Gün-yıl ilkesi

Gün–yıl ilkesi, yıl–gün ilkesi veya bir güne bir yıl ilkesi, peygamberlik sözlerindeki gün sözcüğünün gerçek zamanla bir yıl anlamında simgesel olarak kullanıldığı bir Kitabı Mukaddes peygamberlik sözlerini yorumlama ilkesidir. Çoğunlukla peygamberlik sözü yorumlamada tarihsel yöntem okulu tarafından kullanılır.

Bu görüş Daniel 9:24–27 ayetlerinde görüldüğü gibi ve Luka 13:31–33 ayetlerinde kaydedildiği üzere İsa’nın gün–yıl ilkesini kullanışında görüldüğü gibi, Yahudiler tarafından kabul görmüştü ve ilk kilisede de onaylanıyordu. Protestan Reformcular gün/yıl ilkesini iyi biliyorlardı ve bu ilke pek çok Hristiyan grup, din görevlisi ve ilahiyatçı tarafından da kabul ediliyordu. [Günümüzde] Yedinci Gün Adventist Kilisesi, Yehova’nın Şahitleri, bazı Pentekostallar ve Mesih’te Kardeşler cemaati tarafından savunulmaktadır.

Gün–yıl ilkesi Hristiyan yorumunda ilk olarak MS 380 yılında Tikonius tarafından kullanıldı, Vahiy 11:9 ayetindeki üç buçuk günü üç buçuk yıl şeklinde yorumlayan Tikonius şunları yazdı : ‘üç gün ve yarım gün; yani, üç yıl altı ay’ (‘dies tres et dimidium; id est annos tres et menses sex’). 5. yüzyılda Riezli Faustus Vahiy 11:9 ayetini aynı şekilde yorumlayarak şunları yazdı: ‘üç yıl altı aya karşılık gelen üç buçuk gün’ (‘Tres et dimidius dies tribus annis et sex mensibus respondent’), 550 yıllarında Primasius da aynı yorumu yaparak ‘üç buçuk günü üç yıl altı ay olarak anlamak mümkündür’ (‘Tres dies et dimidium possumus intelligere tres annos et sex menses’) yazdı. Vahiy 11:9 ayeti daha sonra Hristiyan yorumcular Bede (MS 730), Anspert, Arethas, Haymo [disambiguation needed] ve Berengaud (tümü dokuzuncu yüzyılda) tarafından da aynı şekilde yorumlandı.

Primasius’un bu ilkeyi doğrulamak için doğrudan Kitabı Mukaddes metinlerine başvuran ilk kişi olduğu anlaşılıyor, Vahiy 11:9 ayetindeki üç buçuk güne ilişkin yorumunu Sayılar 14:34 ayetiyle desteklemiştir. Haymo ve Bruno Astensis “bunu paralel bir anlatım olan Hezekiel’in 390 gün süreyle bir yanına yatması ve bunun 390 yılı ifade etmesi –yani bir yıl için bir gün– ile doğrularlar.”

<blockquote>"Mesih karşıtının egemenlik ve saltanatını kurduğu tarih, burada belirtilen ilkelere göre, MS 756 yılına sabitlenmesi gerektiğinden, b u dönemin sonu da dolayısıyla MS 756’ya 1260 eklenerek bulunacak sayı olmalıdır; bu da 2016, bu çoktan beridir dua edilerek beklenen olay için sınırsız bilgelik tarafından belirlenmiş olan miladî yıldır. Amin ve amin!''' </blockquote>"

2. Hezekiel 4:5–6. Hezekiel peygambere 390 gün boyunca sol yanına, ardından 40 gün süreyle sağ yanına yatması emri verilir, bunlar sırasıyla İsrail’in ve Yahuda’nın ceza göreceği yılların sayılarını simgeler.

3. Daniel 9:24–27. Bu Yetmiş Haftalık Peygamberlik Sözü olarak bilinir. Âlimlerin çoğu bu bölümü 70 “yedi”ye veya “yedili” yıllara – yani toplam 490 yıla işaret ettiği şeklinde anlamıştır. Ancak tarihçi olmayan pek çok âlim bu yorum için gün–yıl ilkesinin gerekli olmadığını düşünür, zira İbranicede “hafta” için kullanılan yaygın sözcük “yedili” değildir.

Tarihselci yorumcular Daniel ve Vahiy kitapçıklarında belirtilen “bir vakit, vakitler ve yarım vakit”, “1260 gün” ve 42 ay” kavramlarını çoğunlukla 1260 yıllık bir dönemi temsil ettikleri şeklinde anlamışlardır. Bu zaman dönemleri kutsal yazıda yedi yerde, Daniel 7:25, Daniel 12:7, Vahiy 11:2, Vahiy 11:3, Vahiy 12:6, Vahiy 12:14 ve Vahiy 13:5 ayetlerinde geçmektedir.

Millerciler, Reform ve Reform sonrası dönemlerin ilk Kitabı Mukaddes öğrencileri gibi, ve Yedinci Gün Adventistleri 1260 “gün”ü MS 538 – 1798 yılları arasında papalığın Roma’da hüküm sürdüğü dönem olarak anlamışlardır. Bu dönem general Belisarius’un Ostrogotları bozguna uğratmasıyla başlamış ve Fransız Napolyon’un başarılarıyla sona ermiştir; bilhassa Papa VI. Pius’un 1798 yılında general Louis Alexandre Berthier tarafından tutuklanmasında.