Ruh fotoğrafçılığı

Ruh fotoğrafçılığı, birincil amacı hayaletler ve diğer manevi varlıkların görüntüleri yakalamak olan fotoğrafçılığın bir türüdür. Bu tür fotoğrafçılık, özellikle hayalet avcılığında ve 19. yüzyılın sonlarından itibaren kullanılmaktadır.

Ruh fotoğrafçılığı ilk defa 1860'larda William H. Mumler tarafından kullanıldı. Mumler, tekniği tesadüfen buldu: kendi fotoğrafını çekerken fotoğrafta ikinci bir kişiyi daha gördü ki aslında çoklu pozlama yapmıştı. Bu konuda bir piyasa olduğunu görünce medyum olarak çalıştı ve insanların resmini çekip negatifleri onararak kişilerin kayıp yakınlarını fotoğrafa ekledi (çoğunlukla diğer fotoğrafları temel olarak kullandı). Mumler'ın sahtekârlığı,  kimliği saptanabilir yaşayan Boston sakinleri fotoğraflara ruh olarak eklemesiyle ortataya çıktı.

Diğer ruh fotoğrafçıları da fotoğraf satmaya başladı. Bir başka ruh fotoğrafçısı Fred A. Hudson, 1872'de spiritüelistler için birçok ruh fotoğrafı çekti. 1880'lerden 20. yüzyılın başına kadar ruh fotoğrafçılığı popülerliliğini devam ettirdi. Arthur Conan Doyle ve William Crookes gibi dikkate değer savuncuları oldu. Bir diğer spiritüalist William Stainton Moses, ruh fotoğrafçılığının ektoplazma denen sıvı bir maddeyle çalıştığını böylece ruhların biçim aldığını iddia etmiştir. Bazı spiritüalistler ruh fotoğrafçılığını destekleyen kitaplar yazmışlardır. Georgiana Houghton, Chronicles of the Photographs of Spiritual Beings and Phenomena Invisible to the Material Eye (1892) kitabını yazarken James Coates, Photographing the Invisible (1911) kitabını yazmıştır.

Daha sonraki ruh fotoğrafçılarından biri ise William Hope (1863–1933)'tur. Psişik araştırmacı Harry Price, Hope'un fotoğraflarının sahte olduğunu ortaya çıkarttı. Price, Hope'un fotoğraf camlarını gizlice işaretledi ve ona ilaveten bir paket fotoğraf camı tedarik etti ve el altından Imperial Dry Plate Co. Ltd. markasının resmiyle oynayarak logonun oluşturulan tüm görüntülere aktardı. Price'ın malzemelerini değiştirdiğinden habersiz olan Hope, daha sonra birkaç ruh fotoğrafı üretmeye başladı. Hope'un çeşitli ruh görüntüleri üretmesine rağmen hiçbir materyali, Imperial Dry Plate Co. Ltd logosu veya Price'ın Hope'un orijinal ekipmanına koyduğu işaretleri içermiyordu. Bu da, tedarik edilen materyallerin sahte ruh resimleri içeren hazır materyallerle değiştirildiğini gösteriyordu.

Hope, Man's Survival After Death (1920) kitabının yazarı  Charles Lakeman ve yazar, spiritüalist Arthur Conan Doyle gibi spiritüalistlerde dikkat çekici bir iz bıraktı. Doyle, Hope'un bir sahtekâr olduğuna dair hiç kanıt olmadığını, Hope'un adını temize çıkarmaya çalıştı ve The Case for Spirit Photography (1922) adında bir kitap yazarak ruh fotoğrafçılığını destekledi. Price, Fifty Years of Psychical Research adlı kitabında sahtekârlık yapmış birçok ruh fotoğrafçısını ortaya çıkardı. Hayatının çoğunu psişik olaylar okuyarak geçiren Price, "Bir ruh fotoğrafının çekildiğine dair şimdiye kadar iyi bir kanıt mevcut değil." diye yazdı. Aynı zamanda psişik araştırmacıların çoğu bu görüştedir.

David Duguid ve Edward Wyllie sahtekâr olarak anılan diğer ruh fotoğrafçılarındandır. Ronald Pearsall ruh fotoğrafçılığının hilelerini The Table-Rappers (1972) adlı kitabında yazdı.