Epik Döngü

Epik Döngü, Eski Yunan destanlarının derlemesidir ve daktilik ölçü ile yazılıp, Truva Savaşı'nı konu alırlar. Bunlar sırası ile Cypria, Aethiopis, sözde Küçük İlyada, Iliupersis, Nostoi ve Telegoni'dir . Bilginler bazen Epik Döngü şiirleri arasına Homeros destanlarını (İlyada ve Odysseia) katarlar; ancak Epik Döngü terimi daha çok Homeros'un olmayan şiirleri belirtmek için kullanılır.

İlyada ve Odysseia'dan farklı olarak, döngüsel destanlar yalnızca Geç Antik Çağ ve Bizans dönemine ait fragmanlar ve özetler halinde günümüze ulaşmıştır.

Epik Döngü, kısmen yerel kahraman kültlerine dayanan Yunan Karanlık Çağı boyunca gelişen sözlü geleneğin edebi biçimde damıtılmasıydı. Edebi destanların içerdiği geleneksel malzeme, Miken Tunç Çağı kültürünü, Demir Çağı ve daha sonra Yunanistan perspektifinden ele alır.

MS. 9. yüzyılda yaşamış bilgin ve din adamı Photius'un kendi Bibliotheka'sının 239 tane el yazmasında tanımlandığı gibi daha uzun bir Epik Döngü, Titanomachy'yi (MÖ 8. yüzyıl) ve Theban Döngüsünü (MÖ 750 ile 500 arasında) içeriyordu; ve sırasıyla Oedipodea, Thebaid, Epigonlar ve Alkmeonis yer almaktaydı; ancak, (Homeros'unkiler dışında) döngüsel destanların hiçbirinin Photius'un zamanına kadar gelmediği kesindir ve Photius'un kanonik bir koleksiyondan bahsetmediği muhtemeldir. Modern bilim insanları, Epik Döngüden söz ederken normalde Thebai Döngüsünü dahil etmezler.

Herodot, MÖ 5. yüzyılın ortalarında Tarih kitabını yazdığında Cypria ve Epigoni'yi biliyordu. İlki için Homeros'un yazarı olduğunu reddetti ve ikincisi için Homeros'un destanın yazar olup olmadığını sorguladı.

Epik Döngü'den MS. 2. yüzyıla kadar (Thebai Döngüsü dahil) bir bütün olarak sözü edilmedi, ama MÖ. 4 yüzyılda "Truva döngüsü"nün bilindiği bellidir ve Aristoxenus İlyada'nin alternatif bir açılışı olduğundan bahseder.

Aristoteles Poetika'sında Cypria ve Küçük İlyada'nın olay örgülerindeki karakterlerden parça parça bahsederek eleştirir:Ancak diğer şairler bir kişi hakkında; bir zaman ve birden çok parçadan oluşan bir olay örgüsü oluştururlar; Cypria ve Küçük İlyada'nın yazarı gibi. Sonuç olarak, İlyada ve Odysseia'dan yalnızca bir trajedi çıkarılır, ancak Cypria'dan birçok ve Küçük İlyada'dan sekizden fazla. . . Apollodorus'a atfedilen Bibliotheka ve MS. 2.yy'da yazılmış Hyginus'a atfedilen Latin Genealogia bu destanlardan bahseder. Ayrıca aynı mitleri kapsayan Tabula İliaca yazıtları da bulunmaktadır.

Epik Döndü destanları ile ilgili çoğu bilgi, Venetus A olarak bilinen ünlü 10. yüzyıl İlyada el yazmasının önsözünün bir parçasında yer özettehn gelir. Bu önsöz hasarlıdır, Cypria'yı içermediği için başka kaynaklarla desteklenmesi gerekmektedir( Cypria özeti, her biri yalnızca Cypria'yı içeren -diğer destanların hiçbirini içermeyen- birkaç başka el yazmasında korunmuştur). Özet, daha uzun bir çalışma olan ve "Proclus" tarafından yazılmış Chrestomathy'den bir alıntıdır. Bu, yukarıda adı geçen sonraki bilgin Photius tarafından sağlanan kanıtlardan bilinmektedir. Photius, Venetus A alıntısının Proclus'un Chrestomathy eserinden türetildiğini göstermek için hakkında yeterli bilgi sağlar. Proclus'un kesinlikle filozof Proclus Diadochus olmadığı dışında hakkında çok az şey biliniyor. Bazıları, bunun, MS 2. yüzyılda yaşamış, daha az bilinen dilbilimci Eutychius Proclus olduğunu düşünmektedir ancak başka bilinmeyen biri olması da oldukça olasıdır.

Döngü'de anlatılan hikâyeler diğer antik kaynaklar tarafından da anlatılır, özellikle Virgilius'un Truva'nın yağmalanmasını Truvalıların bakış açısından anlatan Aeneid'i (kitap 2) ve Ovidius'un Metamorfozları (kitaplar 13-14) Yunanların Truva'ya ayak basması (Cypria) ve Akhilleus'un silahlarının ödül olarak verilmesi(Küçük İlyada) konularını ele alır. Smyrna'lı Quintus'un Posthomerica'sı, Hektor'un ölümünden, savaşın sonuna kadar olan olayları anlatan bir başka kaynaktır. Agamemnon'un ölümü ve oğlu Orestes'in (Nostoi) aldığı intikam, daha sonraki Yunan trajedisinin, özellikle de Aeschylus'un Oresteian üçlemesinin konusudur.

Homeros dışındaki destanlar genellikle İlyada ve Odyssey'den sonra kabul edilir. Bununla birlikte, bunun için güvenilir bir kanıt yoktur ve bazı Neoanalist bilim insanları, Homeros destanlarının Döngüsel destanlardan daha sonra olduğunu ve Döngüsel destanlardan kapsamlı bir şekilde yararlandığı söylemektedir. Diğer Neoanalistler, Homeros'un destanlarının daha sonraları Epik Döngü içerisinde belirginleşen efsane malzemelerini kullandığına yönelik daha ılımlı iddialarda bulunmaktadırlar.

Döngüsel destanlar ile Homeros arasındaki ilişkinin doğası da bu soruya bağlıdır.  Proclus tarafından anlatıldığı gibi, Homeros'a ait olmayan altı destanın olay örgüleri, birbirleriyle örtüşmeksizin Homeros'la bütünleşmek üzere tasarlanmış gibi görünmektedir.

Örneğin, günümüze ulaşan bir alıntı, Küçük İlyada'nın Neoptolemos'un Truva'nın düşüşünden sonra Andromakhe'yi nasıl esir aldığını anlattığını göstermektedir; Ancak Proclus'un anlatımında Küçük İlyada, Truva'nın yağmalanması başlamadan önce biter. Bazı bilim insanları, Cypria'nın başlangıçta Proclus'un özetinde bahsettiğinden daha fazla Truva Savaşı hakkında bilgi içerdiğini iddia ettiler; tersine, diğerleri Cypria'nın İlyada'ya rehberlik ettiğini iddia ettiler ve Proclus'un anlatımının bunu yansıttığını belirttiler.

Destanları birlikte düzenlemek için en azından bir miktar düzenleme veya "ciltleme" yapılmış olması muhtemeldir. İlyada'nın son satırı için,ὣς οἵ γ᾽ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.At terbiyecisi Hektor'un cenazesini bu şekilde yaptılar.Doğrudan Aethiopis'e yönlendirmek için tasarlanmış alternatif bir son vardır:ὣς οἵ γ' ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος· ἦλθε δ' Ἀμαζών, Ἄρηος θυγάτηρ μεγαλήτορος ἀνδροφόνοιο.Hektor'un cenazesini bu şekilde yaptılar; sonra Amazon Penthesileia geldi,adam öldüren büyük yürekli Ares'in kızı. . . .Döngüde destanlar arasında çelişkiler vardır. Örneğin, Truva Düşerken Hektor'un oğlu Astyanax'ı öldüren Yunan savaşçı Küçük İlyada'ya göre Neoptolemos ; Ilioupersis'e göre Odysseus'tur .

Döngünün sekiz destanının nasıl ve ne zaman tek bir koleksiyonda birleştirildiği ve bir "döngü" olarak anıldığı, devam eden bir tartışma konusudur. 19. yüzyılın sonlarında, David Binning Monro, κυκλικός kelimesinin skolastik kullanımının Döngüye bu şekilde atıfta bulunmadığını, ancak "geleneksel" anlamına geldiğini ve Döngünün Helenistik dönemde (belki de 1. yüzyıl kadar geç) derlendiğini savundu. yüzyıl) M.Ö. Daha yeni bilim adamları, tarihi biraz daha erkene almayı tercih ettiler, ancak argümanın genel yönünü kabul ettiler.