Bjelopavlići

Bjelopavlići (, ), ayrıca Zeta Nehri vadisi olarak da bilinir, Karadağ'da yer alan verimli bir ovadır. Zeta nehri boyunca, nehrin alt ucunda daha geniş olan Podgorica yakınlarındaki Morača Nehri ile birleştiği yere kadar uzanır. Bjelopavlići klanının kökeni bu vadiye dayanmaktadır. Bjelopavlići, Vasojevići, Piperi, Kuči, Bratonožići, Moračani ve Rovčani ile birlikte "yedi tepenin" (ya da "kabilenin") bir parçası olan Tepeler (Brda) bölgesinin bir parçasıydı. Bölge Danilovgrad yakınlarında yer almaktadır.

Kafa karıştırıcı bir şekilde, Karadağ'daki diğer önemli ova olan Zeta Ovası, Zeta Nehri'nin üzerinde yer almasa da, adını Zeta Nehri'nden almıştır.

Bjelopavlići Ovası, Karadağ'ın en büyük iki şehri olan Podgorica ve Nikšić arasındaki karayolu ve demiryolu bağlantısı için bir koridor sağladı. Ovadaki en büyük yerleşim yeri, adını Prens (Knjaz) Danilo Petrović'den alan Danilovgrad kasabasıdır.

Aynı adı taşıyan kurucu Bijeli Pavlenin ("Ak Paul"), Osmanlılardan Metohija'ya kaçtığı ve Luška župa'ya (, daha sonra Zita olarak bilinir) yerleştiği söylenir. Bjelopavlići ilk olarak 1411 tarihli bir Ragusan belgesinde, Malonšići, Ozrinići ve Maznići ile birlikte Ragusa Cumhuriyeti'nden (Dubrovnik'ten) bir gemiyi yağmaladıklarında bahsedilmiştir. Bazı kaynaklara göre onlar bir Arnavut kabilesidir. 1496'da Osmanlılar, Zita'nın büyük bölümünü ve çevredeki "Tepeler" (Brda) olarak adlandırılan  Vasojevići, Bjelopavlići, Piperi, Kuči, Bratonožići, Moračani ve Rovčani bölgelerini ele geçirdiler. Kabile, İşkodra Sancağı'nın hakimiyeti altına girdi.

Banat Ayaklanması'nın ardından Aziz Sava'nın kalıntılarının yakılması, diğer bölgelerdeki Sırpları Osmanlılara karşı ayaklanmaya kışkırttı. 1596'da Bjelopavlići Ovası'nda bir ayaklanma patlak verdi, ayaklanma daha sonra Drobnjaci, Nikšić, Piva ve Gacko'ya yayıldı (bkz. 1596-97 Sırp İsyanı) Dış desteğin olmaması nedeniyle bu isyan bastırıldı.

1612'de Sultan, Mehmet Paşa'nın oğlunu isyanla mücadele etmesi için Podgorica'ya gönderdi. Paşa üç ay Podgorica'da kaldı ve sonra Bjelopavlići'yi yıkmaya karar verdi, 80 kadın ve çocuğu köle olarak aldı, köyü ateşe verdi ve hayvanları çaldı. Erkekler başka köylerde saklanırken, Osmanlı askerleri bölümünde kabileler atları ve yükleri çalan 300 sipahiye saldırıp öldürdüler. 1613'te Osmanlılar, Karadağ'ın asi kabilelerine karşı bir sefer başlattı. İsyancılar ile 1000 düka ve 12 köle karşılığında bir anlaşmaya vardılar. Venedikli Mariano Bolizza ( Mayıs 1614), bölgenin Podgorica'da Osmanlı ordusunun komutası altında olduğunu kaydetti. Bjelopavlići'de () Neneca Latinović ve Bratič Tomašević komutasında 800 silahlı adam vardı. O yıl daha sonra, Bjelopavlići, Kuči, Piperi ve Kelmendi, İspanya ve Fransa krallarına Osmanlı yönetiminden bağımsız olduklarını ve imparatorluğa haraç ödemediklerini iddia eden bir mektup gönderdiler. Hersek Paşası 1657'de Kotor şehrine saldırdığında, Kelmendi ve Bjelopavlići'den Arnavut kabileler de bu savaşa katıldı.

1774'te, Šćepan Mali'nin ölümünün ardından Mehmed Paşa Buşati, Kuči ve Bjelopavlići'ye saldırdı, ancak bu savaşta kesin bir şekilde yenildi ve Scutari'ye geri döndü.

Prens-Piskopos Petar I ( 1782-1830), 1819'da Bosna beyine karşı başarılı bir sefer başlattı; Rus-Türk Savaşı (1828-29) sırasında Arnavutluk'tan Osmanlı egemenliğinin sona erdirilmesi Karadağ'ın Piperi üzerindeki egemenliğinin tanınmasına yol açtı. Petar, Piperi ve Bjelopavlići'yi Karadağ ile birleştirmeyi başardı ve Bjelopavlići ve Tepelerin (Yedi tepe) geri kalanı resmi olarak "Kara Dağ (Karadağ) ve Tepeler" olarak adlandırılan bir hükümet olan Peter'in devletine katıldı. 1847'de Piperi, Kuči, Bjelopavlići ve Crmnica'nın yeni Karadağ Prensliği'nin büyüyen merkezi gücüyle yüzleşmeye çalıştığı bir iç savaş patlak verdi; ayrılıkçılar bastırıldı ve elebaşları öldürüldü. Kırım Savaşı'nın ortasında Karadağ'da siyasi bir kargaşa vardı; I. Danilo'nun amcası George, Osmanlılara karşı yeni bir savaş çağrısında bulundu, ancak Avusturyalılar Danilo'ya saldırıya geçmeme tavsiyesinde bulundu. Danilo'ya amcaları George ve Pero önderliğinde bir komplo kuruldu, Osmanlıların, dağlıları kışkırtan Hersek sınırı boyunca asker yerleştirdiğinde bu kargaşa zirveye ulaştı. Bazıları Bar'a bir saldırı çağrısında bulundu, diğerleri Hersek'e baskın düzenledi. Danilo'nun bu eylemlerden hoşnutsuzluğu o kadar büyüdü ki, Piperi, Kuči ve Bjelopavlići, Temmuz 1854'te kendilerini bağımsız bir devlet ilan etti. I. Danilo'nun 1855 tarihli Kanunu'nda, kendisinin "Özgür Kara Dağ (Karadağ) ve Tepeler'in knjazı (dük, prens) ve gospodarı (efendisi)" olduğunu açıkça belirtmektedir. Danilo, Brda'daki isyancılara karşı harekete geçmek zorunda kaldı, bazı isyancılar Osmanlı topraklarına girdi ve bazıları da yol açtıkları iç savaşın bedelini kabul etti. Knjaz Danilo, 1860 yılının Ağustos ayında Kotor limanında bir gemiye binerken öldürüldü. Suikastçı, Bjelopavlići Şefi Todor Kadić'e, suikastı gerçekleştirmede Avusturyalı yetkililer tarafından yardım edildiği iddia ediliyordu. Bazıları, ikisi arasında kişisel çekişme olduğunu, Danilo'nun Todor'un kız kardeşiyle ilişkisi olduğunu ve suikastın nedenleri arasında Danilo'nun muhafızları ve güçleri tarafından Bjelopavlići kabilesine kötü muamelenin devam ettiğini belirtiyor.

I. Nikola'nın yönetimi sırasında, Bjelopavlici'nin kabilenin bir üyesi olan Andrija Radović ile kötü ilişkileri vardı, Andrija Radović bir bombalama davasında 15 yıl hapis cezasına çarptırıldı ve 1908-1909'daki davalar ilişkileri daha da bozdu.