The Ghosts in Our Machine

The Ghosts in Our Machine (Makinemizdeki Hayaletler), Liz Marshall'ın yazıp yönetmenliğini yaptığı 2013 yılı Kanada yapımı belgesel filmdir. Film, foto muhabiri ve hayvan hakları aktivisti Jo-Anne McArthur'un kürk çiftliklerindeki ve Farm Sanctuary'deki diğer yerlerin yanı sıra hayvanları fotoğraflamasını ve çalışmalarını yayınlamaya çalışmasını anlatmaktadır. Film bir bütün olarak hayvan hakları için bir savunma olarak tasarlanmıştır.

Film yapımcısı Liz Marshall, "İnsan olmayan dünyaya ses vermek" için Ghosts in Our Machine (Makinemizdeki Hayaletler) filmini yaratma kararı aldı. Water on the Table da dahil olmak üzere, su hakkı ve onu serbest piyasadan koruma mücadelesini konu alan önceki filmleri "insan merkezli", insan hakları ve çevre temalarına odaklanmıştı ve aynı zamanda hakkında yazıldığına göre "Marshall'ın bakışları ve insan çıkarları için kullanılan hayvanların durumuna bağlılığı, hayvanları modern dünyamızın makinesinde kullanılan milyarlarca hayalet" olarak görmesine neden oluyordu. Bir vegan ve hayvan aktivisti olan ortağı Lorena Elke'den hayvanların çektiği acılara odaklanmak için ilham aldı; İkinci bir etken 2011'de ölen Marshall'ın köpeği Troy Celina Marshall'dı. Liz Marshall, Elke ile birkaç yıldır hayvan hakları üzerine bir film yapmayı planlıyordu, ancak filmin bu özel yaklaşım fikri, Jo-Anne McArthur adlı bir arkadaşının "We Animals" fotoğraf projesini öğrenene kadar oluşmamıştı. McArthur'un filmdeki varlığından bahseden Marshall, "hayvan hikâyelerini merkeze almaya yardımcı olmak için merkezi bir insan anlatısına ihtiyacım olduğu giderek daha açık hale geldi ve Jo bana doğal biçimde uyumluydu" dedi. Yine de, filmi bir biyografi olarak görmedi ve "Film Jo'nun biyografisi değil, ancak dünya çapında yaptığı şey için onunla aylarca yakın ve kişisel bir yolculuk oldu" dedi.

The Daily Telegraph için filmi gözden geçiren Rebecca Hawkes, Marshall'ın Earthlings gibi hayvan haklarına odaklanan birçok belgesel filmin şok edici görüntülerinden kaçındığını ve insanlarla diğer türler arasındaki ilişkinin, öfkeli, didaktik bir konuşmadan çok, bunun yerine neredeyse bir sanat eseri yaklaşımını benimseyerek daha çok acı çekme üzerine bir meditasyon olan bir filmle sonuçlandığını savundu. Filmin kürk çiftliklerinin gösterildiği bölümleri örnek gösteren Hawkes, canlı hayvanlara odaklanmanın "sonuçta vurulan bir düzine kanlı post ve kesilmiş cesetten daha güçlü" olduğunu öne sürdü. Eleştirmen Betsy Sharkey'in The Ghosts in Our Machine'i Michael Moore'un çalışmasıyla karşılaştırdığı Los Angeles Times makalesinde de benzer bir duygu ifade edildi. İlki, "hayvan hakları üzerine yürekten bir meditasyon olarak size bir fısıltı olarak geliyor" görüşündeydi. Buna rağmen Sharkey, "filmde bazı zor görüntüler" olduğunu kabul ediyordu. Variety dergisindeki eleştirel incelemesinde ise Peter Debruge filmi "izlemesi inanılmaz derecede zor" olarak nitelendirmişti.

Sharkey için hayvan hakları mesajı, aktivizm hakkında bir hikâye ile birleştirilmiştir; Bu "ince işlenmiş" belgeselde "her iki anlatı dizisi de ilgi çekici" buluyordu. The New York Times için yazan David DeWitt, "Makinemizdeki Hayaletler " filmini izlerken "kimsenin kıpırdamayı hayal edemediğini" öne sürmesine rağmen, McArthur'un bazı izleyiciler için "aşırı" görünebileceğinden endişeliydi. Benzer şekilde, The Hollywood Reporter'dan John DeFore, "Ruh halindeki öznel çalışma, Jo-Anne McArthur'un değerlerinin tamamını olmasa da çoğunu paylaşan izleyiciler için en uygunudur; bariz estetik çekiciliğine rağmen, ticari değerinin niş rezervasyonlarla ve aktivist topluluğu için özel etkinlik gösterimleri sınırlı olacağı görünüyor."