Affetme

da dahil olmak üzere suçun etkisinin üstesinden geldiği kasıtlı ve gönüllü bir süreçtir. Teorisyenlerin inançları affetmenin aynı zamanda olumsuz duyguların olumlu tutumlarla değiştirilmesini sağladığı (yani suçluyu tolere etme yeteneğinin artması) veya suçluyla uzlaşmayı gerektirdiği yönünde farklılık göstermektedir. Bazı yasal bağlamlarda, affetme, birisini borç, kredi, yükümlülük veya diğer taleplerden kurtarmak için kullanılan eşanlamlısı "ibra" olan bir terimdir.

Ancak buradaki "affetme" ve "bağışlama" kavramları basitçe bir cezanın silinmesi anlamına gelen af ile veyahut bir malın bir hakkın bir kişiye/kişilere karşılıksız veya şartlı ama bedelsiz şekilde devrini içeren bir hukuki sözleşme olan bağışlama sözleşmesi ile karıştırılmamalıdır.

Psikolojik düzeyde bağışlama/affetme; belirli "hayırseverlik", bir çıkar ilişkisi nedeniyle, bir eylem zararlı olarak görülmesine rağmen kerhen "bağışlanması" veya görmezden gelinmesi anlamında basit bir "göz yummadan"/"mazur görmekten" veya yalnızca suçluyu bir eylemin sorumluluğundan kurtarmak olan affetmekten veya bir kişinin bilincinden bir suçla ya da suç işleyenle ile ilgili anısını çıkarmaya çalışması anlamına gelen unutmaktan farklıdır. Bazı düşünce ekollerinde, kişinin bir başkasıyla olan ilişkisinin kendi yarısını dönüştürmek için kişisel ve "gönüllü" bir çabayı içerir, öyle ki kişi barışa ve ideal olarak psikolog Carl Rogers'ın diğerine karşı "koşulsuz olumlu saygı" olarak adlandırdığı şeye geri döner. Bağışlama, geçmişteki bir yanlışı örtebilir ve onu şimdiki zamandan kaldırabilir.

Psikolojik bir kavram ve bir erdem olarak affetmenin faydaları dini düşünce, felsefe, sosyal bilimler ve tıpta araştırılmıştır. Bağışlama basitçe bağışlayan kişi açısından ele alınabilir, ki bu kişinin kendisini bağışlamasını da içerebilir. Bu [muğlak] affedilen kişi açısından olabileceği gibi, affeden ve affedilen arasındaki ilişki açısından da olabilir. Çoğu bağlamda, bağışlama herhangi bir onarıcı adalet beklentisi olmaksızın ve suçlunun herhangi bir yanıtı olmaksızın yapılır (örneğin, iletişim kurulamayan veya ölmüş bir kişi bağışlanabilir). Pratik anlamda, haksızlığa uğrayan kişinin kendisini affedebileceğine inanması için failin özür (apology) gibi bir tür kabul sunması veya açıkça af dilemesi gerekebilir.

Bağışlamanın sosyal ve siyasi boyutları, "bağışlamanın" tamamen özel ve dini alanını içerir. "Bağışlama" kavramı genellikle siyasi alanda olağandışı kabul edilir. Ancak Hannah Arendt, "bağışlama yetisinin" kamusal meselelerde yeri olduğunu düşünmektedir. Arendt affetmenin, telafisi mümkün olmayan bir durum karşısında kaynakları hem bireysel hem de kolektif olarak özgürleştirebileceğine, insanları sadece orijinal yanlışa tepki göstermeyecek şekilde hareket etmekte serbest bırakabileceğine inanmaktadır: "Affetmek, sadece yeniden harekete geçmeyen, yeni ve beklenmedik bir şekilde harekete geçen, onu kışkırtan eylem tarafından koşullandırılmayan ve bu nedenle hem affeden hem de affedilen kişiyi sonuçlarından kurtaran tek tepkidir."

Sosyolog Benoit Guillou, 1994 soykırımının ardından affetme söylem ve uygulamalarını incelemek üzere Ruanda'da yürüttüğü bir çalışmada, "affetme" terimiyle ilişkilendirilen çok çeşitli anlamların ve bunun altında yatan siyasi doğanın altını çizmiştir. Çalışmanın bulgularında yazar, hem çok yönlü uygulamalarının hem de affetmenin sosyal bağların yeniden kurulmasına katkıda bulunabileceği koşulların daha net bir şekilde anlaşılmasını kolaylaştırmak için affetmenin dört temel yönünü ortaya koymuştur.

Dünya dinlerinin çoğunda affetmeye ilişkin öğretiler yer alır ve bunların birçoğu çeşitli modern affetme gelenekleri ve uygulamaları için bir temel oluşturur. Bazı dini doktrinler veya felsefeler, insanların kusurları için ilahi bağışlanma bulmaları gerektiğini vurgularken, diğerleri insanların birbirlerini affetmeleri gerektiğine daha fazla vurgu yapar; ancak diğerleri insani ve ilahi bağışlama arasında çok az ayrım yapar veya hiç ayrım yapmaz.

Bağışlama farklı insanlar ve kültürler tarafından birçok şekilde yorumlanır. Bu, ilişki odaklı iletişimde önemlidir. Tüm taraflar bağışlama konusunda ortak bir görüşü paylaştığında, ilişki sürdürülebilir. "Bağışlamanın öncüllerini anlamak, bağışlamanın fizyolojisini araştırmak ve insanları daha bağışlayıcı olmaları için eğitmek, bu terim için ortak bir anlayışa sahip olduğumuz sonucuna ulaşmamızı sağlar."

Wisconsin-Madison Üniversitesi'nden Dr. Robert Enright Uluslararası Bağışlama Enstitüsü'nü kurmuş ve bağışlama çalışmalarını başlatmıştır. Affetmenin 20 Adımlı Süreç Modelini geliştirmiştir. Bu modele göre, birini affetmek için, maruz kaldığınız yanlışı, buna kimin neden olduğunu ve bunun gerçekleştiği bağlamı incelemelisiniz; bu konuda hissettiğiniz öfkenin, bununla ilişkili herhangi bir utanç veya suçluluk duygusunun ve bunun sizi nasıl etkilediğini göz önünde bulundurmalısınız; bir affetme tutumuna geçmek isteyip istemediğinize karar verin ve eğer öyleyse: anlayış, şefkat ve kabullenme üzerinde çalışmalı ve suçluya bir uzlaşma jesti yapmalısınız; daha sonra, haksızlığa uğrama ve affetme deneyiminizi hatırlama şeklinizi, bunu yaşam hikayenize sağlıklı bir şekilde entegre edecek şekilde yeniden formüle etmelisiniz şeklinde bir modelleme yapılmıştır.

Uzun dönemli bir süreci gözeten bir çalışma, yaşamlarında genel olarak daha nörotik, öfkeli ve düşmanca davranan kişilerin, aradan uzun bir süre geçtikten sonra bile başka bir kişiyi affetme olasılıklarının daha düşük olduğunu göstermiştir. İhlalden iki buçuk yıl sonra, ihlali yapan kişiden kaçma ve ondan intikam almak isteme olasılıkları daha yüksektir..

Araştırmalar, affeden insanların, kin tutanlara göre daha mutlu ve sağlıklı olduklarını göstermektedir. Affetmenin fiziksel sağlığı nasıl iyileştirdiğini inceleyen ilk çalışma, insanların bir suçluyu affetmeyi düşündüklerinde kardiyovasküler sistem ve sinir sistemi fonksiyonlarının iyileştiğini keşfetmiştir. Başka bir çalışma, insanlar ne kadar affedici olursa, çok çeşitli hastalıklardan o kadar az muzdarip olduklarını bulmuştur. Daha az bağışlayıcı olan kişiler ise daha fazla sayıda sağlık sorunu bildirmiştir.

Forgive for Good kitabının yazarı Stanford Üniversitesi'nden Dr. Fred Luskin, affetmeyi öğretmenin etkileri üzerine yapılan araştırmalara dayanarak affetmenin öğrenilebileceğine (yani pratikle öğretilebilir bir beceri olduğuna) dair kanıtlar sundu. Bu araştırma, affetmenin güçlü ve olumlu sağlık etkilerine ampirik destek sağlamıştır. Aile üyeleri siyasi şiddet olaylarında öldürülen Kuzey İrlandalı Katolik ve Protestanlarla yapılan bir çalışma da dahil olmak üzere üç ayrı çalışmada, affetmeyi öğrenen kişilerin daha az öfkeli olduklarını, daha az incindiklerini, daha iyimser olduklarını, çeşitli durumlarda daha bağışlayıcı olduklarını ve daha şefkatli ve özgüvenli olduklarını bulmuştur. Çalışmaları, stres deneyiminde, stresin fiziksel belirtilerinde bir azalma ve canlılıkta bir artış olduğunu göstermektedir.

Yine Türkiye'de Ceza Hukukundaki ve Özel Hukuktaki alternatif uyuşmazlık çözüm yollarındaki uzlaştırma ve arabuluculuk yollarından farklı bir nitelik arz eder. Siz bu yollarla kişiyi affetseniz bile belli şartlar altında tazminat isteyebilirsiniz.

Bu konu yoğun bir şekilde tartışılsa da, (yani, bunu yapmayı seçmediğiniz sürece: ifade ederek veya uzlaşmaya çalışarak) "duygusal bağışlama" suçlu için değil, affedecek kişi içindir.

Psikolog Wanda Malcolm, Women's Reflections on the Complexities of Forgiveness (Affetmenin Karmaşıklığı Üzerine Kadın Düşünceleri) adlı kitabında, affetmenin neden zaman aldığını şöyle özetliyor: kendinle ilgili çalışmalar (bakım/iyileşme) öncelikli olduğunda (örneğin terapi, tıbbi yaralanmalar, vb.), ilişkisel [açıklama gerekli] güvenlik konularının ele alınması gerektiğinde ve kişiler arası bir suçun hemen ardından affetmeyi kolaylaştırmanın erken olabileceği durumlarda. Malcolm, "affetmeyi kolaylaştırmaya yönelik erken çabalar, danışanımızın acı ve ıstırabına tanık olma konusundaki isteksizliğimizin bir işareti olabilir ve farkında olmadan danışanın acı ve ıstırabın katlanılamayacak kadar fazla olduğu ve bastırılması veya kaçınılması gerektiği inancını pekiştirebilir" diye açıklamaktadır.

Worthington ve arkadaşları, "affetmeyi teşvik etmek için yapılan her şeyin, katılımcıların affetmeyi düşünmelerine ve duygusal olarak deneyimlemelerine yardımcı olmak için önemli bir zaman harcanmadığı sürece çok az etkisi olduğunu" gözlemlemiştir. Affetmeyi kolaylaştırma çabaları, kişiler arası bir yaralanmadan hemen sonra erken ve hatta zararlı olabilir.

İngiliz Milletler Topluluğu Birleşik İbrani Cemaatleri'nin baş hahamı Sir Jonathan Sacks şöyle özetlemiştir: "Tanrı affeder ama insanlar affetmez diye bir şey yoktur. Aksine, Tanrı'ya karşı işlenen günahları sadece Tanrı'nın affedebileceği gibi, insanlara karşı işlenen günahları da sadece insanların affedebileceğine inanıyoruz."

Yahudiler, Tanrı'nın gelecek yıl boyunca neler olacağına dair karar vermesinden bir gün önce Kefaret Günü olan Yom Kippur'u kutlarlar. Yom Kippur'dan hemen önce, Yahudiler bir önceki yıl boyunca haksızlık ettikleri kişilerden (eğer daha önce yapmamışlarsa) af dilerler. Yom Kippur sırasında Yahudiler oruç tutar ve bir önceki yıl Tanrı'ya karşı işledikleri günahlar için Tanrı'nın kendilerini bağışlaması için dua ederler. Samimi bir tövbe gereklidir ve bir kez daha, Tanrı yalnızca kişinin Tanrı'ya karşı işlediği günahları bağışlayabilir; bu nedenle Yahudilerin aynı zamanda haksızlık ettikleri kişilerin de bağışlanmasını istemeleri gerekir.

Bağışlama Hıristiyan etiğinin merkezinde yer alır. İsa'nın takipçilerine okumayı öğrettiği dua, Tanrı'ya "biz de borçlularımızı bağışladığımız gibi, sen de bizim borçlarımızı bağışla" diye yalvarır. Petrus İsa'ya birini ne kadar sıklıkla bağışlayacağını sorduğunda, İsa "yedi kez değil, size söylüyorum, yetmiş yedi kez" demiştir. İsa, Tanrı'nın günahlarınızı bağışlamasının, sizin başkalarını bağışlamanıza bağlı olduğu konusunda uyarmıştır. İncillerden birinde, İsa çarmıha gerilirken Tanrı'dan kendisini çarmıha gerenleri bağışlamasını ister.

Yahudiliğin aksine, Hıristiyanlıkta Tanrı insanların insanlara karşı işlediği günahları affedebilir, çünkü ebedi günah hariç her günahı affedebilir ve kişinin kurbanını affetmesi kurtuluş için gerekli değildir. Kaybolan Oğul Meseli belki de affetme konusunda en iyi bilinen meseldir ve Tanrı'nın tövbe edenleri affetmesine atıfta bulunur. İsa kendisini çarmıha gerenler için Tanrı'dan af dilemiştir. "O zaman İsa, 'Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar' dedi."

Suçları bağışlamak merhametin ruhani işleri arasındadır ve başkalarını bağışlamak Tanrı tarafından bağışlanmayı beraberinde getirir. Markos 11:25 ve Matta 6:14-15 ayetlerinde Babamız Duası'nın ardından gelen "Eğer siz başkalarının suçlarını bağışlarsanız, göksel Babanız da sizi bağışlayacaktır, ama siz başkalarını bağışlamazsanız, Babanız da sizin suçlarınızı bağışlamayacaktır" ayetleri göz önünde bulundurulduğunda, bağışlamak bir Hristiyan için bir seçenek değildir; aksine Hristiyan olmak için bağışlamak gerekir. Hıristiyanlıkta bağışlama, Mesih'e ve diğer inananlara teslimiyetin bir tezahürüdür.

Yeni Ahit'te İsa başkalarını bağışlamanın ya da onlara merhamet göstermenin öneminden bahseder. Bu, Tanrı'nın İsa Mesih'in ölümüyle kefaret eden kurbanına iman yoluyla günahları bağışladığı (1 Yuhanna 2:2) ve bu nedenle Hıristiyanların başkalarını bağışlaması gerektiği (Efesliler 4:32) inancına dayanır. İsa Acımasız Köle Benzetmesini (Matta 18:21-35) kullanarak takipçilerinin (benzetmede hizmetkâr tarafından temsil edilen) affetmeleri gerektiğini çünkü Tanrı'nın (kral tarafından temsil edilen) çok daha fazlasını affettiğini göstermiştir.

Dağdaki Vaaz'da İsa tekrar tekrar bağışlamadan söz etmiştir: "Ne mutlu merhametli olanlara, çünkü onlar merhamet göreceklerdir." "Sunakta armağanınızı sunarken, kardeşinizin size karşı bir sorunu olduğunu anımsarsanız, armağanınızı sunağın önünde bırakıp gidin; önce kardeşinizle barışın, sonra gelip armağanınızı sunun." "Dua ederken, birine karşı bir şeyiniz varsa bağışlayın ki, göklerdeki Babanız da sizin suçlarınızı bağışlasın." "Babanız nasıl merhametliyse, siz de öyle merhametli olun." "Yargılamayın, yargılanmazsınız; mahkûm etmeyin, mahkûm edilmezsiniz. Bağışlayın, bağışlanacaksınız."

Başka bir yerde şöyle denir: "O zaman Petrus gelip O'na şöyle dedi: 'Ya Rab, kardeşim bana karşı günah işlerse, ne kadar sık bağışlamalıyım? Yedi kez mi? İsa ona, 'Yedi kez değil, sana söylüyorum, yetmiş yedi kez' dedi."

Papa XVI. Benedictus, 2012 yılında Lübnan'a yaptığı bir ziyarette, barışın karşılıklı affetmeye dayanması gerektiğinde ısrar etmiştir: "Sadece verilen ve alınan bağışlama, uzlaşma ve evrensel barış için kalıcı temeller atabilir."

İslam, Allah'ın Al-Gafur (Arapça: Gufran غفران bağışlama anlamına gelir) olduğunu öğretir. "Gafur" ve tüm bağışlamaların asıl kaynağıdır. İslam'da tövbe ile Allah'tan bağışlanma dilemek bir fazilettir.

İslam'da affetmek müstehap olarak kabul edilir, çünkü Allah affetmeye değer verir. Kur'an'da ve hadislerde bağışlamayı tavsiye eden çok sayıda ayet vardır. İslam aynı zamanda verilen zarar ölçüsünde kısasa izin verir, ancak Allah'tan bağışlama sevap olarak değerlendirilerek teşvik edilir.

"Afw"da (عفو) İslam'da bağışlama için kullanılan başka bir terimdir; Kur'an'da 35 kez geçer ve bazı itikadî mezheplerde "gufran" ile birbirinin yerine kullanılır.Afv, affetmek, bir hatayı veya suçu mazur görmek anlamına gelir. Din bilginlerinden biri olan Muhammed Amanullah'a göre, İslam'da bağışlama ('Afv) üç hikmetten türetilmiştir. Affetmenin ilk ve en önemli hikmeti, mağdurun veya mağdurun velisinin intikam yerine parayı kabul etmesinin merhametli olmasıdır. Affetmenin ikinci hikmeti, affeden kişinin onurunu ve saygınlığını artırmasıdır. Affetmek bir zayıflık, aşağılanma veya onursuzluk işareti değildir.Aksine, affetmek onurludur, affedenin Allah katındaki değerini yükseltir ve affedenin cennete girmesini sağlar. Affetmenin üçüncü hikmeti, Taberî ve Kurtubî gibi âlimlere göre, affetmenin affedenin hayatının diğer dönemlerinde işlemiş olabileceği günahlara kefaret olmasıdır. Affetmek bir tür sadakadır. Bağışlama, Allah'tan korkan insanların bir niteliği olan takvadan gelir .

Başka kötülüğün geldiği kavim ve kişılerede bağışlama yapılması Kur'an da öğütlenmektedir. Mesela Maide suresi 12-13. ayetlerde Yahudilere büyük eleştiriler olmasına karşın onların da yeri geldiğinde affedilmesinden bahsedilmekte tavsiye edilmektedir.

Bununla birlikte müminin affetmesi yönünde tavsiye verilmesine karşın Allah'ın kendisine şirk koşanları ve hak gözetmeyenleri (kul hakkı çiğneme ve zulüm) affetmeyeceği de Kuran'da belirtilmektedir. Bunun dışındaki günahlarda ise Allah'ın affediciliğinden bahsedilmektedir.

Budizm'de bağışlama, zararlı düşüncelerin kişinin zihinsel esenliğine zarar vermesini önler.. Budizm, nefret ve kötü niyet duygularının zihin-karmamız üzerinde kalıcı bir etki bıraktığını kabul eder. Budizm daha sağlıklı bir etki bırakan düşüncelerin geliştirilmesini teşvik eder. "Karma yasası üzerine düşünürken, meselenin intikam almak değil, mettā ve affetme pratiği olduğunu fark ederiz, çünkü mağdur olan kişi gerçekten de en talihsiz kişidir." Kızgınlıklar zaten ortaya çıkmışsa, Budist görüş sakince köklerine geri dönerek onları serbest bırakmaya devam etmektir . Budizm, meditasyon ve gerçekliğin doğasına dair içgörü edinme yoluyla yanılsama ve acıdan kurtulmaya odaklanır. Budizm affetmeyi gerekli kılan tutkuların gerçekliğinin yanı sıra bu tutkuların nesnelerinin gerçekliğini de sorgular. "Affetmediysek, acımızın etrafında bir kimlik yaratmaya devam ederiz ve yeniden doğan da budur. Acı çeken şey budur."

Budizm en başta kızgınlıklardan kaçınmanın bir yolu olarak mettā (sevgi dolu şefkat), karuna (merhamet), mudita (sempatik neşe) ve upekkhā (soğukkanlılık) kavramlarına büyük önem verir. Bu düşünceler, hem kendimizin hem de başkalarının çektiği acıların dünyadaki bağlamını anlamak için kullanılır.

Hinduizm'in Vedik dönem edebiyatında ve destanlarında Ksama veya Kshyama (Sanskritçe:क्षमा) ve buna dayalı füzyon sözcükleri bağışlama kavramını adlandırır. Ksama kelimesi Sanskritçe metinlerde genellikle kripa (şefkat), daya (nezaket) ve karuna ((करुणा, merhamet) ile birleştirilir. Rigveda'da bağışlama, hem yanlış yapan hem de haksızlığa uğrayan bağlamında tanrı Varuna'ya adanmış ayetlerde ele alınır. Bağışlama Hindu Dharma'da altı temel erdemden biri olarak kabul edilir.

Hindu Dharma'da affetmenin teolojik temeli, affetmeyen bir kişinin yanlış anıların, olumsuz duyguların, öfkenin ve hem bugününü hem de geleceğini etkileyen çözülmemiş duyguların yükünü taşıyor olmasıdır. Hindu Dharma'da kişi yalnızca başkalarını affetmekle kalmamalı, aynı zamanda bir başkasına haksızlık ettiğinde de af dilemelidir. Af; hayırseverlik, arınma, Vrata orucu, ritüeller ve meditatif iç gözlem yoluyla haksızlığa uğrayan bireyden ve genel olarak toplumdan istenmelidir.

Hindu Dharma'da bağışlama, retorik olarak dişil ve eril biçimlerde karşıtlaştırılarak daha da rafine hale getirilir. Dişil formda bağışlamanın bir şekli Lakşmi (Hindistan'ın bazı bölgelerinde Tanrıça Sri olarak adlandırılır) aracılığıyla açıklanır; diğer şekli ise eril formda kocası Vişnu aracılığıyla açıklanır. Dişil Lakshmi, yanlış yapan kişi tövbe etmediğinde bile bağışlar. Eril Vişnu ise yalnızca yanlış yapan kişi tövbe ettiğinde affeder. Hindu Dharma'sında, Lakshmi'nin tövbe etmeden bağışladığı dişil bağışlama, ancak tövbe edildikten sonra bağışlanan eril bağışlamadan daha yüksek ve daha asildir. Hindu destanı Ramayana'da Kral Rama'nın karısı Sita, kendisine zarar veren bir kargayı affettiği için sembolik olarak övülür. Ramayana destanının ilerleyen bölümlerinde, Lanka'da kaçırıldığı sırada kendisini taciz edenleri affettiği için tekrar övülür. Diğer birçok Hindu hikâyesi tövbe ile veya tövbe olmadan affetmeyi tartışır.

Bağışlama kavramı Hindu literatüründe kapsamlı tartışmalara konu olmuştur. Bazı Hinduizm metinlerinde, cinayet ve tecavüz gibi belirli günahların ve kasıtlı eylemlerin doğal olarak affedilemez olduğu tartışılır; bu eski bilginler, genel affetmenin her durumda etik açıdan olarak haklı olup olmadığını ve affetmenin suçu, saygısızlığı, sosyal düzensizliği ve insanların sizi ciddiye almamasını teşvik edip etmediğini tartışırlar.

Diğer eski Hinduizm metinleri affetmenin uzlaşmayla aynı şey olmadığını vurgular. Hindu Dharma'da bağışlama, kişinin suçluyla uzlaşmasını gerektirmediği gibi, bazı durumlarda uzlaşmayı da dışlamaz. Bunun yerine Hindu felsefesinde affetmek; merhametli, sevecen, nazik olmak ve bir başkasının veya bir şeyin neden olduğu zararı veya incinmeyi bırakmaktır. Affetmek kişinin kendisini olumsuz düşüncelerden kurtarması ve ahlaki ve etik bir yaşamı (dharmik bir yaşam) mutlulukla yaşamaya odaklanabilmesi için gereklidir. Kendini gerçekleştirmiş en yüksek durumda, bağışlama kişinin kişiliğinin özü haline gelir; burada zulme uğrayan kişi etkilenmeden, tedirgin olmadan, kurban gibi hissetmeden, öfkeden (akrodhi) arınmış olarak kalır.

Caynizm (Jainizm)'de bağışlayıcılık Jainlerin geliştirmesi gereken başlıca erdemlerden biridir. Kṣamāpanā veya yüce bağışlama, dharma on özelliğinden birinin bir parçasını oluşturur. Jain duasında (pratikramana) Jainler yemek yerken veya rutin faaliyetlerini yerine getirirken zarar vermiş olabilecekleri ekindriya veya bitkiler ve mikroorganizmalar gibi tek duyulu varlıklar da dahil olmak üzere çeşitli yaratıklardan tekrar tekrar af dilerler. Bağışlanma, Prakrit dilinde "yapılan tüm kötülükler sonuçsuz kalsın" anlamına gelen micchāmi dukkaḍaṃ ifadesinin söylenmesiyle istenir. Jain festivali paryusana'nın son günü olan samvatsari sırasında, pratikraman'dan sonra micchāmi dukkaḍaṃ ifadesini söylerler. Bir ritüel meselesi olarak, arkadaşlarını ve akrabalarını şahsen micchāmi dukkaḍaṃ ile selamlar ve bağışlanmalarını dilerler. Hiçbir özel kavga ya da anlaşmazlık samvatsari'nin ötesine taşınamaz ve dışarıdaki arkadaş ve akrabalara af dileyen mektuplar yazılır ve telefon görüşmeleri yapılır.

Sen, ey saygıdeğer kişi! Gönüllü olarak bana izin ver. Yürürken işlediğim günahları itiraf etmek istiyorum. İzninizi onurlandırıyorum. İtiraf ederek kendimi günahkâr eylemlerden arındırmak istiyorum. Yürürken, gelip giderken, canlı organizmalara, tohumlara, yeşil çimenlere, çiğ damlalarına, karınca tepelerine, yosunlara, canlı suya, canlı toprağa, örümcek ağına ve diğerlerine basarken işkence etmiş olabileceğim tüm canlı varlıklardan af diliyorum. İster tek duyulu, ister iki duyulu, ister üç duyulu, ister dört duyulu, ister beş duyulu olsun, tüm bu canlılardan af diliyorum. Tekmelediğim, tozla kapladığım, toprağa sürttüğüm, başkalarıyla çarpıştırdığım, baş aşağı çevirdiğim, eziyet ettiğim, korkuttuğum, bir yerden başka bir yere taşıdığım veya öldürdüğüm ve hayatlarından mahrum bıraktığım. (İtiraf ederek) tüm bu günahlardan bağışlanayım.

Hoʻoponopono eski bir Hawaii uzlaşma ve bağışlama uygulaması olup dua ile birleştirilmiştir. Benzer bağışlama uygulamaları Samoa, Tahiti ve Yeni Zelanda dahil olmak üzere Okyanusya -Güney Pasifik'teki adalarda da gerçekleştirilmiştir. Geleneksel olarak "Hoʻoponopono", fiziksel olarak hasta olan bir kişinin aile üyeleri arasında şifacı rahipler veya "kahuna lapaʻau" tarafından uygulanır. Modern versiyonlar aile içinde bir aile büyüğü tarafından veya birey tarafından tek başına gerçekleştirilir.

Affetme ihtiyacı yaygın olarak kabul edilmektedir, ancak insanlar bunu başarmanın yollarını genellikle bulamamaktadır. Örneğin, Gallup Anket şirketi, 1988 yılında çeşitli dini konularda Amerikan halkını temsil eden geniş bir örneklemde, %94'ünün affetmenin önemli olduğunu söylediğini, ancak %85'inin affedebilmek için dışarıdan yardıma ihtiyaç duyduğunu tespit etmiştir. Ancak düzenli olarak dua etmenin bile etkili olmadığı görülmüştür.

Bağışlama merhamete benzer, bu nedenle bir kişi bağışlama sürecini tamamlayamasa bile, özellikle de pek çok yanlış kötülükten ziyade zayıflıktan yapıldığında, yine de merhamet gösterebilir. Gallup anketi, etkili olan tek şeyin "meditatif dua" olduğunu ortaya koymuştur.

Bir araç olarak affetme, onarıcı adalet programları gibi alanlarda, apartheid'ın kaldırılmasından sonra hakikat ve uzlaşma sürecinde, Ruanda soykırımının mağdurları ve failleri arasında, İsrail-Filistin çatışması ve Kuzey İrlanda çatışmasındaki şiddete yanıt olarak yaygın bir şekilde kullanılmıştır. Bu durum Beyond Right and Wrong: Stories of Justice and Forgiveness (2012) adlı belgesel filmde belgelenmiştir.

Bağışlama/affetme, kişinin durumla olan duygusal bağından kaynaklandığı için duygu teorisiyle ilişkilendirilir. Bağışlama, çoğu insana genç yaşta anlaması ve uygulaması öğretilen bir şeydir. Filozof Joseph Butler (On Beş Vaaz (Fifteen Sermons'')) affetmeyi "kızgınlığın üstesinden gelmek, ahlaki nefretin üstesinden gelmek, bir konuşma eylemi ve hoşgörü" olarak tanımlamıştır.

2005 yılında yapılan bir çalışmada, araştırmacılar evlilikte affetmenin önemli olup olmadığını araştırmışlardır. Bağışlama genellikle ne zaman gerçekleşir - bir tartışmadan önce mi yoksa sonra mı? Bir kişi sözünü tutmadığında bağışlama bir rol oynar mı? vb.

Araştırmacılar evlilikte affetme ile ilgili altı bileşen bulmuşlardır: memnuniyet, kararsızlık, çatışma, atıflar (atfetmeler), empati ve bağlılık.Bir ilişkideki insanlar affetmenin, olanları unutmak anlamına geldiğine inanırlar. Çiftler eşlerini affettiklerinde, kalabilecek acılarının üstesinden gelmek için bazen profesyonellerin yardımına ihtiyaç duyarlar. Araştırmacılar, kimin acı çektiğine ve acıya kimin neden olduğuna bağlı olarak her bir bireyin durumu nasıl algıladığı arasındaki farklılıkları tanımladılar.

Affetme eylemi ve etkileri kişiler arasındaki ilişki durumuna göre değişebilir. İster evli, ister arkadaş ya da tanıdık olsun, affetme süreci benzerdir ancak tamamen aynı değildir.

Derinleşme aşaması Mağdur çözüme doğru ilerler, yalnız olmadığının farkına varır, başkalarının affediciliğinin alıcısı olmuştur ve affetme sürecinde anlam ve amaç bulur.

Araştırmacılar ayrıca evli bireylerin birbirleriyle iletişim kurmalarına, sorunları çözmelerine ve birbirlerini daha kolay affetmelerine yardımcı olmak için uygulayıcılara ve müdahalelere yönelik tavsiyelerde bulunmuştur. Örneğin, insanlar herhangi bir müdahaleye başlamadan önce affetmenin ne anlama geldiğini araştırmalı ve anlamalıdır çünkü affetmeye ilişkin önyargılı fikirler çiftlerin affetmeye açık olmasında sorunlara neden olabilir. Örneğin, bir kişinin eşinin zayıf olduğunu düşünebileceği korkusuyla eşini affetmemesi bir çatışmaya neden olabilir.

2001 yılında Charlotte van Oyen Witvliet, insanlardan kendilerini inciten, yanlış yapan veya kıran birini düşünmelerini istedi. Cevap vermeyi düşündüklerinde, tepkilerini gözlemledi. Kan basınçlarını, kalp atış hızlarını, yüz kaslarının gerginliğini ve ter bezi faaliyetlerini gözlemledi. Kini hatırlamak adayların kan basıncını ve kalp atış hızını artırdı ve daha fazla terlediler. Ruminasyon stresli ve tatsızdı. Affetmeyi benimsediklerinde, normal uyanıklığın ürettiğinden daha fazla anksiyete tepkisi göstermediler.

Grup temelli affetme müdahaleleri üzerine yapılan bir meta-analiz, bu müdahalelerin kendi bildirdikleri affetmeyi ne kadar artırdığını (veya "affetmemeyi" ne kadar azalttığını) incelemiştir. Sonuç olarak, "Veriler açıkça konuşuyor gibi görünüyor: Affetme müdahaleleri etkilidir."

Affetme müdahalelerinin çeşitli biçimleri vardır: Bunlardan biri, hastaların iç gözlem teknikleri kullanarak ve bunu terapiste ifade ederek affetmelerini engelleyen varlıkla yüzleşmeye zorlandığı durumdur. Bir diğeri, kişinin olayları suçlunun bakış açısından görmeye çalışmasını sağlamaktır, böylece suçlunun eylemlerinin arkasındaki mantığı anlayabilir. Bunu yapabilirlerse, suçluyu daha kolay affedebilirler.

Araştırmacılar ilişkilerde affetme müdahalelerini ve duanın affetmeyi artırıp artırmadığını incelemişlerdir. Bir çalışma, bir arkadaş için dua etmenin veya dört hafta boyunca her gün o kişi hakkında olumlu düşünceler düşünmenin, o arkadaşı veya partneri affetme şansını olumlu yönde artırdığını ve bunun da daha iyi bir ilişkiye yol açtığını buldu.

Eleştirmenler, affetme müdahalelerinin aslında olumsuz duygulanımda bir artışa neden olabileceğini, çünkü kişinin suçluya yönelik duygularını engellemeye çalıştıklarını ileri sürmüştür. Bu yaklaşım, kişinin hissettiği olumsuz duyguların kabul edilemez olduğunu ve affetme duygularının doğru ve kabul edilebilir olduğunu ima eder. Bu durum istemeden de olsa kişide utanç ve pişmanlık duygularını teşvik edebilir.

Kayıtlı bir psikolog olan Wanda Malcolm şöyle demektedir: "Affetmeyi terapinin a priori (birincil) hedefi haline getirmek iyi bir fikir değildir." Steven Stosny önce iyileşip sonra affetmek gerektiğini (affedip sonra iyileşmek değil); affetme gerçekleşmeden önce mağduriyetin tam olarak kabul edilmesinin (hem hangi eylemlerin zararlı olduğunun hem de mağdurun failin eylemlerine yanıt olarak hissettiği duyguların adlandırılmasının) önemli bir ilk adım olduğunu ileri sürmektedir.

Bazı araştırmacılar, affetme müdahalelerinin sağlıksız ilişkileri teşvik ettiğinden endişe etmektedir. Toksik ilişkileri olan bireylerin, aslında bu tür insanlardan uzaklaşmaları gerekirken, kendilerine karşı sürekli yanlış davranışlarda bulunanları affetmeye devam edeceklerinden endişe etmektedirler.

Bir dizi çalışma, uzun bir süre boyunca sürekli olarak yapıldığında affetme müdahalelerinin yüksek etkinlik oranlarını göstermektedir. Ancak bazı araştırmacılar bu müdahaleleri kısa süreler boyunca yapıldığında etkisiz bulmuşlardır.

Bazı çalışmalar affetme müdahalelerinin küçük çocuklar üzerindeki etkinliğini incelemiş olup, bunlar arasında kültürler arası çalışmalar da bulunmaktadır. Bunlardan birinde affetme müdahaleleri ile kendilerine haksızlık yapanları affetme olasılığı daha düşük olan Çinli çocuklar incelenmiş ve bu tür müdahalelerin çocuklar üzerinde bir etkisi bulunmuştur.

Affetme müdahaleleri alan yaşlı yetişkinler, tedavi almayanlara göre daha yüksek düzeyde affetme bildirmiştir. Bağışlama tedavileri, tedavisiz koşullara göre daha düşük depresyon, stres ve öfke ile sonuçlanmıştır. Bağışlama müdahaleleri olumlu psikolojik yönleri de geliştirmektedir. Bu, spesifik müdahale modeli veya kalıbından (grup veya bireysel) bağımsız olarak gerçekleşmiştir.

Bazı çalışmalar affetme ile fiziksel sağlık arasında olumlu ya da olumsuz bir ilişki olmadığını iddia ederken, diğerleri olumlu bir ilişki olduğunu göstermektedir.

Affedicilik kişilik özelliği ile karakterize edilen insanlar daha iyi fiziksel sağlık deneyimleme eğilimindedir. İlişkilere odaklanan bir çalışma, bireylerin sergiledikleri affedicilik düzeyinin, olumlu ya da olumsuz ilişkiler içinde olup olmadıklarına bakılmaksızın, fiziksel sağlıkları üzerinde fark edilebilir bir etkisi olduğunu ortaya koymuştur.

Birini gerçekten affetmeye karar veren kişilerin fiziksel sağlıkları da daha iyi oluyor. Bunun nedeni affetme ve stres azaltma arasındaki ilişkidir. Affetmek kötü fiziksel sağlığı önler ve iyi fiziksel sağlığı yönetir.

Bir başkasını affetmeyi seçen kişilerin kan basıncı ve kortizol seviyeleri affetmeyenlere göre daha düşüktür. Bu durumun affedicilikten kaynaklandığı ve affediciliğin evrimsel olarak seçilmiş bir özellik olduğunu öne sürmektedir. Affediciliğin doğrudan etkileri şunları içerir: Düşmanlığın azaltılması (fiziksel sağlıkla ters orantılıdır) ve affetmemenin bireye stres yüklediği için bağışıklık sistemini bozabileceği. Dolaylı etkiler daha çok bir kişilik özelliği olarak affedicilikle ilgilidir ve şunları içerir: affedici insanlar daha fazla sosyal desteğe ve daha az stresli evliliklere sahip olabilir ve affedicilik fiziksel sağlıkla ilişkili diğer kişilik özellikleriyle ilişkili olabilir.

Bağışlayıcılık fiziksel sağlıkla da ilişkili olabilir çünkü düşmanlık zayıf koroner performansla ilişkilidir. Affetmemek bir tür düşmanlıktır ve affetmek düşmanlıktan vazgeçmektir. Düşmanlığı azaltmak için affetmeyi içeren terapi ile tedavi edilen kalp hastalarının kalp sağlığı, sadece ilaçla tedavi edilenlere kıyasla daha iyi olmaktadır.

Bağışlama aynı zamanda daha iyi algılanan fiziksel sağlığa da yol açabilir. Bu korelasyon hem kendini affetme hem de başkalarını affetme için geçerlidir, ancak özellikle kendini affetme için geçerlidir. Kendilerini affetme konusunda daha yetenekli olan bireyler daha iyi algılanan fiziksel sağlığa sahiptir.

Affeden insanlar daha sağlıklı kalplere, daha az depresyon belirtilerine ve daha az kaygıya sahip olabilirler. Affetmek, özellikle zihinsel rahatsızlıkları olan kişilerde ruh sağlığına yardımcı olabilir. Affetmek bağışıklık sistemini de iyileştirebilir.

Affetme çalışmaları, affetme ile fiziksel sağlık arasında doğrudan bir ilişki olmadığını iddia eden eleştirmenler tarafından çürütülmüştür. Bağışlama, yönlendirilmiş öfkenin azalmasına bağlı olarak ruh sağlığına katkıda bulunur ve ruh sağlığı da fiziksel sağlığa katkıda bulunur, ancak bağışlamanın kendisinin doğrudan fiziksel sağlığı iyileştirdiğine dair bir kanıt yoktur.

Bağışlamayı doğrudan fiziksel sağlıkla ilişkilendiren sınırlı araştırma olmasına rağmen, potansiyel bir bağlantıyı düşündüren bazı faktörler vardır. Bu özellikle fizyolojik göstergeler ve affetme sürecinin günlük yaşam boyunca çeşitli durumlarda vücudun tepkilerini nasıl etkileyebileceği ile ilgilidir.

Fiziksel sağlık ve affetme arasındaki ilişkiye dair araştırmalar affetmemeye çok fazla odaklandığı için eleştirilmiştir. Araştırmalar, düşmanlık ve affetmemenin kötü sağlığa katkısı hakkında, affetmenin iyi sağlığa katkısı hakkında gösterdiğinden daha fazlasını göstermektedir. Affetmemek veya kin tutmak, öfkeyi sürekli hale getirerek ve SNS uyarılmasını ve kardiyovasküler reaktiviteyi artırarak olumsuz sağlık sonuçlarına katkıda bulunabilir. Öfkenin ifade edilmesi, kronik olarak yüksek kan basıncı ve trombositlerin toplanması ile güçlü bir şekilde ilişkilendirilmiştir, bu da kalp hastalığına karşı savunmasızlığı artırabilir.

Kendini affetme, bir kişinin ahlaki açıdan yanlış olduğunu düşündüğü ve kendisini sorumlu tuttuğu bir şey yaptığı durumlara yanıt olarak gerçekleşir.Kendini affetme, hatalı davranan kişinin hatalı eylemle ilişkilendirdiği olumsuz duyguların üstesinden gelmesidir; bunlar arasında suçluluk, pişmanlık, vicdan azabı, suçlama, utanç, kendinden nefret etme ve/veya kendini hor görme sayılabilir.

Travma içeren büyük yaşam olayları, bireylerin suçluluk veya kendinden nefret etme duyguları yaşamasına neden olabilir. İnsanlar, eylemlerinin ahlaki olup olmadığını belirlemek için davranışları üzerinde düşünebilirler. Travma durumlarında, insanlar değişmelerine ve ahlaki bir yaşam sürmelerine izin vererek kendilerini affedebilirler.Kendini affetme, bireyin kendine zarar verdiği durumlarda veya başkalarına zarar verdiği durumlarda gerekli olabilir. Kendini affetmenin depresyon ve intihar eğilimi arasında ılımlı bir etkisi vardır; bu yönden kendini affetme (bir noktaya kadar) intihara karşı koruyucu olduğunu ve olası önleme stratejilerindeki hedeflerden biri olarak gozetilebilir.

Sorumluluk, gerçek anlamda kendini affetme yolunda atılması gereken ilk adımdır. Ezici suçluluk veya pişmanlık gibi duygularla ilişkili olumsuz etkilerden kaçınmak için, suçluların öncelikle başka bir kişiyi incittiklerini kabul etmeleri ve eylemlerinin sorumluluğunu kabul etmeleri gerekir.

Yenilenme, kırıcı kişinin geçmişteki ihlalleri için kendini gerçekten affedebilmesini ve öz şefkat ve öz nezaket gibi daha olumlu ve anlamlı davranışlarda bulunabilmesini sağlar.

Kendini affetme süreci her insan için her zaman geçerli değildir. Örneğin, aslında başkalarına zarar vermemiş ya da yanlış bir şey yapmamış, ancak bunun yerine kendinden nefret etme ya da kendine acıma gibi olumsuz duygulardan muzdarip olan kişiler - örneğin saldırı mağdurları - algılanan suçları için kendilerini affetmeye çalışabilirler. Ancak, bu onların telafi etmeleri için gerekli bir süreç olmayacaktır. Ayrıca, geçmiş suçları için kendilerini affetmeye çalışırken suç işlemeye devam eden failler, kendini affetmek için gerekli olan dört aşamayı gerçekten tamamlama konusunda isteksizlik gösterirler. Öncelikle kişilerin algıladıkları suçlar ve kendilerini affetme ihtiyaçları ve motivasyonları hakkında dışsal bilgi toplamak önemlidir.

Özür dilememek, yanlışlar için özür dilemeyi ve hatta yanlışları kabul etmeyi reddetmektir. "Özür dileme ile 'özür dileyen' ve 'özür dilemeyen' sıfatları arasındaki ilişki o kadar da açık değildir."" Birini affetmeyi ya da affetmemeyi seçmek, o kişinin eylemlerinden dolayı gerçekten üzgün olup olmadığıyla ilişkilidir.Yaptıklarından pişmanlık duymayan bir kişiyi affetmek zor olabilir, ancak kişinin üzerinizdeki etkisini azaltabilir. Rahatsız edici düşünceler, affetmek isteyen kişinin düşük öz-değer duygularına sahip olmasına ve o kişinin eylemleri nedeniyle travmatik bir aşamaya katlanmasına neden olabilir.Olumsuz bir deneyim yaşamak uzun vadeli travmalara neden olabilir. Kişi olanları akışına bırakmak ve kabul etmekten fayda görebilir.Olanları akışına bırakmak kişinin yaptıklarını silmez, ancak affetmek kişinin içinde olumsuz duyguların olmamasından kaynaklanan bir iç huzura yol açabilir. Diğer kişi içtenlikle özür dilemese de, onu affetmek sorunların çözümü olabilir ve kişinin kendini sevmesiyle sonuçlanabilir.

Jean Hampton, pişmanlık duymayan suçluyu affetme kararını, tamamen çürümüş veya ahlaki açıdan ölmemiş biri olarak "suçluyu yeni ve daha olumlu bir ışık altında görme" taahhüdünü ifade etmek olarak görür.