Demokratik Birlik Partisi (Sudan)

Demokratik Birlik Partisi (), aynı zamanda Orijinal Demokratik Birlik Partisi olarak da bilinir. Sudan'da Hatmiyye sufi tarikatı ile yakından bağlantılı bir siyasi partidir.

1952'de Ulusal Birlik Partisi (UBP) olarak kurulan, Ümmet Partisi ile birlikte Sudan'ın bağımsızlığından önce gelen iki siyasi partiden biridir. II. Muhammed Osman el-Mirghani'nin Hatmiyye tarikatı ve İsmail el-Ezheri şehirli milliyetçi Aşıgga Partisi (kurul. 1943) tarafından kurulan parti, genellikle Sudan'ın en eski siyasi partisi olarak kabul edilir. Sudan'ın ilk parlamento seçimlerinde açık bir çoğunluk kazanan el-Ezeari, 1955'te sömürge yönetiminden bağımsızlığını ilan ederek Sudan'ın ilk başbakanı oldu.

Parti, 1956'da Hatmiyye düzeninin yeni Demokratik Halk Partisi'ni (DHP) kurmasıyla dağıldı, ancak 1967'de yeniden birleşerek şimdiki adını aldı. 1986'da DBP lideri Ahmed el-Mirghani, 1989'da Ömer el-Beşir'in askeri darbesiyle devrilinceye kadar Sudan Devlet Başkanı oldu. Partinin II. Muhammed Osman el-Mirghani çevresindeki resmi liderliği sürgünde kalırken, Hartum merkezli Siyasi Sekreterlik 2011'de ayrıldı ve Celal al-Digair liderliğindeki "Kayıtlı" Demokratik Birlik Partisi'ne rakip oldu.

Parti, 19. yüzyılın ilk yarısında II. Muhammed Osman el-Mirghani tarafından kurulan Hatmiyye sufi tarikatının ve 1943'te kurulan İsmail el-Ezheri'nin şehir milliyetçisi Aşıkga Partisi'nin tarihsel birleşiminden 1952'de ortaya çıktı. Sudan'ın ilk parlamento seçimlerinde UBP, meclis çoğunluğunu kazandı ve el-Ezheri'yi İngiliz-Mısır sömürge yönetimi altındaki ilk Sudan Başbakanı yaptı 19 Aralık 1955'te, Birinci Sudan İç Savaşı'nın patlak vermesinden kısa bir süre sonra, el-Ezheri, Sudan'ın bağımsızlığını ilan etti. Ancak el-Ezheri fraksiyonu ve Hatmiyye düzeni arasındaki iç bölünmeler, 1956'da Hatmiyye düzeninin yeni Demokratik Halk Partisi'ni (DHP) kurmasıyla bölünmeye yol açtı. Parti daha sonra çoğunluğunu kaybetti, ancak General Abbud'un kısa ömürlü 1958 darbesinden sonra bile önemli bir siyasi güç olarak kaldı.

El-Ezheri ve DHP lideri Muhammed Osman el-Mirghani Aralık 1967'de Suudi Arabistan Kralı Faysal'ın huzurunda tekrar bir araya geldi. Yeni adı Demokratik Birlik Partisi (DBP) altında yeniden kurulan parti, 1968 seçimlerini kazandı ve ardından Ümmet Partisi ile bir koalisyon hükûmeti kurdu. Hükûmetin Sudan'ı Müslüman bir Arap devleti yapan temelde İslami bir anayasa önerisi, ancak Albay Numeyri'nin darbesine ve parlamentonun feshedilmesine yol açtı.

Parti, seçim bölgesi adaylıkları için üyeliğine çok fazla özgürlük tanıyan sandalye sayısında ikinci olmasına rağmen, en fazla oyu aldığı 1986 seçimleriyle kısa bir süre sonra siyasete geri döndü. Ahmed el-Mirghani, Ömer el-Beşir'in 1989 askeri darbesiyle devrilinceye kadar Sudan Devlet Başkanı oldu. O zamandan beri, parti başkanı Sudan dışında kalırken, üyelerinin merkezi ve eyalet hükûmetlerine katılım derecesine özgürce karar vermelerine izin verdi.

1960'ların sonundaki genel kongresinden bu yana partinin temel entelektüel dayanakları şunlardır: siyasi olarak demokratik çoğulcu, ekonomik olarak karma bir ekonomi ve “farklı bileşenlere sahip bir ülkede barışçıl bir arada yaşamanın tek kabul edilebilir yolu” olarak etnik, kabilesel, dini, entelektüel ve kültürel yönleriyle 'hak ve görevlerin yegane temeli yalnızca vatandaşlığa dayanmalıdır' ilkesini sağlamak için laik bir ülkenin kurulması.

Partinin, daha sonra UİC partisinin karşı çıktığı Etiyopya'da Kasım 1988 Barış Anlaşmasını imzaladığı SHKH ile uzun süredir devam eden ilişkileri var. Ayrıca hemen hemen tüm Sudanlı siyasi gruplarla iyi ilişkilere sahiptir.

Ulusal Demokratik İttifak aracılığıyla 1989-2005 yılları arasında UDİ ile Sudan hükûmeti arasında Kahire Barış Anlaşması'nın imzalanmasına kadar Sudan'da UİC rejimine karşı muhalefette önemli bir rol oynadı. Duruşlarının bir sonucu olarak DBP, Sudan güvenlik güçleri ve Sudan'ın iktidar partisi tarafından şimdiye kadar başarısız olmuş gibi görünen sürekli bölme ve zayıflatma girişimlerine maruz kaldı.

SHKH ve Sudan hükûmeti arasında Kapsamlı Barış Anlaşması'nın imzalanmasından bu yana, partinin konumu ülkenin uzun vadeli çıkarlarına zarar verdiğini düşündüğü kutuplaşmadan kaçınarak birlik, seçimler ve demokrasiye geçiş için eski ve yeni muhalefet partilerini kapsamlı bir duruş içinde yeniden hizalamaya çalışan daha kapsamlı bir arabuluculuk rolüne doğru kaymıştır.