Tsunami

Tsunami [Japoncada liman dalgası anlamına gelen "津波" (つなみ) sözcüğünden] ya da dev dalga, okyanus ya da denizlerin tabanında oluşan deprem, gök taşı düşmesi, deniz altındaki nükleer patlamalar, yanardağ patlaması ve bunlara bağlı taban çökmesi, zemin kaymaları gibi tektonik olaylar sonucu denize geçen enerji nedeniyle oluşan uzun periyotlu deniz dalgalarıdır. Ayrıca kasırgalar da tsunamiye neden olabilir. Önceleri tsunami dalgalarına gelgit dalgaları da denmiştir. Tsunamilerin %80'i Pasifik Okyanusu'nda gerçekleşir.

Yunan tarihçi Thukididis, tsunamilerin denizaltı depreminden kaynaklandığını Peleponnes Savaşı'nın Tarihi adlı kitabında öne sürdü. Tukididis'in, bu öneriyi ileri süren ilk kişi olarak bilinmesine karşın tsunaminin oluşumu hakkında 20. yüzyıla dek pek bir şey bilinmemekteydi. Konu, hâlâ araştırılmaktadır. İlk jeolojik, coğrafik ve oşinografik makaleler, tsunamileri "depremsel deniz dalgaları" olarak adlandırdı.

Tropikal kasırga gibi bazı hava koşulları, büyük alçak basınç alanlarını oluşturarak fırtına dalgalanması () denilen fırtınalarda denizin çok yükselmesi olgusuyla meteotsunamilere neden olabilir. Meteotsunamiler de deniz seviyesini gelgit normalin birkaç metre üstünde çıkartabilir. Bu değişim, alçak basınç alanındaki düşük atmosfer basıncından kaynaklanır. Bu fırtına dalgalanması kıyıya erişince çevreyi suya boğarak tsunamiye benzetilebilirler.

Tsunami dalgaları olağan denizaltı akımlarına ya da deniz dalgalarına benzemez, çünkü dalga boyları çok daha uzundur. Bir tsunami, başlangıçta hızla yükselen bir gelgite benzeyebilir. Bu nedenle gelgit dalgası olarak adlandırılır -her ne kadar bu kullanım bilim toplulukları tarafından tercih edilmese de-; bu, gelgitler ve tsunamiler arasındaki nedensel ilişkinin yanlış anlaşılmasına neden olabilir. Tsunamiler genel olarak dalga treni olarak adlandırılan dakikalar ve saatler arasında değişen periyotlardan oluşan bir dizi dalgadan oluşur. Büyük olaylarla onlarca metrelik dalgalar oluşabilir. Tsunamilerin etkisi kıyı alanlarıyla sınırlı olsa da yıkıcı güçleri muazzam olabilir ve tüm okyanus havzalarını etkileyebilir. 2004 Hint Okyanusu tsunamisi, insanlık tarihinin en ölümcül doğal yıkımları arasındaydı, Hint Okyanusu'nu sınırlayan 14 ülkede en az 230.000 kişi öldü ya da kayboldu.

Tsunamiler bazen gelgit dalgası olarak adlandırılır. Bir zamanlar popüler olan bu terim, tsunaminin en yaygın görünümünden, yani olağanüstü yüksek bir gelgit deliğinden kaynaklanmaktadır. Tsunamiler ve gelgitler, iç kısımda hareket eden su dalgaları üretir, ancak bir tsunami durumunda, suyun iç hareketi çok daha büyük olabilir ve inanılmaz derecede yüksek ve güçlü bir gelgit izlenimi verir. Son yıllarda gelgit dalgası terimi gözden düştü, özellikle bilim camiasında, çünkü tsunamilerin nedenlerinin, suyun yer değiştirmesinden ziyade ayın ve güneşin yerçekimi çekmesi ile üretilen gelgitlerle ilgisi yoktur. "Gelgit" anlamları gelgite "benzeyen" veya gelgit biçimine veya karakterine sahip olsa da, gelgit dalgası teriminin kullanımı jeologlar ve okyanus bilimciler tarafından vazgeçirilmektedir.

Sismik deniz dalgası terimi de aynı fenomeni ifade etmek için kullanılır, çünkü dalgalar en sık deprem gibi sismik aktivite tarafından üretilir. İngilizcede tsunami teriminin kullanımının artmasından önce, bilim adamları genellikle gelgit dalgası yerine sismik deniz dalgası teriminin kullanılmasını teşvik ettiler. Bununla birlikte, tsunami gibi, sismik deniz dalgası tam olarak doğru terim değildir, deprem dışındaki kuvvetler - sualtı heyelanları, volkanik patlamalar, sualtı patlamaları, okyanusa düşen kara veya buz, göktaşı etkileri ve atmosfer basıncının çok hızlı değiştiği hava - su gibi yer değiştirerek bu dalgaları üretebilir.

Japonya tsunami tarihinin en uzun tarihine sahip olsa da, 2004 Hint Okyanusu depremi ve tsunami olayının neden olduğu saf yıkım, modern zamanlarda türünün en yıkıcısı olarak işaret ediyor bu olayda yaklaşık 230.000 insan ölmüştür. Endonezya'nın Sumatra bölgesi de adanın kıyılarında meydana gelen çeşitli depremler ve tsunamilere alışkındır.

Tsunamiler Akdeniz'de ve Avrupa'nın bazı bölgelerinde sıklıkla hafife alınan bir tehlikedir. Tarihsel ve güncel (risk varsayımlarına ilişkin), 1755 Lizbon depremi ve tsunamisi (Azorlar-Cebelitarık Dönüşüm Fayı'nın neden olduğu), her biri onbinlerce ölüme neden olan 1783 Calabrian depremleri ve 1908 Messina depremi ve tsunamisi önemlidir. Tsunami Sicilya ve Calabria'da 123.000'den fazla can aldığı iddia ediliyor ve bu onu Avrupa'nın en ölümcül doğal felaketlerinden biri yapıyor. Norveç Denizi'ndeki Storegga Heyalanı ve Britanya Adaları'nı etkileyen bazı tsunami örnekleri, toprak kayması ve meteotsnamis ağırlıklı olarak deprem kaynaklı dalgalara işaret ediyor.

M. Ö. 426 gibi erken bir tarihte Yunan tarihçi Thukididis, Mora Yarımadası Tarihi adlı kitabında tsunami nedenleri hakkında sorular sordu ve ilk neden okyanus depremlerinin olması gerektiğini savunuyordu.Bence bu doğal olayın nedeni depremde aranmalıdır. Şokun en şiddetli olduğu noktada deniz geri çekiliyor ve aniden tekrarlanan kuvvetle geri tepme, su baskınına neden olur.Roma tarihçisi Ammianus Marcellinus, MS 365 tsunami İskenderiye'yi harap ettikten sonra yeni başlayan bir deprem, denizin ani geri çekilmesi ve ardından gelen devasa bir dalga da dahil olmak üzere bir tsunaminin oluşumunu tarif etti.

Bir tsunaminin ana üretim mekanizması, önemli miktarda suyun yer değiştirmesi veya denizin bozulmasıdır. Suyun bu yer değiştirmesi genellikle depremlere, toprak kaymalarına, volkanik patlamalara, buzul buzağılamalarına veya daha nadiren göktaşları ve nükleer testlere bağlıdır.

Tsunamiler, deniz tabanı aniden deforme olduğunda ve üstteki suyu dikey olarak yer değiştirdiğinde oluşabilir. Tektonik depremler, Dünya'nın kabuk deformasyonu ile ilişkili belirli bir deprem türüdür; bu depremler denizin altında meydana geldiğinde, deforme olmuş alanın üzerindeki su denge konumundan çıkar. Daha spesifik olarak, yakınsak veya levha tektoniği sınırları ile ilişkili itme hataları aniden hareket ettiğinde, ilgili hareketin dikey bileşeni nedeniyle su yer değiştirmesine neden olduğunda bir tsunami oluşturabilir. Normal (Genişlemeli) faylar üzerindeki hareket de deniz tabanının yer değiştirmesine neden olabilir, ancak bu tür olayların sadece en büyüğü (tipik olarak dış hendekte şişme ile ilgili) 1977 Sumba ve 1933 Sanriku olaylarıdır.

Tsunamiler denizde küçük bir dalga yüksekliğine ve çok uzun bir dalga boyuna sahiptir (genellikle yüzlerce kilometre uzunluğunda, normal okyanus dalgalarının dalga boyu sadece 30 veya 40 metredir), bu yüzden genellikle denizde fark edilmeden geçerler ve normal deniz yüzeyinin genellikle yaklaşık 300 milimetre (12 inç) üzerinde hafif bir şişlik oluştururlar. Herhangi bir gelgit durumunda bir tsunami meydana gelebilir ve gelgitlerde bile kıyı bölgelerini sular altında bırakabilir.

1960 Büyük Şili depremi (Mw 9.5), 1964 Alaska depremi (Mw 9.2), 2004 Hint Okyanusu depremi (Mw 9.2) ve 2011 Tōhoku depremi (Mw 9.0) tsunamiler(teletsunami olarak bilinir) üretene güçlü megathurst depremlerine örnektir tüm okyanusu geçebilir. Japonya'daki daha küçük (Mw 4.2) depremler, kıyı şeridinin parçalarını tahrip edebilen ancak bir seferde sadece birkaç defa meydana gelebilen tsunamileri tetikleyebilir.

1950'lerde, daha önce mümkün olduğuna inanılandan daha büyük tsunamilerin dev denizaltı heyelanlarından kaynaklanabileceği keşfedildi. Enerji suyun emebileceğinden daha hızlı bir oranda aktarıldığı için, bunlar büyük su hacimlerini hızla yer değiştirir. Alaska'daki Lituya Körfezi'ndeki dev bir heyelanın 524 metre (1.719 ft) yüksekliğe sahip kaydedilen en yüksek dalgaya neden olduğu 1958'de doğrulandı.

Başka bir heyelan-tsunami olayı 1963 yılında Monte Toc'tan devasa bir heyelanın İtalya'daki Vajont Barajı'nın arkasındaki rezervuara girmesiyle meydana geldi. Ortaya çıkan dalga 262 metrelik (860 ft) yüksek barajın üzerinden 250 metre (820 ft) yükseldi ve birkaç kasabayı yok etti. Yaklaşık 2.000 kişi öldü. Bilim adamları bu dalgaları megatsunami olarak adlandırdılar.

Bazı jeologlar volkanik adalardan gelen büyük heyelanların,örn. Kanarya Adaları'ndaki La Palma'daki Cumbre Vieja, okyanusları geçebilen mega tsunamiler üretebilir, ancak bu birçokları tarafından tartışılır.

Genel olarak, heyelanlar esas olarak kıyı şeridinin daha sığ kısımlarında yer değiştirmeler meydana getirir ve suya giren büyük heyelanların doğası hakkında bir varsayım vardır. Bunun daha sonra kapalı koylarda ve göllerdeki suyu etkilediği gösterilmiştir, ancak kaydedilmiş tarih içinde bir transokeanik tsunamiye neden olacak kadar büyük bir heyelan meydana gelmemiştir. Bu olay için müsait konumların Hawaii'nin Büyük Adası, Cape Verde Adaları'ndaki Fogo, Hint Okyanusu'ndaki La Reunion ve Kanarya Adaları'ndaki La Palma adasındaki Cumbre Vieja olduğu düşünülmektedir; diğer volkanik okyanus adalarıyla birlikte.

Meteotsunamiler fırtına dalgalarıyla karıştırılmamalıdır, Tropikal siklonların düşük barometrik basıncı ile ilişkili deniz seviyesinde yerel artışlar, ne de güçlü kıyı rüzgârlarından kaynaklanan deniz seviyesinin geçici olarak yerel olarak yükselmesi durumuyla karıştırılmamalıdır. Fırtına dalgalanmaları ve yerleşimi şiddetli havalarda kıyı taşkınlarının tehlikeli nedenleridir, ancak dinamikleri tsunami dalgalarıyla tamamen ilgisizdir. Dalgaların yaptığı gibi, kaynaklarının ötesine yayılamazlar.

İkinci Dünya Savaşı'nda Yeni Zelanda Askeri Kuvvetleri, bugünkü Shakespear Bölge Parkı alanında patlayıcılarla küçük tsunamiler yaratmaya çalışan "Project Seal'ı" başlattı; girişim başarısız oldu.

Bir düşman kıyı şeridinin yakınında tsunamiye neden olmak için nükleer silah kullanma olasılığı konusunda önemli spekülasyonlar oldu. İkinci Dünya Savaşı sırasında bile geleneksel patlayıcıların kullanıldığı fikrinin incelenmesi araştırıldı. Amerika Birleşik Devletleri tarafından Pasifik kanıtlama alanındaki nükleer testler kötü sonuçlar doğurmuş gibi görünüyordu. Crossroads Operasyonu, biri hava diğeri sualtı olmak iki adet 20 kiloton TNT (84 TJ) bomba ateşlendi, Bikini Atolü lagününün sığ (50m(160 ft)) sularının üstünde ve altında. En yakın adadan yaklaşık 6 km (3.7 mil) mesafedeki kıyı şeridene dalgalar ulaştığında 3–4 m'den (9,8-13,1 ft) daha yüksek değildi. Diğer sualtı testleri, başta Hardtack I /Wahoo (derin su) ve Hardtack I/Umbrella (sığ su) sonuçları doğruladı. Sığ ve derin sualtı patlamalarının etkilerinin analizi, patlama enerjisinin kolayca derinlik üretmediği, tsunami olan tüm okyanus dalga formları; Enerjinin çoğu buhar oluşturur, suyun üzerinde dikey çeşmelere neden olur ve sıkıştırma dalga formları oluşturur. Tsunamiler, patlamalarda meydana gelmeyen çok büyük miktarlarda suyun sürekli büyük dikey yer değiştirmeleri ile ayırt edilir.

Tsunamiler iki mekanizma ile hasara neden olur: yüksek hızda hareket eden bir su duvarının darbe kuvveti ve araziden süzülen ve beraberinde büyük miktarda enkaz taşıyan büyük hacimli suyun yıkıcı gücü, büyük görünmeyen dalgalarda bile.

Günlük rüzgâr dalgalarının dalga boyu (tepeden tepeye) yaklaşık 100 metre (330 ft) ve yüksekliği yaklaşık 2 metre (6.6 ft), derin okyanustaki bir tsunami, 200 kilometreye (120 mil) kadar büyük bir dalga boyuna sahiptir. Böyle bir dalga saatte 800 kilometreden (500 mil/saat) daha fazla hareket eder, ancak muazzam dalga boyu nedeniyle herhangi bir noktadaki dalga salınımı bir döngüyü tamamlamak için 20 veya 30 dakika sürer ve sadece yaklaşık 1 metre (3.3 ft) genliğe sahiptir.) Bu, tsunamileri derin sularda gemilerin geçişlerini hissedemediği yerlerde tespit etmeyi zorlaştırır.

Bir tsunaminin hızı, suyun derinliğinin kare kökünün, yerçekimi nedeniyle hızlanma ile çarpılarak metre cinsinden (10 m/s2'ye yakın) elde edilmesiyle hesaplanabilir. Örneğin, Pasifik Okyanusu'nun 5000 metre derinliğe sahip olduğu düşünülürse, tsunaminin hızı (5000 x 10) = 50000 = saniyede 224 metre (saniyede 735 feet) karekökü olacaktır, bu da saatte 806 kilometre veya saatte yaklaşık 500 mil hıza eşittir. Bu, sığ dalgalarının hızını hesaplamak için kullanılan formüldür. Derin okyanus bile bu anlamda sığdır, çünkü bir tsunami dalgası karşılaştırma ile çok uzun (tepeden tepeye).

Japonca adı "liman dalgası" olmasının nedeni bir köyün balıkçılarının yelken açması ve deniz balıkçılığı sırasında olağandışı dalgalarla karşılaşmaması ve daha sonra karaya geri döndüklerinde köylerini büyük bir dalga tarafından harap edilmiş olarak bulmasıdır.

Tsunami sahile yaklaştıkça ve sular sığlaştıkça, dalga sığlaşması dalgayı sıkıştırır ve hızı saatte 80 kilometrenin (50 mph) altına düşer. Dalga boyu 20 kilometreden (12 mil) daha az azalır ve genişliği Green yasasına göre muazzam bir şekilde büyür. Dalga hâlâ aynı çok uzun süreye sahip olduğundan, tsunaminin tam yüksekliğe ulaşması birkaç dakika sürebilir. En büyük tsunami hariç, yaklaşan dalga kırılmaz, daha ziyade hızlı hareket eden bir gelgit deliği gibi görünür. Çok derin suya bitişik açık koylar ve sahiller, tsunamiyi daha dik bir cepheye sahip basamak benzeri bir dalgaya dönüştürebilir.

Tsunaminin dalga zirvesi kıyıya ulaştığında, deniz seviyesindeki sonuçta ortaya çıkan geçici yükseliş koşulu olarak adlandırılır. Akma referans deniz seviyesinden metre cinsinden ölçülür. Büyük bir tsunami, saatlerce gelen birden fazla dalgaya sahip olabilir. Sahile ulaşan ilk dalga en yüksek akıntıya sahip olmayabilir. Tsunamilerin yaklaşık %80'i Pasifik Okyanusu'nda meydana gelir, ancak göller de dahil olmak üzere büyük su kütlelerinin olduğu her yerde mümkündür. Bunlara depremler, toprak kaymaları, volkanik patlamalar, buzul buzağıları ve bolidler neden olur.

Dalgaların pozitif ve negatif bir zirvesi vardır; yani bir sırt ve bir çukur. Bir tsunami gibi yayılan bir dalga durumunda, ilk gelenler de olabilir. Kıyıya ilk ulaşılan kısım sırt ise, karada fark edilen ilk etki büyük bir kırılma dalgası veya ani sel olacaktır. Ancak ulaşılacak ilk bölüm bir çukur ise, kıyı şeridi dramatik bir şekilde azaldıkça, normalde batık alanları açığa çıkaracak bir dezavantaj meydana gelecektir. Dezavantajı yüz metreyi aşabilir ve tehlikeden habersiz insanlar bazen meraklarını gidermek veya maruz kalan deniz tabanından balık toplamak için kıyaya yakın kalırlar.

Zarar veren bir tsunami için tipik bir dalga süresi yaklaşık 12 dakikadır. Böylece, deniz 3 dakika sonra deniz seviyesinin çok altında kalan alanlar ile dezavantaj aşamasında gerilemektedir. Sonraki 6 dakika boyunca, dalga oluğu kıyaya taşabilecek bi sırt haline gelir ve yıkım başlar. Sonraki 6 dakika boyunca, dalga bir sırttan bir oluğa dönüşür ve sel suları ikinci bir dezavantaja dönüşür. Mağdurlar ve enkaz okyanusa sürüklenebilir. Süreç sonraki dalgalarla tekrarlanır.

Burada en yakın sahil şeridi boyunca ortalaması alınan "tsunami yüksekliği" dir, tsunami yüksekliği, tsunaminin meydana geldiği sırada su seviyesinin normal gelgit seviyesinin üzerine çıkması olarak tanımlanır. Soloviev-Imamura tsunami yoğunluk ölceği olarak bilinen bu ölçek, NGDC / NOAA ve Novosibirsk Tsunami Laboratuvarı tarafından tsunami büyüklüğünün ana parametresi olarak derlenen küresel tsunami kataloglarında kullanılmaktadır.

2013 yılında, 2004 ve 2011 yıllarında yoğun olarak çalışılan tsunamileri takiben, 12 puanlık yeni bir ölçek önerildi; Entegre Tsunami Yoğunluk Ölçeği (ITIS-2012), değiştirilmiş ESI2007 VE EMS deprem yoğunluğu ölçekleriyle mümkün olduğunca yakından eşleşmesi amaçlanmıştır..

burada h, merkez üssünden R mesafesindeki bir gelgit göstergesi ile ölçülen maksimum tsunami dalgası genliğidir (m cinsinden), a, b ve D, Mt ölceğinin moment büyüklüğü ölçeği ile mümkün olduğunca yakın eşleşmesi için kullanılan sabitlerdir.

Genlik, Dalga Yüksekliği veya Tsunami Yüksekliği: Tsunami genliği, normal deniz seviyesine göre yüksekliğini ifade eder, genellikle deniz seviyesinde ölçülür ve diğer dalga boy tiplerini ölçmek için yayın olarak kullanılan kret-oluk yüksekliğinden farklıdır.

Yükselme Yüksekliği veya Su Basma Yüksekliği: Bir tsunaminin deniz seviyesinden yere ulaştığı yükseklik, maksimum çalışma yüksekliği, deniz seviyesinden suyun ulaştığı maksimum yüksekliği ifade eder, bu da bazen bir tsunami tarafından ulaşılan maksimum yükseklik olarak bildirilir.

(Maksimum) Su seviyesi: İz veya su işaretinden görüldüğü gibi deniz seviyesinin üzerindeki maksimumu yükseklik. Su basma hattın / sınırında mutlaka su izi olmaması bakımından maksimum çalışma yüksekliği farklıdır.

Kusur ve hatalar kısa bir uyarı görevi görebilir. Kusurları gözlemleyen insanlar, ancak hemen yüksek bir zemin için koşarlarsa veya yakınındaki binaların üst katlarına ulaşabilirlerse hayatta kalabilirler. 2004 yılında, on yaşındaki Surrey, İngiltere'den Tilly Smith, anne ve kız kardeşi ile Tayland'ın Phuket kentindeki Maikhao plajındaydı. Tayland hükûmet yetkilileri, ailesi ve kız kardeşi ile birlikte son zamanlarda okulda tsunami hakkında bilgi sahibi olan ailesine, bir tsunaminin yakın olabilceğini söyledi. Ailesi, dalga gelmeden dakikalar önce başkalarını uyardı ve düzinelerce hayat kurtardı. Coğrafya öğretmeni Andrew Kearney'e güveniyordu.

2004 Hint Okyanusunda tsunami dezavantajı Afrika kıyılarında veya ulaştığı diğer doğu kıyılarında rapor edilmedi. Bunun nedeni, ilk dalganın megathrust'un doğu tarafında aşağıya, batı tarafında yukarı doğru hareket etmesiydi. Batı vuruşu kıyı Afrika'ya ve diğer batı bölgelerine çarptı.

Bir depremin büyüklüğü ve yeri bilinse bile, bir tsunami tam olarak tahmin edilemez. Jeologlar, oşinograflar ve sismologlar her depremi analiz eder ve birçok faktöre dayanarak bir tsunami uyarısı verebilir veya vermeyebilir. Bununla birlikte, yaklaşmakta olan bir tsunaminin bazı uyarı işaretleri vardır ve otomatik sistemler depremden hemen sonra hayat kurtarmak için uyarılar sağlayabilir. En başarılı sistemlerden biri, şamandıralara bağlı olan, üstteki su sütununun basıncını sürekli olarak izleyen alt basınç sensörlerini kullanır.

Yüksek tsunami riski olan bölgeler, dalga karaya ulaşmadan önce popülasyonu uyarmak için tsunami uyarı sistemlerini kullanır. Pasifik Okyanusu tsunamisine eğilimli olan Amerika Birleşik Devletleri'nin batı kıyısında, uyarı işaretleri tahliye yollarını göstermektedir. Japonya'da, topluluk depremler ve tsunamiler hakkında iyi eğitimlidir ve Japon kıyı şeridi boyunca, tsunami uyarı işaretleri, tipik olarak çevre tepelerinin uçurumunun tepesinde bulunan bir uyarı sirenleri ağı ile birlikte doğal tehlikeleri hatırlatır.

Pasifik Tsunami Uyarı Sistemi, Honolulu, Hawai'i merkezli. Pasifik Okyanusu'nun sismik aktivitesini izler. Yeterince büyük bir deprem büyüklüğü ve diğer bilgiler bir tsunami uyarısını tetikler. Pasifik çevresindeki batma bölgeleri sismik olarak aktifken, tüm depremler bir tsunami üretmez. Bilgisayarlar, Pasifik Okyanusunda ve bitişik kara kütlelerinde meydana gelen her depremin tsunami riskini analiz etmeye yardımcı olur. Hint Okyanusu tsunamisinin doğrudan bir sonucu olarak, tsunami tehdidinin tüm kıyı alanları için yeniden değerlendirilmesi ulusal hükûmetler ve Birleşik Milletler Afet Azaltma Komitesi tarafından üstlenilmektedir. Hint Okyanusunda bir tsunami uyarı sistemi kuruluyor.

Bilgisayar modelleri, genellikle varış saatinden birkaç dakika içinde tsunami varışını tahmin edebilir. Alt basınç sensörleri bilgileri gerçek zamanlı olarak iletebilir. Bu basınç okumalarına ve diğer sismik bilgilere ve deniz tabanının şekline (batimetri) ve kıyı topografyasına dayanarak, modeller yaklaşan tsunaminin genliğini ve dalgalanma yüksekliğini tahmin ediyor. Tüm Pasifik Kıyıları ülkeleri Tsunami Uyarı Sisteminde işbirliği yapar ve çoğu zaman tahliye ve diğer prosedürleri uygular. Japonya'da böyle bir hazırlık hükûmet, yerel yetkililer, acil servisler ve nüfus için zorunludur. Amerika Birleşik Devletleri'nin batı kıyısında, sirenlere ek olarak, Acil Durum Uyarı Sistemi kullanılarak Ulusal Hava Durumu Servisi aracılığıyla televizyon ve radyoda uyarılar gönderilir.

Bazı zoologlar, bazı hayvan türlerinin deprem veya tsunamiden sesaltı Rayleigh dalgalarını algılama yeteneğine sahip olduğunu varsaymaktadır. Doğruysa, davranışlarını izlemek deprem ve tsunamiler hakkında önceden uyarı verebilir. Ancak, kanıtlar tartışmalıdır ve geniş çapta kabul görmemektedir. Lizbon depremiyle ilgili olarak bazı hayvanların daha yüksek bir yere kaçtıklarını iddia ederken, aynı bölgelerdeki diğer birçok hayvan boğuldu. Bu olay, 2004 Hint Okyanusu depreminde Sri Lanka'daki medya kaynakları tarafından da not edildi. Bazı hayvanların (örneğin filler) tsunaminin sahile yaklaşırken seslerini duymuş olması mümkündür. Fillerin tepkisi yaklaşan gürültüden uzaklaşmaktı. Buna karşılık, bazı insanlar araştırmak için kıyıya gitti ve birçoğu sonuç olarak boğuldu.

Tsunami bilimi ve müdahale önlemlerinin 1896'da bir felaketin ardından ilk başladığı Japonya, her zamankinden daha ayrıntılı karşı önlemler ve müdahale planları üretti. Ülke, kalabalık kıyı alanlarını korumak için 12 metreye (39 ft) kadar birçok tsunami duvarı inşa etti. Diğer mahaller, 15,5 metre yüksekliğe kadar olan taşkınlar ve gelen tsunamiden suyu yönlendirmek için kanallar inşa ettiler. Bununla birlikte, tsunamiler genellikle engelleri aştığı için etkinleri sorgulandı.

Fukushima Daiichi nükleer felaketi, dalgaların bitkinin deniz duvarının yüksekliğini aştığı 2011 Tōhoku depremi ve tsunami tarafından doğrudan tetiklendi. Tsunami açısından yüksek risk altındaki bir alan olan Iwate Eyaleti, kıyı kasabalarında toplam 25 kilometre (16 mil) uzunluğunda tsunami engel duvarlarına (Tarı deniz duvarı) sahipti. 2011 tsunami duvarların %50'sinden fazlasını devirdi ve felakete neden oldu.

12 Temmuz 1993 depreminden iki ila beş dakika içinde Hokkaidō Okushiri Adası'nı vuran Okushiri, Hokkaidō tsunami, 10 katlı bir bina kadar yüksek 30 metre (100 ft) yükseklikte dalgalar yarattı. Liman şehri Aonae tamamen bir tsunami duvarı ile çevriliydi, ancak dalgalar duvarın hemen üzerinde yıkandı ve bölgedeki tüm ahşap çerçeveli yapıları tahrip etti. Duvar tsunaminin yüksekliğini yavaşlatmayı ve hafifletmeyi başarmış olabilir, ancak büyük yıkımı ve yaşam kaybını engellemedi.