Sistemik düşünce

Sistem düşüncesi, pek çok türde sistemi incelemek ve anlamak için çeşitli teknikler içerir. Doğada, sistem düşünme nesnelerinin örnekleri, çeşitli seviyelerin etkileşime girdiği (hücre, organ, birey, grup, organizasyon, toplum, toprak) canlı sistemleri içerir. Örgütlerde, sistemler girdiler, dönüşümler, çıktılar, geribildirim döngüleri, hedefler, paydaşlar ve organizasyonu sağlıklı veya sağlıksız hale getirmek için birlikte çalışan harici etkilerden oluşur. Sistem mühendisliği, sistemleri karmaşık mühendislik sistemlerini tasarlamak, oluşturmak, işletmek ve korumak için düşünen sistemleri uygulayan bir disiplindir.

Sistem düşüncesi, 1920'lerde Jan Smuts'un bütüncüllüğünden 1940'larda Ludwig von Bertalanffy tarafından geliştirilen genel sistem teorisine ve 1950'lerde Ross Ashby tarafından geliştirilen sibernetiklere kadar çeşitli kaynaklardan kaynak buluyor. Alan Jay Forrester ve MIT'de Örgütsel Öğrenme Derneği üyeleri tarafından daha da geliştirildi ve Peter Senge'nin sistemlerini gerçek organizasyonel öğrenmenin temel taşı olarak tanımlayan popüler kitap The Fifth Discipline'de doruğa ulaştı. Sistem bilimcisi Derek Cabrera'nın Systems Thinking Made Simple adlı kitabı, kendisini düşündüğü sistemlerin dört basit düşünce kuralından kaynaklanan karmaşık adaptif sistem davranışının ortaya çıkmış mülkü olduğunu iddia etti.

Sistem düşüncesi, bütünsel düşünceyi ve indirgemeci düşünceyi dengelemeye çalışan problem çözme yaklaşımı olarak tanımlanmıştır. Genel sistemi ve parçalarını ccount sistemine alarak, düşünme, potansiyel olarak istenmeyen sonuçların daha da geliştirilmesine katkıda bulunmaktan kaçınmak üzere tasarlanmıştır. Sistem düşüncesine birçok yöntem ve yaklaşım vardır. Örneğin, Waters Vakfı, bir sistemin bileşen parçalarının birbiriyle ve diğer sistemler ile ilişkiler bağlamında en iyi anlaşılabileceği inancına dayanan sistemleri bir dizi alışkanlık ya da uygulama olarak düşünme sistemleri sunar Tecrit halindeyken; Ve sistem düşüncesi doğrusal sebep ve sonuçtan ziyade döngüsel üzerine odaklanır. Diğer modeller, sistemleri farklı düşünen karakterize eder. Bununla birlikte, yakın tarihli akademisyenler, bu çeşitliliğin veya yöntemlerin ve yaklaşımların çoğulculuğunu "bağlayan kalıplar" üzerine odaklanmaktadır.

Sistem bilimlerinde, bir sorunun veya öğenin neden oluştuğunu ve devam ettiğini tam olarak anlaymanın tek yolunun, bütünüyle ilgili kısımları anlamasıdır Descartes'ın bilimsel indirgemeciliğinin aksine, sistemlerin bütüncül bir biçimde görüntülenmesini önermektedir. Sistem felsefesi ile tutarlı olarak, sistem düşüncesi, sistemin tamamını oluşturan unsurlar arasındaki bağlantıları ve etkileşimleri inceleyerek bir sistem anlayışıyla ilgilidir.

Sistem bilimi düşüncesi, mesafe ve zamanla ayrılmış katalitik olayların ne kadar küçük olabileceğini göstermeye çalışır; karmaşık sistemlerde önemli değişiklikler meydana gelebilir. Bir sistemin bir alanındaki iyileşmenin sistemin başka bir alanını olumsuz şekilde etkileyebileceğini kabul ederek, silo etkisini önlemek için her seviyede örgütsel iletişimi teşvik eder. Sistem düşünme teknikleri, fiziksel, biyolojik, sosyal, bilimsel, mühendislik, insan veya kavramsal herhangi bir sistemi incelemek için kullanılabilir.

Sistemler sıklıkla denge isteyen, ancak desenler, bisiklet, salınım, rastgelelik veya kaos gösterebilir (kaos teorisine bakınız) veya üstel davranış gösterebilir (bkz. Üssel Fonksiyon).

Bütüncül bir sistem, birbirine bağlı veya zamana bağlı parçaları belirleyen (grup) gruptur. Kısımlar genellikle sistemler kendileridir ve diğer bölümlerden oluşur; tıpkı sistemler genellikle diğer sistemlerin parçaları ya da parçalarıdır.

_ Sabit sistemler - simülasyonları içerir, sistem düşüncesine yönelik sert sistemler yaklaşımı genellikle bilgisayarları ve operasyon araştırma / yönetim bilimi tekniklerini kullanır. Sert sistem yaklaşımları, haklı olarak nicelleştirilebilen problemler için yararlıdır. Bununla birlikte, zor sistemler, görüş, kültür ya da siyaset gibi nicelik dışı değişkenleri kolayca hesaplayamaz ve insanları, karmaşık motivasyona sahip varlıklar olarak değil, pasif unsurlar olarak değerlendirebilir.

Yumuşak sistemler (veya yumuşak sistemler metodolojisi) - nicelleştirilemeyen sistemler için, özellikle çoklu ve çelişkili referans çerçeveleri taşıyan sistemleri içeren bir metodolojidir. Yumuşak sistem yöntemleri, motivasyonları, bakış açılarını ve etkileşimleri anlamak ve problem durumlarının nitel ve nicelik boyutlarını ele almak için yararlıdır. Sistem düşüncesine yönelik yumuşak sistem yaklaşımları, Peter Checkland, Brian Wilson ve Lancaster Üniversitesi'ndeki meslektaşları tarafından geliştirilen temel metodolojik çalışmaları kullanabilir. Bu yaklaşım, kantifiye edilemez problem komplekslerini yapılandırmak ve analiz etmek için tamamlayıcı bir yöntem olan morfolojik analizi içerebilir.

Evrimci Sistemler - Béla H. Bánáthy karmaşık sosyal sistemlerin tasarımı için uygulanabilir bir metodoloji geliştirmiştir. Bu teknik kritik sistem sorgulamasını yumuşak sistem metodolojileri ile bütünleştirir. Dinamik sistemlere benzer evrimsel sistemler, açık, karmaşık sistemler olarak anlaşılmaktadır ancak zamanla gelişme kapasitesine sahiptir. Bánáthy, sistem araştırmalarının disiplinlerarası perspektiflerini (kaos, karmaşıklık, sibernetik dahil), kültürel antropolojiyi, evrim teorisini ve diğerlerini benzersiz bir şekilde bütünleştirdi.

Sistem düşüncesi, bütünsel düşünceyi ve indirgemeci düşünceyi dengelemeye çalışan problem çözme yaklaşımı olarak tanımlanmıştır. Genel sistemi ve parçalarını ccount sistemine alarak, düşünme, potansiyel olarak istenmeyen sonuçların daha da geliştirilmesine katkıda bulunmaktan kaçınmak üzere tasarlanmıştır. Sistem düşüncesine birçok yöntem ve yaklaşım vardır. Örneğin, Waters Vakfı, bir sistemin bileşen parçalarının birbiriyle ve diğer sistemler ile ilişkiler bağlamında en iyi anlaşılabileceği inancına dayanan sistemleri bir dizi alışkanlık ya da uygulama olarak düşünme sistemleri sunar Tecrit halindeyken; Ve sistem düşüncesi doğrusal sebep ve sonuçtan ziyade döngüsel üzerine odaklanır. Diğer modeller, sistemleri farklı düşünen karakterize eder. Bununla birlikte, yakın tarihli akademisyenler, bu çeşitliliğin veya yöntemlerin ve yaklaşımların çoğulculuğunu "bağlayan kalıplar" üzerine odaklanmaktadır.

Sistem bilimlerinde, bir sorunun veya öğenin neden oluştuğunu ve devam ettiğini tam olarak anlaymanın tek yolunun, bütünüyle ilgili kısımları anlamasıdır Descartes'ın bilimsel indirgemeciliğinin aksine, sistemlerin bütüncül bir biçimde görüntülenmesini önermektedir. Sistem felsefesi ile tutarlı olarak, sistem düşüncesi, sistemin tamamını oluşturan unsurlar arasındaki bağlantıları ve etkileşimleri inceleyerek bir sistem anlayışıyla ilgilidir.

Sistem bilimi düşüncesi, mesafe ve zamanla ayrılmış katalitik olayların ne kadar küçük olabileceğini göstermeye çalışır; karmaşık sistemlerde önemli değişiklikler meydana gelebilir. Bir sistemin bir alanındaki iyileşmenin sistemin başka bir alanını olumsuz şekilde etkileyebileceğini kabul ederek, silo etkisini önlemek için her seviyede örgütsel iletişimi teşvik eder. Sistem düşünme teknikleri, fiziksel, biyolojik, sosyal, bilimsel, mühendislik, insan veya kavramsal herhangi bir sistemi incelemek için kullanılabilir.

Böyle bir düşünce sonucunda, süpermarketin nasıl işlediği, niçin sorunlar olduğu, nasıl geliştirilebileceği veya sistemin bir bileşeninde yapılan değişikliklerin diğer bileşenleri nasıl etkilediği konusunda yeni bilgiler edinebilir.

Sistem düşüncesi, iş analizi, işletme yönetimi, bilgisayar, mühendislik, epidemiyoloji, bilgi bilimi, sağlık, üretim, sürdürülebilir kalkınma ve çevre gibi alanlarda çok çeşitli konuları ele geçirmek için gittikçe daha çok kullanılmaktadır.

Bir dizi hiyerarşik çerçeve geliştirildi, ancak bu tür hiyerarşik çerçeveler, felsefe felsefesinde yer alan ve kavramsal eksikliklerden dolayı rahatsız olduklarını kaydeden bir makalede de eleştirildi; Yazarlar "ayrık ontolojik düzey kavramının başarısız olduğu ve doğal dünya ile ilgili birçok sorunlu iddiaları motive etmek için kullanıldığı" sonucuna vardı.

Stephen G. Haines'in 1998'de yayımlanan canlı sistemleri yedi seviyesi birbirleri ile sistemler arasında hiyerarşik ilişkiler içindedir. Dünyanın en büyük canlı sistemi olarak başlarlar ve en küçük canlı sistem olan hücrelere uzanırlar.