Tufan mitlerinin listesi

Tufan mitleri, Tunç Çağı'ndan Neolitik tarih öncesine kadar uzanan çok çeşitli kültürlerde yaygındır.  Bu anlatımlar, bazen küresel ölçekte, genellikle bir tanrı veya tanrılar tarafından medeniyeti yok etmek için ilahi bir ceza eylemi olarak gönderilen bir tufanı tasvir ediyor.

Kıtada nispeten az sayıda tufan efsanesi olmasına rağmen, Tufanın sözlü geleneğini koruyan Afrika kültürleri arasında Kwaya, Mbuti, Maasai, Mandin ve Yoruba halkları bulunur.

Eski Mısır'da tufanlar faydalı görülüyordu ve Japonya'daki duruma benzer şekilde, Eski Mısır'da da onu bereketli bir güçten çok yıkıcı bir güç olarak resmeden tufan mitleri yoktu. Mısır mitolojisindeki bir "tufan mitinde" tanrı Ra ve kızı Sekhmet yer alır. Ra, Sekhmet'i saygısızlıkları ve sadakatsizlikleri nedeniyle insanlığın bir kısmını yok etmesi için gönderdi; bu, tanrıların büyük bir kan seli simülasyonu yapmak için şarap sürahilerini devirmesine neden oldu, böylece onu şarapla sarhoş edip bayılmasına neden olarak katliamı sona erdi. Bu, yıllık Nil seli sırasında bir şarap içme festivalinde anılır.

Orowignarak (Alaska): "Depremle birlikte büyük bir su baskını, karayı o kadar hızlı silip süpürdü ki, yalnızca birkaç kişi deri kanolarıyla en yüksek dağların tepelerine kaçabildi."

Videvdad, Ahura Mazda'nın, sert bir kış fırtınasının ve ardından eriyen karların geleceği konusunda Yima'yı uyardığını belirtiyor. Ahura Mazda, Yima'ya bir Vara (Avesta: muhafaza) inşa etmesini tavsiye eder. Burayı en uygun erkek ve kadınlarla dolduracak; ve her hayvandan, kuştan ve bitkiden ikişer adet; ve geçen yaz toplanan yiyecek ve su tedariki. Norbert Oettinger, Yima ve Vara'nın hikayesinin Başlangıçta bir sel efsanesiydi ve sellerin sert kışlar kadar etkili olmaması nedeniyle, Doğu İran'ın kuru doğası nedeniyle sert kışlar da eklenmişti. Videvdad 2.24'teki erimiş su akışından bahsetmenin sel mitinin bir kalıntısı olduğunu savundu..

Manu ve Matsya: Efsane ilk olarak Shatapatha Brahmana (MÖ 700–300)'de görülür ve Matsya'da daha ayrıntılı olarak anlatılmıştır. Purana (MS 250–500). Matsya (Lord Vishnu'nun bir balık olarak enkarnasyonu), Manu'yu (bir insan) yaklaşmakta olan felaketli bir sel hakkında önceden uyarır ve ona dünyanın tüm tahıllarını bir teknede toplamasını emreder; Hikayenin bazı biçimlerinde teknede yaşayan tüm canlıların da korunması gerekiyor. Tufan dünyayı yok ettiğinde Manu - bazı versiyonlarda yedi büyük bilgenin eşliğinde - Matsya'nın güvenli bir yere çektiği gemiye binerek hayatta kalır. Norbert Oettinger, hikayenin başlangıçta Yama ile ilgili olduğunu, ancak Shatapatha Brahmana'nın yazarlığının sosyal bağlamı nedeniyle yerini kardeşi Manu'nun aldığını savunuyor.

Andaman Adaları'nın yerli sakinlerinin dinindeki yaratıcı tanrı Pūluga, emirlerini unutan insanları cezalandırmak için yıkıcı bir sel gönderir. Bu selden yalnızca dört kişi kurtuldu: iki erkek ve iki kadın.

Japonya'da büyük bir sel efsanesi yok. Namazu, deprem ve tsunami getiren bir yaratık olarak kabul edilir, ancak bunlar tam anlamıyla mitolojik anlamda sel olarak sayılmaz. 19. yüzyılda Hirata Atsutane ve Motoori Norinaga gibi Japon akademisyenler, Şinto'nun üstünlüğünü savunmak ve Japon milliyetçiliğini desteklemek için diğer kültürlerin küresel tufan mitlerini kullandılar. Japonya'nın bir tufan efsanesinin olmamasının, onun Dünya'nın hem merkezi hem de en yüksek noktası olduğunu gösterdiğini ve bu durumun onu Dünya'da göklere en yakın yer haline getirdiğini iddia ettiler. Dolayısıyla onlara göre bu, Japonya'nın her şeyden önce geldiği Japon yaratılış mitinin doğruluğunu gösteriyor.

Ifugao: Bir yıl, yağmur mevsiminin gelmesi gerekirken gelmedi. Nehir kuruduğunda insanlar nehrin ruhunu bulmayı umarak mezarını kazdılar. Nehir tanrılarını kızdıran büyük bir pınara çarptılar. Yağmur yağmaya başladı ve nehir kıyıları taştı. Sonuçta ortaya çıkan sel, sular çekildiğinde dünyayı yeniden dolduran hayatta kalan Wigan ve Bugan dışında tüm insanlığı yok etti.

Igorot: Bir zamanlar, dünya düzken ve dağlar yokken, Büyük Ruh Lumawig'in oğulları iki kardeş yaşardı. Kardeşler avlanmayı seviyorlardı ve hiçbir dağ oluşmadığından yaban domuzu ve geyik yakalamak için uygun bir yer yoktu ve ağabey şöyle dedi: "Tüm dünyaya su akıtalım ve onu kaplayalım, o zaman dağlar yükselsin."

Zhuang, Thai, Shan ve Lao'nun da aralarında bulunduğu Tai halkları arasında, onların kökeninden ve inancın yüce varlığı olan Thean'larından (แถน) gelen tufandan bahseden birçok halk hikayesi vardır.

Pu Sangkasa-Ya Sangkasi (Tayca: ปู่สังกะสา-ย่าสังกะสี) veya Büyükbaba Sangkasa ve Büyükanne Sangkasi, Tai halkının halk masallarının yaratılış efsanesine göre, yüce tanrı Phu Ru tarafından yaratılan ilk erkek ve kadındı. perşembe ( ผู้รู้ทั่ว). Bin yıl geçti, onların torunları kötü ve kabaydı, aynı zamanda yüce tanrıya tapınmakla ilgilenmiyorlardı. Tanrı öfkelendi ve onları büyük bir tufanla cezalandırdı. Neyse ki, bazı torunlar hayatta kaldı çünkü devasa bir büyülü kabağa kaçtılar. Aylar geçti, yüce tanrı, hayatlarının zor döneminde yaşamak zorunda kalan insanlara merhamet etti, bu yüzden iki tanrısı vardı: Khun Luang ve Khun Lai, gökyüzünde süzülen bir ada cennetini gökyüzüne bağlayan devasa bir asmadan aşağı indiler. Muazzam su kabağını delmek ve hayatta kalan insanları yeni bir ülkeye götürmek için dünyayı. Su seviyeleri çoktan düşmüştü ve kuru arazi vardı. Tanrılar hayatta kalan insanlara yardım etti ve onları yeni topraklara götürdü. Herkes Mueang Thaen denilen ülkeye vardığında, iki tanrı insanlara pirinç yetiştirmeyi, tarım yapmayı ve yapı inşa etmeyi öğretti.

Saisiyat: Beyaz saçlı yaşlı bir adam rüyasında Oppehnaboon'a geldi ve ona yakında büyük bir fırtınanın geleceğini söyledi. Oppehnaboon bir tekne inşa etti. Yalnızca Oppehnaboon ve kız kardeşi hayatta kaldı. Bir çocukları oldu, çocuğu parçalara ayırdılar ve her parça yeni bir insan oldu. Oppehnaboon yeni insanlara isimlerini öğretti ve onlar da dünyayı doldurmak için yola çıktılar.

Vietnam'daki hemen hemen her Güneydoğu Asyalı etnik grup, hayatta kalan sadece 2 kişinin evliliği tamamlaması gereken büyük bir sel hikâyesini anlatır.Bazen kardeşler, bazen bir kadın ve köpek oluyorlar ama bu ensest anormallikten bir su kabağı veya kabak şeklinde bir et parçası doğuyor ve tufanı araştıran Dang Nghiem Van'a göre su kabağı çeşitli etnik grupların kaynağı haline geliyor. 90'lı yılların başında Vietnam'da yapılan bir saha araştırmasında 307 tufan efsanesini toplayarak Güneydoğu Asya mitlerini ortaya çıkarıyor ve bunların hepsinin aslında benzer bir hikayenin farklı versiyonlarına sahip olduğunu anlatıyor.

Ket: Kuzey Avrasya'daki Ket halkı mitolojisinde geçmişte birçok su baskını yaşanmıştır. İnsanlar ve hayvanlar, yüzen çim parçalarına tutunarak hayatta kaldı. Gelecekte son bir sel, antik Ket kahramanlarını geri getirecek.

Tiddalik: Su tutan bir kurbağa, bir sabah aşırı bir susuzlukla uyanır ve tatlı suyun tamamı tükeninceye kadar içmeye başlar. Nem eksikliği nedeniyle her yerde canlılar ve bitki yaşamı ölmeye başladı. Diğer hayvanlar onu güldürerek tükettiği suyun tamamını serbest bırakması için bir plan yaptılar. Tiddalik gülerken gölleri, bataklıkları ve nehirleri yenilemek için su ondan dışarı fırladı.

Kertenkeleler ve Ornitorenkler: Dünya kuşlar, sürüngenler ve diğer hayvanlarla aşırı nüfuslu hale geldi. Bu nedenle bunu hafifletmek için Mavi Dağlarda bir toplantı yapıldı. Tiger Snake, hareket kabiliyeti iyi olan kuşların ve hayvanların yeni bir ülkeye göç etmesini planladı. Yağmur yağdırmayı bilen kertenkeleler, dünyayı ornitorenklerden temizlemeye karar vererek tüm aileye yağmur töreni yapma talimatını verdiler. Kertenkeleler, aşağıdaki araziyi kaplayıp dünyanın çoğunu yok eden bir tufandan önce dağların tepelerine kaçtılar. Sonunda sel sona erdi ve ornitorenkler kalmadı. Bir süre sonra Halı Yılanı ornitorenklerin varlığını gözlemledi. Hayvanlar, hepsinin ornitorenklerle akraba olduğunu keşfettiler ve ornitorenkler daha sonra geri davet edildi ve eski bir değer olarak muamele gördü. Sonunda baş ornitorenk bandicoot ailesiyle evlendi, ancak ornitorenkler diğer hayvanlarla asla rahat değildi.