SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Priscilla Mary Işın

Priscilla Mary Işın 1951 yılında İngiltere’nin Nottingham şehrinde doğdu. York Üniversitesi'nde felsefe eğitimi görürken eşi Yavuz ile taşındı ve üniversiteyi tamamlamasının ardından Ankara'ya yerleşti. 1975 yılında çeviri yapmaya başladı. 1983 yılından beri Türkiye mutfak tarihi ile ilgili önemli araştırmaları olmuştur.

2005 yılında Merete Çakmak'la birlikte hazırladığı, ilk kitabı Anadolu Kuş Adları Sözlüğü Kitap Yayınevi'nden çıktı. Yayınlarına 2006 yılında Tercüme-i Kenzü’l-İştihâ 15. Yüzyıldan Bir Mutfak Sözlüğü, 2008 yılında Yapı Kredi Yayınlarından çıkan Gülbeşeker: Türk Tatlıları Tarihi, 2010 yılında Osmanlı Mutfak Sözlüğü ile devam etti.

Gülbeşeker kitabı 2009 yılında Dünya Kitap Yılın Gastronomi Kitabı ödülünü aldı, 2013 yılında Sherbet and Spice: The Complete Story of Turkish Sweets and Desserts ismiyle I.B. Tauris tarafından İngilizce yayımlandı.

2014 yılında çeşitli toplantılardaki sunumları ve dergilerde çıkmış yazılarını derlediği Osmanlı Mutfak İmparatorluğu kitabını yayımladı. Bu kitabı Bilig dergisinde inceleyen Mehmet Aydın bütün yazıların "ilgi çekici" olduğunu, birçok tatlının kökeninin izinin kitapta sürüldüğünü, bununla birlikte derleme olmasının tabiatıyla beraber kitapta hatırı sayılır miktarda tekrar olduğunu ifade etmiştir.

2018 yılında Reaktion Books'tan Bountiful Empire: A History of Ottoman Cuisine kitabı çıktı. Kitabı inceleyen Febe Armanios, Orta Doğu'daki mutfak çalışmalarının akademik düzeyde henüz kısıtlı olduğuna işaret ederek bu çalışmayı "yeni oluşmakta olan bir alana faydalı bir katkı" olarak niteledi; bununla birlikte Osmanlı topraklarının tamamına yayılan mutfak kültüründen ziyade kitabın saray mutfağına odaklandığına dikkat çekti. Kitabı Times Literary Supplementte inceleyen Jane Jakeman, kitapta çok sayıda illüstrasayon olduğuna dikkat çekti, özellikle İstanbul'da Osmanlı döneminde satılan şaraplarla ilgili bölümü dikkate değer bulduğunu belirtti, "kitapta modernize edilmiş yemek tarifleri olsa da esas zevkli kısmı, kahvehanelerdeki meddahlar ve karagözcülerle ilgili anekdotlar" şeklinde yorumladı. Bu kitap daha sonra Bereketli İmparatorluk: Os­manlı Mutfağı Tarihi ismiyle Türkçeye çevrildi.

Merete Çakmak ve Renate Ömeroğulları’nın Almancadan çevirdikleri Fried­rich Unger’in 1838 tarihli Osmanlı şekerciliği konusundaki Conditorei des Orients adlı kitabını önce İngilizce (2003, 2004) daha sonra da dipnot, açıklama ve orijinal resimlerle Şark Şekerciliği adıyla Türkçe olarak yayımladı (Merete Çakmak ile, 2020).

Gülbeşeker kitabı Kasım 2009’da Dünya Kitap Dergisi Altın Sayfa Ödülü'nü kazandı ve Sherbet and Spice: The Complete Story of Turkish Sweets and Desserts (2013) adıyla İngiitere’de de yayımlandı.
Anatoli Lavrentyev

Lavrentyev 1931 yılında Moskova Enerji Mühendisliği Enstitüsü'nden mezun oldu. 1937-1938 yılları arasında Ağır Sanayi Halk Komiseri görevini yürüttü. 1939'da Sovyetler Birliği Dışişleri Bakanlığı'nın Doğu Avrupa departmanının başkanlığını yaptı. 1939 yılında Bulgaristan büyükelçisi oldu ve 1940 yılına kadar bu görevi sürdürdü. 1941 yılında Romanya'da elçi olarak bulundu. 1941-1943 arası Sovyetler Birliği Haber Ajansı'nda çalıştı. 1951-1952 arası Çekoslovakya büyükelçisi oldu. 1953-1956 arası İran büyükelçiliği görevini yaptı ve Muhammed Musaddık ile görüşmeler gerçekleştirdi. 1953 İran darbesinde intihar etmeyi denedi. 1956'dan 1970 yılına kadar Sovyetler Birliği Dışişleri Bakanlığı'nda çalıştı.
Patrick White

Patrick White (d. 28 Mayıs 1912, Büyük Londra - ö. 30 Eylül 1990, Sidney), Avustralyalı yazardır. 20. yüzyıl İngiliz edebiyatının önde gelen isimleri arasında sayılır. "Toplu Eserleri" 12 cildi bulmakta, bunların arasında şiir, kısa hikâye, tiyatro oyunları, düz yazılar ve otobiyografiler de yer almaktadır. 1973 yılında edebiyat dalında Nobel ödülüne layık görülerek Avustralya'ya ilk ve son ödülünü kazandırmıştır.

Patrick White Avustralyalı bir ailenin çocuğu olup 28 Mayıs 1912’de Londra’da doğdu. Çocukluğu İngiltere ve Avustralya arasında geçti. 13 yaşında İngiltere’de yatılı okula verildi. Bu 4 yıllık yatılı okulda “dört yıl hapis” isimli değerlendirme yapmıştır. Daha sonrasında Cambridge’de okul hayatını sürdürmüş ve yazılar yayınlamaya başlamıştır.
Lenin Hakkında Öyküler

Film iki bölümden meydana gelen öyküler şeklinde konu alınmıştır. Birinci bölümde Bolşevik lider Vladimir Lenin'in 1917 yılında Finlandiya'daki günlerini ve olan başta Ekim Devrimi olmak üzere gelişen olayları anlatırken, ikinci bölümde Lenin'in 1923-1924 yılında hayatının son aylarını konu alır.
Maserati MC12

Maserati MC12, İtalyan araba üreticisi Maserati tarafından FIA GT Şampiyonası'nda mücadele edecek bir yarış varyantına imkân vermek için iki kişilik spor araba olarak sınırlı sayıda üretilmiştir. 2004 yılında üretime girdi ve 25 tane üretildi. 2005 yılında 25 tane daha üretilerek her biri daha üretilmeden 600.000 euro'ya satılan toplamda 50 tane araba çıkmış oldu.

Maserati, Enzo Ferrari şasisi üzerine tasarlanarak kurulmuştur fakat nihai araba daha büyükçe ve daha az sürükleme katsayısına sahiptir. MC12, Enzo Ferrari'den daha uzun, daha geniş ve daha yüksektir. Aynı zamanda, daha sivri bir buruna ve yumuşak eğrilere sahiptir. Enzo Ferrari ise daha iyi bir frenleme performansına (daha kısa fren mesafesi) ve daha fazla azami hıza sahiptir. Maserati MC12'nin azami hızı saatte 330 kilometreyken (205 mph), Enzo Ferrari'nin azami hızı saatte 350 kilometredir (217,5 mph).

MC12'nin geliştirilmesi, Maserati'nin 37 yıl sonra yarışlara geri dönmesinin işaretidir. FIA GT'ye katılmak için yarış arabalarının en az 25 tane yol versiyonu üretilmesi gerekmektedir. Bu nedenle arabanın yol versiyonları üretilmiştir. Üç tane GT1 yarış otomobili büyük bir başarıyla FIA GT'ye katıldı. Maserati, 2004 sezonunun sonlarına doğru FIA GT'de MC12 ile Uluslararası Zhuhai Pisti'nde yapılan yarışı kazanarak mücadeleye başladı. MC12, Amerikan Le Mans Serisi'nin 2005 yılındaki yarışlarına da katıldı fakat boyut kısıtlamalarını aştığı için ağır cezalar ödedi.

Giorgio Ascanelli yönetimindeki Maserati, FIA GT'ye uygun yarış arabası çalışmalarına başladı. Nihayetinde MC12 olarak isimlendirilecek olan bu arabaya ilk zamanlarda "MCC" ("Maserati Corse Competizione") ismi verildi ve aynı zamanda geliştirilmesi gereken yol versiyonu da "MCS" ("Maserati Corse Stradale") olarak isimlendirildi. Frank Stephenson gövdenin büyük bir kısmını tasarladı fakat modelin ilk şekli rüzgar tüneli testleri sırasında Giorgetto Giugiaro'dan gelen bir fikir ile geliştirilmiştir. MCC'nin gövde şekli MC12 ile çok fazla benzerlik taşır fakat önemli farklılıkları da mevcuttur, en önemli farklılık ise arka spoilerdir. Andrea Bertolini, geliştirilme aşaması boyunca test sürücüsü şefi olarak görev yaptı, yine de MCC'nin bazı test sürüşleri Michael Schumacher tarafından genellikle Fiorano Pisti'nde yapılmıştır. Geliştirilme süreci sırasında, Maserati'nin arabanın resmi adını MC12 olarak belirlemesiyle MCC ismi kullanımdan düştü.

Araba, Ferrari Dino V12'nin biraz değiştirilmiş versiyonu kullanılarak yüksek boyutta Enzo Ferrari üstüne tesis edildi. Aynı vites kutusuna (fakat özgün adı "Maserati Cambiocorsa" olarak belirtilir), aynı şasiye ve aynı palete (tekerlekler arasındaki dingil uzunluğu) sahiptirler. Ön camın dıştan görünüşü Enzo ile benzerdir; MC12 farklı bir genişliğe, uzunluğa ve hafifçe bir yüksekliğe sahiptir. Otomobilin artan boyutu, ön kanatların (downforce) büyütülmesine sebep olmuştur.
Imperata cylindrica

Imperata cylindrica veya kındıra; sulak yerlerde yetişen, ince uzun yapraklarının kenarları keskin, koyu renkli bir tür çayır otu. Buğdaygiller familyasından çok yıllık dar yapraklı yabancı ot olan kındıra Doğu ve Güneydoğu Asya, Hindistan, Mikronezya, Melanezya, Avustralya ve Doğu ve Güney Afrika'da yetişmektedir. Boyu uzunluğu arasındadır. Yaprakları bitkinin tabanında yaklaşık genişliğindedir ve üst kısımda keskin bir noktada daralmaktadır; kenarları ince dişli olup keskin silika kristalleri ile gömülmüştür. Ana damar, yaprağın geri kalanından daha açık renktedir ve yaprağın bir yüzüne daha yakın olma eğilimindedir. Alt yüzey bitki tabanına yakın yerler tüylüdür ancak alt kısım genellikle tüysüzdür. Kökler, diptedir.
Super League (Yunanistan)

Super League (Yunanca: Σούπερ Λίγκα), Yunanistan'ın en üst seviyedeki futbol ligi. Ligde 14 kulüp, 1 maç içeride ve 1 maç deplasmanda olmak üzere her takımla bir sezon içinde iki defa mücadele etmektedir ve ligin sonunda puan tablosundaki son üç takım, Beta Ethniki'ye düşer. Beta Ethniki'de de sezon sonunda ilk üç sırada yer alan takımlar, Super League'e yükselir. 2020-21 sezonunda ligdeki takım sayısı 16'dan 14'e düşürüldü.

Ligi ilk iki sırada bitiren takımlar UEFA Şampiyonlar Ligi'ne katılmaya hak kazanır. Lig şampiyonu, UEFA Şampiyonlar Ligi'ne 2. Ön Eleme Turundan katılırken, lig ikincisi olan takım ise UEFA Avrupa Konferans Ligi'ne 3. Ön Eleme Turu'ndan katılmaktadır. Kipello Ellados'u kazanan takım ve ligi 3. ve 4. bitiren takımlar; UEFA Avrupa Konferans Ligi'nde Ön Eleme turunda oynamaya hak kazanırlar.

Super League öncesi Panhellenic Şampiyonası ve Birinci Lig'e (Α΄ Εθνική) dayanır. 1906 yılından 1959 yılına kadar düzenlenen Panhellenic Şampiyonası'nda Atina, Pire, Selanik ve Patras şehirlerinin en güçlü takımları mücadele ederdi. 1959 yılından itibaren kurulan yeni sistem ve bu sistemin en üst seviyesindeki Birinci Lig, Yunanistan'daki birçok kulübü içine alan büyük bir yapı oldu ve Yunanistan'da daha fazla ilgi gördü.

EPO, 1927 yılından beri bu ligi organize etmektedir. EPO'dan önce ligi ise SEGAS (Yunan Cimnastik ve Atletizm Federasyonları Birliği) (1906-1913) ve EPSE (Yunanistan Futbol Federasyonları Birliği) (1922-1923) organize etti. 1927-28 sezonundan itibaren lig maçları, kayıt altına alınmaya başladı.
Kara antilop

Kara antilobun boynuzları 1 ila 4 defa, nadiren daha fazla kıvrılır ve 70 cm uzunluğa ulaşabilir. Kara antilobun boynuzları 45 cm'yi aştığı zaman değerli hale gelir. Erkeğinin, üst kısımları siyah ya da koyu kahverengi, ve karnı ile gözünün etrafı beyazdır. Dişi antilobun ise üst kısımları açık kahverengi, karnı ile gözünün etrafı beyaz olup, genelde boynuzu yoktur. Kara antiloplar genelde açık geniş ovalarda 15 ila 20 hayvandan oluşan ve bir erkek tarafından yönetilen sürüler halinde yaşarlar.

Kara antilop avlamak Hint soylularının en sevdiği spor olmuştur. Saatte 80 km'ye ulaşan hızlarından dolayı avcılar bu hayvanları av köpekleri yerine evcil çitalarla avlarlar. Ali Ekber Şah'ın bu amaçla 1000 çita yetiştirdiği söylenir. Günümüzde ise Hindistan'da çok az çita kaldığından artık çitalar Afrika'dan getiriliyor.
Kuyucuk Gölü

Kars-Akkaya güzergâhı üzerinde, Kars merkeze 40 km uzaklıkta, Akyaka'ya 15 km, göle adını veren Kuyucuk köyüne 1 km uzaklığındadır. Gölü çevreleyen Kuyucuk, Carcıoğlu, Duraklı köylerinde 163 hane bulunur.

Alanın, 416 hektarı ramsar alanı, bununda 245 hektarı göl yüzeyidir. Göl denizden 1627 m yüksekliğinde ve 13 m derinliğindedir. Alanda Kafkas üniversitesi biyoloji bölümü ve Kuzey Doğa Derneği kuş halkalama çalışması yapmaktadır. Alanda karasal iklim hakimdir. Doğal bitki örtüsünün bozkır olduğu çevrede, tahıllar ve yem bitkileri yetiştirilir. Sığ olan göl Avrasya-Afrika göç yolunun üzerinde bulunmasından dolayı kuş çeşidi fazladır. Göl çevresinde nesli tehlikede olan 7 tür, tehlikeye girmeye yakın 9 tür kuş gözlenmektedir. Gölü turizme kazandırmak amacıyla etkinlikler yapılmaktadır.

Aşağı kafkasya ekolojik bölgesinde yer alır. Alpin çayırlar ve sulak alan ekosistemi yaygındır. Göl kıyılarında hasır otu ve saz toplulukları görülür.

Uzunbacak, Angıt, Sakarmeke, Kara boyunlu batağan, dikkuyruk, Sığırcık, Boz kaz kuşları alanda bulunan bazı türlerdir. Alan Doğu Anadolunun en önemli kuş cennetidir. Asit miktarının yüksek olduğu gölde balık yaşamaz. Nesli tehlike de olan angıtların 20.000 adeti (dünya nüfusunun %12'si) gölde bir günde gözlenmiştir.

Gece kurbağası, su kurbağası ve Kars kertenkelesi alanda yaşayan sürüngenlerdir. Alanda şu memeli türleri görülür: Tilki, tarla faresi, Anadolu kör faresi, alaca sansar.
Kıyıboyu, Of

Yerleşimin eski adı "Kolenli"'dir. 1530 yılı Osmanlı tahririnde ve 1681 yılı Avarız Defterinde o dönemki Of kazasına bağlı köyler arasında yerleşimden bahsedilmemiştir.

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra da Kolenli adıyla Of kazasına bağlı görülen yerleşimin adı da 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Kıyıboyu olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Alican Süner

7 Eylül 1992'de Mersin'de dünyaya geldi. Babası terzi, annesi ise ev hanımı olan Süner, yedi yaşındayken absolüt duyuş yeteneğinin (bununla beraber bir kulağı işitme duyusundan yoksundur) ilkokuldaki müzik öğretmeni tarafından keşfedilmesiyle, Mersin Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'na girerek Lili Çumburidze'nin öğrencisi oldu. Solist olarak ilk konserini on yaşında şef Münif Akalın'ın yönetiminde Mersin Üniversitesi Akademik Oda Orkestrası eşliğinde verdi.

2008'de İzmir Kültür Sanat Eğitim Vakfı bünyesindeki Üstün Yetenekliler Özel Sınıfı'nda çalıştıktan sonra, 2009 yılında Mersin'den mezun oldu. Aynı sene lisans eğitimi için Türkiye'nin eski maliye bakanlarından Prof. Dr. Besim Üstünel'in özel bursuyla Almanya'daki Detmold Müzik Akademisi'ne giren Süner, burada Prof. Thomas Christian ile iki yıl çalıştı. 2011'den beri master eğitimini Berlin Sanat Üniversitesi'nde Prof. Nora Chastain ile devam ettirmektedir.

Mersin'de 2006 yılındaki II. Gülden Turalı Ulusal Keman Yarışması'nda ikincilik, aynı yarışmanın 2008'deki üçüncüsünde ise birincilik ödülünü alarak Türk klasik müzik çevresinin dikkatini çekti. Bunu izleyen yıllarda Rengim Gökmen, İbrahim Yazıcı, Cem Mansur, Koral Çalgan, Naci Özgüç ve Işın Metin gibi şeflerle Cumhurbaşkanlığı Senfoni, İstanbul Devlet Senfoni, Bursa Bölge Devlet Senfoni, Bilkent Senfoni ve Mersin Devlet Opera ve Balesi gibi orkestralar eşliğinde konserler verdi, 2010 yılında Mersin Uluslararası Müzik Festivali'nde "I. Nevid Kodallı Genç Yetenekler Ödülü"ne değer görüldü. Türkiye'nin tüm büyük şehirlerinde konserler verdi.

Almanya, İtalya, İspanya ve İsviçre'de solist olarak çaldı. Başta Berlin Filarmoni, Konzerthaus Berlin, Leipzig Gewandhaus ve Verona Filarmoni gibi salonlarda Brandenburger Symphoniker, Konzerthausorchester Berlin, Cottbus Tiyatro Filarmoni, Filarmonica Marchigiana, "I Virtuosi Italiani" gibi topluluklar eşliğinde, Evan Christ, Ryusuke Numajiri ve Romolo Gessi gibi şeflerle konser verdi.

Aynı yıl Berlin'deki Uluslararası Max Rostal Yarışması'na başvuran 140 katılımcı arasından finale kalan üç biri olarak, Çaykovski'nin keman konçertosunu Berlin Konzerthaus Orkestrası ile yorumlamaya hak kazanan Süner, burada da birincilik kazandı. Aynı zamanda dinleyici ödülü ve bir özel ödüle daha lâyık görüldü. Konserin kaydı, Deutschlandradio Kultur (Alman Kültür Radyosu) tarafından tüm Almanya'ya yayınlanmıştır.

Alican Süner, Andante Dergisi Donizetti Ödülleri jürisince "2016 Yılın Genç Müzisyeni Ödülü"ne aday gösterilmiştir. Oda müzisyeni olarak başta Nora Chastain, Kolja Blacher, Stephan Picard, Troels Svane, Adrian Oetiker gibi sanatçılarla çalmış olan kemancı. 2016'da Berlin Filarmoni Orkestrası'nın bünyesindeki Karajan Akademi'ye giren ikinci Türk kemancıdır. Orkestranın başkemancılarından Noah Bendix-Balgley ile çalışmaya devam etmekte olan Süner, konserlerinde kendisine bir Alman derneği tarafından verilen J. B. Gabrielli 1757 yapımı bir keman kullanmaktadır.
Gioacchino Rossini

Gioacchino Rossini, (d. 29 Şubat 1792, Pesaro, İtalya - ö. 13 Kasım 1868, Paris). İtalyan opera bestecisi. "Mösyö Kreşendo" takma adı ile anılır.

İtalya’nın doğu kıyısında Pesaro adlı küçük bir kasabada dünyaya geldi. Annesi opera şarkıcısı idi, babası ise korno çalardı. Çocukken şarkı söylemeye, viyolonsel ve korno çalmaya başladı. 15 yaşına geldiğinde bir müzik okuluna yazıldı ve beste yapmayı öğrendi.

İlk operası Evlilik Sözleşmesi (La Cambiale di Matrimonio) 18 yaşında Venedik’te sahnelendi, dördüncü eseri ciddi opera Tancredi ve beşinci eseri komik opera Cezayir'de İtalyan Kız (L'Italiana in Algeri) operaları ile ün kazandı. Başyapıtı Sevil Berberi (Il Barbiere di Siviglia) operasını ise 24 yaşında iken Roma’da sahneledi. Sindrella masalından esinlenen Külkedisi (La Cenerentola) operasını da aynı yıl (1816’da) yazdı. 18 – 37 yaşları arasıda 39 opera besteledi. Son operası uvertürü, fırtına sahnesi ve bale müziği ile ünlenen Guillaume Tell idi. 37 yaşında opera bestelemeyi bıraktı. Yaşadığı dönemde çok popüler bir besteci idi. Eserlerinin bir kısmı bugün de sıklıkla sahnelenir.

Napoli'deki San Carlo Tiyatrosu, Paris’teki İtalyan Operası gibi birkaç yerin müzik direktörlüğünü yürüttü. 1830 Fransız Devrimi'nden önce Kral X. Charles'ın bestecisi olarak çalıştı.

Rossini iki defa evlendi. 1822'de evlendiği eşi Isabella Colbran, eserlerinin pek çoğunda başrol oynayan bir opera sanatçısı idi. İlk eşinin ölümü üzerine 1846’da opera şarkıcısı Olympe Pélissier ile evlendi. Rossini, 1824-1836 yılları arasında yaşadığı Fransa’ya 1855’te geri döndü ve yerleşti. Evi sanatçıların buluşma noktası haline geldi. Bu dönemde "yaşlılık günahları" diye adlandırdığı besteler yapıp kendi salonunda seslendirdi. 13 Kasım 1868’de hayatını kaybetti.

Rossini başarıyı komik operalarıyla yakalamıştı. En önemli eserleri olarak Guillaume Tell, Tancredi ve Semiramide kabul edilir. Otello, Verdi’nin başyapıtı olmasına karşın, Rossini’nin Otello’su da dinlemeye değerdir. Gençliğinde bestelediği yaylı çalgılar sonatları onun Haydn ve Mozart gibi klasik dönem bestecilerinin eserlerini derinlemesine incelediğini gösterir.
FP-45 Liberator

FP-45, ucuz ve hızlı bir şekilde seri üretilmek üzere tasarlanmış, kaba, tek atışlı bir tabancaydı. Yalnızca 23 adet çelik parçanın birbirine birleştirilmesi ve tornalanmasıyla üretimi ucuz ve kolay hale getirilen bu tabanca, yivsiz bir namludan .45 ACP tabanca mermisini ateşlerdi.
Frozen Bubble

Frozen Bubble'ın kahramanı, Linux'un maskotu ve birçok ücretsiz yazılım/açık kaynaklı oyunda popüler bir özellik olan bir Tux penguenidir. Bu oyunda Tux, her seferinde kendisine verilen renkteki baloncukla, üstte bulunan aynı renk baloncuklara vurmalıdır. Bu tür gruplar kaybolur ve amaç, baloncuklar alttaki sınır çizgisini geçmeden önce tüm ekranı bu şekilde temizlemektir. Bölünmüş ekran, LAN ve İnternet aracılığıyla tek oyunculu mod ve çok oyunculu mod vardır. Oyun 100 seviyeye sahiptir ve bir seviye düzenleyici içerir.

2001'de Guillaume Cottenceau, Simple DirectMedia Layer (SDL) kitaplığını kullanırken orijinal Frozen Bubble oyununu Perl'de yazmaya başladı. Müzik, demoscener Matthias Le Bidan tarafından FastTracker II ile yapılmıştır. Alexis Younes ve Amaury Amblard-Ladurantie, karakterleri ve arka plan grafik çizimlerini GIMP ile yarattı. Oyun yalnızca GNU GPL-2.0 altında yayınlandı. Perl ile programlanan bir versiyonu ve Java ile programlanan bir versiyonu vardır. Perl versiyonu, POSIX uyumlu işletim sistemlerinde çalışır, örn. Linux ve BSD'ler, Java sürümü ise Java'yı destekleyen herhangi bir işletim sisteminde çalışır.
2004 Yaz Olimpiyatları'nda halter - Kadınlar +75 kg

Bunlar Atina'da yapılan 2004 Yaz Olimpiyatları'nda halter müsabakasında bayanlar +75 kg haltercilerine ait sonuçlardır. Bu müsabkaya toplam 12 bayan halterci katıldı ve haltercilerin vücut ağırlıkları 75 kilogramdan daha fazlaydı.

Her bir halterci koparma ve silkme dallarında üçer kaldırış hakkına sahipti. Koparma ve silkme dallarındaki en iyi kaldırışları o dalda ve bunların toplamıda toplamda o haltercinin sıralamadaki yeri ve madalya almasında veri olarak kullanıldı. Yarışma 21 Ağustos günü "Nikaia Olimpik Halter Salonu"nda yapıldı.
Baba Evi (dizi)

Baba Evi, Muhteşem Film imzalı, 1997-2001 yılları arasında atv'de yayımlanmış olan dram türündeki Türk televizyon dizisidir. İstanbul Emirgan'da dizi aslen Orhan Kemal'in “Küçük Adamın Romanı” adını taşıyan üçlemesinin ilk kitabından uyarlanmış olup, seri “Avare Yıllar” ve “Cemile” ile devam eder. 4 sezondan oluşan dizi, 8 Haziran 2001 Cuma akşamı yayımlanan 148. bölümüyle ekranlara veda etmiştir.

Dizi, bir ailenin yaşadığı olaylar silsilesini anlatır. Baba Mahmut, anne Nurten, kızlar Bilge, Safiye, erkek çocuklar Çetin, Metin ve eşleri Oya ile Zeliha'nın yaşamları üzerine kuruludur. Küçük kız evlât Bilge’nin aile bireyleri ve özellikle babası ile olan anlaşmazlıkları ve aile bireylerinin birbirleri ile olan ilişkileri dizinin ana konusudur.
Stegodyphus lineatus

Stegodyphus lineatus, Eresidae familyasının Eresus cinsinden Avrupa'dan Tacikistan'a kadar yaygın olan ve Türkiye'de de rastlanan bir örümcek türü. Asya, Afrika ve Amerika'da görülen Stegodyphus cinsinin Avrupa'daki tek türüdür.

Erkekler 12 mm, dişiler ise 15 mm kadardır ve her iki eşey de birbirine oldukça benzer. Erkeklerin alnı biraz daha soğanımsıdır. Renk beyazımsı ya da siyahımsı.
Nick Sagan

Nicholas Julian Zapata Sagan (d. 16 Eylül 1970) Amerikalı Roman yazarı, senarist. Idlewild, Edenborn ve Everfree bilimkurgu romanlarının yazarıdır ve ayrıca Uzay Yolu: Yeni Nesil ve Uzay Yolu: Voyager bölümleri için senaryolar yazmıştır. Astronom Carl Sagan ile sanatçı ve yazar Linda Salzman'ın oğludur. İki ağabeyinden Dorion bilim yazarıdır.

Altı yaşındayken, Nick Sagan'ın selamlaması "Dünya gezegeninin çocuklarından merhaba" kaydedildi ve NASA'nın Voyager Altın Plakları'na yerleştirildi. Bir dizi dünya selamlama, manzara, ses ve müzikleri ile fırlatılan Voyager 1 ve Voyager 2 uzay aracı, artık evrendeki en uzak insan yapımı nesnelerdir ve Voyager 1, 25 Ağustos 2012'de Güneş Sistemi'nden ayrıldı. bunu ilk yapan. Sagan, Mirman Okulu'na çocukken gitti ve lisans derecesini Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles'nden aldı.

Sagan, 1992'den beri Hollywood için yazmaktadır, senaryolar, televizyon oyunları, animasyon bölümleri ve bilgisayar oyunları üretmektedir. Paramount, Warner Brothers, New Line, Universal, Disney, oyuncu/yapımcı Tom Cruise ve yönetmenler David Fincher ve Martin Scorsese gibi çeşitli stüdyo ve yapım şirketlerinde çalışmıştır. Sagan, ödüllü bilgisayar macera oyunu Zork Nemesis: The Forbidden Lands'in yazarlarından biridir. Film çalışmaları arasında Orson Scott Card, Ursula K. Le Guin, Pierre Ouellette ve Charles Pellegrino'nun romanlarından uyarlamalar yer almaktadır. Televizyon çalışmaları arasında iki Uzay Yolu: Yeni Nesil bölümü ve hikâye editörü olarak çalıştığı Uzay Yolu: Voyager'ın beş bölümü yer almaktadır.

Milenyumun başında, astronot Sally Ride onu SPACE.com'da Eğlence ve Oyunların Baş Yapımcısı olarak çalışmak üzere işe aldı. SPACE.com'daki görevi sırasında, bir dizi roman için ilham kaynağı Sagan'a geldi ve Idlewild Üçlemesini 2002'de Penguin Putnam'a sattı.

Idlewild, Book Sense 76 tarafından seçilen Kirkus'tan yıldızlı bir inceleme aldı ve hem Borders hem de Barnes & Noble'dan yılın en iyi bilimkurgu/fantezi romanlarından biri olarak seçilmiştir. Neil Gaiman kitabı "Füzyon kurgunun hızlı tren yolculuğu gibi kesinlikle eğlenceli" ve "okumayı bırakmak istemeyeceğiniz türden bir kitap" olarak nitelendirmiştir.

Edenborn, Idlewild hikâyesine devam etmektedir (ancak bağımsız olarak da okunabilir). SFX Magazine incelemesinde Edenborna beş yıldızlı mükemmel vermiş ve onu "okuyabileceğiniz en iyi kıyamet sonrası romanlarından biri" ilan etmiştir. SF Crowsnest, Sagan'ı "doğrudan bilimkurgunun kalbine atılan bir adrenalin" olarak selamlarken, SF Site romanı "zarif bilimkurgu, karanlık ve akıldan çıkmayan, son sayfa çevrildikten çok sonra bile hafızalarda kalan karakterlerle" olarak nitelendirmiştir.

Serinin üçüncü bölümü Everfree, Sci Fi Weekly tarafından "şaşırtıcı derecede orijinal" ve "inkar edilemez derecede tatmin edici ve muzaffer" olarak övülmüştür. Kirkus, "Sagan'ın akıllara durgunluk veren kıyamet sonrası üçlemesinin tatmin edici, ürkütücü bir sonuca vardığını" belirtir. Kitabı "nakavt bir hikaye aracılığıyla sağlanan mantıklı insan işbirliği için güçlü bir savunma" olarak selamlamaya devam etmişlerdir.