SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Mustafa Demir (1959 doğumlu siyasetçi)

Mustafa Demir, İstanbul Diş Hekimleri Dostluk ve Dayanışma Derneği ’nin kurucuları arasındadır. Kuruluşundan itibaren üye olduğu Adalet ve Kalkınma Partisi'nin İstanbul halkla ilişkiler, tanıtım ve medyadan sorumlu il başkan yardımcısı olarak çalıştı. 2004, 2009 ve 2014'te 3 dönem arka arkaya Fatih ilçesi belediye başkanı seçildi.

Mustafa Demir devlet memuru olan bir baba ve ev hanımı olan bir annenin yedi çocuğundan biri olarak dünyaya geldi. Devlet memuru olan babasının mesleği gereği ilkokulu Diyarbakır'ın Dicle ilçesinde, ortaokulu ve liseyi ise Kahramanmaraş ilinde tamamladı. 1978 yılında kazandığı İstanbul Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi'inden 1983 yılında mezun oldu.

14 Ağustos 2001 tarihinde Adalet ve Kalkınma Partisi'nin kurulması ile birlikte İstanbul ili kurucu üyeliği yaparak siyasete ilk adımını atmıştır. Siyasi yaşamını AK Parti İstanbul İl Başkanlığı’nda Halkla İlişkiler Tanıtım Medyadan sorumlu İl Başkan Yardımcılığı yaparak devam ettirdi. 28 Mart 2004 Türkiye Yerel Seçimlerinde Fatih ilçesi belediye başkan adayı olarak gösterilmiş ve kazanmıştır.

Adalet ve kalkınma Partisinden Fatih ilçesinin belediye başkanlığı için aday gösterilen Mustafa demir en yakın siyasi rakibi Cumhuriyet Halk partisi adayı ve eski belediye başkanı Yusuf Günaydın'ın önünde iki katı oy farkı ile seçimi birinci tamamladı.

İkinci kez katıldığı yerel seçimlerde tekrar fatih belediye başkanlığı için aday gösterilmiştir. Büyük oranda ilk seçim sonuçları ile benzerlik gösteren seçim sonuçları ile ikinci kez Fatih belediye başkanlığı yapmaya hak kazanmıştır.
Kabiliyeliler

Kabiliyeliler, kuzeydoğu Cezayir'de yaşayan Berberi halktır. Yaklaşık nüfusları 2 milyonun üzerindedir. Kabiliye (Zuvaya) dilini konuşan halk tarım ve hayvancılık ile geçinir.
Cava insanı

Cava insanı ya da Cava adamı (Homo erectus erectus, eski ismiyle Anthropopithecus erectus veya Pithecanthropus erectus), 1891'de Endonezya'nın Java Adası'nda bulunan insan (Homo) fosillerine verilen isim. Eugène Dubois'in öncülük ettiği kazı grubu; diş, kafatası parçası ve uyluk kemiği keşfetti. Fosillerin, insanlar ve insansı maymunlar arasındaki "kayıp halka" olduğunu savunan Dubois, türe "Anthropopithecus erectus" ismini verdi, fakat sonra "Pithecanthropus erectus" olarak değiştirdi.

Fosil, keşfedildikten sonra çok tartışma yaratmıştı. 1891'den sonra on yıldan kısa bir süre içerisinde, Dubois'in bulgularını konu alan yaklaşık seksen kitap yayınlandı. Dubois'in görüşüne rağmen, az kişi Cava Adamı'nın insanlar ve insansı maymunlar arasındaki bir geçiş formu olduğunu kabul etti. Kimileri fosilleri insansı maymun olarak niteleyerek, bazıları da insan olarak niteleyerek reddetti. Oysa çoğu bilim insanı, Cava Adamı'nı, modern insan ile hiç ilgilendirmeden, evrimin ilkel yan dalı olarak dikkate almışlardı. Dubois, 1930'larda, Pithecanthropusun "dev gibon" gibi olduğunu iddia etti.

Nihayet, "Pithecanthropus erectus (Java Adamı)" ve "Sinanthropus pekinensis" arasındaki benzerlik; Ernst Mayr'ın 1950'de ikisini de "Homo erectus" olarak isimlendirmesine ve direkt olarak insanın evrim ağacına yerleştirmesine olanak tanıdı. Cava insanını diğer Homo erectus popülasyonlarından ayırmak için, bazı bilim insanları bunu 1970'lerde "Homo erectus erectus" olarak nitelediler. Diğer fosiller, 20. yüzyılın ikinci yarısında Cava Adası'nda bulundular. Dubois'in bulduklarından daha eskiydiler ve ayrıca Homo erectus'un bir parçası olarak düşünüldüler. 700,000 ve 1,000,000 yıllık olduğu düşünülen Cava insanı, bulundukları zamanda, keşfedilen en eski hominin fosilleriydi. Cava insanının fosilleri 1900 yılından beri Hollanda'da bulunmaktadır.

Dubois, Ağustos 1891'de Solo Nehri kıyısındaki Trinil'de araştırmalarına başladı. Takımı, bir diş(Trinil 1) ve kafatası parçası(Trinil 2) ortaya çıkardı. Dubois, bu türe ilk olarak "Anthropopithecus" ismini verdi. Bu ismi verdi çünkü benzer bir diş 1878'de Hindistan'da bulumuş ve yine "Anthropopithecus" ismi verilmişti.

Java Adamı yaklaşık 170 cm uzunluğundaydı ve uyluk kemiklerinin gösterdiği üzere modern insan gibi yürüyordu. Kafatası kalın kemiklere, geri çekilen alına sahipti. İri bir çene yapısına ve çıkıntılı kaş sırtlarına sahipti. 900 santimetreküp ile kafatası kapasitesi diğer H.erectus türlerinden daha küçüktü. İnsan dişlerine büyük köpek dişleri ile birlikte sahipti. Java Adamı, diğer Homo erectus'lar gibi büyük ihtimalle nadir türlerden biriydi. Java Adamı'nın keskin kabuk gibi şeyler kullanarak eti kestiğinin bulguları vardır.

Homo erectus, çoğu arkeoloğa göre ateşi kontrol etti. Trinil'de Java Adamı'nı fosillerinin yanında, yaşları 500,000 ile 830,000 yıl arsında olan yanmış odunlar bulunuldu. Ancak, merkez Cava volkanik bir bölge olduğundan, bu bulgu Java Adamı'nın ateş kullandığının kesin bir kanıtı olarak kullanılamaz.
Kırım Tatar lehçeleri

Kırım Tatar dili üç lehçeden oluşur. Standart dil, Kıpçak-Cuman kolunun bir parçası olan orta lehçe (bağçasaray, orta yolaq) ile yazılmıştır. Oğuz kolunda yer alan kıyı ağzı (yalıboyu, cenübiy) olarak da bilinen güney ağzı ve Kıpçak dilinde de nogai ağzı (noğay, arazi, şimaliy) olarak da bilinen kuzey ağzı vardır.

Kırım Tatarcası Türk dilleri arasında benzersiz bir konuma sahiptir, çünkü üç "lehçesi" Türkçenin üç farklı (alt) grubuna aittir. Bu, Kırım Tatarcasının bir bütün olarak sınıflandırılmasını zorlaştırmaktadır.

Güney veya kıyı lehçeleri, geleneksel olarak Kırım'ın güney kıyısında yaşayan Yalıboylu ("kıyı sakinleri") tarafından konuşulur. Ağızları Türkçe, Azerice ve Türkmenceyi içeren Türk dillerinin Oğuz grubuna aittir . Bu lehçe en çok Türkçeden etkilenir ve kelime dağarcığının çoğunu paylaşır.

Kuzey, Nogai veya Çöl lehçesi (noğay, çöl, şimaliy; Dobruca'da: tatarşa, noğayşa, tatça) Romanya, Bulgaristan, Türkiye ve diğer ülkelerde Kırım Tatarları tarafından konuşulmaktadır. Nogay etkisi vardır ve hatta bu lehçenin Nogay dilinin bir parçası olduğunu iddia ediliyor. Ve Kazakça, Karakalpak, Kırgızca ve Nogayca ile ilgili olduğunu söyleyenler vardır. Bu lehçe, Kırım (Nogay) bozkırının eski göçebe sakinleri tarafından konuşulmaktaydı. Kırım'ın Nogayları ile Kafkasya ve Volga'nın Nogaylarının ortak isimleri ve çok yakın akraba dillerine yansıyan Nogai Ordası'ndan ortak kökene sahip oldukları düşünülmektedir. Geçmişte bu lehçeleri konuşanlar kendilerine Qıpçaq adını da vermişlerdir.

Kırım Tatar alfabesinde Ĭĭ ve Ww harfleri yoktur. Ancak Dobruca'daki Tatarlar Ĭĭ ve Ww kullanır. Ĭĭ, [ɪ]'yi temsil eder ve Ww, [w]'yi temsil eder. Kırım'da Kırım Tatarları İi'yi [ɪ] ve [i]'yi temsil etmek için kullanır ve Vv hem [w] hem de [v]'yi temsil eder, ancak Dobruca'da İi [i] ve Vv [v]'dir.

Orta lehçe Kırım Dağları'nda yerleşik Tat Tatarları tarafından konuşulmaktadır ( İran dilini konuşan Tat halkıyla karıştırılmamalıdır). Konuşmacıları Kırım Tatarca konuşanların göreceli çoğunluğunu oluşturduğundan, yazı dili orta lehçeye dayanmaktadır.

Standart Kırım Tatarcası ve orta lehçesi Kuman dili olarak sınıflandırılır. Kıpçak dillerinin alt grubu ve en yakın akrabaları Karaçay-Balkar, Karayca, Kırımçak, Kumyk, Urumca ve nesli tükenmiş Kumanlardır . Orta ağız, Kıpçak-Kumanca kökenli olduğu düşünülse de, hem Kuman hem de Oğuz dillerinin unsurlarını birleştirir.

Kuman dili Kırım'a 11. yüzyılda Kumanlar ve Peçenekler'in Kırım'ı ilk Türk istilası ile geldi. Kırım'da gelişen Kuman dilinin Kırım Hanlığı'nın ortak dili olduğu düşünülmektedir.
Kaynarca, Pendik

Kaynarca veya resmi olmayan diğer adıyla Alt Kaynarca, Pendik ilçesinde, ilçenin 1,5 km kuzey doğusunda yer alan İstanbul'a bağlı bir yerleşim birimidir. Bugün 2.5 km² alana sahip Kaynarca Mahallesi'nde; 12 Cadde, 204 Sokak bulunmaktadır. Yaklaşık 65.000 nüfusa sahip olan Kaynarca Mahallesi'nin 30.000 civarında da seçmeni vardır.
Klasik Arapça

Klasik Arapça veya Kuran Arapçası (Arapça: ٱلْعَرَبِيَّةُ ٱلْفُصْحَىٰ) 7. yüzyıldan itibaren ve Orta Çağ boyunca, özellikle şiir, nesir ve hitabet gibi Emevi ve Abbasi edebi metinlerinde kullanılan Arapça'nın standartlaştırılmış edebi biçimidir ayrıca Klasik Arapça, Modern Standart Arapça'nın dayandığı Arapça dilinin kaydıdır.

Klasik Arapça'nın kapsamlı bir yazılı dilbilgisi, İranlı Müslüman dilbilgisi uzmanı Sibeveyhi tarafından yazılan el-Kitāb idi; güvenilir Arapça konuşmacıları olarak gördüğü Kuran ve Bedevi haber kaynnaklarına ek olarak, büyük ölçüde mevcut şiirsel metinlere ve önceki gramercilerin eserlerine dayanan bir Arapça gramer tefsiriydi. Bu çalışmanın birincil odak noktası, Kuran'ın ve peygamberlik haberlerinin tefsirini kolaylaştırmaktı.

Modern Standart Arapça, bugün Arap dünyasında yazılı ve resmi konuşmada, örneğin hazırlık konuşmaları, bazı radyo ve TV yayınları ve eğlence dışı içeriklerde kullanılan doğrudan onun soyundan gelmektedir. Modern Standart Arapça'nın sözcük dağarcığı ve anlatımbilimi Klasik Arapça'dan farklı olsa da, morfoloji ve sözdizimi temelde değişmeden kalmıştır (Modern Standart Arapça, Klasik Arapça'da bulunan sözdizimsel yapıların bir alt kümesini kullanmasına rağmen).
Yasui Okulu

Sanchi, okuldaki tek Meijin olmuştur. Bu durum genel anlamda görsellikten ziyade yararcı bir oyun tarzını izlemiş oldukları şeklinde yorumlanmıştır. Beşinci lider ve sonrasındakiler Iemoto kavramından hareketle Yasui Senkaku ismini kullanarak oynamışlardır.
Uyuşmazlık hukuku

Uyuşmazlık hukuku veya uyuşmazlık yargısı, bir davanın esasını çözümlemekle görevli mahkemenin tespit edilememesi veya farklı mahkemelerce esasa ilişkin çelişkili kararların verilmesi ve kararların kesinleşmesi fakat çelişki nedeniyle kararların icra edilememesi hallerinde, ortaya çıkan uyuşmazlığı çözümlemek için uygulanması gereken kuralları ve ilgili kurum ve kuruluşlara ilişkin usul ve esas kurallarını belirleyen bir hukuk dalıdır.

Yargı teşkilatı içerisinde birden fazla yargı mercii bulunan ülkelerde, davalar konularına ve taraflarına göre mevcut olan mahkemelerden birinde görülür. Devlet kurumlarına ilişkin davalar, idari yargı organlarında, kişilere ilişkin davalar adli yargı organlarında, taraflardan biri asker ise veya dava, askeriyeye ilişkin bir husustan kaynaklanıyorsa ve askeri yargı organları devlet teşkilatında mevcut ise, bu dava da askeri yargı organlarında görülür. Davanın konusu ve taraflarına göre, davanın bu yargı organlarından hangisinde görüleceğine ilişkin kurallar görev kurallarıdır, bu nedenle mahkemeler arasındaki bu ilişkiye de görev ilişkisi denir.

Mahkemeler, önlerine gelen bir uyuşmazlıkta başka bir yargı organının görevli olduğu gerekçesiyle davayı reddedebilir. Verilen bu karara görevsizlik kararı denir. Görevsizlik kararı mahkemece re'sen (kendiliğinden) verilebileceği gibi, aleyhine dava açılan tarafın itirazı üzerine de verilebilir. Mahkeme, önüne gelen uyuşmazlıkta görevsizlik kararı veremiyorsa, yani davaya bakmakla kanunen görevli ise, bu halde o davayı görmek zorundadır. Taraflardan birinin göreve ilişkin itiraz etmesi halinde itirazın reddedilmesi gerekir. Mahkemenin bu hususta verdiği karar, hukuka aykırı görülüyor ise bunun çözümlenmesi gerekecektir. Bu durumda ortaya görev uyuşmazlığı çıkacaktır. Bu çözümlemeyi yapacak olan makam, devletin kanunları uyarınca uyuşmazlık yargısını çözmekle görevlendirilmiş makamdır.

Görev uyuşmazlığı, kendi içerisinde olumlu ve olumsuz olarak ikiye ayrılır. Olumlu görev uyuşmazlığı, taraflardan birinin mahkemenin görevsiz olduğuna ilişkin itirazın mahkemece reddedilmesi halinde söz konusu olur. Bu halde, görevsizlik itirazını yapan yargı organı içerisinde bulunan en yüksek mahkemenin Başsavcısı ya da Başkanunsözcüsü tarafından, uyuşmazlık yargısına başvurularak görevli yargı organının tespiti istenir. Olumsuz görev uyuşmazlığında ise, iki farklı yargı organınca aynı davada birbirlerini görevli görerek görevsizlik kararı vermeleri gereklidir. Bu halde, davanın taraflarından biri ya da ilgili makamca, görevli mahkemenin uyuşmazlık yargısına başvurulur ve görevli yargı organının tespiti istenir.

Bununla birlikte, farklı yargı organlarında aynı olaya ilişkin olarak birden fazla dava açılmış, bu davalarda kararlar verilmiş ve bu kararlar kesinleşmiş olabilir. Bu hâlde, kararların icra edilmesi halinde, çelişki nedeniyle birtakım sorunlar yaşanabilir. Öğretide buna hüküm uyuşmazlığı adı verilir. Hüküm uyuşmazlığı, uyuşmazlık yargısı kuralları dahilinde çözümlenmesi gereken bir sorundur ve devletin kanunları uyarınca uyuşmazlık yargısını çözmekle görevlendirilmiş makam tarafından çözümlenmesi gerekir.
Deneysel film

Deneysel film, sinema tarihçilerinin çoğu tarafından sinemada o ana kadar kullanılmamış konuları, ilginç ve değişik tekniklerle ele alarak yapılan ve sinema sanatçılarına yeni ufuklar açmayı hedefleyen film türü olarak tanımlanmaktadır. Ayrıca deneysel filmleri "avant-garde", "öncü", "bağımsız", "underground", "yeraltı sineması" gibi sıfatlarla da tanımlamak mümkündür.

Deneysel filmlerin en önemli özelliği parasız sanatçılar tarafından, tamamen bağımsız sanat üretmek amacıyla çekilmek olduğu için deneysel filmlerde aklınıza gelen (hatta gelemeyen) her türlü konu işlenebilir. Bir deneysel sinemacının en önemli özelliği dışarıdan veya içeriden 8 sansürü baştan reddetmiş olmasıdır.
Onur Erol

Onur Erol, Aydın'ın Söke ilçesinde doğdu. Orta ve lise eğitimini İstanbul'da Saint-Joseph Fransız Lisesi'nde tamamladı. 1965 yılında Hacettepe Tıp Fakültesi'nden mezun olan Onur Erol, aynı yıl genel cerrahi ihtisasına başladı. 1969 yılında cenel cerrahi ihtisasını tamamladıktan sonra 1971 yılında estetik cerrahi dalındaki ihtisasını tamamlayarak plastik ve rekonstrüktif cerrahi uzmanı oldu.

Yine Hacettepe Üniversitesi'nde 1974'te doçent oldu. Damarlı deri flep üretimi konusunda hazırladığı teziyle katıldığı uluslararası yarışmada şeref ödülüne layık görülerek genç bilim insanı ödülüne layık görüldü.

Genç bilim insanı ödülünü Amerika’da alan Erol, 1976 yılında TÜBİTAK tarafından verilen 6 aylık bursla Amerika’ya gitti. 1976 ile 1980 yılları arasında Amerika'da görev yaptı. Amerika’da profesör unvanını kazanan Onur Erol, görev yaptığı süre içerisinde birçok ödülle birlikte Amerikan Kanser Derneği'nden de özel bir ödüle layık görüldü.

Amerika Rhinoplasty Society başkanlığı (2014): Onur Erol, 2016 yılında burun estetiğinde dünyanın en önemli derneklerinden biri olan The Rhinoplasty Sorit derneğinin başkanlığını yaptı. Dernek kurulduğu 1996 yılından beri başkanların tümü Amerika’dan üye olan plastik cerrahlardan seçilmişti. 2015 yılında ilk defa Amerika dışından bir başkan seçildi.

Onur Erol, 1989 yılında burun estetiğinde Türk lokumu ismini verdiği teknikle kıkırdak dokunun macun haline getirilerek kesi yapılmadan sert doku ihtiyacı olan alana enjekte edildiği yepyeni bir teknik geliştirdi. Kıkırdak enjektörü dolgusu adı verilen bu yöntem, Amerikan Plastic Reconstructive Surgery dergide sonuçlarıyla birlikte yayınlanarak dünya literatürüne girdi. Brezilya'nın Rio de Janerio kentinde gerçekleşen bir estetik ve plastik cerrahi kongresinde 2 bin cerrahın huzurunda burun estetiği yöntemini canlı bir ameliyat yapmak suretiyle gösterdi.

Amerikan Plastik Cerrahi Derneği ve Plastik Cerrahi Eğitim Vakfı kurucusu Jacques W. Maliniac adına verilen The Maliniac Lecture ödülü, 2007 yılında Onur Erol’a verildi. Erol, Türkiye'de bu ödüle layık görülen ilk ve hâlen de tek cerrahdır.
Vartavar

Vartavar (, Hemşince: Vartevor veya Behur) Ermenistan ile Türkiye'nin Doğu Karadeniz bölgesinde kutlanan bir festivaldir. Türkiye'de Rize'nin Çamlıhemşin ve Hemşin ilçelerinin yüksek kesimlerinde yaşayan bir halk olan Hemşinliler tarafından Temmuz ve Ağustos ayları içerisinde köyden köye değişen tarihlerde, dinlenmek ve eğlenmek amacıyla yapılan ve Trabzon'da yayılan derneklerden farklı olarak, herkesin değil de daha çok genç kız ve erkeklerin horon edip diğerlerinin seyretmesi ile kutlanan bir yayla şenliğidir.

Anadolu'nun Hristiyanlaşmasından önceki pagan inançlarından birisi olan, hasat zamanı kutlamalarının dini motiflerle zenginleştirilmiş bir versiyonu olarak varlığını yakın zamanlara kadar sürdürmüş ve İslamlaşmadan sonra da bir eğlence ve genç kız ve erkeklerin, gelecekteki eşlerini bulmaları ve tanımaları amacına hizmet eden şarkılı, horonlu bir şenlik olarak günümüze dek gelmiş olmalıdır.

Ermeni inancında Nuh Tufanı'ndan sonra, Nuh gemiden inerken son bir kez yağmur yağar ve hayat yeniden başlar. Hristiyanlıkla birlikte bu şenlik İsa'nın suret değişmesi (Ermenice Baydzara-gerbutyun Diarn, 22 Temmuz) yortusuyla birleştirilmiştir. Kitâb-ı Mukaddes'e göre İsa'nın üç havarisiyle çıktığı dağda, yüzü güneş gibi parlar, etrafında Musa ve İlyas belirir ve Tanrı "Sevgili oğlum budur," der.

Ermeniler Vartavar'ı etrafı güllerle süsleyerek ve birbirlerini su ile ıslatarak kutlarlar. Hemşinliler dışında bazı Müslüman Kürt topluluklar da kuzuların sütten kesilme zamanını (7 Ağustos) Vartivor adı altında kutlamaktadırlar.
Lockheed F-104 Starfighter

Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Almanya, İtalya, Japonya, Pakistan ve Türkiye tarafından kullanılmıştır. Türk Hava Kuvvetleri'ne 1964 yılında kullanılmaya başlanmış olup 1993 yılında emekli olmuşlardır.

Kısa trapez kanatları yüzünden herhangi bir motor arızası ya da güç kaybı sonucunda hava tutunması çok az olduğundan planör uçuşu yapamayan ve sık sık bu sebepten düşen uçaklardır. Alman Hava Kuvvetleri'ndeki yüksek kaza oranından ötürü "uçan tabut" olarak anılmıştır. Alman Hava Kuvvetlerine ait 100'ün üzerinde F-104 G uçağının, kullanıldığı süre içinde kırıma uğradığı söylenmektedir.

Türk Hava kuvvetlerinde F-104G, TF-104G, F-104S, CF-104A ve CF-104D modelleri hizmet vermiştir. Kıbrıs Barış Harekâtı sonrası hava kuvvetlerini takviye etmek amacıyla, Amerikan silah ambargosundan dolayı İtalya'dan elde bulunan F-104G modellerinden oldukça farklı olan F-104 S tipi 40 adet uçak alımı yapılmıştır. Kanada yapımı CF-104A ve CF-104D modelleri Kanada tarafından 1983 yılında hibe edilmiştir. Harbiye Askeri müze bahçesinde ve bazı il ve ilçelerde motorsuz olarak sergilenmektedir.

F-104, General Electric J79 turbojet motoru temelinde dizayn edilmiştir. 2 Mach'ın üzerindeki hızlara olanak veren motoru alüminyum yapısı ve motorun sıcaklık limitleri kısıtlamaktadır. Daha sonraki J79 modellerinde yapılan güncellemelerle itme kuvveti %30 kadar artırılmıştır.
7. U-Bot Filotillası

7. U-Bot Filotillası (Almanca:7. Unterseebootsflottille), ayrıca "Wegener Filotillası" olarak da anılır, 2. Dünya Savaşı'nda bir Kriegsmarine U-bot filotillasıydı. Birim, U-bot harekâtına odaklanmış 7. operasyonel filotillaydı.

25 Haziran 1938'de Korvettenkapitän Werner Sobe komutası altında kuruldu. Birim, Kapitänleutnant Bernd Wegener şerefine "Wegener Filotillası" olarak adlandırıldı. Wegener, 1. Dünya Savaşı sırasında bir U-bot komutanı, 19 Ağustos 1915'te komuta ettiği denizaltı U-27 sivil görünümlü İngiliz savaş gemisi HMS Baralong tarafından batırılınca öldü. Bu, Alman Donanması tarafından savaş suçlarıyla suçlanan Kraliyet Donanması ile gerçekleştirilen çok tartışmalı bir muharebeydi.

Tarihsel kayıtlara göre "Wegener Filotillası", Haziran 1938'de Kiel, Almanya'da kuruldu. Eylül 1940'ta filotilla Kiel'den St. Nazaire'a yeniden konuşlandırıldı ve daha sonra ismi "7. U-Bot Filotillası" olarak değiştirildi.

2. Dünya Savaşı sırasında bir çizgi roman resmine dayanan ve ilk olarak U-47 tarafından kullanılan "homurdanan boğa" amblemi en bilinen amblemlerden birisi oldu. Amblem, daha sonra filotilla St. Nazaire'e yeniden konuşlandırıldığında birim tarafından sahiplenildi. U-47, Ekim 1939'da HMS Royal Oak'u batırmasıyla ünlüydü.
Riyad es-Sunbati

Riyad es-Sunbati (Arapça: رياض السنباطي; d. (30 Kasım 1906 Dekahilye, Mısır Hidivliği - ö. 10 Eylül 1981, Kahire, Mısır) Mısırlı bestekar ve şarkıcı. 20.yüzyılın en önemli Arap bestecilerinden biri olarak kabul edilir. Opera, operet,dini şarkılar, aşk şarkıları ve film şarkıları gibi çeşitli dallarda 539 eser bestelemiştir. Dönemindeki ünlü şarkıcılardan; Ümmü Gülsüm, Asmahan, Warda Al-Jazairia, Necat el-Sağira, Münire'tül Mehdiye, Feyza Ahmed, Suad Muhammed, Azize Celal gibi şarkıcılara besteler yaptı.

Riyad es-Sunbati, 30 Kasım 1906 tarihinde Mısır'ın Dekahilye Valiliğine bağlı Faraskur şehrinde doğdu. Babası, çevre köylerde ve kasabalarda dini günlerde, düğünlerde ud çalıp, şarkı söyleyen bir şarkıcıydı. Sunbati ilk eğitimini babasını dinleyerek aldı. 9 yaşında sesi babası tarafından keşfedildi ve onun yanında köylerde şarkı söylemeye başladı. Sunbati dokuz yaşındayken gözlerinde görmeyi zorlaştıran bir hastalığa yakalandı, bu yüzden okulu bırakmak zorunda kaldı. Daha sonra babası tarafından ses eğitimi aldı ve çevre köylerde ve kasabalarda giderek ün kazandı. Bu sayede Mansure Bülbülü unvanını aldı. Ününü duyan Seyid Derviş onu İskenderiye'ye çağırsa da babası bunu kabul etmedi.

1928 yılında babası, Sunbati ile Kahire'ye taşındı. Sunbati burada Arap Müzik Enstitüsüne öğretmen olarak kaydoldu ve burada ünlendi. Buradan 3 sene sonra ayrıldı. Daha sonra bestekarlığa yöneldi. İlk bestesini Ahmed Şevki'nin bir şiiri olan Maqadeer men Jafnayky'ye yaptı. 1930'lu yılların başında kendine özgü Ud taksimlerini kaydetmeye başladı. 1935 yılından itibaren Ümmü Gülsüm ile çalışmaya başladı ve ona 200'den fazla şarkı besteledi. El Qalb Yaashaq şarkısı onun için yaptığı son bestedir. Sunbati'nin bilinen en popüler bestesi El-Atlal'ı 1966 yılında Ümmü Gülsüm için besteledi. Ümmü Gülsüm için bestelediği eserleri kendi sesiyle de kaydediyordu. Son bestesini 1972 yılında Rihab el-Huda ile kendisine yapmıştır. Sunbati kendine has Ud taksimleri ile de tanınmıştır.
Rainilaiarivony

Rainilaiarivony (d. 30 Ocak 1828 – ö. 17 Temmuz 1896), Madagaskarlı siyasetçi. Rainilaiarivony, Afrika ada ülkesi Madagaskar'ın öncel devletlerinden olan Merina Krallığı döneminde 1864 ile 1895 yılları arasında başbakanlık makamında bulunmuştur.

Eski hükümdarlardan I. Ranavalona ile eski başbakanlardan Rainiharo'nun oğlu olarak dünyaya gelen Rainilaiarivony, ilerleyen yıllarda kralın özel sekreteri görevini yürütmüştür. 1864-1895 yılları arasında başbakanlık koltuğunda bulunan Rainilaiarivony, başbakanlık makamında bu kadar uzun süre kalmasında Merina Krallığı hükümdarları kraliçe Rasoherina, II. Ranavalona ve III. Ranavalona ile evlilik gerçekleştirmesi etkili olmuştur. Kraliçe I. Ranavalona döneminde başbakan olan babası ve büyük kardeşiyle benzer bir yönetim çizgisi izlemiştir.

Başbakanlığı döneminde başta Fransa ve Birleşik Krallık olmak üzere Avrupa devletleriyle ve A.B.D. ile teknoloji alanında işbirliği içerisinde bulunan Rainilaiarivony, Avrupa devletlerinin etkisiyle 1869 yılında Protestan olmuştur. İktidarı döneminde poligami ve kölelik faaliyetlerini yasaklayan Rainilaiarivony, yerlilerin Avrupa'dan gelen teknikleri öğrenmesi konusunda özen göstermiştir.
Ozan Sol

2010'da doğduğu şehrin takımı Muğlaspor'da futbola başlamıştır. BAL Liginde 30 maçta 12 gol kaydetmiştir. 2012'de Altınordu'ya transfer olmuş 2012'den 2015'e kadar Altınordu'da forma giymiştir. 2014/15 sezonu içerisinde 14 Ocak 2015'te Aydınspor 1923'e kiralık olarak gitmiş 30 Haziran 2015'te ise kiralıktan geri dönmüştür. 2015/16 sezonundan 2016/17 sezonuna kadar Manisaspor'a kiralık olarak gitmiştir. 24 Ağustos 2017'de Altay'a transfer olmuştur. 31 Ağustos 2018'de ise BB Bodrumspor'a transfer olmuştur. 13 Ağustos 2021'de Bursaspor'a transfer olmuş, aynı sezon içerisinde iki tarafında sözleşmeyi karşılıklı olarak fesh etmesi nedeniyle Sakaryaspor'a transfer olmuştur.