İslami demokrasi

İslami demokrasi veya İslam ve demokrasi, 21. yüzyılda İslam dünyasında ortaya çıkan bir ideolojik akımdır. İslami demokrasi, "Müslüman ülkelerin, dinlerini kaybetmeden demokratik, özgür, çoğulcu ve çağdaş yaşaması" olarak özetlenebilir. İslam'ın demokrasiyle ikiz kardeş gibi tutulması akımın bir görüşüdür. İnsan haklarına saygı, özgürlükçülük, çoğulculuk gibi fikirler İslami demokrasiden beslenir.

Resmî dinî İslam olarak kabul görünmüş olan Osmanlı İmparatorluğu'nda Tanzimat'la birlikte verilen demokratik eşitlik ve özgürlükler, meşrutiyet döneminde ortaya çıkan Osmanlı meclisi, İslam dünyasında demokratik açılımların ilk kıvılcımları sayılabilmektedir.

Modern Müslüman dünyasının tarihinde, laiklik kavramı yabancı sömürgeci hakimiyetiyle ilişkilendirilmesi ve dini değerlerin kamusal alandan uzaklaştırılmasıyla güçlü olumsuz çağrışımlar kazanmıştır. Geleneksel İslam teorisi, dinî konuları (din) ve devlet işlerini (dawla) ayırırken, siyasi otorite ve kamusal yaşamın dini değerlerle yönlendirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır. Ali Abdel Raziq ve Mahmoud Mohammed Taha gibi bazı İslam reformistleri, bir ulusa şeriatın tek bir yorumunu dayatmayan siyasi düzende bir laik devleti savunmuşlardır. Ancak, devlet gücünün ahlaki açıdan tarafsız bir şekilde kullanılması anlamında laikliği savunmamışlardır. İslam alimi Abdullahi Ahmed An-Na'im, anayasacılık, insan hakları ve tam vatandaşlık temelinde kurulu bir laik devleti savunarak, bu vizyonunun İslam tarihine diğer İslam devleti vizyonlarından daha uyumlu olduğunu göstermeye çalışmıştır. İslamcılık (siyasi İslam) savunucuları, İslam'ı kişisel inanca sınırlayan laik görüşleri reddeder ve İslami prensiplerin yasal ve siyasi alanlarda uygulanmasını ısrarla savunurlar. Güçler Ayrılığının Kullanılması kavramı, Ruhullah Humeyni tarafından ileri sürülmüştür.

Orta Doğu'da İslam ile demokrasi arasındaki ilişkiye dair çeşitli düşünceler bulunmaktadır. Waltz, demokrasiye geçişlerin genel olarak İslamî Orta Doğu'da diğer bölgelerde merkezi bir tema olduğu bir dönemde gerçekleşmediğini belirtirken, son zamanlarda bölgede düzenlenen seçimlerin artması demokratik geleneklerin bir şekilde benimsendiğini göstermektedir.

Arap Baharı'nın ardından Avrupa Üniversitesi Enstitüsü'nden Profesör Olivier Roy, Foreign Policy dergisinde yayımlanan bir makalesinde siyasi İslam'ı demokrasiyle "giderek birbirine bağımlı" olarak tanımlamış ve artık "birbirleri olmadan hayatta kalamayacaklarını" belirtmiştir.

Oryantalist bilim insanları, İslam ile demokratikleşme arasındaki ilişkiye farklı bir bakış açısı sunmaktadır. Onlar, Orta Doğu'daki seküler demokrasi ile Arap-İslam kültürü arasında uyumun olmadığını, Orta Doğu'nun güçlü bir tarihe sahip olan demokratik olmayan inançlar ve otoriter güç yapılarıyla karakterize olduğunu savunmaktadır. Örneğin, ünlü Oryantalist bilim insanı Kedourie şöyle demiştir: "Birbirleriyle kolayca uzlaşmayan fikirleri aynı anda benimsemek, en azından demokrasinin anlamı konusunda Arap halkının derin bir kafa karışıklığını göstermektedir. Kafa karışıklığı anlaşılabilir, çünkü demokrasi fikri İslam düşünce yapısına oldukça yabancıdır." Bu görüş, bazı İslamcılar tarafından da benimsenen ve Şeriat ile demokratik idealler arasında uzlaşmaz gibi görünen farklılıklar nedeniyle İslam'ın ve demokrasinin uyumsuz olduğunu anlayan bir görüştür.

Ancak İslam içerisinde, Kuran'da mevcut olan şura (müzakere) kavramının varlığı nedeniyle İslam'ın ve demokrasinin bazı şekillerde uyumlu olduğunu düşünen bazı insanlar bulunmaktadır. Bu görüşler, Orta Doğu'da çeşitli düşünürler ve siyasi aktivistler tarafından ifade edilmiştir. Bu konu hala tartışmalı bir konu olmaya devam etmektedir, örneğin Dubai'deki ikinci Tartışmalar etkinliğinde "Arap ve İslam değerleri demokrasiyle uzlaştırılabilir mi?" sorusu tartışılmıştır.

The Guardian gazetesinin Orta Doğu editörü Brian Whitaker, Guardian web sitesindeki bir yazısında, bölgede demokrasinin önünde dört büyük engel olduğunu savundu: "emperyal miras", "petrol zenginliği", "Arap-İsrail çatışması" ve "militan İslam".

Emperyal miras, modern devletlerin sınırları ve devletler içinde önemli azınlıkların varlığı gibi unsurları içermektedir. Bu farklılıkların kabul edilmesi genellikle "ulusal birlik" adına bastırılmakta ve bazen azınlık elitinin ülkeyi kontrol ettiği gerçeğini gizlemek için kullanılmaktadır. Brian Whitaker'a göre, bu durum etnik, dini veya bölgesel ayrılıklar üzerinden siyasi partilerin oluşmasına yol açmakta ve politika farklılıkları yerine kimlik farklılıklarının vurgulanmasına neden olmaktadır. Bu nedenle, oy kullanma gerçek bir seçim yerine kimlik beyanı haline gelmektedir.

Petrolün ve yarattığı zenginliğin sorunu, devlet yöneticilerinin iktidarda kalmak için yeterli zenginliğe sahip olmalarıdır çünkü potansiyel rakipleri ya susturabilir ya da bastırabilirler. Brian Whitaker'a göre, vergiye ihtiyaç olmadığından dolayı temsile daha az baskı vardır. Ayrıca, Batı hükümetleri istikrarlı bir petrol kaynağına ihtiyaç duyduklarından dolayı, istikrarı koruma eğilimindedir ve reformları teşvik etmek yerine dönemsel istikrarsızlığa yol açabilecek değişiklikleri savunmaktadır. Bu, Orta Doğu'da otoriter rejimlerin ve demokrasinin eksikliğinin politik ekonomi açıklamalarına bağlanabilir. Whitaker'ın bahsettiği rant ekonomilerinde vergi eksikliğinin bir sonucu olarak, etkin olmayan bir sivil toplum ortaya çıkar. Sivil toplumun demokrasinin ayrılmaz bir parçası olarak kabul edilmesi, bu tür durumlarda Orta Doğu'da demokrasinin gelişmesinin gerçekleşme olasılığı hakkında şüpheler uyandırır.

Whitaker'ın üçüncü noktası, Arap-İsrail çatışmasının Arap Birliği ülkeleri için birleştirici bir faktör olarak hizmet ettiğini ve Orta Doğu hükümetleri tarafından baskı yapmak için bir bahane olarak kullanıldığını belirtmektedir. Örneğin, 2004 yılında Lübnan'ın önde gelen Şii din adamı Şeyh Mohammad Hussein Fadlallah'ın "Acil durum yasalarına sahibiz, güvenlik kurumları tarafından kontrol altındayız, muhalefet partilerinin durgunluğu var, siyasi hakların elde edilmesi var - hepsi Arap-İsrail çatışmasının adı altında" şeklinde bir açıklama yaptığı bildirilmektedir. Batı, özellikle ABD, İsrail'in destekçisi olarak görülmekte ve bu nedenle birçok Müslüman tarafından şüpheli bir şekilde değerlendirilen demokrasi dahil olmak üzere kurumlarıyla ilişkilendirilmektedir. Kaliforniya Üniversitesi'nde İslam hukuku dersleri veren Khaled Abou El Fadl, "modernite, bilimsel ilerlemesine rağmen, Müslümanlara güçsüzlük ve yabancılaşma çirkinliğiyle sunuldu" yorumunu yapmaktadır.

Seküler Arap yöneticilerinin baskısı, radikal İslam gruplarının büyümesine yol açmıştır, çünkü onlar İslami teokrasi kurumunun daha adil bir topluma yol açacağına inanmaktadır. Ancak bu gruplar, demokrasi gibi alternatif görüşlere karşı çok hoşgörüsüz olma eğilimindedir. İslam ve demokrasinin uyumlu olduğunu iddia eden birçok kişi Batı'da yaşamaktadır ve bu nedenle Batılı fikirlere "bulaşmış" olarak görülmektedir.

İran İslam devriminden bu yana, en büyük Şii ülkesi olan İran'da On İki İmamcı Şii siyasi düşüncesi, devrimin kurucusu ve lideri Ayetullah Ruhullah Humeyni'nin düşünceleri tarafından domine edilmektedir. Humeyni, gizlenmiş İmam ve diğer ilahi atanan figürlerin (nihai siyasi otoritenin yattığı kişiler) olmaması durumunda, Müslümanların sadece hak değil, aynı zamanda "İslam devleti" kurma yükümlülüğüne sahip olduklarını savunmuştur. Bu amaçla, Kur'an'ı ve imamların yazılarını yorumlamak için yetkin olan İslam hukuku (fıkıh) alimlerine başvurmaları gerekmektedir.

İktidara geldikten sonra ve daha fazla esnekliğe ihtiyaç olduğunu fark eden Humeyni, bazı görüşlerini değiştirdi. Hüküm süren alimin en bilgili olanlardan biri olması gerekliliğini vurgulamadı ve Şeriat hükümlerinin İslam çıkarlarına (Maslaha - "fayda" veya "kamu yararı") tabi olduğunu belirtti. Ayrıca, yöneten alimler tarafından yorumlanan "ilahi yönetim"de, gerekirse bu çıkarlara hizmet etmek için Şeriat'ı geçersiz kılma yetkisinin olduğunu ifade etti. İslami "hükümet, Tanrı'nın Elçisinin mutlak yönetiminin bir kolu olup, tüm 'ikincil' hükümlerin önünde gelir."

Aralık 1987'de son 'rütuş' yapıldı, Humeyni, İslami hükümetin Şeriat'a uygun olmayan bir işçi koruma kanunu çıkarmaya yönelik girişimini desteklemek için bir fetva yayınladı. İslam devletinde devlet emirlerinin birincil emirler olduğunu ve İslam devletinin "namaz, oruç ve hac gibi tüm ikincil emirlerden önceliğe sahip olarak devlet emirlerini yürürlüğe koyma" konusunda mutlak hakka sahip olduğunu hükmetti.Eğer devletin yetkileri yalnızca ikincil ilahi hükümler çerçevesinde olsaydı, İslam Peygamberine (aleyhisselam ve ailesinin üzerine olsun) tanınan ilahi yönetim ve mutlak vekâletin (wilayat-i mutlaqa-yi mufawwada) anlamı ve içeriği tamamen anlamsız olurdu. ... Belirtmek gerekir ki, Allah'ın Peygamberinin mutlak yönetiminin bir parçası olan devlet, İslam'ın birincil emirleri arasındadır ve namaz (salat), oruç (sawm) ve hac (hac) gibi tüm ikincil emirlerden önceliğe sahiptir.

İslami demokrasi fikri ve kavramı birçok İranlı alime, bilim insanına ve entelektüel tarafından kabul edilmiştir. İslami demokrasinin teorisini kabul edenler arasında en dikkate değer isimlerden biri, İran'ın lideri Ayetullah Ali Hamaney'dir. Hamaney, konuşmalarında İslami demokrasiyi "Zorunlu dini" olarak adlandırmaktadır. Bununla birlikte, Hamaney, liberal demokrasiye karşı açıkça muhalefetini ifade etmektedir ve "İslam doğal olarak liberal demokrasiye karşı durur" demiştir.

İslami demokrasi kavramına karşı çıkan veya en azından eleştiren diğer İranlı bilim insanları da bulunmaktadır. Bunlar arasında en popüler olanlardan biri Ayetullah Naser Makarem Şirazi'dir ve şöyle yazmıştır: "Eğer halk oylarına başvurulmaması tiranlıkla suçlanmaya yol açacaksa, halk oylarını ikincil bir hüküm olarak kabul etmek mümkündür." Aynı görüşe sahip olanlardan biri de Muhammed Takı Meşbah-Yezdi'dir.

Muhammed Hatemi ve bazı İranlılar, İran İslam Cumhuriyeti'ni bir tür dini demokrasi olarak sınıflandırmaktadır. Onlar, Ruhullah Humeyni'nin de aynı görüşe sahip olduğunu ve bu yüzden "İslam Cumhuriyeti" yerine "İslam Devleti" ifadesini güçlü bir şekilde tercih ettiğini iddia etmektedirler.

İran'da geleneksel şeriat düzenlemelerinden sapmalar olduğu gözlemlenmiştir....finansal sistem neredeyse İslamlaşmamıştır; örneğin Hristiyanlar, bir vergiye tabi tutulmazlar ve ortak düzene göre ödeme yaparlar. Sigorta sürdürülmektedir (öte yandan sigortanın temelini oluşturan şans, teorik olarak tüm sözleşmelerden dışlanmalıdır). Yabancılarla yapılan sözleşmelerin hepsi faiz konusunu kabul etmektedir.

Dünyada demokrasiye ilişkin kendi çeşitli tanımlarına göre kendi endekslerini yayınlayan ve sürdüren birçok sivil toplum kuruluşu bulunmaktadır ve ülkeleri özgür, kısmen özgür veya özgür olmayan olarak sınıflandırmak için siyasi haklar, ekonomik haklar, basın özgürlüğü ve sivil özgürlükler gibi çeşitli özgürlük ölçütlerini kullanmaktadırlar.

Aşağıdaki liste, Müslüman çoğunluklu ülkeleri ve bu ülkelere verilen puanları göstermektedir. Bu puanlar, sıkça kullanılan iki endeks olan 2022 Demokrasi İndeksi (The Economist) ve 2023 V-Dem Demokrasi endeksleri için seçilmiştir. Bu endeksler Batı medyasında sıkça kullanılmakla birlikte, bazı eleştirilere maruz kalmış ve son dönemdeki değişiklikleri yansıtmayabilir.