Kalkedon Amentüsü

Kalkedon Amentüsü (aynı zamanda Kalkedon İnancı olarak da adlandırılır), MS 451'de Kalkedon Konsili'nde kabul edilen Mesih'in doğasının (Diofizitizm olduğu) beyanıdır. Kalkedon, Küçük Asya'da bulunan Erken Hristiyanlık merkeziydi. Konsil, Katolik, Doğu Ortodoks, Lutheran, Anglikan ve Reform kiliselerini içeren Kalkedon kiliseleri tarafından kabul edilen ekümenik konseylerin dördüncüsüdür.

Kalkedon Konsili, bazen "Hırsız Sinod" olarak anılan 449'da İkinci Efes Konsili'nde galip gelen Konstantinopolis Arşimandrit'i Eutyches tarafından önerilen Mesih'in "tek tabiatlı" görüşü ışığında Kristolojik sorunu ele almak üzere toplandı.

Konsey ilk olarak 325'te kabul edilen İznik İnancı ve bu inancı 381'de Birinci Konstantinopolis Konsili tarafından değiştirildiği şekliyle resmen onayladı. Ayrıca İskenderiyeli Cyril'in iki sinod mektubunun ve Papa I. Leo'nun Konstantinopolis'li Flavian'a yazdığı mektubun yetkisini de tasdik etti.

Tanımın tam metni Birinci Efes Konsili'nin kararlarını, İznik İnancı'nın üstünlüğünü (325) ve Birinci Konstantinopolis Konsili'nin (381) diğer tanımlarını yeniden teyit eder.

Tanım örtülü olarak bir dizi popüler sapkın inanca hitap ediyordu. "Baba ile aynı öze sahip" ifadesine yapılan atıf, Arianizm'e yönelikti; "bizimle aynı öze sahip", Apollinarizm'e yöneliktir; "İki Doğa, karıştırılmadan, değişmez bir şekilde" Eutychianism'i çürütür; ve "bölünemez, ayrılmaz" ve "Theotokos" ise Nestûrîlik'e karşıdır.

Kalkedon Amentüsü, Batı ve Doğu kiliseleri arasında Enkarnasyonun anlamı konusundaki tartışmaların ortasında yazılmıştır (bkz. Kristoloji). Batı kilisesi inancı kolayca kabul etti, ancak bazı Doğu kiliseleri kabul etmedi. Siyasi karışıklıklar Ermeni piskoposlarının katılmasını engelledi. Kalkedon, Üçüncü Konsey'in Nestorius'u kınadığını yeniden teyit etse de, Kalkedonlu olmayanlar her zaman Kalkedon Amentüsü'nün Nestorius'a yöneldiğinden şüpheleniyorlardı. Bu kısmen, İkinci Efes Konsili'nde görevden alınan bir dizi piskoposun, daha önce Nasturi görüşlerine destek gibi görünen şeyleri belirtmiş olan piskoposların geri getirilmesinden kaynaklanıyordu.

İskenderiye Kıpti Kilisesi, İskenderiyeli Cyril'in "iki tabiattan" Tanrı Sözü'nün enkarnasyonunda Mesih'in doğasının birliği için tercih ettiği formüle bağlı kalarak karşı çıktı. Cyril'in dili tutarlı değildir ve enkarnasyondan sonra teoride iki doğayı düşünmenin mümkün olduğu görüşünü desteklemiş olabilir, ancak İskenderiye Kilisesi, Mesih, "iki tabiattan" ziyade "iki tabiattan" kabul edilmesi gerektiğinin tasdik edilmesi gerektiğini hissetti.

Amentü, Mesih'in "bir kişi ve bir hipostazda bir araya gelen" "iki tabiatta kabul edildiğini" tanımlar. Mesih'teki "iki tabiat"ın resmi tanımı, o zamanlar konseyi eleştirenler tarafından anlaşılmıştı ve bugün birçok tarihçi ve ilahiyatçı tarafından, Batı ve Antakya kristolojinin tarafını tutmak ve İskenderiyeli Cyril'in öğretisinden uzaklaşmak için anlaşılmaktadır. Mesih'in "bir" olduğunu her zaman vurgulayan. Bununla birlikte, inancın kaynaklarının modern bir analizi (A. de Halleux tarafından, Revue Theologique de Louvain 7, 1976'da) ve konseyin eylemlerinin veya işlemlerinin okunması, piskoposların Cyril'i büyük otorite olarak gördüklerini ve "iki tabiat"ın dili bile ondan türemiştir.