Brigitte Kieffer

Brigitte Kieffer (26 Şubat 1958), opioid reseptörleri üzerine çalışmalarıyla tanınan Fransız moleküler sinirbilimci. Uzmanlık alanları arasında moleküler psikiyatri, bağımlılık, ruh hali bozuklukları, acı ve gelişim bozuklukları yer alır. Kieffer, opioid reseptörleri konusundaki araştırmalarıyla acı, akıl hastalıkları ve uyuşturucu bağımlılığının altında yatan beyin mekanizmaları üzerine yeni bulgular elde etti. 300'den fazla kişilik ekibiyle araştırma yapmaya devam etmektedir. Araştırmaları, morfin ve eroin gibi maddelerin ağrı kesici ve bağımlılık yapıcı özelliklerinin nasıl oluştuğunu göstermiştir.

Fransa'da Strasbourg Üniversitesi'nde eğitim gören Kieffer bu üniversitede profesör oldu. Üniversitedeki işini bırakıp, kısa adı INSERM olan Fransa Ulusal Sağlık ve Tıp Araştırmaları Enstitüsü'nün araştırma müdürü oldu. 2001 yılında Strasbourg'a döndü ve araştırmalarını Genetik, Hücre Biyolojisi ve Moleküler Biyoloji Enstitüsü'nde (Institut de génétique et de biologie moléculaire et cellulaire; IGBMC) sürdürdü. 2014 yılının ocak ayında, yaygın gelişim bozuklukları alanında Monique H. Bourgeois kürsü başkanlığını kabul ederek Montréal'deki McGill Üniversitesi'nde psikiyatri profesörü oldu. Bunun yanı sıra Douglas Akıl Sağlığı Üniversitesi Ensitüsü'nün araştırma merkezinin bilimsel direktörü pozisyonuna getirildi.

Kieffer, 1992 yılında beyinde ağrı kesici özelliğe sahip bir opioid reseptörünün genini klonlayan ve izole eden ilk bilim adamı oldu. Bu konu üzerine çalışmalar on beş yıldır sürmekteydi. Çalışmaları ağrı, bağımlılık ve depresyona yönelik yeni tedavi yöntemlerine imkân verdi.

Çalışmaları sayesinde yeni ağrı kesici ve bağımlılık karşıtı ilaçlar geliştirilebildi. Opioid sistemindeki bozukluklar anksiyete ve ciddi derece depresyon gibi duygusal bozukluklara katkıda bulunur. Kieffer eroini bırakanın farelerde depresif davranışlara nasıl yol açtığını araştırdı. Edindiği bulgulara göre fareler eroini bıraktıktan sonra haftalarca sürebilen depresif semptomlar sergilemektedir. Bu bulgular bazı bireylerdeki bağımlılığın ciddi ve kronik doğasını açıklamaktadır. Kieffer bu bulguların insanlardaki karşılığıyla da ilgilendi. İntihar kurbanları üzerine yapılan otopsi çalışmalarında mu opioid reseptörlerinin intihar kurbanlarının frontal ve temporal loblarında psikiyatrik sıkıntı yaşamamış şahıslara göre daha çok bulunduğu tespit edilmiştir. Bu depresyon ve intiharın yüksek mu opioid reseptör yoğunluğuyla bağlantılı olduğu hipotezini beraberinde getirmiştir. Kieffer bu hipotezi fareler üzerinde test etti ve mu opioid reseptör yoğunluğunun depresif davranışlarla ilişkili olduğu sonucuna vardı.

Araştırmalarında ayrıca multi-foton mikroskopisi yöntemiyle G protein kenetli reseptörlerle bağlantılı sinyal mekanizmalarının canlı numunelerde resmedilmesi konusunda ilkler gerçekleştirildi. Bu yöntem nöronlardaki sinyal mekanizmalarıyla beyindeki ağ etkinliğinin bağdaştırılmasında yardımcı oldu. Bu bağlamda, beyinde henüz işlevi keşfedilmemiş G protein kenetli reseptörlerin işlevinin bulunmasıyla ilgili araştırmalarda kullanılmaktadır.

2004 yılında Fransız Bilimler Akademisi'nin Richard Lounsberry Ödülü'nü kazandı. 2012 yılında Fransız Bilimler Akademisi'nin Lamonica Nöroloji Ödülü'nü kazandı. 2013 yılında akademi üyeliğine kabul edildi. 19 Mart 2014 tarihinde L'Oréal-UNESCO Bilimde Kadın Ödülü'nü "acı, ruh hastalıkları ve uyuşturucu bağımlılığıyla ilgili beyin mekanizmaları üzerine yaptığı keşifleri" dolayısıyla aldı. Bu ödül, L'Oréal Vakfı ve UNESCO tarafından kadın bilim insanlarının olağanüstü başarıları ve kariyerlerini ödüllendirmek üzere verilmektedir. Brigitte Kieffer, IGBMC laboratuvarındaki çalışmaları nedeniyle Avrupa'dan seçilen ödül sahibi oldu.

The Δ-opioid Receptor: Isolation of a Cdna by Expression Cloning and Pharmacological Characterization”. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 89.24 (1992): 12048–12052.

Ayranci, G. ve ark. "Dissociation of heroin-induced emotional dysfunction from psychomotor activation and physical dependence among inbred mouse strains." Psychopharmacology 232.11 (2015): 1957-1971.