İdeoloji

İdeoloji, özellikle tamamen epistemik olmayan nedenlerle bir kişi veya grup tarafından benimsenen inanç veya felsefeler kümesidir. bu durumda "pratik unsurların teorik unsurlar kadar önemli olduğu" anlamına gelir. Daha önceden genellikle ekonomik, siyasi veya dini teorilere ve politikalara uygulanan terim, Karl Marx ve Friedrich Engels'e kadar uzanan bir geleneğe sahipti. Ancak daha yakın zamanlarda yapılan kullanımlarda terim genellikle ek olarak kullanılmaktadır.

Terim, Antoine Destutt de Tracy tarafından ortaya atılmıştır. Tracy, Fransız Aydınlanma dönemi aristokratı ve filozofu olarak, 1796 yılında terimi "fikirler bilimi" olarak kavramsallaştırdı ve halkın irrasyonel dürtülerine karşı rasyonel bir fikir sistemi geliştirmeyi amaçladı. Siyaset biliminde, terim betimsel anlamda siyasi inanç sistemlerine atıfta bulunmak için kullanılır.

Condillac, ideolojiyi bireysel özgürlüğü, mülkiyeti, serbest piyasaları ve devlet gücünün anayasal sınırlarını savunan liberal bir felsefe olarak kavramıştır. Aralarında ideolojinin en genel terim olduğunu savunur çünkü 'fikirler bilimi' aynı zamanda fikirlerin ifade ve çıkarımını da içerir. Maximilien Robespierre'ün devrildiği darbe, Tracy'nin çalışmalarına devam etmesine olanak sağlamıştır. Tracy, devrimin terör dönemine (Napolyon rejimi sırasında) tepki olarak, kendisini neredeyse yok eden irrasyonel kalabalık dürtülerine karşı rasyonel bir fikir sistemi geliştirmeye çalışarak tepki vermiştir.

Yaklaşık orijinal anlamına yakın bir sonraki kaynak, Hippolyte Taine'in Eski Rejim üzerine çalışması olan Contemporary France'ın Kökenleri I'dir. Taine, ideolojiyi daha çok Sokratik yöntemle felsefe öğretmeye benzetirken, genel okuyucunun zaten sahip olduğu kelime dağarcığını aşmadan ve pratik bilimin gerektirdiği gözlem örnekleri olmadan yapılan öğretimi tarif eder. Taine, ideolojiyi sadece Destutt De Tracy ile değil, aynı zamanda onun çevresiyle ilişkilendirir ve onun öncülerinden biri olarak Condillac'ı da içerir.

Napoleon Bonaparte, ideoloji terimini hakaret anlamında kullanmaya başladı ve genellikle liberal rakiplerine Tracy'nin Institutional adlı eserinde karşı olarak kullandı. Karl Mannheim'ın ideoloji teriminin anlamında meydana gelen değişikliklerin tarihsel yeniden yapılandırmasına göre, kelimenin modern anlamı Napolyon'un rakiplerini "ideologlar" olarak nitelendirmesiyle ortaya çıktı. Tracy'nin başlıca eseri olan The Elements of Ideology kısa sürede Avrupa'nın ana dillerine çevrildi.

Tracy'den sonraki yüzyılda, ideoloji terimi olumlu ve olumsuz çağrışımlar arasında gidip geldi. Bu sonraki nesilde, Napolyon sonrası hükümetler geriye dönük bir tutum benimseyince, İtalyan, İspanyol ve Rus düşünürler etkilendi. Bu düşünürler kendilerini "liberal" olarak tanımlamaya başlamışlardı ve 1820'lerin başında İspanya'daki Karlist isyancılar, Fransa ve İtalya'daki Carbonari cemiyetleri ve Rusya'daki Dekabristler de dahil olmak üzere devrimci faaliyetleri yeniden ateşlemeye çalıştılar. Karl Marx, ideoloji teriminin Napolyon'un olumsuz anlamını benimsedi ve yazılarında bu terimi kullanarak Tracy'yi bir "soğukkanlı burjuva doktriner" olarak tanımladı.

Terim, zamanla olumsuz anlamını yitirmiş ve farklı siyasi görüşlerin ve toplumsal grupların farklı bakış açılarının analizinde tarafsız bir terim haline gelmiştir. While Marx situated the term within class struggle and domination, Marx, terimi sınıf mücadelesi ve hâkimiyet bağlamında konumlandırırken, diğerleri onun kurumsal işleyiş ve toplumsal bütünleşmenin vazgeçilmez bir parçası olduğunu düşünmekteydi.

Son zamanlarda yapılan analizler, ideolojinin gerçeklikle ilgili bazı temel varsayımlara dayanan bir 'uyumlu düşünce sistemi' olduğunu öne sürmektedir. Bu sistem aracılığıyla, düşünceler insanların sübjektif sürekli seçimleri üzerinden tutarlı ve tekrarlanan kalıplar haline gelir. Bu fikirler, daha ileri düşüncelerin geliştiği tohum işlevi görür. Bir ideolojiye olan inanç, pasif kabulden tutkulu savunmaya kadar geniş bir yelpazede olabilir. En son analizlere göre, ideolojiler zorunlu olarak doğru veya yanlış değildir.

İdeolojinin kendisi (belirli ideolojilerden ziyade) kavramsal çalışmalar, George Walford ve Harold Walsby'nin "sistematik ideoloji" adı altında yaptığı çalışmalarda gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmalarda, ideoloji ile sosyal sistemler arasındaki ilişkileri keşfetmeye çalışılmıştır.

Alman filozof Christian Duncker, "ideoloji kavramının eleştirel bir şekilde değerlendirilmesini" talep etti. Eserinde, ideoloji kavramını ve sıkı bir şekilde ilişkili olan epistemoloji ve tarih endişelerini öne çıkarmaya çalıştı ve ideolojiyi, açıkça veya üstü kapalı bir şekilde mutlak gerçeği iddia eden sunumların bir sistemi olarak tanımladı.

Marksist toplumun temel ve üstyapı modelinde, temel üretim ilişkilerini ve üretim biçimlerini ifade ederken üstyapı ise egemen ideolojiyi (örneğin, dini, hukuki, siyasi sistemler) ifade eder. Üretimin ekonomik temeli toplumun siyasi üstyapısını belirler. Egemen sınıfın çıkarları üstyapıyı ve haklı çıkarılara hizmet eden ideolojinin doğasını belirler - bu eylemler, egemen sınıfın üretim araçlarını kontrol etmesi nedeniyle mümkün olur. Örneğin, feodal bir üretim biçiminde, dini ideoloji üstyapının en önemli unsuru iken, kapitalist oluşumlarda liberalizm ve sosyal demokrasi gibi ideolojiler hakimdir. Bu nedenle, ideolojinin büyük önemi, bir toplumu haklı çıkartır ve yanıltıcı bilinç yoluyla toplumun yabancılaşmış gruplarını siyasi olarak karmaşık hale getirir.

Bazı açıklamalar sunulmuştur. Antonio Gramsci, kültürel hegemonyayı kullanarak işçi sınıfının çıkarlarının yanlış ideolojik bir kavrayışa sahip olduğunu açıklar. Marx ise "Malî üretimin araçlarına sahip olan sınıf aynı zamanda zihinsel üretim araçları üzerinde de kontrol sahibidir." şeklinde ifade eder.

"İdeolojinin toplumsal çoğaltmanın bir aracı olarak" Marksist formülasyonu, bilgi sosyolojisi açısından kavramsal olarak önemlidir. Karl Mannheim, Daniel Bell ve Jürgen Habermas gibi düşünürler, Mannheim'ın ideoloji kavramını "toplumsal hayatın bir ürünü" olarak tanımlayan "genel" ve "toplumsal" bir ideoloji anlayışına ilerleyen bir yaklaşım geliştirdi. Bu yaklaşım, Marksizm de dahil olmak üzere tüm ideolojilerin toplumsal yaşamdan kaynaklandığını kabul eder. Bu fikir, sosyolog Pierre Bourdieu tarafından geliştirilmiştir. Slavoj Žižek ve Frankfurt Okulu gibi düşünürler ise ideolojinin sadece bilinçli değil, bilinçaltı fikirleri de içerdiği psikanalitik bir perspektifi "genel teori"ye eklemişlerdir.

Fransız Marksist filozof Louis Althusser, ideolojinin "varlık veya düşüncenin gerçek varlık koşullarıyla ilişkili şekli olarak hayal edilen varoluşu" olduğunu ve bir boşluklu söylemden yararlandığını önermiştir. Asla yanlış olmayan bir dizi önerme, yanlış olan diğer bir dizi önermeyi ima eder. Bu şekilde, boşluklu söylemin özü, anlatılmayan (ancak ima edilen) şeydir.

Örneğin, "Herkes hukuk önünde eşittir" ifadesi, mevcut hukuk sistemlerinin teorik temelini oluştururken, tüm insanların eşit değerde veya eşit fırsatlara sahip olabileceğini ima eder. Bu doğru değildir, çünkü özel mülkiyet kavramı ve üretim araçları üzerindeki güç, bazı insanların diğerlerinden daha fazla (çok daha fazla) sahip olmalarına neden olur. Bu güç eşitsizliği, tüm insanların hem pratik değer hem de gelecekteki fırsatları eşit şekilde paylaştığı iddiasıyla çelişir; örneğin, zenginler daha iyi hukuki temsil edinme imkanına sahip olabilirler, bu da onları hukuk önünde ayrıcalıklı kılar.

Althusser ayrıca ideoloji teorisini açıklamak için ideolojik devlet aygıtı kavramını ortaya atmıştır. İlk tezi, "ideolojinin bir tarihi yoktur" dur: bireysel ideolojilerin toplumun genel sınıf mücadelesiyle iç içe geçmiş tarihleri olsa da, ideolojinin genel formu tarihin dışındadır.

Althusser'e göre inançlar ve fikirler toplumsal pratiklerin ürünüdür, tersi değil. "Fikirler maddeleşmiştir" tezi, Pascal'ın inanmayanlara yönelik "skandalöz tavsiyesi" tarafından örneklendirilir: "Diz çök ve dua et, sonra inanacaksın." Althusser'e göre asıl ideolojik olan, insan bireylerin bilinçli "zihinlerinde" tutulan öznel inançlar değil, bu inançları üreten söylemler, bireylerin bilinçli bir sorgulamaya tabi tutmadan katıldığı maddi kurumlar ve ritüellerdir ve dahası eleştirel düşünce.

Situationist Uluslararası'nın kurucu üyelerinden olan Fransız Marksist teorisyen Guy Debord, ticaret malının toplumun "esas kategorisi" haline geldiği durumda, yani ticarileştirme süreci en üst düzeye çıkarıldığında, ticaret değeri üzerinden alınıp satılabilen kavramlar ve nesnelerle hayatın tamamının tanımlandığı ticaret malı tarafından yayılan toplum imgesi, tüm hayatı ele geçirir ve toplumu sadece bir temsile indirger, Gösterinin Toplumu olarak bilinir.

Taklit: "Kendimizden aldığımız zevk azaldıkça, diğerlerine benzeme isteğimiz artar... kendi değerlendirmemize ve şansımıza olan güvensizliğimiz arttıkça, başkalarının örneğini takip etmeye daha hazır hale geliriz."

Zorlama: Hoffer, şiddetin ve fanatizmin birbirine bağımlı olduğunu iddia eder. İslami veya komünist inançlara zorla dönüştürülen insanlar, zorlayanlar kadar fanatik hale gelirler. "Korkaklığımızı akla uygun kılmak için fanatik bir inanca ihtiyaç duyulur."

Liderlik: Lider olmadan hareket olmaz. Genellikle lider, zamanının olgunlaşmasını beklemek zorunda kalır. O, nefes kesen bir gelecek vizyonunu haklı çıkarmak için şimdiki zamanda fedakarlıklar istemektedir. Gereken beceriler arasında; cesaret, küstahlık, demir irade, fanatik inanç; tutkulu nefret, kurnazlık, sembollere duyulan zevk; kitlelerde kör bir inanç uyandırma yeteneği; ve yetenekli yardımcılar topluluğu bulunur. Sahtekarlık vazgeçilmezdir ve lider genellikle hem dostunu hem de düşmanını taklit eder, "bir modelin ardından tek yönlü bir biçimlendirme" yapar. O, takipçilerini "vaat edilen topraklar"a değil, sadece "istedikleri olmayan kendilerinden" uzaklaştırır.

Şüphe: "Meraklı gözetleme ve casusluk, gergin bir gözetleme ve izlenme farkındalığı vardır." Bu hastalıklı güvensizlik sorgulanmadığı ve itaate teşvik ettiği için, muhalefet yerine uyumu teşvik eder.

Michigan Üniversitesi'nden Ronald Inglehart, 1980'den beri gerçekleştirilen Dünya Değerler Araştırması'nın yazarıdır. Bu araştırma, dünya nüfusunun %90'ını temsil eden 100 ülkede sosyal tutumları haritalandırmaktadır. Sonuçlar, insanların yaşadıkları yerin ideolojik inançlarıyla yakından ilişkili olma eğiliminde olduğunu göstermektedir. Afrika'nın büyük bir bölümü, Güney Asya ve Orta Doğu'da insanlar geleneksel inançlara daha çok bağlıdır ve liberal değerlere daha az hoşgörülüdür. Diğer uçta ise Protestan Avrupa, seküler inançlara ve liberal değerlere daha fazla bağlıdır. Yüksek gelirli ülkeler arasında yalnızca Amerika Birleşik Devletleri, geleneksel inançlara daha çok değer verir.

Sosyal bilimlerde, bir siyasi ideoloji toplumun nasıl çalışması gerektiğini açıklayan, belirli bir toplumsal düzen için bazı politik ve kültürel planlar sunan, bir sosyal hareketin, kurumun, sınıfın veya büyük bir grubun belirli etik idealler, prensipler, doktrinler, mitler veya sembollerinden oluşan bir kavramdır. Siyasi ideolojiler, ekonomi, eğitim, sağlık hizmetleri, iş hukuku, ceza hukuku, adalet sistemi, sosyal güvenlik ve sosyal refah sağlanması, ticaret, çevre, çocuklar, göç, ırk, askeri kullanım, vatanseverlik ve resmi din gibi bir toplumun birçok farklı yönüyle ilgilenir.

Siyasi ideolojilerin sınıflandırılması için birçok önerilen yöntem bulunmaktadır ve her biri belirli bir siyasi spektrum oluşturmaktadır. İdeolojiler aynı zamanda kendilerini spektrumdaki konumlarıyla tanımlarlar (örneğin sol, merkez veya sağ), ancak bu konuda kesinlik genellikle tartışmalı olabilir. Son olarak, ideolojiler siyasi stratejilerden (örneğin popülizm) ve bir parti etrafında inşa edilebilecek tek konulardan (örneğin marihuana yasallaştırması) ayrılabilir. Filozof Michael Oakeshott, böyle bir ideolojiyi "geleneğin içerdiği rasyonel gerçeğin alt tabakasının formalize edilmiş özetlemesi" olarak tanımlar. Ayrıca, Charles Blattberg siyasi ideolojileri siyasi felsefelerden ayıran bir açıklama sunar.

Bir siyasi ideoloji, gücün nasıl tahsis edileceği ve gücün hangi amaçlar için kullanılması gerektiği konularıyla büyük ölçüde ilgilenir. Bazı partiler belirli bir ideolojiyi sıkı bir şekilde takip ederken, diğerleri belirli birini benimsemeksizin bir grup ilgili ideolojiden genel ilham alabilir. Her siyasi ideoloji, en iyi hükümet biçimini (örneğin demokrasi, demagoji, teokrasi, halifelik vb.), hükümetin kapsamını (örneğin otoriterlik, liberteryenlik, federalizm vb.) ve en iyi ekonomik sistemini (örneğin kapitalizm, sosyalizm vb.) belirli fikirler içerir. Bazen aynı kelime, bir ideolojiyi ve onun ana fikirlerinden birini tanımlamak için kullanılır. Örneğin, sosyalizm bir ekonomik sistem olarak kullanılabilir veya bu ekonomik sistemi destekleyen bir ideolojiyi ifade edebilir.

1991'den sonra birçok yorumcu, kurtarıcı ve kapsayıcı ideolojilerin başarısız olduğu bir sonrası ideolojik bir çağda yaşadığımızı iddia etmektedir. Bu görüş genellikle Francis Fukuyama'nın tarih'in sonu üzerine yazılarıyla ilişkilendirilir. Bununla karşıtlık olarak, Nienhueser (2011) insan kaynakları yönetimi alanındaki araştırmayı sürekli olarak "ideoloji üreten" bir süreç olarak görür.

Slavoj Zizek, post-ideoloji kavramının, en derin ve kör ideoloji biçimini mümkün kıldığını belirtmiştir. Bir tür yanılsama bilinci veya yanlış bir sinizm, bir bakış açısını nesnel gibi gösterip tarafsız bir sinizm taklidi yapmak amacıyla kullanılırken, aslında öyle olmadığı halde. İdeolojiden kaçınmaya yardımcı olmak yerine, bu yanılsama mevcut bir ideolojiye olan bağlılığı derinleştirir. Zizek bunu "bir postmodern tuzağı" olarak adlandırır. Peter Sloterdijk, aynı fikri zaten 1988 yılında ileri sürdü.

Bir siyasi ideoloji, bir hükümet içinde baskın bir şekilde yaygınlaştığında, ideokrasi olarak bahsedilebilir. Farklı hükümet biçimleri, ideolojiyi çeşitli şekillerde kullanır, bunun sadece siyaset ve toplumla sınırlı olmadığı görülür. Belirli fikirler ve düşünce okulları, hâkim sosyal düzene uygunluğu veya kullanılabilirliği açısından tercih edilir veya reddedilir. Bu durum, ideolojilerin hâkim sosyal düzene uyumlu veya kullanışlı olmasına bağlı olarak belirli ideolojilerin öne çıktığı veya diğerlerinin reddedildiği şekillerde gerçekleşir.

Crane Brinton, The Anatomy of Revolution adlı eserinde, yeni ideolojinin eski bir rejimde memnuniyetsizlik olduğunda yayıldığını belirtmiştir. Bu durum devrimler sırasında tekrarlanabilir; Lenin ve Robespierre gibi aşırıcılar, daha ılımlı devrimcilerin üstesinden gelebilir. Bu aşamayı, Stalin ve Napolyon Bonapart gibi pragmatistler tarafından devrimci hevesin geri çekildiği, "normalite ve denge" getirilen bir dönem olan Termidor izler. Brinton'un sırası ("fikir adamları > fanatikler > eylem adamları") J. William Fulbright tarafından tekrarlanırken, benzer bir yapı Eric Hoffer'ın "The True Believer" adlı eserinde de bulunmaktadır. Bu şekilde devrim bir ideokrasi olarak yerleşir, ancak yükselişi 'normalite ve denge' tarafından engellenebilir.

Mevcut inançların sorgulanmasının teşvik edildiği bilimsel teoriler gibi durumlarda bile, egemen paradigma veya zihniyet, bazı meydan okumaların, teorilerin veya deneylerin ilerlemesini engelleyebilir.

Ekolojinin, Dünya'daki yaşayan varlıklar arasındaki ilişkileri incelediği bilim olan ekoloji, ideolojiyi etkileyen özel bir durumdur. Algı psikologu James J. Gibson, insanların ekolojik ilişkileri algılama yetisinin, öz farkındalığın ve bilişin temeli olduğuna inanmıştır. Dilbilimci George Lakoff, matematiğin bilişsel bir bilim olarak ele alınabileceği bir yaklaşım önermiştir. Bu yaklaşıma göre, aritmetiğin en temel fikirleri bile insan algısının sonuçları veya ürünleri olarak görülmelidir - ki bu algı, kendisi de zorunlu olarak bir ekoloji içinde evrimleşmiştir.

Derin ekoloji ve modern ekoloji hareketi (ve daha az ölçüde Yeşil partiler), ekoloji bilimini olumlu bir ideoloji olarak benimsemektedir gibi görünmektedir.

Önemli ekonomik temelli ideolojiler arasında neoliberalizm, para teorisi, merkantilizm, karma ekonomi, sosyal Darwinizm, komünizm, serbest piyasa ekonomisi ve serbest ticaret yer almaktadır.

Psikolojideki birçok araştırma, ideolojinin nedenleri, sonuçları ve içeriğiyle ilgilenmektedir. Sistem meşrulaştırma teorisine göre, İdeolojiler, bağımsız ve önyargısız düşünme yerine (bilinçdışı) motivasyonel süreçleri yansıtır. Jost, Ledgerwood ve Hardin (2008) ideolojilerin, dünyayı anlama, varoluşsal tehditlerden kaçınma ve değerli kişilerarası ilişkileri sürdürme gibi temel insan motivasyonları nedeniyle yayılan önceden paketlenmiş yorum birimleri olarak işlev görebileceğini önermektedir. Araştırmalar, ideolojilerin temel insan motivasyonları üzerinde etkili olduğunu ve yayılma eğilimi gösterdiğini göstermektedir. Yazarlar, bu tür motivasyonların sistem-temellendirici dünya görüşlerinin orantısız bir şekilde benimsenmesine yol açabileceği sonucuna varmaktadır. Psikologlar genellikle kişilik özellikleri, bireysel farklılık değişkenleri, ihtiyaçlar ve ideolojik inançların bir şeyler paylaştığında hemfikirdir.

Göstergebilimselci Bob Hodge'a göre:"İdeoloji, karmaşık anlam setlerini sosyal aktörler ve onları üreten süreçlerle birleştiren bir birimi tanımlar. Başka bir terim, 'ideoloji' kadar iyi bir şekilde bu nesneyi yakalayamaz. Foucault'nun 'episteme'si çok dar ve soyut, sosyal açıdan yeterince kapsayıcı değil. 'Diyalog'u, bazı ideoloji alanlarını daha az yük ile kapsadığı için popüler olsa da, sadece sözlü sistemlere sınırlıdır. 'Dünya görüşü' çok metafizik, 'propaganda' ise çok yüklüdür. Çelişkilerine rağmen veya onlardan dolayı, 'ideoloji' hala sosyal, siyasal yaşama yönelik semiyotikte önemli bir rol oynar."Son zamanlarda Michael Freeden gibi yazarlar, ideolojilerin incelenmesine semantik analizleri de dahil etmiştir.

Sosyologlar, ideolojiyi "eşitsizlik kalıpları dahil belirli sosyal düzenlemeleri meşrulaştıran kültürel inançlar" olarak tanımlar. Baskın gruplar, kültürel inanç ve uygulama setlerini kullanarak, gruplar arasında sosyal gücü koruyan eşitsizlik sistemlerini haklı çıkarmak için bunları kullanır. İdeolojiler, bir toplumun sembol sistemi kullanılarak sosyal ilişkileri bir hiyerarşiye yerleştirir, bazı sosyal kimliklerin diğerlerinden üstün olduğu ve aşağılandığı kabul edilen bir düzen oluşturur. Bir toplumda egemen ideoloji, medya, aile, eğitim ve din gibi ana sosyal kurumlar aracılığıyla aktarılır. Tarih boyunca toplumlar değiştikçe, eşitsizlik sistemlerini haklı çıkaran ideolojiler de değişti.

Bazen ideoloji terimi, bir düşünce sistemi, dünya görüşü veya bir yazarın görüşlerini küçümsemek veya değersizleştirmek amacıyla kullanılır, tartışmacı, kişinin ideolojiye sahip olduğunu ima eder. İlk bakışta, bir ideoloji, toplumsal bir durum karşısında temellendirilmiş bir tutumu ve eylem programını içeren daha üstün bir bakış açısı sunar. Ancak, bir ideoloji, yozlaşmış bir egemen grup tarafından kullanıldığında, kendi ayrıcalıklı konumunu pekiştiren inançlar ve rasyonalizasyonlar sistemi haline gelebilir. Terimin olumsuz kullanımı, ideolojiyi bir "sosyal kontrol söylemi" olarak ele alır.

Bernard Lonergan'ın insan iyiliği üzerine yaptığı konuşmasında, bozulmuş ideoloji ile bu ideolojiyi öne süren grup egoizmi arasındaki ilişkiyi ayrıntılı bir şekilde açıklar ve şöyle der: "Bireysel benciller toplumun eleştirisini çekmek zorunda kalırken, grup egoizmi sadece kendi büyüklüğüne yol açmakla kalmaz, aynı zamanda davranışını haklı çıkaran görüşler, doktrinler ve teoriler için bir pazar açar ve aynı zamanda diğer grupların kötülüğünün onları yiyip bitiren yozlaşmadan kaynaklandığını gösterir."

Bu durumda, ideoloji, insanların çoğunlukların onayını, boyun eğmelerini, davranışların kendi kendini haklı çıkarmasını ve rakiplerin yaptıkları hatalarını halkın gerçek ilgisine veya ortak iyiliğe uymuyorsa bile yapmayı da aynı anda mümkün kılan pratik bir araç haline gelir.

Bu olumsuz kullanıma göre, ideolojiler dünyayı sabit bir varlık olarak görürler. Bu nedenle herhangi bir ideoloji, toplumun mevcut veya gelecekteki herhangi bir sorununu çözebilecek fikirlere sahip olduğunu ve kendisini bu fikirlerin taşıyıcısı olarak gördüğünü varsayar. Bu, ideolojiyi bir dogmatizme dönüştürür çünkü günlük yaşamda karşılaşılan sorunların çözümü için diğerlerinin fikirlerini kaynak olarak görmeme eğilimindedir ve ideolojinin esasları tam ve nihai bir açıklama olarak kabul edilir.

İdeoloji, aşırı durumlarda, muhalefet olasılığını ortadan kaldırabilir ve prensiplerini tartışmasız bir gerçek olarak kabul edebilir. İdeolojiyi tartışmasız bir gerçek olarak kabul etmek, politik veya dini olsun totalitarizmin teokratik bir yolunu açar. Muhalefet eden herkes, ideolojinin ilan ettiği dogmatik gerçeğe karşı gittiği için, hakim grup için bir sorun haline gelir. Bu olumsuz tanımlama, muhaliflerin ortaya koyduğu bir durum haline gelmektedir.

"İdeolojiye inanmaya ihtiyacımız yok... Her birimizin iyi insan niteliklerimizi geliştirmesi yeterlidir. Evrensel sorumluluk duygusuna ihtiyaç, modern hayatın her yönünü etkiler." — Dalai Lama.