SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Santa Cruz de la Sierra

Santa Cruz de la Sierra (yaygın olarak Santa Cruz denilir) Bolivya'nın doğusunda bulunan Santa Cruz Departmanı'nın başkenti. Pirai Nehri üzerinde yer alır. Santa Cruz kenti ve metropol alanı birlikte değerlendirildiğinde departmanın nüfusunun %70'ini barındırır. Dünyanın en hızlı büyüyen kentlerinden biridir.

Kent ilk olarak İspanyol kâşif Ñuflo de Chavez tarafından 1561 yılında bugünkü konumunun yaklaşık 200 km doğusunda kurulmuştur. Daha sonraları birkaç kez taşınan şehir şimdiki Pirai Nehri üzerindeki konumuna 16. yüzyılın sonlarında erişmiştir.

Günümüzde Bolivya'nın en kalabalık şehirlerinden biridir. Bolivya'nın gayri safi yurt içi hasılanın yaklaşık % 35'ini üretir ve ülkedeki tüm doğrudan yabancı yatırımın % 40'ını üzerine alır. Bu sayede Bolivya'daki en önemli iş merkezlerinden birisi olmuştur ve ülkenin her yerinden gelen göçmenlerin tercih ettiği şehirlerden birisi haline gelmiştir.
Marian Brandys

Polonyalı -entelijansiyanın- asimile edilmiş bir Yahudi ailenin çocuğu olarak Wiesbaden'de dünyaya geldi. Łódź'da büyüdü. Babası bir bankanın sahibiydi. Ailesinin maddi durumu sayesinde o ve küçük kardeşi (Kazimierz) özel okullarda eğitim aldı. II. Dünya Savaşı sırasında Varşova Ayaklanması hakkında Miasto niepokonane (Fethedilmemiş Şehir)'in yazarı olan Polonyalı Kazimierz Brandys'in ağabeyiydi.

Brandys, İkinci Polonya Cumhuriyeti'nin hüküm sürdüğü yıllarda Varşova Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu ve 1939 Polonya işgalinden önce mahkemelerde çalıştı. Polonya Seferi'nde General Franciszek Kleeberg liderliğindeki Bağımsız Operasyonel Grup Polesie'nin makineli tüfek takımının komutanı olarak yer aldı. Savaş yıllarını -günümüzde Zielona Góra olarak bilinen- Silezya'daki Grünberg kasabası yakınlarında Polonyalı subaylar için yapılan Alman Woldenberg II-C savaş esiri kampına hapsedilerek geçirdi. Polonya'nın Sovyetler tarafından ele geçirilmesi üzerine Polonya İşçi Partisi'ne katıldı ve 1949'dan itibaren Varşova'da muhabir olarak çalıştı. Brandys, Początek opowieści (Bir Hikâyenin Başlangıcı) isimli ilk kitabını Stalinist dönemdeyken yayımladı, kitabın konusu Nowa Huta'daki fabrika işçileri hakkındaydı. Stalinizmin çöküşünden sonra tarihi romanlar ve çocuk kitapları yazmaya odaklandı. 1966'da partisinden ayrıldı. 1998'de Varşova'da öldü.
Victor Adaman

Adaman, 1880'de İstanbul'da doğdu. Babası, devrinin kalburüstü kalfalarından olan Petraki Adamandidis'ti: Yeniköy'deki Halim Paşa Yalısı'nı inşa etmişti ve o zamanlarda depremden zarar gören Mısır Çarşısı'nı yenilemişti.

Victor Adaman, 1896'da Galatasaray lisesinden, sonrasında 1900'de Ecole Special d'Architecture Paris'ten diplomasını alıp 1901'de Paris Güzel Sanatlar Akademisi'ne başladı. Ancak ailesinin isteği üzerine bu eğitimini yarıda bırakarak İstanbul'a döndü.

1902 yılında Dimitri Peçila ve Odissea Püsküllü ile Mimari Proje ve İnşaat Müteahhitliği şirketini kurdu. Bir süre sonra Osman Fıtrin'in de katıldığı bu şirketin ofisini Galata'da Büyük Millet hanında açtılar.

Adaman mesleğin daha ziyade uygulama ve inşa kısmında çalışırken, mimar olarak tasarladığı veya uygulama ve inşaat işlerini üstlendiği yapıtlardan bazıları: İstanbul Vali Konağı Binası (proje ve inşaat), Gölcü Çeşme Fabrikası, Yüksekkaldırım'daki ufak sinema, Haydarpaşa Garı tamiri inşaatı, Luvr apartmanı (proje ve inşaat), Taksim Palas apartmanı, Kazım Özalp Villası inşaatı, Yeşilköy Hava Meydanı inşaatı, Galata'da Ankara Hanı, Beşiktaş Cami restorasyonu, Melek ve İpek sinema salonları inşaatı, Melek Apartmanı inşaatı, Beşiktaş'ta Astro Türk Tütün Deposu (proje ve inşaat) (bugün Shangri-La Bosphorus), Yıldız Teknik Okulu binası inşaatı, Üsküdar Şemsipaşa Tütün Deposu inşaatı, Beyazıt Meydanı'ndaki havuz inşaatı, Tekel Tekirdağ Şarap Fabrikası (1931), İkinci Vakıf Hanı inşaatı, Edirne Garı inşaatı.
Lucia Bosè

1940'lı ve 1950'li yıllarda ortaya çıkan İtalyan Neorealism akımı sırasında meşhur oldu. Rol aldığı filmler arasında; Under the Olive Tree, Story of a Love Affair (1950), The Lady Without Camelias (1953), Death of a Cyclist (1955) ve Harem Suare (1999). 1947'de girdiği güzellik yarışmasında birinci gelerek "İtalya Güzeli" seçildi.

Bosè 28 Ocak 1931'de Milano'da doğdu. 1955-1967 yılları arasında İspanyol boğa güreşçisi Luis Dominguín ile evliydi. Beraberliğinden şarkıcı Miguel Bosé (d. 1956, Panama City) dahil olmak üzere üç çocuğu oldu. Ayrıca kanserden ölen şarkıcı, model ve oyuncu Bimba Bosé'nin (1975-2017) büyükannesidir.
Fahim Bey ve Biz

Fahim Bey ve Biz, Abdülhak Şinasi Hisar'ın 1941 tarihli romanı. Hisar, bu romanı ile 1942 yılında CHP Edebiyat Ödülleri'nde üçüncülük ödülünü almıştır.

Romanın baş karakteri Fahim Bey'dir. Fahim Bey Bursa'nın tanınmış kişilerinden birinin oğludur. Galatasaray Lisesi'nde okumuş ardından Babıali'de maaşsız olarak çalışmıştır. Fahim Bey, babası İstanbul'a geldiğinde oğlunun gerçek durumunu görmesin diye bir konağa yerleşmiştir fakat konağa yerleştirecek hiç eşyası yoktur. Sabahları boş konağında keman çalan Fahim Bey, günün birinde Londra elçiliğine üçüncü katip olarak atanır. Fahim Bey görevini kafasında büyütmüştür ve bir terziye siparişler vermiştir. İlerleyen dönemlerde İstanbul'da Meşrutiyet ilan edilince yurda döner ve Saffet Hanım ile evlenir. Fahim Bey, Bursa'da pamuk yetiştirmeyi planlamaktadır; bunun içinde kendisine sermaye verecek kişiler aramaktadır. Fakat varlıklı kişiler Fahim Bey'i suskun, hayalperest ve beceriksiz biri olduğunu düşünüp sermaye vermeye yanaşmazlar. Fahim Bey bundan sonraki yaşamınında hep bu hayalini gerçekleştirmek için uğraşmıştır. Kendi hayali için İstanbul Galata'da bir yazıhane açar. bu yazıhanede bir süre didinir. Fahim Bey yazıhanesinde hayali bir şirket kurar, kendisine göre defterler doldurup alışverişler yapar bir süre sonra da kirayı ödeyemez ve yazıhaneyi boşaltmak zorunda kalır. Fahim Bey'in yazıhanesindeki hayali çalışmaları etrafta dolanmaya başlamış daha sonraları adı büsbütün deliye çıkmıştır.
Ege Seferi (1455)

Ege Seferi, Kaptan-ı derya Hamza Bey komutasındaki Osmanlı donanmasının İstanbul'un Fethinden (1453) sonra Ege Denizi'nde hâkimiyetini yerleştirme hedefine yönelik seferlerinden ilki.

Fatih Sultan Mehmed'in 1453'te İstanbul'u fethinin ardından (eski Doğu Roma İmparatorluğu toprakları olan) Midilli ve Sakız adalarının Cenevizli yöneticileri (sırasıyla) yıllık 3.000 ve 6.000 düka vergiyle Osmanlı tâbiyetini kabul ettiler.

Eşzamanlı olarak Rodos Şövalyeleri de İstanbul'a elçi göndererek Osmanlıların Rodos'ta ticaret yapabilmelerine karşılık Rodoslu tüccarların da Anadolu'da ticarî faaliyet icra edebilmelerini içeren bir teklifte bulundularsa da, sözkonusu teklif Osmanlıların yıllık vergi ödenmesi talebinin Rodos Şövalyeleri tarafından reddedilmesi sonucunda hayata geçirilemedi.

Bu gelişmelerin üzerine Fatih Sultan Mehmed Sakız ve Midilli üzerindeki Osmanlı hukukunu fiiliyata dönüştürmek ve Rodos Şövalyelerini haraç vermeye zorlamak amacıyla 1455 yazında Kaptan-ı derya Hamza Bey komutasındaki 180 parçalık Osmanlı donanmasını Ege Denizi'ne sevketti.

Hamza Bey ilk olarak Haziran ayında Midilli'ye uğradı ve adayı 1355'ten beri yöneten Cenevizli Gattilusio ailesinden Lord Dorino I Gattilusio'nun (1428-1455), elçisi (tarihçi) Dukas'ı yıllık haracın yanı sıra zengin hediyelerle limana yollayan Lord Dorino'nun tâbiyetini kabul etti.

önüne demirledi. Eskiden Foça mültezimi olup Osmanlı sarayına sığınmış bulunan Francesco Drapperio'nun Sakız ve Foça Maona'sından (Sakız ve Foça'daki Ceneviz yöneticilerinin unvanı) 40.000 düka alacağının talep edildiği Sakızlı idareciler limandaki 20 gemilik kuvvetli Ceneviz filosundan da güç alarak talebi reddetti. Bu sırada çıkan ufak çaplı çatışmada da bir Osmanlı gemisi battı. Hamza Bey ise gerek limandaki Ceneviz donanmasını gerek Sakız kalesinin muhkem halini görünce taarruzdan vazgeçti ve karaya birlikler çıkararak köyleri yağmalamakla yetindi. Ardından Francesco Drapperio'yla İstanbul'da müzakere etmeleri için iki kişiyi rehin alarak adadan ayrıldı ve Rodos'a yelken açtı.

Hamza Bey Rodos kalesinin Sakız'dan daha iyi tahkim edilmiş olduğunu gördüğünden buraya da taarruz etmedi ve köyleri yağmalamakla yetinerek İstanköy'e yöneldi. İstanköy'ün ana kalesini terkedilmiş bulan Osmanlılar diğer kale Raşeya'yı kuşattılarsa da 22 günlük çatışmalardan sonra Osmanlı askerinde çıkan kanlı basur salgını nedeniyle kuşatma kaldırıldı.

Olumsuz hava koşullarının yaklaşması nedeniyle Osmanlı donanması 1455 Ekim ayında Gelibolu'ya döndü. Midilli haricinde seferin hedeflerini yerine getiremeyen Kaptan-ı derya Hamza Bey Fatih Sultan Mehmed tarafından azledilerek Alanya'ya sürüldü. Yerine Has Yunus Bey atandı.
Gen-Ar Tiyatrosu

1962 yılında Gen-Ar diye bir kulüp Kocataş ailesinin üyesi Muhtar Kocataş tarafından kurulmuştur. Muhtar Kocataş Bağdat Valiliği, Adliye Nazırlığı ve TBMM Kastamonu milletvekilliği de yapmış olan; ünlü müzik yapımcısı Arif Mardin’in ve halkla ilişkiler uzmanı Betûl Mardin’in dedesi olan Necmeddin Molla (1875-1949) yakını.

Gen-Ar kulüp de aynı zamanda gündüzleri ve kulübün açılma saatleri gelmeden tiyatro kurulmuştur. Tiyatronun mekanı Küçük Parmakkapı Sokağı’nda, Atatürk Lisesi’nin sokağıdır. Günümüzde yerinde McDonald's vardır. Söz konusu mekanda Cahit Irgat, Tuncel Kurtiz, Suna Keskin, Erol Günaydın ve Nevzat Şenol sahne almışlardır. Kulüp ve tiyatronun yöneticisi Haldun Taner'dir.
Günebakan, Dernekpazarı

Yerleşimin eski adı "Zenozena"'dır. Zenozena, Lazcada "aşağı düz" anlamına gelmektedir. Yerleşimden 15. ve 16. yüzyıllarda Of kazasına bağlı köyler arasında bahsedilmemektedir. 1681 yılı Avarız Defterinde yerleşimin; Tüfekçi, Çalışanlar, Yenice, Ormancık ve Çayırbaşı yerleşimleriyle birlikte "Holo" köyünü oluşturduğu görülmektedir.

Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasından sonra Zenozena adıyla o dönemki Of kazasının Dernekpazarı bucağına bağlı görülen yerleşimin adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Günebakan olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Dernekpazarı'nın 1991 yılında ilçe olmasıyla da bu ilçenin köyü olmuştur.
Mannheim Üniversitesi

Mannheim Üniversitesi (Almanca: Universität Mannheim), 1967 yılında Almanya'nın Mannheim şehrinde kurulan üniversite. Yerleşkesinin Mannheim Şatosu'nda bulunması nedeniyle üniversitenin temeli 1763 yılında Karl Theodor tarafından kurulmuş olan Kurpfalz Bilimler Akademisi'ne dayandırılabilir.

Mannheim Üniversitesi Almanya'da özellikle işletme ve ekonomi alanında çok ünlü olup, birçok otoriteye göre işletme dalın bir numarası olarak değerlendirilmektedir. 2014 yılı için Mannheim Üniversitesi, işletme dalının Almanyadaki bir, ekonomi dalının ise dört numarası olarak değerlendirilmiştir.

İşletme Fakültesi, Edebiyat Fakültesi, Hukuk ve İktisat Fakültesi, Sosyal Bilimler Fakültesi ile İktisadî Bilişim ve İktisadî Matematik Fakültesi olmak üzere beş fakülteden oluşmaktadır. Lisans, yüksek lisans ve doktora düzeyinde öğretim sunulan üniversite; İşletme, İktisat, Siyaset Bilimi ve Sosyoloji gibi klasik alanların yanı sıra sunduğu disiplinlerarası öğrenim olanaklarıyla bilinmektedir. Sosyal bilimler, hukuk gibi çoğu alan; anadalın yanı sıra bir yandal öğrenimine olanak sunmaktadır.

Mannheim Üniversitesi'nin verdiği eğitimdeki ekonomi odağının kökleri, tarihsel olarak 1907 yılında Mannheim burjuvasının girişimi olan ve 30'lu yaşlara kadar ticaret adamlarının eğitilmesinin ticaret odası tarafından desteklendiği yüksek eğitim merkezi olan Devlet Ticret Yüksekokulu'nda yatmaktadır. Bu okulda iktisadî bilimlerin yanı sıra felsefe, tarih, sanat ve doğa bilimleri gibi dersler de verilmiştir. Birinci ve İkinci Dünya Savaşları'nın arasındaki süreçte tercümanlık, psikoloji ve pedagoji enstitüleri de kurulmuştur.

1933 yılında nasyonal sosyalist iktidar tarafından bu yüksekokul, Heidelberg Üniversitesi olarak ayrılmıştır. Yüksekokulun 14 Yahudi öğretim görevlisinden yalnızca 3'ü hayatta kalabilmiştir. Kurbanların arasında psikoloji enstitüsü başkanı ve yüksekokul müdürü Otto Selz de bulunmaktadır.

Yüksekokulun yeniden kuruluşu 1946 yılında, 1960'lı yıllarda Königsberg Ticaret Yüksekokulu'nun kuruluşunda büyük rol oynayacak "devlet iktisat yüksekokulu" olarak gerçekleştirilmiştir. Mannheim şehriyle sıkı ilişkisi bulunan işaret ise savaş sonrası dönemine dayanmaktadır. "In omnibus veritas" (lat. Gerçek her şeyde) ifadesi, Karl Theodor'un 1763'te Kurpfalz Bilimler Akademisi'ni kurduğu yönetmelikten alınmıştır. İfadenin tamamı "in omnibus veritas suprema lex esto" (Her şeyde var olan gerçek, en yüce kanundur.) şeklindedir. 2008 yılından itibaren üniversitenin yeni logosu resmî olarak kullanılmaktadır ve bu mühürse bir gelenek halini almıştır.

Üniversitenin resmi olarak kurulduğu 1967 yılında öğrenci sayısı ve kontenjan birbirine denk gelmiştir. Bugün beş fakültede de eğitim ve meslekî geliştirme olanağı sunulmaktadır.

Mannheim Üniversitesi'nin büyük bölümü, Dünya'nın ikinci büyük barok şatosu olan Mannheim Şatosu'ndadır. Okulun derslik ve kütüphaneleri, "barok şatonun rönesansı" hareketi kapsamında işletmelerin, vakıfların destekleri ve özel teşvikler sayesinde günümüz teknolojisiyle donatılmıştır. 2011 yılından itibaren "Rönesans 2.0" kampüs projesi sürdürülmektedir.
Wengernalp demiryolu

Wengernalp demiryolu (, WAB), İsviçre'nin Lauterbrunnen ve Grindelwald kentlerini birbirine bağlayan 19.081 km uzunluğundaki demiryolu hattıdır. Dünyanın en uzun kesintisiz raylı sistemi unvanına sahiptir.

Çift yönlü çalışan hat Kleine Scheidegg istasyonunda son bulmaktadır. Avrupa'nın en yüksek istasyonu olan Jungfraujoch'a komşu istasyondan Jungfrau demiryoluna geçerek ulaşılabilmektedir.
Şehir efsanesi

Şehir efsanesi (İngilizcesi: urban legend veya urban myth), modern çağın kulaktan kulağa yayılan, doğruluğu şüphe götürür, uydurma folklorik hikâyelerine verilen addır.

Birçok folklorik hikâyede olduğu gibi şehir efsanelerinin her zaman uydurma ve gerçek dışı olduğu söylenemez ama genelde çarpıtılmış, abartılmış ve heyecan katılmış hikâyelerdir.

Bu hikâyelerin isimlerinin "şehir efsanesi" olmasına rağmen konularını şehirden almaları gerekmez. Sadece onları geleneksel folklorik hikâyelerden ayırt edebilmek için bu isimle anılırlar. Bu ayrımı daha iyi vurgulayabilmek için sosyologlar ve folklor araştırmacıları daha çok "çağdaş efsaneler" terimini tercih ederler.

Şehir efsanelerinin bazıları aradan yıllar geçmesine ve ülkeden ülkeye yayılmasına rağmen hiç değişiklik geçirmezken bazılarının ülkelere veya yörelere göre modifikasyonları ortaya çıkmıştır. Gelişen teknoloji ve yeni trendlerle birlikte daha önce hiç duyulmamış yepyeni şehir efsaneleri de türetilmektedir. Son yıllarda bilgisayar ve internet kullanımının yaygınlaşması ile şehir efsanelerinin sayısı ve çeşitliliğinde artma görülmektedir.

Japonların Haliç'i hiçbir ücret almadan temizlemeyi ama dipten çıkacakların kendilerine verilmesini teklif ettikleri, buna karşılık Haliç'in dibinde bol miktarda altın olduğunu bilen yetkililerin de bu teklifi reddettiklerine dair hikâye en eski ve yaygın şehir efsanelerinden biridir. 1940'ların başında Türkiye'de yaygın olan bir şehir efsanesi de “Hitler’in gizli Müslüman olduğu” idi. Aslında bunun bir Alman propagandası olduğu da ileri sürülmüştür.

ABD'de kulaktan kulağa yayılan klasik şehir efsanelerinin en bilineni ise New York kanalizasyon sisteminde büyük timsahların yaşadığı ve zaman zaman insanlara saldırdığına dair olanıdır. Hatta Ninja Kaplumbağalar çizgi karakterleri ve bundan uyarlanan filmler bu efsaneden esinlenilerek yaratılmışlardı.

Televizyon kanalı Discovery Channel'da 2003 yılından beri yayınlanmakta olan Efsane Avcıları (MythBusters) adlı bir programda şehir efsanelerinin doğruluğu veya yanlışlığı bilimsel metotlarla ama eğlenceli bir tarzda kanıtlanmaya çalışılmaktadır.
Straight to the Bank

"Straight to the Bank", Amerikalı rapçi 50 Cent'in üçüncü stüdyo albümü Curtis'ten çıkan ilk teklisidir. Parçanın yapımını Dr. Dre ve Ty Fyffe üstlenmiştir.

Şarkının internete sızmasından altı gün sonra şarkı, Billboard R&B/Hip-Hop listesinde 30 numaraya çıkmıştır. "Straight to the Bank", 26 Mayıs 2007'de Billboard Hot 100'e 32 numaradan girmiştir.

Şarkının videoklibinin gösterimi 16 Mayıs'taki "Amusement Park"in gösteriminden sonra 17 Mayıs'ta MTV'de yapılmıştır. BET'in 2007'nin İlk 100 Videosu listesinde 83 numarada yer almıştır.
Louis Pierre Vieillot

Vieillot, Batı Hint Adaları'nda ve Kuzey Amerika'da topladığı türler ve Felix de Azara ve çevirmeni Sonnini de Manoncourt tarafından resmen adlandırılmayan Güney Amerika türleri de dahil olmak üzere bir dizi kuşun ilk bilimsel tanımlarının ve Linna adlarının yazarıdır. Vieillot tarafından kurulan jenerasyonun en az 26'sı halen kullanılmaktadır.

Vieillot Yvetot'ta doğdu. Ailesinin ticari çıkarlarını Hispaniola'daki Saint-Domingue'de (Haiti) temsil etti, ancak Fransız Devrimi'ni takip eden Haiti isyanları sırasında Amerika Birleşik Devletleri'ne kaçtı. Buffon'un tavsiyesi üzerine, ilk iki cildi 1807'den itibaren Fransa'da yayınlanan Histoire naturelle des oiseaux de l'Amérique Septentrionale için materyal topladı.

Vieillot, son kez 1798'de Fransa'ya döndü ve Bulletin des Lois'te kendisi için yaratılan pozisyon, doğal tarih çalışmalarına devam etmek için yeterli boş zaman bıraktı. Jean Baptiste Audebert'in ölümünden sonra Vieillot, "Oiseaux dorés" in iki bölümünü 1802'de tamamladı; kendi çalışması Histoire naturelle des plus beaux oiseaux chanteurs de la zone torride 1806'da ortaya çıktı.

Vieillot Analyze d'une nouvelle Ornithologie Elémentaire (1816), Nouveau Dictionnaire d'Histoire Naturelle'ye (1816–19) yaptığı katkılarda hafif değişiklikler yaparak uyguladığı yeni bir ornitolojik sınıflandırma sistemi başlattı. 1820'de Vieillot, 1790'da Pierre Joseph Bonnaterre tarafından başlatılan Tableau ansiklopédique et méthodique'in devamını üstlendi. Ayrıca bir Ornithologie française (1823-30) yayınladı.
Say My Name (Destiny's Child şarkısı)

Say My Name, Amerikalı R&B grubu Destiny's Child'ın 1999 çıkışlı The Writing's on the Wall albümünün üçüncü ve en başarılı şarkısıdır. Şarkı, grubun karışıklık içinde olduğu bir sırada çıkmış, buna rağmen oldukça büyük bir başarı göstermiştir. Şarkı, ayrıca grubun ikinci 1 numara şarkısıdır.

Şarkının videosu 15 Şubat 2000'de gösterime girmiş, ama hayranları büyük bir şok karşılamıştı. Videoda, LaTavia Roberson ve LeToya Luckett yerine Michelle Williams ve Farrah Franklin adındaki yeni üyeler bulunuyordu. Video bunun dışında koreografi ödülleri başta olmak üzere birçok ödüle layık görüldü.
Polisan Holding

Holdingin temelleri 1956 yılında girişimci Necmettin Bitlis tarafından tekstil apre boya fabrikasının kurulmasıyla atılmış, 1964 tutkal üretimi için Polisan'ın kurulmasıyla büyümesini sürdürmüştür. Başlarda emülsiyon reçine üreten şirket sırasıyla formaldehit reçine ve 1985 yılında boya üretimine geçmiş, kimya sektöründe büyümüştür. Polisan Boya ayrıca holdingin ana şirketi konumundadır.

Grup Yunanistan'nın Volos kentinde kurulu polietilen tereftalat üretimi gerçekleştiren Polisan Hellas şirketini de bünyesinde bulundurmaktadır. Holding, özellikle boya ve kimya, tarım, tekstil, inşaat ve lojistik alanlarında faaliyet göstermektedir.

Polisan, (Poli Vinil Asetat-PVA) ve (Sanayi) kelimelerinden oluşmuş Türkiye'de bir boya üreticisi. 1920'li yıllarda tekstille başlayan Bitlis ailesinin ticari faaliyetleri 1956 yılına dek mağazacılık kimliğiyle devam etmiştir. Kimya Sanayi'ne girişi ise 1964 yılında emülsiyon reçineleri üretimi yapan Polisan Kimya'nın kuruluşu ile gerçekleşmiştir. 1985 yılında Polisan markası boya üretimine başlamıştır.
Karaizel (il)

Karaizel ili Başkurdistan'ın 54 idari biriminden biridir. Yönetim merkezi Karaizel'dir. İl adı Karaizel Nehirden geldi. Karaizel ismi Başkurtlardan alındı. Başkurtça “Ҡараиҙел” (Karaizel) sözcüğü için “Siyah İdil” ifadesi kullanılır.

1 Ocak 2017 nüfus sayımına göre bölge nüfusu 25533 kişidir. 2010 Rusya nüfus sayımına göre etnik yapı: Tatarlar % 26.9, Başkurtlar % 47, Ruslar % 19.8.
Prusya'da Kral

Brandenburg elektörü Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun bir bölümünü yönetiyordu. Bunun yanında imparatorluğun dışında kalan Prusya Dükalığı'nın da hükümdarıydı. Dükalık başlangıçta Polonya Kralı'nın tımarıydı. I. Friedrich Wilhelm'ın Polonya Kralı'ndan tam bağımsızlık kazandığı Labiau (1656) ve Bromberg (1675) Antlaşmaları'na kadar Prusya, derebeylik olarak kaldı. İmparatorluk içinde ise sadece bir prenslik olmasına rağmen, 1701 yılında Elektör III. Friedrich, büyüklüğünü göstermek için kral unvanı kullanmaya başladı. O zamanda imparatorluk içinde yalnızca üç kraliyet unvanı vardı: Almanların Kralı (İmparator'un elinde tuttuğu bir unvan), Bohemya Kralı (genellikle İmparator tarafından kullanılan bir unvan) ve Romalıların Kralı (İmparator'un varisi tarafından kullanılan bir unvan).

İspanya Veraset Savaşı'ndaki Hohenzollern yardımı karşılığında ve gelecek seçimde Habsburg adayına desteğini göstermek için İmparator I. Leopold, Friedrich'e kendisine "Prusya Kralı" yerine "Prusya'da Kral" unvanını kullanması için izin verdi. Friedrich İmparatorluk içindeki topraklarında kral değil sadece bir elektördü, sadece eski Dükalığında kraldı.

17 Ocak 1701'de Friedrich üzerinde "suum cuique" yazan siyah Prusya kartalından oluşan kraliyet armasını ilan etti. 18 Ocak'ta kendisi ve karısı Sophie Charlotte'e Königsberg Kalesi'ndeki bir törenle kraliyet unvanı verdi.

Bu tartışmalı hareket ancak 1713'teki Utrecht Antlaşması sonrasında genel kabul gördü. "Prusya Kralı" unvanı, sadece Prusya Dükalığı'nda değil tüm Prusya bölgesinde lordluğu temsil ediyordu. Hohenzollern prensleri tarafından kullanılacak bu unvanının komşu Lehistan-Litvanya Birliği'nin bir parçası olan Polonya Prusyasında da hak iddia ederek bir tehdit oluşturacağı inancıyla Polonya Kralları 1742'ye kadar Prusya Kralı unvanını kendileri kullandılar.

18. yüzyıl boyunca Prusya'da Krallar'ın gücü arttı. Üç Silezya Savaşı'nda Avusturyalı Habsburg Monarşisi karşısında galip geldiler ve Silezya'nın alınmasıyla güçlerini daha da artırdılar. 1772'de Polonya'nın ilk bölünmesi sırasında Polonya Prusyasının büyük bölümünü ele geçiren II. Friedrich Prusya Kralı unvanını aldı.
Surname-i Hümayun

Surname-i Hümayun (III. Murad Surnamesi), 1582’de Padişah III. Murad’ın oğlu Şehzade Mehmet’in sünnet düğünü nedeniyle düzenlenmiş 52 gün süren şenlikleri anlatan Türkçe eserdir.

Şenlikleri 250 çift sayfa minyatür ile resimsel bir öyküye dönüştüren eser, 14 Mart 1588 tarihinde tamamlanarak hünkâra sunulmuştur. Tek nüshası Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi, Hazine Nr. 1344'te kayıtlıdır. Metni, “İntizamî” mahlaslı yazar tarafından kaleme alınan surname, Nakkaş Osman ve ekibi tarafından resimlenmiştir. Metnin orijinalinin Şahnameci Seyyid Lokman’a mı yoksa İntizami mahlasını kullanan Rumelili bir başka müellife mi ait olduğu kesinlik kazanmamıştır.

Eserin önemi, Nakkaş Osman’ın elinden çıkan minyatürlerden gelir. Surname, tam sayfa büyüklüğünde 250 çift minyatürü içerir. Günümüzde 432 yaprak ve 427 minyatür ile ulaşmıştır. Dönemin günlük hayatından kesitler sunması ve meslek gruplarını vermesi açısından birer tarihi belge niteliğine sahip bu minyatürler ayrıca başarılı birer sanat eseri olarak değerlendirilir.

Eser boyunca tek bir kompozisyon tekrar eder ve Şenlik bütün minyatürlerde aynı noktadan, aynı dekor ile betimlenir: Şenliklerin gerçekleştiği At Meydanı’nda hareket misafir locası ve halktan seyircilerin bulunduğu sağ taraftan başlar; saray ve padişah locasının bulunduğu sol tarafta devam eder. Halkın ve misafir locasının önünden geçen göstericiler padişaha doğru ilerler; dualarını ettikten ve hediyelerini sunduktan sonra hünerlerini sunarlar. Şenlik bu şekilde baştan sonra padişahın gözü ile anlatılır. Yazılı metinde dile getirilmiş heyecan, merak, korku, keyif, neşe ve benzeri durumlar minyatürlerdeki insan figürlerinde yer almaz.