Ceza sosyolojisi

Ceza sosyolojisi, cezanın genel olarak meşrulaştırma amacı ve dağıtım ilkesi olarak niçin ve nasıl ceza verdiğimizi anlamaya çalışır. Ceza, kasten acı çektirmeyi ve/veya hak ve özgürlüklerden yoksun bırakılmayı kapsar. Ceza sosyologları genellikle yasayı çiğnemeyle ilgili olarak devlet tarafından yapılan eylemleri inceler. Örneğin, vatandaşlar şiddet eylemlerinin meşrulaştırılmasına neden itiraz etmez?

Resmi ceza için en yaygın siyasi ve etik motivasyonlardan ikisi faydacılık ve intikamcılıktır. Bu kavramların her ikisi de kanun yapıcılar ve kanun uygulayıcılar tarafından ifade edilmiştir, ancak tanımlamaktan ziyade açıklayıcı olarak görülebilir. Sosyologlar, bu ilkeler çerçevesinde meşrulaştırma girişimleri yapmasına rağmen bunun şiddet içeren cezalandırma eylemlerinin neden meydana geldiğini tam olarak açıklamadığını belirtiyorlar. Sosyal psikoloji ve sembolik etkileşim genellikle bu alandaki teori ve metodu bilgilendirir.

Toplumsal Sözleşme Teorisi: Bazı haklarımızı koruyabilmek için bazı haklarımızdan vazgeçtiğimize dair toplum olarak bir anlaşma yaptık. Öyleyse, bu anlaşmayı bozarsak haklarımızın elimizden alınmasını hak etmiş oluruz.

Çölün doğası, suçlunun suçlanabilir olması gerektiği ve bir suçlunun sadece suç işlediği için cezayı hak etmesi gerektiği ve bu nedenle cezasının yanlış davranışına dair olması gerektiği anlamına gelir. Bu nedenle, geriye dönük olduğu söylenebilir.

İntikam teorisi cezalandırmanın bir dizi amacı olduğunu ileri sürer: dengeyi yeniden sağlamak, (Lex Talionis'e veya Haksız Avantaj İlkesine göre) suçu açıkça ve vurgulu bir şekilde kınamak veya tatmin sağlamak. Dağıtım ilkeleri su amaçlardan derlenebilir.

Suçluluk ilkesi, suçlunun cezasını tespit etmede sık kullanılır. Bununla beraber, bu ilkeye bağlı kalmayan çok sayıda ceza kararı verilmektedir. Özellikle, suçlunun eylemlerinin zararlılık ve suçlanabilirlik bakımından cezaya uygun olmadığı durum budur. Örneğin, Avustralya'da yasal sınırın 30 km üzerinde sürat yapmanın cezası 3 trafik ceza puanıdir. Aracınızdaki yolcunun emniyet kemeri takmamasının cezası 3 trafik ceza puanıdır. Cezanın intikamcı bakış açısına göre, zararlılık ve suçlanabilirlik koşullarına göre iki suçun aynı cezası olmalıdır. Ancak, bu örnekte görüldüğü üzere durum bu değildir.

Faydacılık(Utiliteryenizm), isminden de anlaşılacağı üzere, sadece cezanın faydası olduğunda cezanın kötülüğünü meşrulaştıran tüm teorileri kapsar. Bu yüzden, ileriye dönüktür ve doğal olarak sonuççudur [Baker, 1971:69], görüş olarak bir eylemin yalnız ahlaken belirli özellikleri, eylemin iyi ve kötü sonuçları şeklinde değerlendirilir.

Değer: topluma en fazla katkıdan bulunan ceza çeşididir [Ten, 1987:3], bu toplumun cezadan kazandığı değer, suçlu tarafından maruz kalanan dezavantajlardan fazladır.

Bununla beraber çoğu faydaci düşünce taraftarı, cezanın hem kullanım hem değer sahibi olması gerektiği konusunda hemfikirdir ancak daha az sıkıntı ile daha etkili caydıracak bir başka çözüm yoktur.

Faydacılar, cezanın kötülüğünün neden meşru gösterilebileceği konusunda biraz fikir ayrılığına düşebilirken, yazarlar cezanın amacının suçu azaltmak olduğu konusunda hemfikirdir. Bu amaç, doğrudan faydacılığın(utiliteryenizmin) ilkeleri ile ilişkilidir. Çoğu faydacı suçu azaltmanın üç yolu olduğu hususunda hemfikirdir: aciz bırakma, caydırma ve reform.

Önlemenin 2 ana türü vardır: spesifik ve genel önlem. Spesifik önlem, suçlunun kendisine yönelik iken genel önlem, genel olarak kamuya yöneliktir.

“Öncelikle”, “hapishane, [kişiyi] suç işlemekten caydırır” [s. 26]. Dolayısıyla, suçluyu bir suçtan dolayı cezaevine göndermenin bir nedeni, daha fazla hapis cezası korkusuyla onu daha fazla suç işleme olasılığını azaltmaktır.

“İkincisi”, diye devam ediyor, “hapishane... halkı belirli suçlulardan korumak içindir” [s. 27]. İkinci nedeni, suçluları suç işlemekten aciz kılmak için hapishaneye göndermemiz.

Üçüncü olarak, "hapishaneler... rehabilite etmek içindir" sonucuna varıyor. Bu yüzden suçluları rehabilite edilmeleri için hapishaneye gönderiyoruz, böylece artık suç işlemelerine gerek kalmıyor. Bu üçüncü nokta hakkında bazı tartışmalar vardır, bazı yazarlar yukarıdaki örneği izleyerek üçüncü hedef olarak rehabilitasyona odaklanır [Braithwaite & Petit, 1990:4; Fasulye, 1981:44; Walker, 1994:212], diğerleri reformdan alıntı yapıyor [Bentham, Honderich, 1989:51; Mabbot in Acton, 1969:17] ve diğerlerinin yanlışlıkla iki kelimeyi birbirinin yerine kullanması.

Son olarak, “ara bağlantı olarak korku ya da ahlaki etki ile... suça karşı bilinçsiz ketlenmeler... alışılmış bir yasallık koşulu oluşturur” [Andenaes, 1974:8].

İlk olarak, faydacılık masumların cezalandırılmasına izin verir. Moberly [1968:44] faydacılığın “suçun doğrudan bir ortağının yakalanamadığı zaman, onun yerine başka insanların cezalandırılabileceğini” açıklayabileceğini belirtir.

İkincisi, cezanın bir yatırım olarak faydacı gerekçesi, cezanın devlet tarafından dayatılan karantina ve savaş gibi yüklerden “daha fazla ve başka bir şey” olduğu [Moberly, 1968:70] iddiasını desteklemez. Moberly, bu iddianın ancak cezanın temel bir niteliğinin bir yasanın ihlaliyle ve dolayısıyla işlenen suçla ilgili olması durumunda onaylandığından, yapamayacağını savunuyor.

Faydacı açıdan cezanın meşrulaştırılmasının gerekçeleri sağlam olsaydı, o zaman cezalandırılanların belirli koşulları yerine getirmesi beklenirdi. Özellikle hapis cezasına bakıldığında, cezaevlerimizdeki insanların tehlikeli oldukları veya uzun bir sabıka kaydına sahip oldukları (ve dolayısıyla ehliyete ihtiyaçları olduğu), tekrar suç işleme miktarının düşük olduğu (suçluların gelecekte suç işlemekten caydırılacağı için) sonucuna varılabilir. ) ve yerinde rehabilitasyon programları ve reform fırsatları olacaktır.

Bu teoriler, suçluları neden suç önleme fikri ile hapis ettiğimi açıklar fakat bu, "sosyal açıdan dezavantajlı konumda bulunan uçucu, etkisiz ve tehdit edici hala getirerek" kontrol altına alma amacıyla yapılır. Duff, 1994:306].

Suç eylemi sadece alt sınıfa ait değildir, ancak çeşitli sınıflara dağıtılır. Ancak gösterildiği gibi, aynı şey, ezici ve sistematik olarak yoksullara ve dezavantajlılara düşen ceza dağılımı için doğru değildir. Tüm ceza adaleti sistemi genelinde ayrımcı karar verme, sosyal açıdan avantajlı kişilerin rutin olarak filtrelenmesini sağlar: onlara şüphe hakkı verilir veya iyi riskler olarak tanımlanırlar veya sadece en iyi yasal tavsiyeye erişebilirler. Hapis cezası gibi ciddi, derin cezalar ağırlıklı olarak işsizlere, yoksullara, evsizlere, akıl hastalarına, bağımlılara, sosyal destek ve kişisel varlıklarından yoksun olanlara verilir. Dezavantajlı azınlık grupları hapishane nüfusunda kitlesel olarak aşırı temsil edildiğinden, bu sınıf önyargısı giderek artan bir şekilde ırksal bir görünüm kazandı. Duff, 1994:306] Bu soruyu cevaplamak için Marksist bir bakış açısı kullanmanın faydaları, işçi sınıfından suçluların neden hapsedildiğini ve orta/üst sınıftan suçluların neden tutulmadığını anlamak için izin vermesidir. Marksist teori, sınıf çatışmasına ve ideolojiye dayanır. Hapsetme anlayışımız için önemli olan iki kavram hegemonya ve göreceli özerkliktir. Basit bir ifade ile, hegemonya, yönetilenlerin rızasıyla liderlik durumudur (yönetilenler tarafından liderliğin meşru olarak görülen liderlik).