Mehdilik iddiasında bulunanlar listesi

Mehdi, İslami eskatolojide kıyamet öncesinde ortaya çıkacağı ve Dünyayı adaletsizlik ve zulümden kurtaracağına inanılan bir Mesih figürüdür. Mehdi olduklarını iddia eden kişiler, Müslüman dünyasında - Güney Asya, Afrika ve Orta Doğu'da - ve İslam'ın doğuşundan (MS 610) bu yana tarih boyunca ortaya çıktı.

Mehdi olduğunu iddia eden kişi manevi olduğu kadar dünyevi bir güce de sahip olabilir: iddia sahibi kişiler Mehdiyet gibidevletler veya Babizm veya Ahmediye hareketiinde olduğu gibi cemaatler oluşturabilirler. Doktrininin Müslüman dünyasındaki önemi, en son 1979'da Suudi Arabistan'ın Mekke kentinde Mescid-i Haramın Cüheyman el-Uteybi liderliğindeki en az 200 militan tarafından ele geçirilmesi sırasında vurgulandı. O kayınbirderiMuhammed bin abdullah el-Kahtaniyi Mehdi ilan etmişti.

Geleneksel olarak Mehdi'nin zuhurunun merkezde yer aldığı "kıyamet spekülasyonu"na olan ilgi, ana akım Şiiler (Onikicilik), İsmailizm ve "doktrinsel ve coğrafi olarak günümüz Fas'ı veya Sudan'ınının sınırlarında" yaşayan Sünni Müslümanlar arasında güçlü, ancak Sünni İslam'ın merkezinde zayıftı.

Şii İslam'da Mehdi'yi beklemek en azından "bir ibadet biçimi olarak selamlanır; ortaya çıktığında ona katılarak dünyayı adaletle doldurmak için onun sancağı altında savaşmak müminlerin her günkü özlemidir". Mehdi olduğunu inandırıcı bir şekilde iddia eden birini desteklemeye dindar Müslümanların ilgi duymalarına rağmen iddia sahibi ile diğer inananlar ve İslam alimleri arasında önemli çatışmalar görülebilir. Örneğin Irak'ta kendini mehdi ilan eden biri (Dia Abdul Zehra Kadim) ve mehdinin kendisini vasi olarak atadığını iddia eden biri (Ahmed El-Hasan) Şii İslam'ın Ayetullahlarınca "kafirler, şarlatanlar ve yalancılar" olarak kınandı.

Mahmud Pargo, Şii hadislerine göre mehdinin zor kazanılan İslami öğrenimi ve sevilen, yerleşik dini ritüel ve kurumları "gereksiz" hale getiren "yeni bir din, yeni bir kitap ve yeni bir kanun getireceği" açıklamasını sunar.

8. yüzyılın ortalarında, Emevi Halifesi Hişam dönemi (hicri 2.yy)'nde Berghouata'lideri Ṣāliḥ ibn Tarif, kendisini yeni bir dinin peygamberi ilan etti. İbn Haldun'un kaynaklarına göre, Allah'tan Berberi dilinde yazılmış ve 80 bölümden oluşan Kuran adlı yeni bir vahiy almıştı. Kavmi için ona Salih al-Mu'minin ('Müminlerin Restoratörü') ve son Mehdi adını veren kanunlar koydu.

İslami (Ortodoks) literatür "Hırsızlık için ölüm cezası, sınırsız boşanma, Ramazan yerine Recep ayında oruç tutmak ve günlük beş yerine on zorunlu namaz gibi öğretileri" nedeniyle inancını sapkın görüyor. Motivasyonu muhtemelen kendisine politik olarak, Emevilerden bağımsızlık ve meşruiyet kazandıran bir ideoloji kurmaktı. Bazı modern Berberi aktivistler, onu Arap fethine karşı direniş ve Berguta devletini kurması nedeniyle bir kahraman olarak görüyor.

Abdullah bin Muaviye, Cafer ibn Ebi Talib'in soyundan geliyordu. Şiiler H.127 / MS 744'ün sonunda onu Kufe'de imam tayin ettiler. Şiiler ve Ctesiphon'un desteğiyle Emevi Halifesi III. Yezid'e karşı ayaklandı. İran'ın batısı, İsfahan ve İstakhr'a taşındı. İki yıl boyunca İran'ın batısını kontrol etmeyi başardı. 746-7'de halife ordularına yenildi ve Horasan'daki Herat'a kaçtı. İddiaya göre rakibi Ebu Müslim tarafından hapsedilmiş olarak öldü. Takipçileri onun gaybet olduğunu ve Mehdi olarak döneceğini söylediler.

İsmail bin Cafer'in oğlu Muhammed ibn İsmail (MS 740-MS 813) (İslam'ın İsmaili mezhebi adını almıştır), aslında bir Mehdi olduğunu iddia etmemesine rağmen İsmailileri çoğu, İmamların soyunun oğlu Ahmed el-Vafi (Abadullah ibn Muhammed) aracılığıyla devam ettiğine inanır ve takipçileri tarafından "geleneksel olarak atfedilen işaretler ve yetkiler altında dönüşü beklenen ... yedinci ve son imam, mehdi" olarak saygı görür."

Karmatiler, Abdullah el-Mehdi Billah'ın (Selamid lideri) kendisini mehdi ilan etmesinden sonra Salamiyadan ayrılanlardan oluşuyordu. Ancak yaklaşık 30 yıl sonra, liderleri Ebu Tahir el-Cennabi, "genç bir mahkum" olan Ebu'l-Fadl el-İsfehaniyi kendi Mehdi'si ilan etti.

MS 899'da, zamanın İsmaili mezhebinin lideri olanAbdullah Said, Abdullah el-Mehdi Billah adıyla (909–934) kendisini Mehdi ilan etti. 909'da kurulan Fatımi devletinin ilk halifesi, devlet kurmayı başaran iki talipten biriydi. (Aşağıda Muhammed Ahmed'e bakın). Mehdi olarak 903'te orta Suriye'yi ele geçirmek için çağrıldı, ancak Irak birlikleri tarafından ezildi. Vaizi veya Da'isi Abu 'Abdullah El-Husayn Al-Shii, birkaç yıl sonra Berberi yerlilerinin desteğiyle Kuzey Afrika'nın bazı kısımlarını güvence altına almasına yardım etti. Mehdi'nin gelişini takip edecek olan kıyamet tarihi "süresiz olarak ertelendi". Abdullah, Mehdi olarak (teoride) sahip olduğu doğaüstü güçlerin hiçbirini kullanamadı - onları kullanmakta ısrar edenler görevden alındı ve bazen idam edildi.

Sonunda Fatımiler "bin yıllık retoriği tamamen terk ederek" kendilerini imparatorluk inşa etmeye adadılar. Kahire'yi başkent olarak inşa ettiler ve Fatımi soyundan gelenler halife olarak hüküm sürmeye devam etti. Altıncı halife El-Hakim, aşırı şiddetle yerine getirilen "öngörülemeyen emirler" (kiliselerin yok edilmesi, gece ateşkesleri, tüm köpeklerin tasfiyesi, müziğin yasaklanması vb.) ile tanınıyordu ve bazen de aynı hızla görevden alınıyordu. Bazıları onun ilahi ilhamına ve Dürzi dinine ilham verdiğine inandı.

Selahaddin Eyubi Mısır'ı ele geçirip Fatımi devletine son verdiğinde hanedan sona erdi. Son Fatımi Halifesi ve ailesini ölümüne kadar Fatımi Sarayı'nda hapsetti.

İsfahan Mehdisi olarak da bilinen Ebu'l-Fadl el-İsfahani, MS 931'de Bahreyn'in Karmati lideri Ebu Tahir el-Cannabi tarafından "Tanrı'nın vücut bulmuş hali" ilan edilen, İranlı genç bir adamdı. Bununla birlikte, bu yeni apokaliptik lider, İslam'ın geleneksel yönlerini ret ve Zerdüştlerin yaptığı gibi "takipçilerini" İbrahimi peygamberleri kınamak ve "ateşi kutlamaya" teşvik etmek gibi Zerdüştlük ile bağları teşvik ederek büyük bir karışıklığa neden oldu. Ebu Tahir, onu "sahtekar" olarak reddetti ve idam ettirdi.

Muhammed bin el-Mustakfi, Abbasi halifesi el-Mustakfi'nin oğlu ve atanmış varisiydi, Büveyhi Emirleri kukla halife El-Muti'yi devirmek için geliştirilen bir komploda Mehdi cübbesini giydi.

On birinci yüzyılın sonlarında, Fatımi hanedanı bin yıllık doğaüstü iddialardan vazgeçtiğinde, İsmaililer başka bir bölünme yaşadı. Fatımi ordusunun başı El-Afdal, daha uyumlu bir damat için merhum halifenin atanmış varisi oğlu Ebu Mansur Nizar'ı saf dışı bıraktı. Ancak İran'daki İsmaili kuvvetlerinin komutanı Hasan Sabbah Kahire' Fatımilerinden ayrılarak Alamuttaki kalesinden hem Sünni Abbasi liderlerine hem de Kahire'deki Fatımi sarayına karşı bir terör saltanatı başlattı.

H. 559'da (MS 1164) Ramazan ayının ortasında, Hasan Sabbah'nın halefi II. Hasan ve birlikte toplananlar, sırtları Medine'ye dönük olarak, Ramazan orucuna aykırı olarak şeriata aykırı bir ritüele, şaraplı bir ziyafete katıldılar. Gizli imam onları şeriatın kutsal kurallarından kurtardığıni insan, cin ve meleklere ilan etmişti. II. Hasan şeriat'ın zahiri uygulamasını yürürlükten kaldırdığını ve kanunların batıni tarafını vurguladığını açıkladı. Ve "dıştan" Buzurgumid'in torunu olarak bilinirken", ezoterik gerçeklikte "zamanın İmamı" olduğunu iddia etti. İslami ayinlere uyulması en ağır şekilde cezalandırılırdı; Yine de direniş derindi ve Hasan kendi kayınbiraderi tarafından bıçaklanarak öldürüldü. İslam hukuku, oğlunun ölümünden sonra yeniden getirildi.

Sünni Fas'ta, 12. yüzyılın başlarında Murabıtların çöküşünde Muhammed ibn Abdullah İbn Tumart (c.1078/1080 - c.1130) reform yapmaya çalıştı. Allah'ın birliğine vurgu yaptıkları için müritleri Muvahhidun (Muvahhidler) olarak bilindi. Merakeş ve diğer şehirlerde reddedildi, destek için Atlas Dağları'ndaki Masmuda kabilesine döndü. İbn Tumart tüm diğer İslami hukuk okullarını reddetti ve yönetici Almorvid hanedanının gevşek ahlakında Kıyamet Saatinin yakın olduğuna dair işaretler gördü.

1121'de müritleri tarafından mehdi ilan edilmesi ve kendisini imam ve masum (veya günahtan korunmuş) demesine rağmen, ibn Tumart en eski on müritinden oluşan bir konseye danıştı ve geleneksel Berberi temsili hükûmetini elli kabile liderinden oluşan bir meclis ekleyerek değiştirdi. Almohad isyanı 1125'te Sus ve Marakeş dahil Fas şehirlerine yapılan saldırılarla başladı.

1130'da Marakeş'i ele geçirememesi "mesihlik iddialarını baltaladı" ve Abdülmümin'i halife unvanıyla halefi olarak atadıktan kısa bir süre sonra öldü. Abdülmümin, İslam'da evrensel liderlik iddiasında bulundu ve kendi ailesinin üyelerini iktidara getirecek bir sistemle saltanat kurdu.

13. yüzyılda Moğol istilasıyla İran ve Irak Moğolların kontrolüne girdi, çok sayıda Müslüman katledildi. 14. yüzyıl başlarında İran ve Irak'taki Şiiler "gizli muhalefete" başladı. Orta Irak'ta bir Şii öğreti merkezi olan Hilla'da, her gün ikindiden akşam namazına kadar, 100 kasabalı Mehdi'nin yeniden ortaya çıkması için dua yapılan bir ritüele katıldı. Davullar vuruldu, boru ve borazanlar çalındı, Mehdi' için eyerlenmiş bir at, "Kıyametin Efendisi"nin mabedine götürüldü ve orada Şii kasabalılar "Kıyametin Efendisi Allah'ın adıyla" diye haykırdı. Allahım, gel, çünkü fitne kol geziyor, fesat kol geziyor! Ortaya çıkmanın tam zamanı! Senin sayende Allah, hakkı batıldan ayıracaktır!" Benzer mesih olayları İran'da da meydana geldi.

Moğol hanlığının Ebu Sa'id Bahadır Han'ın 1335'te ölümüyle dağılmasından sonra, gezgin tarikatlar önde gelen Şeyhiyye-Cüriyye ile "popüler ruhaniyeti" yaydılar; Mehdi'nin yaklaşmakta olduğunu ve Şiilerin silaha sarılarak O'nun gelişine hazırlanmasını ilan ettiler. 1381-1392 yılları arasında Timur'un boyunduruğu altına girdiler.

Mesih ajitasyonu, 1386'da, kendisini "ilahi ihtişamın tezahürü" ilan eden ve "Çağın efendisi" niteliklerine sahip, alfabenin harfleri (hurûfiyye) dahil olmak üzere gizli anlamları ayırt etme yeteneğine vurgu yapılan Fazlullah Esterabadî adlı bir rüya yorumcusu tarafından ele alındı. 1394'te idam edildi, ancak müritleri "ona ilahi bir enkarnasyon olarak saygı duydular" ve "Kılıç Ustası" nın işaretleri altında dönüşünü beklediler. Bu mezhep, İran ve Suriye'de "her türlü sapkınlığın peşine düştü" ve yavaşça Anadolu'daki Baktaşilerin Sufi kardeşliği içinde asimile edildi.

Fazlallah al-Astarbadi'nin on beşinci yüzyılın başlarında idam edilmesinden bir nesil sonra, bugün Tacikistan'da bulunan Kübraviyye tarikatının Sufi üstadı İshak el-Kuttalani, müritlerinden biri olan Nurbahş'ı (Işığın Armağanı) beklenen Mesih (yani Mehdi) olarak ilan etti. Bu hareket "boyut ve etki olarak büyüdü", başarısız bir isyan düzenledi ve bunun üzerine Kuttalani ve düzinelerce takipçisi - Nurbahş hariç- 1425'te idam edildi. Sonunda Nurbahş Kürdistan'da kendi düzenini kurdu "ancak imamlık iddialarından vazgeçmek zorunda kaldı."

"Bin yıllık ayaklanmanın" "yeni bir hanedan gücüne" yol açmasına dair bir başka örnek de Muhammed ibn Falah'tır (1400-1465/66). MS 1415 dolaylarında kendisini Mehdi'nin velisi (dostu) ilan etti. (İlk imam Ali, Şia tarafından Allah'ın velisi olarak kabul edilir.) 1436'da güneybatı İran'da takipçileri arttı ve kendini "yedinci imamın son enkarnasyonu" ilan etti ve "Mehdi'nin bir konuşmasını sundu. Onun mezhebi Muşa'şa'iyye olarak tanındı. Sapkınlığına karşı çıkanlar Irak'ın kutsal şehirlerinde ayaklandı, ancak gücü o kadar büyüktü ki, Ali'nin mezarına bile saygısızlık ederek Hilla ve Necef'i yok etti. Ayrıca, 1508'de emirliğin Safeviler tarafından fethinden sonra eyalet valisi olan torunlarına miras kalan Hurzistan'da bir emirlik kurdu.

Muhammad Jaunpuri (9 Eylül 1443 - 23 Nisan 1505) Kuzey hindistanda, günümüzün Uttar Pradesh'inde doğdu. Babası Syed Muhammed Abdullah, yedinci imam Musa Kazım'in soyundan geliyordu.

Beş yardımcısı bulunmaktadır: 1)Bandagi Miyan Syed Mahmood, 2) Siddiq-e-Vilayat olarak da bilinen Bandagi Miyan Syed Kundamir, 3) Miqraz-e Bidda olarak da bilinen Bandagi Miyan Şa-ı-Neymat, 4) Dariya-e-Wahdet-o-Aşam olarak da bilinen Bandagi Miyan Şa-ı-Nizam, 5) Maqbul-i-Mehdi olarak da bilinen Bandagi Miyan Şa-ı-Dilaver.

Muhammad Jaunpuri 1505'te 63 yaşında Afganistan'ın Farah kentinde öldü. Mahdavia olarak bilinen takipçileri var olmaya devam ediyor ve Hindistan'ın Haydarabad şehri etrafında toplanıyorlar. Ancak dünyanın diğer bölgelerinde Hindistanın Haydarabad, Gujarat, Karnataka, Madhya Pradesh ve Maharashtra'nın yanı sıra Pakistan Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Avustralya, Birleşik Arap Emirlikleri, Katar, Suudi Arabistan, Kuveyt, Afrika ve Birleşik Krallık'ta göç eden Mahdavi toplulukları var.

Şeyh Bedreddin Mahmud Bin İsrail Bin Abdülaziz (1359–1420) etkili bir mutasavvıf, alim, ilahiyatçı ve devrimciydi. En çok, kendisi ve müritlerinin Sultan I. Mehmet ve Osmanlı devletinin otoritesine ciddi bir meydan okuma oluşturduğu, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bir 1416 isyanındaki rolüyle tanınır.

1509'da, soyunun Muhammed'den geldiğini iddia eden ve "bölgedeki en güçlü kardeşlik teşkilatı Şazelinin askeriyle desteklenen Banū Saʿdid, Sous'un kontrolünü ele geçirdi. Lideri Muhammed el-Mehdi hükümdar ilan edildi ve takipçileri, "Peygamber'in aynı adı taşıyan soyundan gelen Muhammed'in yeryüzünde adaleti yeniden tesis etmek için geleceğini" belirten ünlü bir hadisin "onda gerçekleştiğini gördü". Banū Saʿdid hanedanı, sonraki yüzyılın büyük bir bölümünde Fas'ı ateşli silahların yardımıyla yönetmeye devam etti.

Faslı bir imam ve 1610'da Sufi üstadını bir yenilikçi olarak suçladıktan ve iktidardaki Sa'did hanedanını sözde dini gevşeklik ve Batılı sömürgecilere saldırmamakla suçladıktan sonra kendini Mehdi ilan eden Sufi lider Ahmed ibn Abi Mahalli (1559-1613) idi. Fas'ın güneyindeki Marakeş şehrini aldı, ancak 1613'te çatışmada öldürüldükten sonra takipçileri "onun yenilmezliğine olan inançlarının çürütüldüğünü" gördüler ve kaçtılar. Kafası koptu ve parçalanana kadar şehir surlarına asıldı, ancak bu grafik kanıtlara rağmen bölgedeki "nüfusun bir kısmı" onun ölümünü kabul etmeyi reddetti ve "kendini kamuoyundan gizlediğine" inandı.

Nurbahş etkisi Safevi hanedanında (1501-1736) hissedildi. Hanedan, (her ne kadar "muhtemelen Kürt kökenli" olsa da) adını on beşinci yüzyılda Şiiliğe geçen bir Sufi tarikatından (Safevilik) almıştır. Safeviler askerî güç için paganizm, şamanizm ve hatta ritüel yamyamlık ile suçlanan "Kızılbaş" olarak bilinen " fanatik Türkmen kabilelerine " bel bağladı. Lideri (Haydar) çatışmada ölünce yerine on iki yaşındaki oğlu I.İsmail geçti.

Nurbahş'ın müritlerinden biri tarafından "güçlü bir şekilde etkilenen" İsmail, kendisinin Mehdi olduğunu iddia ederek Kızılbaş vahşetini haklı çıkarmada eskatolojiyi kullandı. Vahşi Kızılbaş, sırasıyla Bakü, Tebriz, İsfahan, Şiraz ve Bağdat'ı aldı, ancak 1514'te Osmanlı topçusu tarafından bozguna uğratıldı."Artık Mehdi kılığına giremese de Gizli İmam'ın elçisi olduğunu iddia etti. Safevi ailesinin Anadolu kökenleri bir şekilde unutuldu ve bunun yerini Büyük Gaybet sırasında hanedanın kendisini on ikinci imamın aracı olarak temsil etmesine izin veren peygamberi bir soy aldı. Kızılbaşların bir azınlığı yine de Şah'ı bizzat Mehdi olarak görmeye devam etti."Bu sapkınlık, İsmail'in oğlu ve halefi tarafından bastırıldı.

Ahmed el-Mansur (1578–1603), Fas sultanı. Hukukçu Ahmed bin Muhammed bin el-Sıddıq, yalnızca Mehdi üzerine bir risale yazdı ve Mansur'un Mehdiliğini destekleyen yüz argüman sundu.

Ahmed ibn Abi Mahalli (1559-1613), Fas'ın güneyinde mevcut Saadi hanedanına karşı bir devrime (1610-13) öncülük eden kadı ve kendisini mehdi ilan eden bir din alimiydi.

Bengal'in Sylhet bölgesinde yaşayan İran asıllı sufi piri Şii Ağa Muhammed Rıza öne çıktı. Binlerce takipçi kazandı ve 1799'da Kaçari Krallığı'nı işgal ederek İngilizlerden bağımsızlığını ilan eden bir hareket başlattı. Kendini Mehdi ilan etti, Doğu Hindistan Şirketi'ne karşı bir dizi çarpışmadan sonra yenildi. Kaçtı ama yakalanarak Kalküta'da ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.

İslam'ı yeniden icat etmeyi değil, onu kafir işgalcilere karşı savunmayı amaçlayan bir Mehdi, Bu Ziyan'dı. 1849'da Muhammed ona bir dizi rüyada göründü ve ona "üç kez" "Mehdi'nin görevlerini üstlenmesini" ve Fransız sömürgecilerini Cezayir'den kovmasını emretti. Bu Ziyan, Fransız karşıtı lider Abdülkadir'in temsilcisi olarak görev yapmıştı, ancak şimdi en güçlü Sufi kardeşliği Rahmaniyya'nın birçok üyesinin yardımıyla bir ayaklanmaya öncülük etti. Fransızlar, Zaʿatsha vahasındaki karargahlarını 52 gün boyunca kuşattı, ve nüfusu yok etti. Bu Ziyan'ın kafası köyün girişinde bir mızrağa takıldı, ancak "Mehdi' - veya oğullarından en az birinin sağ kurtulduğu haberi Sahra'da yayıldı."

Alí Muḥammad Şírází (20 Ekim 1819 - 9 Temmuz 1850), 23 Mayıs 1844'te Báb adını alarak Mehdi olduğu iddia edildi.Bábizmin kurucusudur. Tebrizde idam mangası tarafından idam edildi. Kalıntıları şu anda İsrail'in Hayfa kentindeki Bahai Dünya Merkezinde bir mezarda tutulmaktadır. Báb, Bahai Dini'nin merkezi bir figürü olarak kabul edilir.

Muhammed Ahmed bin Abdullah (12 Ağustos 1844 - 22 Haziran 1885), Sufi Samaniyye tarikatının Sudanlı şeyhiydi. Püriten öfke patlamaları nedeniyle kovuldu, İngiliz-Mısır yönetimine karşı bin yıllık huzursuzluk ve Sudanlı halk protestosu arasında kendi düzenini kurdu. Haziran 1881'de, rüyasında Muhammed tarafından tahta çıkartıldığını gördüğünü söyleyerek kendisini Mehdi ilan etti. Kordofan eyaleti üzerinde kontrol sağladı ve Sudan'ın Türk-Mısır hükümetine karşı başarılı bir askeri harekat başlattı; İngiliz-Mısır ordusunu yendi ve 1885'te Sudan'ın başkenti Hartum'u ele geçirdi. Yakında Mekke, Medine, Kahire ve Kudüs'te dua edeceğini tahmin etti, ancak zaferinden birkaç ay sonra öldü. Mehdi devleti Omdurman Savaşı'nın ardından İngiliz ordusunun eline geçtiği 1898 yılına kadar halefi Abdallahi ibn Muhammed yönetminde devam etti.

Mirza Gulam Ahmed (13 Şubat 1835 - 26 Mayıs 1908), Britanya Hindistan'ında 19. yüzyılın sonlarında hem Mehdi hem de İsa'nın ikinci gelişi olduğunu iddia etti. 1889'da, takipçileri tarafından İslam olarak görülse de ana akım Müslümanların çoğunluğu tarafından tanınmayan Ahmediye dini hareketini kurdu. 1880'de Ahmed, vahiy aldığını iddia ettiği Brahen-i-Ahmadiyye adlı kitabında Mehdi olduğunu iddia etti. 1974'te Pakistan parlamentosu Ahmedileri gayrimüslim ilan eden bir yasa çıkardı. Gulam Ahmed'in ölümünden bu yana, Ahmediye cemaati onun halefleri tarafından yönetiliyor.

Wallace D. Fard Muhammed (26 Şubat 1877? - 1934?) İslami bir hareket, 4 Temmuz 1930'da Amerika Birleşik Devletleri'nin Detroit kentinde Nation of Islam'ı kurdu, Nation of Islam, W. Fard Muhammed'in hem Yahudiliğin " Mesih "i hem de İslam'ın Mehdisi olduğunu öğretir.

Muhammed bin Abdullah el-Kahtani (1935 - 9 Ocak 1980), 20 Kasım 1979'da 200'den fazla militanın Mekke'deki Ulu Camii'yi ele geçirmesine önderlik eden kayın biraderi Cüheyman el-Uteybi tarafından Mehdi ilan edildi. Ayaklanma, en az 300 kişinin öldürüldüğü iki haftalık bir kuşatmanın ardından bastırıldı.

Riaz Ahmed Gohar Şahi (25 Kasım 1941 doğumlu), Uluslararası Mesih Vakfı (MFI) ve Anjuman Serfaroshan-e-Islam ruhani hareketlerinin kurucusudur. MFI tarafından Mehdi, Mesih ve Kalki Avatarı ilan edildi.

Şahi'nin destekçileri, yüzünün Mekke'deki Ay, Güneş, nebula yıldızı ve Kara Taş'ta öne çıktığını ve bu görünümlerin, Gohar Şahi'nin 1985'te beklenen İmam Mehdi, Mesih ve Kalki Avatarı olduğuna dair Tanrı'nın işaretleri olduğunu iddia ediyor. Şahi de kendisinin sorumlu olmadığı Ay'da ve çeşitli yerlerdeki görüntülerini Tanrı'nın ifşa ettiğini ve soru sorulacaksa bunların Tanrı'ya sorulması gerektiğini söyleyerek iddiayı destekliyor.

Şahinin Nerede olduğu bilinmiyor: Pakistanlı bir haber ajansı 2003 yılında öldüğünü söylüyor ve bazıları Pakistan'da müebbet hapis yattığını söylerken, diğerleri onun Birleşik Krallık'ta olduğunu söylüyor.

Sky Kingdom adanmışları, Ayah Pin'in bir gün Mehdi olarak geri döneceğine inanıyor. Takipçileri onu gökyüzünün kralı ve tüm dinler için en yüksek bağlılık nesnesi olarak görüyorlar.

Layene asıl adı Libasse Thiaw olan Seyydina Limamou Laye (1844-1909) tarafından Senegal merkezli Sufi Müslümanlarının dini bir kardeşliğidir. Kurucularının Mehdi (Muhammed'in reenkarnasyonu) ve oğlu Seyydina Issa Rouhou Laye'nin İsa'nın reenkarnasyonu olduğuna olan inancı dikkat çekicidir.

"2006 yılında Dia Abdul Zahra Kadim, beklenen Mehdi olduğunu açıkladı ve "Cennetin Askerleri" adlı silahlı bir grup kurdu. Resmi raporlara göre, 2007 Ocak ayı sonlarında, Şii yetkililer ve Ayetullahları idam etmek ve "havzalarını ele geçirmek" için Şiilerin kutsal şehri Necef'e doğru yürüdü. Tehdide karşı alarma geçen Irak güçleri, Kadim'i kuşattı ve 2007 Necef Savaşı'nda onu ve "263 adamını" öldürdü. Gayri resmi olarak, Irak ve Amerikan güçleri, "Necef'in kuzeyindeki Zarga'daki bir kampta" kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere Cennetin Askerleri topluluğunun tamamını yok etmekle suçlanıyor.

2016'da Şeyh Mizo olarak bilinen Sünni Mısırlı televizyon vaizi Muhammed Abdullah el-Nasr; Facebook sayfasında Muhammed'den alıntı yaparak Mehdi olduğunu ilan etti ve hem Sünnileri hem de Şiileri onun hükmüne uymaya çağırdı.

Şii inanışlarına göre, gizli imam/mehdi zuhur etmeden önce, "onu temsil eden ve onunla halk arasında aracılık yapan bir elçi" zuhur edecek, onun emirlerini iletecek ve bazı görevlerini yerine getirecektir.

Al-Qahtani lakaplı Iraklı Haidar Machtat al-Munchidawi türban takıyor ve kendisini "Mehdi'nin arabulucusu" olarak tanımlıyor; takipçileri “Tamamen Adanmış Gençlik” başlıklı bir Facebook sayfası açtı. Al Monitor'e göre 2015 yılında Irak'taki kaos, "Şiilerin beklediği İmam Mehdi veya onun elçisi" olduklarını iddia eden artan sayıda insanın ortaya çıkmasına neden oldu. Adnan Ebu Zeed, bazılarının Şii dini otoriteleri ortadan kaldırmayı amaçladığını iddia ediyor.

Tanrı tarafından tüm mezhepleri tek bir grupta birleştirmek için gönderilen, kendini “ilahi vaiz” olarak tanımlayan Fadel al-Marsoumi; facebook sayfası da vardır.

Basralı bir mühendis ve İmam Mehdi'nin Irak Şii hareketi Ensar'ın lideri Ahmed el-Hassan, 1998'de Gizli İman'ın kendisini (Gizli İmam'ın) temsilcisi (vessi ) olarak atadığını açıkladı. Necef'teki din okullarının sapkınlığını kınadı ve İmam Mehdi'nin Destekçileri (Ensar el-İmam el-Mehdi ) adlı bir milis kurdu.

Irak yerlisi olmasına rağmen, kendisini el-Yamani olarak adlandırıyor. Amerika'nın Irak'ı işgalinin ardından, "Amerikan Şeytanı"na karşı savunma amaçlı bir Cihat çağrısında bulundu ve kendisine direnen herkesi kılıçtan geçirmekle veya "kılıcın gölgesinde" ölmekle tehdit etti. Ayrıca, İran Dini Lideri Ali Hamaney'i ve "diğer" liderleri "güçlerini ona teslim etmeye" ve "Büyük Gaybet'in sonunun yaklaştığını" inkâr eden tüm önde gelen Şiileri "azarlamaya" çağırdı.