Machairodus

Machairodus, orta Miyosen ila Pleyistosen dönemleri arasında, Afrika, Avrasya ve Kuzey Amerika'da yaşamış büyük machairodontine kılıç dişli kedilerin bir cinsidir. Machairodontinae alt ailesinin adını aldığı canlıdır ve o zamandan beri birçok kılıç dişli kedi cinsinin olduğu ve hâla ara sıra cinse takson atanan bir çöp taksonu hâline gelmiştir.

Machairodus, ilk olarak 1832'de Alman doğa bilimci Johann Jakob Kaup tarafından tanımlandı. Kalıntıları 1824'ten beri bilinmesine rağmen, Georges Cuvier, fosillerin farklı ülkelerden, türlerden ve jeolojik yaşlardan kompozit diş örneklerine dayanarak Ursus cultridens (bugün Megantereon olarak bilinir) adını verdiği bir ayı türünden geldiğine inanıyordu. Ancak Kaup, dişleri kedigillerinkiler olarak kabul etti ve mevcut örnekleri derhal M. cultridens de dahil olmak üzere Machairodus olarak yeniden sınıflandırdı. İsim hızla kabul gördü ve 19. Yüzyılın sonunda, Sansanosmilus, Meganteron, Paramachairodus, Amphimachairodus, Nimravides ve Homotherium dahil ancak bunlarla sınırlı olmamak üzere birçok kedigil veya ilgili kedimsi türü, (nimravidler gibi) Machairodus cinsine dahil edildi. Bu, sonunda Machairodus'u, diğer machairodontların daha eksiksiz iskeletlerinin keşifleriyle düzeltilecek olan bir çöp sepeti taksonuna dönüştürdü.

Akdeniz geç Miyoseni'nden olan M. aphanistur ila 240 kg arasında bir kütleye sahipti. Boyutunun bir kaplan gibi olduğu bilinmektedir.Tür Kuzey Amerika'daki Nimravides'e benziyordu. İskelet ayrıca bu türün iyi zıplama yeteneklerine sahip olduğunu da gösteriyor.

M. alberdiae, Cerro de los Batallones fosil yataklarındaki M. aphanistus ile çağdaştı ve anatomik özelliklerde daha küçük ve daha ilkeldi ve 100 kg'ı geçemezdi..

Çin'in M. horribilis türü, cinsinin bilinen en büyük türlerinden biridir ve yaklaşık 405 kg (893 pound) ağırlığındadır. Bu, daha sonraki Smilodon populator ile boyut olarak karşılaştırılabilir.41 cm'den daha uzun olan kafatası, herhangi bir machairodont için bilinen en büyük kafataslarından biridir ve yalnızca yakın zamanda açıklanan bir S. populator kafatasının boyutu ona rakiptir.

Kuzey Amerika'nın yeni tanımlanan M. lahayishupup türü de oldukça büyüktü; türe atfedilen 18 inç (46 cm) büyüklüğündeki fosil humerus kemikleri, bu kedinin 13 inç (33 cm) humerusu olan modern bir aslandan çok daha büyük olduğunu düşündürmektedir. 410 kg (900 lb) ağırlığında olduğuna inanılmaktadır. Keşfedilene kadar, Nimravides ve Amphimachairodus gibi diğer cinslere yeniden atanmış olduklarından, Kuzey Amerika'dan Machairodus cinsini temsil eden hiçbir gerçek tür tanımlanmamıştı. Kuzey Amerika'daki varlığı, ya bu kedi cinsinin Afrika, Avrasya ve Kuzey Amerika'da yaygın bir popülasyonu olduğunu ya da Miyosen boyunca birçok kıtada machairodontlarda eş zamanlı bağımsız evrim örnekleri olduğunu göstermektedir.

Genel olarak, Machairodus'un kafatası, mevcut panter kedilerinin kafataslarıyla karşılaştırıldığında belirgin şekilde dardı ve göz çukurları nispeten küçüktü. Köpek dişleri uzun, ince ve bir yandan diğer yana yassıydı, ancak Homotherium'da olduğu gibi önden arkaya genişti. Köpeklerin ön ve arka kenarları ilk büyüdüklerinde tırtıklıydı, ancak bu tırtıklar hayvanın yaşamının ilk birkaç yılında aşınmıştı. Bununla birlikte, M. horribilis'in bir kafatasının, bazı kranial karakterlerde mevcut pantherinlere benzer olduğu gösterildi; bu, en büyük kılıç dişli etoburlarda bile öldürme ısırıklarının çeşitliliği için yeni kanıtlar önererek, mozaik evrimi için ek bir mekanizma sunuyor. sabertooth kedilerinde fonksiyonel ve morfolojik çeşitlilik.

Machairodus muhtemelen bir pusu avcısı olarak avlandı. Bacakları uzun bir kovalamayı sürdürmek için çok kısaydı, bu yüzden büyük olasılıkla iyi bir zıplayıcıydı ve köpeklerini avının boğazını kesmek için kullandı. Dişleri ağzına kök salmıştı ve çoğu zaman ağızlarından sarkan son derece uzun köpek dişlerine sahip olan çoğu kılıç dişli kedi ve nimravinin aksine, ilgili bazı cinslerdekiler kadar narindi. Bununla birlikte, Machairodus'un dişleri, avlanma için uzun ve etkili olurken, ağzına daha rahat sığabiliyordu. Machairodus'un en büyük örneği olan büyük boyutuna rağmen, M. horribilis, modern bir aslanın ağzına benzer 70 derecelik orta çene açıklığı ile kanıtlandığı gibi, Smilodon'dan nispeten daha küçük avları avlamak için daha donanımlıydı.

Machairodus cinsine atanan fosil türleri , Turner tarafından M. aphanistus ve Kuzey Amerika " Nimravides " catacopis daha ilkel dereceyi ve M. coloradensis ve M. giganteus daha türetilmiş dereceyi temsil eden iki evrimsel gelişim aşamasına ayrıldı. Daha ileri derecenin özellikleri, önkolun göreceli olarak uzamasını ve omurganın lomber bölgesinin canlı panter kedilerindekine benzeyecek şekilde kısalmasını içerir. Daha sonra, daha türetilmiş formlara M. coloradensis, M. kurteni, M. kabir ve M. giganteus'u içeren yeni bir cins olan Amphimachairodus atandı. Ayrıca M. catacopsis , N. catacopsis olarak yeniden sınıflandırıldı.

Machairodus üzerine yapılan araştırmalar, kedinin kurbanlarına öldürücü ısırık uygulamak için ağırlıklı olarak boyun kaslarına güvendiğini gösteriyor. Servikal vertebra, boyun ve kafatasında dikey hareketler yapmak için açık adaptasyonlar gösterir. Machairodontine kedilerin gerçekleştirdiğine inanılan köpek dişi ile kesme ısırma tekniği ile uyumluluk gösteren boyunda hassas hareketler, güç ve esneklik için açık adaptasyon da vardır. Bu uyarlamaların, bu ilkel machairodontda, cinste görülen yüksek köpek dişi kırılma yüzdesine karşı kısmi bir telafi olduğuna inanılmaktadır.

Machairodus, Valles çağındaki Cerro de los Batallones'deki buluntuların kanıtladığı gibi, açık ormanlık habitatı tercih ediyor gibiydi. Batallones'un en büyük yırtıcılarından biri olarak, zamanın büyük otoburlarını avlardı. Bu tür otoburlar arasında Hipparion, boynuzsuz gergedan Aceratherium, zürafa Decennatherium ve Birgerbohlinia, geyik Euprox ve Lucentia, antilop Paleoreas, Tragoportax, Miotragocerus ve Dorcatherium, gomphotherid mastodon ve Microcups yer alacaktı. Machairodus böyle bir av için Amphicyonid Magericyon, diğer machairodontlar Promegantereon ve Paramachairodus, Agriotherium ve Indarctos gibi ayılar ve küçük hyaenid Protictitherium ile rekabet ederdi. Agriotherium ve Magericyon, yiyecek için Machairodus ile büyük olasılıkla güçlü bir rekabet halindeyken, Promegantereon, Paramachairodus ve Protictitherium muhtemelen daha az potansiyel rakipti. Machairodus'un Magericyon ile niş bölünmesine eğilimli olabileceğine, muhtemelen biraz farklı habitatlarda yaşadığına ve machairodont'un daha yoğun bitki örtüsüne sahip habitatları tercih ettiğine ve ayı-köpek daha açık alanlarda avlandığına dair kanıtlar da mevcuttur. Batallones'daki bu iki büyük yırtıcı hayvanın bir arada yaşamasında beslenme tercihleri de rol oynamış olabilir.

En büyük tür olan çene açıklığına dayanarak, M. horribilis muhtemelen Hipparion cinsinin nispeten yavaş hareket eden atlarının avcısıydı. Aynı zamanda büyük domuz Kubanochoerus'un yanında yaşardı. M. lahayishupup büyük olasılıkla birlikte yaşadığı gergedanları, tembel hayvanları ve Hemiauchenia'yı içeren büyük hayvanları avlardı.

Batallones'den ele geçen Machairodus aphanistus fosilleri, yüksek oranda diş kırılması olduğunu ortaya koyuyor; bu da, daha sonraki machairodontların aksine, çıkıntılı kesici dişlerin olmaması nedeniyle, Machairodus'un avlarını modern kedilere benzer bir şekilde bastırmak için kılıçlarını sıklıkla kullandığını gösteriyor; bu daha riskli bir stratejiydi ve neredeyse kılıç dişlerinin zarar görmesini sağlıyordu.