Stephen Moulton Babcock

Stephen Moulton Babcock (22 Ekim 1843 - 2 Temmuz 1931) Amerikalı bir tarım kimyacısıydı . Süt ve peynir işlemede tereyağı içeriğini belirlemek için kullanılan Babcock testinin geliştirilmesi ve beslenme biliminin tanınmış bir disiplin olarak gelişmesine yol açan tek tahıl deneyi ile tanınır.

Babcock, Bridgewater, New York'taki bir çiftlikte Peleg ve Cornelia Babcock'un çocuğu olarak doğdu. 1866'da Tufts College'dan Lisans derecesi aldı ve 1872'den 1875'e kadar Cornell Üniversitesi'ne devam etti, burada yüksek lisans derecesi aldıktan sonra organik kimya eğitimi almak için Almanya'nın Göttingen Üniversitesi'ne gitti ve 1879'da doktora derecesi kazandı. Amerika Birleşik Devletleri'ne dönüşünde, 1881'de Babcock, Geneva, New York'taki New York Eyalet Tarım Deneme İstasyonu'nda tarım kimyageri olarak görev almıştır. İlk görevi, sığır dışkısının kimyasal analizi kullanarak karbonhidrat, yağ ve proteinin uygun yem oranlarını belirlemekti. Dışkının kimyasal bileşiminin yeme benzer olduğunu, tek büyük istisnanın kül içeriği olduğunu belirledi. Bu sonuçlar test edildi ve tekrar test edildi ve sonuçları daha önce yapılmış Alman çalışmalarına benzerdi. Bu, Babcock'un sığırlara tek bir tahıl (arpa, mısır veya buğday) verilirse ne olacağını merak etmesine yol açtı, ancak bu test yaklaşık yirmi beş yıl sonra gerçekleştirilmedi.

1888'de Babcock, Wisconsin Üniversitesi-Madison Tarımsal Deney İstasyonunda (UWAES) tarım kimyası bölümünün başkanı olarak bir pozisyonu kabul etti. Hemen Tarım Dekanı William Henry'ye (o zamanlar istasyon müdürü) "tek tahıl deneyini" gerçekleştirmesi için dilekçe verdi, ancak Henry reddetti. 1890 yılında sütün tereyağı içeriğini belirleyen Babcock testini geliştirdi. Daha sonra peyniri olgunlaştırmak için soğuk kürleme sürecini geliştirmek üzere bakteriyolog Harry Luman Russell ile çalıştı (1897). Babcock testi, sütteki tereyağının belirlenmesi için dünya çapındaki standardı belirlerken, soğuk kürleme işlemi Wisconsin'in Amerika Birleşik Devletleri'nin önde gelen peynir üreticisi olmasını sağladı.

Babcock, William Henry'yi "tek tahıl deneyi"ni yapmaya devam etmesi için baskı yapmaya devam etti ve hatta başarısız bir şekilde UWAES hayvan yetiştirme bölüm başkanı J. A. Craig'e başvurdu. Craig, 1897'de W. L. Carlyle tarafından değiştirildi ve Carlyle, Babcock'un teklifine daha duyarlıydı. Başlangıçta, tat tercihi olarak sekiz süt inekleri ile tuz deneyi yapmaya çalıştı; diğer sekiz inek tuz almadı. Tuz almayan sekiz inekten biri öldükten sonra, Carlyle deneyi durdurdu ve geriye kalan tüm ineklere sağlıklarını yeniden kazandırmak için tuz verildi.

1901'de tarım dekanı olan William Henry, nihayet Babcock'a tek tahıl deneyini yapma izni verdi. Carlyle, sadece iki inekle deneyi onayladı. Bir inek mısırla beslendi, diğeri ise yulaf ezmesi ve samanla beslendi ve deneyin bir yıl süreceği beklentisi vardı. Deneyin üç ayı geçmesine rağmen, yulaf ezmesi ile beslenen inek öldü ve Carlyle diğer inenin yaşamını kurtarmak için deneyi durdurdu. Sonuç yayınlanmadı, çoğunlukla Babcock'un ineklerin her bir tahıldan ne kadar tükettiğini kaydetmemiş olması nedeniyle.

1906'da Michigan Üniversitesi'nden bir kimyager olan Edwin B. Hart (1874-1953), Babcock tarafından işe alındı. Hart daha önce New York State Agricultural Experiment Station'da çalışmış ve Almanya'da Albrecht Kossel'in altında fizyolojik kimya okumuştu. İkisi de Carlyle'ın yerine hayvan yetiştirme profesörü olarak atanmış George C. Humphrey ile birlikte, Babcock'ın önceki denemesinde denenen tek bitki yemleri yerine karbonhidrat, yağ ve protein açısından kimyasal olarak dengeli bir diyet kullanarak uzun vadeli bir besleme planı hazırlamak için çalıştı. "Tek tahıl deneyi" böylece 1907'de başladı.

Mayıs 1907'den 1911'e kadar, deneyin direktörü olarak Hart, fikirleri sunan Babcock ve deney sırasında ineklerin refahını denetleyen Humphrey ile birlikte çalıştı. Connecticut'tan bir organik kimyager olan Elmer McCollum, tahıl yemleri ve inek dışkısını analiz etmek için Hart tarafından işe alındı. Deney, her birinde dörter dişi buzağı grubu gerektiriyordu ve deney sırasında üç grup büyütüldü ve iki gebelik tamamlandı. İlk grup sadece buğday yedi, ikinci grup sadece kepek yedi, üçüncü grup sadece mısır yedi ve son grup diğer üçünün karışımını yedi.

1908'de, mısır yiyen hayvanların grup içinde en sağlıklı olduğu gösterildi, buğday yiyen gruplar ise en sağlıksızdı. Tüm dört grup da o yıl çiftleşti, ancak mısır yiyen buzağılar en sağlıklıydı, buğday ve karışık yiyen buzağılar doğmamış veya sonradan öldü. Benzer sonuçlar 1909'da bulundu. 1910'da, mısır yiyen ineklerin diyetleri buğdaya, buğday yiyen ineklerin diyetleri ise mısıra değiştirildi ve bu, önceden mısır yiyen inekler için sağlıksız buzağılar üretti, geriye kalan inekler ise sağlıklı buzağılar üretti. 1909 formulasyonları, ilgili ineklere 1911'de yeniden uygulandığında, 1909'un gebelik sonuçları tekrarlandı. Bu sonuçlar 1911'de yayınlandı. Benzer sonuçlar Hollanda Doğu Hint Adaları'nda (şu anda Endonezya) 1901'de, Polonya'da 1910'da ve İngiltere'de 1906'da tespit edilmişti (ancak İngiliz sonuçları 1912'ye kadar yayınlanmadı).

Babcock, 1931'de Madison, Wisconsin'de sıcak hava dalgası sırasında yaşanan kalp krizinden öldü. Mülkü Wisconsin Üniversitesi-Madison Ziraat Koleji'ne bırakıldı. Dekanların kararıyla Babcock'un evinde tarım okuyan erkek öğrenciler için bir konut kooperatifi kuruldu ve onun onuruna isim verildi. Babcock House, Wisconsin'de sürekli faaliyet gösteren en eski öğrenci konut kooperatifidir ve şu anda her türlü eğitim programından erkek ve kız öğrencilere açıktır.

1948'de Gıda Teknolojistleri Enstitüsü, Babcock'un başarılarının onuruna Stephen M. Babcock Ödülü'nü (şimdi Babcock-Hart Ödülü ) oluşturdu. Ek olarak, Madison'daki Wisconsin Üniversitesi'ndeki Gıda Bilimi Bölümü binası, 1952'de Babcock'un onuruna seçildi. Wisconsin'deki Uluslararası Süt Ürünleri Araştırma ve Geliştirme Enstitüsü de Babcock'un onuruna seçildi.