SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Georges Picquart

Strasbourg doğumludur, askeri kariyerine 1872 yılında başlamış Saint-Cyr Askeri Akademisi'nden beşincilikle teğmen olarak mezun olmuştur. Fransız Ordusunda subaylık görevine piyade sınıfında başlamış, Fransız sömürgesi olan Hindiçini'nde görev yapmıştır. Sonraki dönemde Kara Harp Okuluna girmiş ve ikinci olarak kurmay subay olarak mezun olmuştur. İzleyen dönemde Akademide askeri ders vermeye başlamıştır. Daha sonra yolları kesişecek olan Alfred Dreyfus bir dönem öğrencisi olmuştur.

Paris'teki Genelkurmay Başkanlığı bünyesinde görev yapmaya başlayan Picquart, askeri mahkemede görülmekte olan mahkeme sürecini izler ve komutanlarına bilgi verir. 6 Nisan 1896'da yarbaylığa terfi eder ve Fransız karşı-istihbarat dairesinin başına getirilir. Burada görev yaparken yaptığı incelemelerde esas casusun Yüzbaşı Alfred Dreyfus değil Binbaşı Ferdinand Walsin Esterhazy olduğunu ortaya çıkartmıştır. Ancak bulguları sunduğu komuta heyeti sonuçları örtbas etmeye girişmiştir. Ancak yılmadan çalışmalarını sürdüren Picquart bu kez de kendi astları, başta Binbaşı Hubert-Joseph Henry tarafından sabote edilir. Sonunda görevden alınan Picquart sürgün sayılabilecek dış görevlere ve sonunda Tunus'a gönderilir. 1898 yılında yayınladığı J'Accuse...! mektubunun ardından dava edilen Emile Zola'nın mahkemesinin ardından Picquart hakkında da kanıtta tahrifat yapmaktan dava açılır. Evrakta sahtecilik suçundan tutuklanan Picquart, askeri mahkemede yargılanmayı beklerken, Dreyfus davasının yenidne görülme süreci sonrasında salıverilirse de ordudan ayrılmaya karar verir.

1906 yılında Dreyfus'un yeniden orduya dahil olması sonucunda Picquart da aynı karar uyarınca rütbesi artırılır ve general rütbesini alır. Aynı yıl Georges Clemenceau hükûmetine Savaş Bakanı olarak dahil olur ve 25 Ekim 1906 - 24 Temmuz 1909 arasında görev yapar. Sonrasında ordu komutanı olarak askeriliğe geri döner. 1914 yılında Amiens'de görevdeyken attan düşerek hayatını kaybeder.
Çanakpınar, Oltu

Mahallenin eski adı 1889 yılı kayıtlarında Kelger, 1914 yılı kayıtlarında ise Kilgîr ya da Kelgir olarak geçmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Oltu Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.

Mahalle, Erzurum il merkezine 150 km, Oltu ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır. Mahalle, Oltu'nun kuzeybatısında olup, numaralı Ardahan-Muş (Göle-Oltu) devlet yoluna, Derebaşı ve Gökçedere mahalleleri üzerinden 27,5 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Devedikeni

Devedikenleri genellikle yol kenarlarında ve ekili olmayan tarlalarda yetişir. Boyları 30–100 cm arasında değişir. Başçıkları, dikenli ve açık yeşil renkli yapraklar ile mor renkli küçük çiçeklerden oluşur. Meyvelerinin veya tohumlarının ucunda beyaz bir tüy bulunur.

Beyaz devedikeni (Carlina gummifera) denen türü, çok yıllık bir bitkidir ve kırmızı ya da pembe çiçekler açar. Gene çok yıllık bir bitki olan ve köygöçerten (Cirsium arvense) adını taşıyan türü ise, çok hızlı çoğalır ve zararlı ot olarak kabul edilir. Eşekdikeni, aynı familyadan başka bir bitkinin adıdır. Devedikeninin meyvelerinden, çeşitli rahatsızlıkların tedavisinde yararlanılır.
Çamlıkoz, Bayburt

Yerleşim 1642 yılı avarız defterinde "Ahbuns" adıyla İspir kazasına bağlı görülen yerleşimde 3 Hristiyan hane yaşamaktadır. 1835 yılında sadece erkek nüfusun tespitinin yapıldığı nüfus yoklama defterinde "Ahbunus" adıyla İspir kazasına bağlı görülen köyde tamamı Müslüman 17 hanede 51 erkek yaşamaktadır.

Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasıyla birlikte 1935-1955 yılı nüfus sayımlarında Ahpunus adıyla İspir'in Norgah (Pazaryolu) nahiyesine bağlı bir köy olarak görülmektedir. Köy bir süre sonra Bayburt merkezine bağlanmış olup Ahpunus olan adı da 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Çamlıkoz olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Torna tezgâhı

Torna, (en. lathe) kendi ekseni etrafında dönmekte olan metal bir iş parçası üzerinden doğrusal hareket eden bir kesici takım yardımıyla talaş kaldırma işlemine tornalama, bu işin yapıldığı tezgâha ise torna tezgâhı veya kısaca torna denir.

En uygun şekilde donatılmış tornalar aynı zamanda katı malzemeleri döndürerek düz silindirik yüzeylerin yapımında ve vida dişleri açmada veya helis yüzeyler yapımında da kullanılır.

İş parçası genellikle bir veya iki punta tarafından tutulur ve bunlardan en az biri farklı iş parçası uzunluklarına uyum sağlamak için genelde yatay hareket ettirilir. İş parçası torna aynası veya pens kullanılarak veya kelepçelerle veya dog clutch’ı kullanılıp sabitlenerek de dönme ekseni etrafında döndürülebilir.

Ağaç işleme tornası en eski torna çeşididir. Diğer tüm çeşitler bu basit torna tezgahlarından türetilmiştir. Malzeme ile operatör arasında ayarlanabilir bir yatay metal ray (alet dayanağı) genellikle elde tutulan şekillendirme aletlerinin konumlandırılmasını sağlar. Şekillendirmeden sonra metal şekillendirme aletleriyle yapılan yüzeyi düzleştirmek için hala dönmekte olan nesneye zımpara kağıdını bastırma ve kaydırma da uygulanır. Operatörlerin ellerinin dönen ahşapla arasına girmesi güvensiz olabileceğinden alet desteği genellikle zımparalama sırasında çıkarılır.

Kase ve tabak gibi cisimler yapmak için ağaç işleme tornası kullanılır. Kase veya plakanın torna tezgahının bir tarafından altta tutulması gerekir. Genellikle mile tutturulan metal bir alın plakasına tutturulur. Birçok torna tezgahında bu işlem rayların olmadığı ve dolayısıyla daha fazla açıklığın olduğu fener milinin sol tarafında gerçekleşir. Bu biçimde parça içte ve dışta şekillendirilebilir. İç kısımları şekillendirirken aletleri desteklemek için belirli kavisi olan alet desteği kullanılır.

Çoğu ağaç tornası 200 - 1,400 (devir/dakika) arası hızda çalışacak şekilde tasarlanır; bu tür çalışmaların çoğunda ve daha az hız gerektiren büyük iş parçalarıyla 1000 (devir/dakika)’nın biraz üzeri optimum kabul edilir.
Dennis Tito

Dennis Anthony Tito (d. 8 Ağustos 1940), Amerikalı mühendis ve multimilyoner. Kendi parasıyla uzaya çıkan ilk uzay turistidir. 2001'de yörüngede 8 gün geçirerek ISS EP-1 uzay görevini yerine getirdi. Uzaya çıkışını Soyuz TM-32, inişini ise Soyuz TM-31 aracı ile gerçekleştirdi. Uzay turizm şirketi Space Adventures, Ltd. ile yapılan bir anlaşma ile Tito, 28 Nisan 2001'de Soyuz TM-32 misyonuna katıldı ve 7 gün, 22 saat, 4 dakika uzayda ve 128 kez Dünya'da yörüngede kaldı. Tito, yörüngede yaptığı şirket ve iş için yararlı olacağını söylediği çeşitli bilimsel deneyler yaptı. Tito, gezisi için 20 milyon dolarlık bir ödeme yaptı.
El-Berrâk b. Revhân

el-Berrâk b. Revhân b. Esed, yaşadığı çağın savaşçı şairlerinden birisidir. Amcasının kızı Leyla Bint Lukeyz ile arasındaki aşk öyküsü, Arap edebiyatında efsanevi bir anlatıya dönüşmüştür. Buna göre, Leyla'nın babası Lukeyz önceleri kızının el-Berrâk ile evlenmesine müsaade etmemiştir. Leyla, şahsiyetindeki çok sayıdaki olumlu özelliği nedeniyle pek çok talibin ilgisini çekmektedir. Ancak bir gün Persler tarafından kaçırıldığında, kendisini kurtarmaları için el-Berrâk'a ve kardeşlerine hitaben bir şiir nazmetmiştir. el-Berrâk bunun üzerine Leyla'yı kurtarmış ve onunla evlenmeyi başarmıştır.

Esat Ayyıldız, “Leyla Bint Lukeyz (el-‘Afîfe): Beşinci Yüzyılda Kadın Bir Şair ve Epik Anlatısı”, Uluslararası Sosyal Bilimlerde Kadın Çalışmaları Sempozyumu Bildiri Kitabı, ed. Ömer Subaşı vd. (Erzurum: Atatürk Üniversitesi Yayınları, 2022), 477-485.
Mary Tsingou

Mary Tsingou (evlendikten sonra: Mary Tsingou-Menzel; doğum 14 Ekim 1928), Yunan kökenli Amerikalı fizikçi ve matematikçidir. Los Alamos Ulusal Laboratuvarı'ndaki MANIAC bilgisayarındaki ilk programcılardan biri olması ve kaos teorisi ve bilimsel hesaplama alanlarına ilham kaynağı olan Enrico Fermi, John Pasta ve Stanislaw Ulam ile birlikte çalışmasıyla tanınır.

Mary Tsingou, Milwaukee, Wisconsin'de doğdu, Yunan ebeveynleri Bulgaristan'dan ABD'ye taşındı. Aile, Büyük Buhran'ın ardından birkaç yılını Bulgaristan'da geçirmek için ABD'den ayrıldı. 1940'ta, Tsingou lise ve üniversiteye devam ederken ABD'ye döndüler. Wisconsin Üniversitesi'nden 1951'de matematik ve eğitimden mezun oldu. Daha sonra Michigan Üniversitesi'nde okudu ve 1955'te matematik alanında yüksek lisans derecesi aldı. 1958'de Joseph Menzel ile evlendi.

Tsingou, Los Alamos Ulusal Laboratuvarı'nın T1 bölümüne katıldı, ardından MANIAC'taki ilk programcılardan biri olduğu T7'ye geçti. Grup, silahlar üzerinde çalışmanın yanı sıra temel fizik eğitimi de aldı. Fermi'nin bir istatistiksel katı modelinin tahminlerini sayısal olarak analiz etme önerisini takiben, Tsingou MANIAC'a uyguladığı bir model kristaldeki enerjinin gevşemesini simüle etmek için bir algoritma buldu. Analiz, hesaplamalı fizik topluluğunda Fermi-Pasta-Ulam-Tsingou problemi (FPUT) olarak tanındı ve Tsingou'nun katkıları o zamandan beri kabul edildi. Sonuç, kaos teorisi için önemli bir basamaktı.

Fermi'nin ölümünün ardından, James L. Tuck ve Tsingou-Madel özgün FPU sonuçlarını yineledi ve doğrusal olmayan FPU probleminin entegre edilebilir ölçümlerini sağlamlaştırdı.

Tsingou-Menzel bilgisayar kariyerine Los Alamos'ta devam etti. Fortran konusunda erken bir uzmandı. 1980'lerde Star Wars programında hesaplamalar üzerine çalıştı. 1991 yılında emekli oldu.

2008'de Physics Today’de yayınlanan bir makale, FPU problemini FPUT problemi olarak yeniden adlandırarak onun katkısı için uygun bir övgü sağlamayı istedi. FPUT problemine atıfta bulunan sonraki yayınlar bu değişikliği yansıtmaktadır.
Martı

Martılar büyük kuşlardır, genellikle gri veya beyaz renkte çoğunlukla başlarında siyah işaretler bulunur. Cesurdurlar, uzunca bir gagası ve perdeli ayakları vardır. İri hantal gövdeli kuşlardır. Boyları 25–80 cm'dir. Kanat desenlerinin yanı sıra bacaklarina ve gaga renklerine bakılarak tür ayrımı yapılabilir.

Besinlerini çoğunlukla yumuşakçalar, yengeçler ve küçük balıklar oluşturur ama hemen hemen her şeyi yerler. Martılar denizin üzerindeki insan pisliklerini de besin sanarak yemeye çalışırlar. Özellikle denize atılan plastik parçalar bu tür için ölümcüldür. Ölü bulunan pek çok martının midesinde plastik parçacıklar tespit edilmiştir. Martıların midesi plastiği sindiremediği için midelerinde plastik onlara sürekli bir tokluk hissi vererek açlıktan ölmelerine neden olur. İri martılar kuş yumurtaları ve yavrularını da yer. Tipik kıyı kuşlarıdır, nadiren birkaç türü haricinde denizden uzakta yaşamazlar. Büyük türlerde yavrular dört yılda erişkin bir kuş olurken bu süre küçük martılarda iki yıl kadardır.

Martılar, özellikle daha büyük türler becerikli üst düzeyde zeki kuşlardır. İletişim ve yüksek ölçüde gelişmiş sosyal bir yapının karmaşık metotlarını sergilerler. Örneğin birçok martı sömürgesi yırtıcı kuş ve diğer davetsiz misafirlere saldırma eğilimindedir, mesela ringa martı alet kullanımı davranışını sergiler. Martıların birçoğu, insanların yaşadığı yerlerde ortak bir yaşam içerisindedir. Kumsal ve liman çevrelerinde çok görülür ve dikkat çekerler.

Martılar bütün faaliyetlerinde toplumcudur. Hep birlikte avlanır, dinlenir, leş arar ve kavga ederler. Çoğu birlikte yuva yapmayı tercih eder. Bazen geniş koloniler kurarlar. Birkaçı alçak ağaçlara yuva yapar, deniz yosunu ve çevredeki diğer bitkilerden büyük yuva oluşturur. Dişi 2-3 kahverengi yumurta bırakır, bunların üzerinde daha koyu kahverengi ya da siyah sık benekler vardır. Erkekle dişi kuluçka görevini paylaşır. Hem erkek hem de dişi yavruları besler. Yumurtadan çıkmış yavruların üzeri grimsi hav tüylerle kaplıdır. 4-6 haftalıkken uçmaya başlarlar.

Martılar gürültücü kuşlardır. Özellikle üreme dönemlerinde şehirlerde apartman çatıları ve benzeri yerlerde yuva kurarabilirler, bu zaman zarfında cırlak sesleri ile etrafı rahatsız edebilirler.
Gjensidige

Gjensidige Forsikring ASA Norveçli sigorta şirketi. Tarihçesi 1689'a kadar giden şirket, 2003 yılında Den norske Bank ile Gjensidige NOR birleşirken sigorta bölümünün ayrılmasıyla bugünkü halini aldı. Önceleri karşılıklı sigorta şirketi şeklindeki organizasyon, yeniden yapılandırılarak 2010 Aralık ayından itibaren Oslo Borsası'nda işlem görmeye başladı. Merkezi Oslo'da bulunan şirket, Norveç sigorta piyasasında %32,1'lik pazar payına sahiptir. 176 şubesi ve 1,5 milyon müşterisi bulunmaktadır. Gjensidige Danimarka, İsveç ve Baltık bölgesinde de hizmet vermektedir.
Lynn Hunt

Lynn Avery Hunt (d. 16 Kasım 1945), Los Angeles'taki Kaliforniya Üniversitesi'nde Modern Avrupa Tarihi profesörü. Uzmanlık alanı Fransız Devrimi olsa da, aynı zamanda Avrupa'nın kültür tarihi alanındaki çalışmalarıyla da tanınır. 2007 yılında yayımladığı insan hakları konusundaki çalışmaları, tarihinin en kapsamlı bir analizi olarak lanse edilmiştir. 2002 yılında Amerikan Tarih Kurumu başkanı olarak görev yapmıştır.

Panama'da doğan Hunt, St Paul, Minnesota'da büyümüştür. 1967'de lisansını Carleton College'da tamamlayan Hunt, 1968'de yüksek lisansını ve 1973'te doktorasını Stanford Üniversitesi'nde yapmıştır. 1974-1987 yılları arasında önce Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de sonra da 1987-1998 yılları arasında Pensilvanya Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak görev yapmıştır.

The Failure of the Liberal Republic in France, 1795-1799: The Road to Brumaire, coauthored with David Lansky and Paul Hanson in The Journal of Modern History Vol. 51, No. 4, December 1979.
Fıçı

Kuru ürünlerin korunmasında kullanılan fıçılar, çam veya başka yumuşak ağaç türlerinden hazırlanan fıçı tahtalarının gevşek bir biçimde tutturulması yoluyla yapılır. Ama içine sıvı konulan fıçılar ak meşe gibi daha dayanıkla malzemeden üretilir. Bunların yapımı daha dikkatli bir işçilik gerektirir.

Fıçı tahtalarıyla kapakların (ayna) yapıldığı ağaç malzeme en az 1 yıl havada kurutulduktan sonra, 10-20 gün kadar da ocakta kurutulur, ardından istenilen boyutlarda, şeritler halinde kesilerek çeşitli bitirme işlemlerinden geçirilir. Fıçı yapımında en fazla dikkat isteyen işlem, fıçı tahtalarını, aralarında boşluk kalmayacak biçimde ve fıçıya düzgün oval bir yapı kazandıracak biçimde birleştirmektir. Karın bölümünün şişkin olması, fıçıyı iç basınca karşı dayanıklı hale getirir.

Fıçı tahtaları, önce alt ve üst bölümlerinden bir çemberle(kamanla) tutturularak geçici olarak birleştirilir. Bundan sonra bir buhar tünelinden geçirilerek yumuşatılır ve son biçimini alması sağlanır, ardından da kurutulur. Dinlenmeye bırakılacak viskiler için hazırlanan fıçıların içi bu aşamada ayrıca kavrulur. Bu işlemden sonra, fıçıların ağız bölümleri yeniden düzleştirilir ve geçici çemberler çıkarılarak asıl metal çemberler takılır.

Günümüzde çoğu uygulama alanında ağaç fıçılarının yerini yapımı daha kolay olan ve ucuza mal edilen metal variller, kontrplak veya sert kartondan kutular almıştır.
Sürgündeki İspanyol Cumhuriyeti

Sürgündeki İspanyol Cumhuriyeti (İspanyolca: República Española en el exilio), İspanya İç Savaşı'nı Francisco Franco'nun güçlerinin zaferi ile sonuçlanmasının ardından ardından oluşturulmuş sürgün devletidir. İkinci İspanya Cumhuriyeti'nin bir devamı niteliğindeydi. 1977 yılında parlamenter demokrasiye geçilene kadar varlığını sürdürdü.

Nisan 1939 tarihinde Franco Cumhuriyeti yıkmasıyla Başkan (Manuel Azaña) ve Başbakan (Juan Negrín) Fransa'ya sürgüne gitti. Azaña görevinden istifa etti ve onun yerine Diego Martínez Barrio geçti. Ancak sürgün hükûmeti Fransa'yı terk etmek zorunda kalacaktı. Çünkü Nazi Almanyası 1940 yılında Fransa Seferi ile Fransa'yı işgal etmişti. Bunun üzerine sürgün hükûmeti Meksika'ya taşındı. Bu arada Londra İspanya'nın yasal hükûmeti olarak sürgün cumhuriyeti'ni tanımaya devam etti. Negrín 1945 yılında Başbakanlık koltuğundan istifa etti. Onun yerine José Giral başbakan oldu.

1945 yılına kadar, sürgündeki Cumhuriyetçilerin cumhuriyetin tekrar tesisi adına büyük umutları vardı. Özelikle Faşistlerin II. Dünya Savaşı'nda mağlup ayrılmasıyla İspanya'daki faşist hükûmetin Müttefik Devletlerince yıkılması bekleniyordu. Böylece kendileri de İspanya'ya dönmesi mümkün olacaktı. Bu umutlar hayal kırıklığı ile sonuçlandı. Bundan sonra sürgün hükûmeti tamamen bir sembolden ibaret kalmıştır. Savaşın bitmesiyle Hükûmet 1940 yılında ayrıldığı Paris'e 1946 yılında sürgündeki Bask hükûmeti ve sürgündeki Katalan hükûmeti ile birlikte geri döndü.

Savaş sonrası dönemde Meksika, Panama, Guatemala, Venezuela, Polonya Halk Cumhuriyeti, Çekoslovakya Sosyalist Cumhuriyeti, Macaristan Halk Cumhuriyeti, Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti, Romanya Sosyalist Cumhuriyeti ve Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti ile diplomatik ilişkilerde bulundu. Buna karşılık Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Fransa ve Sovyetler Birliği sürgün devletini tanımadı.

1975 yılında Franco'nun ölümünden sonra, Kral Juan Carlos, demokratik bir hükûmet tesis etmiştir. 1977 yılında sürgündeki Cumhuriyetçiler monarşinin yeniden kurulmasını kabul etmiş ve yeni hükûmeti tanınmıştır. 1 Temmuz 1977 tarihinde sürgün hükûmeti resmen çözüldü. Uzlaşmanın bir jesti olarak, Kral Juan Carlos I sürgün liderlerini Madrid'de törenle karşıladı.
Japonya üzerinde Zafer Madalyası

Japonya üzerinde Zafer Madalyası (), SSCB vatandaşlarına II. Dünya Savaşı yıllarında verilen askeri bir madalyadır. 9 Haziran 1945'te Büyük Yurtsever Savaşında Japon İmparatorluğu üzerindeki Sovyet zaferini anmak için kuruldu.Madalyanın tüzüğü daha sonra 18 Temmuz 1980'de SSCB № 2523-X Yüksek Sovyet Başkanlığı kararı ile değiştirildi.

"Japonya üzerinde Zafer Madalyası", 1. ve 2. Uzak Doğu veya Trans-Baikal Cepheleri, Pasifik Filosu veya Amur Nehri Flotilası'nın bir parçası olarak Uzak Doğu'daki Japon emperyalistlerine karşı düşmanlıklarda doğrudan bir rol oynamış olan Kızıl Ordu, Donanma ve NKVD birliklerinin askerlerine, Savunma Halk Komiserliği, SSCB Deniz Kuvvetleri Halk Komiserliği ve Uzak Doğu'da Sovyet birliklerinin operasyonlarının planlanmasında görev alan NKVD'nin merkez büro askeri personeline verildi. Askeri personele hizmet edenler madalyayı ünite komutanından aldılar, askere verilen emekliler madalyayı alıcının topluluğundaki bir bölgesel, belediye veya ilçe askeri komiserinden aldılar. Madalyanın ödülü, SSCB Yüksek Sovyet Başkanlığı adına birim komutanları ya da bir askeri sağlık kuruluşunun şefi tarafından çıkarılan Japonya'ya karşı savaş operasyonlarına gerçek katılımı ispatlayan belgeler temel alınarak yapıldı. Kızıl Ordu, Deniz Kuvvetleri ve NKVD'nin birliklerinin silahlı kuvvetlerinde görev alan alıcılar, birlik komutanı tarafından madalyayı aldılar; emekliler, madalyayı, alıcının topluluğundaki bir bölgesel, belediye veya ilçe askeri komiserinden aldılar.

"Japonya üzerinde Zafer Madalyası" göğüsün sol tarafında ve SSCB'nin diğer ödüllerinin de bulunduğu "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşında Zaferin Otuz Yılı" Jübile Madalyasının hemen sonrasında yer aldı. Rusya Federasyonu Emirleri veya madalyaları eşliğinde giyilirse, bu madalya önceliklidir.

"Japonya üzerinde Zafer Madalyası", 32mm çapında dairesel pirinç madalyon ve yükseltilmiş çerçeve kenarlı madalyondu. Sovyetler Birliği Mareşali üniforması giymiş olan Josef Stalin'in sol profil büstü ön yüzünde bulundu. Üstünde madalya çevresi boyunca "JAPONYA ÜZERİNDE ZAFERE GÖRE" (Rusça: «ЗА ПОБЕДУ НАД ЯПОНИЕЙ») boyunca bulunan kabartma yazıtı vardır. Tersinde, en üstte, sade beş sivri yıldız, yıldızın altında, üç sıra üzerinde "3 EYLÜL 1945" (Rusça: «3 СЕНТЯБРЯ 1945») yazıtı oldu. Madalyon süspansiyon halkasından bir halka ile 23,5 mm beyaz şeritler, 2 mm kırmızı şeritler, 1 mm beyaz şerit, daha sonra 2.5 mm sarı kenar şeritlerle sınırlandırılmış, merkezi 6 mm kırmızı şeritten oluşan 24 mm genişliğinde bir ipek tel süslü şerit ile kaplı olan standart bir Sovyet beşgen çerçevesi üzerine sabitlendi.
Kınalı, Bitlis

Köyün eski adı 1556 yılı kayıtlarında Arsud, 1902 yılı kayıtlarında Xarzit, 1928 yılı kayıtlarında ise Ermenice kökenli Hersud olarak geçmektedir. Köy, terör nedeniyle 1993 yılında boşaltılıp, 2009 yılında tekrar yerleşime açılmıştır.

Köy, Bitlis il merkezine 45 km uzaklıktadır. Köy, Bitlis'in güneyinde, Şirvan Barajı'na ve daha sonra Ilısu Barajı'na ulaşan Kezer Çayı vadisinde yer alır.
Seboreik keratoz

Seboreik keratoz, keratinositler adı verilen cilt hücrelerinden gelişen iyi huylu (kanserli olmayan) cilt büyümeleridir. Bu büyümeler mumsu veya yağlı bir görünüme sahiptir ve bronz, kahverengi veya siyah olabilir. Cilde yapışmış gibi görünürler. Zamanla büyümeler sertleşir ve huysuz görünür.

Seboreik keratozlar genellikle tek başına görülür, ancak bazı durumlarda çoklu olarak da gelişebilir. Genellikle göğüs ve sırtta bulunurlar, ancak yüz, kafa derisi ve boyun dahil vücudun herhangi bir yerinde görülebilirler.

Seboreik keratozlara neyin neden olduğunu kimse bilmiyor, ancak yaşla birlikte daha yaygın hale geliyorlar. Çoğu insan yaşlandıkça bazı seboreik keratozlar geliştirir ve çocuklar nadiren bunlara sahiptir. Seboreik keratozlar bulaşıcı değildir.

Seboreik keratozlar, ciltte tipik olarak bronz veya kahverengi olarak başlayan ancak zamanla koyulaşabilen lezyonlardır. Yağlı bir görünüme sahip olma eğilimindedirler ve cilde yapışmış gibi görünürler. Küçük veya 3 inçten daha büyük olabilirler. Nadiren kaşıntı yaparlar.

Doktorlar genellikle seboreik keratozları onlara bakarak teşhis edebilirler. Nadir durumlarda, seboreik keratozlar malign melanom dahil diğer cilt bozukluklarına benzeyebilir. Tanı belirsizse, doktorunuz büyümenin bir kısmının çıkarıldığı ve mikroskop altında incelendiği bir biyopsi yapmak isteyebilir.

Seboreik keratozlar kendi başlarına gitmezler, ancak tahriş edici veya rahatsız edici hale gelirlerse çıkarılabilirler. Büyümeleri tedavi etmemenin bir zararı yoktur, çünkü iyi huyludur (kansersiz) ve kanserli hale gelmezler.
Kiremit mezar

Kiremit mezar, arkeolojide tuğlalarla çevrili bir mezarın adıdır. Bu mezarlar köşeli düzenlenmiş olabilecekleri gibi, kiremitlerin birbirine yaslanması ile bir çatı benzeri üçgen biçiminde düzenlenmiş örnekleri de vardır.

Bu tip mezarların çoğu Geç Antik Çağ'a tarihlenmektedir. Çoğu zaman zemin de düz tuğlalardan yapılsa da, özellikle daha geç döneme tarihlendirilen tiplerde, iskelet doğrudan zemine dayanır. Yan duvarlar genellikle tegulalardan oluşur. Bunlar dikey ise, bir kapak da gereklidir.
James Rivière

James Rivière (d. 7 Aralık 1949, Milano), İtalyan tasarımcı ve heykeltıraş, dünyanın en önemli 20. yüzyıl takı tasarımcısı olarak kabul edilir.

1973'te, James Riviere hemen uluslararası alanda kabul gördü, Milano'da yaptığı çalışmalardan sonra, Tiffany & Co. New York tarafından bir tasarımcı anahtarlık mücevheri hattı oluşturmak için sadece 25 yıl içinde çağrıldı. 26 yaşında, Gdańsk Güzel Sanatlar Üniversitesi onu heykel ve takı tasarım fakültesinde öğretmenlik yapmak için çağırır.

James Rivière'in eserleri heykel, resim, endüstriyel tasarım, mobilya, moda, mimariyi benimsiyor, ancak mücevherat en önemli sanatsal ifade biçimidir. Milano Trienali'nde 1972 ve 1973'te mücevher kategorisini kazandı.