Tıp mesleğinde cinsiyet ayrımcılığı

Sağlık mesleklerinde cinsiyet ayrımcılığı, kadın klinisyenlere karşı aşağılayıcı ve saldırgan yorumlar, düşük ücret ve ağırlıklı olarak erkek akranlardan gelen diğer ayrımcı eylemler yoluyla sözlü olarak ifade edilen tüm önyargı kültürünü ifade eder. Bu kadınlar, tıp alanında büyük ölçüde erkeklerin hakimiyeti altında olan güç konumlarının yanı sıra işe alım sürecinde sergilenen ve terfilerle de sınırlı olmayan ilk önyargıların bir sonucu olarak çalışma ortamlarında zorluklarla karşılaşıyorlar.

Hemşire olan erkekler, büyük ölçüde kadınların egemen olduğu bir alanda olmanın bir sonucu olarak genellikle basmakalıp muameleye tabi tutulur. Bu klişeler, cinsel yönelimi, iş unvanını varsayan veya bir erkek hemşireyle rahat hissetmeyen hastaları içerir. Cinsiyetçilik, tıp alanında uzun süredir devam eden bir geçmişe sahiptir.

2003 yılında yapılan bir araştırmaya göre tıp alanında çalışan kadın sayısı önemli ölçüde artmıştır. Bu eğilim bugün de devam ediyor. Tıp fakültesine başvurma motivasyonlarında cinsiyet farklılığı bulunmuştur. Çalışmalar , "erkek adayların finansal, prestij, bilimsel ve teknik konularla daha fazla motive olduğunu, oysa kadın adayların daha çok" kişi odaklı insani ve özgecil nedenler " üzerinde durduğunu öne sürüyor. "Sağlığın teşviki ve geliştirilmesine yönelik tutumlarda" da cinsiyet farklılıkları bulunmuştur.

Ayrıca, erkek ve kadın klinisyenlerin farklı iletişim tarzları kullanmaları muhtemeldir. Erkek doktorların "yetkili bir tavırla konuşma, hastalara doğrudan emir verme, daha fazla sözünü kesme, daha heybetli ve küstah olarak algılanma, hastalarla daha az zaman geçirme, daha az olumlu ifadelerde bulunma ve daha az gülümseme ve daha az baş sallama" olasılıklarının daha yüksek olduğu bulundu. Bazı araştırmalar, kadın doktorların "karşılıklı iletişime daha açık, kapsamlı teşhis ve tedaviye yol açabilecek daha yoğun terapötik ortam sağladığını" bulmuştur. Ayrıca kadınların erkeklere göre daha fazla önlem aldıkları ve daha fazla test yaptıkları tespit edilmiştir.

Tıp alanındaki cinsiyet rolleri ile aile baskıları arasında da bir bağlantı vardır. Doktorların çalışma hayatlarını normal bir aile hayatına sahip olmakla nasıl birleştirdiklerini belirlemek için bir çalışma yapıldı. Bu çalışma, erkeklerin ve kadınların normal bir aile hayatını ve iş ağırlıklı bir kariyeri yönetmek için kullandıkları üç farklı stratejiyi analiz etti. Erkeklerin ve kadınların kullandığı üç farklı strateji türü "kariyer ağırlıklı, ayrılmış ve uygun" şeklindedir. Kariyer baskın strateji söz konusu olduğunda, kadınların yaklaşık %15'i ve erkeklerin %3'ü bu stratejiyi benimsiyor. Bu strateji "sürekli, tam zamanlı bir kariyer ve azaltılmış bir aile hayatı anlamına gelir - kariyerin bir sonucu olarak bekar veya boşanmış ve çocuksuz yaşamak". Ayrılmış strateji, kadınların %55'ini ve erkeklerin %85'ini oluşturuyor ve "kariyer için daha fazla zaman ayrılabilmesini sağlamak için aile rollerinin düzenlendiği sürekli, tam zamanlı bir kariyer anlamına geliyor". Son olarak, uyum sağlama stratejisi kadınların %30'u ve erkeklerin %12'si tarafından benimsenmektedir. Bu strateji, "aile rollerine daha fazla zaman ayırmak için işe katılımın bir şekilde azaltıldığını ima ediyor". Bu istatistiklerden de görülebileceği gibi, erkeklerin ailelerine kıyasla işlerine daha fazla zaman ayırma olasılığı kadınlara göre daha fazladır.

2019'da yapılan bir araştırmaya yanıt verenlerin %73'ü cinsiyet ayrımcılığının "morallerini ve kariyer tatminlerini azalttığını" söylerken, araştırma sonucunda kadın doktorların daha yüksek tükenmişlik oranlarına sahip olduğu bulundu .

2018'de jinekologların %59'u kadındı, ancak bu uzmanlıkta hala cinsiyete dayalı bir ücret farkı var. Kadın doğum uzmanları -jinekologlar, liderlik pozisyonlarına ilerlemede engellerle karşılaşıyor ve erkek meslektaşlarından yılda yaklaşık 36.000 $ daha az kazanıyorlar. Tıp alanında cinsiyetçilik genellikle kadınlarla ilişkilendirilmiş olsa da, kadın doğum uzmanları-jinekologların erkek popülasyonu tarafından ayrımcılığa dikkat çekilmiştir. Erkek doğum uzmanları-jinekologlar, bir hastanın bir kadının sağlık bakımı ihtiyaçları için bir kadın klinisyene sahip olma isteğinden olumsuz etkilenebilir. Erkekler ve kadınlar için sosyal olarak belirlenmiş roller nedeniyle, erkeklerin bu uzmanlığa girmeleri genellikle caydırılır ve bilinçsiz veya bilinçli önyargıya dayalı olarak yargılanabilir.

Journal of Obstetrics and Gynecology'de yayınlanan 2018 tarihli bir araştırma, kadın doğum ve jinekolojideki kadınların maaş farklılıklarına dayalı ayrımcılığa maruz kaldığını; kadın doğum ve jinekolojideki erkeklerinse hasta tercihlerine dayalı ayrımcılığa maruz kaldığını ortaya koydu.

Kadınlar akademik tıpta liderlik pozisyonlarında yeterince temsil edilmiyor. Kadınlar ve erkekler tıp kariyerlerine benzer oranlarda başlarlar ancak aynı oranda ilerlemezler. Çalışmalar, akademik kürsülere görece daha az atamayla sonuçlanan sistematik bir önyargıya işaret ediyor. Tıp fakültelerindeki doçentlerin %32'si kadın, profesörlerin %20'si kadın, bölüm başkanlarının %14'ü kadın ve tıp fakültesi dekanlarının %11'i kadındır.

Kadınların akademik tıpta ilerleme fırsatlarını engelleyen bir faktör, "basmakalıp temelli bilişsel önyargıdır ". Bunun iki şekli vardır. İlk tip, kadınların kariyerlerine erkeklerden daha az bağlı olduğuna inanmak ve kadınların erkeklerden daha kötü liderler olduğuna inanmak gibi, kadınlarla ilgili açık kişisel inançlarla ilgilidir. İkinci tür, örtük önyargıdır; önyargıları görmek daha zordur, ancak yine de kişinin kadınlara yönelik yargılarını ve eylemlerini etkiler. Örtülü cinsiyet önyargısı hala rol oynuyor olmasına rağmen, akademik tıptaki açık önyargı, Başlık IX'un geçmesinin bir sonucu olarak Amerika Birleşik Devletleri'nde son yarım yüzyılda önemli ölçüde azaldı. Örtülü önyargı ise çok az gelişme gösterdi veya hiç gelişme göstermedi. Kültürel klişeler, kadınları nazik, bağımlı ve anaç gibi "ortak" olarak nitelendirirken, kadınları, tipik olarak bir erkek klişesi olarak kullanılan, mantıksal, bağımsız ve güçlü gibi " eyleyici " özelliklerden yoksun olarak nitelendirir. Bu klişeler, kadınların işgücünde, özellikle tıpta, bilimde ve liderlikte başarılı olmalarını zorlaştırıyor. Erkekler "temsilci" özelliklerle ilişkilendirilirken kadınlar böyle değildir, bu durum kadınların işlerine daha az değer verildiğini düşünmelerine ve kariyerlerini ilerletebilecek fırsatlar için tipik olarak daha az aday gösterilmelerine yol açabilir. Ayrıca öğrencilerin uzmanlık alanlarına yönelik sosyalleşmelerinde toplumsal cinsiyet kalıp yargılarının da rol oynadığı tespit edilmiştir. Örneğin, kadınların aile hekimliği, pediatri ve dahiliye gibi toplumsal uzmanlık alanlarına girme olasılığı daha yüksekken, erkeklerin ameliyat, araştırma ve bir pozisyonun başkanı olma olasılığı daha yüksektir. Kadınlar, erkeklerin egemen olduğu uzmanlık alanlarına girerse, genellikle daha düşük statülere sahip olurlar. Uzmanlık, tıp öğrencilerinin veya yeni doktorların ilk kez liderlik rolü üstlendikleri zamandır. Çok müşterek olan erkekler "zayıf" veya "yumuşak" olmakla suçlanabilirken, çok temsili olan kadınlar "patronluk taslamak" veya "baskın" olmakla suçlanabilir.

Bu klişeler, toplumsal cinsiyet farkındalığı ve rol model eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Kadın tıp öğrencileri cinsel taciz ve ayrımcılığa uğradığını bildirdi. Bu endişe verici çünkü bu engeller "mesleki kimlik oluşumunu ve uzmanlık seçimini" etkiliyor. Erkek ve kadın cerrahi öğrencileri arasında kişilik farklılıkları vardır. Daha az kadın cerrahide uzmanlaşmayı seçiyor. Kadın rol modellerinin olmaması, bazılarını cerrahi bir kariyer seçmekten caydırabilir.

Ulusal Tıp Vakfı tarafından yapılan bir araştırma, kadınların %60'ının cinsiyetin eğitim deneyimleri üzerinde bir etkisi olduğunu bildirirken, erkeklerin yalnızca %25'inin cinsiyetin eğitim deneyimleri üzerinde bir etkisi olduğunu bildirdi. Kadınlar, erkeklerle eşit muamele görmek için iki kat daha iyi olmaları gerektiğini hissettiklerini söylediler. Ek olarak, kadınların %30,7'si korku ve başarısızlığın üstesinden geldiğini bildirirken, erkeklerin yalnızca %19,4'ü eğitimde korku ve başarısızlığın üstesinden geldiğini bildirdi.

Kadın akademisyenlere yönelik önyargıya bir yanıt, fakülte ve öğrencilere önyargıyı tanımaları ve alışkanlıklarını değiştirmeleri için eğitim vermek olmuştur. Çalışma, verilerin cinsiyet önyargılarının ve alışkanlıklarının kalıcı olmadığını ve şekillendirilebileceğini ve değiştirilebileceğini gösterdiği bir önyargılı öğrenme eğitimi geliştirmek için profesyonel gelişim, danışmanlık psikolojisi, yetişkin öğrenimi ve sağlık davranış değişikliğini kullandı.

Tıp mesleğindeki feminizm hakkındaki tartışma, çoğu beyaz olan "eğitimli orta sınıf kadınlara sağlanan fırsatlara çok fazla odaklanma" eğiliminde olduğundan, çağdaş feminist tartışma tarafından görmezden gelinen, devam eden bir sınıf ve ırk farkı da var.

Bakılması gereken bir diğer husus da tıp eğitimi sisteminde görülen temsildir. Tıp eğitim sistemi her hastanın 75 kiloluk beyaz bir erkek olduğunu öğretiyor. Ders kitabı, araştırma vb. boyunca hastanın kadın, özellikle de renkli olma şansı çok düşüktür. Bir biyomedikal araştırma kuruluşunun yöneticisi olan Dr. David C. Page, bir röportajda, biyomedikal araştırmaların birçok alanında hala standart uygulama olarak yalnızca erkeklere yönelik bir yaklaşımın kullanıldığını belirtti.

Hem erkekler hem de kadınlar tıp fakültesine benzer oranlarda kaydolurken, 2015'te Amerika Birleşik Devletleri'nde aktif kadın doktorların %34 ve aktif erkek doktorların %66 olduğunu bildirdi. Kadın doktorların düşük oranları, daha yüksek cinsel saldırı, ücret eşitsizlikleri, cinsiyet normları, cinsiyetçilik ve tıp fakültesi sabotajı deneyim oranlarıyla ilişkilidir.

Bir Medscape araştırmasına göre, kadın doktorların %10'undan fazlası işyerinde cinsel saldırıya maruz kalırken, erkeklerde bu oran yalnızca %4'tür. Cinsel saldırı ve tacize maruz kalan kadınların %50'si bu deneyimin kariyer gelişimlerini olumsuz etkilediğini belirtti. Cinsel taciz, genç klinisyenler arasında, kendilerinden daha kıdemli olan iktidardaki erkek klinisyenlerle temasa geçtiklerinde yaygındır. İş arkadaşları ve çalışanları üzerindeki güç hisleri nedeniyle, kendilerini cinsel saldırı eylemlerinde bulunma konusunda yetkilendirilmiş hissediyorlar. Çoğu durumda, cinsel saldırıdan kurtulan kadınlar, "baş belası" olarak etiketlendikleri ve yeni iş bulmakta zorlandıkları için öne çıkıp bu suçları bildirmiyorlar. Bunun ve İnsan İlişkileri'nin tipik olarak hayatta kalandan ziyade şirketi/hastaneyi korumak için işlev görmesinin bir sonucu olarak, hayatta kalan kadın doktorların deneyimlerini bildirme olasılığı düşüktür, bu da gelecekteki kadın doktorların da istismara uğradıklarında sessiz kalmalarına ve dolayısıyla tıbbi sistem içinde döngüsel görevi kötüye kullanma döngüsüne devam etmelerine neden olur.

Kadın cerrahlar, işyerinde daha yüksek oranlarda cinsel saldırı yaşamanın yanı sıra, ücret farkına da maruz kalıyor. Kadınların erkek cerrahlardan daha düşük maaş aldığı bildirildi. 1990 yılında yapılan bir çalışmada, erkek klinisyenler ortalama 155.400 $, kadın klinisyenler ise 109.900 $ ortalama kazanç elde ediyorlardı; erkek meslektaşlarından yaklaşık 45.500 $ daha az. 2016 itibarıyla, kadın doktorların istatistiksel olarak erkek doktorlardan yaklaşık 18.677 $ daha az kazandığı tespit edildi. Kadın doktorlar için ücret eşitsizlikleri, kadınların daha yüksek maaş ödeyen liderlik rollerini üstlenmek istememesinden de sorumlu tutuluyor. Cinsiyet önyargılarının yanı sıra, kadın hekimlerin hastalarını daha az faturalandırmaları (hastalarının faturalarını ödeyemeyeceğinden korktukları için) ve maaşlarını ve sözleşmeyi müzakere ederken daha az agresif olmaları nedeniyle daha az maaş aldıklarına inanılmaktadır. Kadın hekimlerin daha az para kazanmasına ve fatura kesme olasılıklarının daha düşük olmasına rağmen, 2017'de 24,4 milyon birinci basamak sağlık ocağında yapılan bir araştırma, genellikle doğrudan hasta bakımında ziyaret başına, gün başına ve yılda daha fazla zaman harcayanların kadın doktorlar olduğunu gösterdi.

Geleneksel cinsiyet normları, kadın doktorların tıp alanında karşılaştıkları bir başka engeldir. Araştırmalara göre çocuk sahibi olmak kadın hekimler için kariyer engeli. Kadın hekimlerin yaklaşık %30'unun hamile olma ya da emzirme/pompalama ihtiyacı nedeniyle ayrımcılığa maruz kaldığı bildirilmektedir. Bunun yanı sıra, doğum izinleri Amerikan Pediatri Akademisi'nin önerdiğinden ortalama dört hafta daha kısa olduğundan, kadın doktorların yarı zamanlı çalışmama olasılığı erkeklere göre yedi kat daha fazladır. Çocuk sahibi olduktan sonra hem hastane ortamında hem de pratisyen hekim muayenehanesinde yarı zamanlı çalışan kadın klinisyenlerin oranının, bu kadınların çocuk sahibi olduktan sonra tam zamanlı çalışan yüzdesinden çok daha yüksek olduğu saptanmıştır. (sırasıyla %92,7, %96,3, %59,2, %76,5). Bununla birlikte, geleneksel cinsiyet normları çocuk yetiştirme sorumluluklarını anneye yüklediği için kadın doktorlara genellikle daha az ücret ödeniyor. Halihazırda stresli bir işe sahip olmanın yanı sıra, araştırmalar aile bakımının yanı sıra ev içi görev ve sorumlulukların miktarının hala aynı olduğunu gösteriyor. Bu, iş-yaşam dengesine sahip olma kavramının kadınlar için daha zorlayıcı olmasına yol açtı.

Ayrıca, kadın doktor anlatıları cinsiyetçilik örneklerini tanımlamıştır. Kadın doktorlar genellikle hastalar tarafından hemşire zannedilmektedir. Hastaların kadın olmaları durumunda hekimlerine daha az güvendikleri ve bunun yerine erkek hekimden ikinci bir görüş istedikleri de bildirilmiştir. Kadın hekimlerin ise cinsiyetçi eylemlerde bulunduğu tespit edildi. Kadın klinisyenler genellikle kadın hastalara erkeklerden farklı davranırlar. Kadın hekimlerin acil serviste proaktif oldukları için yoğun bakıma daha az kadın hasta kabul ettikleri ve daha fazla yoğun bakıma yatışlarını gereksiz kıldıkları saptanmıştır.

Kadın doktorlar da tıp fakültelerinde cinsiyet önyargısıyla karşı karşıya. 2018'de Tokyo Tıp Üniversitesi, kadın adaylarının test puanlarını düşürdü. Üniversite, 2006 yılından bu yana kadın adayların sınavlarından puan düşürürken, erkek adayların sınavlarına ortalama 20 puan ekliyor.

Tıp fakültesinde rahatsız edici olan tek şey adil olmayan test puanları değil; kadınlar, -özellikle daha yakın zamanlarda tıp fakültesinde çoğunluk grubu olmuştur- erkeklere genellikle tıp kurumlarında "karar verme" pozisyonları/denetim pozisyonları verildiği için hala ayrımcılığa maruz kalmaktadırlar. Bu, hatalı (cinsiyetçi, ayrımcı vb.) denetçiler aracılığıyla kötü muamele için bir boşluk yaratır.

Daha yakın zamanlarda, tıp fakültesine kabul edilen kadınların yüzdesi (%50,5) erkeklerden (%48,5) daha yüksektir. Her iki cinsiyet arasında ırksal ve etnik çeşitlilikteki artışa rağmen, gerçek tıp mesleğinde hâlâ yeterince temsil edilmiyor.

Geniş bir perspektiften bakıldığında, kadınlar siyasette ve işgücünde Amerika Birleşik Devletleri'nde her zamankinden daha fazla sayıda liderlik rolüne sahiptir. Yine de, 2015'te kardiyologların yalnızca %13,2'si kadın olduğundan, kardiyoloji uzmanlığı erkekler tarafından domine edilmeye devam ediyor. Anketler, bunun arkasındaki mantığın, kadınlar için daha iyi bir iş-yaşam dengesi arzusundan ve olumsuz kardiyoloji algısından kaynaklanabileceğini göstermiştir. Kardiyoloji alanında uzmanlaşmış kadın doktor sayısında bir tutarsızlık olsa da, kardiyoloji alanında kadınlar daha çok liderlik rollerine dahil olmaya başlamıştır. Bu roller araştırma biliminde, sağlık sistemleri yönetiminde, profesyonel topluluklarda ve klinik uygulamada olabilir. Bilimsel araştırmalarda kadınlar, kardiyovasküler hastalıkların nedenleri ve tedavilerine ilişkin bilimsel araştırma ve incelemelerde etki yaratmıştır. Profesyonel kardiyoloji toplulukları için liderlik rollerinde, kadınlar dünya çapında giderek daha fazla yer almaktadır. Eğitim sistemlerinde, kadınlar kardiyovasküler hizmetlerde klinik şefler ve program direktörleri olarak görev yapmada daha fazla yer almaya başladılar. Ancak, dekan, bölüm başkanı ve rektör olarak görev yapan kadın sayısında hala bir boşluk var. Kadınlar tıp fakültesi dekanlarının ve geçici dekanlarının sadece %15'ini oluşturuyor. Araştırmalar, kadınların tıp alanında erkeklerle aynı oranda ilerleme eğiliminde olmadığını bulmuştur. Bu, kadınların bağımsız hibeler, yayınlar ve liderlik pozisyonları alamamasından kaynaklanıyor olabilir. Ek olarak, ücret farklılıkları, örtük cinsiyet ve anne önyargısına bağlanabilir. Kadınların erkek akranlarından daha yüksek bir standartta tutulması gerektiği inancı nedeniyle, üstü kapalı önyargı, kadınların tıp alanında işe alınmasını ve terfi etmesini etkileyebilir. Genel olarak, tıp alanında yetersiz temsil, hasta bakımını ve sonuçlarını etkileyebilir. Çeşitlilik sağlıkta eşitliği teşvik eder ve tıp alanı, tıp alanında kadınların yetersiz temsil edilmesi sorununun kökenini bulmaya yönelik çabalarını sürekli olarak geliştirir.

Kadınların girme olasılığının daha yüksek olduğu toplumsal uzmanlıklar, genellikle erkeklerin tipik olarak girdiği uzmanlıklardan daha düşük bir ücrete sahiptir. Kadınların pediatri gibi daha düşük ücretli uzmanlık alanlarında erkeklerden daha fazla temsil edildiği ve erkeklerin kardiyoloji ve cerrahi gibi daha yüksek ücretli uzmanlık alanlarında daha fazla temsil edildiği bulunmuştur. New York Eyaletinde 1999 ile 2008 yılları arasında erkekler için ortalama başlangıç maaşı 187.385 dolarken, kadınlar için ortalama başlangıç maaşı 158.727 dolardı. 2001 yılında erkek doktorların kadın meslektaşlarından yaklaşık %41 daha fazla kazandığı tespit edildi. 2017 itibarıyla, güncellenmiş bir sürüm, yüzdenin kabaca yaklaşık %27,7'ye düştüğünü buldu. Bu, yılda yaklaşık 100.000 dolarlık bir maaş farkıdır. Bununla birlikte, radyolojide çalışan kadınlar, erkek meslektaşlarından daha fazla kazanan tek kadınlardır (fark sadece yaklaşık 2.000 dolar). 2005 yılında yayınlanan bir araştırma, ABD'deki kadın doktorların yıllık kazanç farkının evli olmaları durumunda %11, bir çocuk sahibi olmaları durumunda %14 ve birden fazla çocuk sahibi olmaları durumunda %22 oranında olduğunu ortaya koydu. Kadınların tipik olarak, çalışma yeteneklerini erkekler kadar etkileyen ev içi yükümlülükleri vardı ve bu nedenle, aile dostu işler için daha yüksek kazançların değiş tokuşuna yol açtı.

Kalıpyargı tehdidi, damgalanmış bir grup davranışlarının yorumlanmasında olumsuz kalıp yargıların sıklıkla kullanıldığı ve bu kalıpyargılar tarafından yargılanma riskinin, performansı ve istekleri baltalayan yıkıcı bir duruma yol açabileceği bir durumda gözlemlenir. Daha önce tartışıldığı gibi, akademik tıpta liderlik pozisyonlarında daha az kadın var. Tanımlayıcı ve kuralcı cinsiyet kalıp yargıları, bu rollerdeki kadınları etkiler. Tanımlayıcı bir bileşen, kadın ve erkeklerin doğuştan gelen özelliklerine ilişkin inançlardan oluşur. Bu inançların merkezinde kadınların daha anaç, anlayışlı, kibar ve ilgili olduğu yer almaktadır. Erkekler genellikle temsilci veya iddialı, hırslı ve bağımsız olarak tanımlanır. Kadınlara yönelik basmakalıp tehditler, özellikle liderlik rollerindeki kadınlar için yaygındır. Kadınlara yönelik basmakalıp temelli bakış açısı, tıpta liderlik rollerine uygun olmayışını açıklamak için kullanılmıştır. Bu klişeler, kadınların algılanan özelliklerine, becerilerine ve isteklerine ve onların etkili liderlik için değer verdiğimiz şeylerle örtüşmediğinin nasıl algılandığına odaklanır. Basmakalıp tehditler üzerine yapılan yirmi yıllık bir çalışmada araştırmacılar, basmakalıp tehditlerin kaygı, akıl karışıklığı, olumsuz düşünme duygularını artırabildiğini ve işleyen belleğin işlevini azaltabildiğini buldular. Birçok senaryoda bir görevi başarıyla yürütmek için işlevsel bir çalışma belleği gerekir. Bu çalışma aynı zamanda basmakalıp tehditlere maruz kalan bireylerin bu tehditleri reddetmeyi gerekli bulabileceklerini ve görevin amaçlarıyla tutarsız olabilecek bu düşünceleri bastırmak için çaba gösterebileceklerini bulmuştur.

Pek çok kadın, kendi hastalarının yanı sıra erkek iş arkadaşları/amirleri tarafından benimsenen klişeler nedeniyle çeşitli taciz biçimleriyle karşı karşıya kalmaktadır. Dr. Marjorie Stiegle bir tweetinde, meslektaşlarından tıpta toplumsal cinsiyet yanlılığı hakkındaki hikâyelerini paylaşmalarını istedi. Sadece 30 cevaba ihtiyacı olmasına rağmen, 200'den fazla cevap (çoğunlukla kadınlar) çocuk sahibi olmak ya da olmamak konusunda çok fazla tacizle karşılaştıklarını belirtti. Bazı kadınlar kendilerine anne ve doktor olamayacaklarının söylendiğini aktardılar. Bazı kadınlar vücutlarını, görünüşlerini ve gereksiz durumlarda çocuklar konusunu gündeme getirerek hastalarla deneyimlerini paylaşıyor. Tweet'in başlangıçta bir podcast için kullanılması planlanırken, tweet tıp alanında kadınların ve erkeklerin karşılaştığı farklı taciz biçimlerini ortaya çıkardı.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hemşirelerin yaklaşık %12'sini erkekler oluşturmaktadır. Ne yazık ki erkekler hemşirelik mesleğine girdiklerinde uzmanlık tercihlerini sınırlayan engellerle karşılaşabilmektedirler. Hastaları kaldırma konusundaki güçlerine aşırı derecede güvenilmelerinin yanı sıra, etiketlenme ve klişeleşme riski taşırlar. Bu cinsiyet önyargıları ve rol kalıpları, birçok insanın başkalarını önemsemenin kadınsı bir görev olduğu ve dolayısıyla erkek statüsünün altında olduğu fikrini sürdürmesinden kaynaklanmaktadır.

İngiltere'de yapılan bir çalışmada, deneklerin çoğunun bir hemşirenin bir kadından bahsettiğini varsaydığı bildirildi. Erkeklerin bu tip klişeleştirilmesi, hemşireliğin kadınlar için bir meslek olarak kabul edilmesiyle ilgilidir. Hemşire olmak söz konusu olduğunda erkekler iki yaygın klişeyle karşılaşma eğilimindedir. Birincisi, erkek hemşirelerin "kadınsı bir meslek" içinde oldukları için eşcinsel oldukları şeklindeki klişedir. Diğer yaygın klişe, erkeklerin genellikle hiperseksüel olduğu ve bunun kadınlara cinsel olmayan yollarla yakın bakım sağlamalarını engelleyeceği yönündedir.

Erkek hemşirelere sıklıkla 'neden hemşireliğe gittiniz' gibi başka sorular da sorulur. Veya gey olup olmadıkları, tıp fakültesinde başarısız olup olmadıkları veya daha kolay olduğu için hemşire olup olmadıkları sorulur. Bazen bir erkek hemşireye soyunmuş kadınları görebilmesi için hemşire olup olmadığı sorulabilir. Bazı durumlarda erkek hemşirelerin diğer kadın hemşireler için 'kas' olduğu varsayılmıştır.

Erkek hemşireler kadın hastalarla çalışmak için görevden alınabilir veya doğum veya jinekolojik ünitelerde izin verilmeyebilir, ancak bu durumlarda erkek doktorlar tamamen memnuniyetle karşılanır. Ek olarak, erkek hemşireler cinsiyet rolleriyle basmakalıp olarak tutarlı görevlere itildiklerini fark ederler. Bunlardan bazıları ağır kaldırma, idari roller veya psikiyatri hemşireliği içerebilir.