Ahikar'ın Hikayesi

Ahikar'ın Öyküsü, (veya Sözleri ) Orta ve Yakın Doğu'da geniş çapta dolaşan Elefantin, Mısır'dan gelen papirüslerde MÖ beşinci yüzyıl İmparatorluk Aramicesinde tasdik edilen bir öyküdür. "Dünya edebiyatının en eski 'uluslararası kitaplarından' biri" olarak nitelendirilir.

Ana karakter Ahiqar, Asur Kralları Sanherib ve Esarhaddon'un şansölyesi olabilir. Uruk'tan yalnızca bir Geç Babil bir çivi yazısı tableti Arami dilinde Aḫu'aqār adından bahseder. Adı Imperial Aramice אחיקר ve ile yazılmıştı ve Hayqār, Yunan Achiacharos ve Slav Akyrios ve Armenian (Xikar), Osmanlı Türkçesi Hikar gibi varyantları ile eski Yakın Doğu'da olağanüstü bilgeliğiyle tanınan bir bilgedir.

Ahikar hikayede Asur kralları Sanherib ve Esarhaddon'un efsanevi bir başveziridir. Kendi çocuğu olmadığı için yeğeni Nadab (Nadin)'i evlat edinir ve halefi olarak büyütür. Nadin yaşlı amcasının öldürülmesi için nankörce plan yapar ve Esarhaddon'u Ahikar'ın vatana ihanet ettiğine ikna eder. Esarhaddon, yanıt olarak Ahikar'ın idam edilmesini emreder, Ahikar tutuklanır ve cezasını beklemek üzere hapsedilir. Ancak Ahikar, cellata, Sanheribin verdiği benzer bir kaderden onu kendisinin kurtardığını hatırlatır. Cellat onun yerine başka bir mahkumu öldürür ve Esarhaddon'a bunun Ahikar'ın bedeni olduğunu iddia eder.

İlk metinlerin geri kalanı bu noktadan sonra hayatta kalamaz, ancak düşünülen orijinal son Ahikar rehabilite edilirken Nadin'in idam edilmesidir. Daha sonraki metinler, Ahikar'ın Esarhaddon adına Mısır kralına öğüt vermek için saklandığı yerden dönüşünü tasvir eder. Daha sonraki metinlerde Ahikar dönüşünde Nadin ile yüzleşir, ona kızar ve Nadin ölür.

Uruk'ta, MÖ 7. yüzyıl Esarhaddon yönetimindeki bir ummānu "bilge" Aba-enlil-dari'nin Aramice adı A-ḫu-u'-qa-a-ri'den bahseden, MÖ 2. yüzyıla ait bir Geç Babil çivi yazısı metni bulundu. Bilge Aḥiqar'ın bu edebi metni, muhtemelen MÖ 7. yüzyılın sonları veya 6. yüzyılın başlarında Mezopotamya'da Aramice yazılmış olabilir. İlk kanıt, Mısır'ın Elefantin adasındaki Yahudi askeri kolonisinin kalıntılarından MÖ 5. yüzyıla ait birkaç papirüs parçasıdır. Ahikar'ın yeğeniyle konuşurken resmedildiği çok sayıda hikmetli söz ve atasözünün varlığı, hikayenin ilk bölümünün anlatımını büyük ölçüde genişletir. Ahikar'dan bahsetmedikleri için, çoğu bilim adamı bu söz ve atasözlerinin orijinal olarak ayrı bir belge olduğundan şüpheleniyor. Bazı sözler İncilin Özdeyişler Kitabı'nın bölümlerine, diğerleri deuterokanonik Sirak Bilgeliği'ne ve diğerleri Babil ve Fars atasözlerine benzer. Deyişler derlemesi özünde o dönemde Orta Doğu'da yaygın olanlardan bir seçkidir.

Yeni Gözden Geçirilmiş Standart Versiyonun takip ettiği Codex Sinaiticus Yunanca Metnindeki "Nadab", Vaticanus ve Alexandrinus Kodekslerinin takip ettiği Yunanca Metinde "Aman" olarak adlandırır.

Efsanenin izlerinin Yeni Ahit'te bile olduğu ileri sürülmüştür. Ayrıca Maximus Planudes'in yazdığı Ezop'un Hayatı (bölüm xxiii–xxxii) arasında çarpıcı bir benzerlik var. Strabon tarafından da Doğulu bir bilge olarak Akaikarus'tan bahsedilir. Çeşitli versiyonlar arasındaki ilişki güçlükle kurtarılabilse de, efsanenin köken olarak doğulu olması şüphesiz görülüyor. Ahikar hikayesinin unsurları Demotik Mısır'da da bulundu. İngiliz klasikçi Stephanie West, Herodot'ta Büyük Kiros'un danışmanı olarak Kroisos'un hikayesinin Ahikar hikayesinin başka bir tezahürü olduğunu savundu. Ahikar Hikâyesi'nin tam bir Yunanca çevirisi bir noktada yapılmış, ancak günümüze ulaşamamıştır. Bununla birlikte, Eski Slavca ve Rumence'ye çevirilerin temeliydi.

Hikayenin beş Klasik Süryanice versiyonu ve daha eski bir Süryanice versiyonuna dair hayatta kalan kanıtlar var. İkincisi Ermenice ve Arapçaya çevrildi. Arapça uyarlamalarda bazı Ahikar unsurları Lokman'a aktarılmıştır. Gürcüce ve Eski Türkçe tercümeler Ermeniceye dayanırken, Etiyopya tercümesi ise etkisi artık Suret versiyonlarında da görülen Arapçadan türetilmiştir.

James M. Lindenberger, Ahikar. Yeni Bir Çeviri ve Giriş, James H. Charlesworth (1985), The Old Testament Pseudoepigrapha, Garden City, NY: Doubleday & Company Inc., Cilt 2, (Cilt 1), (Cilt 2), sayfa 494-507.