Gorō Shimura

, Princeton Üniversitesi'nde sayı teorisi, otomorfik formlar ve aritmetik geometri alanlarında çalışan Japon matematikçi ve Michael Henry Strater Matematik Fahri Profesörü idi.

Abelyen varyetelerin ve Shimura varyetelerinin karmaşık çarpımı teorisini geliştirmesinin yanı sıra, sonuçta Fermat'ın Son Teoreminin kanıtına yol açan Taniyama-Shimura varsayımını ortaya koymasıyla biliniyordu.

Gorō Shimura, 23 Şubat 1930'da Japonya'nın Hamamatsu şehrinde doğdu. Shimura, 1952 ve 1958'de Tokyo Üniversitesi'nden matematik alanında sırasıyla B.A. ve D.Sc. ile mezun oldu.

Mezun olduktan sonra, Shimura Tokyo Üniversitesi'nde öğretim görevlisi oldu, ardından Chikako Ishiguro ile evlendiği Tokyo'ya dönmeden önce, on ay Paris'te ve yedi ay Princeton's Institute for Advanced Study'deki görevi dahil olmak üzere yurt dışında çalıştı. Daha sonra Osaka Üniversitesi fakültesine katılmak için Tokyo'dan taşındı, ancak finansman durumundan memnun olmadığı için Amerika Birleşik Devletleri'nde iş aramaya karar verdi. André Weil aracılığıyla Princeton Üniversitesi'nde bir pozisyon elde etti. Shimura, 1964'te Princeton fakültesine katıldı ve 1999'da emekli oldu; bu süre zarfında 28'den fazla doktora öğrencisine danışmanlık yaptı ve 1970'te Guggenheim Bursunu, 1977'de Cole Ödülü'nü, sayı teorisi için Cole Ödülü'nü, 1991'de Asahi Ödülü'nü ve 1996 yılında başarılı çalışmaları dolayısı ile ömür boyu Steele Ödülü'nü aldı.

Shimura, matematiğe yaklaşımını "fenomenolojik" olarak tanımladı: ilgi alanı, otomorfik formlar teorisinde yeni ilginç davranış türleri bulmaktı. Ayrıca genç nesil matematikçilerde eksik bulduğu bir "romantik" yaklaşımı savundu. Shimura, evinde sabahları yeni araştırmalar üzerinde çalışmaya ayrılmış bir masa ve öğleden sonra kağıtları mükemmelleştirmek için ikinci bir masa kullanarak, araştırma için iki parçalı bir süreç kullandı.

Shimura, değişmeli varyetelerin karmaşık çarpımı üzerine ilk kitabı yazdığı ve Taniyama-Shimura varsayımını formüle ettiği Yutaka Taniyama'nın bir meslektaşı ve arkadaşıydı. Shimura daha sonra eliptik eğrilerin karmaşık çarpımı teorisinde ve modüler formlar teorisinde bulunan fenomenleri daha yüksek boyutlara (örneğin Shimura varyeteleri) genişleten uzun bir dizi ana makale yazdı. Bu çalışma, Langlands programında öne sürülen motivik ve otomorfik L-fonksiyonları arasındaki eşdeğerliğin test edilebileceği örnekler sağladı: Shimura varyetesinin kohomolojisinde gerçekleşen otomorfik formlar, Galois temsillerini kendilerine bağlayan bir yapıya sahiptir.

1958'de Shimura, Martin Eichler'in modüler bir eğrinin yerel L-fonksiyonu ile Hecke operatörlerinin özdeğerleri arasındaki Eichler-Shimura uyum ilişkisi üzerine ilk çalışmasını genelleştirdi. 1959'da Shimura, Eichler'in çalışmasını Eichler kohomoloji grupları ve Pierre Deligne'nin Weil varsayımlarının ispatında kullanılacak olan cusp formlarının uzayları arasındaki Eichler-Shimura izomorfizmi üzerine genişletti.

1971'de, Shimura'nın Kronecker'in Jugendtraum'unun ruhundaki açık sınıf alanı teorisi üzerine çalışması, Shimura'nın karşılıklılık yasasının kanıtıyla sonuçlandı. 1973'te Shimura, yarı bütün ağırlığı k + 1/2 olan modüler formlar ile çift ağırlığı 2k olan modüler formlar arasında Shimura denkliğini kurdu.

1950'lerde Shimura'nın Taniyama-Shimura varsayımı (daha sonra modülerlik teoremi olarak bilinir) formülasyonu, 1995 yılında Andrew Wiles tarafından Fermat'ın Son Teoreminin ispatında kilit bir rol oynadı. 1990'da Kenneth Ribet, Fermat'ın Son Teoreminin bu varsayımın yarı kararlı durumundan takip edildi. Shimura kuru bir şekilde Andrew Wiles'ın yarı kararlı duruma ilişkin kanıtını duyduğunda ilk tepkisinin 'Sana söylemiştim' olduğunu söyledi.

Hobileri, aşırı uzunluktaki shogi problemleri ve İmari porselenlerini toplamaktı. Imari'nin Hikayesi: Antik Japon Porseleninin Sembolleri ve Gizemleri (The Story of Imari: The Symbols and Mysteries of Antique Japanese Porcelain), 2008 yılında Ten Speed Press tarafından yayınlanan, 30 yılı aşkın süredir topladığı İmari porselenleri hakkında kurgusal olmayan bir eserdir.