İslam dünyasında liberalizm ve ilerlemecilik

İslam dünyasında liberalizm ve ilerlemecilik, İslami anlayış ve pratik konusunda önemli bir ilerici düşünce birikimi oluşturan kendini bildiren Müslümanları içerir. Bu çalışmalar bazen "ilerici İslam" olarak adlandırılır. Bazı bilim insanları, Omid Safi gibi, "İlerici Müslümanlar" (dekolonizasyoncu, anti-emperyalist ve moderniteye eleştirel) ile "İslam'ın liberal savunucuları" (moderniteyi benimseyen eski bir hareket) arasında ayrım yapar.

Liberal İslam aslında 18-19. yüzyıl İslami canlanma hareketinin bir parçası olarak ortaya çıktı. İslam içinde liberal ve ilerici fikirler bazı geleneksel Müslümanlar tarafından tartışmalı olarak kabul edilir; liberal Müslümanları Batıcı ve/veya rasyonalist olmakla suçlarlar.

Liberal ve ilerici İslam'ın metodolojileri, geleneksel İslami kutsal metinlerin (Kuran) ve diğer metinlerin (Hadis) yeniden yorumlanmasına dayanır. Bu süreç ictihad olarak adlandırılır (aşağıya bakınız). Bu, hafiften en liberal olanına kadar değişebilir, burada yalnızca Kuran'ın anlamı bir vahiy olarak kabul edilirken, sözcüklerle ifadesi, İslam peygamberi Muhammed'in belirli zaman ve bağlamındaki çalışması olarak görülür.

Liberal Müslümanlar, kendilerini erken dönem İslam topluluğunun prensiplerine dönüş olarak görürler ve Kuran'ın etik ve çoklu anlamlılık niyetini teşvik ederler. Reform hareketi, tevhidin (Allah'ın birliği) "insan toplumu için düzenleyici bir prensip ve dini bilginin, tarihin, metafiziğin, estetiğin ve etiğin yanı sıra sosyal, ekonomik ve dünya düzeninin temeli olarak kullanılmasını" benimser.

Liberal Müslümanlar, demokrasi, cinsiyet eşitliği, insan hakları, LGBT hakları, kadın hakları, dinler arası hoşgörü, çok kültürlülük, ifade özgürlüğü, düşünce özgürlüğü ve din özgürlüğü gibi ilerici değerlerin teşvik edilmesini onaylarlar; teokrasiye karşı çıkar ve İslamcılık ile İslami köktendinciliği kesin bir şekilde reddederler; ayrıca İslami teoloji, etik, şeriat, kültür, gelenek ve diğer ritüelistik uygulamalar konusunda modern bir görüş benimserler. Liberal İslam, İslami kutsal metinlerin 21. yüzyılda da geçerliliğini korumak amacıyla yeniden yorumlanmasını vurgular.

İslam'ın yükselişi, hem Kuran'ın iletilmesi hem de Muhammed'in hayatı temelinde, Akdeniz bölgesindeki güç dengelerini ve güç kaynaklarının algılanışını güçlü bir şekilde değiştirdi. Erken İslam felsefesi, din ve bilim arasında değişmez bir bağlantıyı vurguladı ve gerçeği bulmak için ictihad sürecini önemsedi. Bu anlamda, tüm felsefe "siyasi" olarak kabul edildi çünkü yönetim için gerçek sonuçları vardı. Bu görüşe, daha çok Helenistik bir görüşü benimseyen "rasyonalist" Mütevekkilî filozoflar tarafından meydan okundu; modern bilim insanları tarafından İslam'ın ilk spekülatif teologları olarak bilinirler. Mütevekkilîler, Halifelikten bağımsız hareket özgürlüğü arayan seküler bir aristokrasi tarafından desteklendiler. Ancak antik dönemin sonlarına gelindiğinde, genel olarak "gelenekselci" Aşarî teolojisi İslam'da üstünlük kazanmıştı. Aşarîler'e göre, akıl Kuran ve sünnete bağlı olmalıdır.

İbn Rüşd, genellikle Latinceleştirilmiş adıyla Averroes, Endülüslü birçok yönlü bilim insanıydı. "Batı Avrupa'da seküler düşüncenin kurucu babası" olarak tanımlanan İbn Rüşd, Aristoteles'in eserleri üzerine yaptığı kıymetli yorumları nedeniyle "Yorumcu" lakabıyla tanınıyordu. Başlıca eseri İttihâdü't-tefsîr'de (Felsefecilerin Tutarsızlığı) al-Gazali'nin Felsefecilerin Tutarsızlığı adlı eserine karşı felsefeyi savundu. Diğer eserleri ise Faslü'l-Makâl ve Kitâbü'l-Kaşf'tır. İbn Rüşd, Faslü'l-Makâl'da (Kararlı Bir Makale) bilim ve felsefenin resmi Aş'arî teolojisinden bağımsızlaşmasının ve felsefe ile din arasında doğal bir çelişki olmadığının bir savunmasını sunmuştur; bu nedenle Averroizm, modern sekülerliğin öncüsü olarak kabul edilmiştir. İbn Rüşd, kadınların eşitlik ilkesini kabul eder. Ona göre kadınlar eğitim almalı ve askeri hizmette bulunmalarına izin verilmelidir; en iyileri arasından yarının filozofları veya yöneticileri olabilir. İbn Rüşd'ün çalışmalarına dayanan 13. yüzyıl Latin Hristiyan ve Yahudi geleneğindeki felsefi harekete Averroizm denir. İbn Rüşd, 20. yüzyılın sonlarında İslam düşüncesi ve İslam toplumunun çöküşü ve yeniden canlandırılması tartışmasında sembolik bir figür haline gelmiştir. İslam toplumunda Averroist düşüncenin böyle bir canlanmasını destekleyen önemli bir isim Mohammed Abed al-Jabri'dir ve eleştirel eseri "Arap Akıl Eleştirisi" (1982) olarak bilinir.

1831 yılında Mısırlı Mısırbilimci ve rönesans düşünürü Rifa'a al-Tahtawi, Mısır altyapısını ve eğitimini modernleştirme çabasının bir parçasıydı. Mısırlı izleyicilerine seküler otorite, siyasi haklar ve özgürlük gibi Aydınlanma fikirlerini tanıttı. Ayrıca modern medeniyetin nasıl olması gerektiği ve bir "iyi Mısırlı"nın hangi özelliklere sahip olması gerektiği konusundaki fikirleri ve kamu yararı ve ortak iyilik üzerine düşünceleri hakkında bilgi verdi. Tahtawi'nin çalışmaları, 1860 ile 1940 yılları arasında gelişen Mısırlı bir rönesans olan "nahda"nın ilk çabası oldu.

Tahtawi, İslam Modernizmi'nin erken benimseyenlerinden biri olarak kabul edilir. İslam Modernistleri, İslami prensipleri Avrupa sosyal teorileriyle entegre etmeye çalıştılar. 1826 yılında Mehmet Ali tarafından Paris'e gönderilen Al-Tahtawi, beş yıl boyunca bir eğitim misyonunda çalıştıktan sonra 1831 yılında geri döndü. Tahtawi, Dil Okulu'nun müdürü olarak atandı. Okulda, Avrupa kitaplarını Arapça'ya çevirmek için çalıştı. Tahtawi, askeri kılavuzlar, coğrafya ve Avrupa tarihi gibi eserlerin çevirisini denetledi. Toplamda, al-Tahtawi 2.000'den fazla yabancı eserin Arapça'ya çevrilmesinde etkili oldu. Al-Tahtawi, bazı kitaplarında Fransız toplumuna olumlu yorumlarda bulundu. Tahtawi, İslam'ın prensiplerinin Avrupa Modernitesi ile uyumlu olduğunu vurguladı.

Tahtawi'nin "Altından Özü" veya "Paris'in Genel Bir Bakışı" adlı eserinde, vatandaşlığın vatansever sorumluluğundan bahsedilmektedir. Tahtawi, İslam medeniyetlerinin neye dönüşebileceğine dair bir örnek olarak Roma medeniyetini kullanır. Bir zamanlar tüm Romalılar tek bir Sezar altında birleşirken Doğu ve Batı olarak ikiye ayrıldı. Ayrıldıktan sonra, iki ulusun "tüm savaşları yenilgiyle sonuçlandı ve mükemmel varoluştan yokoluşa geri çekildiğini" görürüz. Tahtawi, Mısır'ın birlik içinde kalamaması durumunda dış istilacıların kurbanı olabileceğini anlamaktadır. Tahtawi, vatandaşların ülkelerinin vatansever görevini savunmanın önemini vurgular. Tahtawi'ye göre ülkesini korumanın yollarından biri, modern bir toplumla gelen değişiklikleri kabul etmektir.

Mısır İslam hukukçusu ve dini bilgin Muhammad Abduh, İslam Modernizminin önemli kurucu figürlerinden biri olarak kabul edilir ve Müslüman ibadeti, dogmaları ve aile bağlarını sertliklerini kırmıştır. Abduh, Müslümanların ortaçağ alimlerinin sağladığı metin yorumlarına sadece güvenemeyeceklerini, değişen zamanlara ayak uydurmak için akıldan yararlanmaları gerektiğini savundu. İslam'da insanın gemiyle sürülerek yönlendirilmek için yaratılmadığını, insanın bilgiyle yönlendirilebilmesi için zeka verildiğini söyledi. Abduh'a göre bir öğretmenin rolü, insanları öğrenmeye yönlendirmekti. İslam'ın insanları atalarının dünyasından kopmaya teşvik ettiğini ve İslam'ın geleneklere kölece bir taklit yapmayı kınadığını düşündü. İnsana lütuf edilen iki en büyük dini değerin irade bağımsızlığı ve düşünce ve görüş bağımsızlığı olduğuna inanıyordu. Bu araçların yardımıyla insanın mutluluğa ulaşabileceğine inanıyordu. Batı medeniyetinin Avrupa'da büyümesinin bu iki ilkeye dayandığını düşünüyordu. Ona göre, birçok insanın seçimlerini yapabilmesi ve akıllarıyla gerçekleri araştırabilmesi üzerine harekete geçirildi. Eserlerinde Tanrı'yı, insanlığı çocukluk çağından gençlik dönemine ve yetişkinliğe kadar eğiten bir varlık olarak tasvir etti. Ona göre, İslam, dogmalarının akıl yoluyla kanıtlanabilen tek din olduğunu gösteriyordu. Çok eşliliğe karşı çıkıyor ve bunun eski bir gelenek olduğunu düşünüyordu. İnsanları kölelikten kurtaracak, tüm insanlara eşit haklar sağlayacak, dini bilginin te'vil üzerindeki tekelini ve ırksal ayrımcılığı ve dini baskıyı ortadan kaldıracak bir İslam biçimine inanıyordu.

Muhammed Abduh, Al-Idtihad fi Al-Nasraniyya wa Al-Islam adlı kitabında, İslam dünyasında kimsenin özel dini otoriteye sahip olmadığını iddia etti. Abduh, Halife'nin dini otoriteyi temsil etmediğini, çünkü onun hatasız olmadığını ve vahiy verilen kişi olmadığını savundu; dolayısıyla Abduh'ya göre Halife ve diğer Müslümanlar eşittir. ʿAbduh, Halife'nin ummanın saygısını kazanması gerektiğini ancak onun üzerinde hükmetmemesi gerektiğini savundu; ummanın birliği, ulus devletlere bölünmesine engel olmayan ahlaki bir birliktir.

Muhammed Abduh, Sünniler ve Şiiler arasında uyumu sağlamak için büyük çaba harcadı. Genel olarak, İslam'daki tüm düşünce okulları arasında kardeşlik mesajı verdi. Abduh düzenli olarak dini topluluklar arasında daha iyi dostluk çağrısında bulundu. Mısır'da Hristiyanlık ikinci büyük din olduğu için, Müslümanlar ve Hristiyanlar arasında dostluğa özel çaba gösterdi. Birçok Hristiyan dostu vardı ve birçok kez Kıptileri savunmak için kalktı.

Abu Zayd'a göre, Kur'an İslam Arap kültürünü "metnin kültürü" olarak nitelendiriyor, ancak Kur'an'ın dili kendiliğinden açıklayıcı değildir, bu da İslam Arap kültürünün aynı zamanda yorum kültürü olduğunu ima eder. Abu Zayd, Kur'an'ı anlamada "rivayet edilen geleneklere [hadis] öncelik veren bir hermeneutik yaklaşıma" karşı "akıl"ı vurguladı. Bu düşüncenin bir yansıması olarak, Abu Zayd Kur'an'ı anlama çabaları için "yorum" terimini kullanırken, İslam bilimlerinde Kur'an'ı açıklayan yazılara "tafsir, izah" deniyordu.

Abu Zayd'a göre, yorumlama açıklama veya yorumdan öteye geçer, çünkü Kur'an olmadan anlamı olmazdı:[Kur'an] metni, var oluşundan itibaren -yani, Peygamber'in vahiy anında okuduğu anda- ilahi bir metin (nass ilahi) olarak varlığını değiştirdi ve anlaşılabilir bir insan metnine (nass insani) dönüştü, çünkü vahiyden yorumlamaya geçti. Peygamber'in metni anlama şekli, metnin insan zekasıyla olan bağlantısından kaynaklanan hareketin ilk aşamalarından biridir.Naqd al-hhitab al-dini, p. 93., translated by Abu Zayd'ın teoloji, felsefe, hukuk, siyaset ve humanizm alanlarında klasik ve çağdaş İslami söyleme eleştirel bir yaklaşımı, Müslümanları kendi geleneği ile özgür düşünce, eşitlik (azınlık hakları, kadın hakları, sosyal adalet), insan hakları, demokrasi ve küreselleşme gibi modern dünya arasında bir köprü kurabilecek modern İslami düşünceyi teşvik etti.

İranlı devrimci ve sosyolog Ali Şeriati Mazinani, din sosyolojisi üzerine odaklanmıştır. Sosyalizmin İslam'la uyumlu olduğuna ve aslında başlangıçtan itibaren böyle olduğuna inanmıştır. Görünüşe göre sosyalizmi keşfetme isteği, Mısırlı düşünür Abdul Hamid Jowdat-al-Sahar'ın kitabı Abu Zarr: Allah'a İbadet Eden Sosyalist'in çevirisinin ardından başlamış gibi görünüyor. Bu kitaba göre, Abu Zarr, ilk sosyalist olarak kabul edilir. Ardından, Shariati'nin babası, oğlunun Abu Zarr'ın prensiplerine inandığını açıklamıştır. Hatta bazı düşünürler, Shariati'yi İran'da modern Abu Zarr olarak tanımlamışlardır. Tüm düşünceleri arasında, devrimci eylemin gerekliliğinde ısrar etmesi bulunmaktadır. Shariati, Marksizmin Üçüncü Dünya'ya kendi kurtuluşu için ideolojik araçları sağlayamadığına inanıyordu. Bir öncülü ise İslam'ın doğası gereği devrimci bir ideoloji olduğuydu. Dolayısıyla, İslam modern dünya ile ideoloji olarak ilişkilendirilebilirdi. Shariati'ye göre, insan sorunlarının tarihsel ve orijinal kaynağı özel mülkiyetin ortaya çıkmasıydı. Modern dönemde ise makinenin ortaya çıkışının insan koşullarında ikinci en temel değişiklik olduğunu düşünüyordu. Aslında, özel mülkiyet ve makinenin ortaya çıkışı, eğer tarih eğrilerinden biri olarak düşünülürse, tarihin ikinci dönemine aittir. İlk dönem ise kolektif mülkiyettir. Ancak Shariati, dinin tarihsel gelişimi ve modern felsefi ve ideolojik hareketlerin eleştirisini yapmış ve bu hareketlerin hem özel mülkiyetle hem de makinenin ortaya çıkışıyla ilişkisine değinmiştir.

Sosyalizmin yanı sıra, onun kadın haklarına inandığı da görülebilir. Bunun kanıtı olarak, Fatima Zahra adlı kitabında, İslam peygamberi Muhammed'in kızı Fatima Zahra'nın tüm dünya Müslüman kadınları için bir rol model olduğunu ve özgür bir kadın olduğunu savunmuştur. Onu, "kendisine ve toplumunun kaderine karşı sorumlu bir mücadeleci kadının simgesi" olarak tanımlanmıştır. Ayrıca, Batı liberal demokrasisini üçüncü dünya ülkelerinin yağmalanmasına doğrudan bir ilişkisi olduğu için eleştirmiş ve yerine Taahhüt Demokrasisi'ni önermiştir. Shariati'ye göre Taahhüt Demokrasisi, İmam Ali'nin yönetimi olarak kabul edilir. Demokrasiye bağlılık, insanları sadece siyasi, sosyal ve ekonomik boyutlarda değil, aynı zamanda tüm varoluşsal boyutlarda yönlendirmek isteyen bir İmam'ın varlığını gerektirir. İmam, her yerde ve her zaman hayatta olan biridir. Bir yandan, İmamet, metafizik bir inanç değil, devrimci bir rehberlik felsefesidir. İmamın insanları, bir diktatör gibi kendi arzularına göre değil, İslami ideoloji ve otantik değerlere göre yönlendirmesi gerektiğini eklemiştir.

İctihad veya Türkçeye "çaba" olarak çevrilen bu terim, belirli bir faaliyete harcanan fiziksel veya zihinsel çabayı ifade eder. İctihad, taqlid (taklid) ile karşıt olarak kullanılır ve hukuki önceden geleneğe uymayı ifade eder. Klasik Sünni teoriye göre, ictihad Arapça diline, teolojiye, ilahi metinlere ve fıkıh prensiplerine (usul al-fıkıh) dair uzmanlığı gerektirir. Ve ictihad, soruyla ilgili olarak Kur'an ve hadis gibi sahih ve otoriter metinlerin açık olduğu kabul edildiği durumlarda veya mevcut bir bilimsel icma (ijma) olduğunda kullanılmaz. ictihad, onu gerçekleştirmeye yetkin olanlar için bir dini görev olarak kabul edilir. İctihada ehil olan bir İslam alimi ise müctehid olarak adlandırılır.

18. yüzyıldan itibaren bazı Müslüman reformcular, taqlid'in terk edilmesini ve ictihada vurgu yapılmasını talep etmeye başladılar, çünkü bunu İslam'ın kökenlerine dönüş olarak gördüler. ictihad etrafında Müslüman dünyasında halk arasında devam eden tartışmalar günümüze kadar devam etmektedir. ictihad savunması özellikle İslam modernistleri ile ilişkilendirilmiştir. Batı'daki çağdaş Müslümanlar arasında, geleneksel hukuki metodolojinin yerine maddi ahlaki değerlere vurgu yapan yeni ictihad vizyonları ortaya çıkmıştır.

Margot Badran tarafından 2002 yılında "İslami bir paradigma içinde ifade edilen bir feminist söylem ve pratik" olarak savunulan İslam ve feminizmin birleşimi, İslam ve onun öğretileri temelinde argümanlarını temellendirir. İslami feministler, kişisel ve kamusal alanlarda kadınlarla erkekler arasında tam eşitliği ararlar ve tartışma ve mücadele sürecinde Müslüman olmayanları da içerebilirler. İslami feminizm, İslam alimleri tarafından seküler feminizmden daha radikal olarak tanımlanır ve merkezinde Kuran'ın bulunduğu İslam söylemiyle ilişkilendirilir.

Son zamanlarda, İslami feminizm kavramı, İslami grupların toplumun birçok kesiminden destek almaya çalıştığı bir şekilde daha da gelişmiştir. Bunun yanı sıra, eğitimli Müslüman kadınlar toplumdaki rollerini açıklama gayreti içerisindedir. İslami feminist grupların örnekleri arasında Meena Keshwar Kamal tarafından kurulan Afganistan Kadınlarının Devrimci Birliği, Hindistan'dan Eşitlik Arayan Müslüman Kadınlar ve Zainah Anwar ve Amina Wadud gibi beş kadın tarafından kurulan Malezya'dan Sisters in Islam bulunmaktadır.

2014 yılında Selangor İslam Din Kurulu (MAIS), İslam'ın öğretilerinden sapma olduğunu belirterek Sisters in Islam gibi dini liberalizmi ve çoğulculuğu teşvik eden diğer organizasyonları hedef alan bir fetva yayınladı. Bu karara göre, liberal ve çoğulcu dini düşünceyi teşvik ettiği düşünülen yayınlar yasa dışı ilan edilerek el konulacak, aynı şekilde sosyal medya da izlenecek ve kısıtlanacaktı. Fetvalar Malezya'da yasal olarak bağlayıcı olduğu için SIS, anayasal gerekçelerle bunu sorguluyor.

Ilımlı İslami siyasi düşünce, Müslüman kimliğinin geliştirilmesi ve demokrasi, insan hakları gibi değerlerin yayılması arasında bir çelişki olmadığını, aksine birlikte teşvik edilmesi gerektiğini savunur.

Çoğu liberal Müslüman, İslam'ın tüm insanlığın mutlak eşitliği fikrini desteklediğine ve bu fikrin merkezi kavramlarından biri olduğuna inanır. Bu nedenle, insan hakları ihlalleri çoğu liberal Müslüman için büyük endişe kaynağı olmuştur. Liberal Müslümanlar, kültürel olarak muhafazakar olan dindaşlarından farklı olarak, insan hakları çatısı altında tüm insanlığın temsil edildiğine inandıkları için ayrılırlar. Birçok Müslüman çoğunluklu ülke uluslararası insan hakları sözleşmelerini imzalamış olsa da, bu sözleşmelerin yerel hukuk sistemlerindeki etkisi büyük ölçüde görülmemiştir.

Müslüman liberaller genellikle İslam hukukunun geleneksel yorumlarını reddederler. Bu yorumlara göre "Ma malakat aymanukum" ifadesi ve kölelik kabul edilmektedir. Onlar, köleliğin adalet ve eşitlik üzerine kurulu olduğuna inandıkları İslami prensiplere aykırı olduğunu söylerler ve bazıları da kölelikle ilgili ayetlerin veya "Ma malakat aymanukum" ifadesinin artık uygulanamayacağını dünyanın değiştiği gerçeği nedeniyle söylerken, diğerleri de bu ayetlerin köleliği meşrulaştırmak için tamamen yanlış yorumlandığını ve çarpıtıldığını söylerler. 20. yüzyılda Güney Asyalı bilim insanları Ghulam Ahmed Pervez ve Amir Ali, ma malakat aymanukum ifadesinin doğru şekilde geçmiş zaman olarak okunması gerektiğini savundular. Pakistan'ın Britanya sömürge yönetiminden bağımsızlığını kazandığı dönemde bazı kişiler köleliğin yeniden getirilmesini talep ettiğinde, Pervez, bu ifadenin geçmiş zamanın "köleliğe tamamen yasak" getirdiğini gösterdiğini savundu.

Ocak 2013'te Müslüman Cinsel ve Cinsiyet Çeşitliliği İçin İttifak (MASGD) kuruldu. Örgüt, Ulusal Gey ve Lezbiyen Görev Gücü'nün desteğiyle, Queer Müslüman Çalışma Grubu üyeleri tarafından oluşturuldu. İlk MASGD üyeleri, Faisal Alam ve İmam Daayiee Abdullah da dahil olmak üzere daha önce Al-Fatiha Vakfı ile ilgili çalışmalarda yer almışlardır.

Safra Projesi, kadınlar için Birleşik Krallık merkezli bir projedir. Bu proje, LGBTQ Müslüman kadınlarla ilgili ön yargı konularında destek sağlamakta ve çalışmalar yürütmektedir. Ekim 2001'de Müslüman LBT kadınlar tarafından kurulmuştur. Safra Projesi'nin "temel felsefesi kapsayıcılık ve çeşitlilik" üzerine kuruludur.

Avustralya'da Nur Wahrsage, LGBTİ Müslümanlar için bir savunucu olmuş ve Melbourne, Avustralya'da queer Müslümanlar için bir destek grubu olan Marhaba'yı kurmuştur. Mayıs 2016'da Wahrsage, Avustralya'da açıkça eşcinsel bir İmam olduğunu açıklayarak SBS2'nin The Feed programındaki bir röportajında yer almıştır. Bu, Avustralya'da açıkça eşcinsel olan ilk İmam olmuştur.

Kanada'da Salaam, Kanada'da kurulan ilk eşcinsel Müslüman organizasyonu ve dünyadaki ikinci organizasyon olarak kurulmuştur. Salaam, 1993 yılında El-Farouk Khaki tarafından kurulmuş olup, 2003 yılında Salaam/Al-Fateha Uluslararası Konferansı'nı düzenlemiştir.

Mayıs 2009'da, Toronto Unity Mosque / el-Tawhid Juma Circle, University of Toronto'da dini çalışmalar alanında uzman olan Laury Silvers tarafından, Müslüman eşcinsel hakları aktivistleri El-Farouk Khaki ve Troy Jackson ile birlikte kuruldu. Unity Mosque/ETJC, cinsiyet eşitliğine ve LGBT+ haklarına saygı duyan bir camidir.

Kasım 2012'de, Fransa'da eşcinsel İslam bilimci ve 'Fransa Homoseksüel Müslümanlar' grubunun kurucusu Ludovic-Mohamed Zahed tarafından Paris'te bir ibadet odası kuruldu. Basın tarafından Avrupa'daki ilk eşcinsel dostu cami olarak tanımlandı. Fransa'daki diğer Müslüman toplumunun tepkisi karışık oldu, açılış Paris Büyük Camisi tarafından kınandı.

Müslüman LGBT medya çalışmalarının örnekleri arasında 2006 yılında yayınlanan Channel 4 belgeseli "Eşcinsel Müslümanlar" bulunmaktadır. the film production company Unity Productions Foundation, 2007 ve 2015 yılında Parvez Sharma tarafından yapılan belgesel filmler olan "A Jihad for Love" ve "A Sinner in Mecca" da Müslüman LGBT konularını ele almaktadır. Ayrıca, Ürdün LGBT yayını My.Kali de bulunmaktadır.

Laiklik tanımı ve uygulaması, özellikle toplumda dinin yeri, Müslüman ülkeler arasında ve Müslüman olmayan ülkeler arasında farklılık gösterir. Laiklik kavramı, Müslüman dünyadaki laikler arasında farklılık gösterdiği gibi, Müslüman entelektüellerin sekülerleşme baskısına verdiği tepkiler de farklılık gösterir. Bir yandan, dini etkinin kamusal alanın dışına çıkarılması gerektiğini düşünmeyen bazı Müslüman entelektüeller, laikliği kınamaktadır. Öte yandan, bazıları tarafından laiklik, İslam'la uyumlu olduğu iddia edilmektedir. Örneğin, laiklik arayışı, laik hükümetin şeriatı gözlemlemenin en iyi yol olduğunu savunan bazı Müslüman alimleri etkilemiştir. Emory Üniversitesi'nde hukuk profesörü ve İslam ve seküler devletin geleceğini tartışan "İslam ve seküler devlet" adlı kitabın yazarı Abdullahi Ahmed An-Na'im, "devletin zorlayıcı gücüyle [şeriat'ı] uygulamak, onun dini niteliğini ortadan kaldırır, çünkü Müslümanlar dini sorumluluklarını özgürce yerine getirmek yerine devletin kanununu uygularlar" demektedir. Ayrıca, bazı bilim insanları, Orta Çağ'dan beri Müslüman dünyasında laik devletlerin var olduğunu iddia etmektedir.

İslam, genellikle "kesinlikle eşitlikçi bir ruha sahip" olarak tanımlanır. Ve "ilke olarak eşitlikçi, doğum veya soy, ırk veya milliyet, sosyal statüne bakılmaksızın bir inananın diğerinin üzerinde üstünlüğünü tanımayan" (kadınlar hariç). Yine de, İslam'da Muhammed'in soyundan geldikleri kabul edilen Müslümanlar olan Seyyidlerin (Sayyidlerin) özel ayrıcalıkları vardır, özellikle vergi muafiyeti ve Humus payı gibi.

Darul Ifta Birmingham (Hanefi mezhebi) tarafından Raddul Muhtar'a atıfta bulunularak şu ifadeye yer verilmektedir: ''Bir acemi (Arap olmayan), Arap kökenli bir kadın için uygun bir eş olamaz, ne kadar bir âlim (din bilgini) veya hatta bir sultan (hükümet yetkilisi) olursa olsun.''

İslam Erdemleri adlı web sitesi, Şafiî mezhebine ait "Yolculuğun Rehberi ve İbadetin Araçları" adlı kitaptan şu şekilde alıntı yapmaktadır: "'Ve acemi (Arap olmayan), bir Arap kadını için uygun değildir', ... " (alıntı, farklı kabilelere mensup Müslümanlar arasındaki evlilikleri de önermemektedir).{{#tag:ref|İslam hukukunun klasik Şafiî el kitabı olan Umdat as-Salik wa 'Uddat an-Nasik (Yolculuğun Rehberi ve İbadetin Araçları) adlı eserde şu ifadelere yer verilmektedir: Kadının evlilikte uygunluk (kafa'a), erkeğin soyuna (soyağacına), dindarlığına, özgür biri olmasına (köle olmamasına), mesleğine ve evliliğin iptaline neden olabilecek kusurlardan arınmış olmasına dayanır. Ve acemi (Arap olmayan), bir Arap kadını için uygun değildir, ... " (alıntı, farklı kabilelere mensup Müslümanlar arasındaki evlilikleri de yasaklamaktadır).

Yine başka bir site ("Qibla.com tarafından Şafiî Fıkıh'ına göre cevaplandı... Şeyh Amjad Rasheed tarafından cevaplandı") şöyle belirtiyor: "... çoğu alim, uygunluk için bu yönü [yani soy] dikkate alır ve bu nedenle bir Arap, bir Arap olmayana uygun değildir. Ve bir Kureyşli olmayan bir kişi, bir Kureyşli kadın için uygun değildir... "

Bu, özellikle Muhammed'in son hutbesiyle doğrudan çelişmektedir: "...Tüm insanlık Adem ve Havva'dan gelir, bir Arap, bir Arap olmayan üzerinde üstünlüğe sahip değildir; aynı şekilde, bir beyaz, bir siyah üzerinde üstünlüğe sahip değildir; sadece takva ve iyi davranışla üstünlük kazanılır."

19. ve 20. yüzyıl boyunca, giderek modern toplum ve bakış açısına sahip olan liberal Müslümanlar, dinlerini hayatlarındaki birçok yönü yeniden bağlamak amacıyla yeniden yorumlamaya eğilim göstermiştir. Bu durum özellikle artık Müslüman olmayan ülkelerde yaşayan Müslümanlar için geçerlidir.

Max Rodenbeck, aydınlanma, akıl ve bilimle uyum, din ile siyasetin ayrılması gibi "reform" ile ilgili birkaç zorluğun, diğer iki Semavi inançtan farklı olarak Müslümanları meşgul ettiğini belirtmiştir.Öte yandan, Hristiyan ve Yahudi reformu yüzyıllar boyunca nispeten organik ve kendiliğinden gelişmiş bir şekilde evrilirken, deneyimsel akıl yürütme, ulus-devlet, evrim teorisi ve bireycilik gibi kavramların İslam'a yönelik meydan okuması genellikle silahların namlusunda ve çok sıkı bir şekilde ortaya çıkmıştır.Ayrıca, geleneksel şeriat hukuku, Müslüman devletlerin yasal sistemlerinin "omurgası" olarak yüzyıllar boyunca şekillenmiştir, ancak şimdi milyonlarca Müslüman, Müslüman olmayan devletlerde yaşıyor. İslam ayrıca, doktrin değişikliklerini açıklamak veya uygulamak için yaygın olarak kabul gören bir dini hiyerarşiye sahip değildir çünkü merkezi bir kiliseye sahip değildir.

İslami Modernizm, bazen Modernist Selefilik olarak da adlandırılan bir harekettir. İslami Modernizm, "ilk Müslüman ideolojik tepki" olarak tanımlanan bir harekettir. İslami Modernizm, milliyetçilik, demokrasi, sivil haklar, akılcılık, eşitlik ve ilerleme gibi modern Batı değerlerini İslami inançla uyumlu hale getirmeye çalışan bir girişimidir. Bu hareket, klasik fıkıh kavramlarının ve yöntemlerinin eleştirel bir şekilde yeniden değerlendirildiği ve İslam teolojisi ile Kur'an tefsirine (Tefsir) yeni bir yaklaşımın benimsendiği bir özelliğe sahipti.

Bu, 19. yüzyıl ortalarında ortaya çıkan bir dizi İslami hareketin ilkiydi ve bu hareketler arasında sekülerizm, İslamcılık ve Selefilik de bulunuyordu. Bu hareketler, özellikle Batı medeniyetinin ve sömürgeciliklerinin Müslüman dünyaya yönelik algılanan saldırısı karşısında zamanın hızlı değişimlerine tepki olarak ortaya çıkmıştır. Kurucular arasında 1849-1905 yılları arasında kısa bir süre Al-Azhar Üniversitesi'nde şeyhlik yapan Muhammed Abduh, 1838-1897 yılları arasında yaşamış olan Cemaleddin el-Efgani ve 1817-1898 yılları arasında yaşamış olan Sir Seyyid Ahmed Han yer almaktadır.

İlk İslami Modernistler (el-Efgani ve Muhammed Abdu), "salafiyya" terimini kullandılar. İslami düşüncenin yenilenmesi çabalarını ifade etmek için "salafiyya" terimini kullandılar. Bu "salafiyya hareketi" Batı'da genellikle "İslami modernizm" olarak bilinir, ancak şu anda Salafi hareket olarak adlandırılan şeyle çok farklıdır ve genellikle "Vahhabilik gibi ideolojileri" ifade eder. Modernizm'in başlangıcından bu yana, orijinal reformculuğunun hem laik yöneticiler tarafından hem de "resmi ulema" tarafından benimsenmesi sorunuyla karşılaşmıştır. "Resmi ulema"nın görevi, yöneticilerin eylemlerini dini terimlerle meşrulaştırmaktır.

Modernizm, sekülerlikten farklı olarak, kamusal yaşamda dini inancın önemini vurgular ve Salafizm veya İslamcılıktan farklı olarak çağdaş Avrupa kurumlarını, sosyal süreçleri ve değerleri benimser.

Kur'anistler, Muhammed'in kendisinin bir Kur'anist olduğuna ve Kur'anizm'in kurucusu olduğuna inanırlar ve onun takipçilerinin inancı bozduğunu ve Sünni, Şii ve Haricî gibi mezheplere ve fırkalara bölündüğünü iddia ederler. Kur'anistler hadisleri reddeder ve sadece Kur'an'a uyarlar. Kur'anistlerin, Sünnet'in geçerliliğini ne ölçüde reddettiği çeşitlilik gösterir. Ancak daha köklü gruplar, hadislerin geçerliliğini temelden eleştirmiş ve birçok nedenle reddetmiştir. En yaygın olanı, Kur'anistlerin hadislerin İslami teoloji ve uygulamaların kaynağı olarak Kur'an'da belirtilmediği, Muhammed'in ölümünden iki yüzyıldan daha uzun bir süre sonra yazılı olarak kaydedildiği ve algılanan iç hatalar ve çelişkiler içerdiği iddiasıdır.Aisha Y. Musa, The Qur’anists , Florida International University, accessed May 22, 2013.

Hareket, Muhammad İkbal tarafından başlatıldı ve daha sonra Ghulam Ahmed Pervez önderliğinde yürütüldü. Ghulam Ahmed Pervez, tüm hadisleri reddetmemiş; ancak sadece Kur'an'a uygun olan veya Peygamber'in veya arkadaşlarının karakterini lekelemeyen hadisleri kabul etmiştir. Kuruluş, Pervez'in öğretilerini içeren kitaplar, broşürler ve kayıtların yayınını ve dağıtımını yapmaktadır.

Saeed Nasheed, Abdul Karim Soroush, Sayyed Ahmad Al-Qabbanji ve Hassan Radwan gibi bazı Müslümanlar, "Kur'an ve Sünnet'in hatasız olduğu" fikrini sorgulama cesaretini göstererek, bunun yerine Kur'an'ın "ilahi ilham alınmış fakat insanlar tarafından yazılmış" olduğunu iddia etmektedirler. Saeed Nasheed şöyle yazmaktadır:"Kur'an, Tanrı'nın konuşması değildir, tam olarak ekmek, çiftçinin eseri değildir. Tanrı, ilham olarak adlandırılan ham maddeyi üretmiştir, çiftçi de buğday olarak adlandırılan ham maddeyi üretir. Ancak un veya buğdayı kendine özgü bir şekilde, sanatsal uzmanlığı ve yaratıcı yeteneğiyle ekmek haline getiren fırıncıdır. Dolayısıyla, ilhamı yorumlamak ve kendi benzersiz görüşüne göre gerçek ifadeler ve kelimelere dönüştürmekle sorumlu olan peygamberdir."