Tam maliyet muhasebesi

Tam maliyet muhasebesinin amacı bir maliyet biriminin (mallar, hizmetler, ürünler) fiili veya planlanan maliyetlerini belirlemektir. Ayrıca yaratma sürecinin kârlılığı kontrol edilmeli ve bir gelir tablosu yapılabilmelidir.

Genelde tam maliyet muhasebesinde direkt maliyetlerdeki maliyet türleri ve genel giderler arasında bir ayrım yapılır ve daha sonra maliyet merkezi muhasebesi yardımıyla genel giderler az çok farklılaştırılmış muhasebe oranları kullanılarak ortalama prensibe göre maliyet nesnesine (ürün, ürün) karşı dengelenir .

Tüm maliyet muhasebesi yöntemleri gibi tam maliyet muhasebesinin geriye dönük analizi devam eden iş süreçlerinde kontrol edici bir müdahaleyi mümkün kılmak için halihazırda işleyen süreçle bağlantılı olmadığı için uygun değildir.

Tam maliyet muhasebesinin ana eleştirisi, bu yöntemle maliyetlerin nedenine bakılmaksızın (özellikle çıktı hacmi) (sabit maliyet orantılılaştırması) maliyet sahiplerine fatura edilmesidir. Örneğin sabit amortisman maliyetleri bir ürüne tayin edilir ancak bu maliyetler ürünün üretilip üretilmediğinden ve eğer öyleyse kaç birimde üretildiğinden tamamen bağımsız olarak yapılır. Ayrıca genel giderlerin nedene göre dengelenmediği iddia edilir. Bir başka eleştiri noktası sabit maliyetlerin zaman içindeki değişkenliğinin dikkate alınmamasıdır (zaman koordinatı yeterince yüksekse tüm maliyetler değişken hale gelir).

Tespit edilen maliyetler ürün fiyatlarına tahsis edilirse halen mevcut piyasa fiyatlarının aşılması, elde edilen satışların düşmesi ve ürüne ayrılan maliyetlerin artmaya devam etmesi, sonuçta aşağı doğru bir sarmal oluşmasına neden olur.

Tam maliyet muhasebesi, kısa vadeli (operasyonel) kararların hazırlanmasında bir araç olarak uygun değildir. Geçmişe yönelik fiili maliyetlerin özel kullanımı ve operasyonel olarak ilgisiz sabit maliyetlerin dahil edilmesi nedeniyle, sağlam temellere dayanan bir maliyet planlaması hariç tutulmuştur. Maliyet sapmalarının nedenlerinin müteakip bir analizi, planlanan maliyetlerin olmaması nedeniyle imkansızdır.

Tam maliyet muhasebesinin savunucuları ise, bir şirketin ayakta kalabilmek için orta ve uzun vadede tüm maliyetleri satışlarıyla (uzun vadeli düşük fiyat limiti ) karşılayabilmesi ve bu nedenle tüm maliyetleri ürünlerine devretmesi gerektiğini savunuyorlar. Tam maliyet muhasebesi, maliyet birimlerinin katkı marjına ilişkin kesin bir genel bakış elde etmek için çoğunlukla kapalı mali yıllar için kullanılır.

Yalnızca kısmi maliyetlere dayalı bir fatura, toplam maliyetler dikkate alınmaya değmeyecek olsa da, maliyet birimleri sunmaya devam etmesine neden olabilir veya Diğerlerinden daha az karlı olan ürünleri tanıtır.

Örnek: Bir şirket iki ürününden hangisinin gelecekte daha fazla tanıtılması gerektiği sorusuyla karşı karşıyadır. Merkez ofis (lojistik merkezli idare) yıllık 100 k€ 'dur. Ürün A nedenleri 20 Maliyetlerin yüzdesi, ürün B 80 %. A Ürününün bireysel maliyetler 160 k €, ürün B 200 k € düşüldükten sonra katkı payı (DB) vardır. Biri merkez ofisin maliyetlerini orantılı olarak karşılayacak olsaydı (yani tam maliyet hesaplaması), A ürününün DB'si 140.000 € (160.000 € - 20.000 €) ve ürün B € 120.000 (200.000 € - 80.000 €) olacaktır. Tam maliyet hesaplamasına göre ürün A tanıtılacaktır. Ancak sabit maliyetler hesaba katılmazsa ürün B finanse edilecektir.

Bu yöntemin onlarca yıldır ciddi eleştirilerine rağmen çeşitli varyantlarında tam maliyet muhasebesi bugün hala en yaygın maliyet muhasebesi yöntemidir. UMS/UFRS'ye göre, örneğin stokların (UMS 2) veya maddi duran varlıkların (UMS 16) değerlemesindeki üretim maliyetleri, tam maliyet yöntemi kullanılarak belirlenmelidir. Bu, üretimle ilişkilendirilebilecek tüm genel masrafların dahil edildiği anlamına gelir.

İçtihat hukuku aynı zamanda tam maliyet muhasebesi sorunlarıyla da ilgilenmiştir. Reichsgericht hala - en azından savaş zamanlarında - makul bir fiyat belirlerken tam maliyet ve kar ek ücreti üstleniyordu. Ancak Federal Adalet Divanı ihlalde bulunan kişinin kârını belirlemek için tam maliyet modelini kullanmaz ancak genel masrafların yalnızca bir kısmını (yalnızca sağlanan hizmete doğrudan atıfta bulunarak genel masraflar) ve tüm münferit masrafları onaylar. "Her halükarda" saf bekleme maliyetleri olarak katlanılacak sabit maliyetler dikkate alınmayabilir. Karar ancak kısmi maliyet muhasebesinin işletme yönetiminde yerleşmesinden bu yana mümkün olmuştur.