Olmekler

Olmekler, bilinen en eski Mezoamerikan uygarlığıydı. Soconusco'daki ilerici bir gelişmenin ardından, günümüz Meksika eyaletleri Veracruz ve Tabasco'nun tropikal ovalarını işgal ettiler. Olmeklerin kısmen komşu Mokaya veya Mixe-Zoque kültürlerinden türediği tahmin edilmektedir. Olmekler, Mezoamerika'nın oluşum döneminde gelişti ve kabaca MÖ 1500'den MÖ 400'e kadar sürdü. Olmek öncesi kültürler yaklaşık MÖ 2500'den beri gelişti, ancak MÖ 1600-1500'de, erken Olmec kültürü, güneydoğu Veracruz'da sahile yakın San Lorenzo Tenochtitlán bölgesinde merkezlenmiş olarak ortaya çıktı. İlk Mezoamerikan uygarlığıydılar ve sonraki uygarlıkların birçoğunun temellerini attılar. Diğer "ilkler" arasında, Olmek, ritüel kan alma pratiği yapıyor gibi göründü ve neredeyse tüm Mezoamerikan toplumlarının ayırt edici özelliği olan Mezoamerikan balo oyununu oynadı. Olmeklerin şu anda en aşina olduğu yönü, sanat eserleri, özellikle uygun bir şekilde adlandırılan "devasa kafalar"dır. Olmek medeniyeti ilk olarak koleksiyoncuların 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Kolomb öncesi sanat pazarından satın aldıkları eserlerle tanımlandı. Olmek eserleri, antik Amerika'nın en çarpıcıları arasında kabul edilir.

'Olmek' adı, Olmekler için Nahuatl kelimesinden gelir: Ōlmēcatl [oːlˈmeːkat͡ɬ] (tekil) veya Ōlmēcah [oːlˈmeːkaʔ] (çoğul). Bu kelime, "doğal kauçuk" anlamına gelen ōlli [ˈoːlːi] ve "insanlar" anlamına gelen mēcatl [ˈmeːkat͡ɬ] kelimesinden oluşur, bu nedenle kelime "lastik insanlar" anlamına gelir. Kauçuk, eski Mezoamerikan top oyununun önemli bir parçasıydı.

Olmek merkezi, Veracruz, Soconusco'daki erken gelişmeden sonra genişlediği Körfez ovalarındaki alandır. Bu bölge, alçak tepeler, sırtlar ve yanardağlarla noktalanan bataklık ovaları ile karakterizedir. Sierra de los Tuxtlas kuzeyde, Meksika Körfezi'nin Campeche Körfezi boyunca keskin bir şekilde yükselir. Burada Olmek, San Lorenzo Tenochtitlán, La Venta, Tres Zapotes ve Laguna de los Cerros'ta kalıcı şehir-tapınak kompleksleri inşa etti. Bu bölgede, ilk Mezoamerikan uygarlığı ortaya çıktı ve M.Ö. MÖ 1400–400.

Olmek medeniyetinin başlangıcı geleneksel olarak MÖ 1400 ile 1200 arasında yerleştirilmiştir. Olmek'in geçmiş buluntuları, topluca San Lorenzo Tenochtitlán olarak bilinen üçlü arkeolojik sitlerin yakınındaki El Manatí tapınağında ritüel olarak biriktirilmiş olarak kaldı. Bunu "en az" MÖ 1600-1500'e taşıdı. Görünüşe göre Olmeklerin kökleri, MÖ 5100 ile MÖ 4600 arasında başlayan Tabasco'nun erken tarım kültürlerine dayanıyordu. Bunlar, daha sonraki Olmek medeniyetinin aynı temel gıda ürünlerini ve teknolojilerini paylaştı.

Bugün Olmek olarak adlandırılan şey, ilk olarak, belirgin Olmek özelliklerinin MÖ 1400 civarında meydana geldiği San Lorenzo Tenochtitlán'da tamamen ortaya çıktı. Medeniyetin yükselişi, iyi sulanan alüvyal toprağın yerel ekolojisinin yanı sıra Coatzacoalcos nehir havzası tarafından sağlanan ulaşım ağıyla desteklendi. Bu çevre, diğer eski uygarlık merkezleriyle karşılaştırılabilir: Nil, İndus ve Sarı Nehir vadileri ve Mezopotamya. Bu son derece verimli çevre, yoğun bir şekilde yoğunlaşmış bir nüfusu teşvik etti ve bu da elit bir sınıfın yükselişini tetikledi. Elit sınıf, Olmek kültürünü tanımlayan sembolik ve sofistike lüks eserlerin üretimi için talep yarattı. Bu lüks eserlerin çoğu, uzak yerlerden gelen yeşim taşı, obsidiyen ve manyetit gibi malzemelerden yapılmıştır ve ilk Olmek seçkinlerinin Mezoamerika'daki geniş bir ticaret ağına erişimleri olduğunu öne sürmektedir. En değerli yeşim taşı kaynağı, doğu Guatemala'daki Motagua Nehri vadisiydi ve Olmek obsidiyeni, El Chayal ve San Martín Jilotepeque gibi Guatemala dağlık bölgelerinde veya Puebla'da değişen mesafelere kadar izlenmiştir. sırasıyla 200 ila 400 km (120-250 mil) uzaklıktadır.

Guerrero eyaleti ve özellikle erken Mezcala kültürü, Olmek kültürünün erken tarihinde önemli bir rol oynamış görünüyor. Olmek tarzı eserler, Guerrero'nun bazı bölgelerinde Veracruz-Tabasco bölgesinden daha erken görünme eğilimindedir. Özellikle, Guerrero'daki Amuco-Abelino sitesindeki ilgili nesneler, MÖ 1530 kadar erken tarihleri ortaya koymaktadır. Guerrero'daki Teopantecuanitlan şehri de bu bağlamda önemlidir.

İlk Olmek merkezi, San Lorenzo, La Venta'nın (satış merkezi) öne çıkmasıyla yaklaşık MÖ 900 civarında terk edildi. MÖ 950 dolaylarında birçok San Lorenzo anıtının toptan imhası da meydana geldi, bu da bir iç ayaklanmayı veya daha az olasılıkla bir istilayı işaret ediyor olabilir. Ancak en son düşünce, Olmek merkezlerindeki bu değişimden çevresel değişikliklerin sorumlu olabileceği ve bazı önemli nehirlerin yön değiştirdiği yönündedir.

Her durumda, San Lorenzo'nun düşüşünü takiben, La Venta(satış merkezi), MÖ 900'den MÖ 400 civarında terk edilmesine kadar süren en önemli Olmek merkezi haline geldi. La Venta (satış merkezi), Olmek kültürel geleneklerini muhteşem güç ve zenginlik gösterileriyle sürdürdü. Büyük Piramit, zamanının en büyük Mezoamerikan yapısıydı. Bugün bile, 2500 yıllık erozyondan sonra, doğal olarak düz arazinin 34 m (112 ft) üzerinde yükseliyor. La Venta'nın (satış merkezi) derinliklerine gömülmüş, zengin, emek-yoğun "teklifler" - 1000 ton düz serpantin bloklar, büyük mozaik kaldırımlar ve cilalı yeşim kelebeği, çanak çömlek, figürinler ve hematit aynalardan oluşan en az 48 ayrı adak teklifi.

Bilim adamları, Olmek kültürünün nihai yok oluşunun nedenini henüz belirleyemediler. MÖ 400 ve 350 yılları arasında Olmek'in kalbinin doğu yarısındaki nüfus aniden düştü ve bölge 19. yüzyıla kadar seyrek olarak yerleşim gördü. Arkeologlara göre, bu nüfus azalması muhtemelen "bölgeyi büyük çiftçi grupları için uygunsuz hale getiren çok ciddi çevresel değişikliklerin", özellikle de Olmek'in tarım, avcılık, toplama ve ulaşım için bağımlı olduğu nehir kenarındaki ortamdaki değişikliklerin sonucuydu. Bu değişiklikler, tektonik çalkantılar veya çökmeler veya tarımsal uygulamalar nedeniyle nehirlerin siltleşmesi tarafından tetiklenmiş olabilir.

Son Oluşum döneminde önemli nüfus düşüşü için bir teori, yok olmak yerine volkanizma nedeniyle yerleşim yerlerinin yer değiştirmesini öneren Santley ve arkadaşları (Santley ve diğerleri 1997) tarafından önerilmektedir. Erken, Geç ve Son Oluşum dönemlerindeki volkanik patlamalar toprakları örtecek ve Olmekleri yerleşim yerlerini taşımaya zorlayacaktı.

Sebep ne olursa olsun, son Olmek şehirlerinin terk edilmesinden sonraki birkaç yüz yıl içinde, halef kültürler sağlam bir şekilde yerleşti. Olmek'in kalbinin batı ucundaki Tres Zapotes sitesi, MÖ 400'ü geçmesine rağmen, Olmek kültürünün ayırt edici özellikleri olmadan işgal edilmeye devam etti. Genellikle Epi-Olmek olarak adlandırılan bu Olmek sonrası kültür, güneydoğuda 550 kilometre (340 mil) olan İzapa'da bulunanlara benzer özelliklere sahiptir.

Olmek kültürü ilk olarak bir sanat tarzı olarak tanımlandı ve bu, kültürün alamet-i farikası olmaya devam ediyor. Çok sayıda medyada - diğerlerinin yanı sıra yeşim, kil, bazalt ve yeşil taşta - üretilen Güreşçi gibi Olmek sanatlarının çoğu doğalcıdır. Diğer sanat eserleri, dini bir anlamı yansıtan bir ikonografi kullanarak, genellikle oldukça stilize edilmiş fantastik antropomorfik yaratıkları ifade eder. Yaygın motifler arasında, her ikisi de vadi jaguarlarının temsillerinde görülen aşağı dönük ağızlar ve bir yarık kafa bulunur. Olmek zanaatkârları, insan ve insan benzeri konular yapmanın yanı sıra hayvan tasvirlerinde de ustaydı.

Stel, yukarıdaki La Venta Anıtı 19 gibi. Stel formu genellikle devasa başlardan, sunaklardan veya bağımsız heykellerden daha sonra tanıtıldı. Zamanla stel, Anıt 19 veya La Venta Stela 1 gibi figürlerin basit temsilinden tarihi olayların temsillerine, özellikle yöneticileri meşrulaştıran eylemlere doğru değişti. Bu eğilim, cetvellerin görüntülerini yazı ve takvim tarihleriyle birleştiren La Mojarra Stela 1 gibi Olmec sonrası anıtlarda doruk noktasına ulaşacaktır.

Olmek medeniyetinin en bilinen yönü, muazzam miğferli başlıklardır. Kolomb öncesi hiçbir metnin açıklamadığı gibi, bu etkileyici anıtlar birçok spekülasyona konu olmuştur. Bir kez top oyuncuları olarak teorize edildiğinde, bu kafaların belki de beyzbol oyuncusu gibi giyinmiş yöneticilerin portreleri olduğu artık genel olarak kabul edilmektedir. Bireysellikle aşılanan hiçbir kafa birbirine benzemez ve miğfer benzeri başlıklar, kişisel veya grup sembollerini düşündüren ayırt edici unsurlarla süslenmiştir. Bazıları ayrıca Mezoamerikan halkının, kişinin tüm deneyimleri ve duyguları ile birlikte ruhun kafanın içinde yer aldığına inandığını iddia etti.

Başlıklar, 3,4 m (11 ft) yükseklikteki Rancho La Cobata kafasından 1,47 m (4 ft 10 inç) yükseklikteki Tres Zapotes çiftine kadar değişmektedir. Araştırmacılar, en büyük kafaların 25 ila 55 ton (28 ila 61 kısa ton) arasında olduğunu hesaplıyor.

Başlar, Sierra de los Tuxtlas'ta bulunan volkanik bazaltın tek bloklarından veya kayalarından oyulmuştu. Örneğin Tres Zapotes kafaları, Tuxtlas'ın batı ucundaki Cerro el Vigía zirvesinde bulunan bazalttan yontulmuştu. Öte yandan, San Lorenzo ve La Venta kafaları muhtemelen güneydoğu tarafındaki Cerro Cintepec bazaltından oyulmuş, belki de yakınlardaki Llano del Jicaro atölyesinde düzinelerce yere sürüklenmiş veya yüzdürülmüştür mil uzakta. Devasa bir kafayı hareket ettirmenin üç ila dört ay boyunca 1.500 kişinin çabasını gerektirdiği tahmin edilmektedir.

Bazı başlıklar ve diğer birçok anıt çeşitli şekillerde parçalandı, gömüldü ve parçalandı, yeni yerlere yerleştirildi ve / veya yeniden gömüldü. Bazı anıtlar ve en az iki kafa geri dönüştürüldü veya yeniden oyuldu, ancak bunun sadece taş kıtlığından mı yoksa bu eylemlerin ritüel veya başka çağrışımlara sahip olup olmadığı bilinmemektedir. Bilim adamları, bazı sakatlamaların sadece yıkımın ötesinde bir önemi olduğuna inanıyorlar, ancak bazı bilim adamları hala iç çatışmaları veya daha az olasılıkla bir faktör olarak istilayı göz ardı etmiyorlar.

Düz yüzlü, kalın dudaklı kafalar, bazı Afrika yüz özelliklerine benzerliklerinden dolayı bazı tartışmalara neden olmuştur. Bu karşılaştırmaya dayanarak, bazı yazarlar Olmeklerin Yeni Dünya'ya göç eden Afrikalılar olduğunu söylediler. Ancak, arkeologların ve diğer Mezoamerikalı bilim adamlarının büyük çoğunluğu Kolomb öncesi Afrika ile temas iddialarını reddediyor. Devasa başların yüz hatlarına ilişkin açıklamalar, bazalt kayalar üzerinde izin verilen sığ boşluk nedeniyle kafaların bu şekilde oyulmuş olma olasılığını içerir. Diğerleri, geniş burunlara ve kalın dudaklara ek olarak, kafaların gözlerinin de genellikle epiktik kıvrımı gösterdiğini ve tüm bu özelliklerin modern Mezoamerikan Kızılderililerinde hala bulunabileceğini belirtiyor. Örneğin, 1940'larda sanatçı / sanat tarihçisi Miguel Covarrubias, Olmek sanat eserlerinin ve modern Meksika yerlilerinin yüzlerine çok benzer yüz özelliklerine sahip bir dizi fotoğraf yayınladı. Afrika kökenli hipotez, Olmek oymacılığının, içinde yaşayanların bir temsili olduğunu varsayar; Olmek oymacılığındaki tam temsil külliyatına bakıldığında haklı çıkarılması zor bir varsayımdır.

Ivan Van Sertima, Tres Zapotes başındaki yedi örgünün Etiyopya saç stili olduğunu iddia etti, ancak çağdaş bir tarz olduğuna dair hiçbir kanıt sunmadı. Mısırbilimci Frank J. Yurco, Olmec örgülerinin çağdaş Mısır veya Nubia örgülerine benzemediğini söyledi.

Richard Diehl, "Kafaların Soteapan, Acayucan ve bölgedeki diğer şehirlerin sokaklarında hala görülen Amerikan Kızılderili fiziksel tipini tasvir ettiğine hiç şüphe yok."

Başka bir artefakt türü çok daha küçüktür; yüz yeşiminden maske şeklinde sert taş oymalar. Yeşim özellikle değerli bir malzemedir ve yönetici sınıflar tarafından bir rütbe işareti olarak kullanılmıştır. MÖ 1500'lerde Olmec erken dönem heykeltıraşları insan formunda ustalaştı. Bu, El Manati'nin bataklık bataklıklarında bulunan ahşap Olmek heykelleriyle belirlenebilir. Radyokarbon tarihleme, Olmek parçalarının kesin yaşını söyleyemeden önce, arkeologlar ve sanat tarihçileri, çeşitli eserlerdeki benzersiz "Olmek stilini" fark ettiler.

Küratörler ve akademisyenler "Olmek tarzı" yüz maskelerine atıfta bulunurlar, ancak bugüne kadar arkeolojik olarak kontrol edilen Olmek bağlamında hiçbir örnek bulunamamıştır. Bunlar, şu anda Mexico City olan Tenochtitlan'ın tören altepetlinde (bölge) kasıtlı olarak biriktirilen biri de dahil olmak üzere, diğer kültürlerin alanlarından kurtarıldılar. Aztekler onu gömdüklerinde maske muhtemelen yaklaşık 2000 yaşında olacaktı, bu da bu tür maskelerin Avrupa'daki Roma antikaları gibi değerli ve toplanmış olduğunu öne sürüyordu. 'Olmek tarzı' derin gözlerin, burun deliklerinin ve güçlü, hafif asimetrik ağzın kombinasyonunu ifade eder. "Olmek stili" aynı zamanda hem insanların hem de jaguarların yüz özelliklerini çok belirgin bir şekilde birleştirir. Olmek sanatları, jaguarların öne çıktığı Olmek dinine güçlü bir şekilde bağlıdır. Olmek halkı, uzak geçmişte bir jaguar ve bir kadın arasında bir jaguar ırkının yapıldığına inanıyordu. Bulunabilen bir jaguar kalitesi, Olmek sanatındaki birçok doğaüstü varlığın alnındaki keskin yarıktır. Bu keskin yarık, jaguarların doğal girintili başıyla ilişkilidir.

Kunz baltaları ("adak eksenleri" olarak da bilinir), jaguarları temsil eden ve görünüşe göre ritüeller için kullanılan figürlerdir. Çoğu durumda, kafa, şeklin toplam hacminin yarısıdır. Tüm Kunz baltalarının düz burunları ve açık ağzı vardır. "Kunz" adı, 1890'da bir figürü tanımlayan Amerikalı mineralog George Frederick Kunz'dan geliyor.

Tlatilco ve Tlapacoya, eserler arasında içi boş bebek yüzü motifli figürinler ve seramik üzerine Olmec tasarımları bulunan Meksika Vadisi'ndeki Tlatilco kültürünün önemli merkezleri.

Ayrıca, 2007 yılında arkeologlar, Morelos'ta Olmek'ten etkilenen bir şehir olan Zazacatla'yı ortaya çıkardılar. Mexico City'nin yaklaşık 25 mil (40 kilometre) güneyinde bulunan Zazacatla, MÖ 800 ile 500 arasında yaklaşık 2,6 km2'lik bir alanı kapladı.

Olmek tüccarlarının uzun vadeli ticareti, diğer bölgelerin Olmek kolonizasyonu, diğer şehirlere seyahat eden Olmek zanaatkârları, gelişmekte olan kasabalar yoluyla Olmek sanatsal stillerinin bilinçli taklidi dahil olmak üzere, Olmek etkisinin merkezin çok dışında meydana gelmesini açıklamak için birçok teori geliştirilmiştir. Hatta bazıları Olmek askeri hakimiyeti ihtimalini veya Olmek ikonografisinin aslında merkezin dışında geliştirildiğini öne sürüyor.

Genel olarak kabul edilen, ancak hiçbir şekilde oybirliği ile olmayan yorum, Olmek tarzı eserlerin her boyutta elit statüyle ilişkilendirildiği ve statülerini güçlendirmek amacıyla Olmek Formatif Dönem şefleri tarafından benimsenmediğidir.