SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Cihat

Arapçada cihad sözcüğü c-h-d kökünden türemiştir. Cehd, "gayret etme", "bütün gücünü kullanma" mânâsında, cihad ise geleneksel anlamda silah ve savaşları da kapsayan "mücadele" anlamında Kur'an ayetlerinde de kullanılan Arapça bir kelimedir.

Cihat bazı fıkıhçılar tarafından bazı hadislere dayanılarak iki kısma ayrılmıştır: büyük cihat ve küçük cihat. Büyük cihat, insanın benliğinde barındırdığı kötülüğe ve dünyevi zevke olan yakınlığına karşı verdiği mücadele olarak tanımlanmıştır. Küçük cihat ise İslam'ı savunma, hakim kılma ve fiili savaş anlamda dini mücadeledir.

İslam'da İbrahimî dinlerin mensupları kabul edilen Hristiyan ve Yahudilerin cihat konusunda özel bir durumu vardır. Bunlar ya İslam'a geçmek ya da İslami yönetim (şeriat) altında kendi dinlerini yaşayarak baş vergisi (cizye) ve toprak vergisi vermek zorundadır. Eğer her iki seçeneği de reddederlerse bu gruplara karşı da cihat ilan edilir.

"Müslümanların görevi onları İslam'a çağırmak, İslam'a girmemekte diretenlerle ise savaşmaktır. Çünkü bu ümmetin, indirilmiş olan bütün kitaplardaki niteliği, iyiliği emretmek, kötülüğü yasaklamaktır. İyiliğin başı Allah'a inanmaktır. Dolayısı ile tüm inananlar bunu emretmekle ve çağırmakla görevlidir. Kötülüğün kökü de Allah'a ortak koşmaktır. O bilgisizliğin ve inatçılığın son noktasıdır."

Çağdaş İslam'da insanın kendisi ile olan cihadı özellikle vurgulanır. Diğer milletlerle savaşa, sadece inancın tehlikede olduğu durumlarda ve savunma amaçlı olmak kaydıyla izin verilir.

İslam tarihi boyunca Müslümanların gayrimüslimlerle savaşları -ağırlıklı olarak politik nedenlerle olsa dahi- sıklıkla, dinî boyutunu vurgulamak için cihat olarak adlandırılmıştır. Bu duruma özellikle 18. ve 19. yüzyıllarda Sahraaltı Afrika'nın Müslüman bölgelerinde rastlanırdı. Örneğin Osman dan Fodio, 1804 yılında bugünkü Nijerya'nın kuzeyinde kurduğu Sokoto Halifeliği için mücadelesini cihat olarak tanımlamıştı. 20. ve 21. yüzyıllarda önce SSCB ve sonrasında da Amerika Birleşik Devletleri ile savaşan Afgan savaşçılar da genellikle kendilerini mücahit olarak tanımlamıştır. Bu savaşlar esnasında İslamcı aşırı uçlar, "mürted" olarak gördükleri diğer Müslümanlara karşı düzenledikleri saldırıları da cihat kapsamında değerlendirmişlerdir.
2012 Yaz Olimpiyatları'nda güreş - Erkekler serbest 60 kg

Bu serbest stil güreş müsabakası, iki bronz madalyanın sahibini belirlemek için kullanılan bir repesaj ile tek elemeli bir turnuvadan oluşmaktadır. İki finalist altın ve gümüş madalya için karşı karşıya gelir. İki finalistten birine yenilen her güreşçi repesaja kalır ve yarı finalde kaybedenlerin her birinin kendi yarı finalinde kalan repesaj rakibiyle karşılaştığı bir çift bronz madalya maçıyla sonuçlanır.

Yarışma en son Dünya Güreş Birliği (UWW) ve Organizasyon Kurallarına, UWW Hakemlik Kurallarına ve UWW Dopingle Mücadele Kurallarına uygun olarak gerçekleştirimiştir.

Müsabakalar, ideal sayıda güreşçi, yani 4, 8, 16, 32, 64 vb. ile doğrudan eleme sistemi ile gerçekleşir. Bir kategoride ideal sayıda güreşçi yoksa seçme karşılaşmaları yapılır. Eşleştirme UWW tarafından yapılan kurada belirlenen numara sırasına göre yapılır.
Süloğlu

Türk Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Mudanya Mütarekesi hükümlerine göre 22 Kasım 1922'de Türk topraklarına katıldı. Cumhuriyetin ilk yıllarında Edirne merkeze bağlı bir köy olan Süloğlu, 1934'te nahiye, 1967'de de belediye oldu. 1991'de ilçe haline geldi.

İlçenin yüzölçümü 256 km2'dir. Güneyinde Havsa, doğusunda Kırklareli, kuzeyinde Lalapaşa ve batısında Edirne ile çevrilidir. Dalgalı bir arazi yapısına sahiptir. Başlıca yükseltileri Tavşan Tepe, Fakir Tepe, Yatsı Tepe ve Kamber Tepe'dir. Akarsuları, Süloğlu Deresi ve Geçkinli Deresi'dir. Başlıca göletleri, Süloğlu Barajı, Keramaettin Sülecik ve Geçkinli göletleridir. Karasal iklim hüküm sürer. Genellikle kuru tarım daha çok yapılır. Başlıca tarım ürünleri, tahıllar, ay çiçeği ve mısırdır. İlçede daha çok büyük baş hayvancılığı olarak süt inekçiliği yapılır, küçük baş hayvanlardan koyun yetiştirilir, arıcılıkta gelişmeye başlamıştır.

Geçkinli ve Küküler köyleri civarında anıt niteliğindeki Tatar Türbesi bulunmaktadır. Balkan Savaşlarının yoğun olarak geçtiği Geçkinli köyünde Balkan Şehitleri Abidesi yer alır.

İlçe turizm bakımından fazla gelişmemiştir. Süloğlu barajı yaz mevsiminde kullanılan mesire yeridir. İlçede bulunan Süloğlu Barajı ve Geçkinli Göleti yöresel turizmin gelişmesine katkıda bulunmaktadır. Süloğlu 2009 yılından itibaren tarihi Sultanlar Yolu üzerinde yer almaktadır. Doğa yürüyüşçüler, trekking sporcuları ve bisikletçiler tarafından tercih edilen Sultanlar Yolu güzergâhı ilçe turizminin hızlandırıcı unsurudur.

İlçe, 10 köy ve merkezdeki dört mahalleden oluşmaktadır. 1997 nüfus sayımında ilçe merkezinin nüfusu 5633, bağlı köyleri ile birlikte toplam nüfusu 11.426 iken, 2000 nüfus sayımına göre ilçe merkezi 6546, bağlı köylerle birlikte toplam nüfus 11.912 kişi olmuştur.

İlçede tarımsal araç üretimine yönelik çalışmalar yapılmaktadır. İlçenin Domurcalı yöresinde 1993 yılında başlatılan Edirne Organize Sanayi bölgesi alt yapı çalışmaları, 260 hektar arazi üzerinde bazı fabrikalar tamamlanmış olup halen çalışmalar devam etmektedir.

İlçe yer altı zenginlik kaynakları fazla önemli olmamakla birlikte, Geçkinli köyü yakınında linyit kömürü, Süloğlu yakınında kuvars madenleri işletilmektedir. Yine Süloğlu'nun kuzeyindeki Aktaşlar yöresinde Mermer madeni bulunmaktadır.
III. Valentinianus

Flavius Placidius Valentinianus veya kısaca III. Valentinianus (2 Temmuz 419 - 16 Mart 455), 425-455 yılları arasında Batı Roma İmparatoru idi. Batı Roma'nın son imparatorlarındandır.

Batının başkenti Ravenna'da doğan Valentinianus, İmparator III. Constantius ile eşi I. Theodosius'un kızı ve I. Valentinianus'un torunu Galla Placidia'nın tek oğluydu. 421'de babasının ölümünden sonra ağabeyi Honorius'dan ayrılan annesi ve kız kardeşi Justa Grata Honoria ile birlikte II. Theodosius'un sarayında yaşamak üzere Konstantinopolis'e gitti.

423'te Honorius öldü ve yerine Joannes Roma'da iktidara geldi. Bu tehdide karşı koymak için Theodosius 23 Ekim 424'te Valentinianus'u batının Sezar'ı yaptı ve kendi kızı Licinia Eudoxia ile sözlendirdi (437'de evlendiler). 425'te Joannes yenilgiye uğratıldıktan sonra Valentinianus 23 Ekim'de altı yaşında Roma'da batının imparatoru yapıldı.

Yaşının küçük olması nedeniyle yeni Augustus önce annesinin, ardından da 433'ten sonra magister militum Flavius Aëtius etkisinde bir yönetim gösterdi. Valentinianus'un hükümdarlığına batı imparatorluğunun parçalanması damga vurmuştur. 439'da Afrika eyaleti Vandallar tarafından işgal edilmiş, 446'da Büyük Britanya'dan son kez çekilinmiş, barbarların yerleştiği İspanya ve Galya'nın büyük bölümü yitirilmiş ve Genserik'in filoları Sicilya ve Akdeniz'in batısındaki kıyıları yağmalamıştır.

Tüm felaketlerin arasında teselli olarak Aetius'un 451'de Katalunum'da Attila'ya karşı kazandığı büyük zafer ve güney Galya'da (426, 429, 436) Vizigotlara ve Ren ve Tuna'daki çeşitli istilacılara (428-431) karşı yürüttüğü başarılı harekâtlar vardı.

Roma'nın gücü azaldıkça vergilerin yükü giderek daha fazla tahammül edilemez bir boyuta geldi ve bunun neticesinde elde kalmış olan bölgelerin sadakati ciddi biçimde azaldı. Ravenna Valentinianus'un olağan ikâmetgahıydı ancak Attila'nın yaklaşması üzerine Roma'ya kaçmıştı. Attila İtalya'nın kuzeyini yakıp yıktıktan sonra 453'te öldü.

454'te oğlu imparatorun kızıyla evli olan Aetius, Valentinianus tarafından haince öldürüldü. Ancak ertesi yıl 16 Mart günü imparatorun kendisi de Aetius'un yandaşı iki barbar tarafından öldürüldü. Suikastçılar ertesi gün yüklü miktarda bağış yaparak Batı Roma ordusundan geriye kalanlara kendini imparator seçtiren zengin bir senatör olan Petronius Maximus tarafından görevlendirilmiş olabilirler. Ancak Maximus tükenmiş imparatorluğun başına geçip dengeye oturtmak konusunda sandığı kadar hazırlıklı değildi. On bir hafta süren bir hükümdarlıktan sonra Maximus Romalı bir çete tarafından öldürüldü. Genserik ve beraberindeki Vandallar birkaç gün sonra Roma'yı ele geçirdiler ve iki hafta boyunca yağmaladılar.
Kayışdağı Suyu Çeşmesi (Osmanağa)

İstanbul'un Kadıköy ilçesinin Osmanağa Mahallesi'nde, Kırtasiyeci Sokağı ile Bestekar Dilhayat Sokağı'nın kesiştiği noktada konumlanır. Tepesinde basık bir piramit bulunan dört köşeli mermer bir sütun şeklindedir. Musluğunun yukarısında "Kayış Dağı Suyu", yukarısındaki üçgen şeklindeki başlığında ise çeşitli bitki motifi ile "C" biçimli kabartmalar yer alır. Başlıktaki kabartmaların merkezinde, yapım tarihini gösteren "1930" kabartması vardır. Rasimpaşa Mahallesi'ndeki aynı adlı çeşme de inşa edildiğinde aynı tasarıma sahipti.
Wen (Han)

Wen (; MÖ 203-6 Temmuz MÖ 157), Çin'in Han Hanedanı'nın beşinci imparatorudur. Saltanatı MÖ 180'den MÖ 157 yılında ölümüne kadar sürmüştür. Saltanatı sırasında İmparatoriçe Lü'nün istikrarsız ve şiddetli naipliğinden sonra çok ihtiyaç duyulan istikrarı sağladı. Wen ve oğlu İmparator Jing'in müreffeh saltanatları, tarihçiler tarafından Wen ve Jing'in Hükümdarlığı olarak anılır.

İmparator Gaozu, Dai'nin isyanını bastırdığında, Liu Heng'i Dai Prensi yaptı. İmparator Gaozu'nun ölümünden bu yana güç, imparatoriçe dul eşi İmparatoriçe Lü'nün elindeydi. İmparatoriçe Lü'nün ölümünden sonra, yetkililer güçlü Lü klanını ortadan kaldırdı ve annesi Bo'nun güçlü akrabaları olmadığı ve ailesi alçakgönüllü ve düşünceli olduğu için Dai Prensi'ni kasıtlı olarak imparator olarak seçtiler. Saltanatı, torunu İmparator Wu'nun altında refah için zemin hazırlayan çok ihtiyaç duyulan bir siyasi istikrar getirdi. Tarihçilere göre, İmparator Wen devlet işlerinde bakanlara güvendi ve onlara danıştı, Taocu karısı İmparatoriçe Dou'nun etkisi altında kalan imparator, aynı zamanda savurgan harcamalardan kaçınmaya çalıştı.

Liu Xiang, İmparator Wen'in yasal davalara çok zaman ayırdığını ve astlarını kontrol etmek için bir tür personel muayenesi olan Xing-Ming'i kullanarak Shen Buhai'yi okumaya düşkün olduğunu söyledi. MÖ 165'te kalıcı önem taşıyan bir hareketle Wen, sınav yoluyla memur alımını başlattı. Daha önce, potansiyel yetkililer hiçbir zaman herhangi bir akademik sınava girmediler. İsimleri, yerel yetkililer tarafından, bazen öznel olarak değerlendirilen itibar ve yeteneklere dayalı olarak merkezi hükümete gönderildi.
Anthracotherium

Anthracotherium ("kömür canavarı"), üst azı dişlerinin kronlarında beş yarım hilal şeklindeki çıkıntıya sahip 44 diş ile karakterize edilen soyu tükenmiş çift toynaklı memelilerin bir cinsiydi. Cins, orta Eosen döneminden erken Miyosen'e kadar uzanıyordu ve Avrasya'da bir yayılış gösteriyordu. Pakistan'dan Anthracotherium'a öznel olarak atanan malzeme, son türün Miyosen'in başlangıcından kısa bir süre sonra yok olduğunu gösteriyor.

Cins, yalnızca en kapsamlı şekilde çalışılmış olması nedeniyle Anthracotheriidae ailesini simgelemektedir. Birçok bakımdan, özellikle alt çenenin anatomisindw, Anthracotherium, ailenin diğer üyelerinde olduğu gibi, muhtemelen atalarından biri olarak su aygırı ile ilişkilidir. Antracotherler, su aygırları ile birlikte, Whippomorpha kanadında deniz memelileri ile gruplandırılmıştır.

Avrupa Anthracotherium magnum, yaklaşık olarak bir cüce su aygırı kadar büyüktü (yaklaşık 2 m uzunluğunda ve 250 kg'a kadar ağırlığında), ancak birkaç küçük tür vardı ve cins Mısır, Hindistan ve Kuzey Amerika'da da görülür. Anthracotherium cinsinin üyeleri ve Anthracotheriidae ailesinin diğer üyeleri, halk dilinde anthracotherler olarak bilinir.
Behiç Ak

Behiç Ak (1956, Samsun), Türk karikatürist, yazar ve belgesel film yönetmenidir. Behiç Ak, Yıldız Üniversitesi ve İTÜ'de mimarlık öğrenimi gördü. 1982’den beri karikatür çizmekte olan Behiç Ak, Cumhuriyet Gazetesi’nde “Kim Kime Dum Duma” adlı çizgi bandı çizmektedir. Türkiye ve değişik ülkelerinde sergilenmiş Tiyatro oyunları yazmıştır. Çocuk kitapları Japonya, Kore, Almanya'da yayınlanmaktadır. 2011'den itibaren Çin'de yayımlanmaya başlayacaktır. 2013 yılın çocuk romanı yaşasın Ç harfi kardeşliği.

Birçok çocuk kitabı ilk baskısını Japonya'da yapmıştır. Japonya'nın Gakken, Fukiankan Shoten, Kagyuşa gibi önemli yayınevlerinden kitapları çıkmıştır. Japonya'da en çok kitabı basılan Türk çocuk kitabı yazarıdır.

Japon çocukları tarafından ilgi ile karşılanan Gakken yayınlarının çıkardığı Yoiki no gakhuşu adlı dergide bir yıl boyunca Mau mio mi adlı seri çizgi hikâyesi yayınlanmıştır.

Çocuk kitapları Türkiye, Almanya, Japonya ve Kore'de, karikatür bant kitapları Türkiye ve Almanya'da yayımlanmıştır. Karikatürleri Türkiye’nin birçok kentinin yanı sıra Hollanda, Almanya ve İsviçre'de sergilenmiştir.

1994'te çektiği Türk Sinemasında Sansürün Tarihi - Siyahperde adlı belgesel film çalışması aynı yıl Ankara Film Festivali’nde “En İyi Belgesel Film” ödülünü kazanmıştır.

2012 de, Karikatürleri, Yazıları, Oyunları ve çevre ve mimarlık konularındaki tutarlı duruşuyla TMMOB Mimarlar Odası Mimarlığa Katkı Başarı Ödülü ne layık görülmüştür.

Türk Sinemasında Sansürün Tarihi - Siyahperde - 1994 Ankara Film Festivali, En İyi Belgesel Film Ödülü ve Kültür Bakanlığı Özel Ödülü.
Bir Kleptomanın Portresi

Bir Kleptomanın Portresi (Fransızca L'aliéné ya da Le cleptomane), Fransız ressam Théodore Géricault tarafından 1822'de yapılan yağlı boya tablodur. Ressamın, psikiyatrist Étienne-Jean Georget için yaptığı on portreden oluşan serinin bir parçası olan tablo, Belçika'daki Gent Güzel Sanatlar Müzesi'nde sergilenmektedir.

Resim, Paris'teki Salpêtrière akıl hastanesinde yatan on hastanın portrelerinden oluşan bir serinin parçasıydı. Géricault'un kariyerinin sonlarında çizdiği bu seri, ressamın son büyük başarısı oldu. Sosyal psikiyatrinin öncülerinden biri olan Étienne-Jean Georget, Géricault'tan, akıl hastalıklarının farklı klinik modellerini gösterecek olan bu portreleri çizmesini istedi. Akıl hastalıklarının endüstrileşmiş toplumlardaki sosyal gelişimin bir sonucu olduğunu düşünen Georget, bu tür hastaların özel yardıma ihtiyacı olduğunu ileri sürüyordu. Georget, akıl hastalarına saygıyla davranılması gerektiğini savunuyor ve her hastanın bir tek zorlayıcı dürtü ya da saplantıdan yani monomaniden musdarip olduğu kavramını ortaya koyuyordu. Géricault da, on farklı monomaniyi betimleyen bu portreleri, Georget'nin gözlemi altında çizdi. Günümüze beş tanesi kalmış olan portrelerden en çarpıcı olanı Bir Kleptomanın Portresi idi.

O dönemde akıl hastalıklarına sahip kişilerin itibarını kabullenmek yeni bir kavramdı. Akıl hastaları genelde toplumdan dışlanırlardı ve daha önceki resimlerde, Orta Çağ'dan kalma alışkanlıklarla gülünç kişiler ya da çeşitli varlıklar tarafından ele geçirilmiş yaratıklar olarak betimlenirlerdi.

Géricault hastanın yüzünü nesnel biçimde göstermeye çalıştı: Resimde kleptomanyağın boş bakışları sonsuza doğrultulmuş gibidir, katı yüzünde bakımsız bir sakal vardır, boynu kirlidir. Ressam, toplumda tiksinti duyulan bir kişinin portresini, önyargısız bilimsel bakış açısıyla çizdi ve böylece bilim ile romantik sanat arasında bir bağlantı kurmuş oldu. Kullanılan incelikli stil ve etkileyici gerçekçilik sebebiyle dikkate değer olan bu resimler, bireylerin psikolojik rahatsızlıklarını belgeledikleri için de ayrıca önemliydi, çünkü ressamın aile geçmişinde bu tür hastalıklar mevcuttu ve kendi akıl sağlığı da fazla sağlam değildi.

Tablo, izlenimcilik'te olduğu gibi hızlı ve kalın fırça darbeleriyle kısa sürede yapılmıştır ancak izlenimci bir tablo değildir. Bol miktardaki güçlü ve akıcı fırça darbeleri, resme bir eksiklik havası katmanın yanı sıra, izleyicinin resimdeki kişiye karşı sempati duymasını sağlar.
1068 Nofretete

1068 Nofretete ()), geçici ismi , dış asteroit kuşağındaki arka plan popülasyonundan yaklaşık 23 kilometre çapında taşlı bir asteroittir. 13 Eylül 1926'da Belçikalı astronom Eugène Delporte tarafından Uccle'deki Belçika Kraliyet Gözlemevi'nde keşfedildi. steroit, Almanca adı "Nofretete" ile Eski Mısır Kraliçesi Nefertiti'nin adını almıştır. Dünya'ya yakın asteroit 3199 Nefertiti de onun adını almıştır.

Nofretete, ana kuşağın arka plan popülasyonundan aile dışı bir asteroittir. Dış asteroit kuşağında Güneş'i 2,2–3,2 AB uzaklıkta; her 4 yıl 12 ayda bir döner (1.810 gün; 2,91'lik yarı ana eksen vardır). Yörüngesi, ekliptik ile ilgili olarak 0,10'luk bir eksantrikliğe ve 5 °'lik bir eğime sahiptir. Gövdenin gözlem yayı, resmi keşif gözleminden üç gece sonra, Eylül 1926'da Uccle'da başlar.

Mayıs 1984'te, Richard Binzel tarafından yapılan fotometrik gözlemlerden, 0,04 kadirlik düşük parlaklık genliğiyle 6.15 saatlik bir dönüş periyodu veren, neredeyse küremsi bir şekle () işaret eden, Nofretetein dönüşlü bir ışık eğrisi elde edildi.

Japon Akari uydusu ve NASA'nın Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Kaşifi'nin NEOWISE misyonu tarafından yapılan araştırmalara göre, Nofretetein çapı 21,346 ile 26,73 kilometre arasında ve yüzeyi 0,104 ile 0,1832 arasında bir albedoya sahiptir.

Collaborative Asteroid Lightcurve Link, 0,20'lik taşlı asteroitler için standart bir albedo varsayar ve 10,65'lik mutlak büyüklüğe dayalı olarak 22,03 kilometrelik bir çap elde eder.

Bu küçük gezegen, Alman astronom Gustav Stracke tarafından Antik Mısır Kraliçesi Nefertiti'nin (MÖ 1370 - MÖ 1330) anısına, ortak Almanca adı "Nofretete" ile adlandırılmıştır. Firavun Akhenaton'in (namı diğer Echnaton veya IV. Amenhotep), asteroit 4847 Amenhotep'in adını almıştır. Resmi adlandırma alıntısı, 1955'te Paul Herget tarafından The Names of the Minor Planets'de belirtilmiştir (). Amerikalı gök bilimciler Carolyn ve Eugene Shoemaker tarafından Palomar'da keşfedilen Dünya'ya yakın asteroit 3199 Nefertiti de onun adını aldı.
Apollo 17

Apollo 17 (7-19 Aralık 1972), NASA Apollo programının insanların Ay'a ayak bastığı veya alçak Dünya yörüngesinin ötesine geçtiği son göreviydi. Komutan Gene Cernan ve Ay modülü pilotu Harrison Schmitt Ay'da yürürken, Komuta modülü pilotu Ronald E. Evans yörüngedeydi. Ay'a bir bilim insanı gönderme baskısı altında olan NASA'nın Joe Engle'ın yerine seçmiş olduğu Schmitt, Ay'a inen tek jeologdu. Görevin bilime verdiği yüksek önem, komuta modülünde taşınan beş fareyi içeren biyolojik bir deney de dahil olmak üzere bir dizi yeni deneyin dahil edilmesini sağladı.

Apollo 17, Ay'da üç günlük bir kalış, yoğun bir dizi bilimsel çalışma ve astronotların yüzeydeki hareketi için ay taşıtının kullanılmasıyla karakterize edilen üçüncü "J tipi" görevdi. Önceki iki görev olan Apollo 15 ve 16 ile benzerliğine rağmen, ulaşılan hedefler ve yapılan deneyler ile gemide bir jeolog bulunması bu görevi diğerlerine kıyasla benzersiz kılmıştır.

Görev planlayıcıları iniş alanını seçerken iki temel hedefi göz önünde bulundurdular: Yağmurlar denizi'nden daha yaşlı Ay platosu malzeme örneği almak ve nispeten yeni volkanik aktivite olasılığını araştırmak. Bu nedenle, yörüngeden görüntülenen ve betimlenen oluşumlardan volkanik olduğu düşünülen Taurus–Littrow'u seçtiler. Her üç mürettebat üyesi de önceki Apollo ay görevlerinde yedek mürettebat olduklarından, Apollo uzay aracına aşinaydılar ve jeoloji eğitimi için daha fazla zamanları vardı.

Apollo programında bir donanım sorununun neden olduğu tek fırlatma rampası gecikmesinden sonra, 7 Aralık 1972'de fırlatıldı. Cernan ve Schmitt, Taurus-Littrow vadisine indiler ve üç ay yürüyüşü yaptılar; ay örnekleri aldılar ve bilimsel araçlar yerleştirdiler. Shorty kraterinde turuncu toprak keşfedildi ve Ay'ın tarihinin erken dönemlerinde volkanik olduğu kanıtlandı. Evans, komuta ve hizmet modülüyle (CSM) Ay yörüngesinde kaldı, bilimsel ölçümler yaptı ve fotoğraflar çekti. Uzay aracı 19 Aralık'ta Dünya'ya geri döndü.

Apollo 17, Ay yüzeyinde en uzun süre kalma, toplamda en uzun ay yüzeyi araç dışı aktivite süresi, toplanan en yüksek miktarda numune ve ay yörüngesinde en uzun süre kalma da dahil olmak üzere önceki görevlerde elde edilen birçok rekoru kırdı.
Edmund Hillary

Edmund Percival Hillary (d. 20 Temmuz 1919 - ö. 11 Ocak 2008), Yeni Zelandalı dağcı ve kâşif. Everest'in zirvesine çıkan ilk insandır. 8.848 metre rakımlı zirveye, 29 Mayıs 1953'te, yerel saatle 11.30'da ulaşmıştır. Zirveye Hillary ile birlikte Tenzing Norgay da ulaşmıştır.

Ölümünün ardından ismi 29 Mayıs 1953 tarihinde birlikte zirve yaptığı şerpa Tenzing Norgay ile Lukla Airport'a verilmiştir. Havalimanının yeni ismi böylece Tenzing-Hillary Airport olmuştur.
DA-Notice

DA-Notice veya Savunma Danışma Bildirimi (1993 yılına kadar Savunma Bildirimi veya D-Notice), haber editörlerinin belirli konulardaki bir haberi ulusal güvenlik nedenleriyle yayımlaması veya yayımlamaması için verilen resmi talep. Sistem günümüzde halen İngiltere'de kullanılmaktadır.

Birleşik Krallık'ta özgün D-Notice sistemi, İngiltere Savunma Bakanlığı sekreter yardımcısı ve Basın Birliği temsilcisi başkanlığında oluşturulacak ortak bir komitenin talepleri doğrultusunda gönüllü bir sistem olarak çalışması amacıyla 1912 yılında tanıtıldı.

Teoride herhangi bir D-Notice veya DA-Notice talebi yasal yaptırımı olmayan, dolayısıyla editörlerin bunlara uymamayı da seçebileceği tamamen tavsiye niteliğinde olan taleplerdir. Ancak genellikle bu taleplere medya tarafından uyulur. 1971 yılında Savunma, Basın ve Yayın Danışma Komitesi (DPBAC) sekreteri tarafından mevcut tüm D-Notice'ler iptal edildi ve bunların yerini yine sekreter tarafından verilen rehber tavsiyeler aldı.

Bunun nedeninin ise 1971 yılında meydana gelen Baker Sokağı soygunu haberleri ile ilgili olduğu ve değişikliğin temel amacının Britanya kraliyet ailesine mensup bazı tanınmış kişileri utanç veren haberlerden korumak nedeniyle yapıldığı sanılmaktadır.

8 Nisan 2009 tarihinde, Yönetim Kurulu Asistan ve Komiseri Bob Quick cari istihbarat ile ilgili görüşmeler için Downing Street'e geldiğinde fotoğraflanmıştır. Ardından hassas anti-terör belgeler ile ilgili olarak bir DA-Notice yayınlanmıştır.

25 Kasım 2010 tarihinde komite, WikiLeaks internet sitesinde yayınlanması beklenen hassas belgeler ile ilgili olarak bir DA-Notice (tip 1 ve 5) yayınladı.

Gönüllülük sistemi kapsamında kullanılan D-Notice'ler Avustralya'da 1952 yılında Soğuk Savaş döneminde Savunma, Basın ve Yayın Komitesi tarafından basıldı. Komite ilk toplantısında Avustralya'da yapılan atomik testler, askeri gemi inşa boyutları, resmi şifrelemeler, Centurion tank sayısı ve dağıtımı, Kore Savaşı'ndaki asker sayısı ve sevkıyatların sayısı, resmi olarak yayımlanmamış silah ve ekipman bilgisi, hava savunmasına ilişkin haberler ve bazı hava fotoğrafları hakkında olmak üzere toplam sekiz D-Notice yayımladı.

Yayımlanan D-Noticelere uyulmaması durumunda Savunma Bakanının idari sorumluluğu olmakla birlikte, Savunma, Basın ve Yayın Komitesi 1982 yılından bu yana D-Notice'lerin gereğini yerine getirmemiştir.

D-Notice sisteminin soğuk savaş sonrasında kullanılmasının yaygınlığı düştü, ancak yürürlükte kaldı. Avustralya Gizli İstihbarat Servisi, Soruşturma Komisyonu 1993, 1994 ve 1995 yıllarında D-Notice sisteminin halen işlediğini itiraf etmiştir.

26 Kasım 2010 tarihinde Avustralya Başsavcısı Robert McClelland, diğer kuruluşların başkanlarına Avustralya medyasında D-Notice sistemine benzer yeni bir sistemin oluşturulmasını öneren bir mektup gönderdi.