Another Green World

Another Green World, Kasım 1975'te Island Records tarafından yayınlanan İngiliz müzisyen Brian Eno'nun (kısaca "Eno" olarak anılır) üçüncü stüdyo albümüdür. Eno ve Rhett Davies tarafından yapılan bu albüm, Robert Fripp (gitar), Phil Collins (davul), Percy Jones ( perdesiz bas ) ve Rod Melvin (piyano) dahil olmak üzere küçük bir müzisyen topluluğunun katkılarını içeriyor. John Cale ( The Velvet Underground'dan ) iki parçada viyola çalıyor.

Albüm, Eno'nun önceki işlerinin rock temelli müziğinden 1970'lerin sonundaki ambiyans çalışmalarının minimalist enstrümanlarına doğru bir geçişi işaret ediyordu. On dört parçasından sadece beşi vokal içeriyor. Rehberlik için Oblique Strategies kartlarından türetilen taktikleri kullanan Eno, "yılan gitar" ve "belirsiz piyano" gibi enstrümantal jeneriğe yansıyan çeşitli alışılmadık kayıt teknikleri ve enstrümantal yaklaşımlar kullandı. Kapak, İngiliz sanatçı Tom Phillips'in After Raphael adlı eserinden bir detay.

Albümün tek liste başarısı, albümün övgüsü uluslararası olmasına rağmen 24. sıraya ulaştığı Yeni Zelanda'da oldu. Diğer tepkiler de aynı şekilde olumluydu; Rolling Stone, NME ve Pitchfork dahil olmak üzere birçok yayın, albümü 1970'lerin en iyileri arasında gösterdi.

Another Green World, Temmuz ve Ağustos 1975'te Londra'daki Island Stüdyolarında kaydedildi. Brian Eno, yeni albümünü başlangıçta bir deney olarak gördü ve önceden hiçbir şey yazmadan veya hazırlamadan kayıt stüdyosuna girdi. Stüdyodaki ilk dört gün Eno üretken olamadı. Yeni fikirler aramak için Eno, eğitim kartları olan Oblique Strategies'e döndü ve önceki albümü Take Tiger Mountain (By Strategy) ile yaptığı gibi yeni fikirler bulmaya başladı.

Bazı enstrümanların albüm jeneriğinde, çıkardıkları sesi tanımlayan hayali isimler var. "Kastanet Gitarlar", tokmaklarla çalınan ve kastanyet gibi ses çıkarması için elektronik olarak işlenen elektro gitarlardır. "Leslie piano", dahili döner korna hoparlörü olan bir Leslie hoparlörü aracılığıyla mikrofonlanan ve beslenen bir akustik piyanodur . Eno, yılan gitarı ve dijital gitarı "Çaldığım türden dizeler bana bir yılanın fırçanın içinden hareket etmesini hatırlattı; bir tür hızlı, güçlü, akıcı kalitede. Dijital gitar, dijital bir gecikmeden geçen ancak kendi kendine çok fazla geri beslenen bir gitardır, bu nedenle bu karton tüp tipi sesi yapar." şeklinde tarif etti.

Önceki iki solo çalışması gibi, Eno'nun da Another Green World'e katkıda bulunan birkaç konuk müzisyeni vardı. Eno, önceki albümlerinin aksine daha çok solo materyal üzerinde çalıştı. Albümdeki yedi şarkıda Eno, elektronik ve elektronik olmayan klavyeler, gitarlar ve perküsyon dahil tüm enstrümanları kendisi çalıyor. Konuk müzisyenler arasında Tiger Mountain'da davul çalan ve Eno ile anlaşan Phil Collins de vardı, bu da onu ve Brand X grup arkadaşı Percy Jones'u Another Green World'de çalması için çağırmaya yol açtı. Collins, albümü kaydederken şunları hatırladı: [Eno] hepimize bir parça kağıt verdi ve 1'den 15'e kadar listeler yaptık. Eno, "No. 2, hepimiz G'yi çalıyoruz; No. 7, hepimiz C sharp'ı çalıyoruz." vb. Yani sayılarla resim yapmak gibiydi... [Eno] beni ve Percy'yi severdi; içeri girip sözlük yalamalarımızı (?) gözden geçirirdik, o bunları kaydeder ve bir döngü oluştururdu.Eno ile (No Pussyfooting) ve Here Come the Warm Jets'te çalışan Robert Fripp, "St. Elmo's Fire" adlı şarkıda solo bir performans sergiledi. Eno, Fripp'ten bir Wimshurst yüksek voltaj jeneratöründeki iki kutup arasındaki elektrik yükünü taklit edecek ışık hızında bir gitar solosu doğaçlaması yapmasını istedi. Bu, Eno'nun Fripp'in bu parçadaki solosunu "Wimshurst Guitar" olarak anmasının temeliydi.

Another Green World, Eno'nun müzik kariyerinde bir dönüm noktasını temsil ediyor. Önceki albümleri ilginç rock şarkıları içerirken, albümdeki on dört parçadan sadece beşinde söz var. The Quietus'tan eleştirmen Ian Wade, albümün Eno'nun önceki çalışmalarından "çok daha sakin" olduğunu, "avant'ın yeni pastoral ambient pop'a dönüştüğü ve Eno'nun 14 parçasından yalnızca beşinde şarkı söylediği" belirtti. Müzik eleştirmeni Jim DeRogatis, bunu bir " ambient / art-pop klasiği" olarak nitelendirdi. eMusic'ten Richard Gehr'e göre, albümün müziği, Eno'nun 1974 tarihli Here Come the Warm Jets ve Take Tiger Mountain (By Strategy) albümlerinin gitar odaklı deneysel rock'ından sonraki çalışmasının sentez odaklı ambiyans minimalizmine doğru değişiyor. Minimalist enstrümanları, daha yapılandırılmış art-rock şarkıları arasında dağılmıştır. AllMusic'ten Steve Huey'e göre, albümün çoğu "ambient müziğe poptan daha yakın olmakla birlikte hem melodik hem de ritmik" tempolu enstrümanlar içeriyor ve bunlara "St. Elmo's Fire", "I'll Come Running" ve "Golden Hours" gibi birkaç pop şarkısı eşlik ediyor. Enstrümantal parçalar, Eno'nun önceki rock şarkıları ile doku ve tınının en önemli müzik öğeleri olduğu sonraki enstrümantal çalışmaları arasındaki değişimi işaret ederek, daha sessiz ve dinlendirici yeni bir ses türünü keşfediyor. Dave Simpson, albümü "büyük ölçüde şarkıya dayalı bir elektronik pop" yaratmak olarak tanımlarken, AllMusic'ten Jason Ankeny albümü bir art rock albümü olarak tanımladı.

"Sky Saw", baştan sona aynı kalıbı çalan iki bas bölümünden biri dışında, enstrümanların sürekli değişen yapısıyla albümü açar. Eno , Music for Films için bir parça ve daha sonra yapımcılığını üstleneceği Ultravox'un ilk albümü için bir şarkı için "Sky Saw"ın farklı miksaj enstrümantasyonlarını yeniden kullandı. "The Big Ship" gibi şarkılar için Mike Powell, "A ile başlayıp devam eden, karşı melodiler biriktiren, temaları büyüten, aynı kalan ve yine de her seferinde yeni tarafları açığa çıkaran." şeklinde ifade ediyor. "In Dark Trees" ve "The Big Ship", Eno'nun sentezleyici, sentetik perküsyon ve işlenmiş ritim üreteci olmak üzere tüm enstrümanları çaldığı iki şarkıdır. Bu şarkıların nabzı, ritim kutusundan gelen tekrarlanan ritimlerle sağlanır. Bu enstrümantal parçalar ve "Little Fishes" gibi diğerleri, "aslında isimlerine benzeyen sesle yapılmış resimler gibi, son derece hayali" olarak tanımlandı.

Sözleri oluşturmak için, Eno daha sonra kendi kendine anlamsız heceler söyleyerek arka parçaları çalacak, ardından onları alıp gerçek kelimelere, deyimlere ve anlamlara dönüştürecekti. Bu şarkı sözü yazma yöntemi, 1970'lerdeki tüm vokal temelli kayıtlarında kullanıldı. Söz içeren parçalar, Eno'nun önceki albümleriyle aynı serbest çağrışımsal tarzdadır. Sözlerdeki mizah, "hafifçe tuhaf ve şaşkın olmaktan çok daha az tuhaf" olarak tanımlandı.

Another Green World Kasım 1975'te yayınlandı ve Birleşik Krallık'ta veya Amerika Birleşik Devletleri'nde listelerde yer almadı. Bununla birlikte, albümün eleştirel karşılaması çoğunlukla çok olumluydu. High Fidelity'den Henry Edwards, Eno'nun "bugüne kadarki en erişilebilir" albüm olduğunu iddia ederek albüm hakkında olumlu yazdı. The Village Voice'tan Tom Hull, "Another Green World'ün en iyi albümü olduğunu söylemek adil olmasa da" albümün kesinlikle "sevmesi en kolayı" olduğunu hissetti. Rolling Stone'dan Charley Walters, Eno'nun yaratıcılığının "bu kadar tutarlı bir şekilde ortaya çıkma riskini" "büyük bir zafer" olarak gördü ve "bunun gerçekten önemli ve aynı zamanda parlak bir rekor" olduğunu söyledi. Albümle ilgili olumsuz eleştiriler, Eno'nun önceki albümlerindeki rock şarkılarının eksikliğine odaklandı. Jon Pareles, Crawdaddy'de yazıyor, elektronik gezilerini Eno'nun önceki progresif rock şarkılarından daha az zorlayıcı buldu ve şöyle dedi: "Bu, Eno kaydı değil. Kredilerin ne dediği umrumda değil. Sinirlerimi bile bozmuyor." The Village Voice'tan Lester Bangs, müziğin çoğu tarafından sakinleştirildi ve şunları söyledi: "Sessizliğin eteklerindeki bu küçük ses havuzları bana süreçlerin ve teknolojinin kavramsal yükünü paylaşmasına izin vermenin mantıklı sonucu gibi geldi." The Village Voice için yaptığı incelemede albüme orijinal olarak "A−" veren Robert Christgau, ilk başta albüme direndiğini ancak sonunda "her dakika sevmeye" başladığını itiraf etti. "Statik (sallanmayan) sentezleyici parçalardan (vokal, perküsyon ve gitar ile) oluşan gösterişli küçük bir koleksiyon". Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) adlı kitabında, plağın 13 parçasının hem tek tek hem de bir bütün olarak değerlendirilebileceğini söylerken, "aydaki bir parkın işitsel eşdeğeri - yapay yerçekimi koşulları altında doğa ile birlik" olarak adlandırdı.

2004 yılında Virgin Records, Eno'nun albümlerini yeniden düzenlenmiş digipak'larda yeniden yayınlamaya başladı. Another Green World'ün modern tepkileri oybirliğiyle daha olumlu oldu. AllMusic'ten Steve Huey, albümü "evrensel olarak kabul edilen bir başyapıt" ve " ambiyans müziğinin keyfini çıkarmayı zor bulanlar için bile mükemmel bir eser" olarak nitelendirdi. Pitchfork'tan Mike Powell, albümü Eno'nun kesin albümü olarak niteledi ve Q dergisi bunun "nefes kesici bir şekilde zamanının ötesinde" olduğunu yazdı. The Rolling Stone Album Guide'da (2004) yazan J. D. Considine, Eno'nun albüm için kayıt stüdyosunu "bir enstrüman olarak, yönlendirilmiş doğaçlamaları, elektronik efektleri ve eski moda şarkı işçiliğini mükemmel dengelenmiş işitsel ekosistemlere dönüştüren bir enstrüman olarak" kullandığını söyledi. Douglas Wolk, Blender için yaptığı incelemede, yeniden düzenlenen baskının ses netliğinin her şarkının ince karmaşıklığına dikkat etmeyi kolaylaştırdığını söyledi.

Albüm birkaç en iyi albüm listesinde yer aldı. Pitchfork, albümü 1970'lerin en iyi albümleri listesinde on numaraya yerleştirdi. 2012 yılında Rolling Stone, tüm zamanların en iyi 500 albümü listesinde 429. sırada yer aldı ve ardından güncellenen 2020 listesinde 338. sırada yer aldı. 2003 yılında Blender, albümü "Sahip Olmanız Gereken 500 CD: Alternative Rock" listesine yerleştirerek albümün "Deneysel ancak erişilebilir, tam da Eno'nun bugün ondan özlediği türden bir albüm" olduğunu belirtti.