Arlie Russel Hochschild

Arlie Russell Hochschild ( ; 15 Ocak 1940 doğumlu) , California Üniversitesi, Berkeley'de Amerikalı bir sosyoloji fahri profesörü ve yazardır. Hochschild uzun süredir ahlaki inançların, uygulamaların ve genel olarak sosyal yaşamın altında yatan insan duygularına odaklanmıştır. En son Ulusal Kitap Ödülü finalisti olan Strangers in Their Own Land : Anger and Mourning on the American Right kitabı da dahil olmak üzere dokuz kitabın yazarıdır. The Second Shift, The Managed Heart, The Time Bind ve diğer kitaplarının çoğunda, C. Wright Mills'in özel sorunlar ve kamusal sorunlar kavramları arasında bağlantılar kurarak geleneğini sürdürmektedir. Hochschild, insanların içsel deneyimleri ve dış görünüşleri arasındaki ilişkiye kişisel bir hayranlık duymaktadır, bu nedenle Mills'in kavramları, duyguları sosyolojik olarak incelemeye yönelik sonraki çalışmalarında çok etkili olmuştur. Etkisi, duygu araştırması için göçmenlerin yaşamlarını analiz ettiği Strangers in Their Own Land : Anger and Mourning on the American Right'ta oldukça net bir şekilde görülebilir.

Hochschild, ücretli biçimini "duygusal emek" olarak adlandırdığı duygunun ve onu yönetme işinin altında yatan rolü görünür kılmaya çalışır. Ona göre “duyguları ifade etmek ve bunlarla baş etmek sosyal bir süreçtir. İnsanların hissettikleri ve ifade ettikleri toplumsal normlara, kişinin sosyal kategorisine ve konumuna ve kültürel faktörlere bağlıdır."

2021'de Amerikan Felsefe Derneği'ne seçildi. Ek olarak, çeşitli diğer sosyolojik toplulukların üyesidir; Amerikan Sosyoloji Derneği, Amerika Gerontoloji Derneği, Sosyolojik Araştırma Derneği, Toplumdaki Kadınlar için Sosyologlar ve Amerikan Öğretmenler Federasyonu gibi.

Hochschild, İsrail, Yeni Zelanda, Gana ve Tunus'ta görev yapmış bir diplomat olan Ruth Alene (Libbey) ve Francis Henry Russell'ın kızı olarak Boston, Massachusetts'te doğdu. Arlie Hochschild, annesinin birincil bakıcı olduğu ve babasının bakıcı olduğu bir evde büyüdü. Annesi " PTA için gönüllü olmuş ve Maryland, Montgomery County'de bir anaokulu programının başlatılmasına yardımcı olmuş, bu arada babasının devlet memuru ve diplomat olarak yaptığı işi desteklemiştir" (Hochschild, Commercialization, s. 3). Hochschild, çocuk bakımı ve çocuklarınızla sevgi dolu bir ilişki kurma üzerine çalışmak ve yazmak için çocukluk deneyimlerinden yararlandı. The Commercialization of Intimate Life adlı kitabının önsözünde, annesinin hayatını ailesine bakmaya adamış ve bunda mükemmel olan, ancak bundan asla memnun görünmeyen harika bir kadın olduğunu söylüyor. Hochschild, yazar kocası Adam Hochschild ile Haziran 1965'ten beri evlidir. Kendisi 20, eşi ise 17 yaşındayken İspanyol Harlem'deki bir Quaker çalışma kampında tanıştılar. Pratikte Quaker olmasalar da, onu Swarthmore'a çeken şey de olan Quaker değerlerinin bazılarını benimsemeyi seviyorlar. Daha sonra bir anne oldu ve iki oğlu, David Russell ve Gabrielle Russell'ı büyüttü.

The Managed Heart: the Commercialization of Human Feeling adlı kitabının önsözünde yazdığı gibi, "Kendimi pek çok misafirin arasında bir tabak fıstık uzatırken ve onların gülümsemelerine bakarken buldum; diplomatik gülümsemeler aşağıdan bakıldığında göründüğünden farklı görünebilir. Daha sonra annem ve babamın çeşitli jestleri yorumlamasını dinlerdim. Bulgar elçisinin gergin gülümsemesi, Çin konsolosunun kaçamak bakışları. . . Mesajları sadece kişiden kişiye değil, Sofya'dan Washington'a, Pekin'den Paris'e ve Paris'ten Washington'a iletmeyi öğrendim. Fıstıkları bir kişiye mi verdim yoksa bir oyuncuya mı? Kişi nerede bitti ve eylem nerede başladı? Bir kişinin bir eylemle ilişkisi nasıldır?" Yönetilen Kalp: İnsan Duygusunun Ticarileştirilmesi, hissetmemiz gerektiğini düşündüğümüz duygulara karşı gerçekten hissettiğimiz duygularla nasıl boğuştuğumuzu araştırıyor.

Genel olarak Hochschild, kendini işine adayan, kendi deneyimlerinden ve çevresinden ilham ve içerik alan canlı ve meraklı bir kişidir. Bu şekilde, “Gelişmekte olan bu sosyal fenomende kendini bir oyuncu haline getirerek, “Siz beyaz önlüklü bilim adamları tarafından bilimsel olarak incelenen bir böcek değilsiniz” sinyalini veriyor. " " Gündelik insanları etkileyen olguları inceleme konusunda tutkulu ve kendi hayatını öğrenmek için bir araç olarak kullanmaya kendini adamış. Hindistan'daki bir tüp bebek tedavi merkezine, taşıyıcı annelerle kişisel olarak görüşmek için gitti ve burada "kısır Amerikalı çiftlerin fetüslerini taşımak için para alan" fakir kadınlarla etkileşim kurdu. Burada, daha sonra doktora yapmasına yardım ettiği Hintli bir gazeteci olan Aditya Ghosh ile tanıştı.

"Mills, kişiliği satmak için kişinin yalnızca ona sahip olması gerektiğini varsayıyor gibiydi. Oysa sadece kişiliğe sahip olmak insanı diplomat yapmaz, kaslara sahip olmanın insanı atlet yapmadığı gibi. Eksik olan şey, satışla ilgili aktif duygusal emek duygusuydu. Bana öyle geldi ki, bu emek, belirgin bir şekilde düzenlenmiş ancak görünmez bir duygusal sistemin bir parçası olabilir - bireysel "duygu çalışması" eylemlerinden, sosyal "duygu kuralları"ndan ve özel ve kamusal yaşamda insanlar arasındaki çok çeşitli alışverişlerden oluşan bir sistem."

Hochschild kendisini siyasi olarak daha "sol eğilimli" olarak tanımlasa da, çalışmalarında siyasi yelpazede kendisine zıt olanları da dikkate aldığı ve yansıttığı görülüyor. Onlarla siyasi olarak aynı fikirde olmasa da, siyaset konusunda kendisiyle kişisel olarak aynı fikirde olmayanları öğrenmenin ve onlarla bağlantı kurmanın önemini anlıyor. Kendi Ülkelerindeki Yabancılar - Amerikan Sağında Öfke ve Yas adlı kitabında, Çay Partisi üyelerinin onlar hakkında bilgi edinmelerinin ardındaki nedenleri ve hayatlarının onları Donald Trump gibi siyasi figürleri desteklemeye nasıl yönlendirdiğini tartışıyor. Ayrıca kendisi gibi bir liberalin kendisine oy veren insanlarla empati kurup kuramayacağını görmeye çalışıyor.

"Gerçekten ilgilendiğim şey, insanların nasıl hissettiğini anlamak. Pragmatik olarak politikalara odaklanmıyorum, ancak belirli bir dizi deneyime sahip, belirli bir sosyal dünyada yaşayan ve belirli haber kaynaklarına sahip bir kişi olmanın nasıl bir his olduğunu anlamaya çalışıyorum. Bence tüm proje kendi içinde - alarm sisteminizi kapatmak ve gerçekten dinlemek."

Hochschild, çalışmaları aracılığıyla insan duygularının -neşe, üzüntü, öfke, sevinç, kıskançlık, haset, umutsuzluk- büyük ölçüde toplumsal olduğunu ilan ediyor. Her kültürün bizlere, tıpkı piyanodaki farklı tuşlar gibi, farklı içsel notalara uyum sağlayan duygu prototipleri sunduğunu savunuyor. Diğer kültürlerde kıskançlık, depresyon, keder veya üzüntüye karşılık gelebilecek tek bir kelimeye, "hasta" kelimesine sahip olan Tahitilileri örnek veriyor.

Kültür, hissetmemiz için neyin mümkün olduğunu önererek bir duyguyu tanıma eylemine rehberlik eder. The Managed Heart'ta Hochschild, Çekçe "litost" kelimesinin pişmanlık ve kederle karışık tanımlanamaz bir özleme - başka hiçbir dilde karşılığı olmayan bir duygu takımyıldızına - atıfta bulunduğunu yazan Çek romancı Milan Kundera'dan alıntı yapar. Kundera'ya göre Çek olmayanlar hiçbir zaman kıtlık hissetmiyor değiller; aynı şekilde bu duyguyu açığa çıkarmaya ve onaylamaya davet edilmiyorlar.

Hochschild, Yönetilen Kalp'te bir duygunun ne olduğunu düşündüğümüzün yanı sıra, ne olması gerektiğine dair fikirlerimiz olduğunu ileri sürer. "Ödülü kazandığın için heyecanlanmalısın" veya "Onun yaptığına kızmalısın" deriz. Duygu ve bağlam arasındaki uyumu, kendisinin de kültürde derin kökleri olan " his kuralları " dediği şeyin ışığında değerlendiriyoruz. Bu tür duygu kurallarının ışığında duygularımızı yönetmeye çalışırız - yani bir partide mutlu olmaya veya bir cenazede kederli olmaya çalışırız. Etkileşim deneyimlerimiz, duygu tanımımız, duygu değerlendirmemiz ve duygu yönetimimiz gibi tüm bu yollarla duygu sosyaldir.

Hochschild'in daha sonraki çalışmasında, duygu kuralları için bağlam sağlayan "kuralları çerçeveleme" kavramını tanıtıyor. Çerçeveleme kurallarının "durumları nasıl gördüğümüzü yöneten kurallar" olduğunu ve bunların "duygu kurallarının yerleştirildiği bilişsel, anlamlı ve yorumlayıcı çerçeveye nasıl işaret ettiğini" açıklıyor. Çerçeveleme kuralları ile duygu kuralları arasındaki ilişkiyi açıklığa kavuşturan bir örnek şu olabilir: "Kadınların evde olması gerektiği normu bir çerçeveleme kuralı iken, evde olduğu için mutlu hissetme veya evde olmadığı için suçlu hissetme normu bir duygu kuralıdır."

İlk olarak Hochschild tarafından tanımlanan bir terim olan “ duygusal emek ”, bir işin duygusal gerekliliklerine dayalı olarak kişinin duygularını ve ifadelerini yönetmesini ifade eder. Örneğin, Yönetilen Kalp'te Hochschild, uçuş görevlilerinin türbülans ve tehlikeli durumlarda yolcuların korkularını veya endişelerini bastırırken duygularını kontrol etmek için nasıl eğitildiklerini yazıyor. Fatura tahsildarları da genellikle borçluları tembel veya sahtekâr olarak hayal edecek şekilde eğitilirler, bu nedenle kendilerini şüpheli ve korkutucu hissedebilirler. Hizmet işlerinin sayısı arttıkça, duygusal emek türlerinin miktarı da artar. COVID-19 çağında, ön saflarda çalışan birçok çalışanın, halkın korku, endişe ve bazen de düşmanlığıyla uğraşırken kendi sağlıkları ve ailelerinin sağlıklarıyla ilgili artan endişeleri bastırmak için duygusal emek harcayacağını savunuyor.

Hochschild, sınıf yapısıyla ilgili oldukları ve bunun ekonomik veya sosyal sınıfa göre nasıl değişebileceği açısından 'hissetme kuralları' ve duygusal emek kavramlarını da araştırıyor. Örneğin, orta sınıf ailelerin çocuklarını duygu yönetimine işçi sınıfı ailelerinden daha fazla hazırladığını savunuyor. Benzer şekilde, bir ailede öğretilen duygu yönetimi düzeyi genellikle ebeveynin sahip olduğu işin türüyle ilişkilidir. Örneğin, tipik olarak orta sınıf işi olan bir banka müdürü, araba parçalarının montajı gibi daha fazla dışsal davranış içeren bir işçi sınıfı işinden daha fazla "duygu kurallarına" ihtiyaç duyabilir. Genel olarak, Hochschild, "Sınıf kalıtımının genel modeli göz önüne alındığında, her sınıf, çocuklarını 'kendi' çalışma ortamı türü için gerekli becerilerle hazırlama ve sınıfa uygun yolları aktarma eğilimindedir." Başka bir deyişle, orta sınıf ebeveynler duyguları kontrol etme eğilimindeyken, işçi sınıfı ebeveynler davranışları ve/veya sonuçları kontrol etme eğilimindedir. Genel olarak, bize duygularımızı ve hislerimizi yönetmenin öğretilme şeklinin büyük ölçüde ekonomik sınıfımıza ve nasıl yetiştirildiğimize bağlı olabileceğini iddia ediyor.

"Duygusal emek - ve genel olarak bir duygu sosyolojisi fikri - Richard Sennett'in alıntısıyla, cinsiyetçilik, ırkçılık ve kapitalizmin en son sürümleri de dahil olmak üzere incelediğimiz tüm sistemlerin "gizli yaralarını" aydınlatmaya yardımcı oluyor".

Diğer kitaplarında Hochschild, duyguya bakış açısını Amerikan ailesine uyguluyor. The Second Shift'te, ailenin "durmuş bir devrim" içinde sıkışıp kaldığını savunuyor. Çoğu anne ev dışında ücretli olarak çalışır; devrim budur. Ama sahip oldukları işler ve eve geldikleri erkekler onun kadar hızlı ve derinlemesine değişmedi; durak budur. Hochschild, çiftlerin evlendiklerinde üstü kapalı "cinsiyet ideolojilerine" sahip olduklarını savunuyor; kadınların bir ev içindeki ev işlerini üstlenecekleri evlilik rolü. Anneler, özellikle de çalışan anneler, eve bakma işinde -hem duygusal hem de fiziksel- aslan payını alıyor ve bu da onun içerleme hissetmesine neden oluyor. Bu nedenle, bir anne gün boyunca tam gün çalıştığında ve ev işlerinin çoğunu yapmak için eve gelmesi gerektiğinde, bu onun "ikinci vardiyası"dır. Hochschild, bir çiftin işbölümü ile temelde yatan "minnettarlık ekonomisi" arasındaki bağlantıların izini sürer. Kim, kime ve ne için minnettar olduğunu sorar. İş ve aile hayatını dengede tutabilenler bile bazı zorluklarla karşılaşıyor. Bu, çeşitli yüksek fonlu kreş seçeneklerini, hasta bir çocuğa bakmak için işe gitmemek için çok az esnekliğe sahip işleri, ebeveynin evde kalmasına dayanan okul programlarını ve annelerin "ikinci vardiya" çalışacağı varsayımını içerir. " ev içi emeğin çoğunluğunu üstlenecekleri anlamına gelir (Hochschild 1989). Açık olmak gerekirse, Hochschild "geleneksel anneliğe kolay dönüşü savunmuyor." Bunun yerine, toplumda daha fazla rol eşitliği için bastırıyor: her iki cinsiyetin de ev hayatının sorumluluklarını paylaşması ve anneler için daha yönetilebilir bir denge yaratması için.

The Time Bind'de Hochschild, önemli bir çelişkiyle uğraşan bir Fortune 500 şirketinde çalışan ebeveynleri inceledi. Bir yandan, konuştuğu neredeyse herkes ona "ailem önce gelir" dedi. Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki çalışan ebeveynlerin "işverenlerin uzun saatler talep etmesi veya mali ihtiyaç nedeniyle değil, iş hayatlarının ev hayatlarından daha tatmin edici olması nedeniyle" uzun saatler çalıştıklarını savunuyor. Bu nedenle, çalışan ebeveynler çalışmak için manyetik bir çekim hissederler. Bu çalışan ebeveynlerin yaklaşık beşte biri için evi iş gibi, işi de ev gibi hissetti. Görüştüğü kişilere "İhtiyacınız olduğunda nereden yardım alıyorsunuz?" veya "Yaptığınız iş için en çok nerede ödüllendiriliyorsunuz, iş mi yoksa ev mi?" genellikle cevap işti. Bir adam ona şöyle dedi: "Ergenlik çağındaki oğlumla doğru şeyi yaptığımda, büyük olasılıkla beni bunun için cehenneme çeviriyor. İşimde doğru şeyi yaptığımda patronum sırtıma vuruyor." Kadın, bu gerginlikle birkaç şekilde başa çıkabileceğini fark etti. Bunun bir yolu, neye ihtiyaç duyduklarına dair fikirlerini azaltmaktı. ("Oh, gerçekten gevşemek için zamana ihtiyacım yok." ) Bir diğeri, kişisel görevleri dış kaynak olarak kullanmaktı. Üçüncüsü, hayali bir benlik geliştirmekti, keşke vaktin olsaydı olacağın benlik. "Zaman bağı", ebeveynlerin kendilerine ayıracak zamanlarının olmaması, her zaman geç kaldıkları hissine ve günün sınırlı saatleriyle sınırlı oldukları düşüncesine atıfta bulunur. Böylece, "zaman bağında" Hochschild, "ailenin iş gibi olduğu ve işin ailenin hissini ve havasını aldığı tersine çevrilmiş dünyalar" paradoksunu ifade eder.

Hochschild, "işe kaçışın en azından gönüllü olduğu kadar zorunlu olduğunu öne sürüyor" diye devam ediyor. Ev hayatındaki yaygın bir tatminsizlik duygusu ve işyerinde verilen daha büyük bir ev duygusu nedeniyle, Amerikalılar her zamankinden daha fazla işlerine sığındılar. Hochschild, doğum izninde olan ve yeni doğan bebeğiyle evde geçirdiği zamanın işteki zamandan 'feda edilmesi' pahasına olduğunu düşünen bir arkadaşını anlattı. Dahası, Hochschild, ev hayatından duyulan bu hoşnutsuzluğun, “İnsanlar, ev hayatındaki tatminsizliklere bir alternatif olarak kendilerini iş yerine adadıklarında ne tür bir doyum alıyorlar? Ve insanlar neden evlerinden memnun değiller?” Çağdaş yönetim uygulamalarının uyumlu bir iş yeri ailesini ve birleşik bir şirket kültürünü vurgulamaya başladığının bu bileşenlerden biri olabileceğinden bahsetmiyor”.

Nihayetinde Hochschild, "çalışma arzusunun otomatik olarak çocuk yetiştirme arzusunu gölgede bırakmadığı" bir toplum umuyor. Bu değişimin meydana gelmesi için, işe bağlılığın bir ölçüsü olarak zaman kültürüne meydan okumanın gerekli olduğunu savunuyor. Bu, çalışan ebeveynlerin çeşitli ihtiyaçları ve tercihleri hakkında daha fazla farkındalık içerecektir.

Journal of Consumer Culture ile yaptığı bir röportajda Hochschild, kapitalizmin kişinin "hayali benliğinde" nasıl bir rol oynadığını anlatıyor. Şöyle açıklıyor: "Birçok işçi uzun saatler çalışıyor ve eve bitkin halde dönüyor. İşten pasif bir 'iyileşme' biçimi olarak televizyona dönüyorlar. Dört saatlik televizyonda binlerce eğlenceli, eğlenceli reklama maruz kalıyorlar. Bu reklamlar, alışveriş merkezine giden bir taşıma bandı işlevi görür. Alışveriş merkezinde, kazandıkları parayı 'potansiyel benlik' veya varsayımsal bir benlik için totem görevi gören nesnelere harcıyorlar - zamanımız olsaydı olacağımız bir benlik ". Bu aynı zamanda sevdiklerine sürekli duygusal borç içinde olma tehlikesiyle karşı karşıya olan bir benliktir.

Son kitabı Strangers in Their Own Land: Anger and Mourning on the American Right, Çay Partisi'nin Louisiana destekçileri arasında beş yıllık kapsamlı bir araştırmaya dayanıyor . Önce bir paradoks ortaya atarak duyguların siyasetteki rolünü araştırıyor. Neden ülkenin en yoksul ikinci eyaletinin sakinleri federal yardıma direnen adaylara oy veriyor? Neden çevre kirliliği yüksek bir eyalette, çevreyi kirleten endüstrileri düzenlemeye isteksiz politikacılara oy veriyorlar? Cevap arayışı onu "derin hikaye" kavramına götürüyor. Derin bir hikâye, hayatın oldukça belirgin bir özelliği hakkında doğru hissettiren bir hikâyedir. İnsan derin bir hikâyeden gerçekleri çıkarır. Ahlaki ilkeler derin hikâyeden çıkarılır. Geriye kalan, son derece göze çarpan bir konu hakkında doğru hissettiren şeydir ve değerli bir ödül için "sırada bekleme" ve istenmeyen "hat kesicilere" tanık olma deneyimi olarak bir metafor aracılığıyla tanımlanabilir. Herkesin derin bir hikâyesi olduğunu öne sürüyor ve sağdaki birçok kişi için bu, keskin bir gerileme duygusunu, küçümsemenin acısını ve kişinin topraklarında bir yabancı olma duygusunu yansıtıyor. The Guardian için 2020 OpEd'de, birçok politikacının genel bir stratejinin küçük bir parçası olarak izlediği ve diğerlerinin merkezi bir proje olarak izlediği "duygusal strateji" kavramını - esas olarak duyguya odaklanma stratejisi - öneriyor. Atlantic Monthly için "The Deep Story of Trumpism"de Derik Thompson ile yaptığı bir röportajda anlattığı 2016'dan beri yaşanan derin hikayeye başka "bölümler" ekledi. OpEd'ler ve kitap incelemeleri aracılığıyla siyaset üzerine başka fikirler önerdi.

Hochschild'in çalışması ayrıca, her bireyin daha büyük kuvvetlerin şok emicisi haline geldiği birçok yolu anlatıyor ve bu kuvvetlerin duygu üzerindeki etkisine odaklanıyor.

Hochschild'in "küresel bakım zincirleri" kavramına tekrar bakıldığında, bu bakım zincirlerine odaklanarak küresel göçü dişileştirmeye yönelik daha fazla girişim olmuştur. (Hochschild 2000, 2002) Kuzeyli veya Batılı kadınlar ücretli işgücü piyasasına girdiklerinde, genellikle çocuklarına ve bakmakla yükümlü oldukları diğer kişilere bakması için başka kadınları işe alırlar, çoğu zaman bu, gelişmekte olan bir ülkeden daha fakir bir kadın olarak kabul edilir. Göçmen bakıcılar, halihazırda başkalarına bakan veya çalışan yoksul bakıcılar veya aile üyeleri tarafından bakılmak üzere düzenli olarak çocuklarını kendi ülkelerinde terk etmeye zorlanırlar. Küresel bakım ağlarının büyümesi birkaç nedenden dolayı etkilenmiştir. Varlıklı ülkelerde, kadınların işgücüne girmesi, kamu çocuk bakımında veya cinsiyete dayalı ekstra gereksinimlerin dağılımında buna karşılık gelen bir artış olmaksızın, ücretli ev işçileri için yüksek taleple sonuçlandı.

Hochschild, yaşlanmanın ayrılma teorisini eleştirdi. Bu teoriye göre, kaçınılmaz olarak ve evrensel olarak, ayrılma yoluyla, birey fiziksel ölümü yaşamadan önce toplumsal bir ölüm yaşar. Bu, bir bireyin yaşamlarında ve toplumlarında sahip oldukları "rollerin" miktarını azaltmaya başlayarak, yaşamlarında daha az yükümlülük bırakarak, daha yakın bir ölümü kabullenmelerini kolaylaştırarak görülebilir. Yaşlanmanın farklı "normları" olduğunu öne sürüyor ve ölüme yakın ve ölümü fiilen deneyimlemenin yolları var. Spesifik olarak, Hochschild, kısmen, yaşlanma kavramı veya değerlendirmesinin araştırmacıya ve onların yaşlanma yapısına bağlı olarak değişebilmesi nedeniyle, ayrılma teorisinin kendisinin 'yanlışlanamaz' olduğunu savunur. Ayrıca, bir kişinin yaşının ölümle ima edilen ilişkisi ve toplumun ayrılmaya karşı duruşunun bağımsız bir değişken olduğuna, bağımlı değişkenin ise ayrılmanın kendisi olduğuna dikkat çekiyor. Bu şekilde, yaş ve ayrılma arasındaki ilişki değiştirilebilir. Doktora Tezi için çalıştığı düşük gelirli konut projesinde ve daha sonra The Unexpected Community'de, örneğin, sakinler - orta batılı yaşlı kadınlardan oluşan canlı bir grup, ilgisiz, yani "çizmeleri açıkken" ölüyor gibiydi. Hatta "altmışlı yaşlarındaki kadınların daha büyük bir kısmının aslında ellili yaşlarındakilere göre daha geniş bir "yaşam alanına" sahip olduğuna da dikkat çekiyor. Bunun bir örneği, yaşlı kadınların genç kadınlara göre çocuklarını aynı gün veya bir önceki gün görme olasılıklarının daha yüksek olmasıdır, bu da onların sosyal katılım için daha fazla fırsata sahip olabilecekleri anlamına gelir. Dünyanın kültürleri ve alt kültürleri arasında, grupların ve bireylerin yaşlanma ideallerinde farklılık gösterdiğini öne sürüyor. Bu farklı insan grupları ve bireyler, yaşlanma, ölüm ve ölüm deneyimi için geçerli olan farklı duygusal kurallara sahiptir. Böylece hepsinin bu fenomenleri, ölmeyi ve ölümü farklı şekilde deneyimlemelerine yol açar. Bununla birlikte, ayrılmanın hayatın her alanında olduğu gerçeğini her zaman dikkate aldığını not etmek önemlidir. "Şu anda olmuyorsa, bireyin geleceğinde bir ara olması gerekir; aynı zamanda içseldir, ki bunu sosyal faktörlerin tek başına buna neden olmadığı anlamına geliyor" diye aktarıyor.

Hochschild, sırasıyla Harvard Üniversitesi, 2021, Swarthmore College, 1993, Aalborg Üniversitesi, 2004 ( Danimarka ), The University of Oslo, 2000, ( Norveç ), the University of Lapland, 2012, ( Finlandiya ) tarafından sekiz Fahri Doktora Derecesi almıştır., Mount St. Vincent University, 2013 ( Kanada ), Westminster College (Pennsylvania), 2018 ( ABD ) ve University of Lozan, 2018 ( İsviçre ). Ayrıca University College Dublin, 2015 İrlanda'dan Ulysses Madalyası aldı ve 2021'de American Philosophical Society'ye seçildi.

Hochschild , Yabancılar Kendi Ülkelerinde: Amerikan Sağında Öfke ve Yas için 2016 Ulusal Kitap Ödülü'nde finalist oldu ve kitap New York Times'ın En Çok Satanlar listesinde yer aldı. Kitap ayrıca New York Times tarafından "Trump'ın Kazandığını Anlamaya Yardımcı Olacak 6 Kitap" arasında yer aldı (9 Kasım 2016. ) Ayrıca 2020'de Beijing News Book Review, Pekin, Anakara Çin tarafından bu kitapla (Xia Fan tarafından çevrildi ve SSAP tarafından yayınlandı) bir ödüle layık görüldü.

Hochschild ayrıca Guggenheim, Fulbright ve Mellon bursları ile Amerikan Sosyoloji Derneği tarafından verilen üç ödül kazandı: Charles Cooley Ödülü (The Managed Heart için), Jessie Bernard Ödülü ( The Second Shift, The Time Bind ve Global Woman için) ve Halkın Sosyoloji Anlayışı Ödülü (yaşam boyu başarı için). Hochschild'e Jessie Bernard Ödülü'nü verirken, "soruları ve içgörü çizgilerini çerçeveleme konusundaki yaratıcı dehası, genellikle akılda kalıcı, paradigma değiştiren kelimeler ve ifadeler halinde yoğunlaştırılması" ile gözlemlendi.

Yönetilen Kalp, İkinci Değişim, Zaman Bağlaması ve Yabancılar Kendi Topraklarında The New York Times tarafından "Yılın Dikkate Değer Kitapları" seçildi . The Outsourced Self: Intimate Life in Market Times, Publishers Weekly tarafından "2012'nin En İyi Kitapları"ndan biri seçildi. Son bölüm The New York Times'ta (5 Mayıs 2012) alıntılanmıştır . 2022'de Hochschild, California Onur Listesi'ne alındı.

Çocuğu olmayan kadınların çoğu ev işlerine erkeklerden çok daha fazla zaman ayırıyor; çocuklarla birlikte hem ev işlerine hem de çocuk bakımına daha fazla zaman ayırıyorlar. İş yerinde kadın ve erkek arasında nasıl bir ücret farkı varsa, evde de aralarında bir "boş zaman farkı" vardır. Çoğu kadın ofiste veya fabrikada bir vardiya ve evde "ikinci vardiya" çalışır. "

" Ne kadar endişeli, izole ve zamandan yoksun olursak, ücretli kişisel hizmetlere yönelme olasılığımız da o kadar artıyor. Bu ekstra hizmetleri finanse etmek için daha uzun saatler çalışıyoruz. Bu da ailemizle, arkadaşlarımızla ve komşularımızla geçirecek daha az zaman bırakıyor; onlardan yardım isteme olasılığımız azalıyor, onlar da bizden. "

" Çoğumuz için iş, takdir edildiğimizi hissettiğimiz tek yerdir. Evde yaşamayı arzuladığımız şeyleri -başarılarımızla gurur duymak, kahkaha ve eğlence, karmaşık olmayan ilişkiler- bazen en sık ofiste yaşarız. İyi bir iş çıkardığımızda patronlar bizi alkışlar. İş arkadaşlarımız, kendimizi ait hissettiğimiz bir tür aileye dönüşür. "

"İş yeri ile yaptığımız anlaşma aileleri düşünerek yapılmadı: kalın ve zayıf, yeni doğanlar, normal çocukluk hastalıkları, okuldaki zorluklar, hastalanan yaşlılar aracılığıyla yıl boyunca sekiz saatlik iş günlerinde çalışmak. Bu kimin çıkarına? Ve bunu değiştirip iki günü dokuz saat üç günü altı saat yaparak, fazladan bir iş yaratarak ve hayatı herkes için yaşanır hale getirerek değiştiremez miyiz? "

Eskiden birçok erkek evlilik içinde kadınlara hükmediyordu. Şimdi, kadınların işçi olarak çok daha geniş çapta kabul görmelerine rağmen, erkekler kadınlara evlilik dışında anonim olarak hükmediyor. Ataerkillik ortadan kalkmadı; biçim değiştirmiştir. Eski haliyle kadınlar, haksız bir evliliğin mahremiyetinde zorba bir kocaya itaat etmeye zorlanıyordu. Yeni biçimde, çalışan bekar anne, eski kocası tarafından ekonomik olarak terk ediliyor ve genel olarak ataerkil bir toplum tarafından yok sayılıyor. "

"Evdeki yükü paylaşan erkekler de en az eşleri kadar zaman sıkıntısı çekiyor, kariyer ve küçük çocuklarının talepleri arasında sıkışmış görünüyordu... Ancak erkeklerin çoğunluğu evdeki yükü paylaşmıyordu. Bazıları bunu açıkça reddetti. Diğerleri ise daha pasif bir şekilde reddetmiş, genellikle çalışan eşleri her ikisinin de kendi sorunu olarak gördüğü çatışmayla yüzleşirken onlara yaslanacakları sevgi dolu bir omuz, anlayışlı bir kulak sunmuşlardır. "

"Gerçeğe sahip olduğumuz ve normlara sahip olduklarından değil. Bizim de normlarımız var. Weber, Marx, Durkheim, Simmel, Tönnies, Horkheimer, Fromm - hepimizin normları var. Ancak sosyologlar olarak sadece normlarımız yok. Normları kullanıyoruz. Onlar bizim araştırma araçlarımız, ölçüm çubuklarımız ve elimizdekilerle birçok şeye şaşırıyor ve dehşete düşüyoruz. Aslında, benim için sosyolojinin en iyisi, derinden disipline edilmiş bir dehşetle canlandırılır - bu, tüm büyükler için geçerlidir."

Sosyoloji içinde Hochschild, duygu sosyolojisinin kurucusu olarak bilinir ve bunun dışında The New York Times op-ed page ve Book Review, The Washington Post , Mother Jones gibi yayınlara katkıda bulunan bir halk sosyoloğu olarak bilinir. The American Prospect, Harper's Magazine, The Progressive ve The New York Review of Books .

Hochschild tarafından geliştirilen "duygusal emek", "duygu kuralları", "minnet ekonomisi" ve "küresel bakım zincirleri" gibi kavramlar, çeşitli disiplinlerdeki akademisyenler tarafından benimsenmiştir. 2011'de yayınlanan At the Heart of Work and Family: Engaging the Ideas of Arlie Hochschild adlı bir dizi araştırma ve tartışmayı ele alan bir koleksiyon, onun bazı temel kavramlarını eleştirel bir şekilde araştırıyor.

Çalışmalarına ayrılmış bir diğer makale derlemesi de Empatiye Giden Yollar: Gertraud Koch ve Stephanie Everke Buchanan (Campus Verlag-Arbeit und Alltag, University of Chicago Press) tarafından düzenlenen Pathways to Empathy: New Studies on Commodification, Emotional Labor and Time Binds (2013). Kitap, Almanya, Friedrichshafen, Zeppelin Üniversitesi'nde (12-13 Kasım 2011) düzenlenen "Uluslararası Hochschild Onuruna Çalıştay"da verilen bildirilere dayanmaktadır.

Madalena d'Oliviera-Martins tarafından kaleme alınan Arlie Russell Hochschild başlıklı monografi: Un Camino Hacia El Corazon De La Sociologia başlıklı monografi, Hochschild'in çalışmalarındaki ana fikirleri incelemektedir. (Centro de Investigaciones Sociologicas, Monograph 309, 242 ps, Montalban, 8, 28014, Madrid, İspanya, 2018). Çalışmaları 16 dilde yayımlanmıştır.

Çeşitli sosyal teoriler üzerine yaptığı araştırma ve eğitim sayesinde, bazı öğrenciler ve sosyologlar, onun fikirleri üzerine inşa edilen "Hochschild Sosyolojisi" adını verdikleri şeyi uygulamaya başladılar. Bu fikir, yarattığı sosyolojik teorilerin çoğunu daha fazla keşfetmeye dayanan At the Heart of Work and Family: Engaging The Ideas of Arlie Hochschild adlı kitapta yansıtılmıştır. Hochschild'in, onun belirli sosyal teorilerini daha fazla incelemek için ilham alan kişilerle etkileşime girmesine ve onlarla çalışmasına yardımcı olmak için çok şey yaptığı daha önce belirtilmişti. Kitapta da ortaya konulduğu üzere, "Hochschild Sosyolojisi" aileler, çocuklar ve "özel hayat" içindeki kaygıları analiz etmek için çalışır. Aynı zamanda, özellikle iş gücü dikkate alındığında, insanlar arasındaki ilişkilerin duygularımız ve hem özel hem de kamusal yaşamlarımıza olan bağlılıklarımızla nasıl şekillendiğine bakmamızı ister. Hochschild'in çağdaş sosyoloji üzerindeki etkisi, diğer sosyologların Hochschild'in kendi çalışmasına dayalı düşünme biçimleri yaratmaya çalışmasıyla kanıtlanabilir.