Çılgın Pierrot

Çılgın Pierrot, 1965 Fransa-İtalya ortak yapımı romantik dramatik filmdir. Özgün adı Pierrot le Fou olan film Amerikalı cinayet-macera romanları yazarı Lionel White'ın Obsession adlı romanının serbest bir uyarlamasıdır.

Filmin senaryo yazarı ve yönetmeni Jean-Luc Godard'dır. Başrollerinde Jean-Paul Belmondo ve o tarihte Godard'la evli olan Anna Karina oynamışlardır. Filmin çarpıcı sinemaskop görüntüleri usta görüntü yönetmeni Raoul Coutard'a aittir. Filmin müziklerini ise Antoine Duhamel yapmıştır. "Çılgın Pierrot" 1965 yılında Venedik Film Festivali'nde Altın Aslan ödülüne, Jean-Paul Belmondo ise BAFTA ödülüne aday gösterildi. Godard'ın onuncu filmi olan "Çılgın Pierrot" aynı zamanda onun en şiirsel filmidir. Godard'ın 1960'ta çektiği ilk uzun metrajlı filmi Serseri Aşıklar (A bout de souffle)'la benzerlikler taşır. O filmde de başrolde Jean-Paul Belmondo oynamıştı. Paris'ten Fransa'nın güneyine, Akdeniz kıyılarına doğru kaçan romantik sevgililerin trajik öyküsünü anlatan polisiye bir filmdir.

Ferdinand Griffon (Jean-Paul Belmondo)'un zengin bir kadınla mutsuz bir evliliği vardır. Televizyondaki işinden de yeni kovulmuştur. Paris'te katıldıkları sıkıcı bir partiden sonra karısını ve çocuklarını terkedip çocuk bakıcıları olan Marianne Renoir (Anna Karina) ile kaçmaya karar verir. Birlikte gittikleri Marianne'ın dairesinde bir ceset bulurlar. Fedinand Cezayir'li birtakım gangsterlerin Marianne'ın peşinde olduğunu anlar. Ölen adamın arabasını alarak Paris'i terkederler ve güneye Akdeniz sahillerine doğru kaçmaya başlarlar. Yolda onlarca irili ufaklı suç işleyerek Fransız Rivierası 'na ulaşırlar. Bu arada Marianne Ferdinand'ı kızdırmak pahasına ona hep "Pierrot" adıyla hitap eder. Ferdinand Marianne 'nın kendisini içine sürüklediği macerayı anlamaz veya anlamak istemez. Sürekli felsefe ve şiirle ilgilenir, kitap okur, günlük tutar. Bu durumdan sıkılan Marianne Ferdinand'ı şehre dönmelerine ikna eder. Bir kulüpte kendilerini takip eden gangsterler onları bulur. Durumun karmaşası içinde Marianne'ı kaybeden Ferdinand, onu aramaya başlar. Tekrar bir araya geldiklerinde Marianne Ferdinand'ı paraların eline geçmesini sağlayacak bir planda kullanır ve onu terkederek daha önce kendisinden erkek kardeşi olarak söz ettiği erkek arkadaşı ile kaçar. Onları bulan Pierrot ikisini de vurur kendisi de yüzünü maviye boyadıktan sonra vücuduna sardığı dinamit lokumlarını istemeden patlatarak intihar eder.

Godard bir keresinde filmi "Çılgın Pierrot" hakkında şöyle demişti; "Bu gerçekte bir film değildir. Sinemada bir denemedir. Öznesi yaşam, sıfatı ise sinemaskop görüntüler ve renkler olan bir deney. Kısaca bir musluğun bir yandan banyo küvetini doldururken diğer yandan suyun aynı hızda akıp gitmesi gibi yaşam da ekranı öyle doldurmaktadır. Jean-Luc Godard filmin bir yerinde sürekli yazı yazan, notlar alan Jean-Paul Belmondo'ya şöyle dedirtir; "Romanla ilgili bir fikrim var. Artık insanların hayatlarını yazmayacağım. Sadece ve sadece hayatın kendisi hakkında yazacağım. İnsanların arasında durup duran boşluğu, sesi ve rengi yazacağım."

Filmin klasik bir hikâye örgüsü yoktur, nerede ise başı sonu belirsiz kaotik bir akış gösterir. Bu yapı flashback ve flashforward tekniklerinin ilk gözlendiği filmlerden biri olarak kabul edilebilir. Godard filmde renklere de simgesel anlamlar yüklemiştir. Filmde hemen her şey çok canlı ve parlak renklerde gözükür. Film dönemin baskın akımı olan pop art akımından izler taşır. Çizgi romandan, resim sanatına, sinema tarihinden müziğe absürt görüntüler eşliğinde göndermeler yapılır, Ayrıca o tarihte yeni yeni şiddetini arttıran Vietnam savaşına da göndermeler yapılmıştır.

Film Amerikalı cinayet-macera romanları yazarı Lionel White (d.1905 - ö.1985) Obsession adlı romanının serbest bir uyarlamasıdır. White'ın romanları başka yönetmenlerce de sinemaya aktarılmıştı. Örneğin The Money Trap, Clean Break'i 1956'da Stanley Kubrick The Killing adı ile sinemaya aktarmıştı. Ölümünden 7 yıl sonra çevrilen Reservoir Dogs (1992) filmini Quentin Tarantino Lionel White'a ithaf etmişti.