Kurguda parazitler

Parazitler, on dokuzuncu yüzyılda çiçek açmasıyla birlikte, antik çağlardan itibaren biyolojiden ilham alan kurgularda sıklıkla görülür. Bunlar, bilim kurgu filmlerindeki kasıtlı olarak iğrenç uzaylı canavarları içerir ve genellikle doğada benzerleri vardır. Yazarlar ve senaristler bir dereceye kadar parazit biyolojisinden yararlandılar: parazitoid, davranış değiştiren parazit, kuluçka paraziti, parazit kastratör ve birçok vampir türü kitaplarda ve filmlerde bulunur. Kont Drakula ve Alien'ın Xenomorph'ları gibi bazı kurgusal parazitler kendi başlarına iyi bilinir hale geldi.

Evrimsel biyolojide parazitizm, bir organizmanın, parazitin başka bir organizmanın üzerinde veya içinde yaşadığı, konakçıya bir miktar zarar verdiği ve yapısal olarak bu yaşam biçimine uyarlandığı türler arasındaki biyolojik lişkidir . Entomolog EO Wilson, parazitleri "birden az birim halinde av yiyen avcılar" olarak nitelendirdi. İmmünolog John Playfair'e göre, 'parazit' terimi, bir parazitin "bir süngerci, tembel bir vurguncu, toplumu tüketen" olduğu ortak kullanımda belirgin bir şekilde aşağılayıcıdır. Ancak fikir çok daha eski. Antik Roma'da parazit, Roma toplumunda kabul edilen bir roldü ve bir kişinin "dalkavukluk, basit hizmetler ve aşağılanmaya katlanma isteği" karşılığında başkalarının misafirperverliğiyle yaşayabileceği bir roldü.

Asalaklık, on dokuzuncu yüzyılda edebi bir motif olarak tekrar tekrar öne çıktı, ancak biyolojik veya başka türlü mekanizmalar her zaman ayrıntılı olarak açıklanmıyor. Örneğin, Richard Marsh'ın 1897 tarihli The Beetle'daki kitabın adını taşıyan Beetle asalaktır ve insan kahramanı sembolik olarak hadım eder. Bram Stoker'ın 1897 Dracula'sı, asalak vampir doğasını açığa çıkarmadan önce, konuklarını evinde ağırlayan, görünüşte insan bir ev sahibi olarak başlar. Conan Doyle'un 1894 tarihli The Parasite adlı eserinde Parasite, Viktorya döneminin hipnotize ediciliğine benzer bir zihin kontrolü biçimi kullanır; bu yöntem bazı organizmalarda çalışır, ancak diğerlerinde çalışmaz.

Dünya dışı uzaylılar veya doğal olmayan varlıklar olarak temsil edilen parazitler, bilimkurguda nahoş, (karşılıklı) simbiyozun aksine ve bazen de korkunç olarak görülür. Bunlardan pratik kullanımlar yapılabilir, ancak bunu yapan insanlar onlar tarafından yok edilebilir. Örneğin, Mira Grant'in 2013 tarihli Parazit adlı romanı, insanların bağışıklık sistemlerinin genetiğiyle oynanmış tenyalar tarafından korunduğu bir dünya tasavvur ediyor. Gary Westfahl'ın açıkladığı gibi, parazitlerin hayatta kalmak ve üremek için ev sahiplerini sömürmesi gerektiğinden, kolayca anlaşılan karakterler oluştururlar.

Sosyal antropolog Marika Moisseeff, Hollywood bilim kurgusunun asalaklıkları ve kaynaşma davranışları nedeniyle böcekleri kötü karakter olarak tercih ettiğini savunuyor. Bu tür filmler, diye devam ediyor, kültür ve doğa savaşını "insanlık ile üremek için insanları parazitleştirme eğiliminde olan böcek benzeri dünya dışı türler arasındaki bitmeyen bir savaş" olarak tasvir ediyor.

Kurgusal parazitler ve onları tanımlamak için kullanılan medya, diğer şeylerin yanı sıra edebi romanlar, bilim kurgu romanları ve filmleri, korku filmleri ve video oyunları da dahil olmak üzere on dokuzuncu yüzyıldan beri büyük ölçüde arttı. Tablo, mümkün hale gelen çeşitli temaları ve yaklaşımları göstermektedir.

Kyle Munkittrick, Discover dergisinin web sitesinde, uzaylıların büyük çoğunluğunun, olabildiğince tuhaf olmaktan uzak, insansı olduğunu yazıyor. The Washington Post'tan Ben Guarino, tüm "sinematik uzaylıların ağır groteskliğine" rağmen, dünyevi parazitlerin daha korkunç yaşam biçimlerine sahip olduğunu gözlemliyor. Guarino, AE Van Vogt'un 1939 tarihli " Discord in Scarlet " öyküsüne, Robert Heinlein'in 1951 tarihli romanı The Puppet Masters'a ve Ridley Scott'ın 1979 yapımı Alien filmine ilham veren canlı tırtılların içine yumurtalarını bırakan asalak eşek arılarından alıntı yapıyor . İsimsiz Alien'ın "dramatik" bir yaşam döngüsü vardır. Dev yumurtalar, konağın ağzını kavrayan ve onu bir embriyoyu yutmaya zorlayan yüz kucaklayıcılara dönüşür. Bağırsaklarında hızla büyür, kısa süre sonra göğsünden fışkırır ve böceğe benzeyen devasa bir yırtıcı hayvana dönüşür. Guarino, parazitolog Michael J. Smout'un "muazzam değişikliklerin" mümkün olduğunu söylediğini aktararak, bir yumurtadan iribaş benzeri bir forma ve bulaşıcı bir solucana dönüşen yassı kurtlar örneğini veriyor. Biyolog Claude dePamphilis de parazitlerin konakçılarından genler alabildiği konusunda hemfikirdir ve örnek olarak, konakçı bitkinin savunmasını tamamen aşarak ev sahibinden 52 kez gen alan bir süpürge otu bitkisini verir. Gelecekteki bilim kurgu filmleri için daha fazla tema öneriyorlar; hamamböceklerini emekleyebilen ancak bağımsız hareket edemeyen itaatkâr kuklalara dönüştüren zümrüt mücevher eşekarıları ; ya da yengeç konakçılarını hadım eden ya da beyinlerinde büyüyerek davranışlarını genç midyelere bakmak için değiştiren midye benzeri kabuklular. Yine de, Popular Mechanics dergisi tarafından bilim adamları ve mühendisler arasında 2013 yılında yapılan bir anket, parazit temelli bilim kurgu filmleri The War of the Worlds ( Byron Haskin, 1953) ve Alien'ın en sevdikleri ilk on arasında olduğunu ortaya çıkardı.

Literatürde, biyolojide bilinenlerin bazılarına az çok karşılık gelen birkaç parazit türü bulunur. Bunlar arasında aşağıda ayrıntılı olarak açıklandığı gibi hematofajik parazitler (hayali vampirler), parazitoidler, davranış değiştiren parazitler, kuluçka parazitleri, parazit kastratörler ve trofik olarak bulaşan parazitler yer alır.

Kurgusal vampirler - hematofajik parazitler - modern çağda Bram Stoker'ın 1897 tarihli gotik korku romanı Drakula'nın baş karakteri olan Kont Drakula ile başladı ve o zamandan beri korkudan bilim kurguya kadar birçok kitap ve filmde yer aldı. Türlerdeki değişimin yanı sıra , The Thing from Another World'deki "garip orkide" gibi kan içen bitkiler, The War of the Worlds'deki HG Wells'in Marslıları gibi uzaylılar da dahil olmak üzere yaşam formları ve yaşam döngüleri çeşitlendi. " Paslanmaz Çelik Sülük " ve " Marid ve Kan Yolu " gibi "siber vampirler" ve Arthur Conan Doyle'un Parazit ve Robert Wiene'nin 1920 yapımı Dr. Caligari'nin Kabini filmindeki gibi psişik kan emiciler.

Alien'daki Xenomorph, insan ev sahibi için kaçınılmaz olarak ölümcül olan bir parazitoittir . Kişinin vücudunda büyüyen bir yaşam döngüsü aşaması vardır; olgunlaştığında, yırtıcı yetişkin Xenomorph patlayarak ev sahibini öldürür. Bu davranış, tam da böyle bir yaşam döngüsüne sahip olan asalak eşek arılarından esinlenmiştir.

Moleküler biyolog Alex Sercel, yakın bir eşleşme olduğunu savunarak, Xenomorph biyolojisini parazitoit eşekarısı ve nematomorf solucanlarınkiyle karşılaştırır. Sercel, Xenomorph'un embriyosunu yerleştirmek için bir insanın yüzünü kavrama şeklinin, parazitoit bir yaban arısının canlı bir konukçuya yumurta bırakma şekliyle karşılaştırılabilir olduğunu belirtiyor. Xenomorph yaşam döngüsünü, patlayıp onu öldürmeden önce ev sahibinin vücut boşluğunu doldurmak için büyüyen nematomorf Paragordius tricuspidatus'unkiyle karşılaştırır.

Deniz biyoloğu Alistair Dove, gerçek biyolojide daha rahatsız edici yaşam döngüleri olmasına rağmen, Ksenomorflar ve parazitoidler arasında birçok paralellik olduğunu yazıyor. Bir embriyonun konakçıya yerleştirilmesi; ev sahibindeki büyümesi; bunun sonucunda konağın ölümü; ve alternatif nesiller, Digenea'da (trematodlar) olduğu gibi.

Zihni kontrol eden parazitler, yirminci yüzyıl bilimkurgularında yer alır. Robert A. Heinlein'in 1951 tarihli The Puppet Masters'ında, uzaydan gelen sümüklüböcek benzeri parazitler Dünya'ya gelir, insanların sırtlarına takılır ve sinir sistemlerinin kontrolünü ele geçirerek ev sahiplerini aynı adı taşıyan kuklalar haline getirir . Star Trek II: The Wrath of Khan'da Ceti yılan balığı beyne ulaşana kadar konakçısının kulağına tüneller açar. Bu, enfekte farelerin kedilerden korkmamasına neden olan Toxoplasma gondii'ye benzer davranış değiştiren bir parazittir . Bu, onları yakalamayı ve tüketmeyi kolaylaştırır ve enfekte bir fare yendiğinde, parazit daha sonra cinsel olarak üreyebileceği kesin konağı olan kediyi enfekte eder. Yıldız Geçidi SG-1'deki Goa'uld, konağın boynundan girer ve konağın omurgasına dolanarak kontrolü ele alır. The Hidden'daki Slug/Squid uzaylısı da benzer şekilde konağın vücudunu ele geçirmeden önce ağzından girer.

Kuluçka asalaklığı kurguda yaygın bir tema değildir. Erken bir örnek, John Wyndham'ın bir İngiliz köyünün kadınlarının bir grup uzaylı çocuğu doğurup sonra büyüttüğünü gören 1957 romanı The Midwich Cuckoos'du . Uzaylılar telepatiktir ve dünyayı ele geçirmeye niyetlidir. Doğada kuluçka asalaklığı, yumurtalarını ev sahiplerinin yuvalarına bırakan Avrupa guguk kuşu gibi kuşlarda görülür. Yavru guguk kuşları hızla yumurtadan çıkar ve ev sahibinin yumurtalarını veya civcivlerini dışarı atar; ev sahibi ebeveynler daha sonra genç guguk kuşlarını, yavrulayana kadar kendi yavrularıymış gibi beslerler. Bir olay örgüsü aracı olarak bu, uzaylıların ve insanların yakın etkileşim kurmasını sağlar. Octavia E. Butler'ın 1987–1989 Lilith's Brood'unda biraz benzer bir yaklaşım benimseniyor, ancak oradaki insan anneden doğan yavru, sadece bir uzaylıdan ziyade bir uzaylı-insan melezidir.

Parazitik kastrasyon, doğada, yengeç konakçılarının gonadlarıyla beslenen ve üremeye girecek enerjiyi kullanan büyük ölçüde azaltılmış parazitlerde bulunur. Kurguda bu yaşam tarzına sahip midye benzeri kabuklular cinsinin adını taşıyan Philip Fracassibu'nun 2017 yılında yayınlanan korku romanı Sacculina'da görülür. Bu roman evden uzakta, derinlerden gelen parazitler tarafından istila edilen kiralık bir balıkçı teknesinin hikâyesini anlatıyor.

Mira Grant'in Parazit romanındaki genetiği değiştirilmiş tenya ve Irvine Welsh'in Filth romanındaki konuşan tenya, geleneksel bağırsak parazitlerinin kurgusal versiyonlarıdır. Tenyalar, genellikle iki veya daha fazla farklı türden konakçıyı içeren karmaşık yaşam döngülerine sahiptir ve yumurtalar dışkıda geçirilip başka bir konakçı tarafından yenildikçe bulaşır, yalnızca konakçının yenmesi için paraziti avcıya geçirir. Çekici olmayan yaşam döngüsü, roman yazarlarının okuyucularının parazitlere karşı duygusal tepkilerini kullanmalarına olanak tanır. Welsh'in romanındaki parazit, "bir tür uğursuz ama garip bir şekilde komik bir unsur" olarak tanımlandı.