Novellae Constitutiones

Novellae Constitutiones ("yeni anayasalar"; , ), ya da Justinianusun Kanunları, Roma imparatoru I. Justinianus tarafından, uzun hükümdarlığı döneminde (AD 527–565) başlatılan dört ana Roma hukuku biriminden biri olarak kabul edilirler. Diğer üç parça Codex Justinianus, Digesta seu Pandectae ve Institutiones Justinianus olarak isimlendirilir. Justinianus'un quaestor'u Tribonianus öncelikle bu son üçünün derlemekten sorumluydu. Bu dört parça beraber Corpus Iuris Civilis olarak da bilinir. Bununla birlikte, Codex, Digesta ve Institutiones Justinianus tarafından tutarlı eserler olarak tasarlanırken, Novellae ise Codex'in ikinci baskısını ilan ettiği 534'ten sonra çıkarılan çeşitli kanunlardır ve onun hükümdarlığında asla resmen derlenmemiştir.

529'da yayınlanan Justinianus'un ilk Codexi, önceki imparatorların imparatorluk yasalarının (Constitutiones) derlenmesi ve uyumlu hale getirilmesiydi. Codex yürürlüğe girdikten sonra, önceki imparatorluk yasa düzenlemeleri yürürlükten kalkmış ve kanun olarak yalnızca yeni düzenleme kalmıştır. Bununla birlikte, 530 ve 531'de Justinianus, klasik hukukçuların yazıları arasındaki farklılıkları gideren quinquaginta decisiones (elli karar) yayınladı ve başka yeni yasalar çıkarmaya devam etti. Bu, Codexin artık tek ve birleşik imparatorluk bir mevzuat kaynağı olmadığı anlamına geliyordu. Bu nedenle, 534 yılında Justinianus Constitutio cordi nobisu yayınladı ve Codexin (Codex repetitae praelectionis) ikinci edisyonunu yarattı. Bu edisyon, ilk edisyondaki kanunların yerini alarak Justinianus'un yeni yasa düzenlemelerine dahil oldular.

Justinianus, Codexin ikinci edisyonunu yarattıktan sonra kanun yapımına devam etti. Bu nedenle, 554'teki pragmatik yaptırımında(Sanctio pragmatica pro petitione Vigilii), Codexi (novellae constitutiones, quae post nostri codicis confectionem) değiştiren bu yeni kanunların bir koleksiyonu ile sürdürmesi gerektiğini öngördü. Bunu Liber legum ya da Libri legum adı verilen bir arşiv şeklinde yaptı.

556 Konstantinopolis'de hukuk profesörü Julianus, Latince konuşan öğrenciler için 535-555 arası çıkan 124 kanunun (ya da 122, ikisi mükerrer) özeti Epitome Julianiyi hazırladı. Epitome Juliani çoğu resmi olarak Yunanca yayınlanan kanunların kısmen açıklamalı Latince bir özetidir. Latince olduğu için, Epitome Juliani, Erken Orta Çağ'da Batı'daki kanunların tercih edilen bir kaynağı olmayı yaklaşık 1100'e orada başka bir edisyon bulunana kadar sürdürmüştür.

575–580 168 kanun derlemesi (ya da 166, çoğunluğu Yunanca fakat iki tanesi Latincede tekrar etmiştir.) II. Tiberius hükümdarlığında derlenmiştir. Bu derlemenin Orta Çağ'da Venedik ve Floransa olmak üzere iki el yazması keşfedilmiştir.

600-800 Epitome Juliani elyazmaları Avrupa'da dolaşımdaydı. E.J., Authenticum ortaya çıkana kadar Avrupa'da Roma hukukunun temel kaynağıydı. Corpus Jurus Civilis olarak bilinenlerin diğer kısımları batıda az bilinirdi.

892 Bizans İmparatoru VI. Leon'un hükümdarlığında Basilica yayınlandı. 168 kanunun Yunanca derlemesiydi, Codex, Digesta ve Institutiones parçalarıyla beraber scholia (yorumlayıcı notlar) takviye edilmiş birçok kanunun özlerini içerir. Basilica daha sonra Novellae'nın yeniden oluşturulmasına yardımcı olmuştur.

12.yüzyıl, Authenticum, Bologna'da ortaya çıktı, büyük ölçüde Epitome Julianinin yerini aldı. Corpus Juris Canoniciden ayırabilmek için Justinianus'un Codex, Digesta, Constitutiones ve Novellae'sı Corpus Iuris Civilis olarak adlandırılmaya başlandı. CJC, o zamanlar günümüzden farklı düzenleniyordu. Parçaları şu şekildeydi: Digesta'nın üç cildinin her biri, Codex'in ilk dokuz kitabı ile beşinci cilt Institutiones, Codex'in son üç cildi (Tres libri) ve Authenticum formunda Novellae. Sonraki Volumen ya da Volumen parvum olarak adlandırılmıştır (CJCnin diğer ciltleriyle karşılaştırıldığında önemsiz bir cildidir).

13.yüzyıl, Venedik elyazması (Codex Marcianus—Venedik'te San Marco Kütüphanesi'nde tutulduğu için böyle adlandırılmıştır. Bu elyazmasının Vatikan'daki 16. yüzyılın başlarında bir kopyası Palatino-Vaticanusolarak anılır.) 168 Yunanca kanun derlemesi yaklaşık bu zamanda yaratılmıştır. Son üç kanun, praetorian prefect kararnamesi, 4 tanesi II. Justinus'un kanunu, 2 tanesi iki kere verilmiştir. Bazıları ana derlemedeki kanunların tekrar olan 13 fermanı ek olarak içerir.

14.yüzyıl, Floransa elyazması da (Codex Laurentianus-Floransa'da Laurentian Kütüphanesi'nde tutulduğu için böyle adlandırılmıştır.) daha az kaliteyle olmak üzerere 168 Yunanca kanun derlemesini içerir, 14.yüzyılda tasarlanmıştır.

1932 Samuel Parsons Scott'un CJC İngilizce tercümesi yayınlandı. Ne yazık ki Scott, Mommsen, Krüger, Schoell ve Kroll'un CJC tercümesi yerine Kriegel kardeşlerin ki kullandı ve çevirisi ciddi biçimde eleşti almıştır.