SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Ahmet Haşim

Bağdat'ta doğdu. Babası yüksek rütbeli bir memur ve Bağdat'ın eski ve bilinen sülâlelerinden biri olan Alûsîzâde sülalesinden Arif Hikmet Bey; annesi ise yine Bağdat'ın ileri gelenlerinden Kahyâzâdeler'in kızı Sara Hanım'dır. Meşhur tefsir alimi Mahmud el Alûsî, Ahmet Haşim'in babasının dedesidir. Babasının Arabistan vilâyetlerindeki memuriyetleri sebebiyle, düzensiz bir ilkokul tahsili gördü. Aynı sebepten dil olarak da sadece Arapça ve Farsça öğrendi. Annesinin ölümü üzerine 12 yaşında babasıyla birlikte İstanbul'a geldi. 1897'de Galatasaray Sultanîsi'ne yatılı olarak kaydoldu. Hâşim'in sanat ve edebiyata ilgisi, Galatasaray Sultanîsi'nde başlar. Haşim 1933'te Kadıköy'deki evindeki yardımcısı Zarife Özgünlü ile evlendi. Evlendikten 18 gün sonra 4 Haziran 1933'te 46 yaşındayken vefat etti. Ahmet Haşim, Eyüp Sultan Camii'nin yanına defnedildi.

Bilinen ilk manzumesi Leyâl-i Aşkım, 1901'de Mecmua-î Edebiyye'de yayınlandı. Bu dönemde Muallim Naci, Abdülhak Hâmid, Tevfik Fikret ve Cenab Şahabeddin'in tesiri altında kaldı. Son sınıfta iken Fransız şiirini ve sembolistleri tanıdı. Bundan sonra kendi şahsiyetini gösterdi ve ilk şiirlerini kitaplarına almadı. 1905-1908 yılları arasında yazdığı ve Piyâle başlıklı kitabına aldığı Şi'ir-î Kamer dizisindeki şiirleri hayal zenginliği, iç ahenkteki kuvvet ve büyük telkin kabiliyeti ile dikkat çekti ve beğenildi.

1909'da kurulan Fecr-i Âtî'ye girdi. 1907'de mezun olunca Reji İdaresine memur olarak girdi. Bir taraftan da Mekteb-i Hukuk'a devam etti. I. Dünya Savaşı'ndaki askerliği (1914-1918) sırasında Çanakkale Cephesinde bulundu. Savaştan sonra sınavla Duyun-u Umumiye'ye girdi. Duyun-u Umumiye'den çıktıktan sonra Osmanlı Bankası'na memur oldu. Anadolu Demiryolu Şirketi Meclisi İdare Azalığı'na tayin oldu. Ayrıca Anadolu'nun çeşitli yerlerini görme fırsatı buldu. 1924'te Paris'e, 1932'de de hastalığı sebebiyle Frankfurt'a gitti. Çeşitli yerlerde memur olarak çalışan Ahmet Hâşim, daha çok öğretmenlik yaptı. Sanâyi-i Nefîse Mektebi'nde, mitoloji dersleri hocalığı ve Mülkiye Mektebi'ndeki Fransızca öğretmenliği görevlerine vefatına kadar devam etti.

"Edebiyatı ideolojinin değil, estetiğin emrine vermek" anlayışından hareket eden Fecr-i Âtî grubunun yayın organı Servet-i Fünûn dergisinde şiirler yayınladı ve Servet-i Fünûn topluluğuna yapılan hücumlara makaleleriyle katıldı. 1911'de yayınlanan Göl Saatleri başlıklı şiirleriyle haklı bir şöhret kazandı. Fecr-i Atî dağıldıktan sonra siyasî ve edebî akımların dışında kendisine has bir şiir ve nesir anlayışının tek temsilcisi olarak kaldı.

Dış dünya gözlemlerini kendi prizmasından geçirerek anlatır; sonbahar, akşam kızıllığı ve karamsarlık önemli temalardır. Ahmet Haşim fıkraları, denemeleri ve gezi yazılarıyla da önemli bir yazardır. Düz yazılarında dili sade ve oldukça başarılıdır. Kabri, İstanbul'da Eyüp Sultan Mezarlığı'ndadır.
Meltem Savcı

Meltem Savcı, Ankara Koleji'nin ardından Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümünden mezun olduktan sonra, bitirdiği okulda araştırma ve öğretim görevlisi olarak çalıştı. Çevirmenlik mesleğinde TRT adına çalışarak film ve dizi çevirileri, televizyonda sunuculuk yaptı.

Sinema eleştirmenliği ve basın danışmanlığı görevlerini de yürüten sanatçının yazdığı eleştiri yazıları gazetelerde yayımlandı. Üniversite öğrenciliği yıllarında okul tiyatro topluluğunda ve Türk Amerikan Derneği ile Fransız Kültür Merkezi tiyatrolarında sahneye çıkarak Türkçe, İngilizce ve Fransızca oyunlarda rol aldı.

ÇASOD üyesi olan ve 1986 yılından itibaren kamera karşısına geçen Savcı, rol aldığı sinema ve diziler arasında, Ihlamurlar Altında dizisi ile tanındı. Sanatçının Sessiz Çığlık adlı, filme alınan bir de senaryo çalışması bulunmakta olup 6. İstanbul Uluslararası Kısa Film Festivali'nde seçici kurul üyeliği yapmıştır.
Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri

Hava Savunma Kuvvetleri (Rusça: Войска́ противовозду́шной оборо́ны / Voyska protivovozduşnoy oborony, kısaca: Voyka PVO), veya PVO stranı (1981'e kadar), Sovyetler Birliği Silahlı Kuvvetleri'nin hava savunma branşıydı. Daha sonra 1991'den 1998'e kadar Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'ne dahil oldu.

Batılı ülkelerin aksine PVO Ulusal Hava Savunma Birlikleri, Hava Kuvvetleri'inde ayrıydı. Silahlı Kuvvetlerde, Stratejik Füze Kuvvetleri ve Kara Kuvvetlerinden sonra en büyük öneme sahipti.

1950'lerden beri PVO'nun birinci amacı, eğer Sovyet hava sahasını ihlal ederlerse Amerika Birleşik Devletleri Stratejik Hava Komutanlığı bombardıman uçakları ve keşif uçaklarını durdurmaktır. Sovyet sınırına yakın bölgelerde düşürülen bir dizi ABD uçağı vardır. Fakat PVO, 1 Mayıs 1960 günü Gary Powers'ın U-2 casus uçağını bir S-75 Dvina füzesiyle düşürerek önemli bir başarı elde etmiştir. Bu olay U-2 Krizi'ne neden olmuştur. PVO'nun kendine ait komuta merkezi, askeri okulları, radar ve ses birimleri vardır. Ancak, 1960'ların ortalarında PRO(anti roket savunması) ve PKO(karşı uzay savunması) birlikleri güç kazanmaya başladı.

1 Eylül 1983 günü Güney Kore Hava Yolları'nın 007 uçuş numaralı yolcu uçağı yanlış anlaşılma sonucu casus uçağı sanılarak PVO tarafından düşürüldü. Toplamda 269 kişi öldü. Daha önce de Güney Kore Hava Yolları'nın 902 uçuş numaralı yolcu uçağı Murmansk hava sahasını ihlal etmiş ve hava kuvvetlerine ait bir Su-15 avcı uçağının ateşi sonucu acil iniş yapmak zorunda kalmıştı. Sonunda ABD ve Güney Kore'den gelen yoğun tepkilerden dolayı Sovyet hükûmeti hatalarını kabul etti.

Mathias Rust'ın Mayıs 1987'deki uçuşu ve sonunda Moskova'ya inmesi PVO içinde büyük çalkantılara sebep oldu. 1983'te olaydan sonra hiç kimse Rust'ın uçağını düşürmek için emir vermek istemiyor gibi görünüyordu ve ayrıca PVO içindeki modernizasyon programı yüzünden sınırlardaki radar ve iletişim birimlerinden Moskova'ya yeterince bilgi aktarılamıyordu. Bu olaydan dolayı bir ilk olarak PVO Kuvvet Komutanı Orgeneral A.I. Koldunov görevden uzaklaştırıldı. Çoğu PVO'dan olmak üzere 150'nin üstünde subay yargılandı ve görevlerinden uzaklaştırıldı. Tabii ki bunu üst düzey subaylar içinde büyük çapta bir değişiklik izledi.

PVO, Soğuk Savaş'tan 1998 yılına kadar üç özel bölümden oluşuyordu. Bunlar: Radyoteknik Birlikler(радиотехнические войска), Karadan Havaya Füze Birlikleri(зенитно-ракетные войска) ve Avcı Uçağı Havacılığı(истребительная авиация)'ydı. Ordu, kolordu ve tümen birlikleri bu bölümlere göre düzenlenmişti.
Dincolo de nori

"Dincolo de nori", (Türkçe: Bulutların ötesinde) Dan Bittman tarafından seslendirilen 1994 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Romanya'yı temsil eden şarkı. Şarkı Rumence dilinde seslendirilmiştir. Şarkı Furtuna ve Dan Bittman tarafından yazılmıştır.

Şarkı yarışmada Estonya'nın temsilcisi Silvi Vrait'in şarkısı "Nagu merelaine"'den sonra ve Malta'nın temsilcisi Chris ve Moira'nın şarkısı "More Than Love"'den önce 11. sırada çıkmıştır. Yarışmada 25 şarkı arasından 21. olmuştur.
ANKAmall

ANKAmall, Ankara'nın Yenimahalle ilçesine bağlı Gazi mahallesinde bulunan bir alışveriş merkezidir. 27 Ağustos 1999'da "Ankara Migros Alışveriş Merkezi" adıyla açılıp 2004 yılında genişletme çalışmaları ile 12 Mayıs 2006 tarihinde "ANKAmall" adıyla hizmete girmiştir.

Toplam büyüklüğü 278 bin metrekare olan merkezde 330'den fazla mağaza ve 6 bin araç kapasiteli otopark bulunmaktadır. ANKAmall bünyesinde 5 yıldızlı, 568 yatak kapasiteli bir otel de bulunmaktadır.

İsmi değiştikten sonra Türk Dil Kurumu tarafından tepkiyle karşılanmış ve ANKAmall yönetimine bir yazı gönderen TDK, seçilen ismin Türkçe olmadığını söyleyerek değiştirilmesini istemiştir.

Alışveriş merkezinin bulunduğu arazi 3 Temmuz 1995 tarihinde özelleştirilen Et-Balık Kurumu'nun Ankara Et Kombinasına aitti. Özelleştirmenin ardından yıkılan entegre tesislerin bulunduğu araziye alışveriş merkezi yapılmıştır.
LaSalle Parish, Louisiana

LaSalle ili veya LaSalle Parish (Fransızca: Paroisse de La Salle) Amerika Birleşik Devletleri'nin Louisiana eyaletinde bulunan bir ildir. İlin nüfusu 2020 sayımına göre 14,791'dir. İlin merkezi Jena şehridir.
Zore Ablyakimovna Vinogradova

Zore ilk eğitimini köy okulunda aldı. 12 yaşında Feodosia yatılı okuluna girdi. Daha sonra İşçi okulundan mezun olduktan sonra Kırım Pedagoji Enstitüsü'ne başladı. 1937 yılında uzman öğretmen unvanını aldıktan sonra, Kırım Tatar okulunda öğretmenlik, Sudak'ta kimya öğretmenliği yaptı.

Büyük Vatanseverlik Savaşı, Ufa kentinin tahliyesine yol açtı. Tahliyeden döndüğünde Karadağ istasyonunda çalışmaya devam etti. 1947'de doktora tezini verdi. 1953'te Odessa'daki Ukrayna SSR Bilimler Akademisi Hidrobiyoloji Enstitüsü'nün biyoloji bölümünde çalışmaya başladı. 1958'de biyolojik bilimler doktoru oldu ve doktora tezini "Karadeniz balıklarının karaciğerindeki A vitamini" konusuyla verdi. 1964'ten sonra Güney Denizleri Biyoloji Enstitüsü'nün Odessa şubesinde çalıştı ve burada biyokimya bölümü başkanlığını yaptı. Odessa Üniversitesi Biyoloji Fakültesinde spesifik ders ve seminerler düzenledi .

Bir kızı ve bir oğlu vardır . Oğlu - Alexander Konstantinovich Vinogradov (1942 doğumlu) - hidrobiyolog ve Biyolojik Bilimler Doktorudur .

Özellikle Karadeniz'de deniz canlılarının ekolojik biyokimyası ve omurgasızların kimyasal bileşimi üzerine çalıştı. Karadeniz balıklarındaki " deri değiştirme" durumu özel çalışma alanlarından biridir.

100'ün üzerinde bilimsel makalenin yazarıdır. Azak, Karadeniz ve Hazar Denizi'ndeki Miklouho-Maclay gemisinde deniz seferlerinde görev yapmıştır. "Naukova Dumka " yayınevi tarafından 1967'de yayınlanan "Biyokimya Deniz Organizmaları" adlı bir eseri bulunmaktadır.
Mark Morton

Mark Morton, Chris Adler ve John Campbell ile 1990 yılında Virginia Commonwealth Üniversitesi'nde tanıştı. Birkaç yıl sonra "Burn the Priest" adı altında bir grup kurdular. Morton ilerleyen yıllarda yüksek lisans için gruptan ayrıldı ve gruba gitarist Abe Spear, vokalist Randy Blythe katıldı. Yüksek lisansını tamamlayan Morton gruba tekrar katıldı ve Burn the Priest, kendi adını taşıyan tam uzunluktaki ilk albümünü yayımladı. Daha sonra yayımlanan Lamb of God'ın New American Gospel albümünün notlarında ismi "Duane" olarak anıldı.

Morton sık sık pentatonik ve armonik minör gamlar kullanır. Bu müziğinin blues tarzına yakın olduğunu belirtir. Lamb of God'ın gitar sololarının hepsini ve heavy groove biçimindeki birçok ritimin hemen hemen hepsini Morton yazar.

Morton, Lamb of God'ın bazı şarkılarını yazabilmek için az miktarda da klasik müzik bilir. Bunu, "Descending", "Vigil" ve "Remorse Is for the Dead" şarkılarına dahil etmiştir. Ayrıca bazı grupların ötesinde çeşitli geleneksel metal şarkılardan etkilenmiştir. Bunu da bazı şarkılarına yansıtmıştır: "Now You've Got Something to Die For", "Redneck" ve "Walk With Me in Hell".
Piyale Makarna Fabrikası

Piyale Şirketi, 1922'de İzmir'de Hasan Tahsin Piyale tarafından "Türk Makarna Fabrikası" adıyla kurulmuştu. 10 işçinin çalıştığı fabrikada günlük kapasite 660 okka idi. Bu tesislerde Türkiye'nin ilk makarnası el presleri üretilmekte idi. 1923 yılında İzmir İktisat Kongresi ve 9 Eylül İzmir Sergisi’nde Türk Makarna Fabrikası’nın ürettiği ürünler Hasan Tahsin Bey'e altın ödül getirdi. Bir süre sonra İtalya'dan ilk makarna kalıplarını getiren Hasan Tahsin Bey, makarna çeşitlerini arttırdı; 1930 yılında Alsancak'ta günlük kapasitesi 2000 okka olan yeni bir fabrika yaptırıp bu ilk makarna kalıpları ile üretime geçti. 1936 yılında Hasan Tahsin Bey büyük babasının ilk adını kendisine soyadı olarak seçince makarna markası Piyale oldu.

Küçük bir imalathanede üretime başlayan şirket, 1955 yılında Bayraklı'da inşa edilen; Hasan Tahsin Piyale ile birlikte Nimet Baraz, Mustafa, Hacı Zeki Çebi, Gago Adil Aktoluğ, Burhan Maner ve Yılmaz Adıgüzel'in kurup yönettiği fabrikada "Maktaş Makarnacılık ve Ticaret Anonim Şirketi" adıyla üretimini sürdürdü. Bu yeni fabrika 1945'te II. Dünya Savaşı'ndan sonra değirmen ve fabrika kurma koşulu ile Sanayi ve Kalkınma Bankası'ndan alınan kredi sayesinde kurulmuştu. 1970'ten itibaren makarna dışında ürünler de üretmeye başladı. 2001 yılındaki ekonomik krizde büyük darbe alan şirket, el değiştirdi ve "Gıdasa" adıyla Sabancı Holding'e geçti. Fabrikanın yer aldığı bölge turistik alan kapsamına alınması nedeniyle fabrika 2007 yılında kapatıldı, üretim Hendek, Sakarya'daki tesislere taşındı; fabrikanın yerine alışveriş merkezi veya turizm tesisi yapılması söz konusudur. 2010 yılında Yıldız Holding'e geçti ve 2011 yılında Şok Marketin ürünü oldu.
Kutsal Geyiğin Ölümü

Kutsal Geyiğin Ölümü, yönetmenliğini Yorgos Lanthimos'un gerçekleştirdiği, 2017 çıkışlı gerilim filmidir. Filmin ilk gösterimi, 22 Mayıs 2017'de 2017 Cannes Film Festivali'nde gerçekleştirildi ve burada En İyi Senaryo Ödülü'nü kazandı.

Toplum içinde saygı gören cerrah Steven Murphy göz doktoru Anna ve ergenlikteki kızı Kim ve oğlu Bob ile mutlu bir hayat yaşamaktadır. Steven, ameliyatta hayatını kaybeden bir hastanın oğlu olan alt sınıflardan gelme 16 yaşındaki Martin ile arada sırada buluşmaktadır. Steven hem Martin'e karşı acıma duyguları beslemekte hem de kendisini ameliyattan ötürü suçlu hissetmektedir, zira ameliyat sırasında alkol etkisi altında kalmıştır. Martin, Steven'ı zamanla yeni bir baba olarak görmeye başlar. Bu durumdan rahatsız olmayan Steven, Martin'e hediyeler vermeye başlar. Ve nihayet bir gün Steven, Martin'i ailesi ile birlikte yemek yemek üzere evine davet eder. Aile toplantısı sırasında Kim ve Martin birbirleri ile iyi anlaşırlar.

Zaman geçtikçe Martin değişmekte, Steven'dan istedikleri fazlalaşmaktadır. Aniden işyerinde belirip onu ziyaret ediyor ve uygunsuz bir biçimde Steven'ı dul kalan kendi annesiyle bir araya getirmeye çalışıyordur. Martin ile ilişkisini azaltmaya karar veren Steven, zamanla ailesinin karşı karşıya kaldığı hastalıklarla mücadele etmek zorundadır. İlk önce oğlu yatağa düşer ve kısmen felç olur. Ebeveynler doktor olmasına rağmen hastalığın sebebini tespit edebilmekten uzaktırlar. Bunlar yaşanırken hastanenin kafateryasında Steven ile karşılaşan Martin, kızının ve karısının da aynı belirtiler göstererek öleceğini söyler.

Buna göre aile bireyleri önce yatağa düşecek, ardından yemek yemeği reddedecek, sonra gözleri kanayacak ve öleceklerdir. Martin'in aktardıklarına göre şayet Steven ailesinden bir kişiyi kurban ederse lanet kalkacaktır. Martin'i kovan ve söylediklerine bir mana yüklemeyen Steven kızının da yatağa düştüğünü görünce Martin'in söyledikleri hakkında şüpheye düşmeye başlar. Hastalanan çocuklara tıp ile bir yardım da mümkün olmadığı için eve getirilirler. Çocuklar ikinci aşama olan yemek yememe aşamasına gelmişlerdir. Ne yapacağını bilemeyen Steven Martin'i yakalayıp tehditler savurarak ve korkutarak lanetten kurtulmaya çalışır ancak Martin kararlıdır. Kim, ailesine kendisini kurban olarak sunar.

Bob'un gözleri kanamaya başlayınca çaresizlik içinde Steven bir aile üyesini kurban etmesi gerektiğine karar verir ancak kimi kurban edeceğine karar verememektedir. Gözlerini bağlar eline bir silah alır ve bu haldeyken kendi ertafında dönerek ateş etmeye başlar. Kurşunlardan biri Bob'a isabet eder ve Bob ölür. Filmin kapanış sahnesinde bir restoran içerisinde oturan Steven, Anna ve Kim görülür. Martin yakınlarından geçip bir yere oturduğunda aile üyeleri restoranı terk eder. Lanet ortadan kalkmıştır.
İoannis Komnenos (şişman)

İoannis Komninos, (Latince: Comnenus), lakabı şişman'dı, (), 31 Temmuz 1201 (ya da 1200) tarihinde Konstantinopolis'te bir darbeyle III. Aleksios'tan imparatorluk tacını gasp etmeye teşebbüs etmiş Bizans soylusu. Darbeyi, hüküm süren Angelos Hanedanı'nın yabancı düşmanlara karşı başarısızlıklarından memnun olmayan rakip soylu aileler ile sıradan insanlar beraber bu hanedana karşı yapmışlardı. O ana kadar sönük bir kişilik olan, İoannis şöhretli Komninos Hanedanı'dan (1081–1185 arası hüküm süren) gelen soyu ile imparatorluk kanı taşıması nedeniyle baş role yükseldi, fakat gücü gerçekte yöneten hırslı Aleksios Dukas Murzuphlus'du. Başkent nüfusunun desteği ile, komplocular Konstantinopolis'in güneydoğu ucunda bulunan Büyük Saray'ı ele geçirdiler, güruh yağmalamaya devam edip, İoannis Komnenos'a Ayasofya'da tac giydirdiler. III. Aleksios, bu arada şehrin kuzeybatısında bulunan Blaherne Sarayı'nda hanesini güvence altına alıp, Büyük Saray'ın bir kısmını elinde tutan kendisine bağlı Vareg Muhafızları'na denizden karaya kuvvet indirerek destek yolladı. Gece şehirli güruhun büyük kısmı dağıldı, Vareg Muhafızları büyük bir zorlukla karşılaşmadan cuntayı bastırdı. İoannis Komnenos ve birçok taraftarı tutuklanıp idam edildiler.

Bazı modern soy araştırmacıları, İoannis'i Trabzon İmparatoru I. Aleksios Komninos'un (1204-1222 arası hükümdar) karısı Theodora Aksuhina'nın muhtemel babası olarak düşünürler, ancak bunun sebebi varsayımsaldır: annesinin aile ismi Aksuh, en büyük oğlu Trabzon İmparatoru I. İoannis (1235-1238 arası hükümdar) tarafından kullanılmasıdır.

İoannis'in bu cuntası geniş şekilde çağdaşı tarihçiler tarafından yazılmıştır: Nikitas Honiatis, kısaca ve hor görerek anlatırken Nicholas Mesarites olayları tanıklığıyla uzun bir şekilde işlemiştir. Dönemin yazarları Nikephoros Chrysoberges ve Euthymios Tornikes cuntanın başarısızlığı üzerine yapılan kutlama konuşmalarını yazmışlardır.
Aşiyan Müzesi

Planlarını bizzat Tevfik Fikret’in çizdiği müze binası, şairin öğretmenlik yaptığı Robert Kolej’in yakınında bahçeli bir ev olarak inşa edilmiş ve yapımı 1906’da tamamlanmıştır. Bina, Tevfik Fikret’in ölümünden bir süre sonra İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından satın alındı ve 19 Ağustos 1945’te Edebiyat-ı Cedide Müzesi adıyla ziyarete açıldı. Şairin Eyüp’teki aile mezarlığında bulunan mezarı 1961’de müzenin bahçesine taşınmış ve müze bu tarihten sonra Aşiyan Müzesi adını almıştır.

Salon bölümü, evin girişi katında bulunur. Şair Tevfik Fikret’in orijinal eşyasının düzenlendiği ve balmumu heykelinin bulunduğu bölümdür. Osmanlı Halifesi Şehzade Abdülmecid Efendi’nin Tevfik Fikret’in Sis başlıklı şiirinden etkilenerek yaptığı Sis adlı tablosu ile Tevfik Fikret’in kendi eseri olan “Krizantemli Vazo” ve “Nazime Hanım Bebek Sırtlarında” adlı tablolar bu bölümde sergilenir. Şairin babası Hüseyin Efendi’nin eşyası ile oğlu Haluk’a ait fotoğraflar için ayrı birer köşe bulunur.

Edebiyat-ı Cedide bölümü, Tevfik Fikret’in dinlenme odası olarak kullandığı odadır. Tevfik Fikret’in edebiyatçı dostlarının fotoğrafları sergilenmektedir. Recaizade Mahmut Ekrem’in son halife Abdülmecit Efendi tarafından yapılmış tablosu bu bölümde yer alır.

Abdühak Hamit Tarhan bölümü, evin kuzeyinde yer alan odaları içerir. Abdülhak Hamit’in ölümünün ardından eşi tarafından İstanbul Belediyesi’ne bağışlanmış eşya bu bölümde sergilenir. Şairin fotoğrafları ve birebir boyutlarda yapılmış Şehzade Abdülmecid imzalı tablosu bu bölümün duvarlarında yer alır.

Yatak Odası, Tevfik Fikret’in hayata gözlerini yumduğu yerdir. Mihri Müşfik Hanım tarafından ölümünden sonra alınan yüz maskı bu bölümdeki en önemli eserlerdendir.
Andrea Barzagli

Andrea Barzagli (d. 8 Mayıs 1981), stoper mevkiinde oynayan İtalyan eski millî futbolcu. Dört kez Serie A Yılın Takımı'na seçilen Barzagli, İtalyan futbol tarihinin en iyi ve en istikrarlı defans oyuncularından biri olarak kabul edilmektedir.

Kariyerinin başlarında İtalyan futbolunun alt liglerinde oynadıktan sonra, 2003 yılında Chievo ile ilk Serie A maçına çıktı ve Palermo'ya transfer olduktan sonra parladı. 2008 yılında Alman ekibi VfL Wolfsburg ile sözleşme imzaladı ve burada iki buçuk sezon kalarak 2009 yılında Bundesliga şampiyonluğu kazandı. 2011 yılında İtalya'ya dönerek Juventus'a katıldı ve burada 2012-2019 yılları arasında üst üste sekiz Serie A şampiyonluğunun yanı sıra 2015-2018 yılları arasında üst üste dört Coppa Italia şampiyonluğu da dahil olmak üzere diğer kupaları kazandı; ayrıca 2015-2017 yılları arasında iki UEFA Şampiyonlar Ligi finali oynadı.

Uluslararası düzeyde, 2004-2017 yılları arasında 73 kez İtalya millî futbol takımını temsil etti. 2004 Yaz Olimpiyatları'nda bronz madalya kazanan takımın parçası oldu. Ayrıca iki FIFA Dünya Kupası'nda (2006 ve 2014), üç Avrupa Futbol Şampiyonası'nda (2008, 2012 ve 2016) ve kendisinin ve takımının bronz madalya kazandığı 2013 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda yer aldı. Özellikle İtalya'nın 2006 FIFA Dünya Kupası'nı kazanan kadrosunun bir üyesiydi ve 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda finale ulaşan İtalyan kadrosunun ilk 11'inde yer aldı.
Ulusal Fosil Ağaç Parkı, Tiruvakkarai

Ulusal Fosil Ağaç Parkı, Tiruvakkarai, Hindistan'ın Tamil Nadu eyaletindeki Villupuram Bölgesi'nde bulunan ve Hindistan Jeolojik Araştırması (GSI) tarafından korunan bir Ulusal Jeo-miras Anıtıdır. Park 1940 yılında kuruldu. Thiruvakkarai'nin 1 km doğusunda, Tindivanam ile Puduçeri arasındaki yol üzerindedir.

Parkta yaklaşık alana dağılmış yaklaşık 20 milyon yıllık taşlaşmış ağaç fosilleri bulunmaktadır. Park, dokuz yerleşim bölgesinden oluşmaktadır; ancak 247 akrelik alanın sadece küçük bir kısmı (yaklaşık 1 km2) halka açıktır. GSI yetkilileri, fosillerin milyonlarca yıl önce meydana gelen büyük sel sırasında oluştuğuna inanmaktadır.

Parkta yaklaşık 200 fosilleşmiş ağaç bulunmaktadır. Boyutları metre uzunluğunda olan ağaçların bazıları 5 metre genişliğe kadar ulaşmaktadır. Bu ağaçlar dağılmış ve kısmen park arazisine gömülmüşlerdir. Fosilleşmiş gövdelerde dal veya yaprak görülmemiştir.

Bilim insanları, ağaçların başlangıçta sahada büyümediğini; ancak taşlaşmadan önce bölgeye taşındığını düşünmektedir. Avrupalı bir doğa bilimci olan M. Sonneret, fosillerin ilk ayrıntılı açıklamasını 1781'de sunmuştur.

Fosiller, yoğun taşlaşma nedeniyle iyi korunmuştur. Ağaçların çember şeklindeki halkaları ve çukur yapıları, halkaların sayılarak yaşlarının belirlenmesine olanak tanıyacak şekilde açıkça görülebilmektedir.
Boris Yefimov

Boris Efimoviç Efimov (Rusça: Бори́с Ефи́мович Ефи́мов) doğum adı Boris Haimoviç Fridland, (28 Eylül (11 Ekim) 1900, Kiev — 1 Ekim 2008, Moskova) Sovyet grafik sanatçısı, siyasi karikatür ustası, SSCB ulusal sanatçısı (1967), Sosyalist Kahraman Ödülü sahibi (1990), 2 kez Stalin Ödülü sahibi (1950, 1951), SSCB Sanat Akademisi üyesi (1954).İzvestiya gazetesinin baş karikatüristiydi.

Kiev’de dünyaya gelir. Babası Fridljand Haim Movsheviç (Efim Moiseyeviç) (1860—1945) , annesi Rahlya Shevakhovna’dır (Rahil Savelevna’dır) (1880—1969). Beş yaşındayken çok iyi resim yapmaktadır. Ailesiyle beraber Bialstok şehrine yerleştikten sonra burada ağabeyi Michael ile aynı okula yazılır. Burada elleriyle yazdıkları okul gazetesiyle yayıncılığa başlarlar. Daha sonra ünlü bir yayıncı olacak ağabeyi Michael Koltsov yazıları yazmakta, Boris ise resimlemektedir. 1915 yılında yaşamakta oldukları Bilaystok şehri 1.Dünya Savaşı sırasında geri çekilmekte olan Rus Çarlık Ordusu tarafından boşaltılınca Kharkov’a yerleşirler. 1917’de Kharkov’da gördüğü eğitimden sonra okuluna devam etmek üzere Kiev’e geçer. 1918 yılında yerel bir dergide ilk karikatürü yayınlanır. Ekim Devriminden sonra 1919 yılında Ukrayna Sovyetinde Savunma Komiserliğine bağlı olarak yayınevlerinde çalıştı. 1920 yılından itibaren sanatçının karikatürleri “Komüncü”, “Bolşevik” gibi dergilerde yayınlanıyordu. 1922 yılında Moskova’ya gider ve burada “Izvestia” ve “Pravda” gazeteleriyle “Krokodil” dergisinde çalışır. Koltsov’un tutuklanmasından sonra kitap resimleme işlerine ağırlık verir. 2.Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyasının Sovyetler Birliğine 1941 yılında saldırmasından sonra siyasi yergi karikatürlerine yeniden başlar. Savaşın bitmesiyle oluşturulan Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi davalarına katılarak Nazi sanıklarının karikatürlerini çizer. Savaştan sonra 1966 yılından itibaren “Agitprop” dalında artık saygın bir yere sahiptir. Deni, Moorom, Brodaty, Cheremnykh ve Kukryniksami gibi sanatçılarla beraber dünyada çığır açan yergi akımının öncüsüdür. Sovyet tarzı siyasi kampanyaları eserleriyle destekler; Batı kültürü, Batılı sosyal-demokrat hareket, Mareşal Tito, Amerika’nın Sesi Radyosu bu eserlerden nasiplerini alırlar.2002 yılında Rusya Sanat Akademisinde Karikatür dalında öğretim üyesiydi. 28 Eylül 2007’deki 107.doğumgününde Izvestia gazetesinin baş sanatçısı ilan edildi. İlerlemiş yaşına rağmen sürekli çalışan sanatçı sosyal hayatın hep içinde oldu; toplantı, açılış ve etkinliklerde boy gösterdi. 1 Ekim 2008 tarihinde 109 yaşındayken Moskova’da hayata veda etti.