Napoli mutfağı

Napoli mutfağı, yüzyıllar boyunca Napoli'yi ve Aragon ve Fransa gibi krallıklarını kontrol eden farklı kültürlerin etkisiyle zenginleşen Greko-Romen döneme kadar uzanan eski tarihsel köklere sahiptir.

Napoli, Napoli Krallığı'nın başkenti olduğu için mutfağı, tüm Campania bölgesinin mutfak geleneklerinden çok şeyler almıştır. Kırsal malzemelerle (makarna, sebze, peynir) ve deniz ürünleri (balık, kabuklular, yumuşakçalar) bir arada bulunur.

Timballo ve sartù di riso, çok ayrıntılı hazırlanmış makarna veya pirinç yemekleri ve pasta e fagioli (fasulyeli makarna) ve sebzeli diğer makarna yemekleri gibi ucuz ama beslenme açısından sağlıklı malzemelerle hazırlanan popüler geleneksel yemekleri gibi çok çeşitli yemek tarifleri yerel aristokrat mutfağından etkilenmiştir.

Napoli'nin yüzyıllar öncesine dayanan tarihi vardır: şehrin kendisi, Roma da dahil olmak üzere dünyanın bu bölgesindeki diğer birçok şehirden önce gelir. Yunanlara, Romalılara, Gotlara, Bizanslılara ve Fransa ve İspanya'dan gelen onlarca krala rağmen var olmuştur. Her kültür, Napoli'nin ve Campania'nın yemek yapma biçiminde bir iz bırakmıştır.

Modern ve Greko-Romen mutfak gelenekleri arasındaki bağlantıları bulmak her zaman kolay değildir. Klasik mutfak tatlarının izleri arasında, Magna Graecia (güney İtalya)'da bulunan Yunan egemenlik dönemine ait tabaklarda balık ve yumuşakçaların tasvir edilmesi, o dönemde deniz ürünlerinin beğenildiğinin bir göstergesidir. Pompeii freskleri, incirler ve narlarla dolu meyve sepetlerini betimler. Villa Poppaea'daki Oplontis'te yapılan kazıda, malzemeleri hala bilinmeyen bir pasta freski görülür.

Roma garum, Cetara'ya özgü modern Colatura di Alici için kullanılana en çok benzeyen antik sostur. Apicius tarafından tarif edilen Roma mutfağına özgü tatlı-ekşi tadın yanı sıra tuzlu yemeklerde kuru üzüm pizza di scarola (Hindiba turta) veya braciole al ragù (ragù soslu etli rulolar gibi) kullanılmasına kadar izlenebilir.

Paskalya'ya özgü modern pastiera pastasında buğday'ın kullanılması, başlangıçta Artemis, Kibele ve Ceres kültleri ve ilkbahar ekinoksunda kutlanan pagan doğurganlık ritüelleriyle ilgili sembolik bir anlama sahip olabilirdi.

Napoli'deki İspanyol ve Fransız egemenliği, aristokratların mutfağı ile yoksul sınıfların mutfağı arasındaki fark yarattı. İlki ayrıntılı, daha kozmopolit yemekler ve et de dahil olmak üzere daha çok sayıda pahalı malzemelerden yapılır. Yoksullar daha ucuz ve yerel yetiştirilebilen yiyecekleri (yani tahılları ve sebzeleri) tüketti. Bu yoksul sınıfın gıdaları yüzyıllarca süslendi ve aristokrat mutfağından etkilendi. Böylece bugün yoksul sınıfların geleneksel tarifleri, orijinal basit malzemeleri korurken kalite ve lezzet kazandı.

Çok çeşitli Napoli makarnaları vardır. Makarna Napoli'de icat edilmedi ancak mevcut en iyi kalitelerden biri, başkente birkaç kilometre uzaklıktaki Gragnano'da oldukça yakın bir yerde yapılır. Kurutma ve koruma teknikleriyle endüstriyel makarna üretimi de burada başladı. Ana malzemesi durum buğdayı'dır ve yoğrulması yumuşak buğday'dan daha zordur. Bu yüzden endüstriyel üretim, ev yapımı makarnanın daha popüler olduğu kuzey İtalya'dan daha başarılı olmuştur. Napoli'de geleneksel olarak makarna "al dente" (yarı sert) pişirilmelidir, yumuşak makarna ise pek tercih edilmez.

Klasik spagetti ve linguine'nin yanı sıra en sevilen makarna çeşitleri, pişirilmeden önce elle kırılan ve genellikle Napoliten ragù ile süslenen uzun boru şeklindeki makarna olan paccheri ve ziti 'dir.

Sebzeli makarna genellikle, artık farklı bir makarna çeşidi olarak endüstriyel olarak üretilen ancak bir zamanlar ucuza satılan, farklı makarna türlerinin kırık parçalarından oluşan pasta mista (Napolitan dilinde pasta ammescata) ile yapılır.

Un ve patatesle hazırlanan el yapımı gnocchi, Napolililerin patates küçümsemesinin üstesinden gelmek için popüler bir yöntem oldu. 1949'da W. H. Auden, Ischia'daki Forio'dan Igor Stravinsky'ye şöyle yazdı: "Forio bizim deli olduğumuzu düşünüyor çünkü onlar için korkunç bir yoksulluk işareti olan patates yiyoruz." Uzun süredir Napoli'de ikamet eden Francis Steegmuller bunu anlatırken, Fransız esintili "patates tamamlayıcısının peynir, jambon ve diğer malzemelerle neredeyse boğulduğu" gattò hakkında yorum yapar. Scialatelli gibi daha modern makarna çeşitlerinden bazıları da popüler hale gelmektedir.

Domates konserve sanayisi 19. yüzyılda Napoli'de ortaya çıktı ve ünlü "pelati" (soyulmuş domates) ve "concentrato" (domates salçası) dünyanın her yerine ihraç edildi. Ev yapımı domates konservelerini hazırlamanın geleneksel olarak, şişelenmiş domates suyu veya parçalar halinde doğranmış birkaç yolu vardır. Meşhur "conserva" (güneşte kurutulmuş konsantre meyve suyu) domates, uzun süre pişirilir ve kadifemsi bir dokuya sahip koyu kırmızı bir krema halini alır.

Parmigiana di melanzane (patlıcan turta) veya peperoni ripieni (biber dolması) gibi sebzelerin kullanıldığı bazı Campanian yemekleri masanın gerçek yıldızları olabilir. En tipik ürünlerden bazıları friarielli (yerel bir Brassica rapa çeşidi), düz veya kıvırcık Cichorium endivia (iki tür hindiba), birkaç brokoli türü, verza (Milano lahanası, Brassica oleracea sabauda 'nın bir çeşidi) ve diğerleri minestra maritata (düğün çorbası) yapmak için kullanılır. Çeşitli fasulye türleri, nohutlar ve diğer baklagillerler çok popülerdir.

Kabak çok tüketilir. En büyükleri sirke ve taze nane (a scapece) ile kızartılır. Kabağın erkek çiçekleri tuzlu hamurda kızartılabilir (italyanca: sciurilli).

Normal kırmızı ve sarı biber çok yaygın kullanılır ve yerel bir çeşit küçük yeşil biber (acı değil), peperoncini verdi genellikle kızartılır.

Salata, başta deniz ürünleri olmak üzere birçok yemeğin garnitürüdür. Marul ve daha sıklıkla incappucciata (yerel bir göbek salata çeşidi), daha çıtır, havuç, rezene, roka (bir süre önce tarlalarda kendiliğinden büyür ve daha az asil olanpucchiacchella ile birlikte sokaklarda satılırdı), neredeyse tamamen yuvarlak ve daha tatlı olanların yerini aldığı geleneksel olarak uzun ve kokulu olan ve günümüzde giderek daha nadir hale gelen turplarla karıştırılır.

İkinci Dünya Savaşı sırasında, fakir ailelerde daha az çekici malzemeler kullanmak normaldi. Bu dönemde boş bakla veya bezelye ile pişirilen makarna tariflerinden bahsedilir.

Hem yumuşak hem de yıllanmış peynirler, İtalyan yemeğinin önemli bir parçasıdır ve aynı zamanda Napoli mutfağında da yerleri vardır: bazı tarifler çok eski Roma geleneklerinden gelir.

çok taze ve hafif olan , önceleri el yapımı sepetlerde satılırdı. Günümüzde yaygın olarak belirli makarnalar için dolgu maddesi olarak bulunur.

Napoli mutfağında her zaman Tiren Denizi'nden avlanan bol miktarda deniz ürünü kullanılmıştır. Dr Johnson'ın arkadaşı Hester Thrale "şimdiye kadar yediğim en mükemmel, en eşsiz balık; barbunyalar bizim uskumrumuz kadar iri ve olağanüstü lezzetli; Kalamar veya mürekkep balığı yanında, zarif bir imparatorluk lüksü" için hevesliydi. demiştir. 1759'da Ferdinando Galiani, Paris'teki Napoliten büyükelçisinin sekreteri olarak gönderildiğinde tanıdık yiyecekler için can atıyordu; "meyve yok, peynir yok, iyi deniz ürünleri yok - buradaki her şey Napoliten mizacına aykırı" buldu.

Kabuklu deniz ürünleri (midye), (istiridye), (Ensis siliqua, , (), (Haustellum brandaris)) birçok deniz mahsülü yemeğinde kullanılır ve bazen çiğ olarak yenir. Ancak bu durum bugünlerde nadirdir.

İstiridye özel bir not gerektirir. , Venerupis decussata 'dır. Pazarlarda çok sık bulunan ve kuzey İtalya pazarlarında genellikle verace olarak adlandırılan Filipinler istiridyesi (Venerupis philippinarum) ve (Dosinia exoleta) ile karıştırılmamalıdır.

Deniz hurmalarının (datteri di mare, Lithophaga lithophaga) satılması ve yenilmesi artık yasayla yasaklanmıştır. Çünkü bu türlerin avlanması esasen Sorrento yarımadasında olmak üzere kıyı şeridi kayalıklarına ciddi şekilde zarar vermektedir.

Trippa (işkembe) ve tipik O pere e'o musso (domuz paçası ve inek burnu) gibi diğer daha mütevazı domuz eti veya sığır eti kesimleri ve domates ve acı biber ile baharatlı bir çorba olan zuppa di soffritto.

Sığır eti veya domatesli başka bir kırmızı et, Carne alla pizzaiola'da olduğu gibi ucuz bir et parçasını yumuşatmak için uzun sürede pişirilir.

En sevilen ekmek, doğal maya ile hazırlanan, sert kabuklu ve içi büyük deliklerle odun ateşinde pişirilen pane cafone dir. Ayrıca, bir şekilde Fransız baget'e benzeyen, ancak daha kısa ve kalın olan sfilatini de tüketilir. Rosetta ruloları ve diğer çeşitler de mevcuttur.

Klasik "pummarola"dan (domates sosu) en basit aglio e uoglioya (sarımsak ve yağ), sebze veya deniz ürünleri ile çok çeşitli soslara kadar ragù'ya kadar, güney İtalya'nın yaratıcılığı makarna yemeklerini zenginleştirir.

Geleneksel olarak fakirlere atfedilen mutfak, genellikle makarnayı baklagillerle karıştırır. En popüler olanları: pasta e fagioli ([asulyeli makarna), bazen domuz derisi (cotiche) ile zenginleştirilmiş , pasta e ceci (nohutlu makarna), pasta e lenticchie (mercimekli makarna), pasta e piselli (bezelyeli makarna).

Baklagillere benzer şekilde, pasta e patate (patatesli makarna), pasta e cavolfiore (karnabaharlı makarna , pasta e zucca (kabaklı makarna) gibi diğer sebzeler de makarna ile ilişkilendirilir.

En geleneksel pişirme yöntemi, önce çeşnileri pişirmektir, örneğin, sarımsaklar yağda kızartılır, ardından buharda pişirilmiş fasulyeleri eklenir veya soğan ve kereviz kızartılır, sonra küçük küpler halinde kesilmiş patatesler eklenir; daha sonra kızartıldıktan sonra su eklenir, kaynama noktasına getirilir, tuzlanır ve makarna ilave edilerek sık sık karıştırılır.

Makarna, diğer tüm malzemelerle birlikte pişirilirken, tuzlu suda ayrı olarak pişirilip sonra süzüldüğünde kaybedilecek olan nişasta'sını kaybetmez. Makarnayı sebzelerle birlikte pişirmek, sosu daha kremalı ("azzeccato") yapar ve benzer yemekleri et suyu veya çorbalara daha benzer bir şekilde hazırlayan ve pişirdikten sonra makarnayı ayrı ekleyen "asil" mutfak geleneğinden farklı bir makarna hazırlama yöntemidir. Yoksulların mutfağındaki diğer doyurucu bir yemek ise stracciatella (pasta caso e ova) adlı peynir ve yumurta ile basitçe pişirilen makarnadır.

Domates sosu, Gaeta'dan siyah zeytin ve kapari ile tatlandırılmış spagetti, spagetti alla puttanesca olarak adlandırılır. Pahalı kabuklu deniz ürünlerinin olmadığı yoksulların sofralarında, hayali bir tarif yaratıldı: kiraz domates sosu, sarımsak, yağ ve maydanozla tatlandırılmış spagettiye, (kaçak istiridyeli spagetti) denilir ve burada istiridye sadece yemeği yiyenlerin hayal gücünde bulunur.

Frittata, domates soslu veya beyaz makarna artıkları ile hazırlanabilir. Al dente olarak pişirilen makarna, çiğ çırpılmış yumurta ve peynir ile karıştırıldıktan sonra tavada kızartılır. Birçok farklı içerikle zenginleştirilebilir. Bir tabak yardımıyla çevrilerek iki tarafı da pişirilmelidir. İyi pişirilirse küçüktür ve dilimler halinde kesilebilir. Açık hava öğle yemeklerinde yenebilir.

Napoliten ragù ile en geleneksel olarak kullanılan makarna, pişirilmeden önce elle daha kısa parçalara bölünen uzun makarna ziti'dir. Neapolitan ragù ayrıca fiordilatte ile birlikte gnocchi alla sorrentina'yı süslemek için kullanılır, ardından fırında küçük tek porsiyonluk bir toprak kapta (italyanca: pignatiello) pişirilir.