Dini yasa

Dini hukuk, dini gelenekler tarafından öğretilen etik ve ahlaki kodları içerir. Farklı dini sistemler, kutsal yasaya kendi inanç sistemleri için az ya da çok önem verir; bazıları açıkça antinomian iken diğerleri doğaları gereği nomistik ya da "yasalcı"dır. Özellikle Yahudilik, İslam ve Bahailik gibi dinler, hem devlet hem de toplum için vahyedilmiş pozitif kanun öğretisini ileri sürerken, Hristiyanlık gibi diğer dinler bunun gerekli veya arzu edilir olduğu fikrini reddeder ve ebedi olan ahlaki değerlere vurgu yaparlar.

Devlet dini (veya kilise ), devlet tarafından resmi olarak onaylanan dini kurumdur. Teokrasi, bir Tanrı veya ilahın en yüksek hükümdar olarak kabul edildiği bir hükümet biçimidir .

Teokrasi ve dini yargı alanlarında vicdani retçiler dini açıdan suçlu kabul edilebilirler. Yasal sistemler, hükümetin belirli bir dini resmi olarak benimsemediği, ancak tüm dini faaliyetleri bastırabileceği veya hoşgörü uygulayabileceği laik devletler veya çok kültürlü toplumlardır.

Bahai yasaları, Bahai Dininde temel parçaları oluşturan yasa ve kurallardır. Yasalar, Dinin kurucusu Bahaullah'ın onaylı metinleri üzerinde Abdülbaha ve Şevki Efendi'nin yorumlarına dayanır. Bahai hukuku bir dizi genel ilke ve yönerge olarak sunulur ve bireyler bunları en uygun göründükleri şekilde uygulamalıdır. Bazı sosyal yasalar Bahai kurumları tarafından uygulanırken, diğerleri bireylerin vicdan, anlayış ve muhakemelerine dayalı olarak, Bahaullah sevgisi ile takip edilir. Kanunlar, dünyada düzen ve güvenliği sağlama yöntemi olarak görülmektedir.

2 Mart ila 20 Mart tarihleri arasında gün doğumundan gün batımına kadar on dokuz gün oruç tutmak. Bu süre zarfında 15 ile 70 yaşları arasındaki sağlıklı Bahailer yemek ve içmekten kaçınırlar.

Hristiyanlık çerçevesinde, dini hukuk için birkaç olası tanım vardır. Biri, İlahi Yasa veya İncil yasası olarak da adlandırılan Musa Yasasıdır. (Eski Ahitten ünlü örnek On Emir'dir. Bir diğeri, Nasıralı İsa'nın Müjde'deki öğrencilerine verdiği talimatlardır. (Mesih Yasası, Yeni Emir veya Yeni Antlaşma olarak anılır). Bir diğeri, Rum Ortodoks Kilisesi tarafından halen uygulanan Apostolik Kararnamenin 15 eylemi, bir diğeri Katolik, Anglikan ve Ortodoks kiliselerindeki kanon yasasıdır.

Bazı Hristiyan mezheplerinde, yasa genellikle lütufla karşılaştırılır (ayrıca bkz. Yasa, İncil ve Yasanın Antitezi ): buradaki karşıtlık, kurtuluşu çarmıhta İsa tarafından ödenen kefaret ve Tanrı'ya iman yoluyla aramanın aksine, bir yasalar kuralına itaat ederek kurtuluşu elde etme girişiminden söz eder.

Kanun (Canon) yasası, Hristiyan örgüt ve üyelerinin yönetişimi için dini otorite tarafından yapılan veya kabul edilen yasa ve yönetmelikler bütünüdür. Roma Katolik Kilisesi, Doğu ve Doğu Ortodoks kiliseleri ve Anglikan Kiliseler Birliği'ni yöneten iç yasadır. Böyle bir kilise yasasının yasalaşma, yorumlanma ve karara bağlanma şekli, bu üç kilise organı arasında büyük farklılıklar gösterir. Her üç gelenekte de, bir kanon başlangıçta bir kilise konseyi tarafından benimsenen bir kuraldı (Yunanca kanon / κανών, İbranice kaneh / קנה, kural, standart veya ölçü anlamına gelir); bu kanonlar, kanon hukukunun temelini oluşturdu.

İslam hukuku olarak da bilinen şeriat () İslam'i ahlak kanunudur. Şeriat iki temel kaynaktan türetilir; Kuran ve İslam peygamberi Muhammed'in sünnette ortaya koyduğu örnek. Fıkıh birincil kaynak kabul edilen Kur'an ve sünnette doğrudan ele alınmayan sorunların çözümü için geliştirilen yorumlardan oluşur. İkincil kaynaklar genellikle sahabe ve ulemanın icmada somutlaşan fikir birliğini ve ayrıca kıyas yoluyla Kur'an ve sünnet üzerinde yapılan analojiyi içerir. Maliki mezhebinde ayrıca amel-ehlil medine (Medine ehlinin uygulamaları) yer alır.

Müslümanlar, şeriatın Allah'ın kanunu olduğuna inanmakla birlikte içerik ve zorunluluklar konusunda ihtilafa düşerler. Modernistler, gelenekçiler ve köktendinciler, farklı İslami düşünce ve ilim okullarının taraftarları gibi, şeriata ilişkin farklı görüşlere sahipler. Farklı ülkeler, toplumlar ve kültürler de farklı şeriat yorumlarına sahiptir.

Şeriat, suç, siyaset ve ekonomi dahil olmak üzere laik hukukun ele aldığı birçok konunun yanı sıra cinsel ilişki, hijyen, diyet, namaz, miras ve oruç gibi kişisel konularla da ilgilenir. Resmi statüye sahip olduğu yerlerde kadılar tarafından uygulanır. İmam genellikle cemaat namazlarının imamına atıfta bulunmak için kullanılırken, aynı zamanda bir alim, dini lider veya siyasi lider olabilir.

Şeriatın ihyası, İslamcı hareketler için uzun süredir devam eden bir hedeftir. Müslüman göçün olduğu Batı ülkelerinde, Müslüman azınlıklar kendi anlaşmazlıklarında kullanılmak üzere şeriat aile hukukunu uygulamaya koydular. Ör, İngiltere'nin Müslüman Tahkim Mahkemesi.