Benny Goodman

Benjamin David Goodman (30 Mayıs 1909 - 13 Haziran 1986) Amerikalı bir caz klarnetçisi ve "Swing'in Kralı" olarak bilinen grup lideridir.

Goodman, 1930'ların ortalarında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en popüler müzik gruplarından birine liderlik etti. 16 Ocak 1938'de New York City'deki Carnegie Hall'daki konseri, eleştirmen Bruce Eder tarafından "tarihteki en önemli tek caz veya popüler müzik konseri: cazın" saygın "müzik dünyasına" açılma "partisi olarak tanımlanıyor. "

Goodman'ın grupları birçok caz müzisyeninin kariyerini başlattı. Irk ayrımcılığının yaşandığı bir dönemde, ilk entegre caz gruplarından birine liderlik etti. Klasik müziğe olan ilgisini keşfederken neredeyse hayatının sonuna kadar performans sergiledi.

Goodman, Rus İmparatorluğu'ndan gelen yoksul Yahudi göçmenlerden doğan on iki çocuğun dokuzuncusuydu. Babası David Goodman (1873-1926), bölünmüş Polonya'daki Varşova'dan 1892'de Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi ve terzi oldu. Annesi Dora Grisinsky, (1873-1964) Kovno'dan geldi . Baltimore, Maryland'de buluştular ve Goodman'ın doğumundan önce Chicago'ya taşındılar. Az gelirleri ve geniş bir aileleri ile, Alman, İrlandalı, İtalyan, Polonyalı, İskandinav ve Yahudi göçmenlerin yaşadığı, tren yolları ve fabrikaların yakınında aşırı kalabalık bir gecekondu mahallesi olan Maxwell Street mahallesine taşındılar.

Para sürekli bir sorundu. Pazar günleri babası, çocukları Douglass Park'ta ilk kez canlı profesyonel performanslar deneyimleyen ücretsiz grup konserlerine götürdü. Çocuklarına bazı beceriler kazandırmak ve müziğe değer vermek için babası, 1919'dan itibaren on yaşındaki Goodman'ı ve iki erkek kardeşini Kehelah Jacob Sinagogu'nda müzik derslerine kaydettirdi ve Benny, klasik eğitimli klarnetçi ve Chicago Senfoni üyesi Franz Schoepp'ten iki yıllık eğitim aldı. Sonraki yıl Goodman, yönetmen James Sylvester'dan dersler aldığı Hull House'daki erkek kulübü grubuna katıldı. Gruba katılarak Chicago yakınlarındaki bir yaz kampında iki hafta geçirme hakkı elde etti. Bu yaz kampı kasvetli mahallesinden kurtulabileceği tek zamandı. 13 yaşında ilk sendika kartını aldı. Michigan Gölü gezi teknelerinde sahne aldı ve 1923'te yerel bir dans salonu olan Guyon's Paradise'ta çaldı.

1923 yazında Bix Beiderbecke ile tanıştı. 1924'te lise ikinci sınıf öğrencisi olarak Lewis Institute'a (Illinois Institute of Technology) katıldı ve bir dans salonunda klarnet çaldı.

17 yaşındayken, babası tramvaydan indikten sonra yoldan geçen bir araba tarafından öldürüldü. Goodman, babasının ölümünün "ailemizde yaşanan en üzücü şey" olduğunu söyledi.

İlk etkilendikleri, Jimmie Noone, Johnny Dodds ve Leon Roppolo gibi Chicago'da çalışan New Orleans caz klarnetçileriydi. Çabucak öğrendi, erken yaşta güçlü bir oyuncu oldu ve kısa süre sonra gruplarda çalmaya başladı. İlk profesyonel çıkışını 1921'de Chicago'nun Batı Yakası'ndaki Central Park Tiyatrosu'nda yaptı. 1922'de Chicago'daki Harrison Teknik Lisesi'ne girdi. On dört yaşında müzisyenler birliğine üye oldu ve Bix Beiderbecke'nin yer aldığı bir grupta çalıştı. İki yıl sonra Ben Pollack Orkestrası'na katıldı ve ilk kayıtlarını 1926'da yaptı.

Goodman, New York'a taşındı ve radyo, Broadway müzikalleri ve stüdyolarda oturum müzisyeni oldu. Klarnetin yanı sıra bazen alto saksafon ve bariton saksafon çalardı. 21 Mart 1928'de bir Victor kayıt oturumunda, Nathaniel Shilkret'in yönettiği All-Star Orkestrası'nda Glenn Miller, Tommy Dorsey ve Joe Venuti ile birlikte çaldı. Red Nichols, Ben Selvin, Ted Lewis ve Isham Jones'un gruplarıyla çaldı ve Brunswick için Glenn Miller'ın yer aldığı Benny Goodman's Boys adıyla kayıt yaptı. 1928'de Goodman ve Miller, Brunswick 78 olarak piyasaya sürülen "Room 1411 'i yazdılar.

Scrappy Lambert'in Melotone için yaptığı vokal ile "He's Not Your Tears" ı kaydettiğinde listelere ilk kez girdi. 1934'te Columbia ile anlaşma imzaladıktan sonra, "Ain't Cha Glad?" İle ilk on hit listesine Jack Teagarden tarafından söylenen "I Ain't Lazy, I'm Just Dreamin '", Mildred Bailey tarafından söylenen "Ol' Pappy" ve Billie Holiday tarafından söylenen "Riffin 'the Scotch" ile girdi. Billy Rose Music Hall'da çalma daveti, dört aylık anlaşma için bir orkestra yaratmasına yol açtı. Orkestra, bir numaralı hit olan "Moonglow " u kaydetti ve onu "Take My Word" ve " Bugle Call Rag " ilk on listesinde takip eden şarkı oldu.

NBC, Goodman'ı Let's Dance radyo programı için tuttu. John Hammond , Fletcher Henderson'a Goodman için aranjman yazmak isteyip istemediğini sordu ve Henderson kabul etti. Buhran sırasında Henderson, borçlu olduğu için orkestrasını dağıttı. Goodman, müzisyenlerine müziğin nasıl çalınacağını öğretmeleri için Henderson'ın grup üyelerini işe aldı.

Goodman'ın grubu, Henderson'ın düzenlemelerinin yanı sıra Spud Murphy'nin "Get Happy " ve " Limehouse Blues " gibi hit şarkılarıyla Let's Dance'da performans sergileyen üç kişiden biriydi.

Programın Goodman bölümü, doğu yakasında büyük bir izleyici kitlesi çekemeyecek kadar geç saatlerde yayınlandı. O ve grubu , dizinin sponsoru Nabisco'nun çalışanlarının radyo şovunun iptalini zorladığı o yılın Mayıs ayına kadar Let's Dance'da kaldı. Manhattan'daki Roosevelt Grill'de Guy Lombardo için bir anlaşma ayarlandı, ancak seyirci "tatlı" müzik bekliyordu ve Goodman'ın grubu başarısız oldu.

Goodman altı ay boyunca Let's Dance'da performans sergiledi ve bu süre boyunca Columbia için altı ilk on hit şarkı daha kaydetti.

31 Temmuz 1935'te, her ikisi de Henderson tarafından düzenlenen ve 1 Temmuzda kaydedilen " King Porter Stomp ", arka tarafında "Sometimes I'm Happy" ile vizyona girdi. Stanley Tiyatrosu'nda bazı üyeler Koridorlarda dans etiler. Ancak bu düzenlemelerin Kaliforniya, Oakland'daki McFadden's Ballroom'da 19 Ağustos'a kadar turnede çok az etkisi oldu. Goodman ve Bunny Berrigan, davulcu Gene Krupa ve şarkıcı Helen Ward'dan oluşan grubu Let's Dance'da dinledikleri müziği alkışlayan büyük bir genç dansçı kalabalığı tarafından karşılandı. Herb Caen, "ilk notadan itibaren, yer kargaşa içindeydi" diye yazdı. Bir gece sonra, Pismo Beach'te gösteri bir fiyaskoydu ve grup, Oakland'daki ezici resepsiyonun bir şans olduğunu düşündü.

Ertesi gece, 21 Ağustos 1935, Los Angeles'taki Palomar Balo Salonu'nda Goodman ve grubu üç haftalık bir sözleşme başlattı. Let's Dance yayınına ek olarak Al Jarvis, KFWB radyosunda Goodman'ın plaklarını çalıyordu. Goodman akşama stok düzenlemeleriyle başladı, ancak kayıtsız bir tepkinin ardından ikinci sete Fletcher Henderson ve Spud Murphy'nin düzenlemeleriyle başladı. Grubun rezervasyon temsilcisi Willard Alexander'a göre, Krupa, "Öleceksek Benny, kendi oyunumuzu oynayarak ölelim" dedi. Kalabalık tezahürat yaptı ve alkışladı. Haber raporları heyecan verici müziğin ve coşkulu dansın sözünü yaydı. Palomar angajmanı o kadar büyük bir başarıydı ki, genellikle swing çağının başlangıcı olarak tanımlanıyor. Donald Clarke'a göre, "Geçmişe bakıldığında, Swing Dönemi'nin gerçekleşmesini beklediği açıktır, ancak ona dokunan Goodman ve grubuydu."

Amerikan swinginin resepsiyonu Avrupa'da daha az coşkuluydu. İngiliz yazar JC Squire, BBC radyosuna Goodman'ın müziğini çalmayı bırakmasını talep etmek için şikayette bulundu ve bunu "hiç kimseyi yüreklendiremeyen korkunç bir orman sesleri dizisi" olarak adlandırdı. Almanya'nın Nazi partisi, kültürü yok etme amaçlı bir Yahudi komplosunun parçası olduğunu iddia ederek cazı radyoda yasakladı. İtalya'nın faşist hükûmeti, "ırkımızın çiçeğini, gençliği" tehdit ettiğini söyledikleri Yahudiler tarafından bestelenen veya çalınan her türlü müziğin yayınlanmasını yasakladı.

Kasım 1935'te Goodman, Chicago'da Kongre Otelindeki Joseph Urban Room'da çalma davetini kabul etti. Orada kalış süresi altı aya kadar uzadı ve popülaritesi, NBC üye istasyonları üzerinden ülke çapında radyo yayınları ile pekiştirildi. Grup Chicago'dayken If I Could Be You, Stompin 'at the Savoy ve Goody, Goody'yi kaydetti . Goodman ayrıca Chicago sosyetesi ve caz meraklısı Helen Oakley tarafından ayarlanan üç konser verdi. Kongre Otelindeki bu "Rhythm Club" konserleri, Goodman ve Krupa'nın Fletcher Henderson'ın grubuyla birlikte oturduğu, belki de Amerika Birleşik Devletleri'nde ödeme yapan bir dinleyici önünde ortaya çıkan ırksal olarak bütünleşmiş ilk büyük gruptu. Goodman ve Krupa, piyanoda Teddy Wilson ile üçlü olarak çaldı. Her iki kombinasyon da iyi karşılandı ve Wilson kaldı.

Goodman, Chicago'dan yaptığı 1935-1936 radyo yayınlarında "Ritim Rajahı" olarak tanıtıldı. Slingerland Drum Company, bir satış kampanyasının bir parçası olarak Krupa'yı "Swing'in Kralı" olarak adlandırıyordu, ancak kısa bir süre sonra Goodman ve ekibi Chicago'dan ayrıldıktan kısa bir süre sonra , 1937 yılının yaz çekimleri için Hollywood'da The Big Broadcast of Hollywood'da geçirdi. "Swing Kralı " lakabı medya tarafından Goodman'a verildi.

Goodman, Haziran 1936'nın sonunda Hollywood'a gitti ve 30 Haziran 1936'da grubu CBS'nin Camel Caravan adlı programına başladı, üçüncü ve (Connor ve Hicks'e göre) en büyük sponsorlu radyo programı Goodman ve eski grubunun patronu Nathaniel Shilkret başrollerini paylaştı. 1936 baharında, Fletcher Henderson Goodman'ın grubu için düzenlemeler yazıyordu.

1937'nin sonlarında, Goodman'ın reklamcısı Wynn Nathanson, Goodman ve grubunun New York'ta Carnegie Hall çalmasını önerdi. Kapalı gişe konseri 16 Ocak 1938 akşamı yapıldı. Caz tarihinin en önemlil konserlerinden biri olarak kabul edilir. Ülkenin dört bir yanından müzisyenlerin yıllarca çalışmasının ardından caz, nihayet ana akım izleyiciler tarafından kabul gördü. Konserin kayıtları yapıldı, ancak günün teknolojisi ile bile kullanılan ekipman en iyi kalitede değildi. Konserin asetat kayıtları yapıldı ve alüminyum stüdyo masterları kesildi. "Kayıt, Albert Marx tarafından eşi Helen Ward için özel bir hediye ve Benny için ikinci bir set olarak yapıldı. İki set yapmak için Artists Recording Studio ile sözleşme yaptı. Artists Recording'de yalnızca iki pikap vardı, bu yüzden ikinci seti Raymond Scott'ın kayıt stüdyosunda topladılar. . . . [1950'de] Benny'nin dairesinde kayıtları bulan ve Benny'nin dikkatini çeken Benny'nin kayınbiraderi oldu. Goodman, keşfedilen kaydı Columbia'ya götürdü ve LP'de The Famous 1938 Carnegie Hall Caz Konseri olarak bir seçim yapıldı.

Piyanist ve aranjör Mary Lou Williams, Hammond'a gitarist Charlie Christian'ı görmesini önerdi. Hammond, Christian'ın 1939'da Oklahoma City'de performans sergilediğini görmüş ve onu Goodman'a tavsiye etmişti, ancak Goodman elektro gitara ilgisizdi ve Christian'ın gösterişli giyim zevkinden dolayı vazgeçmişti. Beverly Hills'deki bir konserde ara verirken Hammond, Christian'ı gruba dahil etti. Goodman, Christian'ın bilmediği varsayımıyla "Rose Room " çalmaya başladı, ancak performansı herkesi etkiledi. Christian, 1939'dan 1941'e kadar Benny Goodman Sextet'in bir üyesiydi ve bu iki yıl boyunca elektro gitarı popüler bir caz enstrümanı haline getirdi.

Goodman, 1930'ların sonlarında büyük grubu, üçlü ve dörtlüsü ve Ağustos 1939'da kurulan altılıyla başarısını sürdürdü, aynı ay Goodman, RCA Victor ile dört yıl sonra Columbia Records'a geri döndü. Columbia'da oturumlarının çoğunu gelecekteki kayınbiraderi olan John Hammond yaptı. Ancak 1940'ların ortalarında büyük gruplar popülerliklerinin çoğunu kaybetti. 1941'de ASCAP, müzik yayıncılarıyla bir lisans savaşına girdi. 1942'den 1944'e kadar ve yine 1948'de, müzisyenler sendikası Amerika Birleşik Devletleri'ndeki büyük plak şirketlerine karşı greve gitti ve şarkıcılar, büyük grupların bir zamanlar keyif aldıkları popülerliği kazandılar. 1942-44 grevi sırasında, Savaş Bakanlığı sendikaya başvurdu ve askerlerin dinlemesi için yeni kayıtlar içeren bir dizi kayıt olan ve böylece yeni sanatçıların yükselişini artıran V-Disklerin yanında son zamanlarda 1940'larda swing artık caz müzisyenlerinin baskın tarzı değildi.

1940'larda, bazı caz müzisyenleri klasik müzikten alıntı yaparken, Charlie Parker gibi diğerleri, bebop (veya bop) yaratmak için swing'in ritmik, armonik ve melodik kelime dağarcığını genişletiyorlardı. Goodman'ın Capitol için yaptığı bebop kayıtları eleştirmenler tarafından övgüyle karşılandı. Bebop grubu için Buddy Greco, Zoot Sims ve Wardell Gray'i işe aldı. Dizzy Gillespie ve Charlie Parker'ın müziğine nasıl yaklaşılacağı konusunda tavsiye almak için arkadaşı Mary Lou Williams'a danıştı. Piyanist Mel Powell da 1945'te danışmandı. Goodman beboptan zevk aldı. Thelonious Monk'u dinlediğinde, "Hoşuma gitti, bunu çok beğendim. Parçayı ve onun çalma şeklini seviyorum . . . Bence espri anlayışı var ve orada bazı iyi şeyleri var. " dedi. İsveçli klarnetçi Stan Hasselgard'a da hayran kaldı. Ancak bir yıldan fazla bir süredir bir bebop grubuyla çaldıktan sonra swing grubuna geri döndü çünkü en iyi bildiği şeyin bu olduğu sonucuna vardı. 1953'te, "Belki de bop, müziği yıllarca geride bırakmak için her şeyden çok daha fazlasını yaptı . . . Temelde hepsi yanlış. Ölçüleri bilmiyor bile . . . Bop çoğunlukla tanıtım ve açıları hesaplayan insanlardı. "dedi.

1949'da klarnetçi Reginald Kell ile çalıştı ve teknikte bir değişiklik yapılmasını istedi: "30 yıl önce eline bir klarnet aldığından beri yaptığı gibi, ağızlığı ön dişleri ile alt dudağı arasında tutmak yerine, Goodman kendi her iki dudağın kullanımına ve hatta yeni parmaklama tekniklerinin kullanımına odaklanın. Eski parmak nasırlarını çıkardı ve klarnetini yeniden çalmayı öğrenmeye başladı - neredeyse sıfırdan. "

Goodman, klasik repertuvarın standart parçaları haline gelen klarnet ve oda toplulukları veya orkestra için besteler sipariş etti. Béla Bartók'un Contrasts; Klarnet Konçertosu No. 2, Op. 115 Malcolm Arnold ; Morton Gould'un Klarnet ve Band Türevleri ; Francis Poulenc'in Klarnet ve Piyano için Sonatı ve Aaron Copland'ın Klarnet Konçertosu. Prelude, Fugue ve Riffs by Leonard Bernstein, Woody Herman'ın büyük grubu için görevlendirildi, ancak prömiyeri Goodman tarafından yapıldı. Herman, Igor Stravinsky'nin Abanoz Konçertosunun adanmış (1945) ve ilk icracısıydı (1946), ancak yıllar sonra Stravinsky, solist olarak Goodman ile başka bir kayıt yaptı.

Swing'in dışına çıktıktan sonra, Goodman 1953'te yeni bir grup kurdu. Grubunda Barbara Carroll gibi önemli isimler yer aldı. Donald Clarke'a göre bu Goodman için mutlu bir zaman değildi. Louis Armstrong'la turneye çıkmak için grubu yeniden bir araya getirdi. Ancak Armstrong'a hakaret etti ve "Louis'in hareketinin vodvil yönleri karşısında dehşete kapıldı ... Goodman'ın savunduğu her şeyin çelişkisi". Armstrong, Goodman'ın gösteriyi tamamlamak için sahnede Armstrong'u aradığı ortak bir performans sırasında ortada bıraktı. Armstrong, temelde arkadaşlıklarının sona ermesine yol açan Goodman ile birlikte performans göstermeyi reddetti.

Goodman'ın grubu, The Big Broadcast of 1937 Hollywood Oteli (1938); Senkop (1942); Güçler Kızı (1942); Sahne Kapısı Kantini (1943); The Gang's All Here (1943); Goodman'ın tek başrol oynadığı Sweet and Low-Down (1944); Make Mine Music (1946) ve A Song Is Born (1948) filmlerinde özel bir rol oynadı.

Plaklarda ve küçük gruplar halinde çalmaya devam etti. 1970'lerin başında George Benson ile birlikte John Hammond'a bir PBS haraç kaydettikten sonra, Goodman'ın Charlie Christian'la bazı düetlerini yeniden yarattı. Benson, Goodman'ın Seven Come Eleven albümünde yer aldı. Goodman swing çalmaya devam etti, ancak pratik yaptı ve klasik parçalar çaldı ve onları klarnet için düzenledi. 1960 yılında, New York City'deki Lewisohn Stadyumu'nda şef Alfredo Antonini ile Mozart'ın Klarnet Konçertosunu seslendirdi. Sağlık sorunlarına rağmen ölümünden altı gün önce son konserini vermeye devam etti. Goodman 13 Haziran 1986'da Manhattan House'daki dairesinde kestirirken kalp krizinden öldü.

Goodman'ın en yakın arkadaşlarından biri, Goodman'ın Victor'dan Columbia'ya taşınmasını etkileyen Columbia yapımcısı John Hammond'du. Goodman, 20 Mart 1942'de Hammond'un kız kardeşi Alice Frances Hammond Duckworth (1913-1978) ile evlendi. İki kızları oldu ve Alice'in üç kızını ilk evliliğinden İngiliz politikacı Arthur Duckworth ile büyüttüler . Goodman'ın kızı Rachel klasik bir piyanist oldu. On altı yaşından itibaren onunla birlikte bazen konser verdi.

Goodman ve Hammond'un 1930'lardan itibaren anlaşmazlıkları vardı. 1939 Spirituals to Swing konseri için Hammond, Goodman'ı kızdıran Goodman grubunun önünde çalması için Charlie Christian'ı Kansas City Six'e yerleştirmişti. Goodman Hammond'u dinlemeyi reddedinceye kadar grubun müziği konusunda anlaşmazlığa düştüler. Tartışmaları arttı ve 1941'de Hammond Columbia'yı terk etti. Goodman, 1975'te Hammond'a yapılan bir PBS haraçında göründü, ancak uzakta kaldı. 1980'lerde Alice Goodman'ın ölümünden sonra Hammond ve Goodman uzlaştı. 25 Haziran 1985'te Goodman, "A Tribute to John Hammond" için New York City'deki Avery Fisher Hall'da göründü.

1962'de Benny Goodman Orkestrası, Küba Füze Krizi ve Soğuk Savaş'ın bu aşamasının sona ermesinden sonra iki ülke arasındaki kültürel değişim programının bir parçası olarak Sovyetler Birliği'ni gezdi; her iki ziyaret de ABD ile SSCB arasındaki ilişkileri normalleştirme çabalarının bir parçasıydı. Grubun üyeleri arasında Jimmy Knepper, Jerry Dodgion ve Türk Van Gölü (Vanig Hovsepian) vardı. Basçı Bill Crow, turnenin ve Goodman'ın bu turdaki tavrının çok sarhoş bir görüntüsünü "To Russia Without Love" başlığı altında yayınladı.

25 Haziran 2019'da The New York Times Magazine, Benny Goodman'ı 2008 Evrensel yangınında materyalleri imha edildiği bildirilen yüzlerce sanatçı arasında listeledi.