Giuseppe Di Stefano

Giuseppe Di Stefano (24 Temmuz 1921 - 3 Mart 2008) 1940’ların başından 1990’ların ortasına kadar söyleyen profesyonel opera sanatçısı İtalyan tenor.  Arkadaşları ve hayranları tarafından “Altın ses” ya da “En güzel ses” olarak tanımlanan, Pipo lakaplı sanatçı Beniamino Gigli’nin ardılı, Luciano Pavarotti’nin öncü modeli olmuştur. Bir söyleşide Pavarotti, "Di Stefano benim idolümdür. Duyabileceğiniz en inanılmaz, güneş gibi açık ses onunkidir, müzik yeteneği doğal ve güzel olduğu kadar olağanüstüdür.” demiştir. Di Stefano, José Carreras’ı da derinden etkileyen tenor olmuştur. 3 Mart 2008’de kimliği bilinmeyen saldırganların neden olduğu yaralanmalar sonucu yaşamını yitirdi.

Giuseppe Di Stefano 1921’de Sicilya Catania yakınlarında Motta Sant'Anastasia köyünde doğdu. Altı yaşında Milano’ya göç etti. Daha sonra kunduracı olacak carabiniere bir baba ile terzi bir annenin tek çocuğudur. Papaz olmak için din eğitimi aldığı sırada arkadaşlarının önerileri sonucu sesini eğitmek için bariton Luigi Montesanto ve Mariano Stabile ile çalıştı, diksiyonunu geliştirdi.

II. Dünya Savaşı sırasında eğitimi sekteye uğrayan Di Stefano, İtalyan ordusuna girdi. Orduda birliklerini eğlendirmek için şarkı söylemesi nedeni ile komutanları tarafından kötü asker olarak nitelendirildi. İtalya’nın savaşı yitirmesiyle İsviçre’ye kaçan Di Stefano, bir süre Lozan radyosunda şarkı söyledi, ilk Sicilya kökenli parçalarının kayıtlarını yaptı.

Di Stefano, kariyerine lirik tenor olarak başladı. Donizetti'nin L'Elisir d'Amore operasında Nemorino ve Verdi'nin La traviata operasında Alfredo rollerini aldı. 1947 Ağustos’unda New York Metropolitan Opera’sında Verdi'nin Rigoletto operasının Riccione (Hjördis Schymberg ile birlikte) rolünü, 1948 Şubat’ında da aynı operanın Mantua Dükü rolünü üstlendi. Manon operasındaki performansından sonra Musical America klasik müzik dergisinde “Gigli’den sonra duyduğumuz ender kadifemsi zenginlikteki ses” yorumu çıktı. Uzun yıllar düzenli olarak New York’ta çalışan Di Stefano 1957 yılında Edinburgh Festival’inde L'elisir d'amore’daki Nemorino rolü ile 1961’de Covent Garden’daki Royal Opera House’da Tosca’daki Cavaradossi rölü ile İngiltere’de söyledi. Tenor olarak kusursuz diksiyonu, eşsiz tınısı, tutkulu ve yumuşak söylemesi ile takdir topladı.

Faust’un Metropolitan Operası’ndaki radyo yayınından sonra Sir Rudolf Bing anılarında, "Güzelliğini yaşamımın sonuna kadar unutamayacağım bir ses” yorumunu yaptı. Uluslararası ün kazandığı yıllarda Di Stefano İtalyan Altın Orfeo müzik ödülünü aldı.

1953’de EMI klasik bölümü başkanı Walter Legge, popüler İtalyan operalarını Maria Callas ile birlikte kaydetmek için tenor olarak Di Stefano’yu seçti. İkilinin 1953’teki  Victor de Sabata yönetimindeki Tosca stüdyo kayıtı tarihin en önemli gramafon kayıtlarından biri olarak nitelendirildi. 1951’de Güney Amerika’da başlayan sahne performansları da 1957’de La Scala'daki Un ballo in maschera’ya kadar sürdü.

Di Stefano, 1955’de ünlü Visconti yapımı La traviata’nın Alfredo’su ile Edgardo’nun Lucia’sını Herbert von Karajan yönetiminde Berlin ve Viyana’da La Scala’da söyledi.

Metropolitan Opera House’dan Rudolf Bing’in, Di Stefano'nun playboy yaşam tarzının sesini bozduğu yönündeki yakınışlarına karşın, Di Stefano, sentetik liflere olan alerjisinin sesini etkilediğini söyledi.

1973’de, Di Stefano ve Maria Callas 1974’te sona erecek olan bir resital turuna çıktılar. Eleştirmenlerin Callas’ın sesini yitirdiği yönündeki yorumlarına karşın halkın tepkisi her yerde coşku dolu oldu. Bu dönemde iki sanatçı arasında romantik ilişki dedikoduları yayıldı. Temmuz 1992’de Di Stefano başarılı biçimde söyleyişini son opera çalışması olan Turandot’daki İmparator rolü ile sürdürdü.

1949’da konservatuvar öğrencisi Maria Girolami ile New York’ta evlendi. Üç çocuğu olan çift 1976’da ayrıldı. Di Stefano'nun 1977’de Hamburglu soprano Monika Curth ile başlayan ilişkisi 1993’te evlenmeleri ile sonuçlandı. Son olarak 24 Ekim 2004’te Oderzo’da aldığı bir ödül sırasında görüldü.

3 Aralık 2004’te Kenya’daki Diani Plajı’ndaki evinde kimliği saptanamayan soyguncular tarafından saldırıya uğradı. Bu soygun sırasında ciddi biçimde yaralandı ve bilincini yitirmiş olarak kanlar içinde bırakıldı. Mombasa’da kaldırıldığı hastanede durumu ciddiliğini korudu. Üç ameliyat geçirmesine karşın 7 Aralık'ta komaya girdi. 23 Aralık’ta İtalya’da Milano’ya götürüldü. Bir süre sonra komadan çıkmasına rağmen sağlığı hiç düzelmedi. 2 Mart 2008’de kuzey Milano Santa Maria Hoè’daki evinde 86 yaşında öldü.

Di Stefano’nun gençlik yıllarında genişleyen, yumuşak, kusursuz canlılıkta ve zengin tınılı bir sesi vardır. Temiz diksiyonu, tutkulu vurgulaması, büyüleyici yorumu, zarif pianissimo ve tonlaması ile söyleme tekniğinden övgü ile söz edilir. Bjorling, Kraus, Del Monaco ve Bergonzi’den farklı olarak doğal müzikalitesi, cömert, içten gelen ve iletişimci bir söyleme tekniğine sahiptir.

Di Stefano, özellikle kariyerinin erken dönemindeki unutulmaz performansları (Rigoletto, La traviata, La bohème, Balıkçıların incisi, Manon, Faust) ile geleneksel lirik tenor ile post-romantik İtayan Fransız repertuvarı arasında yer alır.

Di Stefano ile Callas Kasım - Aralık 1972’de Philips için Antonio de Almeida yönetiminde Londra Senfoni Orkestrası eşliğinde bir dizi düet kaydetti. Bu kayıtlar resmi olarak yayınlanmadı ancak korsan kayıtları çıktı.