Yahudilik'te Muhammed

Yahudilikte çok az metin İslam peygamberi Muhammed'e atıfta bulunur veya onu konu edinir. Yahudilerin çoğu, Muhammed'in Tanrı'dan ilahi vahiy aldığına dair beyanını reddeder ve onu sahte bir peygamber olarak görürler.

Orta Çağ'da Yahudi yazarların Muhammed'i "ha-meshuggah" (deli) olarak tanımlaması yaygındı; bu terim, İncil'de peygamber olduğuna inanan sahte peygamberler için sıklıkla kullanılırdı.

İbn Meymun, Muhammed'den sahte bir peygamber ve deli bir adam olarak bahseder. Konuyla ilgili olarak Yemen mektubu'nda şunları yazmıştır: "[İsa'dan] sonra, ona benzeyen bir deli ortaya çıktı, çünkü o, onun yolunu açtı. Ancak o, daha da ileri giderek bir yönetim [telb el-mülk; egemenlik] ve iyi bilinen İslam'ı oluşturdu."Otoriter hukuk eseri Mişneh Tora'da (Hilkhot Melakhim 11:10-12), İbn Meymun, yine de Muhammed'in, Tanrı'nın dünyayı Yahudi Mesih'in gelişine hazırlama planının bir parçası olduğunu belirtmiştir: "Nasıralı İsa'nın tüm bu sözleri ve ondan sonra ortaya çıkan bu İsmaili'nin (yani Muhammed'in) amacı yalnızca mesihin yolunu düzeltmek ve tüm dünyayı birlikte Rabbe hizmet etmeye hazırlamaktır. Denildiği gibi: O zaman, hep birlikte beni adımla çağırmaları, Omuz omuza bana hizmet etmeleri için, Halkların dudaklarını pak kılacağım. (Sefanya 3:9).

12. yüzyılın önde gelen Yemenli hahamlarından ve ilahiyatçılarından biri olan ve "Yahudi İsmailizmi" olarak adlandırılan akımın kurucusu olan Natan'el el-Feyyumi, felsefi incelemesi Bustan al-Uqul'da ("Akılların Bahçesi") peygamberlerin diğer uluslar için Yahudi Tevrat'ın hükümlerinin dışında çıkan hükümleri içeren dinlerin de Tanrı tarafından gönderildiğini yazmıştır. Natanel, açıkça Muhammed'i Araplar için geçerli olan belirli mesajla inen gerçek bir peygamber olarak görüyordu. Natanel'in Muhammed'in peygamberliğini açıkça kabul etmesi o zaman ki Yemen'de nadir karşılaşılan bir durumdu.

Kıyamet literatüründe Midraş (Haham Şimon ben Yohai'nin Sırları), Muhammed'i Yahudi Mesih'e benzetir. Bu metinde, 1. yüzyılın ünlü bilgesi ve sufisi Şimon ben Yohai, 8. yüzyıldaki İslam fetihlerinin başlangıcına, Muhammed'in bir peygamber olarak rolüne ve Muhammed'in Yahudileri Hıristiyan ("Romalı") baskısından kurtardığına ve bunların da mesih sürecinde olumlu bir rol oynacağına değinir.

Kahire Genizası'nda bulunan bir Yahudi belgesi, pek çok Yahudinin Muhammed'i sadece bir peygamber olarak kabul etmekle kalmayıp, Muhammed'in mücadelesine katılmak için Şabat'a saygısızlık bile ettiğini anlatıyor. Ancak bazı tarihçiler, Zimmet en-nebi Muhammed (Muhammed'in Koruma Fermanı) adı verilen bu belgenin Yemenli Yahudiler tarafından meşru müdafaa amacıyla uydurulduğunu öne sürüyor.

İspanya'da Yahudiliğin Altın Çağı olarak bilinen 9. yüzyıldan 12. yüzyıla kadar Endülüs'teki büyük kültürel etkileşimler nedeniyle, Muhammed hakkındaki İslami kaynaklardan aktarılan bir dizi anlatım, tesadüfen Yahudi düşüncesine girdi. Örneğin, ilk Hasidik sufilerden biri olan Polonne'li Haham Jacob Joseph, Bahya bin Paquda'nın popüler eseri Chovot HaLevavot'tan alıntı yaparak, dindar bir adamın kötü eğilime karşı verdiği iç mücadelenin dış savaştan daha büyük olduğunu yazdı. Bu kitabın İbranice-Arapça orijinal versiyonunda, Bahya bin Paquda hem dış hem de iç savaştan cihat olarak söz eder ve yazar, kaynağının adını belirtmese de, hikâyedeki "dindar adam" Muhammed'dir.