Çiğdeci

Çiğdeci ya da Hint maynası (Acridotheres tristis), bazen mayna olarak hecelenir, Sturnidae (sığırcıklar ve maynalar) familyasının bir üyesidir, Asya'ya özgüdür. Güçlü bir teritoryal içgüdüye sahip, omnivor ve açık ağaçlıklarda yaşayan bir kuş olan çiğdeci, kentsel ortamlara son derece iyi uyum sağlamıştır.

Çiğdecinin yayılımı o kadar hızlı artmaktadır ki, 2000 yılında IUCN Türlerin Hayatta Kalma Komisyonu bu türü biyoçeşitlilik, tarım ve insan çıkarlarına etki eden dünyanın en istilacı türlerinden ve sadece üçü kuş türü olan ilk 100 türden biri ilan etti. Özellikle, bu tür Avustralya ekosistemleri için "En Önemli Zararlı / Problem" olarak nitelendirilerek ciddi bir tehdit oluşturmaktadır.

1760'ta Fransız zoolog Mathurin Jacques Brisson, Ornitologie'de, hata ile Filipinler'de toplandığına inandığını bir örneğe dayanan Çiğdeci'nin bir tanımlamasını ekledi. O Fransızca isim olarak Le merle des Philippines ve Latince olarak Merula Philippensis kullandı. Latince isimlerini Brisson kazandırmış olsa da, bunlar ikili adlandırma sistemine uymuyor ve Uluslararası Zoolojik İsimlendirme Komisyonu tarafından tanınmıyor. 1766'da İsveçli doğa bilimci Carl Linnaeus on ikinci baskı için Systema Naturae’sini güncellediğinde, daha önce Brisson tarafından tanımlanmış olan 240 tür ekledi. Bunlardan biri Çiğdeci'ydi. Linnaeus kısa bir tanımlama dahil etti, Paradisea tristis ikili adını yazdı ve Brisbane'nin çalışmasına atıf yaptı. Tip yeri daha sonra güney Hindistan'daki Pondicherry olarak düzeltildi. Tristis adı Latince'de"üzgün" veya "kasvetli" anlamındadır. Bu tür Fransız ornitolog Louis Jean Pierre Vieillot tarafından 1816'da tanıtılan Acridotheres cinsine dahil edildi.

Alt tür melanosternus, aday alt türlerden daha koyudur, yarı siyah ve yarı beyaz birincil örtülere sahiptir ve daha büyük bir sarı yanak bandına sahiptir.

Çiğdeci kahverengi gövde, siyah başlıklı kafa ve gözün arkasındaki çıplak sarı yama ile kolayca tanımlanır. Gaga ve bacaklar parlak sarı. Dış primerlerde beyaz bir bant vardır ve alt taraftaki kanat çizgisi beyazdır. Erkek ve dişi morfolojik olarak benzerdir ve kuşlar genellikle çiftler halinde görülür.

Çağrılar, gaklama, ciyaklamalar, cıvıltılar, tıklamalar, ıslık ve 'hırıltılar' içerir ve kuş genellikle tüylerini kabartır ve öterken kafasını sallar. Çiğdeci, uçmaya başlamak üzereyken eşine veya diğer kuşlara yakınlarda yırtıcı hayvanlar olması durumunda çığlık atarak uyarı verir. Çiğdeciler ötüşleri ve "konuşma" yetenekleri ile kafes kuşları olarak popülerdir. Çiğdeciler komünal tüneklerde uyumadan önce"komünal gürültü" olarak bilinen ortak bir ses çıkarır.

İran, Pakistan, Hindistan, Nepal, Butan, Bangladeş ve Sri Lanka'dan oluşan ilk dağılımı ve ayrıca Afganistan, Özbekistan, Tacikistan, Türkmenistan, Myanmar, Malezya, Singapur, yarımada Tayland, Hint-Çin, Japonya (anakara Japonya ve Ryukyu Adaları) ve Çin ile Asya'ya özgü bir kuş türüdür; .

Çiğdeci; Hint Okyanusu, Seyşeller, Kanada, Avustralya, İsrail, Yeni Zelanda, Yeni Kaledonya, Amerika Birleşik Devletleri, Güney Afrika Cumhuriyeti, Kazakistan, Kırgızistan Özbekistan ve Cayman Adaları, Hint Okyanusu (Seyşel Adaları, Mauritius, Réunion, Madagaskar, Maldivler, Andaman ve Nikobar Adaları ve Lakshadweep takımadaları) ve ayrıca Ascension ve St Helena, Pasifik Okyanusları, Atlantik adaları gibi dünyanın diğer birçok bölgesine tanıtıldı. Ortak myna aralığı, 2000 yılında IUCN Türlerin Hayatta Kalma Komisyonu'nun dünyanın en kötü 100 istilacı tür arasında ilan ettiği ölçüde artmaktadır.

Bu yaygın ötücü tipik olarak açık ormanlık alanda, kültivasyon ve yerleşim yerinde bulunur. Bu uyum sağlayabilir bir tür olmasına rağmen, popülasyonu anormaldir ve Singapur'da (burada yerel olarak gembala kerbau olarak adlandırılır, kelimenin tam anlamıyla 'manda çobanı') yakın akrabası Javan myna ile rekabet nedeniyle zararlı kabul edilir.

Ortak myna kentsel ve banliyö ortamlarında gelişir; Canberra'da, örneğin, 1968 ile 1971 arasında 110 ortak mina serbest bırakıldı. 1991 yılına gelindiğinde, Canberra'daki ortak myna nüfus yoğunluğu ortalama kilometrekare başına 15 kuştur. Sadece üç yıl sonra, ikinci bir çalışma aynı bölgede kilometrekare başına ortalama 75 kuş nüfus yoğunluğu buldu.