Gecikmiş tatmin

Gecikmiş tatmin veya ertelenmiş tatmin, uzun vadede değerli ve uzun süreli bir ödül elde etme umuduyla anlık bir zevkin cazibesine karşı dirençtir. Başka bir deyişle, gecikmiş tatmin, özne, daha sonraki bir ödülü tercih ederek hemen bir ödülün cazibesine direndiğinde öznenin maruz kaldığı süreci tanımlar. Genel olarak, gecikmiş tatmin, daha sonra daha büyük veya daha kalıcı bir ödül almak için daha küçük ama daha acil bir ödüle direnmekle ilişkilidir. Giderek artan bir literatür, hazzı erteleme becerisini akademik başarı, fiziksel sağlık, psikolojik sağlık ve sosyal yeterlilik dahil olmak üzere bir dizi başka olumlu sonuçla ilişkilendirmiştir.

Bir kişinin hazzı erteleme yeteneği, tümü öz düzenleme ile ilgili olan sabır, dürtü kontrolü, öz kontrol ve irade gibi diğer benzer becerilerle ilgilidir. Genel olarak, öz-düzenleme, bir kişinin çevrenin taleplerini karşılamak için kendini gerektiği gibi uyarlama kapasitesini kapsar. Hazzı ertelemek, "anlık küçük ödülün gecikmiş büyük ödüllere tercih edilmesi" olan gecikme indiriminin tersidir ve "ödülün öznel değerinin, alınmasına kadar artan gecikmeyle birlikte azaldığı gerçeğine" atıfta bulunur. Gecikmiş ödülleri seçme yeteneğinin bilişsel-duygusal kişilik sisteminin (CAPS) kontrolü altında olduğu teorize edilmiştir.

Bir kişinin hazzı erteleme yeteneğini birkaç faktör etkileyebilir. Dikkat dağıtan veya "havalı" düşüncelerin kullanılması gibi bilişsel stratejiler - frontal-striatal yoldaki bağlantıların gücü gibi nörolojik etmenler de bunlar arasındadır - geciktirme yeteneğini artırabilir . Davranış araştırmacıları, pekiştirmeyi geciktirme seçimlerini yöneten olasılıklara odaklanmış ve gecikmeyi uzatmak için bu olasılıkların nasıl manipüle edileceğini araştırmışlardır. Yaş da bir rol oynar; beş yaşın altındaki çocuklar, belirgin bir gecikmiş tatmin yeteneği eksikliği gösterirler ve çoğunlukla hemen tatmin ararlar. Erkekler ve kadınlar arasındaki çok küçük bir fark, kadınların ödülleri geciktirmede daha iyi olabileceğini düşündürmektedir. Bekleme veya hemen takviye arama yeteneği, erteleme gibi kaçınmayla ilgili davranışlarla ve anksiyete, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu ve depresyon gibi diğer klinik tanılarla ilişkilidir.

Psikanalitik kuramın kurucusu Sigmund Freud, egonun, id'in dolaysız haz güdümlü arzuları ile süperegonun ahlak güdümlü seçimlerini dengelemedeki rolünü tartıştı. Funder ve Block, konuyla ilgili psikanalitik araştırmayı genişletti ve dürtüselliğin veya ego kontrolü eksikliğinin, bir ödül daha arzu edilirse, kişinin gecikmiş ödülleri seçme yeteneği üzerinde daha güçlü bir etkiye sahip olduğunu buldu. Son olarak, çevresel ve sosyal faktörler rol oynar; örneğin, gecikme, bir ödül olasılığının kendi kendine empoze edilen veya dış doğasından, gecikme sırasında gereken göreve katılım derecesinden, erken anne-çocuk ilişkisi özelliklerinden, bir kişinin güvenilmez ödül vaatleriyle ilgili önceki deneyimlerinden (ör. yoksulluk), çağdaş sosyokültürel beklentiler ve paradigmalardan etkilenir. Hayvanlar üzerine araştırma, beceriyi etkileyen ekolojik faktörler gibi insan örneklemlerde kolayca test edilemeyen gecikmiş haz özelliklerini tanımlayan başka bir literatür grubunu içerir.

Bilişsel-duygusal kişilik sistemi (CAPS) olarak adlandırılan, iyi desteklenen bir öz-düzenleme teorisi, hazzı ertelemenin, provokasyonla karşı karşıya kalındığında "sıcak düzenleyici stratejiler" (yani, duygusal, dürtüsel, otomatik tepkiler) yerine "soğuk düzenleyici stratejiler" (yani, sakin, kontrollü ve bilişsel stratejiler) kullanma yeteneğinden kaynaklandığını öne sürer. . "Sıcak" işlemede, kişi baştan çıkaran nesne hakkında ve özellikle en çekici unsurları hakkında dikkatle düşünür ve daha sonra anında ödüle daha az direnebilir. Havalı stratejilerin kullanılması, davranış üzerinde daha fazla kontrole dönüşebilir. Etkili "havalı" stratejiler, dikkatin dağılmasını ve daha az çekici görünmesi için baştan çıkarıcı uyaranın algısını yeniden yapılandırmayı içerir. Örneğin, davranış sorunları olan ergenlik öncesi erkek çocuklar üzerinde yapılan bir çalışmada, çocuklar başka tarafa bakmak veya dikkatlerini dağıtmak gibi "havalı" stratejiler kullandıklarında sözel ve fiziksel saldırganlıklarında bir azalma gösterdi. Dikkati dağıtmanın en etkili türü, dikkati ani ayartmalardan uzaklaştıran başka bir arzu edilen ödül hayal etmek gibi görünüyor.

Gecikmiş haz üzerine çığır açan araştırma – şimdilerde ünlü “ hatmi deneyi ” – Walter Mischel tarafından 1960'larda ve 1970'lerde Stanford Üniversitesi'nde yürütüldü. Mischel ve meslektaşları, okul öncesi çocukların ayartmaya direnmek için kullandıkları stratejilerle ilgileniyorlardı. Dört yaşındaki çocuklara bir şekerleme sundular ve çocuklara iki seçeneğinin olduğunu söylediler: (1) deneyciyi çağırmak ve marşmelovu yemek için herhangi bir noktada bir zili çalın veya (2) deneyci dönene kadar bekleyin (yaklaşık 15 dakika sonra) ve iki şekerleme kazanın. Mesaj şuydu: "Şimdi küçük ödül, daha sonra daha büyük ödül." Bazı çocuklar bozuldu ve lokum yediler, diğerleri ise hazzı erteleyip gıpta ile bakılan iki şekerlemeyi kazanabildiler. Takip deneylerinde Mischel, çocukların belirli "havalı" dikkat dağıtma teknikleri (gözlerini örtme, masanın altına saklanma, şarkı söyleme, ya da önünde lokum yerine simit hayal etme) kullandıklarında daha uzun süre bekleyebileceklerini buldu. ya da hatmi hakkında düşündüklerini değiştirmişlerse (yapışkan, nefis tadından ziyade bir pamuğa benzerliğine odaklanarak).

Daha uzun süre bekleyen çocuklar, genç ve yetişkin olarak yeniden değerlendirildiğinde, akranlarına göre çarpıcı bir dizi avantaj gösterdiler. Genç iken, daha yüksek SAT puanlarına, sosyal yeterliliğe, özgüvene ve öz-değere sahiptiler ve ebeveynleri tarafından daha olgun, stresle daha iyi başa çıkabilen, önceden plan yapma olasılıkları daha yüksek ve akıl kullanma olasılıkları daha yüksek olarak derecelendirildiler. Davranış bozukluklarına veya yüksek düzeyde dürtüsellik, saldırganlık ve hiperaktiviteye sahip olma olasılıkları daha düşüktü. Yetişkin olduklarında, yüksek geciktiricilerin uyuşturucu sorunları veya diğer bağımlılık davranışları, boşanma veya fazla kilolu olma olasılıkları daha düşüktü. Bir okul öncesi çocuğunun hazzı erteleyebildiği her dakika, 30 yıl sonra Vücut Kitle İndeksi'nde %2'lik bir azalmaya çevrildi.

Bu olumlu sonuçların her biri, gelecekte daha yüksek bir getiri lehine kısa vadeli ödüllerden vazgeçme becerisi gerektirir. Hazzı geciktirme yeteneği de reddedilme duyarlılığına (kişiler arası reddedilmeyi beklerken endişeli olma eğilimi) karşı bir tampon görevi görür. Marshmallow deneyinin 20 yıllık bir takibinde, yüksek reddedilme duyarlılığına sahip olan ve okul öncesi dönemde doyumda güçlü gecikme yetenekleri sergileyen bireylerin, bireylere kıyasla daha yüksek benlik saygısı ve benlik değeri ve daha uyumlu baş etme becerilerine sahip oldukları görüldü. dört yaşındakiler olarak reddedilme duyarlılığı yüksek, ancak tatmin gecikmesi düşük olan çocuklar. Bu zorlayıcı boylamsal bulgular, benzer bir model gösteren diğer çalışmalarla birleşiyor: Hayatın erken dönemlerinde ayartmaya karşı direnme yeteneği, ortamlarda kalıcı faydalara dönüşür.

İlk hatmi testi çalışmalarından kırk yıl sonra, beyin görüntüleme verileri, gecikmiş hazzın sinirsel bağıntılarına ışık tuttu. Cornell Üniversitesi'nden BJ Casey liderliğindeki bir ekip, şu anda 40'lı yaşlarının ortasında olan 59 orijinal katılımcıyı işe aldı ve onlara gecikmiş bir tatmin görevi verdi. Bu yetişkinlere şekerlemelere direnmek yerine, mutlu yüzlerin görüntülerine verilen tepkileri bastırmaları talimatı verildi, ancak tarafsız veya korkulu yüzlere değil. Okul öncesi dönemde yüksek geciktirici olanlar, duygusal yüzlere tepki olarak dürtülerini kontrol etmede daha başarılıydılar (yani, mutlu yüzlere tepki olarak düğmeye basmıyorlardı), bu, yüksek geciktiricilerin daha iyi bastırma veya azaltma yeteneği göstermeye devam ettiğini düşündürdü. dürtülere direnmek. Casey ve meslektaşları ayrıca görevi tamamlarken fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) kullanarak 26 katılımcının beyinlerini taradılar. Araştırmacılar, yüksek geciktiricilerin tepkilerini kontrol etmek için "serin" düzenleme stratejilerini kullanma olasılığının daha yüksek olacağını ve bunun sağ prefrontal korteksin aktivasyonu olarak ortaya çıkacağını, düşük geciktiricilerin ise ventral striatumu harekete geçirecek "sıcak" stratejiler kullanacağını varsaydılar. bağımlılıkla da bağlantılı bir alan. Gerçekten de, sonuçlar bu farklı beyin aktivitesini gösterdi. Bu, Yale Üniversitesi'nden Noah Shamosh ve Jeremy Gray tarafından yürütülen diğer fMRI gecikmeli tatmin araştırmalarını yansıtıyor ve daha büyük gecikmeli ödülleri daha küçük anlık ödüllere (varsayımsal durumlarda) tercih eden bireylerin ön prefrontal kortekste daha fazla beyin aktivasyonu gösterdiğini gösteriyor.

Bir kişinin bir durumu çerçeveleme şekli, bir kararın sonucunu büyük ölçüde etkiler. "Sıcak" ve "havalı" stratejiler üzerine yapılan araştırmalar, çocukların beklediklerini bilişsel olarak gerçek bir ödül olarak temsil ettiklerinde, ödülün uyandırıcı, "sıcak" niteliklerine (tat, koku, ses, his vb.) - Hazzın kontrolü ve gecikmesi azalırken, soyut, “cool” niteliklerine (şekil, renk, sayı vb.) odaklanarak dikkati ödülün bir sembolüne yönlendirmek, öz kontrolü artırabilir ve gecikmeyi artırabilir. Optimum öz kontrol ve tatmin için en uzun gecikme, dikkati rakip bir öğeye, özellikle de rakip bir öğenin uyandırıcı, "sıcak" niteliklerine yönlendirerek elde edilebilir. Örneğin şeker yemeyi beklerken patlamış mısırın tadı ve kokusu düşünüldüğünde gecikmeler artar. Bu, bir bireyin hedefe yönelik amaçlar için dış uyaranların bilişsel temsilini manipüle etme yeteneğini gösterir.

Tatmini ertelemek, bilişsel kontrol gerektiren anlık haz için dürtüyü kontrol etmekle aynıdır. Orta beyinde bulunan ventral striatum, limbik sistemin ödül merkezi ve aynı zamanda bir zevk merkezi olan kısmıdır. Limbik sistem her zaman anlık zevk potansiyeline tepki verecektir. Bu içgüdüyü geçersiz kılmak için, akıl yürütme ve rasyonel düşünce ile de ilişkili olan prefrontal korteksin aktif olması gerekir. Prefrontal korteks aynı zamanda beynin bir kişinin dikkatinin odağını belirleyen bölümüdür , bu da gecikmiş hazzı kolaylaştıran daha iyi bir çerçeveleme sağlar. Ergenlik ve erken yetişkinlik döneminde, prefrontal korteks daha karmaşık hale gelmek ve beynin geri kalanıyla bağlantı kurmak için gelişir ve olgunlaşır. Bu nedenle daha büyük çocuklar ve yetişkinler, hazzı erteleme görevlerini küçük çocuklara göre daha kolay bulurlar. Bununla birlikte, hazzı ertelemeye yönelik göreceli yetenek, geliştirme boyunca sabit kalır. Dürtülerini daha iyi kontrol edebilen çocuklar, aynı zamanda daha iyi kontrole sahip yetişkinler olarak büyürler. Ertelenmiş hazları uygulamak, yaşam boyunca bilişsel yetenekler için oldukça faydalıdır.

Davranışçılar, gecikmiş doyumun edinilmesine ve öğretilmesine odaklanırlar ve geciktirme yeteneğini artırmak için tedavi yöntemleri geliştirmişlerdir. Davranış analistleri, ödülleri kişinin mevcut davranışına bağlı hale getirerek davranışı şekillendirirken etkili pekiştirme ilkelerinden yararlanır, bu da öğrenmeyi bir haz gecikmesini teşvik eder. Bir davranış değiştirme rejiminin başarılı olması için ödülün katılımcı için bir değeri olması gerektiğini belirtmek önemlidir. Anlamlı bir ödül olmadan, ödül arzu edilen davranışın güçlü bir pekiştiricisi olmadığı için, gecikmeli veya anında tatmin sağlamak çok az amaca hizmet eder.

Davranış teorisyenleri, hazzı ertelemeyi uyarlanabilir bir beceri olarak görürler. Hazzı ertelemeyi öğrenmenin, paylaşım ve olumlu akran etkileşimleri gibi olumlu sosyal davranışları desteklediği gösterilmiştir. Örneğin, hazzı ertelemeyi öğrenen öğrenciler kendilerine verilen etkinlikleri daha iyi tamamlayabilirler. Basitçe söylemek gerekirse, eğer birisi bir faaliyeti sonradan ödül vaadiyle üstlenirse, görevin tamamlanması daha olası hale gelir.

Davranış araştırmacıları, anında ve gecikmeli tatmin seçiminin, ödülün olumsuz mu yoksa olumlu pekiştirme mi olduğu da dahil olmak üzere çeşitli faktörlerden etkilendiğini bulmuşlardır. Solnick ve arkadaşlarının geçmişteki bir çalışması, ana konsantrasyonların her iki koşula eklenen zamanın ve katılımcıların yüksek ses deneyimleyen değişken süreler için tercihlerinin olduğu bir deneye odaklandı: 15, 30, 60 ve 90 saniye. Gürültüyü kapatmak için kullanılan düğmeler, bir düğme gürültüyü kısa süreliğine, diğeri ise sesi uzun süre kapatarak manipüle edildi. Katılımcıların, 60 saniyelik bir gecikmenin ardından 120 saniyeliğine kapatmak yerine, gürültüyü 90 saniyeliğine kapatmaya daha istekli oldukları bulundu. Bulgular, katılımcıların gürültünün giderilmesi için hazlarını ertelemeyi değil, daha kısa bir süre için anında susturmayı seçtiklerini göstermektedir.

2011 yılında yapılan bir çalışmada, araştırmacılar, insanların, onlara o anda alabilecekleri (varsayımsal) bir miktar para teklif ederek veya daha fazla para için bir ay bekleyebileceklerini söyleyerek, anında ve gecikmeli tatmin arasında isteyerek seçim yapıp yapmayacaklarını test ettiler. Sonuçlar, hazzı erteleme isteğinin sunulan para miktarına bağlı olduğunu, ancak daha sonraki ödülün eşiğinde, hemen ödülden vazgeçmeye yetecek kadar motive eden geniş bireysel farklılıklar olduğunu gösterdi. Bir ödülün öznel değeri, potansiyel ödülü tanımlama biçiminden de kaynaklanabilir. Beklenti teorisinin belirttiği gibi, insanlar büyük ölçüde kayıptan kaçınırlar. İnsanlar bir metaya kaybedilebilir veya vazgeçilebilir bir şey olarak kabul edildiğinde potansiyel bir kazanç olarak değerlendirildiği durumdan daha fazla değer verme eğilimindedir.

Nihai bir ödüle kadar geçen süre, katılımcıların anında veya gecikmeli tatmin seçimini de etkiler. 2001'de yapılan bir araştırma, 180-300 ay (15-25 yıl) gibi uzun bir süre için bir ödül verilmeyecekse, ödülün parasal miktarının önemsiz olduğunu göstermiştir; bunun yerine, katılımcıların çoğu, gecikmiş ödülleri oldukça büyük olacak olsa bile, hemen ödülü seçiyorlardı. Gecikmiş tatminin sınırları vardır ve bir gecikme ancak beklemek için harcanan çabaya değmediğine karar verilmesinden çok önce olabilir.

Güney Galler'de bir 3. Sınıf ilköğretim sınıfında bir öğretmen, belirlenen özel çalışma saatleri sırasında üç kızı görevde tutmakta zorluk çekiyordu. Öğretmen davranış analistlerinden yardım istedi ve gecikmiş bir tatmin edici davranış değiştirme planı uygulamaya kondu. Çalışma, çocukların sorabilecekleri soru sayısına sınırlama getirdi ve sınırı aşmadıkları takdirde, çocuklara ödül olarak jeton verildi. Ödüller için belirteç ekonomisi, soğuk işleme yoluyla gecikmiş tatminin bir örneğidir. Kızların öğretmenin ve öğrencilerin dikkatini dağıtan dikkat çekmeye yönelik davranışlara odaklanmalarını sağlamak yerine, kızların kaç sorularının olduğuna ve öğretmenden yardım isteyip istemeyeceklerine odaklanmalarını sağladı. Ayrıca, gecikmelerini artıran nihai ödüle odaklanmak yerine jeton kazanmaya odaklandılar. Çocuklara bu hedefi ve iyi davranış için olumlu pekiştirme vaadi vererek, kızlar soru sorma ve dikkat çekme oranlarını düşürdüler.

Nörotipik çocuklarla karşılaştırıldığında, DEHB'si olanlar genellikle ödülün sıklığından ve onu elde etme çabasından çok ödülün yakınlığından ve kalitesinden etkilenerek daha fazla dürtüsellik gösterirler. Bununla birlikte, araştırmacılar ampirik olarak, bu dürtüsel davranış kalıplarının, pekiştireç dolaysızlığının ödülün sıklığı, miktarı veya belirginliği ile rekabet ettiği basit bir kendi kendini kontrol etme eğitim prosedürünün uygulanması yoluyla değiştirilebileceğini göstermiştir. Bir çalışma, takviye beklerken herhangi bir sözlü aktivitenin DEHB olan katılımcılarda hazzı geciktirdiğini göstermiştir. Başka bir çalışmada, DEHB tanısı konan ve dürtüsellik sergileyen üç çocuk, pekiştireçlerin kalitesinin manipüle edilmesi ve değişen bir kriter tasarımı ile gecikmenin sistematik olarak artırılması yoluyla, ödül oranını ve belirginliği dolaysızlıktan daha fazla tercih edecek şekilde eğitildi. Çocukların son değerlendirmeleri, öz kontrolün eğitimsiz pekiştirme boyutlarına geçebileceğini gösterdi.

Doğumda, bebekler istek ve ihtiyaçlarının karşılanması için bekleyemezler ve tanımlayıcı bir dürtü kontrolü eksikliği sergilerler. Yaşla birlikte, gelişmekte olan çocuklar dürtüselliklerini koruyabilirler, ancak aynı zamanda acil arzuları üzerinde kontrol sahibi olurlar ve hazlarını giderek daha fazla uzatabilirler. Gelişim psikologları, dikkat eksiklikleri ve davranış problemleriyle yakından ilişkili gelişim eksiklikleri de dahil olmak üzere, yaşam boyu dürtü kontrolünün ilerlemesini ve hazzın gecikmesini inceler.

Beş yaşın altındaki çocuklar, ödüle bakmak ve onun uyarıcı özelliklerini düşünmek gibi, hazzı ertelemek için en az etkili stratejiler sergilerler. 5 yaşına kadar çoğu çocuk, ödüle odaklanmanın verimsizliğini fark ederek daha iyi öz kontrol gösterebilir. Beş yaşındakiler bunun yerine genellikle dikkatlerini aktif bir şekilde dağıtmayı seçerler ve hatta beklemenin daha değerli bir ödül ürettiğini kendilerine hatırlatmak için kendi kendilerine verilen talimatları kullanırlar. 8-13 yaş arası çocuklar, zihinlerini ödülden uzaklaştırmak ve böylece gecikmeyi artırmak için soyut ve uyarıcı düşünceleri ayırt etme ve kullanma bilişsel yeteneğini geliştirir. Erteleme stratejileri bir kez geliştirildiğinde, ayartmaya karşı koyma kapasitesi yetişkinlik boyunca nispeten sabit kalır. Okul öncesi çocukların gecikmiş haz görevlerindeki performansı, benzer yapıları ve işlemeyi ölçmek için tasarlanmış görevlerdeki ergen performanslarıyla ilişkilidir; bu, karşılık gelen irade gelişimi ve fronto-striatal devre (frontal lobu diğer beyin bölgelerine bağlayan sinir yolları) ile paralellik gösterir. Yaşlılıkta kendi kendini düzenleme ve dürtü kontrolündeki düşüşler, ödül geciktirme stratejilerinde karşılık gelen düşüşleri, özellikle soğutma stratejilerinde bir azalma nedeniyle geçici indirimin azalmasını öngörür.

Cinsiyet farklılıkları üzerine yapılan 33 araştırma boyunca, küçük bir anlamlı etki (r = .06) bulunmuştur , bu da tipik bir fark yüzdesi olan %10 daha fazla kadının erkeklere göre gecikmeli ödülleri seçebildiğini göstermektedir. kişilik veya sosyal davranış gibi ölçümlerde cinsiyetler arasında bulunur. Bu etki, gecikme indiriminde (yani, gecikmiş bir ödülün değerini en aza indirmede) bulunan hafif cinsiyet farklılıkları ve erkeklerde daha yüksek düzeyde dürtüsellik ve dikkatsizlik ile ilgili olabilir. Bu küçük farkın belirli bir yaşta mı (örneğin ergenlik) başladığını veya yaşam boyu sabit bir büyüklüğe sahip olup olmadığını analiz etmek için daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır. Bazı araştırmacılar, bu cinsiyet farkının, bir annenin, çocuğununkilerle bir babadan daha sık buluşmak için kendi istek ve ihtiyaçlarından fedakarlık etme eğilimine karşılık gelebileceğini öne sürüyorlar.

Kendini kontrol, klinik ve sosyal psikologlar tarafından "usta erdem" olarak adlandırılmıştır; bu, hazzı erteleme yeteneğinin bir kişinin genel psikolojik uyumunda kritik bir rol oynadığını öne sürer. Hazzı erteleme yeteneği daha iyi olan insanlar, daha yüksek refah, özsaygı ve deneyime açıklığın yanı sıra öfke ve diğer kışkırtmalara daha verimli yanıt verme yollarını rapor ederler. Erken erteleme yeteneğinin, saldırganlık ve borderline kişilik bozukluğunun özellikleri gibi yaşamın sonraki dönemlerinde çeşitli duygusal kırılganlıkların gelişmesine karşı koruma sağladığı gösterilmiştir. Bu arada, akıl hastalığını karakterize eden pek çok uyumsuz başa çıkma becerisi, hazzı ertelemekte güçlük çekiyor. Uzun vadeli faydalar pahasına kısa vadeli ödülleri seçme eğilimi, birçok psikopatoloji biçimine nüfuz eder.

Giderek artan bir araştırma grubu, kendini kontrol etmenin pratikle güçlendirilebilecek bir kasa benzediğini öne sürüyor. Başka bir deyişle, özdenetim yetenekleri değişmeye meyillidir , bu beceriyle mücadele edenler için bir umut kaynağı olabilecek bir gerçektir. Psikoterapide, dürtü kontrolü sorunlarının tedavisi genellikle bireylere ani dürtülere göre hareket etmenin olumsuz yanlarını fark etmeyi ve bunun sonucunda hazzı ertelemeyi uygulamayı içerir. Anksiyete bozukluklarında bu süreç, korkulan bir duruma maruz kalma yoluyla gerçekleşir - bu ilk başta çok rahatsız edicidir, ancak sonunda tahammül edilebilir hale gelir ve hatta kişinin zihnini ve vücudunu bu durumların başlangıçta korkulandan daha az tehdit edici olduğu konusunda eğitir. Maruz kalma tedavisi, yalnızca bir kişi hazzı erteleyebilir ve durumdan erken kaçma dürtüsüne direnebilirse etkilidir. Kısa ve uzun vadeli kazanımlar arasındaki ödünleşim hakkında fikir vermek için terapistler, bireylerin kısa vadeli ve uzun vadeli sonuçlar için bölümler içeren belirli bir davranışın bir pro-con listesi oluşturmasına da yardımcı olabilir. Kendine zarar verme, madde kullanımı veya kaçınma gibi uyumsuz başa çıkma davranışları için genellikle uzun vadeli artılar yoktur. Bu arada, zararlı bir dürtüyle hareket etmekten kaçınma (yani, gecikmiş haz) genellikle uzun vadeli faydalarla sonuçlanır. Bu farkındalık, değişim için güçlü bir itici güç olabilir.

Dışa vurma bozuklukları, dürtü kontrolünde eksiklikleri daha doğrudan içerdiğinden, gecikmiş tatminle daha açık bir bağlantı gösterir. Örneğin, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB) ve saldırgan davranış, çocuklarda ve ergenlerde hazzı geciktirmede güçlükle ilişkilidir ve ergenlerde ve yetişkinlerde madde kötüye kullanımı, kumar ve diğer bağımlılık yapan davranışlar. 2010'da yapılan bir araştırmada, hazzı geciktirme konusunda daha güçlü yetenekleri olan gençlerin ve genç yetişkinlerin alkol içme, sigara veya esrar içme olasılıkları daha düşüktü. 2011'de yapılan bir araştırma, DEHB olan ve olmayan çocuklar arasındaki gecikmiş hazdaki kontrastın, IQ'nun istatistiksel olarak kontrol edilmesinden sonra artık önemli olmadığını buldu (başka bir deyişle, DEHB, IQ'nun etkisinin üzerinde ve ötesinde gecikmiş haz ile ilişkili değildi). Bu, zeka ve gecikmiş haz arasındaki yüksek korelasyondan kaynaklanıyor olabilir, ve gecikmiş haz ile DEHB arasındaki bağın daha fazla araştırmadan fayda görebileceğini öne sürüyor.

Hazzı erteleme zorluğu, kaygı ve depresyon gibi bozuklukların içselleştirilmesinde de rol oynar. Kaygıda ayırt edici bir davranış, korkulan veya kaygı uyandıran durumlardan kaçınmaktır. Kaçınmayla gelen acil rahatlamayı arayan kişi, kaçınmaya neden olan korku ve kaygının üstesinden gelmekten elde edeceği daha büyük ödül üzerindeki anlık tatminin etkisine yenik düşer. Genellikle kaygının bir yansıması olan erteleme, bunun açık bir örneğidir: bir kişi, bunun yerine daha zevkli bir acil aktiviteye girerek korkunç bir görevden kaçınır. Obsesif-kompulsif bozukluk (OKB), hazzı ertelemek için kaygıyla ilişkili bu mücadelenin daha sarsıcı bir durumudur; OKB'si olan bir kişi, obsesif düşüncelerin işkencesini geçici olarak hafifleten kompulsiyonlara direnemez, ancak bu kompulsiyonlar uzun vadede obsesyonları ortadan kaldırmaz. Bununla birlikte, bir deney, obsesif-kompulsif kişilik bozukluğu olanlar arasında önemli ölçüde gelişmiş gecikmiş haz bulurken, OKB'li örnekler ile sağlıklı kontroller arasında gecikmiş haz açısından önemli bir fark bulamadı. Sebep ve sonuç yönü net olmasa da, depresyon ayrıca hazzı geciktirme kapasitesinin azalmasıyla da ilişkilidir. Kendini daha önce zevk aldığı etkinliklere katılmaya zorlamada güçlük çeken depresif bir kişi (kasıtlı olarak veya değil) kısa süreli rahatlığa öncelik veriyor ve hazzı geciktirme yeteneğinde bozulma gösteriyor. Kasıtlı olarak kendine zarar veren (yani kendini kesen) bireylerin duygusal sıkıntıya daha az tahammül edebildiklerine, ancak fiziksel acıya daha fazla tahammül edebildiklerine dair kanıtlar var. Bu nedenle, hazzı erteleyemedikleri ve duygusal acıyı çabucak sona erdirmek için bir yola ihtiyaç duydukları için kendilerine zarar verdikleri ileri sürülmektedir.

Sigmund Freud, hazzı erteleme mücadelesini, bir kişinin id'in içgüdüsel, libidinal dürtüsünün üstesinden gelme çabaları olarak gördü. Klasik psikanalitik teoriye göre, bir kişinin ruhu id, ego ve süperegodan oluşur. İd, zevk ilkesi tarafından yönlendirilir: fiziksel zevk ister ve şimdi ister. Gerçeklik ilkesi altında çalışan ego, kişinin içselleştirilmiş ahlak anlayışı tarafından yönlendirilen süperegoya karşı id'in anlık tatmin arzusunu yumuşatmaya hizmet eder. Psikanalitik teoriye göre, hazzı geciktirmekte güçlük çeken bir kişi, intrapsişik çatışmadan muzdariptir - ego, id ile süperego arasındaki savaşı yeterince düzenleyemez - ve genellikle kaygı veya "nevroz" şeklinde psikolojik sıkıntı yaşar.

Diğer psikanalitik araştırmacılar, gecikmiş tatminin daha incelikli ve evrensel olarak daha az olumlu bir görünümünü tanımlıyor. David C. Funder ve Jack Block, bir kişinin hazzı erteleme veya ertelememe eğiliminin, kişinin dürtüleri modüle etme veya kontrol etme yeteneği olarak tanımlanan ego kontrolü adı verilen daha geniş bir yapının sadece bir unsuru olduğunu teorileştirdi. Funder'a göre, ego kontrolü "bir uçta egonun kontrolsüzlüğünden diğer uçta egonun aşırı kontrolüne kadar uzanır". Bu eğilimlerin her bireyde nispeten istikrarlı olduğu düşünülür, öyle ki, kontrol altında kalmaya meyilli olan biri "uzun vadeli kazanç pahasına bile hemen elde edilebilecek her türlü ödülü kapar" ve aşırı kontrole meyleden biri "zevkleri geciktirir ve hatta terk eder". bedelsiz olarak alınabilecek olsalar bile". Bu görüşe göre, doyumun gecikmesi belirli ortamlarda uyarlanabilir, ancak diğer ortamlarda uygunsuz ve hatta maliyetli olabilir.

Funder ve Block, gecikmiş tatminin (belirli bir durumda uyarlanabilir olsun ya da olmasın) motivasyonel dürtüleri içermeye yönelik genel bir eğilim olarak görüldüğü ego-kontrol modeli ile (Mischel'in Gecikmiş tatminin yalnızca uyarlanabilir olduğunda ortaya çıkan bir beceri olarak görüldüğü araştırma). Bu modelleri birbirinden ayırmak için Funder ve Block, ergenlerde ego kontrolü, ego esnekliği, IQ ve gecikmiş tatmin arasındaki ilişkiyi araştırdı. Ergenler, altı çalışma seansının her birinde 4$ ödenmesi veya ödemelerini son seansa erteleme arasında seçim yapma şansına sahipti, bu durumda ayrıca 4$'lık ek bir "faiz" kazanacaklardı.

1998'de yazan Funder, gecikmiş hazzı "karışık bir çanta" olarak tanımladı. Şu sonuca varmıştır: "En fazla gecikme sergileyen katılımcılar, kendi kendini kontrol etmede sadece 'daha iyi' olmakla kalmayıp, bir anlamda bundan kaçınamıyor gibiydiler. . . . Geciktiriciler genel olarak akıllı ve iyi ayarlanmış, ancak aynı zamanda bir şekilde aşırı kontrollü ve gereksiz yere engellenmiş olma eğilimindedirler."

Bir kişinin hazzı erteleme yeteneğini etkileyen faktörler, gecikme olasılığının kendi kendine mi (bekleyen kişinin iradesiyle gecikme sona erdirilebilir) yoksa başka bir kişi, kurum veya durum tarafından harici olarak mı dayatıldığına bağlıdır. Olasılık kendiliğinden empoze edildiğinde, ödülün fiziksel mevcudiyeti, hazzı geciktirmeye yardımcı oluyor gibi görünüyor. Öte yandan, gecikme dışarıdan empoze edildiğinde, çocuklar ödül varken uzun süre bekleyemezler, bu da bu koşullar altında daha fazla hayal kırıklığı olduğunu gösterir.

İşe veya atanmış bir göreve katılmak, ödülden etkili bir dikkat dağıtma oluşturabilir ve ödül gösteriş yapılmadığı sürece bir kişinin daha uzun bir gecikme beklemesine olanak sağlayabilir. Ödülün iş sırasında mevcut olması (ve kolayca erişilebilir olması), motivasyon sağlamaktan ziyade - alay etmeye benzer - olumsuz bir hayal kırıklığı yaratır. Örneğin, ödevini bitirirken dışarıda oynayan diğer çocukları gören bir çocuk, teneffüs sırasını bekleme konusunda daha az motive olacaktır. İş ve göreve bağlılık, tatminin gecikmesine katkıda bulunan bir başka faktördür, eğer iş ilginçse ve kendine özgü bazı pekiştirici niteliklere sahipse, o zaman ödüle dikkat edilmesi, iş için bir motivasyondan ziyade dikkati dağıtacağı için iş verimliliğini azaltacaktır. bitir şunu.

12-24 aylık bir bebek ebeveyninden ayrılıkla baş ederken ne kadar olumlu duygu ve davranış sergilerse, 3.5 yıl sonra hazzı ertelemek için soğutma stratejilerini kullanmakta o kadar iyidir. Bu, sosyal ve kişilerarası hayal kırıklıklarıyla başa çıkmak için gereken duygusal beceri ve süreçlerin, amaca yönelik haz gecikmesinin şiddetlenmesiyle başa çıkmak için kullanılanlara benzer olduğunu göstermektedir. Anneye bağlanma, çocuğun hazzı erteleme yeteneğinin gelişimini de etkiler. Annenin kontrol düzeyi ile çocuğun çevreyi keşfederken anneye ne kadar yakın olduğu arasında bir etkileşim bulunmuştur.

Kontrolcü anneleri olan ve çevrelerini ondan çok uzakta keşfeden çocuklar, daha fazla soğutma stratejisi uygulayabilir ve daha sonra gelen ödülleri tercih edebilir. Benzer şekilde, kontrolsüz bir anneye yakın duran çocuklar da daha havalı stratejiler kullanıyor ve daha uzun gecikmeler gösteriyor. Bu, kontrol eden annelerin bazı çocuklarının, duygusal yeterlilikleri üzerindeki ek etkilerin tahmin edilmesine rağmen bilinmemesine rağmen, kendilerini rahatsız edici uyaranlardan etkili bir şekilde nasıl uzaklaştıracaklarını veya etkili bir şekilde nasıl önleyeceklerini daha iyi öğrendiklerini göstermektedir. Etkili dikkat stratejileri kullanarak hazzı ertelemek için daha büyük bir kapasite, anneleri, çocuğun yürümeye başladığı dönemde özellikle stresli öz-düzenleme zamanlarında duyarlı ve destekleyici olan okul öncesi çocuklarında da görülür; öz düzenleme, öz denetim ve duygusal yeterliliğin gelişimi.

Araştırmacılar, ödülün güvenilirliğinin kişinin hazzı erteleme yeteneğini etkileyip etkilemediğini araştırdı. Ödülün güvenilirliği, alınan ödülün, kişinin beklediği veya vaat ettiği ile nitelik ve nicelik açısından ne kadar iyi eşleştiğini ifade eder. Örneğin, araştırmacılar çocuklara beklerlerse daha iyi sanat malzemeleri alacaklarını söylediler. Çocuklar ödülü başarıyla bekledikten sonra, daha iyi malzemeler "bulunamadı" ve bu nedenle kötü durumda olan boya kalemlerini ve çıkartmaları kullanmak zorunda kaldılar. Bu çocukları vaat edilen ödüllerini alan çocuklarla karşılaştırmak, ertelenmiş hazzı ölçen sonraki Marshmallow testlerinde farklı sonuçlar ortaya çıkardı. Araştırmacının sözünün güvenilmez olduğunu öğrenen çocuklar, marşmelovu yemeye çabucak yenik düşerek ortalama sadece üç dakika beklediler. Tersine, araştırmacının güvenilir olduğunu öğrenen çocuklar ortalama 12 dakika bekleyebildiler ve birçoğu iki lokumla ödülü ikiye katlamak için araştırmacının geri dönmesini 15 dakikanın tamamını bekledi.

Evrim teorisi, ertelenmiş haz özelliğinin seçimine karşı çıkabilir, çünkü haz davranışını geciktirmenin hem maliyeti hem de riskleri vardır. Böyle bir maliyet, beklemek için harcanan zamanla ilişkili temel fırsat maliyetidir . Beklerken, bireyler başka yiyecek bulmak için kullanılabilecek zaman kaybederler. Yüksek kalorili yiyecek aramak, açık bir evrimsel avantaj sağlar. Ayrıca sabırlı olmanın iki riski vardır. İlk olarak, kesinti riski olarak da bilinen başka bir hayvanın yiyeceğe önce ulaşması riski vardır. İkinci olarak, ödül alma şansının, belki de bir yırtıcı tarafından, sonlandırma riski olarak da bilinen kısa kesilmesi riski vardır. Bu maliyetler ve riskler, bireyin uygunluğunun tehdit edildiği durumlar yaratır. Gerçek dünyada ödül gecikmesinin nasıl gerçekleştiğini gösteren birkaç örnek var. Örneğin, meyve yiyen hayvanlar, olgunlaşmamış meyveleri hemen yeme veya olgunlaşana kadar bekleyip hazzı erteleme seçeneğine sahiptir. Kesinti riski burada bir rol oynar, çünkü birey olgunlaşmamış meyveden vazgeçerse, başka bir bireyin gelip ona önce ulaşma şansı vardır. Ayrıca, fındık ve kabuklu deniz ürünleri gibi ekstraktif yiyecek aramada, dış kabuk bir gecikme yaratır. Bununla birlikte, yiyecek depolayabilen ve yemeyi erteleyebilen hayvanların zorlu koşullarda hayatta kalma olasılıkları daha yüksektir ve bu nedenle hazzı ertelemek evrimsel bir avantaj da sağlayabilir.

Doğrudan bir bağlantı kurulmamış olsa da, ertelenmiş haz için güçlü bir genetik bileşen olması muhtemeldir. Nöronların en basit görevleri gerçekleştirmesi için birçok karmaşık genetik etkileşim gerekli olduğundan, bu davranışı incelemek için bir geni izole etmek zordur. Aynı nedenden dolayı, ertelenmiş hazlardan muhtemelen birden fazla gen sorumludur. Gecikmiş tatminin genetik sonuçlarını keşfetmek için daha fazla araştırma gereklidir.

Gecikmiş haz veya ertelenmiş haz, gecikme indirimi, ekolojik faktörler, bireysel uygunluk ve nörobiyolojik mekanizmalarla ilişkilendirilebilen bir hayvan davranışıdır. Bu davranışa yönelik araştırmalar, kapuçin maymunları, demirhindi, marmoset, sıçan ve güvercin gibi hayvanlarla yapılmıştır.

Hayvanlar ya bir ödül beklemek ya da hemen bir ödül almak arasında bir seçimle karşı karşıya kaldıklarında, ödülün iskonto edilmesi abartılı olur. Bir ödül için bekleme süresi arttıkça, ödül kademeli bir oranda azaltılır. Ampirik veriler, bekleme süresinin birimi başına sabit bir oranda azaltan üstel indirimin, yalnızca yiyecek aramada rastgele kesintiler olduğunda meydana geldiğini ileri sürmüştür. İndirim, hayvanların risk duyarlılığı ile de ilişkilendirilebilir. Riski gecikmeyle ilişkilendirmek yerine, risk duyarlılığı gecikme iskontosunun bir fonksiyonu olarak hareket eder.

Haden ve Platt tarafından yürütülen bir çalışmada, makak maymunlarına daha riskli bir seçime karşı alacaklarını bildikleri orta dereceli bir ödül seçeneği verildi. Daha riskli seçim, maymunu zamanın yüzde ellisinde büyük bir ödülle ve diğer yüzde ellisinde küçük bir ödülle ödüllendirirdi. Nihai getiri aynıydı, ancak maymunlar daha riskli seçeneği tercih etti. Maymunların eylemlerini riskli olarak değil, büyük, gecikmiş bir ödül olarak gördüklerini tahmin ettiler. Maymunların büyük ödülü kesin olarak gördüklerini düşündüler: İlk seferde büyük ödülü alamazlarsa, sonunda alacaklardı, ancak daha uzun bir gecikmeyle.

Bu teoriyi test etmek için, bir ödül seçme fırsatları arasındaki süreyi değiştirirken aynı testi yaptılar. Aralık arttıkça, maymunların daha riskli ödülü seçme sayısının azaldığını buldular. Bu, makak maymunlarında meydana gelirken, değişen aralık süresi, başka bir çalışmada güvercinlerin seçimlerini etkilemedi. Bu, farklı türlerin değişen risk duyarlılığını inceleyen araştırmalara ihtiyaç olduğunu göstermektedir. Küçük, kısa bir gecikme ödülü ile büyük, uzun bir gecikme ödülü arasında bir seçim yapıldığında, birincisi için dürtüsel bir tercih vardır. Ek olarak, küçük/kısa ve büyük/uzun ödülün gecikme süresi arttıkça, tercihte daha büyük, gecikmiş ödüle doğru bir kayma olur. Bu kanıt, üstel değil, yalnızca hiperbolik indirgemeyi destekler.

Ampirik modeller kullanılırken ödül tercihini tahmin etmek basit görünse de, hayvanların gecikmiş haz davranışlarını etkileyen bir dizi ekolojik faktör vardır. Gerçek dünya durumlarında, "gelecekteki getirilerin doğal belirsizliği nedeniyle indirim mantıklıdır".

Bir çalışma, ödül indiriminin bağlama özel nasıl olduğunu inceledi. Küçük ve büyük ödüller arasındaki zaman ve alanı farklılaştırarak, bu faktörlerin demirhindi ve marmosetlerde karar vermeyi nasıl etkilediğini test edebildiler. Demirhindilerin daha büyük yiyecek ödülleri için daha uzun mesafeler kat edeceklerini, ancak marmosetler kadar uzun süre beklemeyeceklerini gösterdiler. Tersine, marmosetler daha uzun süre bekleyecek, ancak o kadar uzağa gitmeyecek. Daha sonra, bu indirgeme davranışının, türlerin normal beslenme davranışıyla doğrudan ilişkili olduğu sonucuna vardılar. Demirhindi böcekleri arayarak uzun mesafelerde beslenirler. Böcekleri yakalamak ve yemek, hızlı ve dürtüsel bir karar ve eylem gerektirir. Öte yandan marmosetler, salgılamak için daha fazla zaman alan, ancak marmosetlerin uzun mesafeleri kat etmesini gerektirmeyen ağaç özsuyu yerler.

İnsanlarla diğer hayvanlar, özellikle de primatlar arasındaki fizyolojik benzerlikler, iki grup arasında daha karşılaştırmalı araştırmalara yol açmıştır. Hayvan modelleriyle yapılacak gelecekteki araştırmalar, insanların gerçek dünyada anlık ve gecikmiş tatminler hakkında nasıl karar verdiklerine dair kendi anlayışımızı genişletebilir.