Benevento Muharebesi

Benevento Muharebesi, 26 Şubat 1266'da günümüz Güney İtalya'sındaki Benevento yakınlarında, Charles d'Anjou ile Sicilya Kralı Manfredo'nun güçleri arasında yapılan büyük bir Orta Çağ savaşıdır. Manfredo'nun yenilgisi ve ölümü, Charles'ın Sicilya Krallığı'nı fethiyle sonuçlandı, İtalya Yarımadası'ndaki Hohenstaufen Hanedanı'nın yönetimini fiilen sona erdirdi ve kraliyet Anjou Hanedanı'nıın yükselişini işaret etti. Çatışma, Guelfolar Ghibellinolar ile karşı karşıya getiren çatışmanın bir parçasıydı.

Papalık, İtalya'daki yönetimi nedeniyle Hohenstaufen İmparatorluk ile uzun süredir anlaşmazlık içindeydi. Savaş sırasında, Sicilya Krallığı'nın (Sicilya ve güney İtalya'yı içeren) Hohenstaufen hükümdarı, Kutsal Roma İmparatoru II. Friedrich'in gayri meşru oğlu Manfredo idi. Bununla birlikte, krallığın gerçek varisi, Friedrich'in amcası ve koruyucusu Bavyera Dükü II. Louis ile birlikte yaşayan 14 yaşındaki meşru torunu Conradin'di. 1254'ten beri naip olarak görev yapan Manfredo, Conradin'in ölümüyle ilgili yanlış bir söylentiden yararlandı ve 1258'de tahtı gasp etti. Papa IV. Urbanus, Krallığı ondan almaya karar verdi ve 1263'te Charles'la ona Sicilya tahtını vaat eden gizli bir anlaşma imzaladı. Ekim 1264'te Papa Urbanus'un ölümünden sonra, Papa IV. Clemens, selefinin Charles'a desteğini sürdürdü.

Charles, Mayıs 1265'te Roma'ya ulaştı, ancak askeri operasyonları için finansman sağlama ihtiyacı nedeniyle geçici olarak durduruldu. Ancak Manfredo, hızla karşı önlemler almak yerine zamanını avlanarak geçirdi. Açıkça, kuzey İtalya şehirlerindeki Ghibellinoların düşmanın ilerlemesini çoktan durdurmuş olacağını varsaydı. Geri kalanı için Alman şövalyelerinin ve Sarazen atlılarının savaş gücüne güvendi. Charles'ın ana ordusunun Alpleri geçtiği Ocak 1266'ya kadar ona karşı sahaya çıkmadı. Pek çok kasaba ve şatonun Fransızlara teslim olma kolaylığından ve takipçileri arasındaki firarlardan endişe duyan Manfredo, daha fazla ihanetten korkarak Charles'ı olabildiğince çabuk savaşa sokmaya çalıştı. Charles, ikmal hattını mahveden Apenninleri tehlikeli bir şekilde geçerek Manfredo'nun Capua'daki konumunu değiştirmeye çalıştı; ancak Manfredo hamlesinin farkındaydı ve yalnızca tek bir köprüyle geçilebilen Calore Nehri boyunca güçlü bir konumda bekledi.

Manfredo'nun ordusu çok heterojen unsurlardan oluşuyordu. Piyadesi esas olarak ön saflarda kurulmuş Sarazen okçularından oluşuyordu. Arkalarında, 13. yüzyılın olağan zırhlı ve gambeson'unu değil, yeni moda olan plaka katlarını giyen 1.200 Alman paralı asker şövalyesi ve silahlı adamdan oluşan birliklerinin en iyileri olan ilk grup vardı. Kuzeni Giordano d'Anglano ve Anglona'lı Galvano tarafından komuta edildiler. İkinci grup, amcası Galvano Lancia komutasındaki yaklaşık 1.000 İtalyan paralı süvari ve 300 ila 400 Sarazen hafif atlısından oluşuyordu. Üçüncü grup, Manfredo'nun krallığının baronlarından oluşuyordu ve onun kişisel komutası altındaki 1.400 şövalye ve silahlı adamdan oluşuyordu. Manfredo, İtalyan-Norman soylularıyla birlikte kaldı ve onlar rezerv olarak boşuna oluşturdular. Onlara güvenmedi.

Charles'ın ordusu 600 atlı şövalye, 2.400 silahlı adam ve atlı çavuş, 600 okçu, 3.900 ağır piyade ve 4.500 hafif piyadeden oluşuyordu ve toplamda yaklaşık 12.000 adam vardı. Çok sayıda Fransız soylusunun, Charles'ın 1265 sonbaharında ordusunu topladığı Lyon'a gelmesinin sebebi her şeyden önce ganimet beklentisiydi.

Süvarileri de üç grupa ayrıldı. İlk grup, Fransa Mareşali Mirepoix'li Hugh ve Castres Lordu Montfort'lu Philip tarafından komuta edilen 900 Provence şövalye ve çavuştan oluşuyordu. Arkalarında, Charles'ın kişisel komutası altında Güney ve Orta Fransa'dan 1.000 şövalye ve silahlı adamdan oluşan ikinci savaş vardı; şefleri Vendôme Kontu, Auxerre Piskoposu, Guy de Monfort, Peter de Beaumont ve Guy de Mello idi. Son olarak, üçüncü grup, Büyük Koruyucu Gilles de Trasignies ve Flandre Kontu III. Robert komutasında Kuzey Fransa ve Flandreliler vardı. Buna ek olarak, işgalciler, Floransalı Guido Guerra liderliğindeki Guelfo fraksiyonunun 400 İtalyan silahlı adamından oluşuyordu. Tam olarak nerede durdukları bilinmiyor; görünüşe göre yedekte değillerdi ama temas anında ikinci hatta saldırdılar. Charles, silahlı adamlarına, arkalarında, görevi ordusunun atlılarına inmeleri durumunda yardım etmek ve devrilen düşmanları öldürmek olan birkaç piyade bulundurmalarını emretti. Piyade ve yaylı tüfekçilerin geri kalanı, Sarazen muadilleriyle çarpışmak için hattın önüne atıldı.

Charles, neredeyse homojen bir orduya liderlik etme avantajına sahipti; Birkaç İtalyan dışında, hepsi Fransız ve Provence Tacının vasallarıydı. Ek olarak, her iki tarafın da piyade birliklerine sahip olduğu düşük itibarın ötesinde, Charles'ın atlıları askeri değer açısından oldukça eşitti, bu Manfredo'nun faydalanma şansına sahip olmadığı bir şeydi.

Savaş, sabah Manfredo'nun Sarazenlerini ileri göndermesiyle başladı. Charles'ın piyadeleri ve okçuları onları karşılamak için ilerledi, ancak yaya okçular ve hafif süvariler tarafından geri püskürtüldü. Ancak kendilerini açıkta bırakan Sarazenler, Charles'ın birinci hattının Provençal çavuşları tarafından suçlandılar ve hızla bunaldılar. Düşüncesizce mi hareket ettiler yoksa Manfredo tarafından mı emredildi bilinmemekle birlikte, ilk savaşını oluşturan Alman şövalyeleri ve silahlı adamlar köprüyü geçtiler ve Provençal süvarilerine saldırmak için ilerlediler. Almanlar ilk başta üstündü. Hafif bir sayısal avantaja sahiptiler, daha ağır atlara binen daha ağır insanlardı ve zırhları rakiplerinin darbelerine karşı oldukça dayanıklıydı. Provencelıları yavaş ama etkili bir şekilde önlerine ittiler ve Charles, birincisine yardım etmek için ikinci savaşını yapmaya mecbur hissetti. Buna göre, Fransız şövalyeleri ve onlarla birlikte 400 İtalyan'ı da hücum etti. Sayıca üstün olan Almanlar hâlâ cesurca direniyordu; Zırhları tüm darbeleri püskürtmeye devam ettiğinden, Fransız kılıçlarına karşı savunmasız görünüyorlardı. Ancak düşman, teçhizatının zayıf noktasını çok geçmeden keşfetmişti. Macaristanlı Andrew'un tarihçesine göre, bazı keskin gözlü Fransız şövalyeleri, henüz emekleme aşamasında olan yeni plaka zırhın, saldırmak için kol kaldırıldığında koltuk altlarını korumadığını fark etti Alman ağır süvarilerinin biraz sarsılmış safları arasına giren ve kendilerini sıkıştıran Fransız atlılarının daha kısa ve daha keskin uçlu bıçakları, yakın mesafelerde Alman uzun kılıçlarından çok daha etkiliydi. Birkaç dakika içinde önemli sayıda Alman ölümcül şekilde yaralandı. Bunalmış ve bozulmuş, tüm kolordu fiilen yok edildi.

Gelgit şimdi açıkça Manfredo'nun aleyhine dönmüştü. Dar köprüyü geçmek için harcanan uzun zaman, erken hücum eden ilk kolordu ile onlara yardım etmek için konuşlandırdığı ikinci kolordu arasında çok geniş bir boşluk oluşması anlamına geliyordu. Manfredo'nun Almanlara yardım etmek için ikinci savaşı geldiğinde, onlar paramparça olmuşlardı ve Charles üçüncü savaşını onlara saldırmak için çoktan emrettiği için artık kendileri tehlikeli bir durumdaydılar. Bazıları bunu önden yaparken, diğerleri kanatlarını taradı ve onları arkadan kuşattı. Fransızların Almanlara yaptıklarını görünce ruhen sarsıldılar, çok zayıf bir direniş gösterdiler; kendilerinin kuşatılmak üzere olduğunu görünce kırıldılar ve kaçmaya çalıştılar ama çoğu öldürüldü. Yenilginin yakın olduğunu anlayan Manfredo'nun üçüncü kolordudaki soyluların çoğu firar ederek kralı kaderiyle baş başa bıraktı. Manfredo artık bir seçimle baş başa kalmıştı: ölüm ya da anında kaçış. Yılmaz ruhu, onu ilk alternatifi seçmeye yöneltti. Manfredo, mêlée'de çok fazla dikkat çekmemek için savaştan önce kraliyet zırhını da verdiği arkadaşı Tebaldo Annibaldi ile kraliyet cüppesini değiştirdikten sonra, kalan birkaç sadık takipçisiyle kapandı ve doğruca atını sürdü. düşmanın ortasında. Aradığı ölümü buldu. Savaş, Fransızların çok az çeyreklik verdiğini gördü; en dikkate değer olanı Giordano Lancia ve kuzeni Kont Bartolommeo olmak üzere yalnızca birkaç esir alındı. Nehir kaçakların arkasındaydı ve yalnızca köprü güvenliydi; ağır zırhlarında su basmış Calore'de yüzmeye çalışanlar çoğunlukla boğuldu.

Manfredo'nun 3.600 ağır süvarisinden yalnızca 600'ü ölümden veya yakalanmadan kaçmayı başardı. Ayrıca, II. Friedrich, Lucera yakınlarında yaklaşık 35.000 Sarazenden oluşan bir koloni diktiğinden beri, Sarazenler Kutsal Roma İmparatorları için paralı asker olarak savaşmışlardı. Onlarca yıl boyunca, bu koloni Alman imparatorlarına yılda 5.000 okçu sağladı. Birim Benevento'da yok edildi.

Manfredo'nun ordusunun yok edilmesi, İtalya'daki Hohenstaufen yönetiminin çöküşüne işaret ediyordu. Sicilya Krallığı'nın geri kalanı neredeyse hiç direniş göstermeden fethedildi. Yeni krallığına yerleşen Charles, Hohenstaufen'in son umudu olan Conradin'in 1268'de gelişini bekledi ve onunla Tagliacozzo Muharebesi'nde karşılaştı .