Orta Çağ Sıcak Dönemi

Orta Çağ İklimi Optimum veya Orta Çağ İklim Anomalisi olarak da bilinen Orta Çağ Sıcak Dönemi (MWP), Kuzey Atlantik bölgesinde c. 950 ila c. 1250. Muhtemelen başka yerlerdeki ısınmayla ilgiliydi tropikal Pasifik gibi diğer bazı bölgeler daha soğuktu. Ortalama küresel ortalama sıcaklıkların 20. yüzyılın başlarındaki ısınmaya benzer olduğu hesaplanmıştır. Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin olası nedenleri arasında artan güneş aktivitesi, azalan volkanik aktivite ve okyanus sirkülasyonundaki değişiklikler yer alır.

Bu dönemi Kuzey Atlantik'te daha soğuk bir dönem izledi ve başka yerlerde Küçük Buz Devri olarak adlandırıldı. Bu terim sıcaklık dışındaki iklimsel etkilerin önemli olduğunu vurguladığı için bazıları olayı Orta Çağ İklim Anomalisi olarak adlandırır.

C arasında olduğu düşünülmektedir. 950 ve c. 1100, Kuzey Yarımküre'nin Roma Sıcak Dönemi'nden bu yana en sıcak dönemiydi. Kuzey Yarımküre yalnızca 20. ve 21. yüzyıllarda daha yüksek sıcaklıklar yaşadı. [Kaynak belirtilmeli] İklim vekil kayıtları farklı bölgeler için farklı zamanlarda meydana gelen en yüksek sıcaklıkları gösteriyor, bu da Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin küresel olarak tek tip bir olay olmadığını gösteriyor.

Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin (MWP) genellikle c. 950 – c. Orta Çağ Avrupa'sında 1250. 1965 yılında, ilk paleoklimatologlardan biri olan Hubert Lamb, botanik, tarihsel belge araştırması ve meteorolojiden elde edilen verilere dayanan bir araştırma yayınladı ve İngiltere civarında yaklaşık olarak hüküm süren sıcaklık ve yağış miktarını gösteren kayıtlarla birleştirildi. 1200 ve civarı c. 1600. "Kanıtlar pek çok araştırma alanında birikmekte olup, MS 1000-c. 1200 civarında birkaç yüzyıl süren ve dünyanın pek çok yerinde belirgin derecede sıcak bir iklime işaret ediyor ve ardından bir düşüş yaşandı. Son buzul çağının meydana gelmesinden bu yana en soğuk evre olan 1500-1700 arasındaki sıcaklık seviyeleri. "

Sıcak dönem Orta Çağ Sıcak Dönemi, soğuk dönem ise Küçük Buz Devri (LIA) olarak anıldı. Ancak, bu görüş diğer araştırmacılar tarafından sorgulandı; 1990 IPCC İlk Değerlendirme Raporu, "MS 1000 civarında Orta Çağ Sıcak Dönemi (küresel olmayabilir) ve yalnızca on dokuzuncu yüzyılın ortalarından sonlarına kadar sona eren Küçük Buz Devri" ni tartıştı. "Onuncu yüzyılın sonlarından on üçüncü yüzyılın başlarına kadar (yaklaşık MS 950-1250) sıcaklıkların Batı Avrupa, İzlanda ve Grönland'da olağanüstü derecede sıcak göründüğü" belirtildi. 2001 tarihli IPCC Üçüncü Değerlendirme Raporu, daha yeni araştırmaları özetledi: "kanıtlar, bu zaman çerçevesi boyunca küresel olarak eşzamanlı anormal soğuk veya sıcaklık dönemlerini desteklemiyor ve geleneksel 'Küçük Buz Devri' ve 'Orta Çağ Sıcak Dönemi' terimlerinin sınırlı faydası var gibi görünüyor. Geçmiş yüzyıllarda hemisferik veya küresel ortalama sıcaklık değişimlerindeki eğilimleri açıklarken. " Buz çekirdeklerinden, ağaç halkalarından ve göl yataklarından alınan küresel sıcaklık kayıtları, Dünya'nın küresel olarak biraz daha soğuk olabileceğini göstermiştir (0,03 °C) 20. yüzyılın başlarında ve ortalarında olduğundan daha fazla. Geçmiş yüzyılların bölgeye özgü iklim rekonstrüksiyonları geliştiren paleoklimatologlar, geleneksel olarak en soğuk aralıklarını "LIA" ve en sıcak aralıklarını "MWP" olarak adlandırıyorlar. Diğerleri bu kongreyi takip ediyor ve "LIA" veya "MWP" zaman dilimleri, olaylarını dönemle ilişkilendirirler. Bu nedenle, bazı "MWP" olayları, özellikle Kuzey Atlantik bölgesinin karşısındaki iklim modellerinin fark edildiği Antarktika'nın merkezinde, kesinlikle sıcak olaylardan ziyade ıslak olaylar veya soğuk olaylardır.

Michael E. Mann ve diğerleri tarafından, çoklu temsili rekonstrüksiyonlarda gösterilen yüzey sıcaklıklarının uzamsal modellerini inceleyen bir 2009 araştırması, Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin "bazı bölgelerde son on yılınkiyle eşleşen veya aşan ancak düşen sıcaklık" gösterdiğini bulmuştur. Modelin yeniden inşası, Kuzey Atlantik Okyanusu'nun büyük bir kısmı, Güney Grönland, Avrasya Arktik bölgesi ve Kuzey Amerika'nın son dönemdekileri büyük ölçüde aştığı görülen sıcaklıkla karakterize edilir. 20. yüzyıl (1961–1990) taban çizgisi ve bazı bölgelerde son on yıl veya iki yıl ile karşılaştırılabilir veya aşıyor. Orta Avrasya, kuzeybatı Kuzey Amerika ve (daha az güven ile) Güney Atlantik'in bazı bölgeleri anormal bir soğukluk sergiliyor.

2013 yılında Pages-2k konsorsiyumu tarafından yapılan bir çalışma, ısınmanın küresel olarak eşzamanlı olmadığını öne sürüyor: "Bölgesel sıcaklık rekonstrüksiyonlarımız, dünya çapında iyi tanımlanmış MWP ve LIA aralıklarını işaretleyecek küresel olarak senkronize edilmiş çok-on yıllık değişimler için çok az kanıt gösteriyor. Bunun yerine, En yüksek sıcak ve soğuk aralıkların belirli zamanlaması bölgesel olarak değişir ve çok on yıllık değişkenlik, altta yatan küresel soğuma eğiliminden bölgesel olarak spesifik sıcaklık sapmalarına neden olur. " Bu bulguların tam tersine, 2013 yılında yapılan bir çalışma" batıdaki sıcaklık rekorunu yeniden yarattı " Son 10.000 yılda ekvatoral Pasifik yeraltı ve orta su kütleleri, ısı içeriğinin hem Kuzey hem de Güney yüksek enlem okyanuslarına göre adım adım değiştiğini göstermektedir. Bulgular, Holosen Termal Maksimum, Orta Çağ Sıcak Dönemi ve Küçük Buz görüşünü desteklemektedir. Yaş küresel olaylardır ve okyanus ısısı içeriğinin çeşitli sıcak ortamlarda rolünü değerlendirmek için uzun vadeli bir perspektif sağlarlar. gelecek için senaryolar oluşturuyor.

2019'da, genişletilmiş bir proxy veri seti kullanarak Pages-2k konsorsiyumu, Orta Çağ İklim Anomalisinin küresel olarak eşzamanlı bir olay olmadığını doğruladı. 'Orta Çağ Sıcak Dönemi' içindeki en sıcak 51 yıllık dönem, farklı bölgeler için aynı anda gerçekleşmedi. Anlaşmaya yardımcı olmak için sanayi öncesi Ortak Çağ'da iklim değişkenliğinin küresel çerçevelemesi yerine bölgesel bir çerçeveye oturtulmasını savunuyorlar.

Lloyd D. Keigwin'in 1996 yılında Sargasso Denizi'ndeki deniz çökeltilerinden elde edilen radyokarbon tarihli kutu çekirdek verileri üzerine yaptığı çalışma, deniz yüzeyi sıcaklığının yaklaşık 400 yıl önce (Küçük Buz Devri) ve 1700 yıl önce yaklaşık 1 °C (1.8 °F) daha soğuk olduğunu ortaya koymuştur. önce ve yaklaşık 1 °C daha sıcak 1000 yıl önce (Orta Çağ Sıcak Dönemi).

Florida'dan New England'a Porto Riko, Körfez Kıyısı ve Atlantik Kıyısı'ndan gelen tortu örneklerini kullanarak, Mann ve ark. (2009), Orta Çağ Sıcak Dönemi boyunca Kuzey Atlantik tropikal siklon aktivitesinde bir zirveye ilişkin tutarlı kanıtlar buldu ve bunu takiben faaliyette bir durgunluk izledi.

Deniz çekirdeklerinin elde edilmesi ve izotop analizi ile ve İzlanda'daki yumuşakça büyüme modellerinin incelenmesiyle Patterson ve diğerleri, Roma Sıcak Dönemi'nden Orta Çağ Sıcak Dönemi'ne ve Küçük Buz Devri'ne kadar on yıllık bir çözünürlükte bir yumuşakça büyüme kaydını yeniden oluşturabildiler.

2009' da Mann ve çalışma arkadaşları, Orta Çağ İklim Anomalisi sırasında Güney Grönland ve Kuzey Amerika'nın bazı bölgelerinde 1961–1990 seviyelerini aşan sıcaklıklar (çalışmada 950 ila 1250 arasında tanımlanmıştır) ve bazı bölgelerde 1990–2010 dönemindeki sıcaklıkları bulmuşlardır. Kuzey Yarımküre'nin çoğu, Küçük Buz Devri sırasında (1400'den 1700'e kadar olan çalışmada tanımlanmıştır) önemli ölçüde soğuma gösterdi. Labrador ve Amerika Birleşik Devletleri'nin izole edilmiş kısımları yaklaşık olarak 1961-1990 dönemi kadar sıcak görünmüştür.

Amerika'nın İskandinav kolonizasyonu daha sıcak dönemlerle ilişkilendirilmiştir. Ortak teori, Norveçlilerin Grönland'daki alanları ve uzak kuzeydeki diğer uzaktaki topraklardaki alanları kolonileştirmek için buzsuz denizlerden yararlandığıdır. Bununla birlikte, Columbia Üniversitesinden yapılan bir araştırmaya göre, Grönland'ın daha sıcak havalarda kolonileşmediğini aslında ısınma etkisinin çok kısa vadeli olduğunu göstermektedir. MS.1000'de, iklim Vikinglerin Newfoundland'a seyahat etmesi ve orada kısa ömürlü bir karakol kurması için yeterince sıcaktı.

Yaklaşık 985'ten itibaren Vikingler, her ikisi de Grönland'ın güney ucuna yakın olan Doğu Yerleşimi ve Batı yerleşimini kurdu. Koloninin ilk aşamalarında, beslenmelerinin yaklaşık dörtte birini deniz ürünlerinden alarak sığır, koyun ve keçileri beslediler. İklim 1250 civarında soğuduktan ve fırtınalı hale geldikten sonra, diyetleri sürekli olarak okyanus kaynaklarına kaydı; 1300 civarında, fok avı yiyeceklerinin dörtte üçünden fazlasını sağlıyordu.

1350'ye gelindiğinde, ihracatlarına olan talep azaldı ve Avrupa ile ticaret oranı düştü. Yerleşim yerlerinden alınan son belge de 1412'den kalmadır ve sonraki on yıl boyunca, Avrupalılar, esas olarak İskandinav ülkelerindeki çiftliklerin artan bulunabilirliği gibi ekonomik faktörlerin neden olduğu, kademeli bir geri çekilme gibi görünen bir durumdan ayrıldılar.

Chesapeake Körfezi'nde (şimdi Amerika Birleşik Devletleri'nde Maryland ve Virginia), araştırmacılar Orta Çağ Sıcak Dönemi (yaklaşık 950–1250) ve Küçük Buz Devri'nde (yaklaşık 1400–1700) büyük sıcaklık değişiklikleri (o zamanın ortalama sıcaklığından farklılıklar) buldular. (20. yüzyılın başlarına kadar devam eden soğuk dönemlerle birlikte), muhtemelen Kuzey Atlantik termohalin dolaşımının gücündeki değişikliklerle ilgilidir. Aşağı Hudson Vadisi'ndeki Piermont Bataklığındaki çökeltiler, 800 ile 1300 arasında kuru bir Orta Çağ Sıcaklığı dönemini göstermektedir.

Uzun süreli kuraklıklar batı Amerika Birleşik Devletleri'nin birçok bölgesini ve özellikle doğu Kaliforniya'yı ve Büyük Havza'nın batısını etkiledi. Alaska, benzer sıcaklıkta üç zaman aralığı yaşadı: 1–300, 850–1200 ve 1800 sonrası. Kuzey Amerika Orta Çağ Sıcak Dönemi bilgisi, özellikle batı Amerika Birleşik Devletleri'nin kurak bölgelerinde, bazı Kızılderili yerleşim yerlerinin kullanım dönemlerinin tarihlendirilmesinde yararlı olmuştur. MWP kuraklıkları, Cahokia gibi doğu Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Kızılderili yerleşimlerini de etkilemiştir. Daha yakın tarihli arkeolojik araştırmaların gözden geçirilmesi, alışılmadık kültürel değişikliklerin işaretlerinin araştırılması genişledikçe, bazı erken modellerin (örneğin, şiddet ve sağlık sorunları) daha önce düşünüldüğünden daha karmaşık ve bölgesel olarak farklı olduğunu göstermektedir. Buna örnek olarak yerleşimlerin bozulması, uzun mesafeli ticaretin bozulması ve nüfus hareketleridir.

Doğu Afrika'daki ekvatoral iklim, bugünden daha kuru ve nispeten nemli arasında değişmektedir. Daha kuru iklim, Orta Çağ Sıcak Döneminde (1000–1270) meydana gelmiştir.

Antarktika Yarımadası'nın doğusundaki Bransfield Havzasından bir tortu çekirdeği, Küçük Buz Devri ve Orta Çağ Sıcak Dönemi'ndeki iklim olaylarını korumaktadır. Yazarlar, "Geç Holosen kayıtları, Küçük Buz Devri (LIA) ve Orta Çağ Sıcak Dönemindeki (MWP) Neoglasiyal olayları açıkça tanımlamaktadır." Bazı Antarktika bölgeleri atipik olarak soğukken bazıları ise 1000 ile 1200 arasında atipik olarak sıcaktır.

Tropikal Pasifik Okyanusu'ndaki mercanlar, El Niño-Güney Salınım modelinin La Niña formasyonasyonuyla, karşılığını soğuk ve kuru koşulların milenyumun başlarında devam ettiğini göstermektedir.

Buz çekirdeklerine dayanan yeniden yapılanma, Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin tropikal Güney Amerika'da yaklaşık 1050'den 1300'e kadar ayırt edilebileceğini ortaya çıkardı, bunu 15. yüzyılda Küçük Buz Devri izledi. Zirve sıcaklıkları, 1600 yıllık çalışma döneminde bölgede eşi görülmemiş olan, 20. yüzyılın sonlarındaki kadar yükselmedi.

Japonya'nın merkezindeki Nakatsuna Gölü'ndeki çökelleri araştıran Adhikari ve Kumon (2001), Orta Çağ Sıcak Dönemi'ne karşılık gelen 900 ile 1200 arasında bir sıcak dönem ve ikisi Küçük Buz Devri ile ilgili olabilecek üç soğuk evre buldular. Japonya'nın kuzeydoğusundaki bir başka araştırma da 750 ile 1200 arasında bir sıcak ve nemli aralık ve 1 ile 750 ve 1200 arasında iki soğuk ve kuru aralık olduğunu göstermektedir. Ge vd. Geçtiğimiz 2000 yıl boyunca Çin'de sıcaklıklar incelendi ve 16. yüzyıldan önce yüksek bir belirsizlik bulundu ancak son 500 yılda iki soğuk dönem, 1620'ler-1710'lar ve 1800'ler-1860'lar ve 20. yüzyıldaki ısınma ile vurgulanan iyi bir tutarlılıktır. Ayrıca, bazı bölgelerdeki 10-14. yüzyıllardaki ısınmanın büyüklük olarak son 500 yılda eşi görülmemiş olan 20. yüzyılın son birkaç on yılındaki ısınmaya benzeyebileceğini buldular.

Hem Orta Çağ Sıcak Dönemi hem de Küçük Buz Devri dönemleri için Avustralya'dan çok fazla veri kıtlığı vardır. Bununla birlikte, 9. ve 10. yüzyıllarda sürekli dolu Eyre Gölü için dalgalarla inşa edilmiş kiremit teraslardan elde edilen kanıtlar La Niña benzeri bir konfigürasyonla tutarlıdır, ancak veriler göl seviyelerinin yıldan yıla nasıl değiştiğini göstermek için ve Avustralya'nın diğer yerlerindeki iklim koşullarının nasıl olduğu konusunda yetersizdir.

Waikato Üniversitesi'nden 1979'da yapılan bir çalışmaya göre, "Yeni Zelanda mağarasında (40.67 ° G, 172.43 ° D) bulunan bir dikit yoluyla 18O / 16O profilinden elde edilen sıcaklıklar, Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin MS 1050 yılları arasında meydana geldiğini öne sürdü. Ve yaklaşık 1400 ve Mevcut Sıcak Dönemden 0.75 ° C daha sıcaktır. " Yeni Zelanda'daki daha fazla kanıt 1100 yıllık ağaç halkası rekorundan gelmektedir.