Struthiomimus

Struthiomimus (anlamı: "Devekuşu taklitçisi", Antik Yunanca kökenli olan ve "devekuşu" anlamına gelen στρούθειος / stroutheios ve "mimik" veya "taklitçi" anlamına gelen μῖμος / mimos sözcüklerinden oluşur), Geç Kretase döneminde Kuzey Amerika'da yaşamış ornithomimid ailesinden bir dinozor cinsi. Ornithomimidler, dişsiz bir gagaya sahip, uzun bacaklı ve iki ayaklı canlılardı, özetle devekuşu benzeri dinozorlardı. Tip türü, Struthiomimus altus , Dinozor Eyalet Parkı'nda bulunan yaygın küçük dinozorlardan biridir; ilgili fosil alanında sayılarının fazlalığı bu hayvanların saf etoburlardan ziyade otobur veya hepçil olduklarını düşündürür.

1901'de Lawrence Lambe daha sonra holotip CMN 930 olarak tanımlanacak bazı tam olmayan kalıntılar buldu ve onları Ornithomimus altus olarak adlandırıp onları daha önce 1890'da Othniel Charles Marsh tarafından tarif edilen kalıntılarla aynı cinse yerleştirdi. Bu dinozorun tür adı, "yüce" veya "asil" anlamına gelen Latince altus sözcüğüdür. Bununla birlikte, 1914'te, Alberta'daki Kızıl Geyik Irmağı sahasında Barnum Brown tarafından neredeyse tam bir iskelet (AMNH 5339) keşfedildi ve bu, O. altus'un Henry Fairfield Osborn tarafından yeni bir alt cins olan Struthiomimus'un tip cinsi olarak tanımlanmasına neden oldu. 1917. Dale Russell, 1972'de Struthiomimus'u tam bir cins yaptı ve aynı zamanda diğer birkaç numuneyi de ona atfetti: AMNH 5375, AMNH 5385, AMNH 5421, CMN 8897, CMN 8902 ve ROM 1790, tüm kısmi iskeletler. 1916'da Osborn ayrıca Ornithomimus tenuis (Marsh, 1890) Struthiomimus tenuis olarak yeniden adlandırdı. Bu durum bugün bir nomen dubium olarak kabul edilmektedir. 2016 yılında, ROM 1790 adlı fosil numune yeni bir cins ve türün holotipi haline getirildi (Rativates evadens).

Sonraki yıllarda William Arthur Parks, Struthiomimus'un diğer dört türünü adlandırdı: Struthiomimus brevetertius Parks 1926, Struthiomimus samueli Parks 1928, Struthiomimus currellii Parks 1933 ve Struthiomimus ingens Parks 1933. Bunlar bugün ya Dromiceiomimus'a ya da Ornithomimus'a ait olarak görülmektedir.

1997'de Donald Glut, Struthiomimus lonzeensis adından bahsetmiştir. Bu muhtemelen bir lapsus calami yani Ornithomimus lonzeensis için bir hataydı (Dollo 1903) Kuhn 1965. Struthiomimus altus, Geç Kampaniyen yaşlı (Judith çağı) Oldman Formasyonu'ndan gelir.

Olası bir ikinci Struthiomimus türü, erken Maastrihtiyen (Edmontoniyen yaşlı) Horseshoe Kanyon Formasyonu'ndan bilinmektedir. Dinozor faunasının hızlı bir dönüşüm gösterdiği düşünüldüğünde, onlara yeni bir ad verilmemiş olmasına rağmen daha genç Struthiomimus örneklerinin S. altus'tan ayrı bir türü temsil etmesi olası görünmektedir.

Alt Lance Formasyonundan ek Struthiomimus numuneleri ve eşlenikleri (boyutça Gallimimus'a benzer olanlar) Ornithomimus'takilere benzer olarak daha düz ve daha uzun el pençelerine sahip olma eğilimindedir. Nispeten eksiksiz bir Lance Formasyonu örneği olan BHI 1266 numunesi, orijinal olarak Ornithomimus sedens'e (1892'de Marsh tarafından adlandırılan ) atfedilmiştir ve daha sonra Struthiomimus sedens olarak sınıflandırılmıştır. Van der Reest ve arkadaşlarının 2015 tarihli bir makalesinde BHI 1266'yı Ornithomimus sp. olarak listelenirken, aynı yıl başka bir makalede ise Struthiomimus sp. olarak düşünülmüştür. Her iki cinsin yeniden değerlendirilmesi beklenmektedir.

S. altus'un vücut uzunluğunun yaklaşık 4,3 metre olduğu ve yüksekliğinin kalça hizasında 1,4 m kadar olduğu tahmin edilmektedir. Bunun yanında ağırlığının ise yaklaşık 150 kg geldiği düşünülmektedir. S. sedens''in boyunun ise yaklaşık 5,8 m uzunlukta, kalçadan yüksekliğininse 1,95 m kadar geldiği tahmin edilmiştir ve vücut ağırlığı da hemen 420 kg ile onu Kuzey Amerika'nın en büyük ornitomimmid türü yapmaktadır. Struthiomimus, ornithomimidlere özgü bir fizik ve iskelet yapısına sahiptir ve bu noktada vücut orantısı ve anatomik ayrıntılarla Ornithomimus ve Gallimimus gibi yakından ilişkili cinslerden farklılaşmaktadır.

Diğer ornithomimidlerde olduğu gibi, uzun boyunlarında küçük ince kafaları vardı (kalçalarının önünden itibaren vücut uzunluğunun yaklaşık %40'ını oluşturmaktadır.). Gözleri büyüktü ve çeneleri dişsizdi. Onların vertebra sütunları, on boyun omuru, on üç sırt omuru, altı kalça omuru ve yaklaşık otuz beş kuyruk omurundan oluşuyordu. Kuyrukları nispeten sertti ve muhtemelen denge için kullanılıyordu. Struthiomimus, narin kol ve ellere sahiptir. Kol kemikleri hareketsizdir ve ilk parmağıyla diğer parmakları arasında sınırlı şekilde karşıtlık vardır. Diğer ornithomimidlerde olduğu gibi, ancak teropodlar arasında alışılmadık bir şekilde, üç parmak kabaca aynı uzunluktaydı ve pençeler sadece hafifçe kavisliydi; Henry Fairfield Osborn , 1917'de bir S. altus iskeletini betimleyerek, onların kol yapısını bir tembel hayvanınkiyle karşılaştırdı. Bunların kanat tüylerini desteklemek için yapılan evrimsel uyarlamalar olduğu düşünülmektedir. Struthiomimus, yakın akrabalarından yalnızca anatomisinin ince yönlerinde farklıydı. Üst gaganın kenarı, düz gaga kenarları olan Ornithomimus'un aksine , Struthiomimus'ta içbükeydir. Struthiomimus, diğer ornithomimidlere göre humerus kemiğine oranla daha uzun ellere sahipti. Ön ayakları Ornithomimus'unkilerden daha sağlamdı.

Bruce Rothschild ve diğer paleontologlar tarafından 2001 yılında yürütülen bir çalışmada, Struthiomimus'a atfedilmiş bulunan elli ayak kemiği, stres kırığı belirtileri açısından incelenmiştir, ancak hiçbir veri bulunamamıştır.Struthiomimus, başından beri yatay bir duruşa sahip olduğu düşünülen ilk teropodlardan biriydi. 1916'da Osborn, hayvanın kasıtlı olarak yükseltilmiş bir kuyrukla tasvir edilmesine izin verdi. Bu yeni görünüm, dinozorun adının atıfta bulunduğu devekuşu gibi modern uçamayan kuşları çok fazla andıran bir resim yarattı, ancak bu resim çok daha sonra tüm teropodlar için kabul edilecekti.

Beslenme Struthiomimus'un beslenme alışkanlıkları hakkında çok fazla tartışma yapılmıştır. Düz kenarlı gagası nedeniyle, Struthiomimus bir omnivor olduğu düşünülebilir. Bazı teoriler, onun bir kıyı sakini olabileceğini ve süzerek beslenen bir canlı olabileceğini öne sürmektedir. Bazı paleontologlar, etçil olma olasılığının daha yüksek olduğunu, çünkü farklı bir etçil teropod grubu içinde sınıflandırıldığını belirtti. Bu teori hiçbir zaman göz ardı edilmedi, ancak dinozoru tanımlayan ve adlandıran Osborn, muhtemelen ağaçlardan, çalılardan ve diğer bitkilerden tomurcukları ve sürgünleri yediğini, ön ayaklarını dalları kavramak için kullandığını ve uzun boynunun da açık bir şekilde özel öğeleri seçebilecek durumda olduğunu belirtmiştir. Bu otçul diyet, ellerinin sıra dışı yapısı ile daha da desteklenir. İkinci ve üçüncü parmaklar eşit uzunluktadır, bağımsız olarak işlev göremeyen bu parmaklar muhtemelen tek bir birim olarak deri ile birbirine bağlıydı. Omuz kuşağının yapısı, kolun yüksek bir şekilde kaldırılmasına izin vermemektedir ve düşük bir erişim için ayarlanmıştır.

Struthiomimus'un eli, kavrama ve eğilme konusunda tamamen esneyememektedir. Bu durum, dinozorun elinin, dalları veya eğrelti otu yapraklarını omuz hizasına getirmek için bir "kanca" veya "kelepçe" olarak kullanıldığını gösterir. Ancak, bu uyarlamalar bunun yerine kanat tüyü desteği için kullanılmış olabilir.

Hız Struthiomimus'un bacakları (arka uzuvları) uzun, güçlü ve bir devekuşu gibi hızlı koşmaya çok uygun görünmektedir. Struthiomimus'un varsayılan hızı, aslında, Gorgosaurus, Daspletosaurus, Dromaeosaurus gibi yırtıcılara karşı ana savunma hareketidir (Sıkıştırıldıklarında arka ayaklarındaki pençelerle saldırabilme olasılıkları da olmasına rağmen). Struthiomimus'un arasındaki hızlarda koşabildiği tahmin ediliyor.

Dağılım ve yaş S. altus'un fosil kalıntıları, Geç Kretase döneminin Kampaniyen evresinde 78 ila 77 milyon yıl öncesine tarihlenen Oldman Formasyonu'ndan kesin olarak bilinmektedir. S. altus'tan daha uzun, daha ince ellere sahip olarak ayrışan daha genç bir tür (henüz adlandırılmamış), 69 ila 67.5 milyon yıl önce oluşmuş olan Horseshoe Kanyon Formasyonu ve aşağı Lance Formasyonu'nda bulunan birkaç örnekten bilinmektedir. (Erken Maastrihtiyen ).