Faroe geleneksel kıyafeti

19'uncu yüzyılın sonlarına doğru, bağımsızlık hareketinin başladığı dönemde, halk kıyafetleri günlük kıyafetlerden ayrılmaya başladı. "Føroysk klæði" terimi, mağazalardan satın alınabilen giysiler anlamına gelen "donsk klæði "nin (Danimarka giysileri) karşıtı bir terim olarak kullanılmaya başlandı. Faroe kıyafetleri ise bayram kıyafetleri haline geldi. Kızlar eteklerini genellikle konfirmasyon yaşlarında alırlardı. Daha sonra geleneksel 13 şerit kaldırıldı. Kıyafet 19. yüzyılın sonundan bu yana birkaç kez daha değişti ve şimdi belli bir ölçüde standartlaştırıldı.

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra halk kostümleri unutulmaya yüz tutmuştu. 1990'lardan bu yana, halk kostümlerine olan ilgi yeniden artmaya başladı; bu kısmen dönemin ağır mali krizine ve bunun sonucunda yükselen milliyetçiliğe bağlanabilir.

Kadın halk giysisi , hırkayı andıran, yünden yapılmış kısa, dar bir korsajdan oluşur. Korsaj, malja adı verilen deliklerden göğsün yukarısına kadar stimi adı verilen gümüş bir zincirle bağlanır. Gümüş zincirin sonunda, korseye bağlı gümüş bir iğne, sproti asılıdır. Çoğunlukla küçük siyah desenlerle kırmızı veya koyu mavi desenlerle mavidir. Daha yakın zamanlarda mor ve yeşil korsajlar da bulunmuştur. Korsajın altına tıkaç işlevi gören bir önlük giyilir. Festival "Stakkur"undan gelir. Eskiden dolgulu veya keçeli yünden yapılırdı, ancak bugün astarlı kadife veya benzeri bir kumaştan yapılıyor.

Beline süslü gümüş tokalı geniş siyah bir kemer bağlanır. Kemer tokasıyla eşleşen büyük, işlemeli bir gümüş broş göğüs ekine takılır ve şalı tutar.

Etek geleneksel olarak siyah ve kırmızı çizgilidir ve çift cidarlı yün ve pamuktan yapılmıştır; Eskiden pamuk yerine keten kullanılıyordu. Daha yakın zamanlarda, siyah-yeşil veya siyah-sarı renk kombinasyonları da kullanılmıştır. Çok sayıda renk kombinasyonu tarihsel olarak belgelenmiştir: örneğin 1800 civarında, beyaz çizgili kahverengi etekler günlük kullanım için ve kahverengi-sarı etekler bayram günleri için giyilirdi. Etekle birlikte şalla uyumlu işlemeli bir önlük giyilir. 18. yılında Svalbo'ya göre önlükler 19. yüzyılda mavi çizgili ketenden yapılırken, 20. yüzyılın başlarında 19. yüzyılda yün müslin, ipek ve benzeri kumaşlar kullanılmıştır.

Tarihsel olarak, Avrupa'nın geri kalanında olduğu gibi, kadınlar geleneksel olarak çeşitli şekillerde başlıklar takarlardı. En yaygın varyant, şakakların kafatasını, boynunu ve arkasını kaplayan ve ipek kurdelelerle çene altında tutulan koyu renk, iki parçalı bir başlıktı. Kurdeleler kızlar ve genç kadınlar için kırmızı, yaşlı kadınlar için mavi ve dul kadınlar için lacivertti. Ulusal kostümün bir parçası olarak, bone günümüzde genç kızlar dışında artık bir rol oynamamaktadır.

Geçmişte kadınlar Faroe ipliğinden, daha sonra ipek veya naylondan örülmüş siyah veya gri çoraplar giyerlerdi. Günümüzde siyah çorap veya taytlar, geniş gümüş tokalı siyah rugan ayakkabılarla birlikte giyilmektedir.

Stakkur, birkaç yüzyıl boyunca bayram kıyafeti, özellikle de gelinlik olarak giyildi ve ilk tanımına 1673 gibi erken bir tarihte rastlanıyor. Eskiden stakkur giymeye gücü yeten sadece en zengin köylü kadınlardı. Bu kıyafet bir nesilden diğerine miras kalırdı. Stakkur, masmavi, kırmızı veya çimen yeşili kumaştan dikilmiş uzun bir elbiseden oluşur. Nadir durumlarda elbise siyah kumaştan yapılmıştır. Günümüzde daha çok ipek kullanılmaktadır. Eteğin birçok pilisi vardır, beli prenses kesimle dikilmiştir. Kolları pileli dantel ile süslenmiş manşetlerle uzun ve sıkıdır. Göğüs ve manşetler elbiseden farklı renkte, örneğin kırmızı. Stakkur, ipek bir yaka ve gümüş plakalarla süslenmiş kadife bir kemer içerir. İlgili takılar gümüş halkalardan, kordon şeritlerinden ve gevşekçe sarkan yaprakları olan, genellikle altın kaplamalı büyük bir kare broştan oluşur. Kadın genellikle başlık olarak bir taç veya taç takar.

Erkek halk kıyafeti, beyaz bir gömlek ve altı gümüş düğmeli kırmızı veya siyah işlemeli bir yelekten oluşur. Üzerine hırka benzeri düğmeli bir ceket giyilir, koyu veya açık mavi, bazen desenli ve yine iki tarafı gümüş düğmelerle süslenmiştir. Genellikle açık olarak giyilir, sadece kısa bir gümüş zincir üstte bir arada tutar.

Önlük üzerinde gümüş düğmeler ve bacak yırtmaçları olan siyah loden diz pantolonu bununla giyilir. Ayrıca rengarenk desenli bir jartiyer tarafından tutulan diz üstü çoraplar giyilir. Çoraplar günümüzde olduğu gibi bayramlarda çoğunlukla kahverengi veya gri, mavi veya beyazdı. Ayrıca eskiden baldıra dolanan uzun bağcıklı deri ayakkabılar da giyilirdi. Günümüzde deri veya rugan ayakkabılar geniş gümüş tokalarla giyilmektedir.

Başlık, Jakoben başlığına benzeyen ve stavnhetta'dan daha az zarif olan çift cidarlı sivri bir başlıktan oluşur. Her biri siyah çizgili kırmızı veya mavidir. Bugün, yuvarlatılmış uç aşağı katlanır ve yana dikilir.

Sjóstúka ( fransızca: adalet ordusu ; kelime anlamıyla 'deniz gömleği') diz boyu, siyah loden bir paltodur, 19. yüzyıla aittir. köylülerin şenlikli kıyafetleri için yüzyıl. Daha kısa, daha az ince olan cekete Kot denir ( französisch surkot ‚ Surcot ‘ ) .

Sjóstúka yan köşebentlerle dikilmiştir, tam bir sırtı vardır, kolların üst kısmı geniştir ve alt kısmı kısa bir yırtmaç ve bir düğme ile yuvarlaktır . Yelek, gümüş renkli ve zincirle bağlı olan üstteki iki düğme dışında siyah cam düğmelere sahiptir. Beyaz çoraplar ve gümüş tokalı deri ayakkabılar genellikle sjóstúka ile giyilir.

Üçgen başlık, stavnhetta, bir rütbe işaretiydi ve sjóstúka ile birlikte zengin köylülerin ve diğer yüksek rütbeli kişilerin bayram kıyafetlerinin bir parçasıydı. İlk olarak 1781 yılında Jens Christian Svabo tarafından tanımlanmıştır.