Forza Italia

Forza Italia (FI ; "İleri İtalya" veya "Haydi İleri İtalya",), İtalya'da liberal-muhafazakar, Hristiyan-demokratik, liberal sosyal demokratik ve popülist eğilimleri olan merkez sağ siyasi partiydi. Lideri, dört kez İtalya Başbakanı olan Silvio Berlusconi idi.

Parti, Aralık 1993'te kuruldu ve kısa bir süre sonra Mart 1994'te katıldığı ilk genel seçimlerini kazandı. Özgürlükler Kutbu / İyi Hükûmet Kutbu, Özgürlükler Kutbu ve Özgürlükler Evi koalisyonlarının ana ortağıydı. Varlığı boyunca parti, liderinin kişisel imajına ve karizmasına güçlü bir güven duymasıyla -ve medya kampanyalarının özellikle televizyon aracılığıyla ustaca kullanılması ile - karakterize edildi - bu nedenle bir "kişilik partisi" veya Berlusconi'nin "şahsi partisi" olarak anıldı. Partinin örgütü ve ideolojisi büyük ölçüde liderine bağlıydı. Seçmenlere hitap etmesi ideolojisi veya programından çok Berlusconi'nin kişiliğine dayanıyordu.

Kasım 2008'de, Alfredo Biondi'nin başkanlık ettiği partinin ulusal konseyi, Forza Italia'yı, Berlusconi'nin resmi kuruluşu Mart 2009'da gerçekleştirilen yeni siyasi aracı olan Özgürlük Halkı (PdL) ile birleştirmek için oy kullandı.

Forza Italia, Antonio Martino, Mario Valducci, Antonio Tajani, Marcello Dell'Utri, Cesare Previti ve Giuliano Urbani ile birlikte İtalya'daki dört ana özel televizyon kanalının sahibi ve başarılı bir iş insanı olan Silvio Berlusconi tarafından 1993 yılında kuruldu.

İtalya, Tangentopoli olarak bilinen bir dizi yolsuzluk skandalı ve ardından Mani pulite adlı polis soruşturmasıyla sarsıldı. Bu, 1947'den itibaren İtalya'yı yöneten beş partinin sözde Birinci Cumhuriyet'in sonuna kadar ortadan kaybolmasına yol açtı: DC, PSI, PSDI, PLI ve PRI (1983'ten 1991'e kadar Pentapartito adında başarılı bir beş partili koalisyon kurdular ve ardından 1991'den 1994'e kadar PRI olmadan yönetildiler).

Forza Italia'nın amacı, özellikle Sol Demokrat Partisi (İtalyan Komünist Partisi'nin doğrudan mirasçıları) başarabilseydi, "kafası karışmış, siyasi öksüzler ve temsil edilmeme riskiyle karşı karşıya olan" ılımlı seçmenleri (Berlusconi'nin tanımladığı gibi) çekmekti. Bir sonraki seçimi kazandı ve 1947'den beri ilk kez hükûmete girdi.

Forza Italia'nın kurulması finans, personel ve lojistik açısından Berlusconi'nin Fininvest şirketi tarafından desteklendi: Reklam şubesi Publitalia '80 (Dell'Utri tarafından yönetiliyor), FI adaylarının seçimini, pazarlama ağını organize etti yeni partinin "pazar potansiyelini" araştıran kamuoyu araştırma merkezi Diakron'da görev yaptı ve Fininvest yan kuruluşu Programma Italia'nın finansal aracıları Forza Italia kulüplerinin kurulmasını teşvik etti. Yeni partinin kampanyası büyük ölçüde Fininvest'in TV kanallarına ve PR kaynaklarına bağlıydı. Bu, Forza Italia'nın "sanal", "plastik" veya "işletme şirketi partisi" gibi etiketler kazanmasına yol açtı. Siyaset bilimci Emanuela Poli, 2001 yılında parti üzerine yaptığı araştırmada, Forza Italia'yı "Fininvest'in siyasi pazardaki çeşitliliği" olarak nitelendirdi. Forza Italia vakası, daha önce hiç olmadığı kadar büyük bir siyasi parti tarafından bir ticari şirket tarafından başlatılmamıştı. Ancak yavaş yavaş kitlesel üyeli bir organizasyona dönüştü. İlk parti kongresinin yapılmasına kadar dört yıl geçti. FI, farklı bölgelerdeki temsilini genişletmek için, çoğunlukla yeni partiye sığınan DC ve PSI olmak üzere "eski" partilerin yerleşik politikacılarını içine aldı ve yerel müşterilerini de yanlarında getirdi.

FI'nin siyasi programı, o zamanlar Milano'nun özel Bocconi Üniversitesi'nde siyaset bilimi profesörü ve ara sıra Fininvest'in işbirlikçisi olan Giuliano Urbani'nin 1993 sonlarında yazdığı "İyi Hükümet Arayışında " (Alla ricerca del buongoverno) manifestosundan güçlü bir şekilde etkilendi. Yolsuzluğu, siyasi partilerin hakimiyetini ve komünizmin kalıntılarını İtalya'nın hastalıkları olarak suçlarken, çözüm olarak piyasa ekonomisini, sivil toplum iddiasını ve daha verimli siyaseti savundu. Birkaç ay içinde Forza Italia, doğru bir iletişim stratejisi ve Mediaset TV kanalları tarafından yayınlanan seçim noktalarında büyük bir fikir birliğine vararak önde gelen İtalyan partilerinden biri oldu.

Forza Italia, kuruluşundan birkaç ay sonra, Lega Nord, National Alliance, Christian Democratic Center ve Union of the Union'dan oluşan Pole of Freedoms / Pole of Good Government adlı siyasi koalisyonun başkanı olarak 1994 genel seçimlerinden sonra ulusal iktidara geldi.

Silvio Berlusconi, en önemli kabine görevlerinin Forza Italia üyeleri tarafından üstlenildiği bir hükûmette Mayıs 1994'te İtalya Başbakanı olarak yemin etti: Antonio Martino Dışişleri Bakanı, Cesare Previti Savunma Bakanı, Alfredo Biondi Adalet Bakanı ve Giulio Tremonti (o sırada bağımsız bir Parlamento üyesi) Maliye Bakanı idi.

Haziran ayında yapılan 1994 Avrupa Parlamentosu seçimlerinde Forza Italia, 27 milletvekilini seçerek oyların %30.6'sı ile ulusal olarak birinci oldu. Parti, Avrupa Parlamentosundaki mevcut bir gruba katılmadı, bunun yerine tamamen Forza Italia milletvekillerinden oluşan yeni Forza Europa grubunu kurdu.

Berlusconi liderliğindeki ilk hükûmetin ömrü kısa oldu ve Aralık ayında Lega Nord, emeklilik reformu konusundaki anlaşmazlıklar ve Berlusconi için ilk avviso di garanzia (bir soruşturmanın ön bildirimi) Milan savcıları tarafından kabul edildikten sonra koalisyondan ayrıldığında hükûmet düştü. Forza İtalya'nın liderinin yerini, yönetimin Hazine Bakanı olan bağımsız bir politikacı olan Lamberto Dini aldı. Forza Italia'nın hiçbir üyesi yeni hükûmete katılmadı ve parti lideri muhalefete düşürüldü. Ancak parti, hem Kuzey'de (Piedmont, Lombardiya ve Veneto'da kazanan) hem de Güney'de (Campania, Apulia ve Calabria) 1995 İtalyan bölge seçimlerinde önemli başarılar elde etti.

1996'da Forza Italia liderliğindeki Özgürlükler Kutbu koalisyonu o yılki genel seçimleri kaybetti ve Berlusconi'nin "çöl geçişi" olarak adlandırdığı süreç başladı; bu, böylesine genç ve yapılandırılmamış bir parti için ölümcül olabilirdi. Parti, 1996 ile 2001 yılları arasında Forza Italia'nın ulusal koordinatörü olarak görev yapan eski bir Hristiyan Demokrat olan Claudio Scajola yönetimindeki teşkilatını 1996-1998 yılları arasında güçlendirmeye başladı.

Aralık 1999'da Forza Italia, Avrupa Parlamentosu'nda Forza Italia'nın parti lideri Antonio Tajani'nin Başkan Yardımcısı olduğu Avrupa Halk Partisi'ne tam üye oldu. Aynı yıl, parti 1999 Avrupa Parlamentosu seçimlerinde iyi bir oy aldı (oyların %25,2'si).

2000 İtalyan bölgesel seçimlerinde, Lega Nord'un desteğiyle, Özgürlükler Kutbu on beş bölgeden sekizini kazandı (Campania hariç tümü en kalabalık olanları) ve Forza Italia'nın üç üyesi yeniden seçildi. Piedmont (Enzo Ghigo), Lombardy Roberto Formigoni) ve Veneto (Giancarlo Galan) Bölge başkanları ile birlikte Ligurya (Sandro Biasotti), Apulia (Raffaele Fitto) ve Calabria'da (Giuseppe Chiaravalloti) ilk kez seçilen üç kişi daha.

Parti, 2001 genel seçimlerinde yeniden iktidara geldi ve Giorgio La Malfa'nın küçük İtalyan Cumhuriyetçi Partisi ile, Özgürlükler Evi (CdL) adlı ve esas olarak Ulusal İttifak, Lega Nord, Hristiyan Demokratik Merkez ve Birleşik Hristiyan Demokratlar'dan oluşan yeni bir koalisyonda oyların %29.4'ünü aldı (son iki parti, 2002 yılında Hristiyan ve Merkez Demokratlar Birliği, UDC'yi oluşturmak için birleşti).

Haziran 2001'de, Mayıs seçimlerindeki büyük başarıdan sonra, Silvio Berlusconi, İtalyan cumhuriyeti tarihindeki en uzun süre hizmet veren kabine olan İtalyan hükûmetinin başına döndü. Yine tüm önemli bakanlık görevleri Forza Italia üyelerine verildi: İçişleri (Claudio Scajola 2001–2002, Giuseppe Pisanu 2002–2006), Savunma (Antonio Martino 2001–2006), Finans (Giulio Tremonti, 2001–2004 ve 2005–2006), Endüstri (Antonio Marzano 2001–2005, Claudio Scajola 2005–2006) ve Dış İlişkiler (Franco Frattini, 2002–2004). Ek olarak, Ulusal İttifak lideri Gianfranco Fini, 2004-2006 yılları arasında Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı olarak atanırken, Lega Nord'un üst düzey figürü Roberto Castelli, 2001-2006 yılları arasında Adalet Bakanı olarak atandı.

Ulusal ofiste, hükûmetin popülaritesi yıldan yıla istikrarlı bir şekilde azalmaya devam etti. Nisan 2005'teki bölgesel seçimler, Lombardiya ve Veneto gibi kuzey bölgelerinde ve Sicilya'nın kalesi olan Güney'de bir yerlerde güçlü kalan parti için ciddi bir darbe oldu. Bu hayal kırıklığı yaratan seçim performansının ardından, Hristiyan Birliği ve Merkez Demokratlar liderlerinin ısrarı nedeniyle kabine yeniden düzenlendi ve Berlusconi üçüncü kabinesini kurdu.

Berlusconi hükûmeti, görevde bulunduğu beş yıl boyunca bir dizi reformu kabul etti: emeklilik sistemi reformu, işgücü piyasası reformu, yargı reformu ve anayasa reformu - ikincisi Haziran 2006'da yapılan referandumla reddedildi. Dış politikada ülkenin konumunu ABD'ye daha yakın bir konuma kaydırırken, ekonomi politikasında 2001 seçim kampanyası boyunca açıkça vadettiği vergi indirimlerini gerçekleştiremedi.

2006 genel seçimlerinde parti, "Berlusconi Başkan" (Berlusconi Presidente) ifadesiyle biraz farklı bir logo ile hazır bulundu. Logosunda "Başkan" kelimesini kullanan tek partiydi. FI, Temsilciler Meclisi seçiminde, koltukları ilk-geçmiş esasına göre tartışılan ve sol olan Trentino-Alto Adige hesaba katılmadan, Senato için % 23.7 ve 137 sandalye aldı. Berlusconi liderliğindeki görevdeki hükûmet, Romano Prodi'yi Başbakan olarak geri döndüren ve Forza Italia ve Özgürlükler Evi müttefiklerini muhalefete düşüren Birlik koalisyonuna az farkla yenildi.

31 Temmuz 2007'de Berlusconi'nin himayesinde yer alan ve muhtemel halefi Michela Vittoria Brambilla, görünüşe göre Berlusconi'nin desteğiyle "Özgürlük Partisi"nin (Partito della Libertà) adını ve logosunu kaydettirdi. 18 Kasım'da Forza Italia, Romano Prodi'nin ikinci hükümetine karşı 7 milyondan fazla İtalyan'ın ( Umberto Bossi dahil) imzalarını toplayarak cumhurbaşkanı Giorgio Napolitano'dan yeni bir seçim çağrısı yapmasını istemesinin ardından, Berlusconi Forza Italia kısa süre sonra birleşecek veya Özgürlük Halkı (PdL) partisine dönüşecekti.

24 Ocak 2008'de Prodi II Kabinesinin ani düşüşünden, Birlik koalisyonunun dağılmasının ve ardından gelen siyasi krizin yeni bir genel seçime giden yolu açmasından sonra, Berlusconi 25 Ocak'ta Forza Italia'nın muhtemelen sonuna itiraz edeceğini ima etti. seçim ve yeni parti bu seçimden sonra resmi olarak kurulmuş olacaktı. Gianfranco Fini ile uzlaşma ortamında Berlusconi, yeni partinin diğer partilerin katılımını görebileceğini de belirtti. Son olarak, 8 Şubat'ta Berlusconi ve Fini, Lega Nord ile ittifak halinde olan "Özgürlük Halkı" bayrağı altında ortak bir liste oluşturmayı kabul etti. 2008 genel seçimlerinde PdL, Lega Nord (%8.3) ile yapılan ittifak sayesinde %37.4 oy aldı ve her iki mecliste de çoğunluk kazandı. Berlusconi seçimlerden kısa bir süre sonra dördüncü hükûmeti kurdu.

Alfredo Biondi'nin başkanlık ettiği ve Berlusconi'nin katıldığı partinin ulusal konseyi 21 Kasım 2008'de Forza Italia'nın resmi kuruluşu 27 Mart 2009'da gerçekleşen Özgürlük Halkı (PdL) olarak tasfiye edilmesine resmen karar verdi.

Haziran 2013'te Berlusconi, Forza Italia'nın yeniden canlanacağını ve Özgürlük Halkı'nın merkez-sağ koalisyona dönüşeceğini duyurdu. Modern Forza Italia 18 Eylül 2013'te lanse edildi ve PdL 16 Kasım 2013 tarihinde yeni partiye dahil edildi.

Forza Italia, esas olarak eski Hristiyan Demokratlar, eski Liberaller ve eski Sosyalistler tarafından oluşturulan merkez sağ partiydi. Partinin ideolojisi özgürlükçülükten sosyal demokrasiye (İtalya'da genellikle " liberal sosyalizm " olarak anılır), Katolik sosyal öğreti ve sosyal piyasa ekonomisinin unsurlarını içeren bir çeşitlilik gösteriyordu.  Parti, Avrupa Halk Partisi'nin (EPP) bir üyesiydi ve kendisini yenileme ve modernizasyon partisi olarak sundu. Forza Italia'nın temel değerleri "özgürlük" ve "bireyin merkeziliği" idi. Karşılaştırmalı bir perspektiften Forza Italia'nın ideolojisi liberal muhafazakar (veya muhafazakar liberal), ulusal muhafazakar ve liberal olarak nitelendirildi.

PdL ile birleştirilmeden önce Forza Italia'nın bir başkanı (şu anda Silvio Berlusconi), iki başkan yardımcısı (Giulio Tremonti ve Roberto Formigoni), bir başkanlık komitesi (Claudio Scajola başkanlığında) ve ulusal bir hayır konseyi (Alfredo Biondi başkanlığında) vardı.

Başkan partinin lideriydi, ancak birçok Avrupa partisindeki genel sekretere benzer şekilde, iç organizasyon ve günlük siyasi faaliyetlerden ulusal bir koordinatör sorumluydu. Dahası, partinin İtalya'nın her yerinde tematik departmanları ve bölgesel, il veya büyükşehir koordinasyon kurullarının yanı sıra birçok bağlı kulüp (Club Azzurro) vardı.

FI, partiyi kendi özel çıkarlarını ilerletmek için kuran Berlusconi üzerinde yoğunlaştığı için, işletme şirketi partisinin prototip bir örneği olarak kabul edilir.

Parti içinde örgütlenme konusunda uzun bir tartışma yaşandı. Orijinal fikir, İtalyan geleneksel, bürokratik ve kendine gönderme yapan parti makinelerinden farklı olması amaçlanan "hafif parti" (partito leggero) idi. Bu, partinin ilk kurucularının, özellikle Marcello Dell'Utri ve Antonio Martino'nun çizgisiydi. Ancak Claudio Scajola ve eski Hristiyan Demokratların çoğu, mümkün olduğunca çok insanı katılmaya ve daha meslektaş, katılımcı ve demokratik bir karar alma sürecine sahip olmak için daha kılcal tabanlı bir örgütü destekledi.

1999'da yapılan bir çalışmada, siyaset bilimciler Jonathan Hopkin ve Caterina Paolucci, partinin örgütsel modelini bir ticari firmanın modeline benzeterek, "seçim zamanında kısa vadeli desteği seferber etme temel işlevi olan hafif bir örgütlenme" olarak tanımladılar. Diğer birçok yazar bu karşılaştırmayı benimsedi, ve Berlusconi'yi "politik girişimci" olarak etiketledi.