Carnot teoremi (termodinamik)

1824 yılında Nicolas Léonard Sadi Carnot tarafından geliştirilen Carnot teoremi, aynı zamanda Carnot kuralı olarak da adlandırılır, termodinamik sistemlerde elde edilebilir maksimum verimin sınırlarını belirleyen bir ilkedir.

Carnot teoremi, aynı iki termal rezervuar arasında çalışan tüm ısı motorlarının, aynı rezervuarlar arasında çalışan tersinir, içerisinde herhangi bir idealsizlik barındırmayan (açığa çıkan entropi 0), bir ısı makinesinden daha yüksek verimliliğe sahip olamayacağını belirtir. Bu teoremin doğal sonucu, bir çift ısı deposu arasında çalışan her tersine çevrilebilir ısı motorunun, kullanılan çalışma maddesine veya işlem detaylarına bakılmaksızın eşit derecede verimli olmasıdır. Bir Carnot ısı motoru aynı zamanda bir tersinir motor olduğundan, tüm tersinir ısı motorlarının verimi, yalnızca sıcak ve soğuk rezervuarlarının sıcaklıklarına bağlı olan Carnot ısı motorunun verimi olarak belirlenir.

Sıcaklığı TC olarak ifade edilen soğuk ve sıcaklığı TH olarak ifade edilen sıcak rezervuarlar arasında çalışan bir ısı motorunun teorik olarak maksimum verimi (yani, Carnot ısı motoru verimliliği) aşağıdaki oranla ifade edilebilir.

TC ve TH sembolleri sırasıyla soğuk ve sıcak rezervuarların Kelvin ölçeğinde mutlak sıcaklıkları ve sembolü ısı motoru döngüsünün verimlilik oranını temsil eder. Ayrıca, , verim oranı, bir ısı motoru döngüsü için sistemin dışarı verdiği ısının sisteme verilen net işe göre oranına eşittir.

max değerinin 0'dan büyük olması için gereken yegane şart termal rezervuarlar arasında bir sıcaklık farkının mevcut olmasıdır. Bu bilgiyle beraber, max ,tersinir olsun veya olmasın, var olan tüm termodinamik sistemlerin verimleri için üst sınır olduğundan dolayı, bir sistemin istenen fonksiyonu yerine getirmesi için termal rezervuarlar arasında bir sıcaklık farkı bulunması gerektiği sonucuna varılır.

1)İki tane farklı sıcaklıktaki termal rezervuar arasında çalışan ve bir termal döngü içerisindeki hiçbir ısı motoru tersinir bir motordan daha verimli olamaz.

Yandaki şemada sabit T1 ve T2 sıcaklıklarında (T1 > T2) iki termal rezervuar verilmiştir. Bu rezervuarlar arasında çalışan tersinir bir R motoru ve tersinir olmayan bir I motoru vardır.

I motoru sıcak rezervuardan Q1 ısısını alıp Q2 ısısını soğuk rezervuara veren ve iş üreten bir motordur. Bu motor için enerji dengesi aşağıdaki gibidir.

(ii) ve (iii) denklemlerine ve varsayımlara bakarak, daha verimli olan motor I aynı zamanda termal rezervuar olan ısı kaynağından daha az ısı enerjisi aldığı ve soğuk rezervuara daha az ısı verdiği çıkarımı yapılabilir. Bu çıkarımın aldığı temel, iki motorun da eşit iş ürettiğidir.

Tersinir motorun bir ısı pompası olarak çalıştığı da düşünülebilir, çünkü motor tersinirdir, bu mümkündür ve tersinmez motor tarafından geliştirilen iş yukarıdaki şekilde sağ tarafta gösterildiği gibi pompayı çalıştırmak için kullanılabilir. Tersinir ısı motoru için ısı ve iş transferinin büyüklüğü aynı kalır, ancak ısı pompası olarak çalıştığında yönleri tersine döner.

ifadesinin doğruluğu bu şekilde reductio ad absurdum (yanlışlığını varsayarak ve mantıksal olarak bu varsayımdan yanlış veya çelişkili bir ifade türeterek bir ifadeyi kanıtlama yöntem) ile ispat edilebilir.

Daha yüksek verimliliğe sahip tersinir motorlardan birinin ısı motoru olarak çalıştırılacağı ve diğer daha az verimli olan tersinir motorun ısı pompası olarak çalıştırılacağı bir sistem tasarlandığında tıpkı 1. ifadenin doğruluğunu ispat ederken olduğu gibi termodinamiğin ikinci yasasının ihlali söz konusudur.