Karl-Gerät

Obüs, savaşta şimdiye kadar yapılmış ve kullanılan en büyük kendinden tahrikli silah haline geldi. Büyüklüğüne ve mevcut ateş gücüne rağmen sistem, savaş kullanışlılığının sorgulanabilir olduğu önceki tüm büyük kalibreli top platformlarının doğasında bulunan tüm zayıflıklara sahipti.

Adolf Hitler, büyük yıkıcı potansiyele sahip olmaları ve düşmanlarını korkutabilmeleri için kaynakları yeni silah sistemlerine yatırmaya her zaman hazırdı. Atom bombasına yol açacak olan V-2 roketi ve ağır su projesi böyle iki projeydi. 1936'da, mühimmat tasarımcısı ve inşaatçı Rheinmetall, Alman Yüksek Komutanlığı'na Fransa'yı Alman işgalinden koruyan Maginot Hattı'nın savunmasını yok edebilecek süper ağır bir obüs için bir teklifte bulundu. Kağıt üzerinde bu, Almanya ve İtalya arasındaki Fransız doğu sınırı boyunca uzanan savunma hattı için kolay bir başarı değildi ve I. Dünya Savaşı'nda kazanılan Fransız deneyimlerine dayanarak inşa edildi.

Bu savunma hattı 20 ila 25 kilometre derinliğe kadar uzanıyordu ve 34 taret 75 mm'lik top yerleştirmeleri, beton tahkimatı, 19 taret 50 mm motor, barikat, üst üste binme sağlayan 61 makineli tüfek kulesi ve konsantre ateş, 135 mm'lik topların 17 kulesi vb. Hitler savaşın yaklaştığını ve ilk görevinin Batı'ya doğru olacağını biliyordu. Almanya resmi olarak savaşa girmeden önce 040'ı inşa etme emri verildi, ancak Hitler devam etti ve dünya olayları ona avantaj sağladığı zaman erken saldırdı. Böylece, yeni obüsler, Polonya ve Fransa'ya karşı Blitzkrieg taktiği için zamanında hazır hale getirilemedi. Anlaşıldığı gibi, Fransız Ordusu Maginot Hattı kadar zorlu değildi ve istihkâmlar hızla standart Alman zırhı ve piyade tarafından gönderildi. Patton bir zamanlar "Dağların ve okyanusların üstesinden gelinebiliyorsa, insanın yaptığı her şeyin de üstesinden gelinebilir" diyordu. Bu Fransız savunucuları için ne kadar doğru olduğu kanıtlandı.

Sonunda yedi adet Karl-Gerät obüs üretildi. Silah programından sorumlu Alman silah mühendisi ve topçu general General Karl Becker oldu. Alman ordusu ve bilim adamları arasında silah gelişimi için yakın bağları teşvik etti. Bu silahın gelişim sürecindeki liderliğinden dolayı adamları silahı kendisinden sonra adlandırdı. Rheinmetall fabrikası Kasım 1940'tan Ağustos 1941'e kadar altı üretim aracını (yedinci test için yedekte tutuldu) teslim etti. Bu silahların altısı da savaşın birçok cephesinde harekete geçti.

Geliştirme aşamasında ilk konsept, silahın birkaç paletli araç tarafından taşınması ve yerinde toplanmasıydı. Bu yol denemeleri, sürecin daha uzun bir kurulum süresi gerektirdiğini ve başlangıçta planlanandan daha fazla birlik gerektirdiğini kanıtladı. Bu gereksinimler Karl'ın faydasına karşı çalıştı ve tasarım ekibinin 1937'de Karl'ı çekili bir silahtan kendinden tahrikli bir silaha dönüştürmesine yol açtı. Bu değişiklik, silahı hedef bölgeye, kurulum ve ateşe vermek için gereken süreyi azalttı. daha az insan gücü kullanırken 1938 ve 1939'da silahın prototip ölçekli modeli kullanılarak kapsamlı sürüş ve kurulum denemeleri yapıldı. Süper ağır taşıt ağırlığının araziyi beklendiği gibi geçip geçemeyeceğini görmek için farklı toprak tipleri üzerinde yol testleri yapıldı. Mevcut tank şasileri bu tür projeler için değiştirildi: destek araçları için Panzer IV'ü seçtiler ve yirmi iki adet Panzer IV Ausf D,E ve F modelleri kullanıldı. Taretler çıkarıldı ve mühimmatı yüklemek ve aktarmak için dört adet 3.700 lb mermi ve 35 tonluk bir vinç taşımak üzere her nakliye için üstyapı yeniden şekillendirildi. Misyona dayanarak, her Karl'ın uygulanabilir ağır mühimmatlarını taşımak için bu destek araçlarından iki veya üçüne ihtiyacı vardı.

Karl, açık bir düz kama makası oluşturdu. Yüklenen mekanik mermi kovanın içine iter. Silahın tamamı muazzam geri tepme için kalın bir tabana yapıştırıldı. Namlu çıkış hızı ton başına 6.950 metre olarak ölçülmüştür. Tokmağı olan yükleme tepsisi tabanca taşıyıcının arkasına monte edilmiştir. Çaplardaki fark nedeniyle, 60 cm'lik mermiler için yükleme tepsisi 54 cm'lik mermiler için kullanılamaz. Şaryo ile aracın önündeki motor bölmesi arasında büyük bir boşluk kaldı, böylece tüm şaryo akıcı bir şekilde geri tepebildi.

124 m / ton ve 273.374 lbs'de Karl aracının büyük bir motora ihtiyacı vardı. General Becker, Daimler-Benz MB 503 veya MB 507 C serisi motorları kullanmaya karar verdi (her ikisi de 12 silindirli sıvı soğutmalı benzinli motorlardı). Bu santraller saatte maksimum 6,2 mil (10 km/s) hız sağladı. Hedef mesafeler yeterince uzak olduğunda, 10 mil/saat araca uygulanamaz hale geldiğinde Karl, destek araçlarına monte edilmiş 35 tonluk bir mobil vinç kullanılarak sökülmüş ve yedi daha hafif dört akslı treylere yüklenmiştir. Silah şasisi altı akslı Culemeyer lowboy treylere yüklendi. Gerät 041, bir tarafa 11 çelik yol tekerleğine bağlı yeni bir süspansiyon sistemi getirdi.

Silahı Avrupa demiryolu ağı üzerinden uzun mesafelere taşımak için bir Schnabel otomobil çeşidi üretildi. Bu özel araba, büyük bir aracın şasisinin asılmasına izin verdi.