Aion (mitoloji)

Aion'un temsil ettiği "zaman" sürekli, sınırsız, ritüel ve döngüseldir: Gelecek, daha sonra aevum olarak adlandırılan geçmişin geri dönen bir versiyonudur. Bu tür bir zaman, Kronos'un temsil ettiği, geçmiş, şimdiki zaman ve geleceğe bölünen ampirik, doğrusal, ilerleyen ve tarihsel zamanla çelişir.

Dolayısıyla Aion, döngüsel çağların, yıldönümlerinin ve zodyakın bir tanrısıdır. Klasik çağın ikinci yarısında, Kibele kültü, Dionysos kültü, Orfizm ve Mithraizm gibi öbür dünyayla ilgili gizem dinleriyle ilişkilendirildi. Latince'de Aion'un yerini tutan ilahlar Aeternitas, Anna Perenna veya Saeculum olarak görünebilir. Parabiago Levhası'nda olduğu gibi bu ilahlar tipik olarak Tellus veya Kibele gibi bir toprak veya ana tanrıça ile birlikte tasvir edilir.

İşe yaramaz eski pulların kıvrımlarından sıyrılan bir yılan gibi, zamanın kanunlarının ölü denizlerinde yıkanırken gençleşen bir yılan gibi yaşlılığın yükünü değiştirir.

Kıvrılan yılanın görüntüsü, kuyruğunun ucunu ağzında tutan bir yılanın oluşturduğu bir halka olan ouroborosu meydana getirecek şekilde çembere veya tekerleğe bağlanır. 4.yüzyılda yaşamış Latin yorumcusu Servius, kuyruğunu ısıran bir yılan görüntüsünün yılın döngüsel doğasını temsil ettiğini belirtiyor.

5. yüzyılda hiyeroglif çalışmaları yapan Horapollo, Aion'u temsil eden kuyruğunu vücudunun geri kalanının altına gizleyen bir yılan ile kozmosu temsil eden kuyruğunu yiyen yılan olan ouroboros arasında daha ileri bir ayrım yapar.

Aion, yeraltı dünyasının hükümdarı Plüton'un, Ploutos'la ( Plutus "zenginlik" anlamına gelir.) birleştirilmesi gibi, zamanla ilişkili bir tanrı olduğu için adı Latince'de zaman anlamına gelen (Chronos "Zaman" anlamına gelir) Kronos ile özdeşleştirildi. Martianus Capella, Cronus-Aion'u Rhea'nın (Latince: Ops ) eşi olarak anlatır.

Aion, Hıristiyan ve Neoplatonik yazarlarda Dionysos ile özdeşleştirilir, ancak Hıristiyanlık döneminden önce Dionysos'a Aion olarak atıfta bulunulmaz. Ancak Euripides, Aion'u " Zeus'un oğlu" olarak adlandırır.

Suda, Aion'u Osiris ve Adonis ile tanımlar (muhtemelen Adonis'in başlangıçta bir tanrı olduğu ve daha sonra öldüğüne inanıldığı için "ölümlü" statüsüne indirilen bir tanrı olduğu için). Antik dönemde İskenderiye'de Helenistik senkretik tanrı Serapis, Aion Plutonius olarak tanımlandı. Plutonius sıfatı, Elefsis geleneğinde Persephone'nin eşi ve yeraltı dünyasının hükümdarı Pluto ile paylaşılan işlevsel yönleri işaret eder. Epifanios, 6 Ocak'ta İskenderiye'de Aion'un Persefoni'dedoğumunun kutlandığını söylüyor: "Bugün ve bu saatte Bakire, Aion'u doğurdu." Epifani'ye denk gelen tarih, Aion'un somutlaştırdığı zaman döngüsünü tamamlayarak yeni yıl kutlamalarını sona erdirme işlevine de sahipti.

Bu senkretik Aion, Roma yönetiminin sürekliliğinin bir simgesi ve garantörü haline geldi ve Antoninus Pius gibi imparatorlar Aion figürünün yer aldığı madeni paralar bastı. Aion'un Romalı muadili Aeternitas idi. Roma sikkeleri hem Aion hem de Aeternitas'ı yeniden doğuş ve döngüsel yenilenmenin sembolü olarak anka kuşuyla ilişkilendirir.

Aion'un önemi, şekillendirilebilirliğinde yatmaktadır: O, senkretik ve tek tanrılı eğilimler bağlamında, Helenistik çağda zaman ve tanrısallık hakkındaki çeşitli fikirlerin birleştiği "akışkan bir kavramdır".