Domenico De Masi

Domenico De Masi (d. 1 Şubat 1938 – ö.9 Eylül 2023), İtalyan sosyolog ve akademisyen. Roma La Sapienza Üniversitesi bünyesinde çalışma sosyolojisi alanında emeritus profesör olarak görev yapmış ve aynı zamanda İletişim Bilimleri Fakültesi'nin başkanlığını yürütmüştür.

Akademisyen, öğretmen, araştırmacı ve danışman olarak çalışma ve örgüt sosyolojisi, sanayi sonrası toplum, kalkınma ve azgelişmişlik, kentsel sistemler, yaratıcılık, boş zaman, sosyal araştırma yöntem ve teknikleri ile özellikle tahmin araştırmaları üzerine çalışmıştır.

De Masi, 14 Şubat 1938'de Rotello, İtalya'da doğdu. Caserta'daki klasik lise ortaokuluna devam etti ve ardından üniversite eğitimi için Perugia Üniversitesi'nde öğrenimini sürdürdü. 1960 yılında hukuk tarihi üzerine yazdığı tezle hukuk bölümünden mezun oldu. Eğitiminden sonra Paris'te çalışma sosyolojisi alanında uzmanlaştı.

Napoli'de üniversite kariyerine Federico II Üniversitesi'nde sosyoloji asistanı olarak başladı. Aynı zamanda Giuseppe Galasso'nun yönettiği 'Nord e Sud' çalışma merkezinde araştırmacı olarak Bagnoli'deki (Napoli) Italsider fabrikasında enformel gruplar ve sendikalar üzerine araştırmalar yaptı. Bu dönemde Francesco Compagna'nın yönettiği 'Nord e Sud' dergisiyle de işbirliği yaptı.

Arkasından Milano'ya giderek burada 1966 yılına kadar IRI-Finsider grubunun CMF firması bünyesinde seçim ile eğitim konularının yanı sıra Dalmine ve Livorno'daki iki yeni tesisin teslimatını koordine etti. Buradaki çalışmalarıyla CMF'de yılın en başarılı organizasyonel operasyonu olarak gösterilerek Avrupa Ekonomik Topluluğu Ödülü'nü kazandı. Milano'da daha sonra başkanı olacağı İtalyan Eğitmenler Birliği'nin (AIF) kuruluşunda yer aldı ve “FOR” dergisinin yönetmenliğini üstlendi.

Ayrıca yine 1966'da taşındığı Roma'da Giuseppe Glisenti'nin, ardından Pasquale Saraceno'nun başkanlığını yaptığı Iri Kurumsal Yönetim İşlevleri Araştırma Merkezi (IFAP) bünyesinde Çalışma Sosyolojisi alanında öğretim görevlisi ve danışman olarak görev aldı. 1966'dan 1979 yılına kadar Endüstriyel Sosyoloji alanında öğretim görevlisi olarak çalıştıktan sonra görevine IFAP'ta yönetici olarak devam etti.

1961'den itibaren Napoli Federico II Üniversitesi'nde genel sosyoloji yardımcı doçenti, 1968'den itibaren Sassari Üniversitesi'nde çalışma sosyolojisi profesörü, 1971'den 1973 yılına kadar Napoli "L'Orientale" Üniversitesi'nde genel sosyoloji profesörü, 1974'ten 1977 yılıa kadar yine Federico II'de Sosyal Araştırma Yöntem ve Teknikleri profesörü ve son olarak 1977'den itibaren Roma'daki "La Sapienza "da İletişim Bilimleri Fakültesi Başkanlığı dahil olmak üzere çeşitli görevlerde hazır bulundu.

1978'den 2000 yılına kadar üniversitelerdeki yüksek lisans derecesi eksikliğini gidermek için organizasyon bilimleri alanında üç yıllık bir lisansüstü uzmanlık okulu olan S3.Studium'u kurmuş ve yönetmiştir. Kâr amacı gütmeyen bu okul lisansüstü öğrencileri eğitmekte, seminerler, konferanslar, toplantılar, sergiler, dergiler ve kolektif kitaplar aracılığıyla İtalya'daki çalışma sosyolojisi ile ilgili organizasyonlar üzerine tartışmalara katılmaktaydı.

2000'de üniversite yönetmelikleri üniversite yüksek lisans derecelerini kurumsallaştırdığında başkanı olduğu İletişim Bilimleri Fakültesi'nde "İletişim ve Organizasyon Yüksek Lisans Derecesi" 'ni organize etti. Bu çabasında kendisine eski öğrencisi Calogero Catania yardımcı oldu. O yıl S3.Studium ağırlıklı olarak yönetim dünyasına odaklanan bir danışmanlık, araştırma, iletişim, yayıncılık ve eğitim ağına dönüştü.

S3.Studium 1998 yılından bu yana sosyolog Franco Maria Ricci tarafından tasarlanan ve yönetilen Next Strumenti per l'innovazione dergisini yayınlamaktadır. Derginin yanı sıra S3, yayıncı Guerini ile birlikte bir dizi çalışma ve araştırma da yayınlamıştır.

1995'te on yıl boyunca İtalya'da yapılandırılmamış çalışmanın yaygınlaştırılması, düzenlenmesi ile ilgilenen bu amaçla ilgili tarafları (şirketler, sendikalar, kamu ve özel yöneticiler) benimsenmesi, reddedilmesi ve avantajları ile dezavantajları üzerine araştırmalar ve kıyaslamalar yapan SIT, İtalyan Tele Çalışma Topluluğu'nu kurarak başına geçti. Kurumda her yıl genel ve ortak durumun değerlendirildiği ulusal bir tele-çalışma günü düzenlemeye devam etmektedir.

Eserleri Brezilya'da popüler ve yaygındı birkaç eseri Portekizceye çevrildi. Rio de Janeiro fahri vatandaşlığı aldığı otuz yılı aşkın süre boyunca Sebrae (Brezilya'da küçük ve orta ölçekli işletmeler için destek hizmeti), Santa Catarina Eyaleti ve TV Globo için danışmanlık yaptı. Brezilya kültürü üzerine bireysel olarak, Sebrae firması için zanaatkârlık üzerine ve Santa Catarina Eyaleti için moda üzerine araştırmalar yapmıştır. Bu deneyimleriyle; Cara Brasileira (2002), '2O futuro da Moda de Santa Catarina (2008) ve Caminhos da cultura no Brasil (2015) adlı çalışmaları ortaya çıktı.

Ayrıca resmi kurumlarda (Federal Senato ve Brasilia'daki İtalyan Büyükelçiliği gibi), üniversitelerde (örneğin Getúlio Vargas Vakfı) ve şirketlerde (Belo Horizonte'deki FIAT) konferanslar ve seminerler düzenlemiştir.

Kent ve kalkınma sosyolojisi, La negazione urbana. Social Transformations and Deviant Behaviour in Naples' (Gennaro Guadagno ile birlikte, Il Mulino, Bologna 1971); Naples and the Southern Question (2005).

“Şirket Sosyolojisi” dahil olmak üzere çalışma ve organizasyon sosyolojisi (Il Mulino, Bologna 1973, ed.); İtalyan endüstrisindeki işçiler (4 cilt., Franco Angeli, Milano 1974, editör, Giuseppe Fevola ile birlikte); Çalışma ve organizasyon sosyolojisi üzerine inceleme (2 cilt., Franco Angeli, Milano 1985-87, düzenleyen, Angelo Bonzanini ile birlikte); Post-endüstriyel işçi. İtalyan endüstrisindeki işçilerin durumu ve eylemi (Franco Angeli, Milan 1985); Çalışmadan gelişme (Lavoro, Roma 1994); İşin geleceği. Sanayi sonrası toplumda yorgunluk ve tembellik (Rizzoli, Milan 1999 ve 2007).

'Duygu ve kural' dahil olmak üzere yaratıcı organizasyonların sosyolojisi. 1850'den 1950'ye kadar Avrupa'da yaratıcı gruplar (Laterza, Bari-Rome 1990; Rizzoli, Milan 2005); Yaratıcı aylaklık (Maria Serena Palieri ile söyleşi, Ediesse, Roma 1995; Rizzoli, Milan 2000); Hayal gücü ve somutluk. Bireysel ve grup yaratıcılığı (Rizzoli, Milan 2003).

L'avvento post-industriale (1985); Non c'è progresso senza felicità (Frei Betto ile, Rizzoli, Milano 2004); La felicità (Oliviero Toscani ile, 2008); Mappa Mundi gibi makro-sistemlerin sosyolojisi. Yönelimsiz bir toplum için yaşam modelleri (Rizzoli, Milano, 2014).