Karakalem çizim

Kara kalem Sanatı; kurşun, kömür, grafit gibi çizim araçları ile çizilen resim. Pek çoğu doğada bulunan, geniş malzeme yelpazesi nedeniyle en eski sanat dallarından biridir.

Görsel sanatlarda eğitim ve esere başlamak kara kalem tasarım çalışmaları ile olur. Bununla birlikte Kara kalem, başlı başına da bir sanat dalı olagelmiştir. Farklı renkler yerine aynı rengin farklı tonlarıyla (valör) resme boyut verilir. Manzara, iç mekan, natürmort ve soyut çalışmalar kara kalem ile yapılabilse de çoğunlukla portre çiziminde kullanılır. Portrede kara kalem, yağlı boya gibi sanatsal ve ticari değerini korumaktadır. Aynı zamanda diğer tekniklere oranla daha kolay ve daha masrafsız olması bu alanda amatör çalışmaları eskizleri artırmaktadır.

Türlü sanat görüşlerine rağmen kara kalem realizm olgusunun en kalıcı tekniğidir. Ressamların değişken tarzları olmasına rağmen en belirgin üsluplar; tarama, karalama, tonlama ve gölgelendirmedir. Sanatçıların dünyasında füzen kalem hariç parmakla deseni yaymak ve dağıtmak hoş karşılanmamaktadır.

Füzen kalemin (kömür kalem) doğal olanı söğüt ve asma dallarının yakılması ile yapılır. Kömür tozlarının sıkıştırılıp preslenmesi ile de sanayide üretilir. Kurşun kalem, boyama özelliği olan madeni ve doğal taşlar, çeşitli kâğıtlar, özel deriler, taş ve ahşap yüzeye uygulanabilir. Profesyonel sanatçıların çoğunlukla füzen çalışmalarında ışık etkisi oluşturmak için kullandıkları hamur silgiler de vardır.

Söğüt kömürü söğüt çubukların havasız bir fırında yakılması sonucu elde edilen uzun ve ince bir kömür çubuğudur. Asma kömürüne göre daha koyu renklidir.

Söğüt ve asma kömürünün toz alma ve silme yoluyla çıkarılabilir özellikleri, sanatçılar tarafından ön eskizler veya temel kompozisyonlar yapmak için tercih edilir. Bu ayrıca, bu tür karakalemleri ayrıntılı görüntüler oluşturmak için daha az uygun hale getirir.

Sıkıştırılmış kömür (kömür çubukları olarak da adlandırılır) blok veya çubuk şeklindedir. Gölgenin yoğunluğu sertlikle belirlenir. Üretim sürecinde kullanılan sakız veya mum bağlayıcıların miktarı sertliği etkiler, daha yumuşak, yoğun siyah işaretler üretirken, daha sıkı, hafif izler bırakır.

Karakalemler bir tahta kılıf içine sıkıştırılmış kömürden oluşur. Kömürün özelliklerinin çoğunu korurken grafit kalemlere benzer şekilde tasarlanmış bu kalemler, kullanıcının elinin işaretlenmesini önlerken genellikle ince ve net, ayrıntılı çizimler için kullanılır.

Malzemelerin oranına bağlı olarak sanatçı kömüründe geniş farklılıklar vardır: yanmış huş ağacından sıkıştırılmış kömür, kil, lamba siyahı pigmenti ve az miktarda lacivert. Bu karışım ne kadar uzun süre ısıtılırsa o kadar yumuşak olur.

Rönesans'ta karakalem yaygın olarak kullanılıyordu, ancak tuvalden dökülen odun kömürü parçacıkları nedeniyle çok az sanat eseri hayatta kaldı. 15. yüzyılın sonunda, kömürün pul pul dökülmesini önlemek için çizimleri sakız banyosuna batırma işlemi uygulandı. Karakalem resimlerin tarihi MÖ 23.000 yıllarına kadar uzanıyor. O zamandan beri birçok kültür, sanat, kamuflaj ve geçiş törenleri için odun kömürü kullandı. Avustralya'dan, Afrika'nın bazı bölgelerinden, Pasifik Adaları'ndan, Asya'nın bazı bölgelerinden ve diğerlerinden birçok yerli insan, çocuk doğumu, düğünler, ruhani ritüeller, savaş, avlanma ve cenaze törenleri dahil olmak üzere geçiş törenleri için hala vücut boyama yapıyor. Birçok sanatçı, benzersiz koyu siyah vuruşları nedeniyle odun kömürü kullanır. Kömürün zayıf yapısı, malzemenin tuval üzerinde pul pul dökülmesine neden olduğundan tuvalde kullanıma uygun olmayan bir malzemedir.

Batı sanat tarihi boyunca, diğer araçlarla iyi tanınan sanatçılar, son resimler için eskiz veya ön çalışmalar için karakalem kullandılar. Birincil araç olarak odun kömürü kullanan çağdaş sanatçıların bazıları şunlardır: Robert Longo, William Kentridge, Dan Pyle ve J. Daniel Phillips.