UHF konnektör

UHF konektörü , adını dişli RF konektörü'nden alır. Konektörün tasarımı, radyo endüstrisinde kullanılmak üzere 1930'larda yapıldı. "Muz fiş"in dış çeperli bir halidir. Telsiz cihazlarında iletim hattı uçları için yaygın olarak kullanılan standart bir konektör olup, daha küçük, taşınabilir ekipmanlar için ağırlıklı olarak BNC konektörleri kullanılır.

Zamanla bant adlarına karşılık gelen frekanslar değişmesine rağmen konektör ismi değişmediğinden "UHF" adı bir karışıklık kaynağıdır. Tasarım, " UHF " nin 30 MHz' in üzerindeki frekanslar için kullanıldığı dönemde adlandırılmıştır. Günümüzde ise Ultra yüksek frekans (UHF) 300 MHz ila 3   GHz frekans aralığını ifade eder. Daha önce UHF olarak bilinen frekans aralığına artık " VHF " adı verilmektedir. Karışıklıklara ilave olarak, "UHF" konektörleri sadece alt VHF aralığı için uygundur; yüksek modern UHF bölgesinde düşük performans gösterirler. "HF" konektörü daha uygun bir adlandırma olacaktır.

"UHF" konektör sisteminin mekanik ve elektriksel özelliklerini tanımlayan bir şartname veya standart yoktur, bu da onu hızlı bir şekilde kullanımdan kaldırılmakta olan bir tasarım haline getirir. .

Konektör, 100 MHz' e kadar olan sinyalleri güvenilir bir şekilde taşır. Dış bölüm  inch 24 tpi UNEF standart diştir.. Bu en popüler kablo sonu jakı ve karşılık gelen kasa tipi konektörü eski Signal Corps terminolojileri olan PL-259 (erkek) ve SO-239 (dişi) adlarını taşır. Bunlar aynı zamanda Navy tipi 49190 ve 49194 olarak da bilinir.

PL-259, SO-239, PL-258 ve diğer birkaç askeri referans, bütün olarak UHF Konektörü olarak bilinen spesifik bir mekanik tasarıma karşılık gelir. Bazı ülkelerde, örneğin İsrail'de, 'PL konektörü' terimi analog telefon konektörü için kullanılır. Adlandırmalar, , önceki adı AN sistemi ve SCR (Set, Complete, Radio) olan Ortak Elektronik Tip Tanımlama Sistemi tarafından yapılır.

Tasarım gereği, tüm UHF konnektörleri şase bölümü için  inç 24 tpi diş açılmış dış eleman kullanırlar. Canlı uç için yaklaşık 4mm çapında pin kullanılır. Benzer ancak uyumusuz konnektörlerden 16mm iç çaplı M konnektörler de standart UHF konektörü olarak adlandırılmaz.

UHF konektörlerinde sabit olmayan bir dalgalanma empedansı vardır . Bu nedenle, UHF konnektörleri genellikle HF ve şimdi VHF frekans aralığı olarak bilinen şeyin alt kısmı aracılığıyla kullanılabilir. İsme rağmen, UHF konektörü, günümüzün UHF frekansları için ticari uygulamalarda nadiren kullanılır, çünkü sabit olmayan dalgalanma empedansı 100'ün üzerinde ölçülebilir elektrik sinyali yansımaları oluşturur   MHz.

Hemen hemen tüm empedans düzensizlikleri ve kayıplar UHF dişi konektörden kaynaklanır. Gerektiği gibi bağlamış bir SO-239 UHF dişi konektör, yaklaşık 35 Ohm empedansa sahiptir. Dişi pinin erkek pinin üzerine geçmesi için için genişlediği yaklaşık 1 cm lik bölümde farklı dielektrik malzemeler kullanılarak kayıp azaltılabilir. Birçok VHF / UHF amatör telsizci, 50 Ohm empedansa sahip özel konektörler kullanır.

Kaliteli UHF konektörler 500V tepe gerilime ulaşan 1 kW(PEP) çıkış gücü altında çalışabilirler. Uygulamada, kaliteli bir UHF konektörü 4 kV tepe gerilimine dayanır. Üreticiler UHF bağlantılarını genellikle 3-5 kV aralığında test ederler. UHF konektörler 1.5 kW tan fazla çıkış gücüne sahip HF amatör yükselteçlerinde standarttır.

Uygulamada, voltaj limiti canlı uç ile ekran arasındaki hava boşluğu tarafından belirlenir. Merkez pim çapı ve temas alanı, pim ısınmasının sorun olmayacağı kadar büyüktür. UHF konektörleri ilgili sorunlar genellikle konektör arızasından ziyade kablo ısınması kaynaklıdır.

Birçok uygulamada, UHF konektörlerinin yerini, N konnektörü ve BNC konnektörü gibi konnektörün uzunluğu boyunca daha düzgün bir dalgalanma empedansı olan tasarımlar almıştır. UHF konektörleri hala amatör radyo, halk bandı ve deniz VHF radyo uygulamalarında yaygın olarak kullanılmaktadır.