Terleme hastalığı salgını

Terleme hastalığı veya Latince sudor anglicus, 1485'te başlayan bir dizi salgınla İngiltere'yi ve daha sonra kıtasal Avrupa'yı vuran gizemli ve bulaşıcı bir hastalıktı. Son salgın 1551'de meydana geldi ve ardından hastalık görünüşte ortadan kayboldu. Semptomların başlangıcı aniydi ve ölüm genellikle saatler içinde meydana geliyordu. Terleme hastalığı salgınları, zamanın diğer salgınları ile karşılaştırıldığında benzersizdi: Diğer salgınlar tipik olarak kentsel ve uzun süreliyken, terleme hastalığı vakaları çok hızlı bir şekilde arttı, azaldı ve kırsal nüfusu ağır şekilde etkiledi. Nedeni bilinmemekle birlikte, bilinmeyen bir hantavirüs türünün sorumlu olduğu öne sürülmüştür.

John Caius, bir salgın meydana geldiğinde 1551'de Shrewsbury'de pratisyen bir doktordu ve hastalığın semptomlarını ve belirtilerini A Boke veya Counseill Against the Disease Against the Patient Adlı Sweate veya Sweatyng Sicknesse'de (1552) tanımladı. Aniden bir endişe duygusuyla başlıyordu, ardından soğuk titremeler (bazen çok şiddetli), baş dönmesi, baş ağrısı ve şiddetli bir yorgunlukla boyun, omuz ve uzuvlarda şiddetli ağrılar geliyordu. Üşüme yarım saatten üç saate kadar sürebiliyor, ardından sıcak ve terleme aşaması başlıyordu. Karakteristik ter, belirgin bir neden olmaksızın aniden ortaya çıkıyordu. Tere sıcaklık, baş ağrısı, deliryum, hızlı nabız ve yoğun susuzluk hissi eşlik ediyordu. Kalpte çarpıntı ve ağrı sık görülen semptomlardı. Gözlemciler tarafından herhangi bir deri döküntüsü not edilmedi. Son aşamalarda, ya genel bir yorgunluk ve çöküş ya da Caius'un, hastanın bunu yapmasına müsaade edilirse ölümcül olduğunu düşündüğü karşı konulmaz bir uyku dürtüsü belirtisi vardı. Bazı insanlar ölmeden önce birkaç nöbet geçirdi. Hastalık, iyileşme veya ölüm gerçekleşmeden önce tipik olarak bir tam gün sürüyordu. Hastalık yaz ve sonbahar başında ortaya çıkma eğilimindeydi.

İlk salgın sırasında doktor Thomas Forestier, 1485'te terleme hastalığıyla ilgili kendi deneyimlerini yazılı olarak aktardı. Forestier, genellikle acı çekenlerin son saatlerinde görülen ani nefes darlığından söz etti. Forestier, diğer doktorlar için yazdığı bir açıklamada "iğrenç buharların" kalp ve akciğerler etrafında toplandığını iddia etti. Gözlemleri, hastalığın pulmoner bir bileşenine işaret ediyordu.

Hastalığın nedeni bilinmiyor. Yorumcular o zaman ve şimdi kanalizasyon, kötü sanitasyon ve kirli su kaynaklarını sebep olarak gösterdiler. İlk teyit edilen salgın, Gül Savaşları'nın sonunda Ağustos 1485'te gerçekleşti ve bunun Fransız paralı askerleri tarafından Fransa'dan getirilmiş olabileceğine dair spekülasyonlara yol açtı. Bununla birlikte, daha erken bir salgın, Tudor'un ordusu karaya çıkmadan önce Haziran 1485'te York şehrini etkilemiş olabilir, ancak bu hastalığın semptomlarının kayıtları kesin olmak için yeterli değildir.

Keneler ve bitler tarafından yayılan bir hastalık olan tekrarlayan ateş, olası bir neden olarak öne sürülmüştür. Orijinal terleme hastalığında olduğu gibi en sık yaz aylarında ortaya çıkar. Bununla birlikte, tekrarlayan ateş, kene ısırığı bölgesinde belirgin bir siyah kabuk ve ardından bir deri döküntüsü ile kendini belli eder.

Araştırmacılar, semptomların hantavirüs pulmoner sendromu ile örtüştüğünü ve neden olarak bilinmeyen bir hantavirüs olduğunu öne sürdüler. Hantavirüs türleri yarasalar, kemirgenler ve çeşitli böcekçiller tarafından taşınan zoonotik hastalıklardır. Benzer eğilimlerin paylaşılması (mevsimsel oluşumlar, yılda birden çok kez dalgalanmalar ve büyük salgınlar arasında ara sıra meydana gelen olaylar dahil), İngiliz terleme hastalığının kemirgen kaynaklı olabileceğini düşündürmektedir. Hantavirüsün epidemiyolojisi, İngiliz terleme hastalığının eğilimleriyle ilişkilidir. Hantavirüs enfeksiyonları genellikle bebekleri, çocukları veya yaşlıları etkilemez ve çoğunlukla orta yaşlı yetişkinleri etkiler. Ortaçağdaki çoğu salgın hastalığın aksine, İngiliz terleme hastalığı da ağırlıklı olarak orta yaşlıları etkiledi. Bu hipoteze yönelik bir eleştiri, günümüz hantavirüslerinin terleme hastalığının aksine rastgele kaybolmadığı ve izole insanları etkilediği görülebileceğidir. Bir diğeri, terleme hastalığının insandan insana bulaştığı düşünülürken, hantavirüslerin nadiren bu şekilde yayılmasıdır. Bununla birlikte, Arjantin'deki hantavirüs salgınlarında insan teması yoluyla enfeksiyon önerilmiştir.

2004 yılında mikrobiyolog Edward McSweegan, hastalığın bir şarbon zehirlenmesi salgını olabileceğini öne sürdü. Kurbanların ham yünde veya enfekte olmuş hayvan karkaslarında bulunan şarbon sporları ile enfekte olabileceğini varsaydı ve test için kurbanların mezardan çıkarılmasını önerdi.

Hastalığın kökenini moleküler biyoloji yöntemleriyle tanımlamak için çok sayıda girişimde bulunuldu, ancak şimdiye kadar DNA veya RNA eksikliği nedeniyle başarısız olundu.