidir. Ancak bu kendine özgü özellik, paketlenmiş tanımlamalarda görülmez.

Paketlenmiş bir atamada herhangi bir boşluk bırakılmamaktadır. Ayrıca atamanın yılını ve alt simge numarasını kodlamak için harfler kullanılır. Çevrimiçi ve elektronik belgelerde de sıklıkla tercih edilir. Örneğin, geçici ismi olan bir cisim paketlenmiş formda K07Tf8A olarak yazılmaktadır. Bu forma göre; "K07", 2007 yılını ve "f8", 418 alt simge numarasını belirtmektedir..

Büyük bir Neptün ötesi cisim olan 90377 Sedna, geçici olarak olarak adlandırılmıştır. Bu tanımlamaya göre, Sedna'nın Kasım 2003'ün ilk yarısında ("V" harfiyle gösterildiği gibi) tanımlandığı ve o sırada tanımlanan 302. nesne olduğu sonucuna ulaşılır. 25 harften oluşan 12 döngü 300 değerini verdiğinden, "B" harfi mevcut döngüde ikinci tura geçildiği anlamına gelir.

ASCII sınırlamaları gibi teknik nedenlerden dolayı, sayısal son ek her zaman alt simge olarak kullanılmaz ve bazen "düzleştirilir", böylece , olarak da yazılabilir.

Ocak 2015'in ikinci yarısı ("B" harfine karşılık gelir) keşif sayısı yönünden çok yoğun bir yarım ay olmuş ve toplam 14.208 yeni küçük gezegen tespit edilmiştir. Bu dönemdeki son atamalardan biri olan adlı cisim sıralamada 14.208. sıraya karşılık gelmiştir.

1960 ve 1977 yılları arasında, toplamda 4.000'den fazla asteroit ve Jüpiter truvalısını keşfeden, arka arkaya üç adet truvalı araştırma çalışmasını da içeren Palomar-Leiden araştırması sırasında keşfedilen küçük gezegenlerin geçici adlandırmaları bir sayıdan (anketteki sıra) ve ardından gelen bir özel isimden oluşmaktadır.

Örneğin, asteroit 6344 PL, ilk Palomar-Leiden araştırmasında keşfi gerçekleştirilen 6344'üncü küçük gezegen olup, asteroit 4835 T-1 ise ardından yapılan truvalı araştırması sırasında keşfedilmiştir. Araştırma tarihlerinden itibaren bu cisimlerin büyük çoğunluğuna bir numara atanmış ve birçoğunun da resmi isimlendirilmesi yapılmıştır.

Keşfedilen ilk dört küçük gezegen 19. yüzyılın başlarında bulunmuş olup, bu keşiflerin ardından beşinci küçük gezegenin keşfine dek uzun bir süre geçmiştir. Keşiflerin başlangııcında sayısız binlerce küçük gezegenin olabileceğine ilişkin hiçbir kanıt bulunmadığından gökbilimciler büyük gezegenler için kullanılan sembolle ifade etme geleneğine uygun olarak her yeni keşfe bir sembol atama yolunu sürdürmüşlerdir. Örneğin, 1 Ceres'e stilize bir orak (⚳), 2 Pallas'a stilize bir mızrak (⚴), 3 Juno'ya bir asa (⚵) ve 4 Vesta'ya kutsal ateş içeren bir sunak () sembolü atanmıştır. Hepsinin çeşitli grafik biçimleri bulunmakta olup bunlardan bazıları oldukça karmaşıktır.

Ancak kısa sürede küçük gezegenlere sembol atamaya devam etmenin pratik bir yol olmadığı anlaşılmıştır. Küçük gezegenlerin keşfinde yaşanan artış nedeniyle bu model herhangi bir avantaj yaratmamıştır. Johann Franz Encke, 1851'de yayınlanan Berliner Astronomisches Jahrbuch'ta (BAJ) 1854 yılında keşfedilenler için semboller yerine daire içine alınmış sayılar kullandığı yeni bir sistemi ortaya atmıştır. Encke'nin sistemi, numaralandırmaya (1) numarası verilen Astrea ile başlamış ve ardından (11) Eunomia'ya atlamıştır. Bu sistemde, Ceres, Pallas, Juno ve Vesta gibi küçük gezegenler sembollerle gösterilmeye devam etmiş ancak ertesi yıl Astraea'nın da (5) numaraya atanmasıyla sistem yeniden güncellenmiştir.

Ortaya atılan bu yeni sistem gökbilimciler arasında popülerlik kazanmış olup, bir küçük gezegenin nihai ve resmi tanımlaması, keşif sırasını belirten bir sayı ve ardından bir isim şeklinde kullanılmaya devam edilmiştir. Ancak bu sistemin benimsenmesinden sonra bile, birkaç küçük gezegen için daha birtakım semboller tercih edilmiştir. Bir savaşçı olan Mars'ın kız kardeşinin mızrağına atfen 28 Bellona , antik bir deniz fenerine atfen 35 Leukothea ve Latin haçı ()37 Fides gibi o dönemde yeni keşfedilen cisimlerin bazılarına semboller tanımlanmıştır. Webster'ın İngiliz Dili Sözlüğü'ne göre, kuralın kabulünden itibaren dört küçük gezegene daha semboller verilmiş olup bunlar 16 Psyche, 17 Thetis, 26 Proserpina ve 29 Amphitrite'dir. Ancak bu sembollerin Astronomische Nachrichten'deki ilk yayınları dışında kullanıldığına dair hiçbir kanıt bulunmamaktadır.

134340 Plüton adı verilen ve geçmişte bir gezegen olarak tanımlanmış olan cisim küçük gezegenler arasında ciddi bir istisna teşkil etmektedir. Keşfedildiğinde, o dönemki gezegen tanımına göre bir gezegen olarak kabul edildiğinden ve 2006 yılına kadar bir küçük gezegen numarası almadığından yoğun astronomik kullanıma (♇) sahip olan bir grafiksel bir sembol alan, ancak yüksek numaralı bir küçük gezegendir.

Kimi küçük gezegenleri, özellikle yakın zamanda keşfedilen bazı büyük boyutlu küçük gezegenleri nitelemek için günümüzde halen daha birtakım semboller çoğunlukla astrologlar tarafından kullanılmaktadır. Bunlar arasında yer alan üç centaur – 2060 Chiron, 5145 Pholus ve 7066 Nessus – ile diğer yedi büyük Neptün ötesi cisim olan cüce gezegenler – 50000 Quaoar, 90377 Sedna, 90482 Orcus, 136108 Haumea, 136199 Eris, 136472 Makemake ve 225088 Gonggong - adlı cisimler nispeten standart sembollere sahiptir. Astrologlar arasında kullanılmakta olan Haumea, Makemake ve Eris'in sembolleri astronomi biliminde de zaman zaman kullanılmıştır. Ancak bu tür semboller, astrolojinin sahte bilim olarak kabul edilmesi nedeniyle genellikle gökbilimciler arasında tercih edilmemektedir.

On dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında birkaç farklı gösterim ve sembolik şema kullanılmaktayken, halihazırda kullanılmakta olan mevcut sistem ilk olarak 1892'de Astronomische Nachrichten (AN) dergisinde yayımlanmıştır. Bir keşif ilanının alınması üzerine AN tarafından cisimlere yeni numaralar atanmış ve yeni nesne için bir yörünge hesaplandıktan sonra kalıcı bir atama yapılmıştır.

Başlangıçta, geçici isim, keşif yılını ve ardından keşfin sırasını belirten bir harften oluşmaktaydı. Bu sıralamada I harfi atlanarak bunun yerine J harfi kullanılmaktaydı. Bu şemaya göre, 333 Badenia adlı cisim başlangıçta , 163 Erigone ise olarak adlandırılmıştı. Ancak 1893'te artan sayıdaki keşifler, tek harf dizilimi yerine sistemin revizyonunu gerektirerek AA, AB..AZ, BA gibi çift harflerin kullanılmasına yol açtı. Çift harf dizisi her yıl yeniden başlatılmayarak, atamalar şeklinde takip edildi. 1916'da harfler ZZ'ye ulaştı ve bir dizi üçlü harfli gösterim yerine çift harfli seri ile yeniden başlatıldı.

Bazen bir astronomik araştırmanın fotoğraf plakalarının pozlanması ile bunların üzerinde küçük bir Güneş Sistemi nesnesinin gerçekten görülmesi arasında (Phoebe'nin keşfi hikâyesinde olduğu gibi), hatta gerçek keşif ile mesajın (çok uzaklardaki bir gözlemevinden) merkezi otoriteye iletilmesi arasında önemli miktarda zaman geçebildiğinden, keşifleri sıralamaya uydurmak gerekli hale geldi - bugün bile keşifler, bir insanın yeni bir şeye baktığını fark ettiği zamana göre değil, görüntülerin çekildiği zamana göre tarihlendirilmektedir. Çift harfli şemada, bir sonraki yıl atamalar yapıldıktan sonra kullanılması genellikle mümkün olmuyordu. Bu sorunu aşmak için kullanılan şema oldukça yetersizdi ve kuyruklu yıldızlar için eski geçici tanımlama şemasına benzer bir şekilde yıl ve küçük harften oluşan bir tanımlama kullanılıyordu. Örneğin, 1915 a (bu adlandırmayı Mellish'in 1915'teki ilk kuyruklu yıldızı olan 1915a'dan ayırmak için yıl ve harf arasında bir boşluk olduğuna dikkat edin), 1917 b. 1914'te ek olarak yıl artı Yunan harfi şeklinde adlandırmalar kullanıldı.

Geçici atamalar, Küçük Gezegen Merkezi tarafından bir atama yapılmadan önce bir gözlemci veya keşif gözlemevi tarafından cismi tanımlamak amacıyla verilen özel bir adlandırmadır. Bu karmaşık tanımlamalar, iletişimin yavaş ve çok zor olduğu Dijital Çağ'dan önce (örneğin Birinci Dünya Savaşı sırasında) kullanılmaktaydı. Gözlemevi/gözlemci tarafından listelenen geçici tanımlamalarda büyük ve küçük harfler ( LETTER, letter ), rakamlar, sayılar ve yılların yanı sıra Romen rakamları ( ROM ) ve Yunan harfleri ( greek ) kullanılmaktaydı.

Kuyruklu yıldızlar için kullanılan sistem 1995 yılına kadar karmaşık bir biçimdedir. Başlangıçta, bir kuyruklu yıldızın keşfi durumunda keşif yılının ardından çoğu durumda bir boşluk ve ardından bir Roma rakamı (keşif sırasını belirten) kullanılmaktaydı. Ancak bir nesnenin önceki keşifler arasına yerleştirilmesi gerektiğinde ise birtakım zorluklar ortaya çıktı. Örneğin, Comet 1881 III ve Comet 1881 IV'ün rapor edilmesinden sonra, keşif tarihleri arasında keşfedilen ancak çok daha sonra bildirilen bir nesneye "Comet 1881 III½" adı cismin nitelendirilmesini karmaşıklaştırmaktadır. Bu nedenle kuyruklu yıldızlar daha çok kaşifin adı ve keşif yılıyla biliniyordu. Alternatif bir şema ayrıca kuyruklu yıldızları küçük harfler kullanarak günberi geçiş zamanına göre listeledi; dolayısıyla "Faye Kuyruklu Yıldızı" (modern adı 4P/Faye'dir) aynı anda hem 1881 I Kuyruklu Yıldızı (1881'de günberi noktasından geçen birinci kuyruklu yıldız) hem de 1880c Kuyruklu Yıldızı (1880'de keşfedilen üçüncü kuyruklu yıldız) idi.

1995'ten bu yana uygulanan sistem küçük gezegenlerin geçici tanımlamasına benzemektedir. Kuyrukluyıldızlar için geçici tanımlama keşif yılı, bir boşluk, o yıl içinde keşfedildiği ayın yarısını gösteren bir harf (küçük gezegenlerden farklı olarak iki harf) (A=Ocak ayının ilk yarısı, B=Ocak ayının ikinci yarısı, vb. I rakamını atlayarak (1 rakamı ya da I rakamı ile karıştırılmaması için) ve Z'ye ulaşmadan) ve son olarak da yarım ay içindeki keşif sırasını gösteren bir rakam (küçük gezegenlerde olduğu gibi alt alta yazılmaz). Böylece, Mart 2006'nın ikinci yarısında keşfedilen sekizinci kuyruklu yıldıza 2006 F8 geçici adı verilirken, Mart sonundaki onuncu kuyruklu yıldız 2006 F10 olacaktır.

Eğer bir nesne başlangıçta asteroit şeklindeyse ve daha sonra bir kuyruklu yıldız kuyruğu oluşturursa, asteroit şeklindeki tanımlamasını muhafaza etmektedir. Örneğin, küçük gezegen 1954 PC'nin Faye Kuyruklu Yıldızı olduğu ortaya çıkmıştır ve bu nedenle söz konusu kuyruklu yıldızın tanımlamalarından biri olarak "4P/1954 PC " ifadesine rastlanmaktadır. Benzer şekilde, küçük gezegen bir kuyruklu yıldız olarak yeniden sınıflandırıldı ve LINEAR tarafından keşfedildiği için artık 176P/LINEAR (LINEAR 52) ve (118401) LINEAR olarak bilinmektedir.

Kuyruklu yıldızlar için geçici tanımlamalar, küçük gezegenlerle aynı şekilde yoğunlaştırılmış veya "paketlenmiş biçimde" belirtilmektedir. 2006 F8, eğer periyodik bir kuyrukluyıldız olsaydı, IAU Küçük Gezegen Veritabanında PK06F080 olarak listelenirdi. Son karakter bilinçli olarak sıfır olarak belirlenmiş olup, kuyrukluyıldız ve küçük gezegen tanımlamalarının çakışmamasını sağlamaktadır.

Kuyruklu yıldızlara kabaca yapılan bir sınıflandırma olarak dört olası önekten biri atanmaktadır. "P" öneki (örneğin, P/1997 C1, nam-ı diğer Gehrels 4 Kuyruklu Yıldızı'nda olduğu gibi), periyodik bir kuyruklu yıldızı belirtir; bunlar 200 yıldan daha kısa bir yörünge dönemine sahiptir veya tek bir enberi geçişinden daha fazlası sırasında gözlemlenmiştir (örneğin, periyodu 367 yıl olan 153P/Ikeya-Zhang). Gözlemlenen ikinci enberi geçişlerinden sonra kalıcı bir numara ön eki alırlar (bkz. Periyodik kuyruklu yıldızlar listesi).

"Periyodik" gereklilikleri yerine getirmeyen kuyruklu yıldızlar "C" ön ekini alırlar (örneğin C/2006 P1, 2007 Büyük Kuyruklu Yıldızı). Başlangıçta "periyodik olmayan" olarak etiketlenen kuyruklu yıldızlar, daha sonra gereklilikleri yerine getirirlerse "P" önekine dönüştürülebilirler.

Uydular veya halkalar ilk keşfedildiklerinde "S/2000 J 11" (Jüpiter'in 2000 yılında keşfedilen 11. uydusu), "S/2005 P 1" (Plüton'un 2005 yılında keşfedilen ilk uydusu) veya "R/2004 S 2" (Satürn'ün 2004 yılında keşfedilen ikinci yeni halkası) gibi geçici isimler alırlar. Baştaki "S/" ya da "R/" sırasıyla "uydu" ya da "halka" anlamına gelir ve bu tanımlamayı kuyruklu yıldızlar için kullanılan "C/", "D/", "P/" ve "X/" öneklerinden ayırır. Bu tanımlamalar bazen ikinci boşluk bırakılarak "S/2005 P1" şeklinde yazılır.

"S/" ön eki doğal bir uyduyu gösterir ve ardından bir keşif yılı gelir (keşif tarihi değil, keşif görüntüsünün elde edildiği yıl kullanılır). Büyük harfle yazılan tek harfli bir kod gezegeni tanımlar, örneğin sırasıyla Jüpiter ve Satürn için J ve S (tek harfli kısaltmalar listesine bakınız) ve ardından bir sayı sırayla ismi tanımlar. Örneğin, Neptün'ün en içteki uydusu olan Naiad ilk başta "S/1989 N 6" olarak adlandırılmıştır. Daha sonra, varlığı ve yörüngesi doğrulandıktan sonra, tam adı olan "Neptün III Naiad" adını almıştır.

Roma rakamlarıyla numaralandırma sistemi, Dünya'nın Ay'ı dışındaki doğal uyduların ilk keşfiyle ortaya çıkmıştır: Galileo, şimdi benimsenen isimleri öneren rakibi Simon Marius'a nazire olsun diye Galilei uydularını I'den IV'e kadar (Jüpiter'den dışa doğru sayarak) adlandırmıştır. Benzer numaralandırma şemaları doğal olarak Satürn ve Uranüs'ün etrafındaki uyduların keşfiyle ortaya çıkmıştır. Numaralar başlangıçta uyduları yörünge sırasına göre belirlese de, yeni keşifler kısa süre sonra bu şemaya uymadı (örneğin "Jüpiter V", Jüpiter'e Io'dan daha yakın yörüngede dönen Amalthea'dır). Daha sonra, 19. yüzyılın sonlarında, daha önceki tarihsel istisnalar dışında (bkz. Güneş Sistemi gezegenlerinin ve doğal uydularının keşif zaman çizelgesi), numaraların aşağı yukarı keşif sırasını yansıttığı belirtilmemiş bir kural haline gelmiştir. Bu kural "(87) Sylvia I Romulus" gibi küçük gezegenlerin doğal uydularını da kapsayacak şekilde genişletilmiştir.

Asteroid uyduları gibi küçük gezegen uyduları için geçici tanımlama sistemi, büyük gezegenlerin uyduları için oluşturulan sistemi takip eder. Küçük gezegenlerde, gezegen harf kodunun yerini parantez içinde küçük gezegen numarası alır. Böylece, 2001 yılında keşfedilen 87 Sylvia'nın gözlenen ilk uydusu ilk başta S/2001 (87) 1 olarak adlandırılmış, daha sonra kalıcı olarak (87) Sylvia I Romulus adını almıştır. Birden fazla uydunun keşfedildiği durumlarda, Romen rakamları keşif sırasını belirtir, böylece Sylvia'nın ikinci uydusu (87) Sylvia II Remus olarak adlandırılır.

Plüton 2006 yılında yeniden sınıflandırıldığından, o zamandan beri Plüton uydularının keşifleri küçük gezegen sistemini takip etmektedir: bu nedenle 2005 yılında keşfedilen Nix ve Hydra S/2005 P 2 ve S/2005 P 1 olarak adlandırılırken, ancak sırasıyla 2011 ve 2012 yıllarında keşfedilen Kerberos ve Styx S/2011 (134340) 1 ve S/2012 (134340) 1 olarak adlandırılır. Bununla birlikte, "S/2011 P 1" ve "S/2012 P 1" biçimlerinin bazı resmi olmayan kullanımları da olmuştur.

Küçük Gezegen Merkezi'nin (MPC) Yörünge Veritabanı (MPCORB) geçici olarak belirlenmiş tüm küçük gezegenlere atıfta bulunmak için "paketlenmiş formu" kullanmaktadır. Yeni tarz geçici tanımlamalarda bulunan kendine özgülük, ikinci harf artık alt simge numarasından veya eşdeğeri 2 basamaklı koddan sonra listelendiğinden, bu paketlenmiş notasyon sisteminde artık mevcut değildir.

Yeni tarz sistemin aksine, "i" harfi hem yıl hem de sayısal son ek için paketlenmiş biçimde kullanılır. Sıkıştırma sistemi, 619 "döngü "ye kadar kodlamak için büyük ve küçük harfler sağlar. Bu, bir ayın yarısında 15.500 atamanın ( = 619×25 + 25) paketlenebileceği anlamına gelir ki bu, son yıllarda aylık olarak atanan atamalardan birkaç kat daha fazladır.

1995 yılı J95 olarak sıkıştırılmıştır. Alt simge numarası olmadığından, 00 bunun yerine yer tutucu olarak kullanılır ve doğrudan yarım aylık "X" harfinden sonra yerleştirilir.

Kuyruklu yıldızlar ilk dört karakterleri için küçük gezegen şemasını takip ederler. Beşinci ve altıncı karakterler sayıyı kodlar. Yedinci karakter, bölünmüş bir kuyruklu yıldızın bileşeni olmadığı sürece genellikle 0'dır; bu durumda parçanın harfini küçük harfle kodlar.

Ön tarafa beş karakter ekleyen genişletilmiş bir form da vardır. Beşinci karakter kuyruklu yıldızın durumuna göre "C", "D", "P" veya "X" karakterlerinden biridir. Kuyruklu yıldız periyodik ise, ilk dört karakter periyodik küre numarasıdır (sola sıfırlarla doldurulmuş); aksi takdirde boş bırakılır.

Araştırma tanımlamalarının geçici tanımlamalardan, geçici tanımlamalarda ve kalıcı numaralarda bir ondalık basamak içeren üçüncü karakterde S harfine sahip olmasıyla ayrıldığı göz önüne alınmalıdır.

Kuyruklu yıldızlar için, kalıcı tanımlamalar sadece geri döndüğü görülen periyodik kuyruklu yıldızlar için geçerlidir. İlk dört karakter kuyruklu yıldızın numarasıdır (sola sıfırlarla doldurulmuş). Beşinci karakter "P "dir, eğer periyodik kuyrukluyıldız kayıp ya da feshedilmiş değilse, bu durumda "D "dir.

Doğal uydular için, kalıcı paketlenmiş tanımlamalar gezegen harfi, ardından dönüştürülmüş Roma rakamını içeren üç rakam (sola sıfırlarla doldurulmuş) ve son olarak bir "S" şeklini alır. Örneğin, Jüpiter XIII Leda J013S ve Neptün II Nereid N002S'dir.