Chlamydia felis

Chlamydia felis (eski adıyla Chlamydophila felis ve ondan önce Chlamydia psittaci var. felis), kedileri enfekte eden Gram negatif, zorunlu hücre içi bakteriyel bir patojendir. Dünya çapında evcil kediler arasında endemiktir ve öncelikle kedi konjonktiva iltihabına, rinit ve solunum problemlerine neden olur. C. felis mideden ve üreme yolundan alınabilir. İnsanlarda C. felis ile zoonotik enfeksiyon bildirilmiştir. FP Pring ve FP Cello suşları kromozom dışı bir plazmide sahipken FP Baker suşu yoktur. FP Viyolonsel farelerde ölümcül hastalık üretirken FP Baker yapmaz. Bir zayıflatılmış FP Baker suşu ve bir zayıflatılmış 905 suşu, kediler için canlı aşılar olarak kullanılır.

Chlamydia cinsi, C. trachomatis, C. psittaci, C. abortus, C. felis, C. muridarum, C. suis, C. caviae, C. pecorum ve C. pneumoniae türlerini içerir. Ancak, C. felis de dahil olmak üzere bu türlerin bazılarının ayrı bir cins olan Chlamydophila'da sınıflandırılması gerektiği konusunda bazı anlaşmazlıklar vardır ancak bu yaygın olarak kabul edilmemiştir. C. felis , C. pneumoniae (insanlarda pnömoniye neden olur), C. trachomatis (insanlarda Chlamydia'ya neden olur) ve C. muridarum (farelerde pnömoniye neden olur) ile yakından ilişkilidir. C. pneumoniae , C. felis ile ortak bir atadan gelen genler olan 879 ortologu paylaşırken, C. trachomatis ve C. muridarium , C.felis ile 841 ortologu paylaşır. Tüm Chlamydia türleri, dünya da çok çeşitli memelileri ve kuşları enfekte edebilen iki farklı yaşam aşamasına sahip (bkz. Karakterizasyon) Gram negatif, zorunlu hücre içi patojenlerdir.

James A. Baker, 1942'de Chlamydia felis'in (o zamanlar Chlamydophila felis olarak biliniyordu) bulgusunu yayınladı, ancak organizmayı sınıflandırmadı. Organizma 1999 yılına kadar resmi olarak sınıflandırılmamıştı. Baker, kedilerde gözlemlenen atipik pnömoni vakalarının sayısı nedeniyle C. felis'i araştırmaya başladı ve daha sonra atipik insan pnömoni vakalarının kedi vakalarıyla çakıştığını keşfetti. Bu atipik pnömoni ile enfekte olan kediler, hapşırma, öksürme ve oküler ve burun akıntısı semptomları ile tanındı. Hastalık, son derece bulaşıcı doğası ve uzun enfeksiyon süresi ile karakterize edildi. Etken maddenin ne olduğunu belirlemek için Baker, enfekte olmuş kedi akciğerlerinden bir süspansiyon yaptı ve bu süspansiyonu fareleri burun geçişleri yoluyla enfekte etmek için kullandı. Enfekte örnekler, ilk enfeksiyondan 2-5 gün sonra öldü. Ölen örneklerin otopsisinden sonra Baker, farelerin akciğerlerinin durumundan aynı hastalıktan öldüklerini doğruladı. O zamanın mevcut kültür yöntemlerini kullanarak C. felis'i kültürleyemediği için bir süre etkenin bir virüs olabileceğini düşündü. Baker, enfekte olmuş fare akciğerlerini bir santrifüjde döndürdüğünde etkeni buldu. C. felis'in fare akciğerlerinden ayrılmış temel cisimlerini buldu (bkz. Karakterizasyon alt başlığı), bunların hastalığın etken maddesi olduğunu doğruladı.

C. felis, hücre duvarında peptidoglikan yokmuş gibi görünen bir Gram negatif (diderm olarak da bilinir), mikroaerofilik bakteridir. Morfolojisi bir kokobasilinkidir. C. felis ayrıca ökaryotik hücreleri, özellikle kedileri enfekte eden , ancak zoonotik potansiyele sahip zorunlu bir hücre içi patojendir. Filumundaki pek çok bakteri gibi bakteri, iki farklı yaşam aşamasına sahip olacak şekilde evrimleşmiştir: temel gövde (EB) ve ağsı gövde (RB). EB, patojenin enfeksiyöz fazıdır ve azaltılmış metabolik aktivite ve çoğalma yetersizliği ile karakterize edilir. EB'nin kesin morfolojisi, Chlamydia filumu içindeki türler arasında farklılık gösterir. RB, patojenin yaşam döngüsünün replikatif fazıdır ve EB'ye kıyasla daha yüksek metabolik aktiviteye sahiptir. Hücre dışı faz (EB), konak ökaryotik hücreyi endositoz yoluyla enfekte ettiğinde, bakteri, inklüzyon adı verilen zara bağlı bir kesecik içinde kalırken replikatif faza (RB) dönüşür. Dahil etme içinde RB hücreleri, konak hücrenin lizozomlar gibi savunmalarından kaçınır, büyür ve ikili fisyonla bölünür. Bu enfeksiyon ve replikasyon yöntemi, Chlamydia cinsi arasında yaygındır. Halen, bakterilerin, inklüzyonda yaşarken konakçıdan besinlerini nasıl aldıkları bilinmemektedir.

Birçok metabolik süreç ve gen, Chlamydia arasında yüksek oranda korunmuştur. C. felis ve genel olarak Chlamydia'nın küçük genomu nedeniyle,glikoliz ve sitrik asit döngüsü gibi metabolik yollar için birkaç temel enzim için genleri eksiktir. Nükleotidleri, birçok kofaktörü veya amino asidi sentezleyemez. Bununla birlikte, C. felis'in triptofanı sentezleme yeteneğinin gösterdiği gibi, bakterinin amino asitleri ve nükleotidleri sentezleme ve/veya temizleme yeteneği türden türe ve türden türe değişir. C. felis, hayatta kalabilmek için fosforile şekerler gibi çeşitli metabolitleri ve konakçı hücreden diğer temel molekülleri alacaktır. Bakterilerin inklüzyonda bulunurken bu molekülleri nasıl aldıkları şu anda tam olarak bilinmemektedir. Bakterilerin, Golgi aygıtından çıkan vezikülleri yakalayarak ve lipid damlacıklarını ve konak lipid transfer proteinlerini çalarak konak lipidleri aldığı düşünülmektedir. Bakteriler konak hücreden topladıkları besinlerle glikoliz ve sitrik asit döngüsünü gerçekleştirebilirler.

Bakteriler ayrıca Na+ yer değiştiren NADH dehidrojenaz, Sitokrom bd oksidaz ve bir V-tipi ATPaz içeren tamamen işlevsel bir elektron taşıma zincirine (ETC) sahiptir. C. felis, sitokrom bd oksidazın gerekli olduğu terminal elektron alıcısı olarak oksijeni kullanır.

Na+ yer değiştiren NADH dehidrojenazın varlığı, bakterilerin plazma zarı boyunca bir elektrokimyasal gradyan oluşturmak için proton hareket kuvveti yerine sodyum hareket kuvveti kullandığını düşündürür.

C. felis'in ayrıca tam bir pentoz fosfat yoluna (PPP) ve glukoneogenez yoluna sahip olduğu ve ayrıca Glikojeni hem oluşturup hem de parçalayabildiği gösterilmiştir.

Döllenmiş tavuk yumurtalarının C. felis ile aşılanmasıyla bakteri kültürü elde edildi. Suş, birkaç tavuk yumurtası pasajından geçtikten sonra, nihayet genetik analiz için kullanılmadan önce dört McCoy hücresi pasajından geçti. C. felis'in genomu, tam genomlu av tüfeği ile dizilendi. Her bir gen daha sonra BLASTP ve FASTA programları tarafından not edildi. GenomeGambler, GeneHacker plus ve Glimmer 2.0 programları, protein kodlayan genleri tahmin etmek için kullanıldı. Transmembran proteinlerden arama yapmak için SOSUI programı ve tRNA genleri için tRNAscan-SE kullanıldı. C. felis, yaklaşık 1,100,00 baz çiftinden oluşan bir dairesel kromozoma sahiptir. Patojenik olmayan organizmalarla karşılaştırıldığında, C. felis'in boyutu nispeten küçüktür. C. felis'in sahip olduğu genler 1000'den fazla proteini kodlar. Genlerin çoğu, Chlamydia cinsi içinde yüksek oranda korunmuştur.

Chlamydia arasında özel bir plazmit de yüksek oranda korunmuştur. C. felis'in sahip olduğu plazmit, pCfe1 olarak adlandırılır ve yaklaşık 7,500 baz çifti uzunluğundadır. Yakın tarihli bir çalışma, kesin mekanizma şu anda bilinmemekle birlikte, plazmitin, patojenite için gerekli olduğunu ileri sürdü.

C. felis ilk olarak zatürreden muzdarip kedilerin akciğerlerinde keşfedildi. C. felis, ayrı bir tür olarak tanınana ve Chlamydophila felis olarak yeniden sınıflandırılana kadar, kendi cinsinin başka bir üyesi olan C. psittaci'nin bir suşu olarak kabul edilirdi. Chlamydophila felis sonra nedeniyle taksonomik kullanımı hakkında anlaşmazlığa Chlamydia felis olarak yeniden sınıflandırılmıştır Chlamydophila bugün hala tartışmalıdır. C. felis dünya çapında bulunur. İnsanları da enfekte ettiği ve nadir de olsa zoonotik olasılık sağladığı bildirilmiştir Enfekte olan insanlar konjonktivit ve/veya solunum problemlerinden muzdarip olabilir.

C. felis, cinsinin birçok üyesi, ev sahibi içinde yaşamaya iyi adapte olmuştur ve ev sahibinin dışında uzun süre hayatta kalamaz. Bu nedenle, patojenin yayılması için doğrudan temas gereklidir ve bu nedenle çok kedili ortamlarda C. felis enfeksiyonu daha yaygındır.

Enfeksiyonun klinik belirtileri, göz kırpan zarda hiperemisi (şiddeti değişir), blefarospazm ve gözden akıntıdır. Enfeksiyon ölümcül değildir, ancak tedavi edilmezse kedide körlüğe ve ağrıya neden olabilir. enfeksiyon genellikle oküler salgı yoluyla kediler arasında yayılır.

C. felis enfeksiyonu en çok barınaklar, damızlık barınaklar gibi çok kedili ortamlarda ve sokak kedisi toplulukları arasında yaygındır. Yaklaşık bir yaşında veya daha küçük olan genç kediler enfeksiyon açısından en yüksek risk altındadır. Enfeksiyon, bir numunenin kültürlenmesi veya PCR ile tespit edilebilir. Oküler numuneler en yaygın olanıdır, ancak numuneler ayrıca orofaringeal, nazal ve/veya oral olabilir.

Enfeksiyon antibiyotiklerle genellikle tetrasiklinlerle tedavi edilebilir. Hem zayıflatılmış hem de inaktive edilmiş C. felis aşıları kediler için vardır. Bağışıklık sistemi baskılanmış kediler için, yalnızca inaktive edilmiş aşıyı ve yalnızca gerekliyse almaları önerilir.

C. felis tipik olarak düşük zoonotik potansiyele sahiptir; bu, bir patojenin hayvandan insana yayılma ve yine de hastalığa neden olma olasılığıdır. Düzenli olarak kedi sahibi olan veya kediyle ilgilenen kişilerin, hasta bir kediden enfeksiyon kapma riski daha yüksektir. Birey bağışıklığı baskılanmışsa veya kötü hijyen varsa risk daha da yüksektir. İnsanlarda C. felis konjonktivit, çeşitli solunum sorunları ve diğer hastalıklara neden olabilir. Çoğu insan vakası asemptomatik olduğundan, bu zoonozun bildiğimizden daha sık meydana gelmesi mümkündür.

C. felis, kedilerde konjonktivit ve üst solunum yolu problemlerinin yaygın bir nedenidir. Tedavi edilmezse gözlerde hasara, ardından görme kaybına ve sonunda körlüğe yol açar. Bu ölümcül olmasa da, kedi için hala çok rahatsız edicidir. Birçok ülkede aşı mevcuttur.

Bu enfeksiyona sahip kedilerin %95'e kadarı kötü hijyen uygulamalarına sahip barınaklardan gelmektedir. Bir hayvan barınağında olduğu gibi diğer hayvanların varlığı prevalansı artırır. Bunun, enfekte barınaklardaki hayvanların evlat edinme oranları üzerinde bir etkisi olabilir. İnsanlar genellikle mutlu, sağlıklı ve oyuncu görünen kedileri tercih ederler. Ancak bazı kediler acıdıkları için evlat edinilir.

C. felis, konjonktivit veya üst solunum yolu hastalığı olan kedilerin %30'a kadarından izole edilmiştir. Doksisiklin, bu enfeksiyonları tedavi etmek için dört hafta boyunca günde 10 mg/kg vücut ağırlığı dozunda yaygın olarak kullanılan bir antibiyotiktir.

Tesis, barınak veya evdeki tüm kedilerin, hastalığın etkili bir şekilde ortadan kaldırılmasını sağlamak için enfekte olup olmadıklarına bakılmaksızın tedavi edilmesi gerektiği düşünüldüğünde, bu tedavi maliyeti finansal olarak sınırlayıcı olabilir.