Olha İlkiv

Olha Faustinivna Ilkiv (Ukraynaca Ольга Фаустинівна Ільків; 21 Haziran 1920 - 6 Aralık 2021), Ukraynalı bir partizan ve Ukrayna İsyan Ordusu'nun irtibat subayıydı.Ukrayna'da en çok Ukrayna İsyan Ordusu Başkomutanı Roman Shukhevych'in irtibat subayı olmasıyla tanınır.

İlkiv aynı zamanda 14 yılını Sovyet hapishanelerinde geçiren eski bir mahkumdu . 2008 yılında 3. sınıf Prenses Olga Nişanı ile ödüllendirildi.

İlkiv, 21 Haziran 1920'de Varşova Antlaşması'nın imzalanmasından sonra İkinci Polonya Cumhuriyeti'nin bir parçası olan Stryi'de (Lehçe : Stryj) doğdu. Ailesi Faustin Ilkiv ve Rosalia-Caterina (kızlık soyadı Kotsur) idi.

İlkiv, 1934'te ailesinin boşandıktan sonra annesiyle birlikte Varşova'da yaşamaya gitti. Eğitimini Przemyśl'deki Ukrayna Kız Enstitüsünde aldı ve burada İlkiv, Ukrayna İzcilik organizasyonu Plast'a katıldı. İlkiv, 30 Haziran 1941'de Ukrayna Milliyetçileri Örgütü'ne (OUN) katıldı Almanya'nın Ukrayna'yı işgalinden sonra İlkiv, demiryolunda bir iş bulduğu Zhytomyr'e kaçtı. Orada belgelerini tren biletleri almak ve Ukraynalı isyancılara teslim etmek için kullandı. Ek olarak, İlkiv'in sorumlulukları arasında bir OUN kadın ağı oluşturmak için insanları işe almak da vardı.

Nisan 1943'te İlkiv, Ukrayna İsyan Ordusu'nun bir üyesi olan Volodymyr "Danylo" Lykota ile evlendi. Zvenislava (1946 doğumlu) ve Volodymyr (1947 doğumlu) adında iki çocukları oldu. 1947'nin başlarında, kızları üç aylıkken İlkiv, Ukrayna İsyan Ordusu başkomutanı Roman Shukhevych'i saklamakla görevlendirildi. Genç ailenin mükemmel bir örtü sağlayacağına inanılıyordu. İlkiv, Shukhevych için daha güvenli bir kimlik oluşturmak amacıyla Shukhevych'in koruması hayali bir şekilde evlendi., ayrıca sahte belgeleri olan. İlkiv'in kocası Volodymyr, oğluyla hiç tanışmadan 17 Mart 1948'de savaşta öldü.

OUN komutanlığı, İlkiv ve çocuklarını yeni bir hayata başlamaları için Donbass'a göndermeye karar verdi. Ancak son anda 14 Mart 1950'de tutuklandığı Lviv'deki arkadaşlarına veda etmeye verdi Direnişin bir üyesi olarak tutuklandı ve Lviv'de hapsedildi. Hapishanede, Shukhеvych'in 5 Mart 1950'de Bilohorshcha köyünde (bugün Lviv şehrinin bir parçası) saklandığı yere (kryivka) saldıran Devlet Güvenlik Bakanlığı'na bağlı bir operasyon grubuyla silahlı bir çatışmada öldüğünü öğrendi. Dövüldü, işkence gördü ve gardiyanlar tarafından psikotrop maddeleri yutmaya zorlandı.

İlkiv, 1952'de " Sovyet karşıtı bir çeteye katılmak" suçundan 25 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Çocukları Pohulyanka'daki bir yetimhaneye götürüldü, isimleri Vira ve Andriy Boyko olarak değiştirildi ve " Homo Sovyeticus " modelleri gibi yetiştirildiler.

1953'te Stalin'in ölümünden sonra halefi Nikita Kruşçev yüzlerce kişiyi tövbe etmeleri şartıyla affetti; İlkiv bunu yapmadı. SSCB'de tövbe etmeyen dört kadın kaldı - Olha İlkiv, , ve . Hepsi Roman Shukhevych'in irtibat görevlileriydi. Hücre arkadaşlarını kışkırtmasınlar diye tek hücreye yerleştirildiler. On dört yıl sonra İlkiv, af talebi üzerine serbest bırakıldı. 1953'te Stalin'in ölümünün ardından İlkiv'in çocuklarının yetimhanesinin müdürü Valentina Antipova, İlkiv'in mektubuna riski kendisine ait olmak üzere yanıt verdi ve çocukları annelerinin hayatta olduğunu öğrendi.

Eylül 1964'ten itibaren Lviv Bölge Hastanesi'nde büfeci, vestiyer görevlisi ve hemşire olarak, 1966'dan itibaren kapıcı olarak çalıştı. 1972'den 1976'da emekli olana kadar Lviv Tarih Müzesi'nde ve Halk Mimarisi ve Yaşamı Müzesi'nin (1977–1979) fon bölümünde çalıştı.

İlkiv, Kiev'de KUN'un (1992) ve Ukrayna'da OUN'un (1993) kurucu meclisinde yer aldı. 1995'ten 2000'e kadar, Tüm Ukrayna Ukraynalı Kadınlar Birliği'nin başkan yardımcılığını yaptı.