Margaret Oliphant

Margaret Oliphant Wilson Oliphant (Margaret Oliphant Wilson; 4 Nisan 1828-20 Haziran 1897) İskoçyalı bir romancı ve tarih yazarıdır ve genellikle Bayan Oliphant olarak yazmıştır. Kurgusal eserleri "ev içi gerçekçilik, tarihi roman ve doğaüstü hikayeleri" içerir.

Bir katip olan Francis W. Wilson (1788-1858) ve eşi Margaret Oliphant'ın (1789-17 Eylül 1854) kızı, Doğu Lothian, Musselburgh yakınlarındaki Wallyford'da doğdu ve çocukluğunu geçirdi. Lasswade (Midlothian), Glasgow ve Liverpool'da. Wallyford'daki Oliphant Gardens caddesine onun adı verilmiştir. Bir kız olarak sürekli yazmayı denedi. 1849'da ilk romanı yayımladı: Bayan Margaret Maitland'ın Hayatındaki Geçitler. Bu, ebeveynlerinin sempati duyduğu ve bir miktar başarı elde eden İskoç Özgür Kilise hareketi ile ilgiliydi. Bunu, Edinburgh'da yayıncı William Blackwood ile tanıştığı ve Blackwood's Magazine'e katkıda bulunmak üzere davet edildiği 1851'de Caleb Field izledi. Bu bağlantı ömrü boyunca sürdü ve bu süre zarfında Nathaniel Hawthorne'un The Scarlet Letter'daki Arthur Dimmesdale karakterinin bir eleştirisi de dahil olmak üzere 100'den fazla makaleye katkıda bulundu.

Mayıs 1852'de kuzeni Frank Wilson Oliphant ile Birkenhead'de evlendi ve şimdi Londra, Camden'de bulunan Harrington Meydanı'na yerleşti. Kocası ağırlıklı olarak vitrayla çalışan bir sanatçıydı. Altı çocuğundan üçü bebeklik döneminde öldü. Babanın kendisi de endişe verici tüketim semptomları (tüberküloz) geliştirdi. Sağlığı uğruna Ocak 1859'da Floransa'ya oradan da öldüğü Roma'ya taşındılar. Neredeyse tamamen kaynaksız kalan eşi İngiltere'ye döndü ve kalan üç çocuğunu edebi faaliyetleriyle destekleme yükünü üstlendi.

Artık popüler bir yazar olmuştu ve konumunu sürdürmek için önemli bir sektörle çalıştı. Maalesef ev hayatı keder ve hayal kırıklığı ile doluydu. Ocak 1864'te kalan tek kızı Maggie, Roma'da öldü ve babasının mezarına gömüldü. Kanada'ya göç eden erkek kardeşi, kısa bir süre sonra mali çöküntüye girdi. Bayan Oliphant, kendisine ve çocuklarına bir yuva teklif etti ve zaten ağır olan sorumluluklara desteklerini ekledi.

1866'da Eton'da eğitim gören oğullarının yanında olmak için Windsor'a yerleşti. O yıl, ikinci kuzeni Annie Louisa Walker, bir hizmetçi olarak onunla yaşamaya geldi. Burası hayatının geri kalanında onun eviydi. Otuz yıldan fazla bir süredir çeşitli bir edebiyat kariyeri sürdürdü, ancak kişisel sorunları olmaya devam etti. Oğulları için değer verdiği hırslar yerine getirilmedi. Yaşlı Cyril Francis, 1890'da öldü ve Alfred de Musset'in yaşamı, annesinin İngilizce Okurlar için Yabancı Klasikleri'ne dahil edildi. Küçük Francis ("Cecco" adını verdiği), onunla Viktorya Dönemi İngiliz Edebiyatı Çağı'nda işbirliği yaptı ve British Museum'da bir pozisyon kazandı, ancak ünlü bir doktor olan Sir Andrew Clark tarafından reddedildi. Cecco 1894'te öldü. Çocuklarının sonuncusu ona kaybettiğinden, hayata daha fazla ilgisi yoktu. Sağlığı giderek azaldı ve 20 Haziran 1897'de Wimbledon'da öldü. Eton'da oğullarının yanına gömüldü. Brüt değeri 4.932 £ ve net değeri 804 £ olan kişisel bir mülk bıraktı.

1880'lerde İrlandalı romancı Emily Lawless'ın edebiyat danışmanıydı. Bu süre zarfında Oliphant, uzun hayalet hikâyesi A Beleaguered City (1880) ve "The Open Door" ve "Old Lady Mary" dahil olmak üzere birkaç kısa hikâye dahil olmak üzere birkaç doğaüstü kurgu çalışması yazdı. Oliphant ayrıca tarihi romanlar yazdı. Magdalen Hepburn (1854) İskoç Reformu sırasında geçer ve Mary, İskoç Kraliçesi ve John Knox karakterlerini canlandırır.

Oliphant'ın Edward Irving (1862) ve kuzeni Laurence Oliphant'ın (1892) biyografileri, İngiliz Men of Letters serisindeki (1883) Sheridan'ın hayatıyla birlikte canlılık ve sempatik bir dokunuş gösteriyor. Ayrıca Francis of Assisi (1871), Fransız tarihçi Count de Montalembert (1872), Dante (1877), Miguel de Cervantes (1880) ve İskoç ilahiyatçı John Tulloch'un (1888) hayatlarını yazdı.

Oliphant, öldüğü sırada, uzun süredir bağlı olduğu Blackwood firmasının ilerlemesi ve başarısının bir kaydı olan Annals of a Publishing House üzerinde çalışıyordu. Ev içi kaygılarının dokunaklı bir resmini sunan Otobiyografi ve Mektupları 1899'da ortaya çıktı. Sadece bölümler daha geniş bir okuyucu kitlesi düşünülerek yazılmıştır: Başlangıçta Otobiyografi'yi oğlu için tasarlamıştı, ancak o bitirmeden öldü.

Oliphant'ın çalışmaları hakkındaki görüşler ikiye bölünmüş durumda, bazı eleştirmenler onu "yerli romancı" olarak görürken, diğerleri onun çalışmalarını Victoria edebiyat kanonu için etkili ve önemli olarak kabul ediyor. Oliphant'ın çağdaşlarından gelen eleştirel tepkiler de bölünmüş durumda. Oliphant'tan yana olmayanlar arasında Oliphant'ın çok fazla ve çok hızlı yazdığı görüşünü benimseyen John Skelton da vardı. Blackwood'un "Bayan Oliphant Hakkında Küçük Bir Sohbet" adlı makalesini yazarak, "Bayan Oliphant güçlerini yoğunlaştırmış olsaydı, ne yapmamış olabilirdi? Başka bir Charlotte Brontë veya başka bir George Eliot olabilirdi" diye sordu. Yine de çağdaş tepkilerin tümü olumsuz değildi. M. R. James, Oliphant'ın doğaüstü kurgusuna hayran kaldı ve "dini hayalet öyküsünün," Açık Kapı "ve Kuşatılmış Şehir" de hiçbir zaman Bayan Oliphant'tan daha iyi yapılmadığı sonucuna vardı. Mary Butts, Oliphant'ın hayalet öyküsü "Kütüphane Penceresi" ni övdü ve onu "ayık bir güzelliğin şaheseri" olarak nitelendirdi.

Oliphant'ın çalışmalarının daha modern eleştirmenleri arasında, Three Guineas'ta Oliphant'ın otobiyografisinin okuyucuyu Bayan Oliphant'ın beynini, çok takdire şayan beynini sattığı, kültürünü fahişe yaptığı ve entelektüel özgürlüğünü köleleştirdiği gerçeğinden kınamaya yol açıp açmadığını soran Virginia Woolf sayılabilir. hayatını kazanmasını ve çocuklarını eğitmesini emreder." Bununla birlikte, modern eleştirmenler bile Oliphant'ın çalışmalarına bölünmüştür. Yazarlar Gilbert ve Gubar, Oliphant'ı "Büyük kadın yazma geleneği" ne dahil etmediler çünkü o yaşamı ve yazdığı dönemde ataerkilliği sorgulamadı veya ona meydan okumadı.

Bayan Oliphant'ın çalışmalarına ilgi 20. yüzyılda azaldı. 1980'lerin ortasında, yayıncılar Alan Sutton ve Virago Press tarafından Carlingford serisine ve Anthony Trollope'un çalışmalarıyla konu ile ilgili bazı benzerliklere odaklanan küçük ölçekli bir canlanma başladı.

Penguin Books 1999'da Bayan Marjoribanks'in (1866) bir baskısını yayınladı. Hester (1873), 2003 yılında Oxford World Classics tarafından yeniden yayınlandı. 2007–2009'da, Gloucester yayıncısı Dodo Press Oliphant'ın yarım düzine eserini yeniden bastı. 2010 yılında hem İngiliz Kütüphanesi hem de Persephone Kitapları Bayan Blencarrow'un Gizemi'ni (1890) ikinci durumda Kraliçe Eleanor ve Fair Rosamund (1886) ile yeniden yayınladı ve İskoç Edebiyat Araştırmaları Derneği Kirsteen (1890) romanının yeni bir baskısını yaptı.

BBC Radio 4 Ağustos / Eylül 1992'de Miss Marjoribanks'in ve Mayıs 1995'te Phoebe Junior'ın dört saatlik dramatizasyonlarını yayınladı. Hester'ın 70 dakikalık bir uyarlaması Ocak 2014'te Radio 4'te yayınlandı. Russell Hoban, 2003 romanı Her Adı Lola'da Oliphant'ın kurgusuna gönderme yapıyor.