Doğu Alpleri'nin Slav yerleşimi

Doğu Alpleri bölgesinin ilk Slavlar tarafından yerleşimi 6. ila 8. yüzyıllarda gerçekleşti. Güney Slav grubunun karakterizasyonuyla sonuçlanacak ve nihayetinde modern Sloven halkının etnogeneziyle sonuçlanacak olan ilk Slavların güneye doğru genişlemesinin bir parçasıdır. İlgili Doğu Alp bölgeleri, günümüz Slovenya, Doğu Friul ve modern Avusturya'nın büyük bölümlerini (Karintiya, Steiermark, Aşağı Avusturya ve Yukarı Avusturya ) içermektedir.

Slav halklarının anavatanlarından göçü, Cermen halkları Roma İmparatorluğu topraklarına doğru hareket etmeye başladıkça kabaca 4. yüzyılın sonlarından 5. yüzyılın başlarına denk bir süreçte başladı. Göçler Hunların Doğu Avrupa'ya gelişi ile canlandı. Cermen halkları daha sonra parçalanan Roma İmparatorluğu'nun doğu kesimindeki bölgeler üzerinde kontrol için savaştılar. Slav kabileleri, Cermen (Lombardlar, Gepidler ) ve Avrasya (Avarlar, Bulgarlar ) halklarıyla çeşitli kabile ittifaklarının bir parçasıydı.

Doğu Alpleri'nin Slav yerleşimi hakkındaki hakim görüş, çoğunlukla arkeolojik kalıntılardan (birçoğu 1991 sonrası Slovenya'daki kapsamlı otoyol inşaatları nedeniyle keşfedilen) elde edilen bulgulara, etnografik izler (kırsal yerleşim kalıpları ve toprak işleme) ve tarihsel dilbilimin (toponimi dahil) tespitleri üzerine dayanmaktadır. Ayrıca, nispeten az sayıda çağdaş söz ve erken tarihsel kaynaklar (Paulus Diaconus tarafından Historia Langobardorum veya Papa I. Gregorius mektupları) ile tam olarak doğrulanmıştır. Slav ilerlemelerinin bir başka önemli bulgusu, ilgili bölgelerdeki eski Hristiyan piskoposluklarının giderek azalmasıdır.

Doğu Alpleri bölgesindeki Slav yerleşiminin ilk aşaması 550 yıl civarındadır ve modern Moravya (yani Batı Slav dalı) bölgesinden kaynaklanmaktadır. Slav halkları oradan güneye eski Roma eyaleti Noricum'un (modern Yukarı ve Aşağı Avusturya bölgeleri) topraklarına taşınmıştır. Daha sonra, Alp nehirlerinin vadileri boyunca Karavanke aralığına doğru ve yerel piskoposluk düşüşünün 577'den önce kaydedildiği Poetovio (modern Ptuj ) yerleşimine doğru ilerlemişlerdir.

Slav yerleşiminin ikinci aşaması güneyden gelmektedir ve Lombardlar'ın 568'de Kuzey İtalya'ya çekilmesinden sonra gerçekleşmiştir. Lombardlar, o zamanlar Slavların derebeyi olan yeni müttefikleri kabul görerek eski mütteffikleri olan Avarlardan vazgeçmiştir. Avarlar ilk olarak Avrupa'da daha Tuna'ya ulaştıklarında 560 civarında ortaya çıkmışlardır. 567'de Avarlar ve Lombardlar birlikte Gepidleri yendiler. Lombardlar 568'de İtalya'ya göç ettikten sonra, Avarlar hem Pannonian ovasının (582 dolaylarında fethedildikleri) hem de bitişik Doğu Alpleri bölgesinin nominal yöneticileri haline gelmişlerdir. Doğu Alpleri'ne doğru Slav-Avar ilerlemesi, ilgili bölgedeki antik piskoposlukların (Emona, Celeia, Poetovio, Aguntum, Teurnia, Virunum, Scarabantia) düşüşünden bahseden, Aquileian metropol kilisesinin sinodal kayıtları temelinde izlenebilir. Slavlar 588'de Yukarı Sava Nehri bölgesine ulaştılar ve 591'de Yukarı Drava bölgesine geldiler ve kısa süre sonra Kral I. Tassilo tarafından yönetilen Bavyeralılarla savaştılar. 592'de Bavyeralılar kazandı, ancak 595'te Slav-Avar ordusu zafer kazanarak böylece Frank ve Avar bölgeleri arasındaki sınırı pekiştirdiler. Slavlar 599-600 yılları arasında Istria ve Karst bölgesini İtalya'ya doğru itti.

Avusturya'nın Alman kolonizasyonu ile hareket eden Slavlar, Kras ve Gail vadisinin tamamına 600 ve 8. yüzyıl arasında yerleşti. Oradan, Val Canale'de ve ikincil vadilerde (Dogna, Val Raccolana, Val Resia) Friuli'ye nüfuz ettiler, hatta Degano, But ve Tagliamento nehirlerinin vadilerine dahi girdiler. Slavların nüfuz ettiği diğer alanlar, sekizinci yüzyılda girdikleri Isonzo ve Vipava nehirleri vadileridir. Bu alanda zaten 600 başlarındaki Slav-Avar baskınlarında ortaya çıktılar. Sonunda 720'ye kadar Torre ve Natisone nehir vadilerinde Slav gruplarının neden olduğu baskınlar ve çatışmalar yaşandı. Slavlar'ın şiddetle batıya nüfuz etme girişimi muhtemelen 720'de Lauriana'daki Lombardlar tarafından yenildikten sonra sona erdi. Daha sonra Slav yerleşimcileri, Aquileia patriği tarafından Orta ve Aşağı Friuli bölgelerini Macar saldırıları tarafından harap edilen Livenza nehrine yeniden doldurmak için davet edildi.

Slavlar üzerindeki Avar hakimiyeti 620'lerin ortalarına kadar devam etti. 623'te Franklı tüccar Samo liderliğindeki Slavlar Avarlara isyan etti. 626'da Avarlar Konstantinopolis'te yenildiler, ardından Samo, tarihsel olarak bilinen ilk Slav yönetiminin Samo'nun Kabile Birliği'nin hükümdarı oldu ve 658'deki ölümüne kadar hükmetti. Daha sonra, 660 civarında, Carantania olarak bilinen daha küçük bir Slav prensliği ortaya çıktı ve 745'te Frank İmparatorluğu'na geçti.

Doğu Alpleri bölgesine yerleştikten sonra Slavlar, daha sonra eski Noricum eyaletinin topraklarında ve şehirlerinde yaşayan yerli Romanize nüfusa boyun eğdiler. Geç antik çağda, yerli nüfus, Slav yerleşimcilerini, surları inşa ettikleri tepeler olan uzak ve yüksek yerlere taşıyarak kaçtı; bu örnekler Karavanke dağ sırtında Ajdna ve modern Celje yakınındaki Rifnik'tir. Bununla birlikte, son zamanlarda yapılan arkeolojik araştırmalar, alt bölgelerdeki bazı iyi güçlendirilmiş şehirlerin bile kendilerini işgalcilerden korumayı başardığını göstermektedir. Yerli nüfusun bir kısmı İtalya'ya ve Adriyatik kıyısı boyunca, Civitas Nova (modern Novigrad ) arasındaki şehirlere kaçtı. Bununla birlikte, bazı yerliler Slavlar tarafından köleleştirildi (köleler için eski bir Slav terimi krščenik, Hristiyan olduğu için bir Hristiyan anlamına geliyordu), ancak bazıları Slavlarla asimile oldu.

Slavlar, Romanlaştırılmış yerlilere Vlahi veya Lahi adını verdiler. Modern Slovenya'da Laško, Laški rovt, Lahovče ve diğerleri gibi belirli yer adları buna tanıklık eder. Ayrıca Sava, Drava, Soča gibi modern Slovenya'da bir dizi nehir ismi ve Carniola (Sloven Kranjska) coğrafi adı Romalaştırılmış yerli halktan ötürü kabul edildi.