CNR Rao

Chintamani Nagesa Ramachandra Rao, FNA, FASc, FRS, FTWAS, HonFRSC, MAE, HonFInstP (d. 30 Haziran 1934), esas olarak katı hal ve yapısal kimya alanında çalışan Hintli bir kimyagerdir. Dünyanın dört bir yanındaki 84 üniversiteden fahri doktora unvanına sahip olan bilim insanının 1.800 civarında araştırma yayını ve 56 kitabı bulunmaktadır. Nobel Ödülü dışında, alanında mümkün olan tüm ödülleri kazanmış bir bilim adamı olarak tanımlanmaktadır.

Erken gelişmiş bir çocuk olan Rao, lisans eğitimini on yedi yaşında Mysore Üniversitesi'nden, yüksek lisans eğitimini ise on dokuz yaşında Banaras Hindu Üniversitesi'nden tamamladı. Yirmi dört yaşındayken Purdue Üniversitesi'nden doktora derecesi aldı. 1959'da Hindistan Bilim Enstitüsü'ne katıldığında en genç öğretim görevlisiydi Hindistan Teknoloji Enstitüsü Kanpur'a transfer olduktan sonra IISc'ye geri döndü ve sonunda 1984'ten 1994'e kadar onun Direktörü oldu. 1985'ten 1989'a ve 2005'ten 2014'e kadar Hindistan Başbakanı Bilimsel Danışma Konseyi'nin başkanlığını yaptı. Jawaharlal Nehru İleri Bilimsel Araştırma Merkezi'ni ve Uluslararası Malzeme Bilimi Merkezi'ni kurdu ve burada çalışmaya devam ediyor.

Rao, Marlow Madalyası, Shanti Swarup Bhatnagar Bilim ve Teknoloji Ödülü, Hughes Madalyası, Hindistan Bilim Ödülü, Dan David Ödülü, Kraliyet Madalyası, Von Hippel Ödülü ve ENI ödülü dahil olmak üzere en önemli bilimsel ödülleri ve onurları aldı. Ayrıca Hindistan Hükümeti'nden Padma Shri ve Padma Vibhushan'ı aldı. 16 Kasım 2013'te Hindistan Hükümeti onu Hindistan'daki en yüksek sivil ödülü olan Bharat Ratna'ya seçti ve CV Raman ve APJ Abdul Kalam'dan sonra bu ödülü alan üçüncü bilim insanı oldu. Ödülünü 4 Şubat 2014'te Rashtrapati Bhavan'da Başkan Pranab Mukherjee'den aldı.

CNR Rao, Bangalore'da Kannadaca Deshastha Madhva Brahmin ailesinde Hanumantha Nagesa Rao ve Nagamma Nagesa Rao'nun çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Okullar Müfettişiydi. O tek çocuktu ve eğitimli ebeveynleri akademik bir ortam yaratmıştı. Küçük yaşlarda annesinden Hindu edebiyatı ve babasından İngilizce konusunda bilgi almıştı. İlkokula gitmedi ama özellikle aritmetik ve Hindu edebiyatı konusunda yetenekli olan annesinden evde ders aldı. 1940 yılında altı yaşındayken ortaokula başladı. Sınıfının en küçüğü olmasına rağmen sınıf arkadaşlarına matematik ve İngilizce dersleri veriyordu. 1944 yılında birinci sınıfta ortaokul sınavını (sınıf VII) geçti. On yaşındaydı ve babası onu dört anna (yirmi beş paisa) ile ödüllendirdi. Kimyaya olan ilgisi üzerinde kalıcı bir etki yaratan Basavanagudi'deki Acharya Patashala lisesine gitti. Babası, ana dilini teşvik etmek için onu Kannada dilindeki bir kursa kaydettirdi, ancak evde tüm konuşmalarda İngilizceydi. 1947 yılında ortaokul bitirme belgesini birinci sınıfta tamamladı. Central College, Bangalore'de lise-bakalorya derecisini aldı. Burada İngilizce iletişim becerilerini geliştirdi ve ayrıca Sanskritçe öğrendi.

Lisans derecesini 1951 yılında Mysore Üniversitesi'nden birinci sınıfta ve henüz on yedi yaşındayken aldı. Başlangıçta kimya mühendisliği alanında diploma veya yüksek lisans derecesi için Hindistan Bilim Enstitüsü'ne (IISc) katılmayı düşündü, ancak bir öğretmeni onu Banaras Hindu Üniversitesi'ne gitmeye ikna etti. İki yıl sonra BHU'dan kimya alanında yüksek lisans derecesi aldı. 1953'te Hindistan Teknoloji Enstitüsü Kharagpur'da doktora bursu kazandı. Ancak dört yabancı üniversite, MIT, Penn State, Columbia ve Purdue de ona mali destek teklifinde bulundu. Purdue'yi seçti. İlk araştırma makalesi 1954'te Agra Üniversitesi Araştırma Dergisi'nde yayınlandı. Doktorasını sadece iki yıl dokuz ay sonra, 1958 yılında, yirmi dört yaşındayken tamamladı.

Yüksek lisans eğitimini tamamladıktan sonra Rao, 1959'da Bangalore'a dönerek ders vermeye başladı, IISc'ye katıldı ve bağımsız bir araştırma programına başladı. O dönemde tesis o kadar yetersizdi ki, durumu şöyle anlattı: "İp ve mühür mumu alırdın, hepsi bu." 1963 yılında Hindistan Teknoloji Enstitüsü Kanpur'un Kimya Bölümü'nde kalıcı bir pozisyonu kabul etti. 1964'te Hindistan Bilimler Akademisi Üyesi seçildi. Katı hal ve yapısal kimya birimini kurmak için 1976'da IISc'ye döndü. ve 1984'ten 1994'e kadar IISc'nin yöneticisi oldu. Rao, kariyerinin çeşitli noktalarında Purdue Üniversitesi, Oxford Üniversitesi, Cambridge Üniversitesi ve Kaliforniya Üniversitesi, Santa Barbara'da misafir profesör olarak görev yaptı. 1983-1984 yılları arasında Cambridge Üniversitesi'nde Jawaharlal Nehru Profesörü ve Cambridge King's College'da Profesör Üyesi olarak görev yaptı.

Rao, Linus Pauling Araştırma Profesörü ve 1989 yılında kurduğu Bangalore'daki Jawaharlal Nehru İleri Bilimsel Araştırma Merkezi'nin Onursal Başkanı pozisyonlarında Ulusal Araştırma Profesörü olarak çalışmaktadır 1985'ten 1989'a ve 2005'ten 2014'e kadar iki dönem boyunca Hindistan Başbakanı Bilimsel Danışma Konseyi'nin başkanlığını yaptı Aynı zamanda 2010 yılında kurduğu Uluslararası Malzeme Bilimi Merkezi'nin (ICMS) direktörlüğünü yapmakta ve Bilim Girişimi Grubu'nun yönetim kurulunda görev yapmaktadır.

Rao dünyanın önde gelen katı hal ve malzeme kimyacılarından biridir. Elli yılı aşkın süredir alanın gelişimine katkıda bulunmuştur. Geçiş metal oksitleri üzerine yaptığı çalışma, yeni olayların ve malzeme özellikleri ile bu malzemelerin yapısal kimyası arasındaki ilişkinin temel olarak anlaşılmasına yol açtı.

Rao , La2CuO4 gibi iki boyutlu oksit malzemeleri sentezleyen ilk kişilerden biriydi. 1987 yılında ilk sıvı nitrojen sıcaklığı süper iletkeni olan 123 kupratı sentezleyen ilk kişilerden biriydi. Ayrıca 1990'ların ortalarında Y bağlantı karbon nanotüplerini sentezleyen ilk kişiydi. Çalışmaları, bileşimsel olarak kontrol edilen metal-yalıtkan geçişlerinin sistematik bir şekilde incelenmesine yol açmıştır. Bu tür çalışmaların devasa manyeto direnci ve yüksek sıcaklıkta süperiletkenlik gibi uygulama alanlarında derin bir etkisi oldu. Oksit yarı iletkenler beklenmedik şekilde umut veriyordu. Hibrit malzemeler üzerine yaptığı çalışmaların yanı sıra son yirmi yılda nanomalzemelere büyük katkılarda bulunmuştur.

Ulusal Bilimler Akademisi, Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi, Kanada Kraliyet Topluluğu, Fransız Akademisi, Japon Akademisi, Sırbistan Bilim ve Sanat Akademisi ve Polonya Bilimler Akademisi, Çekoslovak Bilimler Akademisi dahil olmak üzere dünyadaki birçok bilimsel derneğin üyesidir., Sırbistan Bilimler Akademisi, Slovenya Bilimler Akademisi, Brezilya Bilimler Akademisi, İspanya Kraliyet Bilimler Akademisi, Kore Ulusal Bilimler Akademisi, Afrika Bilimler Akademisi ve Amerikan Felsefe Topluluğu . Aynı zamanda Papalık Akademisi'nin de üyesidir.

Bordeaux, Caen, Colorado, Hartum, Liverpool, Northwestern, Novosibirsk, Oxford, Purdue, Stellenbosch, Universite Joseph Fourier, Wales, Wroclaw, Notre Dame, Uppsala, Aligarh Muslim University, Anna, AP, Banaras, Bengal Engineering dahil olmak üzere çeşitli üniversitelerden, Bangalore, Burdwan, Bundelkhand, Delhi, Haydarabad, IGNOU, IIT Bombay, Kharagpur, Delhi, Patna, JNTU, Kalyani, Karnataka, Kalküta, Kuvempu, Lucknow, Mangalore, Manipur, Mysore, Osmania, Pencap, Roorkee, Sikkim Manipal, SRM, Tumkur, Sri Venkateswara, Vidyasagar, Amity Üniversitesi, Gurgaon, Visveswaraya Teknoloji Üniversitesi ve Assam Kraliyet Global Üniversitesi, Guwahati 2022.

Rao, eşiyle birlikte Dan David Ödülü'nün parasını kullanarak CNR Rao Eğitim Vakfı'nı kurdu. Vakıf, Jawaharlal Nehru İleri Bilimsel Araştırma Merkezi'nde bulunuyor ve üniversite öncesi ve lise fen bilgisi öğretmenlerine En İyi Fen Bilgisi Öğretmeni Ödülü sunuyor.

Rao, 1960 yılında Indumati Rao ile evlendi. Sanjay ve Suchitra adında iki çocukları oldu. Sanjay, Bangalore çevresindeki okullarda bilimi yaygınlaştıran bir kişi olarak çalışmaya devam etmekte. Suchitra, Maharashtra, Pune'daki Hindistan Bilim Eğitimi ve Araştırma Enstitüsü'nün (IISER) Direktörü Krishna N. Ganesh ile evlidir. Rao teknofobiktir ve e-postalarını asla tek başına kontrol etmez. Ayrıca cep telefonunu sadece eşiyle konuşmak için kullandığını söyledi.

1987'de Rao ve ekibi dört makaleden oluşan bir dizi yayınladı; bunlardan üçü Hindistan Bilimler Akademisi (Kimya Bilimi), Pramana ve Güncel Bilim Bildirilerinde yer aldı ve tümü Hindistan Bilimler Akademisi tarafından yayınlandı. Bilimsel Değerler Derneği'ne, üç makalenin de normalde bu dergilerde açıkça belirtilen alınma tarihlerinden bahsetmediğini belirten bir rapor sunuldu. Soruşturma üzerine, makalelerin aslında yayınlanma tarihinden sonra alındığı ve bu durumun eski tarihli olduğunu gösterdiği tespit edildi. Dernek, davayı "Öncelik Talep Etmek İçin Yanlış Araç Kullanımı" olarak ilan etti.

Rao, intihal iddialarına konu oldu. Bangalore'daki Hindistan Bilim Enstitüsü'nden Rao ve Saluru Baba Krupanidhi, öğrencileri Basant Chitara ve LS Panchakarla ile birlikte 2011 yılında Advanced Materials dergisinde "İndirgenmiş grafen oksit ve grafen nanoşeritlere dayalı kızılötesi fotodetektörler" adlı bir makale yayınladılar Yayının ardından dergi editörleri, 2010 yılında Applied Physics Letters'da yayınlanan bir makalenin giriş ve metodoloji kısmındaki cümlelerin kelimesi kelimesine kopyalandığını buldular Nature raporuna göre metni yazan kişi IISc'de doktora öğrencisi Basant Chitara'ydı. Yazarlar daha sonra aynı dergide bir özür yayınladı. Rao, taslağı okuduğunu ve esas olarak sonuçlara ve tartışmalara odaklandığı için bunun kendi açısından bir ihmal olduğunu söyledi.

Rahul Siddharthan ( Matematik Bilimleri Enstitüsü, Chennai ), YB Srinivas ( Ahşap Bilimi ve Teknolojisi Enstitüsü ) ve DP Sengupta (IISC'de eski profesör) gibi bilim adamları, çalıntı kısmın bulgularla hiçbir ilgisi olmadığı konusunda hemfikirdirler, ancak Siddharthan, Rao ve Krupanidhi'nin tepkilerinin abartıldığını düşünüyordu. Rao ve Krupanidhi açıkça Chitara'yı suçladılar ve intihal olmadığı gerekçesiyle yayını reddettiler. Rao, "Bu aslında intihal olarak değerlendirilmemeli, metindeki birkaç cümlenin kopyalanması olarak değerlendirilmelidir" yorumunu yapmıştı. Hatta Krupanidhi tarafından bilgisi olmadan yazıldığı için bunda hiçbir rolü olmadığını iddia ederek suçu Krupanidhi'ye kadar genişletti. Kendisinin o yayındaki kıdemli bilim adamı ve sorumlu yazar olması gerçeği, onun iddialarını haklı çıkarmıyordu.

Rao'nun ortak yazdığı makalelerde intihal vakalarına ilişkin daha fazla iddia bildirildi. Rao'nun 2010 yılında S. Venkataprasad Bhat ve Krupanidhi ile birlikte yazdığı, Applied Physics Express'te nanoparçacıkların güneş pilleri üzerindeki etkisi hakkındaki makalesi, Matheu ve arkadaşlarının makalesine çok benzeyen metinler içermektedir. 2008'de Applied Physics Letters'dan alıntı bile yapılmadı. Rao, 2011'deki olaya atıfta bulunarak, "Eğer hayatım boyunca bir fikir veya sonuç çaldıysam, beni asın" demişti. Ancak Rao'nun makalesi Matheu ve arkadaşlarının makalesine benzer bir çalışma ve yinelenen rakamlar içeriyor. 2011 yılında Journal of Luminescence'de Chitara, Nidhi Lal ve Krupanidhi ile birlikte yazılan bir makale Itskos ve arkadaşlarının makalelerinden kopyalanmış gibi görünen 20 atıf yapılmamış satır içermektedir. Nanoteknoloji (Haziran 2009 sayısı) ve Heliotis ve ark. Gelişmiş Malzemeler (Ocak 2006 sayısı) . Nanoteknoloji alanında Chitara ve Krupanidhi ile birlikte yazılan başka bir makalede Huang ve arkadaşlarının 1995 tarihli makalesinden altı satır kullanılmıştır. Uygulamalı Fizik Mektuplarında.

Tartışmaya rağmen Rao'ya Hindistan Hükümeti tarafından Bharat Ratna ödülü verildi ve Jawaharlal Nehru İleri Bilimsel Araştırma Merkezi'nde (JNCASR) profesör olarak aktif olarak görev yaptı. Aralık 2013'te, hukuk öğrencisi olan erkek ve kız kardeş Tanaya Thakur ve XII. sınıf öğrencisi Aditya Thakur, Rao'nun Bharat Ratna'sına itiraz etmek için Allahabad Yüksek Mahkemesi Lucknow Bench'te kamu yararına yönelik bir dava açtılar. "İntihal vakaları kanıtlanmış bir bilim adamına en yüksek sivil ödülü verilmeyeceğini" ileri sürdüler. Ancak mahkeme onları "tanıtım talebinde bulundukları" gerekçesiyle reddetti. 2015 yılında ödülün iptali için başka bir talep daha vardı ancak Merkezi Enformasyon Komisyonu dilekçeyi reddetti.

17 Kasım 2013'te Bharat Ratna'sının açıklanmasının ardından düzenlediği basın toplantısında Hintli politikacıları "aptallar" olarak nitelendirdi ve bu ulusal bir öfkeye neden oldu. Şöyle dedi: "Yaptığımız bunca şeye rağmen neden bu aptallar (politikacılar) bize bu kadar az şey verdi? Hükümetin bize verdiği parayla biz [bilim adamları] çok daha fazlasını yaptık." Savunmasında Rao, politikacıların bilime yönelik araştırma finansmanı yatırımlarını görmezden gelmenin "aptalca" bir yolu olduğunu söylediğinde ısrar etti.