Kölelerin evliliği (Amerika Birleşik Devletleri)

İç Savaş'tan önce Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kölelerin evliliği genellikle yasal değildi. Afrika Amerikalı köleler mal olarak düşünülürdü ve kölelik İç Savaştan sonra kaldırılmasıyla ve Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın on üçüncü değişikliğine kadar kölelerin sivil ve insan hakları reddedildi. Hem eyalet hem de federal yasalar, köleler için olan hakları reddediyor veya nadiren tanıyordu.

Köle yasaları 1705'te başlayan Afrikalı Amerikanların Yasal durum ve koşullarını kontrol eden federal ve eyalet yasalarıdır. Kölelere çiftlik eşyası, inek ve at gibi muamele ediliyordu. Kölelerin sivil sözleşmelere girmesi yasaklanmıştı ve gerçek ya da kişisel eşyalara yasal olarak sahip olamıyordu. Kölelere miras kalan herhangi bir şey köle sahibinin oluyordu. Sivil ve politik hakları ve kendi vakitlerini ve yapacaklarını planlama kabiliyetleri reddedildi. Kölelere okuma yazma öğretmek yasaktı. Yargıtay kölelerin sözleşme koruması hakkı verilmemesini destekledi çünkü bir mal olarak 1856'da Dred Scott v. Sandford hususunda köleler Amerika vatandaşı değildi.

Köle erkek ve kadınlar, anlamlı ilişkilerin hayatta kalmaları için önemli olduğu bilgisine dayanarak birbirleriyle evlendiler. Başlangıçta evlilikler Batı Afrika geleneklerine göre şekil almıştı. İlişkide aşk, etkileşim ve sadakat gibi beklentiler vardı. Köleler arasındaki "evlilik", seçilmiş bir duygusal bağı ve kararlı bir evlilik ilişkisini yansıtıyordu. Yarı evlilik tarzında bir ilişki içinde olmak, kişinin toplumdaki statüsünü etkiledi ve siyah beyaz topluluklardakiler arasındaki ilişkinin doğasını tanımlamaya yardımcı oldu. Köleliğe karşı en güçlü argümanlardan biri, evlilik ve aile ilişkilerini yönetmeyi zorlaştırmasıdır.

Köle olan bir kişi veya kişileri içeren sendikalar yasal olarak bağlayıcı değildi. Özgürleştirilen çiftler, çocuklarını meşru kılan evliliklerini resmi törenle kutlayabilirdi. Katiplerin evlilik cüzdanı vermeleri veya evlilikleri kaydetmeleri yasaklanmıştı. Bazı yerlerde başbakanların evlilik törenleri yapmaları yasaklanmıştı. Uzun süren ilişkiler genelde evlilik olarak anılırdı fakat yarı evli ya da köle ilişkisiydi.

Beyaz çiftler aksine köle olan çiftler için kilisenin kutsallığı veya başarılı evlilikleri teşvik etmek için daha büyük topluluğun desteklenmesi gibi yasanın koruması yoktu. Çünkü onlar yasal bir hakkı olmayan eşyalardı. Köle sahipleri hayatları hakkında kararlı, samimi bir ilişkiye girerken kalıcılık duygusuna sahip olmadıkları anlamına gelen kararlar veriyorlardı. Yarı evlilikler kilise tarafından onaylanmıyordu ve bu nedenle Hristiyan kilisesinin eşlerin, kocaların ve çocukların rollerine ilişkin öğretileriyle uyumsuzdu. Bir çift ve çocukları ne kadar uzun süre birlikte olursa, ayrılma olasılıkları da o kadar yüksekti. Bu, özellikle, 1 Ocak 1808'de Kölelerin İthalatını Yasaklayan Yasa'nın yürürlüğe girmesinden sonra, Alt Güney'de kölelerin satın alınmasını sağlayan pamuk ekonomisiyle birleştiğinde (Yukarı Güney'deki tütün çiftliklerinin, daha az köle işçi gerektiren buğday ve mısır gibi ürünlere dayalı bir ekonomiye geçiş yapmasıyla neredeyse aynı zamanda) durum böyleydi. Eyaletler arası köle ticareti, çiftçi mahsullerinin değişen ihtiyaçlarını karşılamak için arttı. Örneğin, şeker tarlaları iş çok yorucu olduğu için öncelikle köle erkeklerle işletiliyordu. İlk evliliklerin üçte biri, yerel köle ticareti nedeniyle eşler birbirinden ayrıldığında bozuldu. Aile üyeleri uzun süreli olarak diğer köle sahiplerine kiralandığında ilişkiler de zarar gördü.

Afrika Amerikan topluluklarda sendikaya giren çiftler evli olarak düşünülürdü. Evlilikler köle sahibinin izniyle ve oda paylaşarak yapılabilirdi. Yeminlerini ederlerken, metnin değiştirilmesi gerekiyordu. "Hastalıkta ve sağlıkta birbirinize sahip çıkacak... ölüm sizi ayırana kadar" yemini, ayrılmalarına izin verecek şekilde değiştirildi. Örneğin "ölüm bizi ayırana dek" sözü "ölüm ya da efendi("buckra" sözü "beyaz adam" anlamına gelir) bizi ayıran dek" ya da "ölüm ya da mesafe bizi ayırana dek" olarak değişmiştir.

Nadiren, yerli kölelerin siyahi bir çiftçi vaiz ya da beyaz başbakan tarafından düzenlenen resmi evlilik törenleri olurdu. Çift teşrif ettiğinde ziyafet ve dans yapılabilirdi. Bu tarz etkinlikler nadirdi ve yapıldığında ise ev hizmetçileri için düzenlenirdi.

Süpürgenin üzerinden atlamak, köle çiftler için yapılan bir tören ritüeliydi. Uygulamalar çeşitliydi. Bazı durumlarda, süpürge yerden bir ayak kadar yukarıda tutuldu ve çiftler süpürgenin üzerinden geriye doğru atlardı. Diğer bir uygulama ise iki süpürgeyle yapılırdı ve çiftler el ele tutuşurken her biri bir süpürgenin üzerinden atlamasıyla yapılırdı. Ritüel, çiftlerin "daha evli" hissetmelerine yardımcı oldu.

Çiftçiler yarı evli sendikaları kontrol eder ve herhangi bir vakitte kocalarını, eşlerin ve çocukların kaderine karar verebilirdi. Ailelerin bir arada yaşamasına, başkasına satılmasına ya da birbirlerini görebilmelerine karar verirlerdi. Çiftler farklı çiftliklerde yaşıyorlarsa, "mesafeli" veya "yurtdışı" bir evlilikleri olduğu söylenirdi. Birbirlerine bağlı olmalarına rağmen, birlikte yaşamalarına izin verilmezdi. Mesafeye bağlı olarak birbirlerini hafta sonu ziyaret edebilirlerdi ya da geceliğine birlikte kalabilirlerdi. Sahipler için mesafeli evlilikler epey bağımsız bir hale gelirse direnci ve üretkenliği kontrol etmede daha fazla sorun yaşıyorlardı.

Köle sahipleri çiftlikteki siyahi kadın ve erkek evliliklerini destekleyebilirdi. Zengin bir mal sahibi, mesafeli bir evliliğin eşini mülklerinde birlikte yaşamaları için satın alabilirdi. Köle sahipleri kölelerin evli ve aileleri olmasının onlara daha fazla yarar sağladığını öğrendi. Evliliğin köleyi yatıştırdığı ve kaçma ihtimalini azalttığı anlamına geliyordu.

Köle sahibi çifte ilişki izni verdiğinde köle sahibinin köle sayısını ve kazanacağı parayı arttıracak olan üreme anlamına geliyordu. Köle kadınlar, evli olsun ya da olmasın, biyolojik baba olarak daha fazla kontrole sahip olan, bir sürü çocuğa babalık yaparak finansal olarak yararlanan sahipleri tarafından tecavüze maruz kaldılar.

Kölelerdeki evlilik ve aile bağlarını anlayan bir çiftlik sahibi olan tarihçi Eugene Genovese'e göre: "Köle sahiplerinin köleler için ailenin önemine ilişkin farkındalıklarının kanıtı, hemen hemen her bakımlı çiftlik kayıtlarında bulunabilir. Efendiler ve gözetmenler kölelerini normalde hanelere göre listelediler ve aile ilişkilerini tam olarak hesaba katmak için disiplin prosedürlerini oluşturdular. İnatçı bir kölenin satışı, normalde iyi işçilerden oluşan ailesi arasında kızgınlığa neden olacağı için ertelenebilir veya önlenebilir. Tersine, değerli akrabalar üzerindeki etkisini kırmanın tek yolu olarak bir köle satılabilir."

Bazı kadın ve erkekler çekirdek ailede çocuklarıyla birlikte yaşarlar. Yine de çoğu durumda babalar aileyle yaşamazdı. Birçok açıdan, köle çiftler ilişkilerde tipik olarak kadın ve erkek rolleri üstlendiler, ancak çocukları ve eşleri köle sahiplerinin kaprislerine tabi olduklarından, erkeklerin ailelerinin bakımında özgür aile üyeleri olan özgür erkeklere göre daha az kontrole sahiptiler.

19. yüzyılda Alexis de Tocqueville, bir erkeğin karısı ve çocukları için bir otorite figürü olamayacağı için "evlilik kurumu ile kölelik kurumu arasında derin ve doğal bir antipati" olduğunu keşfetti. Koca ailenin geleceğini, yaptıkları işi ve ayrıcalıklarını kontrol edemiyordu.

Köle erkekler, ailelerini beslemek için avlanır, balık tutar ve mahsul yetiştirir, kümes hayvanları ve çiftlik hayvanlarıyla ilgilenirdi. Ayrıca aileleri için daha iyi bir yaşam standardı sağlayan "fazladan çalışma" işlerini de yapabilirlerdi.

Yasaya göre (partus sequitur ventrem) köle bir kadından doğan çocuk köle sahibinin malıydı. Birçok yargı alanında, uzun süreli ilişkilerde köleleştirilen insanlar bir kez özgürleştirildiğinde veya azat edildiğinde, evlilikleri kaydedilirdi ve çocukları meşru kabul edilirdi.

Henry Box Brown 15 yaşındayken köle sahibinin ölümü üzerine annesinden, babasından, erkek ve kız kardeşlerinden ayrıldı. Eski sahibinin oğluna ait olan Richmond, Virginia'daki bir tütün fabrikasında çalışmaya gönderildi. Brown, kölesinin ölümü üzerine serbest bırakılacağına inanmıştı.

On Üçüncü Değişiklik, köleleri özgürleştirdi ve bu nedenle köleler artık mal olarak kabul edilmedi. 1866 Medeni Haklar Yasası, özgür kişilerin kişisel ve gayrimenkul mülk edinme, satma veya kiralama, sözleşmelere girme ve temel insan haklarına sahip olmalarını kararlaştırdı. Ayrıca evlenme hakkı da verildi. İç Savaştan sonra eyaletler, uzun süreli çiftlerin evli olup olmadıklarını nasıl değerlendireceklerini ve evli çiftler olarak yetkileri dahilinde hangi haklara sahip olduklarını belirledi.

İç Savaşın sona ermesinden sonra, serbest bırakılan erkek ve kadınlar, kendilerinden ayrılan aile üyelerini aradılar. Arayışlarında uzun mesafeler yürüdüler ve bir sürü ajansla temasa geçtiler. Eski köle tacirlerinin yollarını takip ettiler, kiliselerle temasa geçtiler ve yıllarca görmemiş olabilecekleri eşlerini bulmak için Freedmen'in Bürosu'na ulaştılar. Özgür erkek ve kadınları özgür bırakan en önemli haklardan biri evlenme hakkı olması savaşın bitiminden kısa bir süre sonra çok sayıda Afrika kökenli Amerikalı evliliğine yol açtı. Yine de misyonerler tarafından evlenmeye zorlandıklarını hisseden veya farkında olmadan alabilecekleri yükümlülüklerden endişe duyan birkaç kişide vardı.

Tümgeneral Oliver Otis Howard, 30 Mayıs 1865'te Başkan Andrew Johnson tarafından, Columbia Bölgesi, Konfederasyon eyaletleri ve köle eyaletlerini sınırlayan özgür eyaletlerin Yeniden inşasına yardımcı olmak için Freeman'in Bürosu'nun komiseri olarak işe alındı. Ordu tarafından eski köleler için kurulmuş olan kamplarda çalıştılar. Yardımcı komiserler, eski köle evliliklerini kaydetmek için memurları işe almaktan sorumluydu. Atanmış bakanlar, yapılan evliliklerin kayıtlarını tuttular ve diğer evlilikleri kutladılar.

Büro, eski köle erkek ve kadınların evliliklerini ve muhafaza edilmiş evlilik belgelerini kayıtlarda, sertifikalarda, evlilik ruhsatlarında ve diğer belgelerde kaydetti. Eyaletler ve diğer kuruluşlar da uzun vadeli ilişkileri resmileştirdi. Ne gariptir ki, siyahiler köleyken yasal evlilik yapmaları engelleniyordu, ancak özgür olduklarında evlenmeden birlikte yaşarlarsa "orantısız şekilde cezalandırıldılar". Amerikan toplumunda evli olmak siyahiler için ahlaki ve yasal bir gereklilik haline gelmişti. Yasal sonuçları olacağından habersiz bir şekilde yarı evliliklerde olan bazı Afrikalı Amerikalılar, özgür olduklarında yasal olarak evlenmek için farklı bir eş seçmekten yargılandılar.

Ellen and William Craft, ikisi de köle olarak doğdular ve genç yaşta ebeveynlerinden ayrıldılar. Birbirlerine değer veriyorlardı, ancak köle olarak doğacak bir çocuğu doğuracakları anlamına gelen bir evliliğe girmediler. Kaçmak için bir plan yaptılar. Ellen, babası gibi açık tenliydi, bu yüzden kölesi rolünü oynayan William ile seyahat eden bir erkek köle sahibi gibi giyindi. Kölelikten başarıyla kaçtılar ve karı koca olarak yaşadılar.

Charlotte ve Dick Green, Santa Fe Yolu üzerindeki Bent'in Kalesi'nin başarılı operasyonunun ayrılmaz bir parçasıydılar, ancak Dick, New Mexico bölgesindeki Vali Charles Bent'in ölümünün intikamını almak için gönderilen askeri partiye katılımı için ödüllendirilinceye kadar köle olarak kaldılar. Green ailesi, 1847'de Charles'ın kardeşi William Bent tarafından özgürleştirildi. Daha sonra doğuya, Missouri'ye gittiler.

Köle bir kadın, çiftçi ve özgür bir adam olan, Emeline ve Samuel Hawkins kendilerini evli bir çift olarak görüyorlardı. Çocuklarıyla birlikte yaşadılar. En büyük iki çocuğu 1839'da aileden satıldı. Samuel, karısının özgürlüğünü satın almakta başarısız oldu. Dört çocuk daha aileden satılmakla yüz yüze geldi. Samuel Burris ile Samuel Hawkins, ailesinin kaçışını planladı. Aile, soyadını Hackett olarak değiştirdikleri Pennsylvania'daki Byberry Township'e gittiler. Bölgede çırak olan en büyük oğulları Chester ve Samuel ile tekrar bir araya geldiler.

Sarah Ann ve Benjamin Manson, Tennessee, Wilson County'den köle bir çiftti. 1843'ten beri karı koca olarak yaşadılar ve on altı çocukları oldu. 19 Nisan 1866'da yasal olarak evlendiler ve Freedmen'in Bürosu'ndan bir evlilik sertifikası aldılar. Sertifika, bir aile olarak birlikte yaşama haklarının bir simgesiydi.

1970'lerin ortalarından bu yana, Herbert Gutman, John Blassingame, Jacqueline Jones, Ann Malone, ve Eugene Genovese gibi bazı tarihçiler, çoğu köle çocuğun her iki ebeveynle birlikte evlerinde büyüdüğünü iddia ettiler. Brenda E. Stephenson'a göre,Virginia , Loudoun County'deki köle ve nüfus sayımı kayıtlarının daha yeni alimi ve incelemesi, ailenin lideri olamayan köle ailelerdeki koca ve babanın rolünün büyük ölçüde azaldığını gösterdi. Çoğu zaman, anneler aileyi tarlalarda yönetti ve diğer tarlalarda yaşayan "uzaktaki" eşleri vardı. Sonuç olarak, köleleştirilmiş bir erkek birden fazla kadınla devam eden yakın ilişkilere sahip olabilirdi. Herbert Gutman'a göre, yaklaşık 100 yıllık bir süre boyunca Güney Carolina'daki bir çiftlikten alınan bir köle kaydı, köle erkekler ve kadınlar arasında uzun süredir devam eden evliliklerin olduğunu gösteriyor. Virginia, kuzey Louisiana, Kuzey Carolina ve Alabama gibi diğer eyaletlerde uzun süreli evlilik örnekleri buldu.

Aileler, İç Savaş'tan önceki yıllarda siyahlar Alt Güney 'e ve Güneybatı'ya takas edildiğinde daha da ayrıldı. Aileler parçalandığında, tarihi kayıtlar Siyahiler arasında aileleri yeniden birleştirmek için önemli çabalar olduğunu gösterdi. Köle ailelerinin eyaletler arası köle ticareti tarafından ne ölçüde yok edildiğine ilişkin tarihçiler arasında açık bir soru olmaya devam ediyor.