Veche

Veche, eski ve Orta Çağ Rusya'sında ve erken bir feodal toplumda yani devlet iktidarının oluşumundan önce Slav kökenli tüm halklar arasında sosyal, politik ve kültürel yaşamla ilgili kararların alındığı, ortak meseleleri tartışıldığı ve doğrudan acil sorunları ele alındığı bir meclistir.

Slav devletlerinin topraklarında doğrudan demokrasinin tarihsel biçimlerinden biri olan Vecha'daki katılımcılar topluluğun tüm özgür ailelerinin (kabile, klan, yerleşim, prenslik) başkanlarından oluşuyordu. Veche'deki hakları, sosyal statülerine göre eşit veya farklı olabilir. Temsilcinin ölümü halinde aileyi eşi temsil ediyordu. Veche'nin işlevleri bakımından ele alındığında Anglo-Saksonların Witenagemot'una benzemektedir.

Feodal sistemin oluşumu, ilkel askeri demokrasiden daha modern ve örgütlü biçimine geçişi gerektirdi. Veche geleneklerinin varlığına rağmen, Orta Çağ Rusya'sında "veche" kavramı belirsizdi, yani sadece meşru şehir, Konchan veya sokak toplantıları değil, aynı zamanda herhangi bir kalabalık toplantı anlamına geliyordu. Örneğin, Belgorod Yuzhny (997), Moskova (1382), Novgorodların şehir dışı askeri konseyi (1228), şehir toplantıları veya soylular politikasına karşı yönlendirilen şehir pleblerinin dar sınıf toplantıları (1228, 1291, 1338, 1418'de Novgorod Cumhuriyeti'nde, 1305'te Nizhny Novgorod prensliğinde vb.) da "veche" adını taşıyordu.

Veche, Slavların kabile meclislerinden doğdu. Kroniklerde Veche'den ilk olarak 997'de Belgorod Yuzhny'de, 1016'da Büyük Novgorod'da ve 1068'de Kiev bahsedilmiştir. Bununla birlikte, kasaba halkının açıkça Veche kurumsal eylemleri hakkında bilgi de daha önceki tarihlerde belirtilmiştir. Veche toplantıları, feodal parçalanma döneminde (11-12. yüzyılın ikinci yarısı) prenslik gücünün zayıflamasıyla Rusya'da yaygınlaştı. En yaygın bakış açısına göre, Eski ve Orta Çağ Rusya'daki Veche gerçek bir demokrasi değildi, aslında her şeye prens ve temsilciler aracılığıyla boyarlar tarafından karar verildi. Bununla birlikte, Froyanov, eski Rus döneminde Veche'nin yalnızca Novgorod Cumhuriyeti'nde değil, tüm Rus topraklarında en yüksek yönetici organ olduğu konusunda ısrar ediyor. Froyanov'a göre, soyluların temsilcilerinin (prensler, boyarlar, kilise hiyerarşileri) Veche'nın vazgeçilmez katılımcıları olmalarına ve çalışmalarını yönetmelerine rağmen, kararlarını sabote etmek veya onlara tabi kılmak için yeterli araçlara sahip değillerdi. Veche toplantılarının yetkinliği, barışın sonuçlanması ve savaş ilanı, prensin masasının elden çıkarılması, mali ve toprak kaynakları gibi çok çeşitli konuları içeriyordu.

Tikhomirov ve Tolochko, Moğol öncesi dönemde Rusya'nın ilk bölgelerinde, prens ve Veche makamlarının bir tür ikili gücü olduğunu savundu. Yani, sistem bir hükûmet biçimi monarşik değildi, ancak tamamen cumhuriyetçi de değildi. Aslında bu fikir ilk kez hem prens hem de Veche otoritelerinin güçlü olduğunu söyleyen Boltin tarafından dile getirildi. Yıllıklardan ve prens tüzüklerinden, prensin konseyden ayrı olarak yargı ve yasama yetkilerine sahip olduğu, bazen yalnızca dar bir ortak çevrede bir yasa tasarısı hazırladığı (örneğin, 11. yüzyılda Bilge Yaroslav'ın Kilise tüzüğü) bilinmektedir. Prensin finansal ve toprak kaynaklarını bağımsız olarak elden çıkardığı durumlar vardır. Prens ayrıca haraç toplama yetkisine de sahipti. Bu bağlamda, genellikle siyaseti aktif olarak etkileyen Veche'nin neden her zaman prens ile aynı fikirde olmadığı oldukça anlaşılabilir. Örneğin, 1113 Kiev Ayaklanması, yaşamı boyunca Kiev halkının politikalarına katlanmak zorunda kaldığı o zamanlar muhalif prensin ölümünden hemen sonra meydana geldi. Ayaklanma sonucunda Kiev halkının daveti üzerine tahta alt sınıfların durumunu kolaylaştıran Vladimir Vsevolodovich Şartı'nı yayınlayan Vladimir Monomakh oturdu. Ancak 40 yıl sonra tahta oturan Andrey Bogolyubsky Kiev'i yağmalayarak Veche'yi hiçe saydı. Bogolyubsky'nin yaşamı boyunca, kasaba halkı Bogolyubsky ile bir anlaşmaya varamadı ve sorunlarını çözebilmek için Bogolyubsky'nin ölümünü beklemek zorunda kaldılar.

Veche toplantılarının sosyal bileşimine gelince, Novgorod hariç tüm Rus topraklarında, eski geleneğe göre, tüm özgür kentsel ailelerin başkanları Veche'ye katılabiliyordu. Başka bir şey de, her ne kadar 11. yüzyılın başlarına kadar, boyarlar hala popüler görüşü hesaba katmak zorunda kalsalar da (örneğin, 1019'da, en zengin sınıf olarak Novgorod boyarları, halkın baskısıyla Varegler ekibi için en büyük tutarı ödedi) boyar aristokrasisinin Veche'deki ağırlığının artmaya başlamıştı. XII-XIII yüzyıllarda, sadece Novgorod boyar cumhuriyetinde değil, aynı zamanda diğer Rus topraklarında da, boyarlar Veche toplantılarında kendi istediklerini kabul ettiriyorlardı. Örneğin, 1176'da Rostov ve Suzdal boyarları o kadar güçlenmişlerdi ki, gücü azalan prensliğin güçsüzlüğünden yararlanarak kendi lehlerine olan bütün isteklerini onaylattılar. Aslında sıradan kasaba halkı tarafından destekleniyorlardı. Andrey Bogolyubsky olmasaydı Rusya'da daha fazla boyar cumhuriyeti olurdu. Nitekim daha sonra da 1240'ta Galiçya'daki boyarlar kendilerini prens olarak adlandırdılar ve tüm bölgeyi elinde tuttular.

Novgorod topraklarına gelince, boyar hakimiyeti orada daha da erken izlenebilir. Novgorod'un 11. yüzyılın Kiev karşıtı mücadelesindeki büyük başarıları, sosyal tabakalaşmayı daha da güçlendirirken hakimiyet, 1136'da, Novgorod sakinlerinin vatana ihanet bahanesiyle Vladimir Monomakh'ın torunu Vsevolod'u kovması ve cumhuriyetçi bir hükûmet biçimi kurmasıyla perçinlendi. Tarihçi Boris Grekov 1929'da bu olayı "12. yüzyılda Novgorod'da bir devrim" olarak nitelendirdi ve bu genellikle gerçeklerden çok uzak değildi. Novgorod toprakları, diğer topraklarla kültürel ve ekonomik bağları koparmamasına rağmen, prens gücünden çıktı ve bağımsız bir devlet oldu. Cumhuriyetteki yürütme gücü, 1136'dan sonra birkaç yüz şehir boyar ailesinin genel toplantısı tarafından seçilmeye başlayan posadniklerin (en yüksek pozisyon) elinde toplandı. 14. yüzyılın ilk yarısında Novgorod posadnikleri uluslararası anlaşmaları imzalamaya başlamışlardı. Örneğin, 1326'da Piskopos Musa, posadnik Olfromey ve Bin Ostafiy, Norveç Kralı, İsveç ve Got elçileriyle Kola Yarımadası'ndaki etki alanları hakkında bir “Sınırlandırma Sözleşmesi” imzaladı. 1392'de Novgorod şehir vechesinin toplanması için çanlar çalınmaya başlandı. Bu fenomen daha sonra Rusya'nın diğer şehirlerdeki Vecheler için de uygulanmaya başlandı. Şehir veche toplantılarına ek olarak, ana şehre bağlı şehirler ve köyler olan "banliyölerde" de Veche vardı.

Veche yaşam tarzı, Novgorod topraklarında ve daha sonra Novgorod'dan ayrılan Pskov Cumhuriyeti'nde ve ayrıca başlangıçta Novgorod Rus'un bir parçası olan Vyatka topraklarında en büyük gücüne ulaştı. En demokratik olanı, 15. yüzyıla kadar soyluların kitlelerin görüşlerini hesaba katmak zorunda kaldığı Pskov Cumhuriyeti'nin Vechesiydi.

Moğol istilasıyla şehirlerin zayıfladığı Kuzey-Doğu Rusya'da, Veche kurumları tasfiye oldu. Ancak, Altın Orda Devleti'nin gücünün olmadığı ve Altın Orda'nın tarafından prenslikleri onaylanmayan topraklarda, Veche'nin varlığı güçlüydü ve Vecheler bazen prensin politikasını etkilemeyi bile başardı. Böylece, 1304'te Pereslavl-Zalesski'nin Vechesi, Prens Yuri Danilovich'in babasının cenazesi için Moskova'ya gitmesine izin vermedi. 1392'de Novgorod Vechesi, Moskova ile ilişkilere aktif olarak katıldı.

1304'te Kostroma'da gerçekleşen birkaç yerel boyarın Veche infazından da anlaşılacağı gibi, veche bazı yargı işlevlerini de sürdürdü. Ancak prensliğin gücü bu topraklarda da arttı. Moğol öncesi dönemde yaklaşık olarak eşit bir güç dengesinden bahsedilebilirse, şimdi prens gücü Veche'den daha güçlüydü. 1305'te Novgorod'da boyarlara karşı isyan çıktığında Veche isyancıları idam etmedi. Aksine, özellikle Altın Orda prensinin gelişini bekledi. Veche yaşam tarzı hala resmi olarak korunmuşsa, o zaman aslında veche hükûmette bir rol oynamayı bırakmıştır.

Yukarıda da görüleceği üzere Vecheler, 11. ve 12. yüzyıllarda en büyük gücünü elde etti, ancak orta Dinyeper Nehri bölgesindeki eski ticaret şehirlerinin azalmasıyla, Rusya'nın siyasi merkezi, yeni şehirlerin kendi siyasi organlarını geliştirebilecek ve prenslerin otoritesiyle başarılı bir şekilde rekabet edebilecek güçlü kentsel sınıflardan yoksun olduğu kuzeydoğu bölgesine kaymasıyla ve Moğolların Rusya'yı işgaliyle (1240) zayıfladı ve Moğol egemenliğinin en büyük muhalifleri olarak kabul edilen kasaba halkını kontrol etmek isteyen Moğollar tarafından bastırıldı. Rus prensleri, kurumun gücünü azaltmak için Moğolların bastırılmasına da yardım etti.

14. yüzyılın ortalarında veche, kriz zamanlarında ara sıra yeniden ortaya çıkmasına rağmen, çoğu Rus kentinde artık bağımsız, kalıcı bir yönetim organı olarak işlev görmedi. Novgorod'da veche, III. İvan'nın bu şehri fethedip ortadan kaldırdığı 1478'e kadar hayatta kaldı. Pskov vechesi de benzer şekilde 1510'da çözüldü.

13. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar Litvanya Büyük Dükalığı'nın bir parçası haline gelen güney Rus ve Batı Rus topraklarına gelince, Veche yaşam tarzı 1569'da Lublin Birliği'ne kadar orada korundu, Veche resmen ülke çapında bir karakter korudu, ancak boyarlar tarafından kontrol edildi.