Küçük Buz Çağı

Küçük Buz Çağı, Medieval Warm Period (Orta Çağ Sıcak Dönemi)'dan sonra gelen soğuma dönemi oldu. Gerçek bir Buzul Çağı olmamasına rağmen terim, 1939'da François E. Matthes tarafından bilimsel literatüre girmiştir. Bazı görüşlere göre 15. yüzyıldan 19. yüzyılın ortalarına kadar, bazı görüşlere göre ise 1300-1850 arasında süren göreceli serin iklim periyodudur.

Küçük Buz Çağı, bugünkü iklim tartışmalarında, kısa süreli iklimsel değişmelerin, doğal iklim farklılıklarına verdiği şekil konusunda klasik bir örnektir. Küçük Buz Çağı süresince hatırı sayılır iklim değişiklikleri olmuştur. Örneğin bu şekilde, 1570-1630 veya 1675-1715 arasında kalan zaman aralığında, özellikle soğuk zaman dilimleri meydana gelmiştir.

Grönlandda buzulların ve Kuzey Atlantik’te deniz buzlarının güneye doğru ilerlediği ve Kuzey Avrupa'da ortalama sıcaklıkların 1 °C’ye kadar düştüğü dönemdir. 1315 yılında başlayan şiddetli yağışlar, daha serin geçen yaz mevsimleri ve 1315- 1317 yıllarında Avrupa’da yaşanan Büyük Kıtlık bu kötü hava koşullarının bir yansıması olarak kabul edilebilir. Araştırmacılar Küçük Buz Çağı’nın yaşanmasını kesin bir nedenle gösterememekle birlikte bazı olasılıklara ve teorilere bağlamışlardır. Bu dönemde en fazla ılımlı soğuma Kuzey Yarımkürede oldu. Güneş Radyasyonundaki Döngüsel Yörüngeler, artan volkanik aktivite, okyanus dolaşımındaki değişiklikler, Dünya'nın yörüngesindeki ve eksenel eğimdeki farklılıklar, küresel iklimde doğal değişkenlik, ve insan popülasyonunda azalma (örneğin; Kara Ölüm ve Avrupa ile temasın ardından Amerika'da çıkan salgın).

...birlikte bakıldığında, şu anda mevcut olan rekonstrüksiyonlar, son 1 milenyum üzerindeki Yüzüncü Yıl zaman ölçeği eğilimlerinde, sahada belirgin olandan daha fazla değişkenliğe işaret etmektedir.... Sonuç olarak, on yedinci ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında nispeten serin koşulların ve on birinci ve on beşinci yüzyılın başlarında sıcaklığın bir göstergesidir, ancak en sıcak koşullar yirminci yüzyılda belirgin olmuştur. Tüm yapılanmaları çevreleyen güven düzeylerinin yüksek olduğu göz önüne alındığında, hemen hemen tüm yapılanmalar daha önce sahada belirtilen belirsizlik içinde etkili bir şekilde kapsanmaktadır. Çeşitli yakın yapılanmalar arasındaki temel farklılıklar, esas olarak on ikinci ila on dördüncü, on yedinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda görülmüş serin farkların büyüklüğü ile ilgilidir.

Küçük Buzul Çağı'nın başladığı zaman hakkında bir fikir birliği yoktur, ancak bilinen iklim minimumlarından önce bir dizi olaydan sıklıkla bahsedilmiştir. 13. yüzyılda, sürüklenen buzlar, Grönland'daki buzullar gibi Kuzey Atlantik'te güneye doğru ilerlemeye başladı. Anekdotsal kanıtlar, buzulların neredeyse dünya çapında genişlediğini göstermektedir. Baffin Adası ve İzlanda'daki buzullarının altından toplanan kökleri sağlam olan yaklaşık 150 ölü bitki materyali örneğinin radyokarbon tarihlemesine dayanarak genişlediği görülmektedir, Miller ve diğerleri.(2012) Soğuk yazların ve buz büyümesinin 1275 ve 1300 yılları arasında aniden başladığını ve ardından 1430'dan 1455'e kadar "önemli bir yoğunlaşma" olduğu belirtilmektedir. Buna karşılık, buzul uzunluğuna dayanan bir iklimin yeniden yapılanması 1600'den 1850'ye kadar büyük bir farklılık göstermez, ancak daha sonra güçlü bir geri çekilme gösterir.

Baltık Denizi iki kez dondu, 1303 ve 1306-07; yıllarından sonra "mevsimsel soğuk, fırtınalar, yağmurlar ve Hazar Denizi seviyesinde bir artış yaşandı. Küçük Buz Devri, Avrupa ve Kuzey Amerika'nın bazı bölgelerine daha soğuk kışlar getirdi. İsviçre Alpleri'ndeki çiftlikler ve köyler, 17. yüzyılın ortalarında buzullara zarar verdi ve buzullar tahrip edildi. Büyük Britanya ve Hollanda'daki kanallar ve nehirler, buz pateni ve kış festivallerini destekleyecek kadar sık sık donmuştu. İlk Thames Nehri don fuarı 1608'de ve sonuncusu 1814'te yapıldı; köprülerdeki değişiklikler ve Thames Setinin eklenmesi nehir akışını ve derinliğini etkileyerek daha fazla don yaşanma olasılığını büyük ölçüde azalttı. Haliç'in ve Boğaz'ın güney kesiminin donması 1622'de gerçekleşti. 1658'de, bir İsveç ordusu Kopenhag'a saldırmak için Marched Across the Great Belts ile Danimarka'ya yürüdü. 1794-1795'in kışı özellikle sertti. Pichegru altındaki Fransız istila ordusu Hollanda'nın donmuş nehirlerinde yürüyebildi fakat Hollanda filosu Den Helder Limanı'ndaki buza kilitlendi. İzlanda'yı çevreleyen deniz buzu, her yöne kilometrelerce uzandı ve limanları taşımacılığa kapattı. İzlanda nüfusu yarı yarıya azaldı, ancak buna 1783'te Laki'nin patlamasından sonra gelen iskelet florozu hastalığı da neden olmuş olabilir. İzlanda ayrıca tahıl mahsulleri üretiminde başarısızlık yaşadı ve insanlar tahıl temelli bir diyetten uzaklaştı. Grönland'daki İskandinav kolonileri 15. yüzyılın başlarında açlıktan öldü ve yok oldu, çünkü mahsuller başarısız oldu ve çiftlik hayvanları giderek sertleşen kışlar boyunca yaşatılamadı. Grönland, 1410'dan 1720'lere kadar büyük ölçüde buzla kaplandı.

İlk iklimbilimci Hubert Lamb 1995 tarihli kitabında, "kar yağışının önceden veya o zamandan beri kaydedilenden çok daha ağır olduğunu ve kar bugün olduğundan daha uzun aylar boyunca yerde kaldığını" söyledi. Portekiz'in Lizbon şehrinde, kar fırtınaları bugün olduğundan çok daha sıktı; 17. yüzyılda bir kış sekiz kar fırtınası yaşandı. Birçok bahar ve yaz soğuk ve yağışlıydı, ancak yıllar ve yıl grupları arasında büyük değişkenlikler gösteriyordu. Avrupa genelinde mahsul uygulamalarının küçültülmüştü, daha az verim vardı, büyüme mevsimine uyum sağlamak için uygulamaların değiştirilmesi gerekiyordu ve uzun yıllar kıtlık ve yine kıtlık vardı (1315-1317 büyük kıtlığı gibi, Ancak bu kıtlık Küçük Buz Çağı'ndan önce olmuş olabilir). Elizabeth Ewan ve Janay Nugent'e göre, "Fransa'daki Kıtlıklar 1693–94, Norveç 1695–96 ve İsveç 1696–97 yıllarında, her ülkenin nüfusunun kabaca yüzde 10'unu oluşturuyordu. Estonya ve Finlandiya'da 1696-97'de, kayıpların sırasıyla ulusal nüfusun beşte biri ve üçte biri olduğu tahmin edilmektedir. " Bazı kuzey bölgelerinde bağcılık ortadan kalktı ve fırtınalar ciddi sellere ve can kaybına neden oldu. Bunlardan bazıları Danimarka, Almanya ve Hollanda kıyılarındaki geniş arazilerin kalıcı olarak kaybedilmesine neden oldu.

Keman yapımcısı Antonio Stradivari, enstrümanlarını Küçük Buz Devri'nde üretti. Daha soğuk iklimlerde üretilen kemanlarda kullanılan ahşabın sıcak dönemlere göre daha kaliteli olmduğu ve enstrümanlarının tonuna katkıda bulunduğu öne sürülmektedir. Bilim tarihçisi James Burke'e göre bu dönem, günlük yaşamda yaygın olarak kullanılan düğme ve düğme deliklerinin ve vücudu daha iyi örtmek ve yalıtmak için özel yapım iç çamaşırların örülmesi gibi yeniliklere ilham verdi. Bacalar, ortak salonların merkezindeki açık ateşlerin üzerinde yer alacak şekilde inşa edildi, böylece çok odalı evlere, efendilerin hizmetkarlardan ayrılmasına ve böylece sosyal sınıfların gelişmesine izin verdi.

Santa Barbara'daki California Üniversitesi'nden antropolog Brian Fagan tarafından yazılan Küçük Buz Devri kitabında, Avrupalı köylülerin 1300-1850 soğukları sırasında yaşadıkları kötü durumdan bahsediyor: kıtlıklar, hipotermi, ekmek isyanları ve giderek artan bir şekilde moral bozucu bir köylülüğü gaddarlaştıran despotik liderlerin yükselişi. 17. yüzyılın sonlarında, tarım dramatik bir şekilde düştü: "Alp köylüleri, arpa ve yulaf unu ile karıştırılmış ceviz kabuğundan yapılan ekmeklerde yaşıyorlardı." Tarihçi Wolfgang Behringer, Avrupa'daki yoğun cadı avı olaylarını Küçük Buz Devri'ndeki tarımsal başarısızlıklarla ilişkilendirdi.

Georgetown Üniversitesi'nden çevre tarihçisi Dagomar Degroot tarafından yazılan Frigid Altın Çağı, aksine, Küçük Buz Devri'nde bazı toplumların geliştiğini, bazılarının ise aksadığını ortaya koyuyor. Özellikle, Küçük Buz Devri, günümüz Hollanda'sının habercisi olan Hollanda Cumhuriyeti çevresindeki çevreleri, ticarette ve çatışmalarda sömürülmelerini daha kolay olacak şekilde dönüştürdü. Hollandalılar, komşu ülkeleri harap eden hava koşulları karşısında dirençliydi, hatta uyum sağladılar. Tüccarlar hasat başarısızlıklarından yararlandı, askeri komutanlar değişen rüzgar modellerinden yararlandı ve mucitler, soğuktan kar etmelerine yardımcı olacak teknolojiler geliştirdi. Bu nedenle, Cumhuriyetin 17. yüzyıl "Altın Çağı", Hollandalıların değişen iklimle başa çıkma konusundaki esnekliğine çok şey borçluydu.

Tarihçiler, Avrupa'daki Küçük Buz Devri'nin sonuçlarına verilen kültürel tepkilerin şiddetli günah keçisi ilan edilmekten ibaret olduğunu iddia ettiler. Uzayan soğuk ve kurak dönemler, birçok Avrupa toplumunda kuraklığa yol açarak, mahsul büyümesinin zayıf olmasına, hayvancılığın kötü olmasına, patojenlerin ve hastalık vektörlerinin aktivitesinin artmasına neden oldu. Hastalık, işsizlik ve ekonomik zorlukların ortaya çıktığı koşullar aynı koşullar altında devam edilirse yoğunlaşma eğilimindedir: (uzun süreli, soğuk, kurak mevsimler). Bu sonuçların her ikisi de - hastalık ve işsizlik - birbirini güçlendirir ve ölümcül bir olumlu geri bildirim döngüsü oluşturur. Bu toplulukların daha iyi mahsul karışımları, acil tahıl stokları ve uluslararası gıda ticareti gibi bazı acil durum planları olmasına rağmen, bunlar her zaman etkili değildi. Topluluklar genellikle soygun ve cinayet de dahil olmak üzere şiddet içeren suçlarla saldırdı; zina, Hayvancılık ve tecavüz gibi cinsel suç suçlamaları da arttı. Avrupalılar yaşadıkları kıtlık, hastalık ve toplumsal huzursuzluk için açıklamalar aradılar ve masumları suçladılar. Birkaç çalışmadan elde edilen kanıtlar, Küçük Buzul Çağından sorumlu tutulan marjinalleşmiş gruplara karşı şiddet eylemlerindeki artışların, özellikle soğuk ve kuru hava yıllarıyla örtüştüğünü göstermektedir.

Küçük Buz Devri sırasında meydana gelen şiddetli günah keçisinin bir örneği, Oster (2004) ve Behringer (1999) tarafından iddia edildiği gibi büyücülük denemelerinin yeniden canlanmasıydı. Oster ve Behringer, bu canlanmanın iklimsel düşüşten kaynaklandığını iddia ediyorlar. Küçük Buz Devri'nden önce "büyücülük" önemsiz bir suç olarak görülüyordu ve kurbanlar nadiren suçlanıyordu. Ancak 1380'lerden başlayarak, Küçük Buz Devri başladığında, Avrupalı popülasyonlar sihir ve hava koşullarını birbirine bağlamaya başladı. İlk sistematik cadı avları 1430'larda başladı ve 1480'lerde cadıların kötü hava koşullarından sorumlu tutulması gerektiğine inanılıyordu. Küçük Buz Devri'nin doğrudan ve dolaylı sonuçlarından cadılar suçlandı: çiftlik hayvanları salgınları, çok az süt veren inekler, geç donlar ve bilinmeyen hastalıklar. Genel olarak, sıcaklık düştükçe, büyücülük denemelerinin sayısı arttı ve sıcaklık arttıkça denemeler azaldı. Büyücülük zulmünün zirveleri, 1570 ve 1580'de meydana gelen ve on yıl süren açlık kriziyle örtüşüyor. Bu denemeler öncelikle çoğu dul olan yoksul kadınları hedef aldı. Herkes cadılara hava durumunu yarattıkları için zulmedilmesi gerektiği konusunda hemfikir değildi, ancak bu tür tartışmalar öncelikle cadıların var olup olmadığına değil, cadıların havayı kontrol etme yeteneğine sahip olup olmadığına odaklandı. Erken Ortaçağ Katolik Kilisesi, cadıların Tanrı değil, ölümlü oldukları için havayı kontrol edemeyeceklerini savundu, ancak 13. yüzyılın ortalarında çoğu nüfus cadıların doğal güçleri kontrol edebileceği fikrine katıldı. Tarihçiler, Yahudi popülasyonlarının da Küçük Buz Devri sırasında iklimsel bozulmadan sorumlu olduğunu iddia ettiler. Hıristiyanlık, Batı Avrupa'nın resmi diniydi ve bu topluluklar içinde büyük ölçüde Antisemitizm vardı. Yahudiler ve hava koşulları arasında doğrudan bir bağlantı yoktu, sadece hastalık gibi dolaylı sonuçlarla suçlandılar Örneğin, veba salgınlarından genellikle Yahudiler sorumlu tutuldu; 1300'lü yıllarda Batı Avrupa şehirlerinde Yahudi nüfusu vebanın yayılmasını durdurmak amacıyla katledildi. Yahudilerin kuyuları kendilerinin zehirlediği ya da cüzzamlılara kuyuları zehirlemelerini söyleyerek Hıristiyanlara komplo kurdukları söylentileri yayıldı. Bu tür şiddetli günah keçiliğine bir cevap olarak, Yahudi toplulukları bazen Hıristiyanlığa döndü ya da Osmanlı İmparatorluğu'na, İtalya'ya ya da Kutsal Roma İmparatorluğu'nun topraklarına göç etti.

Dışlanmış grupları ve bireyleri suçlamanın yanı sıra, bazı popülasyonlar soğuk dönemleri ve bunun sonucunda ortaya çıkan kıtlık ve hastalıkları genel ilahi hoşnutsuzluğa bağladı. Ancak ezilen gruplar, onu tedavi etme girişimlerinde yükün ağırlığını aldı. Örneğin, Almanya'da, alt sınıfı orantısız bir şekilde etkileyen kumar ve içme gibi faaliyetlere ilişkin düzenlemeler getirildi ve kadınların dizlerini göstermeleri yasaklandı. Dans ve cinsel aktiviteleri yasaklamanın yanı sıra yiyecek ve içecek alımını kontrol altına almak gibi diğer düzenlemeler daha geniş nüfusu etkiledi. İrlanda'da Katolikler kötü hava koşullarından Reformu sorumlu tuttu. Loch Cé Yıllıklarında, 1588 yılı girişinde bir yaz ortası kar fırtınasını anlatıyor: "Yabani elma, her bir taşından daha büyük değildi", onu "Oilfinn'deki kötü, sapkın, bir piskoposun" varlığından sorumlu tutuyor; yani Elphin Protestan Piskoposu olan John Lynch.

William James Burroughs, Hans Neuberger gibi isimler o dönemde çizilen resimlerde yaşanılan kışın tasvirini analiz ediyor. Burroughs, bu kışın neredeyse 1565'ten 1665'e kadar gerçekleştiğini ve 1550'den itibaren iklimsel düşüşle ilişkili olduğunu iddia ediyor. Burroughs, resimlerde kışın neredeyse hiç tasvir edilmediğini iddia ediyor ve "1565'in alışılmadık derecede sert kışının büyük sanatçılara son derece orijinal görüntüleri tasvir etmeleri için ilham verdiğini ve bu tür resimlerdeki düşüşün" temanın "bir bileşimi olduğunu varsayıyor. Tamamen bilinen ve ılık kışlar resmin akışını bir kesintiye uğratıyor ". Resimdeki teknik zorluklara yol açan kış sahneleri, 15. yüzyılın başlarından beri sanatçılar tarafından, genellikle saat kitaplarının takvim sayfalarına yerleştirilen ayların çalışmalarını gösteren ışıklı el yazması tekrarlarında düzenli ve iyi bir şekilde çizilmiştir. Ocak ve Şubat genellikle karlı olarak gösterilir, Les Très Riches Heures du duc de Berry ünlü döngüsünde Şubat ayında olduğu gibi, çizilmiş 1412-1416 ve aşağıda gösterilmiştir. Manzara resmi henüz sanatta bağımsız bir tür olarak gelişmediğinden, diğer kış sahnelerinin olmaması dikkat çekici değildi. Öte yandan, karlı kış manzaraları ve özellikle fırtınalı deniz manzaraları, Küçük Buz Devri'nin en soğuk ve en fırtınalı on yılında Hollanda Cumhuriyeti'nde sanatsal türler haline gelmişti. Küçük Buz Devri'nin dorukta olduğu dönemde, geçmişte benzer hava koşullarının Hollandalı gözlemcileri ve rekonstrüksiyonları, sanatçıların bilinçli olarak daha soğuk ve fırtınalı olan bir iklimin yerel görünüşlerini resmetmesine neden oldu. Hollanda için çizilen tablolar ve gerçekçi manzaralar günlük yaşamdan sahneleri tasvir ederken, çoğu modern bilim insanının çağdaş müşteriler için açık olabilecek sembolik mesajlar ve metaforlarla dolu olduğuna inandıkları için Avrupa kongrelerinden bir kopuştu. Karda Avcılar gibi Yaşlı Pieter Brueghel'in ünlü kış manzara resimlerinin hepsinin 1565'te çizildiği düşünülüyor. Oğlu Genç Pieter Brueghel (1564-1638) de birçok karlı manzara resmetti, ancak Burroughs'a göre, "babasının tasarımlarını fazlaca kopyaladı. Bu eserin çoğunun türev niteliği, 1570 ile 1600 yılları arasındaki kışların etkisi hakkında kesin sonuçlar çıkarmayı zorlaştırıyor ..." Burroughs, kar konulu çizimlerin 1609'dan itibaren Hendrick Avercamp'ın çalışmalarıyla Hollanda Altın Çağı resmine döndüğünü söylüyor. 1640'lardan 1660'lara kadar olan bu tür konuların ana döneminden önce, 1627 ile 1640 yılları arasında, daha sonraki dönem için iklim kayıtlarıyla iyi ilişkili olan bir dönem vardır. Konular yaklaşık 1660'tan sonra daha az popülerdir, ancak bu, kışların şiddetinde kaydedilen herhangi bir azalmayı göstermemektedir ve yalnızca tat veya modadaki değişiklikleri yansıtmaktadır. 1780'ler ve 1810'lar arasındaki sonraki dönemde, karlı konular yeniden popüler hale gelmiştir.

Neuberger, Amerika ve Avrupa müzelerinde tutulan ve 1400 ile 1967 arasında tarihlenen 12.000 tabloyu bulanıklık ve karanlık açısından analiz etti. 1970 tarihli yayını, Küçük Buz Devri'ne karşılık gelen bu tasvirlerde 1600 ile 1649 yılları arasında zirveye ulaşan bir artış olduğu görülüyor.

İskoçya'daki resimler ve çağdaş kayıtlar, curling ve buz pateninin popüler açık hava kış sporları olduğunu gösteriyor; curling 16. yüzyıla kadar uzanıyor ve 19. yüzyılın ortalarında yaygın olarak popüler hale geliyor. Örnek olarak, 1860'larda Gourock'ta inşa edilen açık hava curling göleti neredeyse bir asırdır kullanımdaydı, ancak iç mekan tesislerinin artan kullanımı, vandalizm sorunları ve daha ılık geçen kışlar, göletin 1963 yılında kulanılmamasına neden oldu.

"On yedinci yüzyılın Genel Krizi"nin Avrupa'da yaşanmasının nedenleri, Küçük Buz Çağı ile bağlantılı olarak sert havalar, kuraklık, ekonomik sıkıntı, gruplar arası aşırı şiddet ve yüksek mortalite olan bir dönem olmasıydı. Toplumsal istikrarsızlık dönemleri havanın soğumasını 15 yıl süren bir zaman diliminde izler ve bu dönemin çoğu Otuz Yıl Savaşları (1618-1648) gibi silahlı çatışmalara dönüştü. Bohemya tahtında art arda süren bir savaş olarak başladı. Kutsal Roma İmparatorluğunda (bugünün Almanyasında) Protestanlar ve Katolikler arasındaki düşmanlık yangınını körükledi. Kısa süre sonra, Almanya'nın çoğunu harap eden tüm büyük Avrupalı ​​güçleri içeren büyük bir çatışmaya dönüştü. Savaşın sonunda, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun bazı bölgeleri nüfuslarının %70'e kadar düştüğü görüldü. Ancak küresel sıcaklıklar yükselmeye başladıkça, Avrupalıların karşılaştığı ekolojik stres de azalmaya başladı. Ölüm oranları ve şiddet seviyesi düştü, teknolojide (sanayileşmeyi mümkün kılan), tıpta (hijyeni iyileştiren) ve sosyal refahta (bu gibi) çeşitli yeniliklerin ortaya çıkmasına tanık olan Pax Britannica olarak bilinen bir dönemin yolunu açtı. Almanya'daki (dünyanın ilk sosyal yardım programları), hayatı daha da rahat hale getirdi.

Erken Dönemin Avrupalı ​​Kaşifleri ve Kuzey Amerika'daki yerleşimciler, istisnai derecede sert geçen kışları bildirdiler. Örneğin, Lamb'e göre, Samuel Champlain Haziran 1608'de Superior Gölü kıyılarında buzların ilerlediğini bildirdi. Hem Avrupalılar hem de yerli halk 1607-1608 kışında Maine'de aşırı ölümlere maruz kaldı ve Jamestown, Virginia'da aşırı don olduğu bildirildi. Aynı zamanda Yerli Amerikalılar, gıda kıtlığı nedeniyle ligler kurdular. James Körfezi'ne bir keşif gezisine liderlik eden Pierre de Troyes, Chevalier de Troyes'un günlüğü 1686'da, körfezin hala çok fazla yüzen buzla dolu olduğunu ve 1 Temmuz'da kanosuyla arkasına saklanabileceğini kaydetti. 1780 kışında, New York Limanı dondu ve insanların Manhattan Adası'ndan Staten Adası'na kadar yürüyerek gitmesine izin verdi.

Dağ buzullarının kapsamı 19. yüzyılın sonlarına kadar haritalanmıştı. Kuzey ve Güney ılıman bölgelerinde, denge hattı yüksekliği (net ablasyondan net birikim bölgelerini ayıran sınırlar) 1975'ten yaklaşık 100 metre (330 ft) daha düşüktü. Glacier Ulusal Parkı'nda, buzul ilerlemesinin son bölümü 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında yaşandı. 1879'da John Muir, Glacier Körfezi buzunun 48 mil çekildiğini buldu. Maryland'deki, Chesapeake Körfezi'nde, büyük sıcaklık dolaşımları muhtemelen Kuzey Atlantik termohalin dolaşımının gücündeki değişikliklerle ilişkiliydi.

Meksika'nın Yucatán Yarımadası'nda, yazarlar tarafından soğuk ve kuraklık dönemleriyle ilgili Maya ve Aztek tarihçelerine kadar bağlanan çeşitli iklimcilerin analizleri de, bölgede yaşanan Küçük Buz Çağı'nın varlığını desteklemektedir.

Kuzey Atlantik'te, son buzul çağının sonundan bu yana biriken tortular, (yaklaşık 12.000 yıl önce) şu anda açık okyanusta eriyen buzdağlarından biriken kaba tortu tanelerinin miktarında düzenli artışlar göstermektedir, bu da her 1.500 yılda bir tekrarlanan 1-2 °C (2-4 °F) soğutma olaylarını göstermektedir. Bu soğuma olaylarının en sonuncusu Küçük Buz Çağıydı. Bu aynı soğuma olayları Afrika'da biriken çökellerde de tespit edilir, ancak soğuma olayları 3-8 °C (6-14 °F) arasında değişir ve daha büyük bir soğuma söz konusudur.

Avrupa dışındaki diğer birçok bölgenin daha soğuk koşullar, genişletilmiş buzullaşma ve önemli ölçüde değişmiş iklim koşulları sergilediğine dair kanıtlar olsa da, bu varyasyonların zamanlaması ve doğası bölgeden bölgeye oldukça değişkendir ve Küçük Buzul Çağı kavramı küresel olarak senkronize bir soğuk dönem olarak reddedilmiştir.

Çin'de, Jiangxi Eyaletinde yüzyıllardır yetiştirilen portakal gibi sıcak hava mahsulleri yetiştirilemez hale geldi. Ayrıca, Guangdong'daki en sık görülen tayfun felaketlerinin iki dönemi de, Kuzey ve Orta Çin'deki en soğuk ve en kurak dönemlerden ikisine denk geliyor (1660-1680, 1850-1880). Bilim adamları, Ming Hanedanlığının düşüşünün kısmen Küçük Buz Devri'nin neden olduğuna, kuraklık ve kıtlıklardan kaynaklanmış olabileceğini iddia ettiler.

Etiyopya ve Kuzey Afrika'da, dağ zirvelerinde bugün görülmeyen seviyelerde kalıcı kar biriktiği bildirilmişti. Sahra-ötesi kervan yolundaki önemli bir şehir olan Timbuktu, Nijer Nehri tarafından en az 13 kez sular altında kalmıştı; öncesinde veya sonrasında buna benzer bir sel kaydı yoktur.

Güney Afrika'da, Malavi Gölü'nden alınan tortu çekirdeklerinin 1570 ile 1820 yılları arasında daha soğuk koşulları göstermesi, Malavi Gölü'nün "Küçük Buz Devri'nin küresel büyüklüğünün daha fazla desteklediğini ve genişlettiğini" gösteriyor. Güney Afrika'daki soğuk bir mağarada dikit büyüme oranına dayarak yapılan 3.000 yıllık sıcaklık yeniden yapılandırma yöntemi ile, Güney Afrika Küçük Buz Çağının karakterine uygun olan 1500'den 1800 yılına kadar soğuk bir dönem yaşandığını önermektedir." Doğu Lesotho Yaylalarındaki periglasiyal özellikler Küçük Buz Devri tarafından yeniden aktifleşmiş edilmiş olabilir.

Kreutz vd. (1997) Batı Antarktika buz çekirdekleriyle ilgili çalışmaların sonuçlarını Grönland Buz Levhası Projesi İki GISP2 ile karşılaştırdı ve senkronize bir küresel soğuma önerdi Antarktika Yarımadası'ndaki doğu Bransfield Havzası'ndan bir okyanus tortusu çekirdeği, yazarların Küçük Buz Çağı ve Orta Çağ Sıcak Dönemi ile ilişkilendirdiği asırlık olayları göstermektedir. Yazarlar, "LIA ve MWP olayları da görünür. "

Oclascı NedenlerSiple Dome (SD), GISP2 kaydıyla bir korelasyona dayanarak Kuzey Atlantik'teki Küçük Buz Devri ile çakışan bir başlangıç ​​zamanı olan bir iklim olayına sahipti. Olay, SD Holosen buzul kimyası kaydındaki en dramatik iklim olayıdır. Siple Dome buz çekirdeği ayrıca, büyük olasılıkla sıcak yazlar nedeniyle 1550 ile 1700 arasında en yüksek eriyik katman oranını (%8'e kadar) içeriyordu. Law Dome buz çekirdekleri daha düşük CO seviyeleri gösteriyor Etheridge ve Steele varsayımının "muhtemelen daha soğuk küresel iklimin bir sonucu" olduğu 1550 ile 1800 arasında 2 karıştırma oranı.

Antarktika Yarımadası'ndaki Bransfield Havzası'ndaki tortu çekirdeklerinin Küçük Buz Devri sırasında diyatom ve deniz-buz taksonlarına göre neoglasiyal göstergeler vardır. Mount Erebus Saddle buz çekirdeği alanındaki kararlı izotop kayıtları, Ross Denizi bölgesinin, Küçük Buz Devri sırasında son 150 yıla kıyasla 1,6 ± 1,4 °C daha düşük ortalama sıcaklıklar yaşadığını göstermektedir.

Yeni Zelanda'nın Güney Alpleri'nin batı kıyısında, Franz Josef buzulu, Küçük Buz Devri sırasında hızlı bir şekilde ilerlemiş ve bir yağmur ormanına giren birkaç buzul vakasından birinde, 18. yüzyılın başlarında maksimum boyutuna ulaşmıştır. Aoraki / Cook Dağı Milli Parkı içinde Güney Alpler'in doğu kanadında yer alan Rhizocarpon alt cinsine ait sarı-yeşil liken olan Mueller Buzulu'nun tarihlendirilmesine dayanarak, maksimum boyutunun 1725 ile 1730 arasında olduğu düşünülmektedir.

Pasifik Adaları için deniz seviyesi verileri, bölgedeki deniz seviyesinin 1270 ile 1475 arasında muhtemelen iki aşamada düştüğünü göstermektedir. Bu, sıcaklıkta 1,5 °C'lik bir düşüş (oksijen-izotop analizinden belirlendi) ve gözlemlenen bir artışla ilişkiliydi. El Niño frekansında. Tropikal Pasifik mercan kayıtları, on yedinci yüzyılın ortalarında en sık görülen, yoğun El Niño-Güney Salınım aktivitesini göstermektedir.

Patagonya'daki ağaç halkası verileri, Kuzey Yarımküre'deki olaylarla çağdaş olan 1270 ile 1380 ve 1520 ile 1670 arasındaki soğuk dönemleri göstermektedir. Puyehue Gölü'nden alınan sekiz tortu çekirdeği, yazarların Küçük Buz Devri'nin başlangıcının bölgesel bir işareti olarak tanımladığı 1470-1700 arasındaki nemli bir dönemi gösterdiği şeklinde yorumlandı. 2009 tarihli bir makale, birkaç vekil ve model aracılığıyla elde edilen kanıtlara atıfta bulunarak, 1550 ile 1800 yılları arasında Güneydoğu Güney Amerika'daki daha soğuk ve nemli koşulları detaylandırıyor. Üç And buz çekirdeğinden alınan 18O kayıtları, 1600'den 1800'e kadar soğuk bir dönem olduğunu gösteriyor.

Sadece anekdot kanıtı olmasına rağmen, 1675'te İspanyol Antonio de Vea seferi, herhangi bir buz kütlesinden bahsetmeden, ancak San Rafael Buzulu'nun lagünün çok uzağına ulaşmadığını belirterek, Río Témpanos'tan (İspanyolca "Buz Kümesi Nehri") üzerinden San Rafael Lagünü'ne girdi. 1766'da başka bir keşif, buzulun lagüne ulaştığını ve büyük buzdağlarına dönüştüğünü fark etti. Hans Steffen 1898'de bölgeyi ziyaret etti ve buzulun lagünün çok içine girdiğini fark etti. Bu tür tarihsel kayıtlar, 1675 ile 1898 yılları arasında bölgede genel bir soğumaya işaret ediyor: "Belgesel kaynakların kullanılması yoluyla LIA'nın kuzey Patagonya'da tanınması, bu fenomenin bölgede meydana geldiğine dair önemli, bağımsız kanıtlar sağlıyor." 2001 itibarıyla, buzulun sınırı, 1675 sınırlarına kıyasla önemli ölçüde geri çekilmişti.

Bilim adamları, Küçük Buz Devri'nin yedi olası nedenini geçici olarak belirlediler: yörünge döngüleri; azalmış güneş aktivitesi; artan volkanik aktivite; okyanus akıntısının değişmesi, dünyanın farklı yerlerindeki insan popülasyonunda yeniden ağaçlandırmaya veya ormansızlaşmaya neden olan dalgalanmalar; ve küresel iklimin doğal değişkenliği.

Dünya güneş etrafındaki döngülerden gelen orbital zorlama, son 2000 yılda Orta Çağ ve Küçük Buz Devri boyunca kuzey yarımkürede devam eden uzun vadeli bir soğuma eğilimine neden oldu. Bu eğilim de buzul çağına neden olabilir ancak; yirminci yüzyıl enstrümantal sıcaklık kayıtları, bu eğilimin ani bir şekilde tersine döndüğünü göstermektedir ve sera gazı emisyonlarına atfedilen küresel sıcaklıklarda bir artış bulunmaktadır.

Düşük güneş lekesi aktivitesi ile soğuma sıcaklıkları arasındaki korelasyon hakkında hala çok zayıf bir anlayış var. 1645-1715 döneminde, Küçük Buz Devri'nin ortasında, Maunder Minimum olarak bilinen düşük güneş aktivitesi dönemi vardı. Spörer Minimum ayrıca 1460 ile 1550 arasında önemli bir soğuma süresi ile tanımlanmıştır. Bu dönemdeki düşük güneş aktivitesinin diğer göstergeleri, karbon-14 ve berilyum-10 izotoplarının seviyeleridir.

Bilim adamlarına göre iklim, volkanik patlamaların artışı nedeniyle değişebilir ve atmosferdeki karbondioksit konsantrasyonunu azaltabilir. Küçük Buz Devri boyunca dünya yüksek volkanik aktivite yaşamıştır. Bir yanardağ patladığında, külü atmosfere yükselir ve bütün toprağı örterek yayabilir. Kül bulutu gelen güneş radyasyonunun bir kısmını bloke ederek, dünya genelinde patlamadan sonra iki yıla kadar sürebilecek soğumaya yol açmıştır. Patlamaların yaydığı kükürt, dioksit gazı formundadır. Stratosfere ulaştığı zaman, güneş ışınlarını yansıtan sülfürik asit parçacıklarına dönüşür ve bu da Dünya'nın yüzeyine ulaşan radyasyon miktarını azaltır. Yakın tarihli bir araştırmaya göre Endonezya'nın Lombok kentinde bulunan, Rinjani Dağı yakınlarındaki Samalas Dağı’nda, 1268, 1275 ve 1284'te meydana gelen üç küçük patlama ve 1257'de meydana gelen büyük bir volkanik patlama iklimin düzelmesine izin vermemiştir.

Bazı araştırmacılar, iklim üzerindeki insan etkilerinin normalde tahmin edilenden daha erken başladığını (daha fazla ayrıntı için Erken antroposen'e bakın) ve Avrasya ve Amerika'daki büyük nüfus düşüşlerinin bu etkiyi azaltarak soğuma eğilimine yol açtığını öne sürdüler.

Kara Ölüm'ün Avrupa nüfusunun %30 ila %60'ını öldürdüğü tahmin edilmektedir. Toplamda, veba dünya nüfusunu 14. yüzyılda tahmini 475 milyondan 350-375 milyona düşürmüş olabilir. Dünya nüfusunun eski seviyesine gelmesi 200 yıl aldı. William Ruddiman, Avrupa, Doğu Asya ve Orta Doğu'daki bu büyük nüfus azalmalarının tarımsal faaliyette bir azalmaya neden olduğunu öne sürdü. Ruddiman, Küçük Buz Devri sırasında kaydedilen soğumada bir faktör olabilecek olan yeniden ağaçlandırmanın atmosferden daha fazla karbondioksit alımına izin verdiğini öne sürüyor. Ruddiman ayrıca 16. yüzyılda Avrupa ile temastan sonra Amerika'da azalan nüfusun da benzer bir etkiye sahip olabileceğini varsaydı. Diğer araştırmacılar, Avrupalılar gelmeden önce insanların Amerika'da tarımı desteklemek için önemli miktarda ormanı temizlediğini öne sürerek Amerika'daki nüfus azalmasını bir faktör olarak destekledi. Richard Nevle, Robert Dull ve meslektaşları ayrıca, Neotropikal ormanlarda tutulan karbon miktarını azaltmada sadece antropojenik orman temizliğinin değil, aynı zamanda insan kaynaklı yangınların Amazon ve Orta Amerika ormanlarındaki biyokütleyi azaltmada merkezi bir rol oynadığını öne sürdüler. Kolombiya mübadelesi sırasında Avrupalıların gelişi ve eşlik eden hastalıkların yayılması. Dull ve Nevle, 1500'den 1650'ye kadar tek başına Amerika'nın tropikal biyomlarında yeniden ağaçlandırmanın 2-5 Pg'lik net karbon sekestrasyonundan sorumlu olduğunu hesapladı. Brierley, Avrupa'nın Amerika'ya gelişinin salgın hastalıklardan kitlesel ölümlere yol açtığını, bu da tarım arazilerinin büyük bir kısmının terk edilmesine neden olduğunu ve bunun da daha fazla miktarda karbondioksit tutmasına neden olan ormanların geri dönmesine neden olduğunu varsaydı. Tortu çekirdekleri ve toprak örnekleri üzerine yapılan bir çalışma, Amerika'da yeniden ağaçlandırma yoluyla karbondioksit alımının Küçük Buz Devri'ne katkıda bulunmuş olabileceğini öne sürüyor. Nüfus azalması, Antarktika'daki Law Dome'da gözlemlenen karbondioksit seviyelerinde bir düşüşle bağlantılıdır. Carnegie Enstitüsü'nün Küresel Ekoloji Departmanı tarafından 2011 yılında yapılan bir araştırma, neredeyse iki yüzyıl süren Moğol istilalarının ve fetihlerinin, geniş bölgelerin nüfusunu azaltarak ve ekili araziler üzerinden karbon emici ormanların geri dönüşüne izin vererek küresel soğumaya katkıda bulunduğunu iddia ediyor.

Yüksek enlemlerde yaşayan artan insan popülasyonunun, ormansızlaşma yoluyla Küçük Buz Devri'ne neden olduğu tahmin edilmektedir. Bu ormansızlaşma nedeniyle artan albedo (güneş ışınlarının karanlık, ağaçlarla kaplı alandan daha fazla karla kaplı zeminden yansıması) küresel sıcaklıklar üzerinde derin bir etkiye sahip olabilirdi.

Küresel iklimdeki kendiliğinden oluşan dalgalanmalar geçmişteki değişkenliği açıklayabilir. Yukarıda belirtildiği gibi, büyüklüğü bilinemeyen diğer güçlerin varlığının iç nedenlerden gerçek değişkenlik düzeyine ne kadar verilebileceğini bilmek çok zordur. İç değişkenliği değerlendirmeye yönelik bir yaklaşım, birleşmiş okyanus-atmosfer küresel iklim modellerinin uzun entegrasyonlarını kullanmaktır. Dış zorlamanın sıfır olduğunun bilinmesi avantajına sahipler, ancak dezavantajı gerçeği tam olarak yansıtmayabilmeleridir. Bu varyasyonlar, okyanuslardaki, atmosferdeki kaos kaynaklı değişikliklerden veya ikisi arasındaki etkileşimlerden kaynaklanabilir. İki çalışma, ortaya çıkan doğal değişkenliğin Küçük Buz Devri'ni açıklamak için yeterince büyük olmadığı sonucuna varmıştır. Ancak Avrupa'da 1770-1772 arasındaki şiddetli kışlar bir anormalliğe atfedilmiştir.