Ahşap karkas

Ahşap karkas ağır ahşaplarla inşa etmenin geleneksel yöntemidir. Büyük ahşap mandallarla tutturulmuş derzlerle kare ve dikkatli bir şekilde birleştirilen ve birleştirilmiş ahşaplar kullanılarak yapılar oluşturulur. 19. yüzyıl boyunca ahşap binalarda yaygındır. Yük taşıyan kerestenin yapısal çerçevesi binanın dışında maruz bırakılırsa yarı ahşap karkas olarak adlandırılabilir ve birçok durumda ahşap arasındaki dolgu dekoratif etki için kullanılacaktır. Bu tür mimariler için en çok bilinen ülke Almanyadır. Ahşap karkas evler güneydoğu hariç tüm ülkeye yayılmıştır.

Yöntem önceden kesilmiş boyutsal kereste yerine doğrudan kütüklerle ve ağaçlarla çalışmaktan gelir. Ahşap işleme için balta, keser, bıçak ve diğer monte araçları kullanılır.

Birçok tarihi stili vardır. Genellikle temel türü duvarlar, kirişlerin nasıl ve nerede kesiştiği, kavisli ahşapların kullanımı ve çatı çerçeveleme detayları ile kategorilere ayrılır.

Bir mertek çatı düz dikey ve yatay parçadan oluşan basit bir ahşap karkastır. Kutu karkas terimi iyi tanımlanır ve her türlü çerçeveleme için kullannır (Curck karkasına hariç). Kutu karkasta çatı yükünün dış duvarlar tarafından taşınmasıdır.

Cruck, bükülmüş (ABD'da) veya çapraz çerçeve (İngiltere'de) oluşturan bir çift eğri veya kavisli kereste ; münferit ahşapların her birine bıçak denir. İngiltere'de 4.000'den fazla kaba çerçeve binası kaydedildi. Birkaç çeşit ham karkas kullanılır.

Gerçek Cruck: bıçaklar, düz veya kavisli, zeminden veya temelden ana kirişler olarak hareket eden sırtlara kadar uzanır. Tam bir hamuru bir kravat kirişine ihtiyaç duymaz.

Koridor karkaslarda bir veya daha fazla sıra iç direk bulunur. Bu iç direkler tipik olarak dış duvarlardaki direklerden daha fazla yapısal yük taşır. Bu bazen bir adlandırılan kilise binalarda koridor, aynı kavram salon kilise merkezi koridor teknik olarak adlandırılır, nef . Bununla birlikte, bir nef genellikle koridor olarak adlandırılır ve üç koridorlu ahırlar ABD, Hollanda ve Almanya'da yaygındır. Koridorlu binalar, daha basit kutu çerçeveli veya kaba çerçeveli binalardan daha geniştir ve tipik olarak kirişleri destekleyen aşıklara sahiptir. Kuzey Almanya'da, Ständerhaus olarak bilinir.

Yarı ahşap karkas ya da Half-timbering, yük taşıyan kereste çerçevesine sahip. Ahşap arasında boşluklar dolgu bir malzeme ile doldurulmuş. Çerçeve genellikle binanın dış tarafında açıkta bırakılır.

Romalılar tarafından opus craticum adı verilen bilinen en eski dolgu türü, saz ve kil tipi yapıdır. Opus craticum şimdi kafa karıştırıcı bir şekilde bir Roma taş dolgusuna da uygulanmaktadır.

Saz ve kil, antik çağlarda en yaygın dolguydu. Çubuklar her zaman teknik olarak wattlework (dokuma) değil, aynı zamanda dikey, yatay olarak veya çerçevedeki deliklere veya oluklara bir açıyla monte edilen ayrı çubuklardı. Saz kaplamasının birçok tarifi vardır, ancak genellikle çim veya saman ve su veya idrar gibi bir bağlayıcı ile kil ve tebeşir karışımıdır. Tuğla imalatı arttığında, tuğla dolgu daha az dayanıklı dolguların yerini aldı ve daha yaygın hale geldi. Taş moloz ve harç bulunan alanlarda dolgu olarak serilen taş kullanılmıştır.

Diğer dolgular arasında ateşlenmiş tuğla, kerpiç gibi ateş edilmemiş tuğla, bazen de delinme olarak adlandırılan taşlar, Alman ständerbohlenbau'da olduğu gibi tahtalar, ständerblockbau'da olduğu gibi kereste veya herhangi bir ahşap destek olmadan nadiren koçan bulunur. İç duvar yüzeyleri genellikle ile "ceiled" edildi Lambri ve için sıvalı sıcaklık ve görünüm.

Bazen nogging adı verilen tuğla dolgusu, tuğla üretimi daha kullanılabilir, çünkü daha ucuz oldu. Yarı ahşap duvarlar, sıva, hava tahliyesi, fayans veya kayrak zona gibi kaplama malzemeleri ile kaplanabilir.

Dolgu, hava tahtasına veya fayanslara dahil olmak üzere diğer malzemelerle kaplanabilir. Almanya dekoratif yarı ahşap karkasları ile ünlüdür. Bazen ahşap figürlerin isimleri ve anlamları vardır.

Yarı ahşap karkas için Alman adı Fachwerk, Fransız adı colombage kullandı, ancak bu stil için standart İngiliz adı "half-timber" kullannır. "Half-timber"" terimini yayınlayan ilk insanlardan biri, 1823'ten 1829'a kadar çeşitli ciltlerde yayınlanan The Lady of the Manor adlı kitabında çalışmış olan Mary Martha Sherwood'dur (1775-1851). Resimli bir terim kullanıyor: "... çabuk bir çit içinde bir kapıdan geçerek, yaşlı bir erkek ve kadının bizi aldığı eski bir yarı ahşap kulübenin verandasına vardık." 1842'de yarı ahşap Joseph Gwilt (1784-1863) tarafından Mimari Ansiklopedisine girmiştir. Açıkta kalan ahşap kirişlerin ve doldurulmuş alanların bu yan yana yerleştirilmesi, ayırt edici "yarı ahşap" veya zaman zaman " Tudor " stili veya "siyah-beyaz" olarak adlandırıldı.

En eski yarı ahşap bina opus craticum evi olarak adlandırılır. İtalya'nın Herculaneum kentinde MS 79'da Vezüv Yanardağı'nın patlamasıyla gömüldü. Opus craticum, Vitruvius tarafından mimarlık kitaplarında wattlework dolgulu ahşap bir çerçeve olarak bahsedildi. Bununla birlikte, aynı terim, Romalıların opus incertum adı verilen harç içine serilmiş bir taş moloz dolgulu ahşap çerçeveleri tanımlamak için kullanılır.

"Half-timber" teriminin daha az yaygın bir anlamı, John Henry Parker'ın Klasik Mimarlık Sözlüğü'nün (1873) dördüncü baskısında, tam ahşap evleri yarı ahşap evlerden ayıran, yarı ahşap evler zemin katlıdır .

Geleneksel ahşap karkasında, yaygın olarak vatka eklemi ile, daha sonra sabitlenmiş zıvana eklemleri ile çeşitli eklemlerle birleştirilen ağır ahşapların çerçeveli yapılarını oluşturma yöntemidir. Çapraz destek, yapısal dikey kirişlerin veya direklerin "raflanmasını" veya hareketini önlemek için kullanılır.

Başlangıçta marangozlar ahşabın 'terbiyeli' olarak hareket etmesi için yeterli alan verdiler, daha sonra mandalları kesin ve kirişi yuvasına tam olarak sürün.

Kazıma veya başa çıkma Avrupa genelinde, özellikle 12. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar kullanıldı ve daha sonra 19. yüzyılın başlarında yaygın olduğu Kuzey Amerika'ya ithal edildi. Bir yazı çerçevesinde, ahşap yuvalar karşılık gelen kerestelere uyacak şekilde biçimlendirilir veya "özel olarak yapılır"; bu nedenle, her bir ahşap parçası numaralandırılmalıdır veçizilmelidir").

Kare marangozluk 18. yüzyılda New England'da geliştirildi. Değiştirilebilir diş telleri ve kirişlere izin vermek için ana ahşaplarda birleştirilmiş eklemler kullandı. Günümüzde standart ahşap boyutlandırma, ahşap çerçevenin doğrama endüstrisine göre seri üretim yöntemlerine dahil edilebileceği, özellikle kerestenin hassas bilgisayar sayısal kontrol makineleri ile kesilebileceği anlamına gelmektedir.

İskele, bazen tarihsel olarak önceki kattan veya kattan dışarı doğru çıkıntı yapan yeni duvarın ağırlığını taşımak için bir 'jetty bressummer' adı verilen konsollar üzerinde desteklenen yapısal bir yatay kiriş kullanan bir üst kattır .

Keresteler bir kesme baltası kullanılarak kare şeklinde kesilmiş ve daha sonra bir broadaks ile yüzey bitirilmiş olacaktı. Gerekirse, küçük keresteler pitsaws veya çerçeve testereler kullanılarak kesme baulklarından koparıldı. Bugün kalaslar makineyle olabilir rendelenmiş dört tarafta.

Üzerinde çıkıntı yapan duvarın dayandığı ana pervazın (yatay parça) iskelenin duvarının tüm genişliği boyunca uzandığı iskelesi bressummer (veya göğüs yazarı). Bressummer'ın kendisi, altındaki duvarın ötesinde öne doğru döndürülür.

İskele kirişleri veya kirişleri yukarıdaki zemin boyutlarına uygundur, ancak aşağıdaki zeminin "çatısının" daha kısa boyutlarına uygun olan iskele plakalarına dik açıdadır. İskele kirişleri 45 ° 'de ejderha kirişlerinin kenarlarına gömülür. Konsol sisteminin ana bileşenleridir ve iskelenin ne kadar projelendirdiğini belirlerler.

Direkler ve saplamaların pozisyonu için iki farklı sistem var. Dikey elemanlar zemin yapısından çatıya kadar devam eder. Almanca'daki bu post konstrüksiyona Geschossbauweise veya Ständerbauweise denir.

Karkas konstrüksiyon olarak adlandırılan gelişmiş bir şekilde, her kat bir vaka gibi inşa edilir ve tüm bina bu gibi vakaların yığını gibi inşa edilir. Almanca'daki bu çerçeve yapısına Rähmbauweise veya Stockwerksbauweise denir.

Ridge post çerçeveleme, direklerin sırt kirişlerine kadar uzandığapısal olarak basit ve eski bir post ve lento çerçevesidir. Almanlar buna Firstsäule veya Hochstud diyor .

1930'larda "modern ahşap konektör yöntemi" olarak adlandırılan bir ahşap çerçeveleme sistemi geliştirildi. Kafes kirişlere ve diğer çerçeveleme sistemlerine monte edilen ve çeşitli metal ahşap konektörler kullanılarak sabitlenen ahşap elemanların kullanılması ile karakterize edildi. Bu tür ahşap yapılar depolar, fabrikalar, garajlar, ahırlar, pazarlar, rekreasyonel binalar, kışlalar, köprüler ve sehpalar gibi çeşitli bina tipleri için kullanılmıştır. Bu yapıların kullanımı, korunmasız çelik kafes konstrüksiyona kıyasla düşük inşaat maliyetleri, kolay adaptasyon ve yangın performansı nedeniyle teşvik edilmiştir.

II. Dünya Savaşı sırasında, ABD Ordusu Mühendisler Birliği ve Kanada Askeri Mühendisleri, çeliği korumak için bu ahşap inşaat sistemini kullanarak uçak hangarları inşa etmeyi üstlendiler. Ahşap hangarlar Kuzey Amerika'da inşa edildi ve kiriş, Warren ve Pratt makasları, yapıştırılmış lamine kemerler ve lamella çatı sistemleri gibi çeşitli teknolojiler kullanıldı. Çatı makaslarının ahşap destek elemanlarının ve destekleyici kolonların ve bağlantı noktalarının birbirine geçmesidir. Ahşap üyeler "dolgu maddeleri" (ahşap bloklar) ile ayrı tutulur. Bu, ahşap elemanlar arasında hava sirkülasyonunu geliştiren ve üyelerin etrafında kurumaya neden olan neme karşı direnci arttıran hava boşlukları bırakır.

Bu sistemindeki ahşap elemanlar, çeşitli tiplerde demir içeren ahşap konektörlere bağlanır. Ahşap elemanlar arasındaki yükler ayrık halkalar (daha büyük yükler), dişli halkalar (hafif yükler) veya çivili ızgara konektörleri kullanılarak iletilir. Bölünmüş halka konektörleri, birbirine bağlanmak için bitişik ahşap elemanlar arasına sıkıştırılmış metal halkalardır. Halkalar, her iki ahşap elemanda dairesel oluklara oturtulduktan sonra düzenek, cıvatalarla birlikte tutuldu. Geçmeli cıvatalar sadece tertibatı bir arada tuttu, ancak yük taşımadı. Ahşap elemanlar ve metal arasındaki yükleri aktarmak için kesme plakası konektörleri kullanıldı. Kesme plakası konektörleri, kavramak için keresteye bakan tarafta deforme olmuş büyük pullara benziyordu ve uzun cıvatalar veya dişli çubuk uzunlukları ile tam olarak sabitlendi. Bu tür ahşap konektörlerin önde gelen üreticisi Washington DC'den Timber Engineering Company veya TECO'dur. Ayrık halka konektörlerinin tescilli adı "TECO Wedge-Fit" idi.

Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da, ahşap çerçeve yapımı 1970'lerden beri yeniden canlandırıldı ve şimdi   eski becerilerde gelişen bir rönesans yaşamak.   El işi bir beceri geçtiğinde, ahşap çerçeve yapımı artık CNC makineleri gibi modern endüstriyel aletler yardımıyla modernize edildi. Bu makineler ve seri üretim teknikleri büyümeye yardımcı oldu ve daha uygun çerçeveler ve projeler için daha kısa teslim süreleri sağladı.

Modern ahşap çerçeveleme daha küçük ahşap elemanlar kullanır, genellikle 15 ila 30 cm aralığında ahşaplar. Modern ahşap çerçeveleme genellikle 5–25 cm (2-10 inç) aralığında boyutlara sahip kereste kullanır. ügün Geleneksel çerçevede, elemanlar çiviler veya diğer mekanik bağlantı elemanları kullanılarak birleştirilirken, ahşap çerçeveleme genellikle sadece ahşap mandal kullanılarak sabitlenen geleneksel zıvana ve zıvana veya daha karmaşık eklemleri kullanır. Modern karmaşık yapılar ve ahşap kirişler genellikle anonim çelik doğrama, her iki yapısal ve mimari amaçlar için bağlantı levhaları için.

Bügün ahşap yapıyı tamamen yapısal yalıtımlı paneller (structural insulated panels, SIP'ler) gibi üretilmiş panellere dahil etmek yaygın bir uygulama haline gelmiştir. Keresteler sadece bu kadar kapalı olduğunda binanın içinden görülebilmesine rağmen, inşaat geleneksel ahşap binadakinden daha az karmaşık ve yalıtım daha büyüktür. SIP'ler, Yapısal İzoleli Panel Birliği'ne göre "iki yapısal kaplama, tipik olarak yönlendirilmiş yonga levha arasında sandviçlenmiş bir yalıtım köpüğü çekirdeğidir". SIP'ler, destekleme ve yardımcı elemanlara olan bağımlılığı azaltır, çünkü paneller önemli mesafelere yayılır ve temel ahşap çerçeveye sağlamlık katar.

Alternatif bir inşaat yöntemi, geniş cam kullanımı olan beton zeminlerdir. Bu, açık mimari ile birlikte çok sağlam bir yapıya izin verir. Bazı firmalar, Huf Haus gibi konut ve hafif ticari yapıların düşük enerjili evler tasarım ederler.

Saman balyası konstrüksiyonu, saman balyalarının, sıva ve alçı gibi iç ve dış cephelere uygulanan çeşitli yüzeylerle yük taşımayan dolgu için istiflendiği başka bir alternatiftir. Bu, gelenekçi ve çevreci için caziptir çünkü inşa etmek için "еу" materyalleri kullanır.

Kerpiçler bazen ahşap çerçeve yapıları doldurmak için kullanılır. Yerinde yapılabilir ve olağanüstü yangın dayanımı sunar. Bu tür binalar, kerpiçin zayıf ısı yalıtım özelliklerine uyacak şekilde tasarlanmalıdır ve hava şartlarından korunmak için genellikle derin saçaklara veya verandalara sahiptir.

Kereste ağaç türlerine göre sınıflandırılır ve gücü, düğüm sayısına, nem içeriğine, sıcaklığa, tane yönüne, delik sayısına karşılık gelen çok sayıda katsayı kullanılarak derecelendirilir. Biçilmiş kereste, glulam elemanları, prefabrik I kirişler, kompozit kereste ve çeşitli bağlantı türleri için tasarım özellikleri vardır. Amerika Birleşik Devletleri'nde, yapısal çerçeveler daha sonra İzin Verilen Stres Tasarımı yöntemine veya Yük Azaltılmış Faktör Tasarımı yöntemine (ikincisi tercih edilir) göre tasarlanır.

Ahşap karkas kullanılan teknikler Neolitik zamanlara dayanmaktadır ve antik Japonya, kıta Avrupa ve Neolitik Danimarka, İngiltere, Fransa, Almanya, İspanya, Roma İmparatorluğu'nun parçaları gibi çeşitli dönemlerde dünyanın birçok yerinde kullanılmıştır. Ahşap çerçeveleme tekniği tarihsel olarak meşe gibi yaprak döken parke ağaçlarını tercih eden iklim bölgelerinde popüler olmuştur. En kuzeydeki bölgeleri Baltık ülkeleri ve güney İsveç'tir . Kereste çerçeveleme, çam ve ladin gibi uzun ve düz kerestenin kolayca bulunduğu ve bunun yerine kütük evlerin tercih edildiği Rusya, Finlandiya, kuzey İsveç ve Norveç'te nadirdir.

Kuzey Avrupa yerel bina tarzındaki yarı ahşap yapı, ortaçağ ve erken modern Danimarka, İngiltere, Almanya ve kerestenin iyi tedarik edildiği, taş işçiliğini giymek için taş ve ilgili becerilerin yetersiz olduğu Fransa ve İsviçre'nin karakteristik özelliğidir.

Romano-İngiliz villa sahalarında anoksik kil tabakalarında korunan bazı Roma marangozlukları, sofistike Roma marangozluğunun bu inşaat için gerekli tüm tekniklere sahip olduğunu göstermektedir. Hayatta kalan en eski yarı ahşap binalar 12. yüzyıldan kalmadır.

Tepesi atma töreni, bir inşaatçı ayini, MS 700 yılına kadar İskandinavya'da ortaya çıktığı düşünülen eski bir gelenek. ABD'de, çerçeve bir kutlama olarak tamamlandıktan sonra ahşap çerçevenin zirvesine bir dal veya küçük ağaç eklenir. Tarihsel olarak, usta marangozun konuşma yapması, tost yapması ve ardından camı kırması yaygındı. Kuzey Avrupa'da, fırsat için yapılan bir çelenk, bir daldan ziyade daha yaygın olarak kullanılır. Japonya'da, "sırt yükseltme" jotoshiki adı verilen dini bir törendir .

Münferit keresteleri tanımlamak için montaj veya evlilik işaretleri kullanıldı. Montaj işaretleri, çerçevenin parçalarını tanımlamak için numaralandırmayı içerir. Numaralandırma Roma rakamlarına benzer, ancak dördüncü sayı IIII ve dokuz sayı VIIII'dir. Bu işaretler kesilmiş, bir yarış bıçağıyla kesilmiş (ahşaptaki çizgileri ve daireleri kesmek için bir araç) veya testere kesimleri. Numaralandırma, genellikle kırmızı bir yağlı kurşun kalem veya mum boya ile yazılmış Arap rakamlarında da olabilir. Alman ve Fransız marangozlar bazı benzersiz işaretler yaptı. (Abbundzeichen (Alman montaj markaları) ).

Düzen işaretleri arta kalan dışarı işaretleme kesilmiş eklemleri ve sondaj kazık delikleri nerede yer belirlenmesi; marangozlar, aynı zamanda, inşaat sürecinin bir parçası olarak, tesviye ettikleri bir ahşap üzerindeki yeri işaretlediler ve bu "seviye çizgileri" olarak adlandırdılar; bazen kritik bir noktadan iki ayak izlediler ve bu noktaya "iki ayak izi" deniyordu. Bu işaretler genellikle 19. yüzyılın sonlarına kadar kurşun kalem kullanmaya başlayana kadar bız benzeri bir aletle kereste üzerinde çizilir.

Ahşap çerçeveler tarafından binlerce yıl boyunca kullanılan birçok tarihi el aletinin benzerlikleri vardır. Elektrikle çalışan aletler ilk olarak 1920'lerde ABD'de piyasaya sürüldü.

Kalıplanmış alçı süsleme bazı İngiliz Tudor mimari evlerini daha da zenginleştirdi. Yarı ahşap Doğu Anglia, Warwickshire, Worcestershire, Herefordshire, Shropshire, ve Cheshire, İngiliz dil mimarisinin karakteristiğidir. Yarı ahşap inşaatın hayatta kalan en ayrıntılı İngilizce örneklerinden biri Little Moreton Salonu'dur.

Kent ve Sussex Dokuması'nda Wealden salon evinin yarı ahşap yapısı, iki yanında koyları olan ve çoğu zaman üst katlara dikilmiş açık bir salondan oluşuyordu.

Yarı ahşap inşaat, İngiliz sömürgecileriyle 17. yüzyılın başlarında Kuzey Amerika'ya gitti, ancak kısa süre sonra New England ve fıçı tahtası yüzleri için Atlantik ortası kolonilerinde terk edildi. Plymouth, Massachusetts ve Jamestown, Virginia gibi orijinal İngiliz sömürge yerleşimleri, genellikle Amerikan sınırıyla ilişkili kütük kabinlerden ziyade ahşap çerçeveli binalara sahipti.

İngiltere'de tarihi ahşap çerçeve konstrüksiyonu, "doğu okulu", "batı okulu" ve "kuzey okulu" na ayrılmış bölgesel varyasyonları göstermiştir. Bu okullardaki çerçeveler diğer bölgelerde (kuzey okulu hariç) bulunabilir. Doğu okulunun bir özelliği, 16. yüzyılın ortasına ve bazen daha geniş aralıklara kadar ayrı ayrı çivilerin genişliği (örneğin, altı inç aralıklı altı inç çiviler) arasında aralıklı birçok saplamanın yarı ahşap tarzı olan yakın çividir. Yakın çalışma çoğunlukla pahalı binalarda bulunan elit bir stildir. Batı okulunun temel tarzı, pastiller, yıldızlar, haçlar, quatrefoils, cusps ve diğer birçok şekilden yararlanan kabaca eşit büyüklükteki kare panellerin ve dekoratif çerçevenin kullanılmasıdır. Kuzey okulu bazen bir eşik kirişinden ziyade temel üzerine inen direkleri kullandı, eşik direklerin kenarlarına birleşti ve kesintili bir eşik olarak adlandırıldı. Bir diğer kuzey tarzı da yakın bir çivili kullanmaktı, ancak bir ringa kemiği veya zikzak deseninde.

Evler değişen taleplerle başa çıkmak için değiştirildikçe, bazen tek bir ahşap çerçeve konstrüksiyonu içinde stillerin bir kombinasyonu vardı. İngiltere'deki başlıca tarihi çerçeve türleri 'Cruck karkas', kutu çerçeve, ve koridorlu yapıdır. Kutu karkaslardan, Wealden Evi ve Jettied evi gibi daha karmaşık çerçeveli binalar geliştirildi.

Cruck karkas tasarımı en erken tasarımlardan biridir ve 18. yüzyılın başlarında kullanımda olup, kullanımı nadiren 18. yüzyıldan sonra da günümüze kadar devam etmiştir. Bununla birlikte, 18. yüzyıldan beri, mevcut ham yapıların çoğu değiştirilmiş ve orijinal ham yapı çerçevesi gizlenmiştir.   nefli ahır, iki veya üç nefli türdedir de arpa ahır olmak en eski nefli ahır Cressing Temple 1205-35 tarihlenen.

Genel olarak, inşaatta kullanılan ahşapların büyüklüğü ve işçiliğin kalitesi sahiplerinin servetini yansıtır. Küçük evler genellikle başkaları tarafından uygun bulunmayan oldukça küçük kesitli ahşaplar kullanıyordu. Bu küçük evlerin bazıları da geçici bir görünüme sahiptir. Bu tür birçok örnek İngiliz shiresinde bulunabilir. Aynı şekilde, nispeten küçük bazı binaların, orijinal sahiplerinin göreceli zenginliğini ve durumunu yansıtan önemli ahşap ve mükemmel işçilik içerdiği görülebilir. İngiltere'de tarihi yapı yöntemlerinin incelenmesi için önemli kaynaklar açık hava müzeleridir .

13. ve 18. yüzyılların özenle hazırlanmış yarı ahşap evleri, Bourges, Troyes, Rouen, Thiers, Dinan, Rennes ve Provence ve Korsika hariç diğer birçok şehirde kalmaktadır. Fransızca ahşap çerçeveleme, konuşma dilinde pan de bois, yarı ahşap ise colombage olarak bilinir . Alsace, Fransa'nın en ahşap evlerine sahip bölgedir. Ancak bunların çoğu, Alsace Almanya'nın bir parçası olduğunda inşa edildi. Alman mimarisi Alsace'nin her tarafına yayılmıştır ve evlerin önünde Alman dilinde eski işaretler hala bulunabilir.

Normandiya geleneği iki tekniğe sahiptir: çerçeveler, zemine veya sürekli bir ahşap pervazına; yerleştirilmiş ve üstte plakaya gömülmüş dört eşit aralıklı düzenli kesilmiş ahşaptan yapılmıştır. Açıklıklar, çamur ve saman, wattle ve daub veya at kılı ve alçı dahil olmak üzere birçok malzeme ile doldurulmuştur.

Almanya'nın çeşitli ahşap çerçeveleme stilleri vardır, ancak muhtemelen dünyadaki en fazla yarı ahşap bina Almanya ve Alsace'de (Fransa) bulunmaktadır. Hem savaş hasarından hem de modernleşmeden kaçan ve esasen ya da tamamen yarı ahşap evlerden oluşan birçok küçük kasaba var.

Alman Akşap Kakras Yolu (Deutsche Fachwerkstraße), kasabaları olağanüstü fachwerk ile birbirine bağlayan bir turist rotasıdır. fazla uzun, Aşağı Saksonya, Saksonya-Anhalt, Hessen, Thüringen, Bavyera ve Baden-Württemberg eyaletleri üzerinden Almanya'yı geçmek.

Daha önde gelen şehirlerden bazıları şunları içerir: UNESCO listesindeki beş yüzyıldan fazla süredir 1200'den fazla yarı ahşap evi olan Quedlinburg ; UNESCO listesindeki başka bir kasaba olan Goslar ; Hanau-Steinheim (Grimm Kardeşlerin Evi); Kötü Uraç ; Eppingen (1320'den kalma yarı ahşap bir kiliseye sahip "romantik şehir"); Mosbach ; Vaihingen an der Enz ve yakındaki UNESCO listesindeki Maulbronn Manastırı ; Schorndorf (Gottlieb Daimler'in doğum yeri); Calw ; Celle ; ve hem en büyük ortaçağ kompleksi olan Holy Spirit Hastanesi hem de 1318 tarihli Braith-Mali-Müzesi olan Güney Almanya'nın en eski binalarından biri olan Biberach an der Riß .

Alman fachwerk stilleri, son derece bölgeselleştirilmiş çok sayıda marangozluk tekniği ile son derece çeşitlidir. Binaların ve bölgesel mimarinin korunması için Alman planlama yasaları, yarı ahşap bir evin kabul edilmeden önce bölgesel veya hatta şehre özgü tasarımlar için otantik olması gerektiğini belirtir.

Kuzey eyaletleri yakındaki Hollanda ve İngiltere'dekine çok benzer fachwerk'e sahipken, daha güneydeki eyaletler (özellikle Bavyera ve İsviçre ) bu alanlarda daha fazla orman rezervi nedeniyle kereste kullanarak daha fazla dekorasyona sahiptir. 19. yüzyılda, Bavyera, Avusturya ve Güney Tirol'de bundwerk adı verilen dekoratif bir ahşap çerçeve şekli popüler oldu.

Alman fachwerkhaus genellikle, ahşap çerçevenin düzensiz bir ahşap pervazın içine gömüldüğü veya daha nadiren desteklediği birkaç metre yüksekliğe kadar bir taş temeline veya bazen tuğlaya sahiptir.

Batı Orta Alman ve Frankoniyen ahşap işleri evlerinde (özellikle Orta Ren ve Moselle'de): pencereler genellikle eşik ve lentoların rayları arasında yer alır.

Swabia, Württemberg, Alsace ve İsviçre'de, bindirmeli eklemin kullanımının duvar plakalarını ve bağlantı kirişlerini bağlamak için en erken yöntem olduğu düşünülmektedir ve özellikle Swabia ile tanımlanmaktadır. Daha sonraki bir yenilik (Swabia'da da öncülük etti) zıvanaların kullanılmasıydı   - inşaatçılar ahşap kazıklar (yani, tenonlar) tarafından tutulan mevsime ahşap bıraktı. Keresteler başlangıçta zıvanalar istenen pozisyondan bir ya da iki inç uzakta olacak şekilde yerleştirilmiş ve daha sonra tamamen terbiye edildikten sonra eve götürülmüştür.

En karakteristik özellik direkler arasındaki boşluk ve pencerelerin yüksek yerleştirilmesidir. Paneller bir eşik, direkler ve bir plaka ile çevrelenmiştir ve aralarına pencerelerin yerleştirildiği iki ray ile geçmektedir - "iki göz dışarı bakıyor" gibi.

Almanya, Çek Cumhuriyeti ve Polonya sınırlarının buluştuğu bölgede eşsiz bir ahşap çerçeve ev Umgebindehaus bulunabilir , yuvarlak çerçeveli ev olarak tercüme edilir. Bu tip zemin katın bir kısmında kütük yapısını çevreleyen ahşap bir çerçeveye sahiptir.

Polonya'nın yarı ahşap evlerinin çoğu, bir zamanlar Almanya'ya ait olan, çok sayıda Alman göçmen veya önemli Alman kültürel etkisi olan bölgelerde inşa edilmiştir. Bu bölgeler Prusya'nın bazı noktalarında olduğu için yarı ahşap duvarlara mur pruski denir. Prusya'nın Pomeranya eyaletindeki eski Slav grubu olan Slovincians da yarı ahşap evler inşa etti. Olędrzy olarak bilinen Frisia ve Hollanda'dan çoğunlukla Mennonite göçmen gruplarıyla ilişkili kendine özgü bir ev türüne arcade evi denir.

İspanyollar genellikle taş duvarlı ve sığ çatı eğimli Akdeniz mimarisini takip eder. Ahşap çerçeveleme genellikle direk ve lento tarzındadır. Kastilya ve Leon ve Bask Ülkesi, İber Yarımadası'nda ahşap çerçeveleme kullanımının en temsili örneklerine sahiptir.

Yarı ahşap unsurlara sahip geleneksel Bask binalarının çoğu müstakil çiftlik evleri . Üst katları, sıkı çivili olarak kutu çerçeveleri ile inşa edilmiştir. En eski çiftlik tarlalarında ve varsa üçüncü katta duvarlar bazen dikey hava tahtasıyla kaplanmıştı . Havalandırma için ana cephenin çatısında büyük delikler kalmıştı. Ahşap kirişler, çoğunlukla koyu kırmızı renkte boyandı. Boşluklar, kil harç içine serilmiş wattle ve daub veya moloz ile doldurulmuş ve daha sonra beyaz tebeşirle sıvanmış veya tuğla ile tutturulmuştur. Tüm destekleyici yapı ahşaptan yapılmış olmasına rağmen, kereste sadece güneydoğu yönüne bakan ana cephede görülebilir.

Tipik Bask evi artık çoğunlukla yarı ahşapla ilişkilendirilse de, dış duvarlar ve yangın duvarları, her ne zaman verilebiliyorsa, duvar (moloz taşı, tuğla veya ideal olarak kesme taşları) olarak inşa edilmiştir. Kereste yoksulluğun bir işaretiydi. Meşe-ahşap duvardan daha ucuzdu: bu yüzden para tükendiğinde üst kat duvarları çoğunlukla ahşaptan inşa edildi. Yarı ahşap üst kat cepheli Extant baserriak 19 yy 15. inşa edildi ve tüm Bask bölgelerinde bulunan okyanus iklimi dışında, Zuberoa (Soule), ancak yoğunlaşmıştır Lapurdi (Labourd).

Şu anda, geleneksel yarı ahşap bina ilkelerine az çok saygı göstererek, eski Bask çiftliklerine benzeyen evler inşa etmek tekrar popüler hale geldi.

Türkler genellikle taş duvarlı ve sığ çatı eğimli Akdeniz mimarisini takip eder. Türkiye'de düğmeli evler olarak tanılan ahşap karkaslı evler Safranbolu'da Orman'da, Beypazarı'nda, Sarıhacılar'da var. Bursa Büyükşehir Belediyesi Tarihi Binası da ahşap karkaslı evlerin bir mükemmel örneği. O 1879 yılında Vali Ahmet Vefik Paşa zamanında ve Eşref ve Hüsnü beylerin Belediye reislikleri döneminde Ampir üslupta yapılmıştır. Mimari bilinmemekte, mimar kalfası Kütahyalı Şehbender’dir. Büyük salon 1902 ‘de yapılmıştır. Mobilyaları 300.000 Kuruşa Paris’ten geldiği rivayet olunur.

Günümüzde ahşap çerçeveleme esas olarak Limburg, Liège ve Luxemburg eyaletlerinde bulunur. Kentsel alanlarda, zemin kat daha önce taş, üst katlar ahşap çerçevede inşa edilmiştir. Ayrıca, ahşap çerçeveleme daha ucuz bir yapı yolu olarak görüldüğü için, asil evlerin görünür yapıları genellikle taş ve tuğla, ahşap çerçevede görünmez veya yan duvarlardı. Bokrijk ve Saint-Hubert ( Fourneau Saint-Michel ) açık hava müzeleri, Belçika ahşap çerçevelemesinin birçok örneğini göstermektedir. Kiriş sonrası birçok ev şehirlerde ve köylerde bulunabilir, ancak Fransa, İngiltere ve Almanya'nın aksine, tamamen ahşap çerçeveli birkaç şehir manzarası vardır.

İsveçliler çoğunlukla kütük evler inşa ettiler, ancak çeşitli ahşap çerçeveleme geleneklerine sahipler: Aşağıdaki bağlantılardan bazıları İsveççe yazılmıştır. İsveç'teki yarı ahşap evlerin çoğu Danimarka döneminde inşa edilmiştir ve 1658 yılına kadar İsveç'in güneyinde, öncelikle Skåne eyaletinde ve ikincil olarak Blekinge ve Halland'da Danimarka bölgesi olarak bulunmaktadır. İsveççe yarı ahşap "korsvirke" olarak bilinir.

Çıta konstrüksiyonuna "stavverk" denir. İskandinavya eski çıta kiliseleri ile ünlüdür. Çıta konstrüksiyonu, dikey plakalar, direkler ve kaideler bir temel üzerine bir pervazına inen geleneksel bir ahşap çerçevedir. Toprağa dayanıklı direkler ile benzer yapı "stolpteknik" denir.

Norveç'te en az iki önemli türde ahşap çerçeveli yapı vardır: 1) Çıta kilisesi ve 2) eziyet . Çıta (= direk veya direk) terimi, bir çıta kilisesinin esasen çerçeveli bir kilise anlamına geldiğini, kütük yapının yaygın olduğu bir bölgede yapılan bir ayrım anlamına gelir. Hayatta kalan bir çıta kilisesi dışında hepsi Norveç'te, biri İsveç'te. Çıta kiliseleri ve diğer Norveç bina türlerinin kopyaları başka bir yerde, örneğin Amerika Birleşik Devletleri'nin Kuzey Dakota'daki İskandinav Miras Parkı'nda çoğaltılmıştır.

Hollanda genellikle ahşap evleri nedeniyle göz ardı ediliyor, ancak yel değirmenleri de dahil olmak üzere çoğu var. Kuzey Hollanda'da, daha ucuz ahşap ithalatının, Hollanda yel değirmeni ile çalışan testere fabrikalarının yeniliği ile birleştiğinde, çerçeve üzerinde koruyucu ahşap kaplamanın ekonomik olarak yaygın olarak kullanılmasına izin verildi. 17. yüzyılın sonlarında Hollandalılar Doğu İngiltere'de de toka tahtası ve batı İngiltere'de hava tahtası olarak bilinen dikey kaplamaları tanıttılar, daha sonra daha ucuz olan ahşap daha ucuz olduğu için 17. yüzyılda yatay kaplama. Belki de ekonomik kaygılar nedeniyle dikey kaplama modaya döndü. Hollandalı duvar çerçeveleme hemen hemen her zaman kıvrımlarda inşa edilir ve üç temel çatı çerçeveleme türü, kiriş çatısı, aşık çatı ve sırt sonrası çatıdır.

Yarı ahşap evler Romanya'da çoğunlukla Transilvanya Saksonlarının yaşadığı bölgelerde, Bistrița, Brașov, Mediaș, Sibiu ve Sighișoara gibi Cermen etkisi olan şehirlerde, kasabalarda ve köylerde bulunabilir. Ancak yarı ahşap evlerin sayısı çok azdır. In Eflak, bu binaların çoğunda bulunan varlık mimarisinin bu tip birkaç örnek vardır Sinaia gibi Peleş Kalesi .

Kuzey Amerika'nın tarihsel bölgede Yeni Fransa'da, taş moloz ve kireç sıva veya Çıtçıt arasındaki dolgulu yarı ahşap yapı var. O, en erken yerleşimden 18. yüzyıla kadar kullanılmıştır, ancak Aşağı Louisiana'da bousillage entre poteaus sur solle olarak bilinir. Stilin kökleri Normandiya'daydı ve çok erken Norman yerleşimcileri tarafından Kanada'ya getirildi. Aşağı Fort Garry'deki Erkekler Evi buna iyi bir örnektir. Bu tür binaların dış duvarları, dolguyu erozyondan korumak için genellikle fıçı tahtaları ile kaplandı. Doğal olarak, bu sık sık bakım gerektiriyordu ve stil 18. yüzyılda Québec'te bir yapı yöntemi olarak terk edildi. Aynı nedenlerden dolayı, başlangıçta İngiliz yerleşimciler tarafından istihdam edilen New England'da yarı ahşap, sömürgeler kurulduktan hemen sonra gözden düştü.

Diğer yarı ahşap varyasyonları, kolombage à teurques (torchis), çamurla kaplanmış saman ve yatay çıtalara asılan (veya yerinde tutulan), colombage ve eclisses ve latte latlom'dur.

Poteaux-en-terre (toprağın direkleri), toprağa direk veya "toprağa dayanıklı" yapı denilen zemine gömülü birçok dikey direk veya saplama ile bir tür ahşap çerçeveleme türüdür. Direklerin üstleri bir kirişe birleştirilir ve aradaki boşluklar, bousillage veya pierrotage adı verilen doğal malzemelerle doldurulur .

Poteaux-sur-sol (bir eşikteki direkler), bir eşik üzerindeki her türlü çerçeveleme için genel bir terimdir. Bununla birlikte, bazen özel olarak, ahşaplar arasındaki boşlukların doldurulduğu eşiklere yerleştirilen poteaux-en-terre gibi "dikey kütük konstrüksiyonu" anlamına gelir.

Yatay plakalar veya kütüklerle doldurulmuş ahşap çerçeve duvarlarının bu tekniği, aynı zamanda bol odun olan Québec ve Acadia'nın sert iklimlerine daha uygun olduğunu kanıtladı. Güney Louisiana'ya kadar Yeni Fransa'da çok popüler oldu. Hudson Körfezi Şirketi bu tekniği ticaret noktalarının çoğunda kullandı ve bu çerçeveleme tarzı Hudson Körfezi stili veya Hudson Körfezi köşeleri olarak biliniyor. Ayrıca Red River Colony tarafından kullanılan bu stil "Red River Çerçeveleme" olarak da bilinir. "Köşe direkleri ile yatay kerestelerin desteklenmesi, Avrupa'da eski bir yapı biçimidir. Görünüşe göre, geç Tunç Çağı'nda Lausitz urnfield kültürü tarafından Silezya'dan birçok kıtada taşındı. " Görünüşe göre benzer yapı teknikleri Fransa'da bulunmamakla birlikte, tahtalar kullanıldığında Bohlenstanderbau veya kirişler dolgu olarak kullanıldığında blocktanderbau olarak bilinen Almanya ve İsviçre'de bulunmaktadır. İsveç'te sleppvegg veya skiftesverk ve Danimarka'da bulhus olarak bilinir.

ABD'de özellikle ilginç bir örnek Golden Flough Tavern (1741), York, York County, PA, fachwerk'in ikinci katı (yarı ahşap) ile köşe direği inşaatının zemin seviyesine sahip ve Almanca ve diğer Cermen özellikleri.

ABD'nin daha önce New Netherland olarak bilinen bölgelerindeki geleneksel ahşap çerçevelerin özellikleri, ABD'de düşmüş kravat çerçevesi ve Yeni Dünya Hollanda ahırında bulunan benzer çapa kiriş çerçeveleme olarak da bilinen H-karkas.

New England'daki bazı bölgeler, ortak aşık çatıları, beş taraflı sırt kirişleri, tahta-çerçeve yapımı ve tahta-duvar yapımı gibi belirli çerçeve elemanlarını içerir. İngiliz ahırı her zaman bir "İngiliz bağlama derzi" içerir ve daha sonra New England tarzı ahır bükülerek inşa edilmiştir.

Japon ahşap çerçevenin Çin çerçevesinden geldiğine inanılmaktadır (bkz. Eski Çin ahşap mimarisi ). Asya çerçeveleme, post ve lento çerçevenin baskın kullanımı ve neredeyse tam bir çapraz destek eksikliği ile batı çerçevelemeden önemli ölçüde farklıdır.

1860'tan sonra Richard Norman Shaw tarafından Queen Anne tarzı evleri İngiltere'de popülerlik oldu. Tudor zamanlar ında olsa da "Tudor" atmosferini uyandırmak için kullanıldı. yarı ahşap rustik görünmeye başlamış ve giderek köy evleri ile sınırlı kalmıştır .

1912'de Allen W.Jackson ''The Half-Timber House: Its Origin, Design, Modern Plan, and Construction'' yayınladı ve Rhode Island'daki kumul önündeki mülklerde veya Beverly Hills'in avuç içi sıralı sürüşlerinde gürleyen yarı ahşap plaj evleri ortaya çıktı. . 1920'lerde, ticari spekülatif ev inşasında yarı ahşap bazı ahşaplara doğru giderek artan jestler modanın azaldığını gördü.

Tudorbethan gibi canlanma stillerinde, yarı ahşap görünüm, yapıyı destekleyen ana çerçeveyi oluşturmak yerine, tuğla veya başka bir malzemenin dış dekoratif cephe olarak üst üste bindirilir.

Prefabrikasyon, modüler yapı ve seri üretim için çok uygundur. Kereste, bükme veya duvar bölümlerine önceden takılabilir ve bir makine veya elle kesilmiş üretim hattına ihtiyaç duymadan bir dükkânda bir jig ile hizalanabilir. Bu, sahada daha hızlı montaj ve daha hassas hizalamalar sağlar. Vadi ve kalça keresteleri tipik olarak önceden monte edilmemiştir.

Geleneksel dolgu yöntemlerine bir alternatif olarak, çerçeve SIP'lerle kaplanabilir . Montaj çerçevesini pencerelerin, mekanik sistemlerin ve çatının montajı için hazırlama aşaması, kurutma olarak bilinir.

ahşap çerçeve, eğer uygun şekilde tasarlanırsa, kendisini daha iyi sismik hayatta kalabilme kabiliyetine verdiği için bazı yapısal faydalar sunar Sonuç olarak, yüzyıllar boyunca kısmen mağaraya sahip olan temele rağmen hala ayakta olan birçok yarı ahşap ev vardır.

Çerçeveler arasındaki genellikle daha büyük alanlar, yapısal bütünlüğün ve ağır lentolara olan ihtiyacın daha az zayıflamasıyla pencerelerin ve kapıların yerleştirilmesinde, sonrasında veya sonrasında daha fazla esneklik sağlar.

Kuzey Amerika'da, ağır ahşap konstrüksiyon, Bina Kodu Tip IV olarak sınıflandırılır: büyük ahşapların doğal yangın direncini ve yangın durumlarında yapısal kapasiteyi koruma yeteneğini tanıyan ahşap çerçeveleme için ayrılmış özel bir sınıf. Çoğu durumda bu sınıflandırma kamu binalarındaki yangın sprinklerlerinin ihtiyacını ve giderlerini ortadan kaldırabilir.

Geleneksel yarı ahşap veya fachwerkhaus açısından, bugün avantajlardan daha dezavantajları vardır. Bu tür evler, en yaygın olarak modern malzemelerin orijinalinden farklılaştırılmasına, modifikasyonuna veya birleştirilmesine izin vermeyen yerel düzenlemeler nedeniyle, yenilenmek ve restore etmek için kötü şöhretli pahalıdır. Ayrıca, enerji verimliliğinin yüksek düzeyde düzenlendiği Almanya gibi ülkelerde, konut veya ticari yapı olarak kullanılacaksa (müzeler ve önemli tarihi binaların yarı kalıcı olmaması durumunda, yenilenmiş binanın modern enerji verimliliğini karşılaması gerekebilir. habitattan muaf). Önemli olan birçok çerçeve ev, yaşanabilir kılmaktan ziyade sadece korumak için tedavi edilir   - özellikle gerekli olan ağır böcek öldürücü fümigasyon oldukça zehirlidir.

Bazı durumlarda, otantik teknikler ve doğru dönem malzemeleri kullanarak yeniden inşa etmek, geri yüklemeden daha ekonomiktir. Eski yapılarla ilgili önemli bir sorun, mekanik emici sünme veya eğiklik olarak bilinen fenomendir: ahşap kirişlerin sıkıştırma veya gerginlik suşları altındayken nemi emdiği ve deforme olduğu, kayma pozisyonu veya her ikisi. Evin temellerine (x ekseni, y ekseni ve hatta z ekseni) dikey olarak birkaç derece sapabileceğinden ve bu nedenle güvensiz ve dengesiz veya kare dışında çok pahalı olduğu için bu önemli bir yapısal sorundur. çare için.

Fachwerkhäuser evlerle ilgili sorunların bir özeti aşağıdakileri içerir, ancak birçoğu uygun boyaların ve yüzey işlemlerinin düşünceli tasarımı ve uygulaması ve rutin bakım ile önlenebilir. Çoğu zaman, bir asır veya daha eski bir yapı ile uğraşırken, çok geç.

Ptinidae familyası, özellikle ortak mobilya böceği, termitler, hamamböceği, pudra böcekleri, fareler ve sıçanlar (birçok çocuk hikâyesinde oldukça ünlü) gibi ksilofago zararlı organizmalarının istilası.

Bu binaların üstünde, altında ve aynı katta bitişik odalarda bulunan ayak seslerinden gelen gürültü oldukça duyulabilir olabilir. Bu genellikle akıllı ses yalıtımı ve emme tekniklerini içeren ve aynı zamanda sıhhi tesisat, kablolama ve hatta ısıtma ve soğutma ekipmanı için geçiş alanı sağlayan yerleşik zemin sistemleri ile çözülür.

Ahşaba zarar vermeyen, ancak siyah küf gibi insanlar için zararlı olan diğer mantarlar . Bu mantarlar birçok "modern" yapı malzemesinde de gelişebilir.

Ahşap, diğer bazı malzemelerden daha kolay yanar ve ahşap çerçeve binaları yangın hasarına karşı biraz daha duyarlı hale getirir, ancak bu fikir evrensel olarak kabul edilmez: Birçok yapısal elemanın enine kesit boyutları 15 cm x 15 cm'yi (6 "x 6") aştığından, ahşap çerçeve yapıları, dışarıda kalan ve gerisini koruyan yalıtımlı bir tabaka oluşturan büyük ahşapların benzersiz özelliklerinden yararlanır ışın demeti.