Kabine savaşları

Kabine savaşları, Vestfalya Barışı'ndan Fransız Devrimi'ne kadar mutlakiyetçilik çağını tanımlayan Avrupa'daki bir savaş türüdür. Savaşların sınırlı bir amacı vardı ve mümkün olduğunca insanları ve mülkleri korumayı amaçladı. Savaşların amacı, insanların ve mülklerinin tamamen korunmasıydı.

Kabine savaşı terimi ve tanımı da eleştiriliyor ve hüsnükuruntu olarak anılıyor. Bu nedenle, kabine savaşları sırasında bile, bir savaş her zaman bir bütün olarak toplumu etkileyen ve bazen sivil nüfusu ciddi şekilde etkileyen bir olaydı. Çiftçiler, birçok köyün varlığına mal olsa da askerler için yiyecek ve barınak sağlamak zorunda kaldı ve kadınlar tecavüzüne uğradı.

Terim, savaş kararları alan kabine hükümetlerine atıfta bulunur ve ondan önce gelen Din Savaşlar ve ardından gelen devrimci Halk Savaşları ile çelişen bir yapısı vardır. Bu dönemde savaşlar "ticariliği" ile ön plandaydı. Kabine savaşı daha geniş bir anlamda kullanıldığında, kastedilen bu özellikler halkın katılımının olmamasıdır.

Tanımlamanın kökeni, bu dönemin, Mutlakiyetçilik ve Aydınlanma Çağı'ndaki savaşların çoğunun, yöneticiler ve onların kabinedeki danışmanları tarafından görünüşte rasyonel ve ağırlıklı kararlara dayanması gerçeğinde yatmaktadır. Otuz Yıl Savaşları dini anlaşmazlıklar nedeniyle patlak vermiş ve nihayetinde vahşi yağma ve yağmacı orduların damgasını vurmuş olsa da, 18. yüzyılın savaşları çoğunlukla daha sınırlı ve hedefliydi.

Bununla birlikte, Michael Salewski, savaşların gerçekte yerelleştirildiği ve "kapatıldığı" durumlarda, bunun aydınlanmış-mutlakiyetçi ideallerden (örneğin, Büyük Frederick veya Voltaire tarafından teorik ve felsefi incelemelerde sunulduğu gibi) daha çok savaşan tarafların kaynak eksikliğinden kaynaklandığını belirtmiştir.

Kabine savaşları yalnızca sınırlı hedefler için yürütülüyordu ve rakibin temel var olma hakkı (yine, din savaşlarının aksine) artık tartışılmıyordu. İlgili egemen için avantajlar vaat edtmesi durumda düşmanlar arasında ittifaklar kurulabiliyordu. 19. ve 20. yüzyılların sözde halk veya ulusal savaşlarını sıklıkla karakterize ettikleri gibi, halklar arasındaki iddia edilen kalıtsal düşmanlıklar, kabine savaşları çağıyla ilgili değildi.

Yedi Yıl Savaşı (1756-1763), küresel kapsamı nedeniyle bir kabine savaşı fikrine karşılık gelmemektedir (bazı tarihçilere ilk "Dünya Savaşı"dır). Buna ek olarak, Doğu Prusya'nın Rus işgali sırasında görüldüğü üzere yerel olarak şiddetli yağma vardı. Özellikle Prusyalı II. Frederick'in yürüttüğü savaş varoluşsal bir karaktere sahipti. Brandenburg-Prusya'nın söyleminde "anavatan"a atıfta bulunuldu ve Fransız karşıtı çekinceler körüklendi. Toplamda, yaklaşık yarısı asker ve yarısı sivil olmak üzere yaklaşık bir milyon insan hayatını kaybetti.

Kırım Savaşı (1853–56), her ne kadar halkın katılmama özelliği buraya uymasa da, ilk Avrupa “medya savaşı” olduğundan ve ulusal savaşın unsurlarını içerdiğinden, eğitimli Ruslar, yanlarının yenilgisini “ulusal bir savaş” olarak algıladılar. rezalet” ve ayrıca Müttefiklerin nüfusu, savaşan birlikler ile anavatanları arasında bazen güçlü bir özdeşlik hissetti.

Aynı dönemde, Kasım Ayaklanması (Lehlerin Ruslara karşı ayaklanması) 1848'de Prusya yönetimine karşı Büyük Polonya ayaklanması, Schleswig-Holstein Ayaklanması (1848–51), İtalyan Bağımsızlık Savaşları (1859 ve 1866) veya Amerikan İç Savaşı (1861–65) gibi (en azından bir tarafta) büyük ölçüde halk tarafından desteklendikleri için kabine savaşlarına tamamen zıt olan savaşlar da vardı.