SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Türkiye'de judo

1962 yılında, güreş antrenörü [Halil Yüceses] Japonya'da judo eğitimi aldıktan sonra dönüşünde Kuleli Askeri Lisesinde görev alarak Judonun temellerini ülkemizde atmaya başladı.Bundan sonra Kuleli Askeri Lisesi judo takımı; Mitatpaşa stadındaki 19 ve 27 Mayıs gösterilerinde tribünleri dolduran halkımıza yaptıkları gösterilerle bu spor dalının sevilmesini sağlamıştır. Eminönü Denizcilik Lokali ve Fatih Güreş Kulübü'nde Olcay Şen'le ilk judo çalışmasını başlattı. Daha sonra Üsküdar Anadolu Kulübü'nde Halil Yüceses ile birlikte Namık Ekin, Olcay Şen bu çalışmalara devam etti.

Judo sporu 1964 yılında önce Güreş Federasyonuna bağlandı, 1966 yılında ise bağımsız bir federasyon oldu. Judo Federasyonunun kurulmasının, ilk başkanlığına da Hakkı Isıgöllü'nün atanmasının ardından 1967'de ilk Türkiye Şampiyonası düzenlendi. 1969-1979 yılları arasında Judo ve Tekvando, 1980-1990 arasında ise Judo ve Karate Federasyonu olarak faaliyetlerini yürüten federasyon, 1990 yılından itibaren Judo Federasyonu adı altında hizmet verdi. Cihat Uskan bu federasyonların başkanlığını yaptı.

1968 yılında Fransız Michel Novovitch'in Türkiye'ye antrenör olarak gelmesiyle modern judo başladı. 1969 yılında Japon Kültür Derneği'nin girişimiyle Vaseda Üniversitesi'nden Yoşimura Türkiye'ye gelerek, Kodokan'ın stilinin benimsenmesine yardımcı oldu. 1968'de Federasyon Başkanı Cihat Uskan yönetiminde Türkiye'de judo temel teknikleri üzerine ilk eserler Namık Ekin, millî takım elemanları ve Tercüman yazarı Kaya Muzaffer Ilıcak ile hazırlandı. Judonun gelişmesinde rol oynayan judo posterleri federasyon tarafından hazırlanarak ülke çapında dağıtıldı.

Bu dönemde İstanbul başta olmak üzere birçok ilde judo kulüpleri açılmaya başlandı. Ahmet Berkol Ökten, İstanbul Kadıköy'de ilk judo salonunu (Dojo Samurai) açtı. Akabinde Feridun Yenisey İstanbul Üniversitesi bünyesinde (Mediko-Sosyal), Mehmet Emin Sebik Beylerbeyi'nde, Namık Ekin Fındıkzade'de (Dojo Bushido), İbrahim Çabıtkan Karagümrük'te (Altınay Güreş Kulübü), Gündüz Atik ise Beyoğlu'nda, Taksim-Şişli Spor Kulübü Salonu'nda (Dojo Kenji Kai) judo öğretilerini başlattılar. Gündüz Atik ve Gürbüz Tansever, Sultanahmet Amerikan Dersanesi'nde (YMCA) ve ilk kez olarak Trakya'da (Ömer Erol'la beraber) Kumburgaz ve Silivri'de judo çalışmaları yürüttü. Süheyl Yeşilnur ve Cüneyt Yeşilnur kardeşler ise Fatih'te judo çalışmalarında bulundu.
Ümraniye çöp patlaması

Ümraniye çöp patlaması, 28 Nisan 1993 tarihinde İstanbul'un Ümraniye ilçesi Hekimbaşı çöplüğünde biriken metan gazının patlaması sonucu meydana gelen facia. Olayda 39 kişi öldü, 12 kişi kayboldu. Kaybolan 12 kişinin cesedi ise bulunamamıştır.

Patlama yaklaşık 4,5 yıl süresince çöplerin kontrolsüz bir şekilde biriktirilmesi nedeniyle meydana geldi. Çöp alanları çevre ve halk sağlığı için zararlı olsalar da bir diğer tehlikeli yönü depolanan çöplerin içinde oluşan gaz birikmeleridir. Bu gazların birikmemesi için gaz uzaklaştırma bacaları yapılması gerekir.

Çöp patlaması İstanbul'un çöp depolama alanlarındaki sorunu gün yüzüne çıkardı ve 1994 Türkiye yerel seçimleri'nde birçok siyasi parti öncelikli olarak İstanbul'un çöp sorununu çözeceği vaadiyle seçimlere girdi.
Şen halkası

Şen halkası, hiyerogliflerde stilize edilmiş bir ip düğümü gibi temsil edilen, tanjant çizgili bir halkadır. "Şen" sözcüğü Eski Mısır dilinde "kuşatmak" veya "çevrelemek" anlamına gelir, şen halkası ise ebedi hükmü temsil etmektedir. Uzun formunda hükümdar isimlerinin etrafını çeviren ve koruyan kartuş olarak kullanılmıştır.

Şen halkasının en sık şahin başlı tanrı Horus tarafından taşındığı görülür. Aynı zamanda akbaba başlı tanrıça Nekhbet tarafından da taşınmaktadır. Üçüncü hanedan döneminde bile kullanılan şen halkası, Zoser Piramidi'ndeki kabartmalarda da görülebilir.
Joseph Grew

Joseph C. Grew (d. 27 Mayıs 1880 - ö. 25 Mayıs 1965), 20. yüzyılın ilk yarısında görev yapmış ve uzun kariyeri içine iki dünya savaşı, Ankara ve Tokyo büyükelçilikleri ile Lozan konferansında Amerikan temsilciliği gibi önemli görevleri sığdırmış olan bir Amerikalı diplomattır.

Joseph Grew ve Richard Child, Lozan Konferansı'nda Amerikan gözlemci olarak görev yaptı. 1920-1921 yıllarında Danimarka, 1921-1924 yılları arası ABD'nin İsviçre büyükelçisi olarak görev yapmıştır. 1927 yılında Grew, Türkiye'ye Amerikan büyükelçisi olarak atandı. Uzakdoğu'ya büyükelçi olarak atanana dek beş yıl Türkiye'de görev yaptı.

Dışişlerine girdiği 1904 yılında Kahire'de üçüncü kâtip olarak işe başlamış, 1945 yılında yaş haddiyle emekli olurken, kendi mesleğinde ulaşabileceği en üst seviyeden, bakanlık müsteşarı olarak görevi bırakmıştır. Görev yaptığı yıllarda tutmuş olduğu günlüğü düzinelerce defterden oluşmakta ve yalnız siyasi gelişmeleri değil yaşadığı ortamda gözüne çarpan sosyal hadiseler ile kendisine ve yakın çevresine ilişkin hatıraları da bu esnada kaleme almış bulunmaktadır. On binlerce daktilo sayfası resmi yazışma, gazete kupürleri, resmi sirkülerlerin teksirleri, şahsi mektupların kopyaları ve hatıra defterlerinden oluşan bu şahsi evrak koleksiyonu 1952 yılında Amerikalı tarihçi Walter Johnson ve asistanı Nancy Harvison Hooker editörlüğünde özetlenerek The Turbulent Era (Çalkantılı Dönem, Kırk Yıllık Diplomasi Hatıraları) adı altında iki cilt ve 1527 sayfadan oluşan bir eser halinde yayınlanmıştır.
Ekzosfer

Ekzosfer, atmosferin tabakalarından biridir. Termosferin sona erdiği termopoz düzeyinin üstünde kalan atmosfer bölümüdür. Çok seyrek hidrojen ve helyum atomlarından oluşur, giderek seyrelip gezegenler arası ortamla birleşir.

Atmosferin son katıdır. Üst sınırı kesin olmasa da yer yüzeyinden yaklaşık 10.000 kilometre yükseklikte olduğu kabul edilmektedir. Bu katta gazlar çok seyrektir. Yer çekimi çok düşüktür. Burada artık belirgin bir sınır olmadığından boşluğa geçiş başlamaktadır. Pratik nedenlerle, yer yüzeyinden 100 km yükseğe yerleştirilen hayali Kármán hattı, dünya ile uzayın sınırı olarak kabul edilir. Yapay uydular bu katmanda bulunur.
Ludwig Borckenhagen

Friedrich Ludwig Wilhelm Carl Borckenhagen (15 Temmuz 1850 - 17 Haziran 1917), İmparatorluk Donanması'nda görev almış amiraldir. Borckenhagen deniz stratejisi üzerine etkili bir yazardı ve Alfred Thayer Mahan'ın fikirlerini Alman İmparatorluğu'na girişini sağlamıştır.

Borckenhagen, Johann Ludwig Friedrich Borckenhagen (1818-1870) ve eşi Julie Emilie Helene Seydel'in (1820-1888) oğlu olarak Vestfalya'ın Minden bölgesinin Rodenbeck ilçesinde doğdu. Küçük kardeşi Carl Borckenhagen daha sonra Güney Afrika'ya göç edecek ve orada son derece güçlü bir siyasi lider olacaktı.

26 Nisan 1868'de genç bir öğrenci olarak Prusya Donanması'na katıldı ve Gefion ve Niobe firkateynlerinin yanı sıra König Wilhelm ve Elisabeth zırhlılarında görev aldı. 1871'de Kiel'deki Donanma Akademisi'nde daha fazla eğitim görmeden önce Baltık Ostseeflotte'de görev yaptı.

25 Eylül 1881'de Berlin'de Margarete Clara Kapp (Friedrich Kapp ve Louise Engels'in kızı) ile evlendi ve çiftin Luise ve Fritze adında iki kızı oldu.

Bu sırada, denizcilik stratejisi üzerine son derece etkili bir dizi makale yazdı. İlk makalelerinden ikisi, Alman İmparatorluğu'ndaki deniz gücü ve stratejisi üzerine ilk tartışmayı oluşturdu. Alfred Thayer Mahan'ın fikirlerini Almanya'ya girmesini sağlayan kişidir. Mahan'ın Deniz Gücünün Tarihe Etkisi adlı eserini Almanca'ya çevirdi..

Borckenhagen, Almanya ile rakipleri arasındaki denizcilik gelişimindeki gecikmeyi vurgularken, tavsiyelerinin çoğu, Prusya ordusunun deniz gücüne yoğun bir şekilde yatırım yapma ihtiyacına odaklanıyordu. Tarih çalışmalarından ve Mahan'ın yazılarından yola çıkan bu öneri, sonradan Kaiser hükümeti tarafından benimsendi ve bu durum Almanya'yı Alman-İngiliz deniz rekabeti'ne soktu.

Uzak Doğu'da başarılı bir şekilde görev yaptıktan sonra Kurmay Başkanı ve 1. Filo'nun 2. Amirali oldu. 1903'ün başlarında, Alman filosunun ana keşif gücü olan I. Keşif Grubu'un ilk komutanı oldu. 22 Eylül 1903'ten (tarihindeki ikinci bağımsız direktör) Deniz Akademisi müdürü, ardından 30 Mart 1907'den Donanma Eğitim Müfettişi olarak görev yaptı.

Birinci Dünya Savaşı'nın başında Amiral olarak hizmete geri çağrıldı. Ancak strateji ve planlama alanındaki faydası, Reichskommissar olarak Berlin'deki Oberprisengericht'te 17 Haziran 1917'de ölümüne kadar görev yapmasını sağladı.
TOÇEV

TOÇEV (Tüvana Okuma İstekli Çocuk Eğitim Vakfı), merkezi İstanbul'da bulunan bir sivil toplum kuruluşudur. Okumak isteyen ancak ailesinin maddi yetersizliği nedeniyle okuyamayan ya da çalışmak zorunda kalan Türkiye’nin çeşitli illerindeki çocuklara tüm eğitim hayatları boyunca maddi ve manevi destek verme amacını güder.

1994 yılında Vakıf Başkanı Ebru Uygun ve 5 arkadaşının, 5 çocuğun eğitim hayatını değiştirmek için yola çıkış hikâyesi ile kurulan TOÇEV, hayata geçirdiği projelerle 28 yıl sonunda, 7 milyonu aşkın çocuk ile çalışmalarına devam etmektedir.

31 kurumsal sosyal sorumluluk projesine imza atan TOÇEV'in bazı projeleri şunlardır: Yaşasın Okulumuz, Bir Şey Değişir Her Şey Değişir, Günebakan, İlk Yardıma İlk Adım, Parlak Gülüşler Parlak Gelecekler, Buğdayın İyiliği Doğru Ekmeğin Mucizesi, Evimdeyim, Yarının İzleri, Paylaşmayı Seven Parmak Kaldırsın, İyi Beslenmek İyi Gelecektir, İlk Yardıma İlk Sen Koş, Benim Mahallem, Temiziz, Citibank Kütüphaneler, Enerjimiz Çocuklar İçin, Su Gelecektir, Bugün Benim Gelecek Benim, Evimdeyim, Benim Yaratıcı Dünyam, Kahvaltılı Sabahlar Sağlıklı Yarınlar, Hey Genç Harekete Geç, Ben Ergenim, Orkid Okula Devam, Parmaklıklar Ardından Bir Sanat Terapisti Deneyimi, Sevgiyle Bitti Gitti, Özgürüm, Özgürlüğüm, Özgürleşen Umutlar, 25.Yıl Kutlamalar Kitabı ve Puduhepa'dır.

Uluslararası alanda 2009 Unilever ve Tesco Uluslararası Değer Ödülleri, PR News 2010 CSR Awards, 2011 Golden Peacock Global Awards, 2014 International Business Awards, 2016 “Benim Mahallem” CSR Awards, 2017 “Benim Mahallem” Stevie Awards, 2018 “Benim Mahallem” CSR Foundation Kurumsal Sosyal Sorumluluk Ödülü ve 2019 “Benim Mahallem” Projesi JSI Sosyal Sorumluluk Ödülleri sahibi olan TOÇEV ayrıca 6. Uluslararası Halil İbrahim Buluşmaları, Avrupa Mükemmellik Ödülleri, Altın Havan 2011, Çocuk Markaları Derneği, Magazin Gazetecileri Derneği gibi ulusal ödüllerinin de sahibidir.

Çocuk gelişimi ve eğitimi konusunda TOÇEV tarafından yayınlayan kitaplar şunlardır: 102 No’lu oda (2005), Dokunduğum Yürekler (2006), Kendi Sıcağını Arayan Yürek (2006), TOÇEV Çocuk Kitapları (2006), Dil İnsanı Konuşur (2007), Yüzüm Umuttur (2009), Birlikte Büyümek (2009).
Anton Zeilinger

Anton Zeilinger (d. 20 Mayıs 1945) Avusturyalı kuantum fizikçisi ve 2022 Nobel Fizik Ödülü sahibi bilim insanı Zeilinger, Viyana Üniversitesi'nde fahri fizik profesörü ve Avusturya Bilimler Akademisi Kuantum Optik ve Kuantum Bilgisi Enstitüsü'nde kıdemli bilim insanıdır. Araştırmalarının çoğu kuantum dolaşıklığın temel yönleri ve uygulamaları ile ilgilidir.

2007'de Zeilinger, "hızla gelişen kuantum bilgisi alanının mihenk taşı haline gelen kuantum fiziğinin temellerine yaptığı öncü kavramsal ve deneysel katkılardan dolayı" Londra Fizik Enstitüsü'nün ilk Açılış Isaac Newton Madalyasını aldı. Ekim 2022'de; dolaşık fotonlarla ilgili deneyler içeren, Bell eşitsizliklerinin ihlalini belirleyen ve kuantum bilgi bilimine öncülük eden olağanüstü çalışmaları nedeniyle Alain Aspect ve John Clauser ile birlikte Nobel Fizik Ödülü'nü aldı.

Anton Zeilinger 1945'te Ried im Innkreis, Yukarı Avusturya, Avusturya'da doğdu. 1963'ten 1971'e kadar Viyana Üniversitesi'nde fizik okudu. 1971'de Viyana Üniversitesi'nden Helmut Rauch gözetiminde "Dy-single kristalinde nötron depolarizasyon ölçümleri" konulu teziyle doktora aldı.1979'da Viyana Teknoloji Üniversitesi'nde üniversite hocası (habilitasyon) oldu.
Strazburg

Strazburg Fransa'nın nüfus bakımından yedinci en kalabalık kentidir. Kuzey-doğu bölgesinin ekonomik merkezlerinden biri olan şehir aynı zamanda Avrupa Konseyi ve Avrupa Parlamentosu'nu barındırır. Cenevre ve New York'la birlikte ülke başkentliği yapmadan uluslararası bir organizasyon merkezi barındıran az sayıda kentten biridir.

Kent 1949 yılından bu yana AB görüşmelerine ev sahipliği yapmaktadır ve Avrupa Konseyi, Avrupa Parlamentosu ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi burada bulunmaktadır. Bu sebeple Avrupa Birliği'nin Brüksel'den sonraki 2. önemli kentidir. Dünyada Cenevre ve New York'un yanı sıra, başkent olmadan uluslararası kurumlara ev sahipliği yapan üç kentten biridir.

Bir sınır kenti olduğundan dolayı, diğer tipik Fransız kentlerine benzememektedir. Özellikle Alman ve Fransız kültürünün yoğun özelliklerini taşımaktadır. Şehrin şaraplık bağları çok ünlüdür.

Strazburg, Fransa'nın Almanya ile doğu sınırındadır. Bu sınır, modern şehrin doğu sınırı da olan Ren nehrince oluşturulmuştur ve nehrin karşı tarafında Alman kasabası Kehl’e bakar. Ancak Strazburg'un tarihi merkezi, burada Strazburg'a paralel ve kabaca Ren‘den uzakta akan Ill nehrindeki Grande Île üzerindedir. İki nehrin doğal yolları, sonunda Strazburg'un aşağısında bir yerde birleşir ancak birkaç yapay su yolu onları şehrin içinde birbirine bağlar.

Strazburg, Roma imparatoru Augustus tarafından kurulmuştur. 1681 yılında Almanlardan Fransızlara geçmiştir. 1789 Fransız Devrimi ile de kent iyice Fransız kültürünün etkisi altına girmiştir. 19. yüzyılın ikinci yarısında Otto von Bismarck tarafından yeniden ele geçirilerek Alman İmparatorluğu'na dahil edilmiş ve Alsas-Loren eyaletinin başkenti yapılmıştır. Kent I. Dünya Savaşı'nın ardından 1919'da yeniden Fransa'ya katılmıştır.

Tarihte birçok önemli olaya tanıklık etmiştir. Fransa millî marşı La Marseillaise 1792'de Rouget de Lisle tarafından burada bestelenmiştir. Gutenberg matbaayı burada icat etmiştir. Ünlü Alman yazar Goethe de hayatının bir kısmını burada geçirmiş ve burada öğrencilik yapmıştır.

Fransa'nın en önemli üniversitesinden biri olan Strasbourg Üniversitesi burada yer almaktadır. Şehir aynı zamanda EM Strasbourg Business School karargahına da ev sahipliği yapmaktadır.
İsmail Abi

Mecnun'un çocukluk arkadaşıdır. Her gün farklı bir iş yapmaktadır. Gemilere el sallayıp, babasının bir gemi ile geleceğini düşünmektedir. Saf bir kalbi olduğundan hep iyi düşünmektedir. Duygusal bir yakınlaşma yaşadığı Şekerpare'yi unutamamıştır. Hatta peşinden İzmir'e gitmiştir. Tam Şekerpare'yi bulacakken kardeşi gibi gördüğü Mecnun'un başı belaya girdiği için İstanbul'a dönmüştür. "Laaps!", "hooop!", "senin ağzından çıkanla kulağının duyduğunun aynı olmadığının farkında değil misin acaba?", "benim büyük büyük dedelerim hep şuydu, buydu..." gibi kendine has bir üslubu vardır. Her seferinde sadelikten yana olduğunu söylese de kıyafetleri pullu, ışıltılı, renklidir. Dizide bazen eter içerken görülür.

Senarist Burak Aksak'ın Ben de Özledim dizisinde açıkladığı Leyla ile Mecnun finaline göre her şeyin Mecnun'un hayal dünyasında yaşandığı dizide İsmail Abi de aslında bir Japon balığıdır. Dizinin 2021'de Exxen'de yayınlanan 3. (107) bölümünde bu finalin aslında bir paralel evren olduğu Ak Sakallı Dede tarafından Mecnun'a anlatılır.

Ağustos 2013'te dizinin yayından kaldırılacağı söylentileri üzerine internetten örgütlenen izleyiciler Kireçburnu Sahilinde toplanarak İsmail Abi'nin dizide yaptığı gibi gelmeyen gemiye el sallayarak TRT'ye tepki gösterdiler. 2019 yerel seçimleri öncesinde ise dizinin de çekildiği yer olan Sarıyer'de Saadet Partisi'nin Belediye Başkan adayı olan Davut Tepeyurt seçim afişinde İsmail Abi'nin el salladığı yeri kullanıp, slogan olarak ise İsmail Abi'nin beklediği gemiye atıfta bulunarak "O gemi gelsin diye" cümlesini kullanmıştır.

İsmail Abi karakterine genelde olumlu eleştiriler geldi. Nihat Sırdar, Akşam gazetesinin Cumartesi eki için yazdığı yazıda İsmail Abi'den "İşte o nereye çağırsanız sizinle gelecek, sizinle içip dinleyecek, en pis kavgaya dalabilecek, yanındaki gibi işsiz ve ısrarla iş arayan adamdır İsmail Abi." şeklinde bahsedip, iş görüşmelerinde verdiği "Benim genlerimde var" yanıtlarının dizinin en iyi anları olduğunu söylemiştir.

Gelmeyecek bir gemiye el sallamaya devam eden İsmail Abi, Yunan mitolojisinde büyük bir kayayı bir tepenin en yüksek noktasına dek yuvarlamaya mahkûm edilen kral Sisifos'a benzetilmiştir.
Myriam El Khomri

Bordeaux IV Üniversitesi'nde kamu hukuku eğitimi almıştır. Ardından Paris I Panthéon-Sorbonne Üniversitesi'nde hukuk eğitimine devam etmiş ve master diploması sahibi olmuştur. Bertrand Delanoë'nin 2001'de belediye başkanı seçilmesinin ardından çalışma ekibinde yer almıştır. 2002 yılında Sosyalist Parti'ye katılmış ve Parti yönetiminde çeşitli görevler almıştır. Paris 18. arrondissement'da çeşitli görevler üstlenmiş ve buradan Paris konseyine seçilmiştir. 2008 yılından 2014'te hükûmete girinceye dek belediye başkan yardımcısı olmuştur. Hükûmette önce Şehir politikalarından sorumlu Devlet Sekreteri olmuş, 2015 yılı itibarıyla ise Çalışma Bakanlığı görevini üstlenmiştir.
Eski Saray

Eski Saray ya da Sarây-ı Atîk-i Âmire, İstanbul ili Fatih ilçesine bağlı Beyazıt mahallesinde Süleymaniye Camii ile Bayezid Camii arasında İstanbul Üniversitesi ana yerleşkesi içerisinde Osmanlı döneminde İstanbul'da inşa edilmiş ilk saray.

İstanbul'un Fethi'nden sonra inşasına başlanılan saray, 1458 yılında tamamlanmıştır. Dukas (tarihçi) ve Mikhael Kritovoulos gibi dönem tarihçileri sarayın bitişini 1455 olarak belirtmiş olsa da genel kanı bu tarihlerde harem ve köşk gibi kısımların bitmekle birlikte sarayın tam halini almasının 1458 yılında kadar sürdüğü şeklindedir.

Evliya Çelebi Seyahatnamesinde sarayın inşasına İstanbul'un ele geçirilmesinden sonra eski bir kilisenin üzerine 1454 yılında yapılmaya başlandığını ve sur ile kuleye sahip olmayan düz ve mavi kurşunla kaplı dörtgen şekilli sağlam bir duvarla çevrilen sarayın çevresini de 12.000 arşın (takriben 9,0 km) olarak belirtmiştir.

Fatih döneminde yaşamış tarihçi Tûr-ı Sînâ (Tursun Bey), saray içerisinde köşkler, harem, Dîvân-ı Hümâyun, padişahın devlet işlerini yürüttüğü taht odası, görevli ikametgâhları gibi binalar ile padişahların avlanabileceği genişlikte bir alanın bulunduğundan bahsetmiştir.

Fatih Sultan Mehmed hükümdarlığı döneminde Topkapı Sarayı'nı inşa ettirmeye başlamış ve sarayın 1478 yılında tamamlanmasıyla da buraya yerleşmiştir. Padişah Topkapı Sarayı'nda yaşamakla birlikte haremin Eski Saray'da haftanın bazı günlerinde buraya gitmekteydi. İlerleyen yıllarda saray alanında bazı değişiklikler görülmektedir. II. Bayezid tarafından yaptırılan ve 1506 yılında hizmete açılan Bayezid Camii ile külliyesinin bir bölümünün Eski Saray'ın alanından alınarak yapıldığı bilinmektedir. Matrakçı Nasuh'un minyatüründe sarayı, iç içe iki sur ve ikamet binalarının iç surda sıkışık bir şekilde tasvir etmiştir. 1540/41 yılı gibi Eski Saray yangın sonucu büyük oranda tahrip olmuş ve Kanuni tarafından yeniden inşa ettirilmiştir. Yaşanan yangın sonrasında padişah haremi Topkapı Sarayı'na taşınırken, Eski Saray'daki haremde ise padişah annesi, gözden düşmüş cariyeler ile ölen/tahttan indirilen padişahın cariye/kadınları yaşamaya başlamıştı. 1557 yılında Süleymaniye Camii ve külliyesinin inşasıyla saray alanında bir daha daralma söz konusu olmuştur.
Anna ve Yoahim'in Buluşması (Kariye Camii)

Anna ve Yoahim'in Buluşması (Altın Kapıda Buluşma) mozaiği, günümüzde Kariye Camii olarak kullanılan Azize Kurtarıcı Hora Manastır kilisesinde iç narteks (esonarteks) bölümünün kuzey kubbesinin olduğu bölüm ile bu bölümün güneyindeki tonozlu kısım arasındaki kemer karnının doğusunda yer alan mozaik sahnedir.

Yapıda Meryem'in hayatının anlatıldığı mozaik sahnelerin dördüncüsüdür. Çocuğu olacağını Cebrail'den öğrenen Anna'nın, eşi Yoahim'e müjdeyi vermesi üzerine birbirlerine sarılarak, sevinmeleri tasvir edilmiştir. Bizans sanatında sıklıkla resmedilen bu olay, Kutsal Kitap'ta yer almaz, Aziz Yakup'un Apokrif İncil'inde anlatılır ve 1854'ten itibaren Meryem Ana'nın Günahsızlığı Yortusu adıyla bir yortu olarak kutlanmaktadır.

Anlatıda, çiftin Cebrail'in bildirdiği gibi Kudüs'te Tapınak Tepesi'ndeki Altın Kapı'da buluştuğu anlatılır ancak Kariye'deki mozaikte çiftin evlerinin kapısı önünde durmakta oldukları düşünülür. Yapının birinci katından sonra kabartmalı başlıklar taşıyan iki sütunun desteklediği ikinci katı bulunur ve pencereden kırmızı bir perde sarkar. Sol tarafta duvarın arkasından çifte bakan bir kadın görülür.

Kompozisyon büyük ölçüde zarar görmüştür ancak Yokahim ile Anna'nın tasvirleri iyi durumdadır. Tasvirin üst kısmında altın sarısı fon üzerinde "Theotokos'a gebe kalma" yazılıdır.
Herkesin Macaristan Hareketi

Herkesin Macaristan Hareketi (Macarca: Mindenki Magyarországa Mozgalom; MMM) yerel seçimlerde Fidesz'in adaylarına karşı bağımsız muhalefet ve alternatifleri teşvik etmek için kurulmuş bir Macar siyasi hareketidir. Kendisini bir siyasi parti olarak tanımlamayan hareket, Péter Márki-Zay ve ortakları tarafından Macaristan'ın bölünmüş muhalefet partileri arasında işbirliğini geliştirmenin bir aracı olarak 2018 yılında kuruldu. Márki-Zay, 2018'de Hódmezővásárhely belediye başkanlığını kazandı ve 2021'de, yaklaşmakta olan 2022 parlamento seçimlerinde Viktor Orbán'a meydan okumak için Macaristan için Birlik'in adayı oldu.

Hareket siyasi bir parti olmasa da hukukun üstünlüğü, basın özgürlüğü, Batı ile uyum (Vladimir Putin'in aksine), avro bölgesine giriş, sınırların yasadışı göçe karşı korunması ve halkın korunması dahil olmak üzere 12 maddelik bir parti programına sahip.
Apollon Tapınağı

Apollon Tapınağı, Akdeniz kıyısında, Türkiye'nin güneyindeki antik Karya kenti Side'de Roma döneminde MS 150 civarında inşa edilmiş; Roma müzik, uyum ve ışık tanrısı Apollon'a adanmış bir Roma tapınağıdır.

1984-1990 yılları arasında, yüzyıllar boyunca yan yana duran beş sütun ve başlıklar restore edildi. 2017 yılında kolonları taşıyan beton temelin aşınmaya başlaması ve kolonların içindeki demir parmaklıkların hava şartlarının etkisiyle yüzeye çıkması üzerine 2017 yılında restorasyon çalışmaları yapılmıştır. Sütunların kırılan kısımları 1980'li yıllarda yapılan restorasyonda kullanılan malzemenin aynısı ile onarılmıştır.

Mayıs 2022'de, bitişiğindeki Athena Tapınağı'nın arkeolojik alanının yakınında, giriş kapısı olarak tarihi kalıntıları kullanan "Apollo" adlı bir gece kulübü açıldı. Kulüp, arkeologların aydınlatma ve yüksek sesin devam eden kazı çalışmalarına zarar vereceği ve çevredeki anıtlar için yıkıcı bir etki yaratacağı yönündeki şikayet ve uyarılarına rağmen faaliyete geçti.
Günümüzün Üç Güzeli

Günümüzün Üç Güzeli (当時三美人, Tōji San Bijin?) Ukiyo-e sanatıyla hazırlanıp tahta bloklarına çizilmiş bir resimdir. 1792-93 yıllarında ukiyo-e sanatçısı Kitagawa Utamaro çizmiştir. Resimde kullanılan üçgen kompozisyonu o zamanın üç güzel ünlüsünü betimlemektedir : Geyşa Tomimoto Toyohina, Garson Naniwa Kita ve Takashima Hisa. Resim ayrıca üç şekilde bilinmektedir: Kansei Çağı'nın Üç Güzeli ve Üç Ünlü Güzel.

Çizer Utamaro 1790'lı yıllarda bijin-ga çizim tekniğine liderlik ediyordu. Utamaro en çok ōkubi-e sanatı eserleriyle tanınmaktadır. Günümüzün Üç Güzeli çiziminde çizilen üç model Utamaro'nun portresinin ana temasıydı. Her figür üzerinde bir armayla süslenmiş vaziyettedir. Her portre ülküleştirilmiştir ve ilk bakışta her yüz birbirine aşırı benzemektedir, fakat yüzlerindeki ifade ve yüz özelliklerinden ince farklılıklar bulunabilir—ukiyo-e'deki alışılmamış realizm ve kontrast daha önceleri çizilmiş güzellerin portresinde görülebilir bunlara örnek olarak Harunobu ve Kiyonaga verilir. Lüks baskı Tsutaya Jūzaburō tarafından farklı tahta bloklarına çizilmiş—her renk—ve arka plan aydınlık, parıltı efekti verilmek için muskovit ile yapılmıştır. Çizer üçlü kompozisyonun popüler olabileceğini düşünmüş, kompozisyon 1790'larda çok rağbet görmüştür. Utamaro aynı düzende aynı üç güzeli tekrar çizmiştir ve bu üç güzel Utamaro'nun ve diğer çizerlerin sayısız çizimlerinde görülmüştür.

Resimde tasvir edilen Tomimoto Toyohina adlı kadının simgesi bir çuhaçiçeği. Çuhaçiçeği Japonya'da çok yaygın görülen zarif bir çiçektir. Resme ilk bakan kişi bu üç kadını ilk olarak aynı kadın olarak görebilir. Aynı diğer iki kadın gibi Tomimoto Toyohina da Shimada stili bir saça sahip. Shimada bir çeşit çaycı kızı saçıdır ve Japonya'da çok yaygın görülmüştür. Geyşalar gibi giyinmiştir. Simgesini görmek için tuttuğu bezin sol tarafına bakmak gerekir orada bir çuhaçiçeği bulunmaktadır.