Cübbe (manastır giysisi)

Manto (Koini Grekçesi: μανδύας, romanize: mandyas; Kilise Slavcası: мантия, romanize: mantiya), dış giysilerin üzerine giyilen, boyundan birleştirilen, yere kadar uzanan çok dolgun bir pelerin şeklindeki dini bir giysidir. Özellikle İlyas'ın durumunda, muhtemelen bir tallit, bugün hala görülen ve Yeni Ahit'te "giysisinin eteği" olarak da tercüme edilen saçakları barındıran İbranice bir giysiydi. Diğer kilise giysilerinin de başlangıçta bu giysiyi temel almış olması muhtemeldir.

Doğu Ortodoks Kilisesi ve Katolik Kilisesi'nde manto, piskoposlar, hegümenler, arşimandritler ve diğer manastırlar tarafından törenlerde ve Vesperler veya Matinler gibi çeşitli kilise ayinlerine katılırken giyilen bir manastır giysisidir; ancak İlahi Ayini kutlamak için giyildiğinde giyilmez. Batı'daki cüppenin aksine, manto sadece manastırlar tarafından giyilir. Klobuk mantonun üzerine giyilir.

Birçoğu manastır yemini etmiş olan Hristiyan şövalyeler de genellikle Hristiyan sembolleri içeren bir manto giyerler. Örneğin Kutsal Kabir Tarikatı şövalyeleri İsa'nın Beş Kutsal Yarasını temsil eden Kudüs haçlı beyaz bir manto giyerler.

Kendisinden düşen İlyas'ın örtüsünü alıp sulara vurdu ve, "Tanrı nerede?" dedi. İlyas'ın Tanrısı? O da sulara vurunca, sular bir o yana bir bu yana dağıldı.

İkonaların üzerindeki keşiş tasvirleri, mantonun en eski Hıristiyanlık dönemlerinden beri kullanıldığını göstermektedir. Orijinal manastır mantosu basit bir malzemedendi: eldeki malzemeye bağlı olarak siyah, kahverengi veya gri. Zaman geçtikçe, belirli bir renk ve stildeki mantoların kullanımı özel manastır kıyafeti olarak yerleşmiştir. Yıllar geçtikçe, kilisede yüksek mevkilerde bulunan manastır mensuplarını ayırt etmek için mantolara ayırt edici renkler ve süslemeler uygulanmaya başlanırken, aynı zamanda manastır alçakgönüllülüğüne duyulan ihtiyaç da hatırlatılmıştır.

Doğu Ortodoks Kilisesi'nin çağdaş uygulamasında, keşişler ve rahibeler düz siyah mantolar giyerler. Ayrıca geleneklere ve rütbelere göre farklılık gösteren peçeler de takarlar. Yaygın uygulamada, keşişler silindirik bir şapka olan Kamilavkion'u örten siyah bir peçe takarlar. Başrahibeler de aynı peçe ve şapkayı takarken rahibeler sadece peçe takarlar. Peçenin altına kalimavkion giyme uygulaması sadece son 300 yılda ortaya çıkmıştır ve bu dönemden önce keşişler ya hiç peçe takmaz ya da eski ayinin birçok Rus'unda ve Afrikalı azizlerin ikonlarında görüldüğü gibi sivri bir peçe takarlardı. Rahibeler en azından 11. Yüzyıldan beri mantoya ek olarak peçe takmaktadır.

"Manto baş hariç tüm kişiyi örten bir manastır giysisidir. Serbestçe akan çizgileri Meleklerin kanatlarını simgeler; bu nedenle "Melek giysisi" olarak adlandırılır. Manto'nun kıvrımları Tanrı'nın her şeyi kucaklayan gücünü, manastır yaşamının katılığını, dindarlığını ve uysallığını, keşişin ellerinin ve diğer uzuvlarının yaşamadığını ve dünyevi faaliyetlere uygun olmadığını, hepsinin ölü olduğunu simgeler."

"Manto Tonsure töreni metninde 'bozulmamışlığın ve saflığın giysisi' olarak adlandırılır ve kollarının olmaması keşişe dünyevi uğraşlardan men edildiğini hatırlatmak içindir. Manto ona üstlendiği 'yüce meleksi durumun' simgesi olarak verilir."

Manto bir keşişe Stavrophore (Küçük Şema) olduğunda verilir, bu nedenle bu keşiş rütbesi bazen "mantolu keşiş" olarak anılır. Bir keşiş Schemamonk (Büyük Şema) olduğunda ise, manto ikinci kez verilir.

Ortodoks bir keşiş ya da rahibe öldüğünde, dini kıyafetleri giydirilir. Mantolarının altından bir kumaş şeridi koparılır ve vücutlarını üç kez bağlamak için kullanılır: göğsün etrafına, belin etrafına ve ayakların etrafına.

Bir arşimandrit tarafından giyilen manto boyundan olduğu gibi alttan da önden birleştirilir ve mantonun köşelerine dikilmiş kırmızı veya yeşil kumaştan dikdörtgen parçalar olan "tabletler" veya "pektorallar" (Yunanca: πόματα, pómata; Slavca: skrizhali) bulunur (yani, iki tanesi boyunda ve iki tanesi ayaklarda). Üstteki iki tablet (boyunda olanlar) genellikle haçlarla işlenir. Tabletler, Başimandrit'in kardeşlere Tanrı'nın emirlerine göre rehberlik edeceği gerçeğini simgeler. Dört tablet Eski ve Yeni Ahit'i ve Dört İncil'i sembolize eder.

Bir de piskoposluk mantosu vardır; bu manto diğer piskoposluk giysileriyle birlikte İlahi Ayin'i kutlarken değil, piskopos kiliseye önceden resmen girdiğinde ya da piskopos görev yapmadığı bir ayine resmen katıldığında (yani başkanlık ettiğinde) giyilir. Yunanlılar arasında, rütbesi ne olursa olsun tüm piskoposların kırmızı bir manto giymesi yaygındır; ancak çoğu Büyük Perhiz sırasında mor da kullanır. Slav geleneğinde daha karmaşık bir renk düzeni gelişmiştir ve hiyerarşiler rütbelerine göre farklı renklerde mantolar giyerler: piskoposlar için menekşe; başpiskoposlar için erik; metropolitler için mavi; ve Rus geleneğinde patrikler için yeşil. Farklı ulusal kiliselerin piskoposlar tarafından giyilen renklerle ilgili farklı gelenekleri vardır.

Rus geleneğinde piskoposluk mantiyası karakteristik olarak "nehirler" ya da "akarsular" (Yunanca: ποταμοί, potamoí; Slavca: Istochniki) olarak adlandırılan ve Tanrı'nın tüm dünyaya yayılan sözünü simgeleyen kırmızı ve beyaz yatay şeritlerle süslenir (Hezekiel 47:1-12, Yuhanna 7:38, Vahiy 22:1). Yunanlılar arasında bu nehirler genellikle altındır.

Piskoposun mantosundaki tabletler, bir başimandritin mantosundakilerden daha ince işlemeli ya da daha pahalı malzemeden yapılmış olabilir. Üstteki tabletler (boyunda olanlar) ikonalarla işlenmiş olabilir; ayaklardakiler ise piskoposun monogramıyla işlenmiş olabilir. Piskoposluk tabletleri, bir piskoposun öğretilerinin odak noktası olması gereken dört İncil'i sembolize eder. Piskoposluk mantosunun üzerinde her zaman bir tren bulunur ve Baş Rahip Cübbesine takılan çanları hatırlatan küçük çanlar da takılabilir (Çıkış 28:33-34).

Genel olarak, bir piskopos İlahi Liturji dışında herhangi bir hizmeti kutladığında (ya da Liturji'ye katıldığında ama kutlamadığında), Epitrachelion, Omophorion (ikincisi mantonun dışına giyilir) ve bazı liturjik geleneklerde Manşetlerle birlikte mantoyu giyecektir. Ayrıca bir orlet üzerinde duracaktır.